gregorius-nyssenus.de-deitate-filii-et-spiritus-sancti pg046_0316.1
πρὸς ἣν νῦν ὁ λόγος βλέπει · ὅτι ὅλον τὸν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς πρὸς ἑαυτὸν ἀναχράσεως εἰς τὴν θείαν φύσιν μετασχευάσαντος , ἐν τῷ καιρῷ τῆς κατὰ τὸ πάθος οἰκονομίας οὐ ἑατέρου μέρους τὸ ἅπαξ ἐγκραλὲν ἀνεχώρησεν ( ἀμετάμελητα γὰρ τοῦ Θεοῦ τὰ χαρίσματα ) · ἀλλὰ τὴν μὲν ψυχὴν τοῦ σώματος , ἡ θεότης ἑκουσίως διέζευξεν , ἑαυτὴν δὲ ἐν ἀμφοτέροις μένουσαν ἔδειξεν . Διὰ μὲν γὰρ τοῦ σώματος , ἐν ᾧ τὴν ἐκ τοῦ θανάτου καταφορὰν οὐκ ἔδειξεν , κατήργησε τὸν ἔχοντα τοῦ θανάτου τὸ κράτος , διὰ δὲ τῆς ψυχῆς ὠδοποίησε τῷ λῃστῇ τὴν ἐπὶ τὴν παράδεισον εἴσοδον · καὶ τὰ δύο κατ’ αὐτὸν ἐνεργεῖται , δι’ ἀμφοτέρων τῆς θεότητος τὸ ἀγαθὸν κατορθοῦσης · διὰ μὲν τῆς τοῦ σώματος ἀφθαρσίας , τὴν τοῦ θανάτου κατάλυσιν · διὰ δὲ τῆς ψυχῆς πρὸς τὴν ἰδίαν ἔστιαν ἐπειγομένης , τὴν ἐπὶ τὸν παράδεισον τῶν ἀνθρώπων ἐπἀνόδον . Ἐπεὶ οὖν διπλοῦν μὲν τὸ ἀνθρώπινον σύγχραμα , ἀπλὴ δὲ καὶ μονοειδὴς ἡ τῆς θεότητος φύσις , ἐν τῷ καιρῷ τῆς τοῦ σώματος ἀπὸ τῆς ψυχῆς διαζεύξεως , οὐ συνδιασχιζέται τῷ συνθέτῳ τὸ ἀδιαίρετον , ἀλλὰ τὸ αὐταὶν γίνεται . Τῇ γὰρ ἐνότητι τῆς θείας φύσεως τῆς κατὰ τὸ ἴσον ἐν ἀμφοτέροις οὖσης , πάλιν πρὸς ἄλληλα τὰ διεστῶτα συμφύεται . Καὶ οὕτω γίνεται , ὁ θάνατος μὲν , ἐκ τῆς τῶν συμπεφυκότων διαρέσεως · ἡ ἀνάστασις δὲ , ἐκ τῆς τῶν διαιρεθέντων ἐνώσεως . Εἰ δὲ ζητεῖς πῶς ἐν τῷ παραδείσῳ ὤν , ἐν ταῖς χερσὶ τοῦ Πατρὸς ἑαυτὸν παρατίθεται , ἐρμηνεύσε σοι ὁ ψαλμὸς Ἠσαΐας τὸ περὶ τούτων ζητούμενον . Εἶπε γὰρ ἄεινος ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ περὶ τῆς ἁγίας Ἱερουσαλὴμ , ἣν οὐκ ἄλλην παρὰ τὸν παράδεισον εἶναι πιστεύομεν , ὅτι Ἐπὶ τῶν χειρῶν μου ἐξωγράφησά σου τὰ τείχη . Οὗ οὖν ἐν ταῖς χερσὶ τοῦ Πατρὸς περιγράφεται ἡ Ἱερουσαλὴμ , ἥτις ἐστὶν ὁ παράδεισος , δηλοῦντι ὅ ἐν παραδείσῳ γενόμενος ταῖς πατρίαις πάντως ἐνδιατάται παλάμαις , ἐν αἷς ἡ θεία πόλις τὴν περιγραφὴν ἔχει . Καὶ ταῦτα μὲν εἰς τοσοῦτον .
