gregorius-nyssenus.contra-eunomium pg045_0219.2
Ἀλλὰ διαπτύσαντες τὴν παιδιώδη ταύτην καὶ ἐπιπολαῖον αὐτῶν ἐπιχείρησιν , τὸ ὡς ἄτοπον παρ' ἐκείνων προφερόμενον ἀνδρικῶς ὁμολογήσομεν · ὅτι καὶ ταύτῳ σημαίνει τῷ ἀγεννήτῳ τοῦ τοῦ Πατρὸς ὄνομα , καὶ τὸ ἀγέννητον τὸ ἐξ οὐδενὸς εἶναι τὸν Πατέρα παρίστησι · καὶ ὁ Πατὴρ τὴν περὶ τοῦ Μονογενοῦς ἔνοιαν συνμιγμένην διὰ τῆς σχέσεως μεθ' ἑαυτοῦ συνευσάγει . Καὶ γὰρ καὶ ταύτην προσκεμένην τῷ λόγῳ τοῦ διδασκάλου τῇν ῥησιν , ὁ δεῖνός τε καὶ δῖος οὗτος ἀγωνιστὴς τῶν γεγραμμένων ἐξέκλεψε , τῇ ἀφαίρεσει τῶν ἀσφαλῶς εἰρημένων ἐξευμαρίζων ἑαυτῷ τὴν ἀντίρρησιν . Ὁ μὲν γὰρ παρὰ τοῦ διδασκάλου ῥηθεὶς λόγος , οὕτωσι κατὰ τὴν λέξιν ἔχει · Ἐγὼ δὲ καὶ τὴν τοῦ ἀγεννήτου προσῳγρίαν , κἂν τὰ μάλιστα δοκῇ ταῖς ἐννοίαις ἡμῶν συμβαλεῖν , ἀλλ' οὖν ὡς οὐδαμοῦ τῆς Γραφῆς κειμένην , καὶ πρῶτον στοιχεῖον οὖσαν τῆς βλασφημίας αὐτῶν , σιωπᾶσθαι ἂν δικαίως ἀξίαν εἶναι φήσαιμι , τῆς Πατρὸς φωνῆς ἴσον δυναμένης τῷ ἀγεννήτῳ , πρὸς τῷ καὶ τὴν περὶ τοῦ Υἱοῦ ἔνοιαν συνμιγμένην ἑαυτῇ διὰ τῆς σχέσεως συνευσάγειν . Ὁ δὲ γενναῖος οὗτος τῆς ἀληθείας πρωταγωνιστής , τὸ μὲν ἀσφαλείας ἕνεκεν τῷ λόγῳ προσκεῖμενον ( λέγω δὲ το , Καὶ τὴν περὶ τοῦ Υἱοῦ ἔνοιαν συνμιγμένην ἑαυτῇ διὰ τῆς σχέσεως συνευσάγειν ) , τοῦτον μὲν ὑπὸ τῆς συγγενούς ἐλευθερίας ὠφέλετο . Καὶ διασκέψας τῶν γεγραμμένων τὸν λόγον , τοῖς ὑπολοίποις συμπλέκεται · καὶ ἀκρωτηριάσας τὸν εἱρμὸν τοῦ σώματος , καὶ ὡς φετο σαφρότερον ἑαυτῷ , καὶ πρὸς τὴν ἀντίρρησιν εὐπεδίωτον καταστήσας , ψυχρῷ καὶ ἀδρανεῖ τῷ σοφίσματι τοὺς καθ' αὐτὸν παρακρομέται , τὸ κατὰ τι κοινωνοῦν , καὶ διὰ πάντων τὴν κατὰ τὸ σημαίνόμενον κοινωνίαν ἔχειν κατασκευάζων , καὶ τούτων τὴν ἐπιπολαῖαν ἀκοὴν συναρτάζων . Ἡμῶν γὰρ κατὰ τι σημαίνόμενον τὴν τοῦ Πατρὸς εἰρηκότων φωνήν , καὶ τὴν τοῦ ἀγεννητοῦ σημασίαν παρέχεσθαι , οὗτος τὴν παντελῆ τοῦ σημαινουμένου μετέληψιν ἀπὸ τῆς συνηθους τῶν ὀνομάτων ἐμφάσεως ποιησάμενος , εἰς ἄτοπον δήθεν ἐκβάλλει τὸν λόγον , ὡς οὐκέτι τὴν πρὸς τὸν Υἱὸν σχέσιν τῆς προσῳγορίας ταύτης ἐνδεικνυμένης , εἰ καὶ τοῦ ἀγεννητοῦ νόημα διὰ τούτου ἐπημάνετο . Ὄσπερ ἂν εἴ τις δύο ἐννοίας περὶ τοῦ ἄρτου μαθὼν , ὅτι τε ἀπὸ σίτου σύνἐστηκε , καὶ ὅτι τροφὴ τῷ χρωμένῳ γίνεται , μάχοιτο πρὸς τὸν λέγοντα , τῷ ὁμοίῳ τρόπῳ τῶν σοφισμάτων κατ' αὐτοῦ χρώμενος , ὅτι ἄλλος λόγος ἐστὶ τῆς ἐκ τοῦ σίτου συστάσεως , καὶ ὁ τῆς τροφῆς πάλιν ἕτερος . Εἰ οὖν δοθεῖν , τὸ ἐκ τοῦ σίτου εἶναι τὸν ἄρτον , οὐκέτι αὐτὸ τοῦτο καὶ τροφὴ κυρίως ὀνομασθήσεται . Τοιαύτη τοῦ συλλογισμοῦ ἡ διάνοια . Εἰ γὰρ τὸ ἀγέννητον , φησίν , ὑπὸ τῆς τοῦ Πατρὸς προσῳγρίας σημαίνεται , οὐκέτι τὸ γεγεννηκέναι τὸν Υἱὸν ἡ
