gregorius-nyssenus.contra-eunomium pg045_0250.2
Τὸ μὴ σύνθρονον τῆς βασιλείας λέγειν εἶναι τῷ Πατρὶ τὸν Υἱόν , πολλὴν μαρτυρεῖ τῷ Εὐνομίῳ τὴν τῶν θείων λογίων μελέτην , ὃς ἐκ τῆς ἄγαν προσοχῆς τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν , οὕτω ἠκούσεν , ὅτι · Τὰ ἄνω φρονεῖτε , οὗ ὁ Χριστὸς ἐστὶν ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς καθημέρος , καὶ ὅτι ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν · καὶ ἄλλα τοιαῦτα πολλά , ὧν οὐκ ἐν ῥαδίως τις τὸ πλήθος ἐξαιριθμήσει · ἄπερ μήπω μαθὼν ὁ Εὐνόμιος ἀπαγορεύει σύνθρονον εἶναι τῷ Πατρὶ τὸν Υἱόν . Τὸ δὲ σύγχληρον τῆς ἐξουσίας , μᾶλλον ὡς ἀνόητον παραβαίνειν χρή , ἢ ὡς ἀθεῖς διελέγχειν . Τίνα γὰρ διάνοιαν ἔχει τὸ συγχληρούληξις , ἐκ τῆς κοινῆς τοῦ λόγου καταχρήσεως , οὐκ ἔστιν εὑρεῖν . Ἐπὶ τὸν ἱματισμὸν τοῦ Κυρίου βάλλουσι κλῆρον , καθὼς ἡ Γραφὴ λέγει , οἱ μὴ βουλόμενοι διασπᾶσαι τὸν δεσπότιχον χιτῶνα , ἀλλ’ ἕνος αὐτῶν ποιήσαι κτῆμα , ᾧ ἂν ὁ κλῆρος χαρίσται . Οἱ τοίνυν πρὸς ἀλλήλους ὑπὲρ τοῦ χιτῶνος διακληρούμενοι , δύνανται Ἰσως σύγχληροι λέγεσθαι . Ἐνταῦθα δὲ ἐπὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος , ἐν τῇ φύσει οὐσίας τῆς ἐξουσίας . Τὸ τε γὰρ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ὅπου θέλει πνεῖ · καὶ πάντα ἐν πᾶσιν ἐνεργεῖ καθὼς βούλεται , καὶ ὁ Υἱὸς δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο ὁρατὰ τε καὶ ἄορατα ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ ἐπὶ τῆς γῆς , πάντα ὅσα ἠθέλησεν ἐποίησε · καὶ σὺς θέλει ζωοποιεῖ · καὶ ὁ Πατὴρ ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ σούς χρόνους ἔθετο , ἀπὸ τῶν χρόνων δὲ καὶ πάντα τὰ ἐν τῷ χρόνῳ γεγεννημένα , νοοῦμεν εἶναι τῷ Πατρὶ ὑπεξούσια . Εἰ οὖν ἐν ἐξουσίᾳ τοῦ ποιεῖν ὁ βούλονται ὁ Πατὴρ καὶ ὁ Υἱός , καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα ὡς εἴπομεν ἀποδείκνυται · τίνα νοῦν ἢ τοῦ συγχληροῦ τῆς ἐξουσίας λέξις ἔχει ; Κατιδεῖν οὖκ ἐστιν · ὁ γὰρ πάντων κληρονόμος , ὁ τῶν αἰώνων δημιουργός , ὁ τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς συνεκλάμπων , καὶ χαρακτηρίζων ἐν ἑαυτῷ τοῦ Πατρὸς τὴν ὑπόστασιν , πάντα ὅσα ὁ Πατὴρ αὐτὸς ἔχει , καὶ πάσης ἐξουσίας Κύριός ἐστιν · οὐ μεδισταμένης ἀπὸ τοῦ Πατρὸς εἰς τὸν Υἱὸν τῆς ἀξίας · ἀλλὰ καὶ παρ’ αὐτῷ μενούσης καὶ ἐν ἐκείνῳ οὐσης . “ Ὁ τε γὰρ ἐν τῷ Πατρὶ ὢν μετὰ πάσης δηλαδὴ τῆς ἑαυτοῦ δυνάμεως ἐστιν ἐν τῷ Πατρὶ · καὶ ὁ ἐν ἑαυτῷ τὸν Πατέρα ἔχων , πᾶσαν περιέχει τὴν πατρικὴν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν . “ Ὁλον γὰρ ἔχει ἐν ἑαυτῷ τὸν Πατέρα · καὶ οὐχὶ μέρος αὐτοῦ . Ὅ δὲ ὅλον ἔχων καὶ τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ πάντως ἔχει . Τί οὖν νοῶν Εὐνόμιος ἀποφαίνεται , μὴ ἔχειν τὸν Πατέρα σύγχληρον τῆς ἐξουσίας ; Εἴποιεν ἂν ἴσως οἱ τῆς μεταίσητος αὐτοῦ μαθηταί · ὁ γὰρ εἴδως ἐπατεῖν λόγων , τὰ δίχα διανοίας λεγόμενα , ὁμολογεῖ συνεικᾶι μὴ δύνασθαι . Οὐκ ἔχει , φησὶ , σύγχληρον τῆς ἐξουσίας ὁ Πατὴρ . Τίς γὰρ ἐστιν ὁ λέγων ἐκ διακληρώσεως ὑπὲρ