Lemmas: πρός ὅς νῦν ὁ λόγος βλέπω · ὅτι ὅλος ὁ ἄνθρωπος ὁ Θεός διά ὁ πρός ἑαυτοῦ ἀνάκρασις εἰς ὁ θεῖος φύσις μετέχω , ἐν ὁ καιρός ὁ κατά ὁ πάθος οἰκονομία οὖον ἑάτερος μέρος ὁ ἅπαξ ἐγκραλὲν ἀναχωρέω ( αμεταμέλητος γάρ ὁ Θεός ὁ χάρισμα ) · ἀλλά ὁ μέν ψυχή ὁ σῶμα , ὁ θεότης ἑκούσιος διαζεύγνυμαι , ἑαυτοῦ δέ ἐν ἀμφότερος Μένων δείκνυμι . Ζεύς μέν γάρ ὁ σῶμα , ἐν ὅς ὁ ἐκ ὁ θάνατος καταφορά οὐ δείκνυμι , καταργέω ὁ ἔχω ὁ θάνατος ὁ κράτος , διά δέ ὁ Ψυχή ᾠδοποιέω ὁ λῃστής ὁ ἐπί ὁ παράδεισος εἴσοδος · καί ὁ δύο κατά αὐτός ἐνεργέω , διά ἀμφότερος ὁ θεότης ὁ ἀγαθός κατορθόω · διά μέν ὁ ὁ σῶμα ἀφθαρσία , ὁ ὁ θάνατος κατάλυσις · διά δέ ὁ Ψυχή πρός ὁ ἴδιος ἑστία ἐπείγω , ὁ ἐπί ὁ παράδεισος ὁ ἄνθρωπος ἐπάνοδος . ἐπεί οὖν διπλόος μέν ὁ ἀνθρώπινος σύγχραμα , ἁπλόος δέ καί μονοειδής ὁ ὁ θεότης φύσις , ἐν ὁ καιρός ὁ ὁ σῶμα ἀπό ὁ Ψυχή διάζευξις , οὖον συνδιασχίζω ὁ σύνθετος ὁ ἀδιαίρετος , ἀλλά ὁ αὐτός γίγνομαι . ὁ γάρ ἐνότητι ὁ θεῖος φύσις ὁ κατά ὁ ἴσος ἐν ἀμφότερος εἰμί , πάλιν πρός ἀλλήλων ὁ διίστημι συμφύω . καί οὗτος γίγνομαι , ὁ θάνατος μέν , ἐκ ὁ ὁ συμφύω δίαρσις · ὁ ἀνάστασις δέ , ἐκ ὁ ὁ διαιρέω ένωση . εἰμί δέ ζητέω πῶς ἐν ὁ παράδεισος εἰμί , ἐν ὁ χείρ ὁ πατήρ ἑαυτοῦ παρατίθημι , ερμηνεύω σύ ὁ ψαλμός Ἠσαΐας ὁ περί οὗτος ζητέω . εἶπον γάρ Ἄεινος ἐκ πρόσωπον ὁ Θεός περί ὁ ἅγιος Ἱεροσόλυμα , ὅς οὐ ἄλλος παρά ὁ παράδεισος εἰμί πιστεύω , ὅτι ἐπί ὁ χείρ ἐγώ ἐξωγράφησά σύ ὁ τεῖχος . οὗ οὖν ἐν ὁ χείρ ὁ πατήρ περιγράφω ὁ Ἱεροσόλυμα , ὅστις εἰμί ὁ παράδεισος , δηλόω ὅς ἐν παράδεισος γίγνομαι ὁ πάτριος πάντως ενδιαταω παλάμη , ἐν ὅς ὁ θεῖος πόλις ὁ περιγραφή ἔχω . καί οὗτος μέν εἰς τοσοῦτος .