Lemmas: ἀλλά διαπτύω ὁ παιδιώδης οὗτος καί ἐπίπλοον αὐτός ἐπιχείρησις , ὁ ὡς ἄτοπος παρά ἐκεῖνος προφέρω ἀνδρικός ὁμολογέω · ὅτι καί ταύτος σημαίνω ὁ ἀγέννητος ὁ ὁ πατήρ ὄνομα , καί ὁ ἀγέννητος ὁ ἐκ οὐδείς εἰμί ὁ πατήρ παρίστημι · καί ὁ πατήρ ὁ περί ὁ Μονογενώ νοια συμμείγνυμι διά ὁ σχέσις μετά ἑαυτοῦ συνεισάγω . καί γάρ καί οὗτος προσκέπτομαι ὁ λόγος ὁ διδάσκαλος ὁ ῥῆσις , ὁ δεῖνα τε καί δῖος οὗτος ἀγωνιστής ὁ γράφω ἐκκλέπτω , ὁ ἀφαίρεσις ὁ ἀσφαλῶς εἴρω ἐξευμαρίζω ἑαυτοῦ ὁ ἀντίρρησις . ὁ μέν γάρ παρά ὁ διδάσκαλος ἐρῶ λόγος , οὕτως κατά ὁ λέξις ἔχω · ἐγώ δέ καί ὁ ὁ ἀγέννητος προσῳγρίαν , κἀν ὁ μάλιστα δοκέω ὁ ἔννοια ἐγώ συμβάλλω , ἀλλά οὖν ὡς οὐδαμοῦ ὁ γραφή κεῖμαι , καί πρῶτος στοιχεῖον εἰμί ὁ βλασφημία αὐτός , σιωπάω εἄν δικαίως ἄξιος εἰμί φημί , ὁ πατήρ φωνή ἴσος δύναμαι ὁ ἀγέννητος , πρός ὁ καί ὁ περί ὁ υἱός νοια συμμείγνυμι ἑαυτοῦ διά ὁ σχέσις συνεισάγω . ὁ δέ γενναῖος οὗτος ὁ ἀλήθεια πρωταγωνιστής , ὁ μέν ἀσφάλεια ἕνεκα ὁ λόγος πρόσκειμαι ( λέγω δέ ὁ , καί ὁ περί ὁ υἱός νοια συμμείγνυμι ἑαυτοῦ διά ὁ σχέσις συνεισάγω ) , οὗτος μέν ὑπό ὁ συγγενής ἐλευθερία ὀφείλω . καί διασκέπτομαι ὁ γράφω ὁ λόγος , ὁ ὑπόλοιπος συμπλέκω · καί ἀκρωτηριάζω ὁ εἱρμός ὁ σῶμα , καί ὡς φετά σαφροτερος ἑαυτοῦ , καί πρός ὁ ἀντίρρησις εὐπέδιος καθίστημι , ψυχρός καί ἀδρανής ὁ σόφισμα ὁ κατά αὐτός παρακρομέται , ὁ κατά τίς κοινωνέω , καί διά πᾶς ὁ κατά ὁ σημαίνω κοινωνία ἔχω κατασκευάζω , καί οὗτος ὁ επιπολαιος ἀκοή συναρτάζων . ἡμός γάρ κατά τίς σημαίνω ὁ ὁ πατήρ λέγω φωνή , καί ὁ ὁ Αγέννητου σημασία παρέχω , οὗτος ὁ παντελής ὁ σημαίνω μεταλαμβάνω ἀπό ὁ συνήθης ὁ ὄνομα ἔμφασις ποιέω , εἰς ἄτοπος δήθεν ἐκβάλλω ὁ λόγος , ὡς οὐκέτι ὁ πρός ὁ υἱός σχέσις ὁ προσῳγορίας οὗτος ἐνδείκνυμι , εἰμί καί ὁ Αγέννητου νόημα διά οὗτος πημαίνω . ὅσπερ εἄν εἰμί τις δύο ἔννοια περί ὁ ἄρτος μανθάνω , ὅτι τε ἀπό σῖτος συνίστημι , καί ὅτι τροφή ὁ χράω γίγνομαι , μάχομαι πρός ὁ λέγω , ὁ ὅμοιος τρόπος ὁ σόφισμα κατά αὐτός χράω , ὅτι ἄλλος λόγος εἰμί ὁ ἐκ ὁ σῖτος σύστασις , καί ὁ ὁ τροφή πάλιν ἕτερος . εἰμί οὖν δίνω , ὁ ἐκ ὁ σῖτος εἰμί ὁ ἄρτος , οὐκέτι αὐτός οὗτος καί τροφή κύριος ὀνομάζω . τοιοῦτος ὁ συλλογισμός ὁ διάνοια . εἰμί γάρ ὁ ἀγέννητος , φημί , ὑπό ὁ ὁ πατήρ προσῳγρίας σημαίνω , οὐκέτι ὁ γεννάω ὁ υἱός ὁ