Lemmas: ὁ μή σύνθρονος ὁ βασίλεια λέγω εἰμί ὁ πατήρ ὁ υἱός , πολύς μαρτυρέω ὁ Εὐνόμιος ὁ ὁ θεῖον λόγιος μέλω , ὅς ἐκ ὁ ἄγαν προσοχή ὁ θεόπνευστος Γραφής , οὗτος ἀκούω , ὅτι · ὁ ἄνω φρονέω , ὅς ὁ Χριστός εἰμί ἐν δεξιός ὁ πατήρ καθήμερος , καί ὅτι ἐν δεξιός ὁ θρόνος ὁ Θεός καθίζω · καί ἄλλος τοιοῦτος πολύς , ὅς οὐ ἐν ῥᾳδίως τις ὁ πλήθος ἐξαιριθμήσει · Ἄπερ μήπω μανθάνω ὁ Εὐνόμιος ἀπαγορεύω σύνθρονος εἰμί ὁ πατήρ ὁ υἱός . ὁ δέ σύγκληρος ὁ ἐξουσία , μᾶλλον ὡς ἀνόητος παραβαίνω χρή , ἢ ὡς ἀθής διελέγχω . τίς γάρ διάνοια ἔχω ὁ συγχληρούληξις , ἐκ ὁ κοινός ὁ λόγος κατάχρησις , οὐ εἰμί εὑρίσκω . ἐπί ὁ ἱματισμός ὁ κύριος βάλλω κλῆρος , καθώς ὁ γραφή λέγω , ὁ μή βούλομαι διασπάω ὁ δεσποτικός χιτών , ἀλλά ἕνος αὐτός ποιέω κτῆμα , ὅς εἄν ὁ κλῆρος χαρίζω . ὁ τοίνυν πρός ἀλλήλων ὑπέρ ὁ χιτών διακληρόω , δύναμαι ἴσως σύγκληρος λέγω . ἐνταῦθα δέ ἐπί ὁ πατήρ καί ὁ υἱός καί ὁ ἅγιος πνεῦμα , ἐν ὁ φύσις οὐσία ὁ ἐξουσία . ὁ τε γάρ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὅπου ἐθέλω πνέω · καί πᾶς ἐν πᾶς ἐνεργέω καθώς βούλομαι , καί ὁ υἱός διά ὅς ὁ πᾶς γίγνομαι ὁρατός τε καί ἀόρατος ἐν ὁ οὐρανός καί ἐπί ὁ γῆ , πᾶς ὅσος ἐθέλω ποιέω · καί σῦς ἐθέλω ζωοποιέω · καί ὁ πατήρ ἐν ὁ ἴδιος ἐξουσία σός χρόνος τίθημι , ἀπό ὁ χρόνος δέ καί πᾶς ὁ ἐν ὁ χρόνος γεννάω , νοέω εἰμί ὁ πατήρ υπεξούσιος . εἰμί οὖν ἐν ἐξουσία ὁ ποιέω ὁ βούλομαι ὁ πατήρ καί ὁ υἱός , καί ὁ ἅγιος πνεῦμα ὡς εἶπον ἀποδείκνυμι · τίς νόος ἢ ὁ συγκληρόω ὁ ἐξουσία λέξις ἔχω ; καθοράω οὐ εἰμί · ὁ γάρ πᾶς κληρονόμος , ὁ ὁ αἰών δημιουργός , ὁ ὁ δόξα ὁ πατήρ συνεκλάμπω , καί χαρακτηρίζω ἐν ἑαυτοῦ ὁ πατήρ ὁ ὑπόστασις , πᾶς ὅσος ὁ πατήρ αὐτός ἔχω , καί πᾶς ἐξουσία κύριος εἰμί · οὖον μεδισταμένης ἀπό ὁ πατήρ εἰς ὁ υἱός ὁ ἄξιος · ἀλλά καί παρά αὐτός Μένων καί ἐν ἐκεῖνος εἰμί . “ ὁ τε γάρ ἐν ὁ πατήρ εἰμί μετά πᾶς δηλαδή ὁ ἑαυτοῦ δύναμις εἰμί ἐν ὁ πατήρ · καί ὁ ἐν ἑαυτοῦ ὁ πατήρ ἔχω , πᾶς περιέχω ὁ πατρικός ἐξουσία καί δύναμις . “ ὅλος γάρ ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ πατήρ · καί οὐ μέρος αὐτός . ὅς δέ ὅλος ἔχω καί ὁ ἐξουσία αὐτός πάντως ἔχω . τις οὖν νοέω Εὐνόμιος ἀποφαίνω , μή ἔχω ὁ πατήρ σύγκληρος ὁ ἐξουσία ; εἶπον εἄν ἴσως ὁ ὁ μεταισος αὐτός μαθητής · ὁ γάρ οἶδα πατέω λόγος , ὁ δίχα διάνοια λέγω , ὁμολογέω συνίημι μή δύναμαι . οὐ ἔχω , φημί , σύγκληρος ὁ ἐξουσία ὁ πατήρ . Τῖς γάρ εἰμί ὁ λέγω ἐκ διακλήρωσις ὑπέρ