gregorius-nyssenus.de-mortuis-non-esse-dolendum pg046_0276.1
Πενθεῖ γὰρ ὡς ἀληθῶς ὁ ἐν συναίσθησει τῶν ἀγαθῶν ἐκείνων γενόμενος , ὧν ἀποπέπτωχεν , ἀντιπαραθεὶς τὴν ἐπίχρον ταύτην καὶ ρυπωσάν ζωήν τῇ ἀκράτῳ ἐκείνῃ μακαριότητι , ἥς ἐν ἐξουσίᾳ ἦν , πρὸν τῇ ἐξουσίᾳ εἰς κακὸν ἀποχρήσασθαι · καὶ ὅσω πλέον ἐπὶ τῷ τοιούτῳ βίῳ βαρύνει τὸ πένθος , τοσούτῳ μᾶλλον ἐπιταχύνει ἑαυτῷ τὴν τῶν ποθουμένων ἀγαθῶν κτήσιν . Ἡ γὰρ τῆς τοῦ καλοῦ ζηλίας συναίσθησις , τῆς περὶ τὸ ποθούμενον σπουδῆς ὑπέκναυμα γίνεται . Οὐκοῦν ἐπειδὴ πέρ ἐστι καὶ σωτήριον πένθος , καθὼς ὁ λόγος ὑπέδειξεν , ἀκούσατε οἱ πρὸς τὸ τῆς λύπης πάθος εὐκόλως καταφερόμενοι , ὅτι οὐ καυλοῦμεν τὴν λύπην , ἀλλ’ ἀντὶ τῆς κατεγνωσμένης τὴν ἀγαθὴν συμβουλεύομεν . Μὴ λυπεῖσθε τοίνυν τὴν τοῦ κόσμου λύπην τὴν κατεργαζομένην τὸν θάνατον , καθὼς φησιν ὁ Ἀπόστολος , ἀλλὰ τὴν κατὰ Θεόν , ἥς τὸ πέρας ἡ τῆς ψυχῆς ἐστι σωτηρία . Τὸ γὰρ εἰκὴ καὶ μάτην τοῖς κεκοιμημένοις ἐπιχεόμενον δάκρυον , τάχα καὶ κατακρίσεως αἴτιον γίνεται τῷ κακῶς οἰκονομοῦντι · τὸ χρησίμων . Εἰ γὰρ ἐπὶ τούτων λυπηρὰν ταύτην διδάξαινιν ἐνετεκτήνατο τῇ φύσει ὁ πάντα ἐν σοφίᾳ ποιήσας , ἐφ’ ᾧ τε καθάρισον μὲν αὐτὴν εἶναι προκατασχοῦσης κακίας , ἐφόδιον δὲ τῆς τῶν ἐλπιζομένων ἀγαθῶν μετοσίας · τάχα ὁ μάτην καὶ ἀνωφελῶς ἐχέων τὸν δάκρυον , διαβληθήσεται τῷ ἰδίῳ δεσπότῃ , κατὰ τὸν εὐαγγελικὸν λόγον , ὡς κακὸς οἰκονόμος διασπερῶν ἀχρήστως τὸν πιστευθέντα πλοῦτον . Πᾶν γὰρ τὸ ἐπ’ ἀγαθῷ χρησιμεῦον , πλοῦτός ἐστι τοῖς τιμίοις τῶν χειμηλίων ἐναριθμούμενος . Οὐ θέλω οὖν ὑμᾶς ἀγνοεῖν , ἀδελφοί , περὶ τῶν κεκοιμημένων , ταῦτα δὲ μεμαθήκαμεν , καὶ εἰ τι ἄλλο πρὸς τούτοις παρὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἀγίου τοῖς τελειοτέροις ἀποκαλύπτεται μᾶθημα , ἵνα μὴ λυπηθῆτε , ὡς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα . Μόνων γὰρ ἐστι τῶν ἀπίστων τὸ τῷ παρόντι βίῳ τὰς τοῦ ζῆν ἐλπίδας περιορίζειν , καὶ διὰ τοῦτο συμφορὰς ἀξίων ποιοῦνται τὸν θάνατον , ὅτι αὐτοῖς τὸ πιστευόμενον παρ’ ἡμῶν οὐχ ἐλπίζεται . Ἡμεῖς δὲ τῇ μεγάλῃ ἐγγυτῇ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως πεπιστευκότες , αὐτῷ τῷ Δεσπότῃ πάσης τῆς κτίσεως , ὃς διὰ τοῦτο καὶ ἀπέθανε καὶ ἀνέστη , ἵνα τῷ ἔργῳ τὸν περὶ τῆς ἀναστάσεως λόγον πιστώσῃται , ἀναμφιβόλως ἔχομεν τῶν ἀγαθῶν τὴν ἐλπίδα , ἥς παρούσης ἡ ἐπὶ τοῖς κατοικουμένοις λύπη χώραν οὐχ ἔχει . Ὁ δὲ Θεὸς ἡμῶν καὶ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός , ὁ παρακαλῶν τοὺς ταπεινοὺς , παρακαλέσῃ ὑμῶν τὰς καρδίας , καὶ στηρίξῃ εἰς τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην διὰ τῶν οἰκτιρμῶν αὐτοῦ , ὅτι αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἀμήν .
Lemmas: Πενθεύς γάρ ὡς ἀληθῶς ὁ ἐν συναίσθησις ὁ ἀγαθός ἐκεῖνος γίγνομαι , ὅς ἀποπίπτω , ἀντιπαρατίθημι ὁ ἐπίχροος οὗτος καί ῥυπόω ζωή ὁ ἄκρατος ἐκεῖνος μακαριότης , ὅς ἐν ἐξουσία εἰμί , πρόειμι ὁ ἐξουσία εἰς κακός ἀποχράω · καί ὅσος πλείων ἐπί ὁ τοιοῦτος βίος βαρύνω ὁ πένθος , τοσοῦτος μᾶλλον ἐπιταχύνω ἑαυτοῦ ὁ ὁ ποθέω ἀγαθός κτῆσις . ὁ γάρ ὁ ὁ καλός ζήλια συναίσθησις , ὁ περί ὁ ποθέω σπουδή ὑπέκναυμα γίγνομαι . οὐκοῦν ἐπεί περ εἰμί καί σωτήριος πένθος , καθώς ὁ λόγος ὑποδείκνυμι , ἀκούω ὁ πρός ὁ ὁ λύπη πάθος εὔκολος καταφέρω , ὅτι οὐ καυλέω ὁ λύπη , ἀλλά ἀντί ὁ καταγιγνώσκω ὁ ἀγαθός συμβουλεύω . μή λυπέω τοίνυν ὁ ὁ κόσμος λύπη ὁ κατεργάζομαι ὁ θάνατος , καθώς φημί ὁ ἀπόστολος , ἀλλά ὁ κατά θεός , ὅς ὁ πέρας ὁ ὁ ψυχή εἰμί σωτηρία . Τέ γάρ εἰκῇ καί μάτην ὁ κοιμάω ἐπιχέω δάκρυον , τάχα καί κατάκρισις αἴτιος γίγνομαι ὁ κακῶς οἰκονομέω · ὁ χρήσιμος . εἰμί γάρ ἐπί οὗτος λυπηρός οὗτος διδάσκω ἐντίκτω ὁ φύσις ὁ πᾶς ἐν σοφία ποιέω , ἐπί ὅς τε καθαρίζω μέν αὐτός ἔρχομαι προκατέχω κακία , ἐφόδιον δέ ὁ ὁ ἐλπίζω ἀγαθός μετοσίας · τάχα ὁ μάτην καί ἀνωφελής ἔχις ὁ δάκρυον , διαβάλλω ὁ ἴδιος δεσπότης , κατά ὁ εὐαγγελικός λόγος , ὡς κακός οἰκονόμος διασπείρω ἄχρηστος ὁ πιστεύω πλοῦτος . Πᾶν γάρ ὁ ἐπί ἀγαθός χρησιμεύω , πλοῦτος εἰμί ὁ τίμιος ὁ χειμηλιευς ἐναριθμέω . οὐ θέλω οὖν σύ ἀγνοέω , ἀδελφός , περί ὁ κοιμάω , οὗτος δέ μανθάνω , καί εἰμί τίς ἄλλος πρός οὗτος παρά ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὁ τέλειος ἀποκαλύπτω μάθημα , ἵνα μή λυπέω , ὡς καί ὁ λοιπός ὁ μή ἔχω ἐλπίς . Μόνος γάρ εἰμί ὁ ἄπιστος ὁ ὁ πάρειμι βίος ὁ ὁ ζάω ἐλπίς περιορίζω , καί διά οὗτος συμφορά ἄξιος ποιέω ὁ θάνατος , ὅτι αὐτός ὁ πιστεύω παρά ἐγώ οὐ ἐλπίζω . Ἡμεῖς δέ ὁ μέγας ἐγγυτής ὁ ἐκ νεκρός ἀνάστασις πιστεύω , αὐτός ὁ Δεσπότη πᾶς ὁ κτίσις , ὅς διά οὗτος καί ἀποθνῄσκω καί ανέστη , ἵνα ὁ ἔργον ὁ περί ὁ ἀνάστασις λόγος πιστόω , ἀναμφίβολος ἔχω ὁ ἀγαθός ὁ ἐλπίς , ὅς παρών ὁ ἐπί ὁ κατοικέω λύπη χώρα οὐ ἔχω . ὁ δέ θεός ἐγώ καί κύριος Ἰησοῦς Χριστός , ὁ παρακαλέω ὁ ταπεινός , παρακαλέω σύ ὁ καρδία , καί στηρίζω εἰς ὁ ἑαυτοῦ ἀγάπη διά ὁ οἰκτιρμός αὐτός , ὅτι αὐτός ὁ δόξα εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν .