gregorius-nyssenus.contra-eunomium pg045_0416.1
σὺν χρόνῳ οὐκ ἦν , καθὼς ὁ ἀντιλέγων συντίθεται , συνανηρτηται πάντως καὶ ἡ χρονικὴ σημασία · ταύτης δὲ μὴ οὖσης , τὸ ἀτδίον τῆς ἔννοιᾶς κατὰ πᾶσαν ἀνάγκην ἀντεῖσλεύεται · τῇ γὰρ τοῦ μὴ εἶναι φωνῇ , καὶ τὸ ποτὲ πάντως συνπατοῦσιν . Εἰ γὰρ χωρὶς τοῦ ποτὲ τὸ μὴ εἶναι λέγοι , οὐδὲ νῦν εἶναι δώσει . Εἰ δὲ τὸ νῦν διδοὺς πρὸς τὸ ἀτδίον μάχονται , πάντως οὐ τὸ καθόλου μὴ εἶναι , ἀλλὰ τὸ ποτε μὴ εἶναι διανενόηται . Τῆς δὲ φωνῆς ταύτης ἀνυποστάτου παντάπασιν οὖσης , εἰ μὴ πρὸς τὴν τοῦ χρόνου σημασίαν ἐρείδοιτο , ἀνόητον ἂν εἴη καὶ μάταιον τὸ μήτε τι πρὸ τοῦ Υἱοῦ εἶναι λέγειν , μήτε τὸν πάντοτε Υἱὸν εἶναι κατασκευάζειν . Εἰ γὰρ μήτε τόπος , μήτε χρόνος , μήτε τις ἑτέρα κτίσις ἐστιν , ἐν ᾧ οὐκ ἐστιν ὁ ἐν ἀρχῇ ὤν λόγος , πανταχόθεν τοῦ δόγματος τῆς εὐσεβείας ἐξήρηται , τὸ ποτε μὴ εἶναι τὸν Κύριον . Οὐχ οὕν οὐχ ἡμῖν , ἀλλ’ ἑαυτῷ διαμάχεται , ὁ καὶ μὴ εἶναι καὶ εἶναι τὸν Μονογενῆ δογματίζειν . Ἐν γὰρ τῷ ὁμολογεῖν μηδενὶ τῇ τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα διαιρεῖσθαι συναφείαν , τὸ ἀτδίον αὐτῷ πάντως προσῆμαρτύρηκεν . Εἰ δὲ ἐν τῷ Πατρὶ λέγοι μὴ εἶναι τὸν Υἱόν , τῷ τοιούτῳ λόγῳ οὐχ ἂντεροῦμεν αὐτῷ , ἀλλὰ τὴν Γραφὴν ἀντιθήσομεν , ἥ φησιν , ἐν τῷ Πατρὶ τε εἶναι τὸν Υἱόν , καὶ ἐν τῷ Υἱῷ τὸν Πατέρα · τὸ ποτὲ ἢ ὅτε , ἢ τότε , μὴ προστιθέσθαι τῷ λόγῳ , ἀλλὰ τῇ σποραδικῇ ταύτῃ καὶ ἀπολύτῳ φωνῇ , τὸ ἀτδίον αὐτῷ μαρτυρήσασα . Τὸ δὲ κατασκευάζειν αὐτὸν ἀγένητον παρ’ ἡμῶν λέγεσθαι τὸν Μονογενῆ Θεόν , ἴσον ἐστὶ τῷ λέγειν ὅτι καὶ γεννητὸν εἶναι τὸν Πατέρα διοριζόμεθα . Τῆς γὰρ αὐτῆς ἀτοπίας , μᾶλλον δὲ βλασφημίας ἐχάτερον . Ὥστε εἰ μὲν συκοφαντεῖν ἐγνωκε , προστιθέτω καὶ τὸ ἕτερον ἐγκλημα , μηδεὸς φειδόμενος , δι’ ὃν ἂν ἡ δυνατὸν χαλεπώτερον ἐκτραχῦναι καθ’ ἡμῶν τοὺς ἀκούοντας . Εἰ δὲ τὸ ἕτερον τούτων διὰ τὸ περιφανὲς τῆς συκοφαντίας οὐχ αἰτιάζεται , ἀφίετω καὶ τὸ λειπόμενον · ἴσον γὰρ εἰς ἀσέβειαν καθὼς ἐσχηται καὶ τὸν Υἱὸν ἀγένητον λέγειν , ἢ καὶ γεννητὸν τὸν Πατέρα .
Lemmas: σύν χρόνος οὐ εἰμί , καθώς ὁ ἀντιλέγω συντίθημι , συναναρτάω πάντως καί ὁ χρονικός σημασία · οὗτος δέ μή εἰμί , ὁ ἀτδίον ὁ ἔννοια κατά πᾶς ἀνάγκη αντεισλευετης · ὁ γάρ ὁ μή εἰμί φωνή , καί ὁ ποτέ πάντως συνάπτω . εἰμί γάρ Χωρὶς ὁ ποτέ ὁ μή εἰμί λέγω , οὐδέ νῦν εἰμί δίδωμι . εἰμί δέ ὁ νῦν δίδωμι πρός ὁ ἀτδίον μάχομαι , πάντως οὖον ὁ καθόλου μή εἰμί , ἀλλά ὁ ποτός μή εἰμί διανοέομαι . ὁ δέ φωνή οὗτος ἀνυπόστατος παντάπασι εἰμί , εἰμί μή πρός ὁ ὁ χρόνος σημασία ἐρείδω , ἀνόητος εἄν εἰμί καί μάταιος ὁ μήτε τίς πρό ὁ υἱός εἰμί λέγω , μήτε ὁ πάντοτε υἱός εἰμί κατασκευάζω . εἰμί γάρ μήτε τόπος , μήτε χρόνος , μήτε τις ἕτερος κτίσις εἰμί , ἐν ὅς οὐ εἰμί ὁ ἐν ἀρχή εἰμί λόγος , πανταχόθεν ὁ δόγμα ὁ εὐσέβεια ἐξαιρέω , ὁ ποτός μή εἰμί ὁ κύριος . οὐχ οὖν οὐ ἐγώ , ἀλλά ἑαυτοῦ διαμάχομαι , ὁ καί μή εἰμί καί εἰμί ὁ Μονογενεύς δογματίζω . ἐν γάρ ὁ ὁμολογέω μηδείς ὁ ὁ υἱός πρός ὁ πατήρ διαιρέω συνάφεια , ὁ ἀτδίον αὐτός πάντως προσμαρτυρέω . εἰμί δέ ἐν ὁ πατήρ λέγω μή εἰμί ὁ υἱός , ὁ τοιοῦτος λόγος οὐ ἀντιλέγω αὐτός , ἀλλά ὁ γραφή ἀντιτίθημι , ὅς φημί , ἐν ὁ πατήρ τε εἰμί ὁ υἱός , καί ἐν ὁ υἱός ὁ πατήρ · ὁ ποτέ ἢ ὅτε , ἢ τότε , μή προστίθημι ὁ λόγος , ἀλλά ὁ σποραδικός οὗτος καί ἀπόλυτος φωνή , ὁ ἀτδίον αὐτός μαρτυρέω . ὁ δέ κατασκευάζω αὐτός ἀγένητος παρά ἐγώ λέγω ὁ Μονογενεύς Θεός , ἴσος εἰμί ὁ λέγω ὅτι καί γεννητός εἰμί ὁ πατήρ διορίζω . ὁ γάρ αὐτός ἀτοπία , μᾶλλον δέ βλασφημία ἐκάς . ὥστε εἰμί μέν συκοφαντέω γιγνώσκω , προστίθημι καί ὁ ἕτερος ἔγκλημα , Μήδεος φείδομαι , διά ὅς εἄν ὁ δυνατός χαλεπός ἐκτρέχω κατά ἐγώ ὁ ἀκούω . εἰμί δέ ὁ ἕτερος οὗτος διά ὁ περιφανής ὁ συκοφαντία οὐ αἰτιάζομαι , ἀφίημι καί ὁ λείπω · ἴσος γάρ εἰς ἀσέβεια καθώς ἔχω καί ὁ υἱός ἀγένητος λέγω , ἢ καί γεννητός ὁ πατήρ .