gregorius-nyssenus.contra-eunomium pg045_0272.1
A παρὰ ποίας ἐδιδάχθη Γραφῆς ; Τὸ ἐναντίον μὲν οὖν πᾶσα θεόπνευστος Γραφὴ τὴν αὐθεντείαν αὐτῷ καὶ αὐτοκρατορίαν προσμαρτυρεῖ ἐξουσίαν , λέγουσα , Αὐτὸς εἶπε , καὶ ἐγενήθησαν , αὐτὸς ἐνετείλατο , καὶ ἐκτίσθησαν . Δῆλον γὰρ ὅτι ταῦτά φησιν ὁ Προφήτης περὶ τοῦ τὰ σύμπαντα φέροντος τῷ ῥήματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ , οὗ ἡ ἐξουσία , πᾶσαν οὐσίαν καὶ φύσιν , καὶ πάντα τὰ ἐν τῇ κτίσει νοούμενα τε καὶ ὁρώμενα , ἐν μόνῃ τῇ τοῦ θελήματος ὁρμῇ συνεστήσατο . Προσθὲν τοίνυν κινουμένου ὁ Εὐνόμιος , μυριοτρόπως ἐπιψημίζει τῷ βασιλεῖ τῆς κτίσεως τὸ ὑπήκοον , Ὑπήκοος , λέγων , πρὸς πᾶσαν δημιουργίαν , καὶ πρὸς πᾶσαν διοίκησιν ὑπήκοος , ὑπήκοος ἐν λόγοις καὶ ἔργοις . Καίτοι παντὶ δῆλον τὸ τοιούτων ἐστιν , ὅτι μωρὸς ἐν λόγοις τε καὶ ἔργοις ἑτέρῳ τις ὑπήκοος γίνεται , ὁ μήπω τὴν ἐξουσίαν τοῦ ποιεῖν ἀκριβῶς · ἢ λέγειν ἀλήππως ἐν ἑαυτῷ κατορθῶσας · ἀλλὰ πρὸς τὸν διδάσκαλον ἑαυτοῦ καὶ καθηγέμονα βλέπων , ταῖς ὑποθήκαις ἐκείνου τὸ ἐν τοῖς λόγοις τε καὶ ἐν τοῖς ἔργοις ἀκριβὲς ἐκπαιδεύεται . Τὸ δὲ τὴν Σοφίαν ἐπιστάτου χρήκειν οἴσθαι καὶ διδασκάλου , τοῦ τὴν ἀκολουθίαν ἢ τὴν δικαιοσύνην πρὸς τὸ δέον αὐτῇ κατευθύνοντος , μόνος τῆς Εὐνομίου φαντασίας ἐστίν . Καὶ περὶ τοῦ Πατρὸς φησιν , ὅτι Πιστὸς ἐν λόγοις , καὶ πιστὸς ἐν ἔργοις · τῷ δὲ Υἱῷ τὸ πιστὸν ἐν τοῖς γενομένοις τε καὶ λεγομένοις οὐκ ἐμαρτύρησας , ἀλλ’ ὑπήκοον αὐτὸν ἐν λόγοις εἶναι , καὶ οὐ πιστὸν ἀπεφήνατο . Ὡς διὰ πάντων ὧν λέγει τὴν κατ’ αὐτοῦ βλασφημίαν τὸ Ἰσον ἔχειν · τὸ δὲ μωρὸν τε καὶ ἀδιάνοητον τῆς μεταξὺ τούτων παρεντεθείσης ῥήσεως , πρέπει τάχα σωπῆ παρελθεῖν , μὴ τῶν τῶν ἀπειροκάππων ἐπιγελάσῃ τῇ ματαιότητι , δακρύειν δὲν ἐπὶ τῇ τῶν ψυχῶν αὐτῶν ἀπωλείᾳ , ἢ γελάειν ἐπὶ τῇ μωρίᾳ τῶν λόγων . Φησὶ γὰρ ὁ σοφὸς οὗτος καὶ περιεσχημένος δογματιστής , οὐκ ἐκ τῆς ὑπακοῆς αὐτὸν προσλαβεῖν τὸ εἶναι Υἱόν . Ὦ τῆς ἀγχινίας · ὡς ἀναγκαίως περὶ τούτων ἡμῖν διοριεῖται ! Ὅτι οὐ πρότερον ὑπήκοος ἐγένετο , καὶ τότε Υἱός , οὐδὲ πρεσβυτέραν χρή νοεῖν τὴν ὑπακοὴν αὐτοῦ τῆς γεννήσεως . Εἰ δὲ μὴ προσδιωρίσατο ταῦτα , εἰς οὕτω μωρὸς καὶ ἡλίθιος ἦν , ὡς μισθὸν ὑπακοῆς λήφθαι παρὰ τοῦ Πατρὸς αὐτῷ δεδόσθαι τὴν γέννησιν , τῷ πρὸ τῆς γεννήσεως ἐπιδειξαμένῳ τὸ εὐπειθὲς καὶ ὑπήκοον · Ἄλλ’ ἵνα μὴ προχειρῶς τις ἐκ τῆς ἀνοίας τῶν λεγομένων κατασυρῇ πρὸς τὸν γέλωτα , νοησάτω ὅτι ἔχει τι καὶ ἡ μωρία τῶν λεγομένων δακρύων ἀξίον . Ὁ γὰρ βούλεται κατασκευάσαι διὰ τούτων , τοιούτον ἐστιν , ὅτι φύσις αὐτῷ ἐστιν ἡ ὑπακοή . Ὡς μηδὲ βουλομένῳ δυνατὸν γενέσθαι τὴ μὴ ὑπήκοον εἶναι .
Lemmas: A παρά Ποίας διδάσκω γραφή ; ὁ ἐναντίος μέν οὖν πᾶς θεόπνευστος γραφή ὁ αὐθεντεία αὐτός καί αὐτοκρατορία προσμαρτυρέω ἐξουσία , λέγω , αὐτός εἶπον , καί γίγνομαι , αὐτός ἐντέλλω , καί κτίζω . Δῆλος γάρ ὅτι οὗτος φημί ὁ Προφήτης περί ὁ ὁ σύμπας φέρω ὁ ῥῆμα ὁ δύναμις αὐτός , ὅς ὁ ἐξουσία , πᾶς οὐσία καί φύσις , καί πᾶς ὁ ἐν ὁ κτίζω νοέω τε καί ὁράω , ἐν μόνος ὁ ὁ θέλημα ὁρμή συνίστημι . προστίθημι τοίνυν κινέω ὁ Εὐνόμιος , μυριοτρόπως επιψημιζεω ὁ βασιλεύς ὁ κτίσις ὁ ὑπήκοος , ὑπήκοος , λέγω , πρός πᾶς δημιουργία , καί πρός πᾶς διοίκησις ὑπήκοος , ὑπήκοος ἐν λόγος καί ἔργον . καίτοι πᾶς δῆλος ὁ τοιοῦτος εἰμί , ὅτι μωρός ἐν λόγος τε καί ἔργον ἕτερος τις ὑπήκοος γίγνομαι , ὁ μήπω ὁ ἐξουσία ὁ ποιέω ἀκριβῶς · ἢ λέγω ἀλήππως ἐν ἑαυτοῦ κατορθόω · ἀλλά πρός ὁ διδάσκαλος ἑαυτοῦ καί καθηγέομαι βλέπω , ὁ ὑποθήκη ἐκεῖνος ὁ ἐν ὁ λόγος τε καί ἐν ὁ ἔργον ἀκριβής ἐκπαιδεύω . ὁ δέ ὁ Σοφία ἐπιστάτης χράω οἴομαι καί διδάσκαλος , ὁ ὁ ἀκολουθία ἢ ὁ δικαιοσύνη πρός ὁ δήω αὐτός κατευθύνω , μόνος ὁ Εὐνόμιος φαντασία εἰμί . καί περί ὁ πατήρ φημί , ὅτι πιστός ἐν λόγος , καί πιστός ἐν ἔργον · ὁ δέ υἱός ὁ πιστόν ἐν ὁ γίγνομαι τε καί λέγω οὐ μαρτυρέω , ἀλλά ὑπήκοος αὐτός ἐν λόγος εἰμί , καί οὖον πιστόν ἀποφαίνω . ὡς διά πᾶς ὅς λέγω ὁ κατά αὐτός βλασφημία ὁ Ἴσος ἔχω · ὁ δέ μωρός τε καί αδιανοητος ὁ μεταξύ οὗτος παρεντίθημι ῥῆσις , πρέπω τάχα Σώπη παρέρχομαι , μή ὁ ὁ απειροκαππα ἐπιγελάω ὁ ματαιότης , δάκρυ δέν ἐπί ὁ ὁ Ψυχή αὐτός ἀπώλεια , ἢ γελάω ἐπί ὁ μωρία ὁ λόγος . φημί γάρ ὁ σοφός οὗτος καί περιέχω δογματιστής , οὐ ἐκ ὁ ὑπακοή αὐτός προσλαμβάνω ὁ εἰμί υἱός . ὦ ὁ ἀγχινίας · ὡς ἀναγκαῖος περί οὗτος ἐγώ διορίζω ! ὅτι2 οὖον πρότερος ὑπήκοος γίγνομαι , καί τότε υἱός , οὐδέ πρέσβυς χρή νοέω ὁ ὑπακοή αὐτός ὁ γέννησις . εἰμί δέ μή προσδιορίζω οὗτος , εἰς οὗτος μωρός καί ἠλίθιος εἰμί , ὡς μισθός ὑπακοή λαμβάνω παρά ὁ πατήρ αὐτός δίδωμι ὁ γέννησις , ὁ πρό ὁ γέννησις ἐπιδείκνυμι ὁ εὐπειθής καί ὑπήκοος · ἄλλος ἵνα μή προχείρως τις ἐκ ὁ ἄνοια ὁ λέγω κατασύρω πρός ὁ γέλως , νοέω ὅτι ἔχω τίς καί ὁ μωρία ὁ λέγω δάκρυ ἄξιος . ὁ γάρ βούλομαι κατασκευάζω διά οὗτος , τοιοῦτος εἰμί , ὅτι φύσις αὐτός εἰμί ὁ ὑπακοή . ὡς μηδέ βούλομαι δυνατός γίγνομαι ὅς μή ὑπήκοος εἰμί .