gregorius-nyssenus.antirrheticus-adversus-apollinarium pg045_0639.1
τὰ λοιπὰ , δηλονότι , ὅσα τε φαινόμενα , καὶ ὅσα ( 69 ) τὲ κρύφια τῶν μερῶν τῶν τοῦ σώματος . Ἐγὼ δὲ τὴ μὲν μὴ ( 70 ) δεῖν οὕτως χαμαιριψῆ καὶ χαμαιζῆτα περὶ τὸν θεὸν ἔνοεῖν , περιττὸν ἡγοῦμαι λόγῳ κατασκευάζεσθαι , αὐτοῦ τοῦ ( 71 ) τῶν ἐναντίων λόγου , καὶ δι’ ἑαυτοῦ τὴν ἀτοπίαν φήσαντος . Ὡς δ’ ἂν μὴ τὰ θεῖα λόγια συνεργεῖν αὐτῷ πρὸς τὴν μυθοποιίαν λογίζοιτο , διὰ βραχέων ἕκαστον τῶν εἰρημένων διαβαμῶμαι ( 72 ) . Ἐπεὶδὴ , φησίν , ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ παντὸς ὁ τοὺς ἀγγέλους ἀποστέλλων Υἱὸς ἀνθρώπου λέγεται , διὰ τοῦτο μέχρι παντὸς ὀφειται δεῖν ἐν τοῖς ἀνθρωπίνους [ ( 73 ) αὐτὸν ἰδίωμασι ] πισεῦειν εἶναι · καὶ οὐ μέμνηται τῆς τοῦ Εὐαγγελίου φωνῆς , ὅπου πολλοχὸ διὰ τῶν ἰδίων λόγων ὁ Κύριος , ἀνθρώπων τὸν ἐπὶ πάντων Θεὸν κατῴνομασεν . Ἄνθρωπος ἦν οἰκοδεσπότης , ὁ τοὺς γεωργούς τὸν ἀμπελῶνα ἐκδόμενος , ὁ μετὰ τὴν τῶν οἰκετῶν ἀναίρεσιν , καὶ τὸν μονογενῆ αὐτοῦ Υἱὸν ἀποστείλας , ὃν ἐκβαλόντες οἱ γεωργοὶ ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος φονεύουσι . Τίς δὲ ὑπῆρχεν ἐκεῖνος ὁ ἀνθρώπος ὁ τὸν μονογενῆ πέμψας ; Τίς δὲ ὁ ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος φονευθεὶς υἱός ; Ὁ δὲ τοῦ υἱοῦ τοὺς γάμους ἐπιτελέσας , οὐχ αὐτὸς ἀνθρωπικῶς ὑπὸ τοῦ Λόγου διεσκευάσθη ; Εἰ δὲ χρὴ καὶ τοῦτ’ εἰπεῖν , ὅτι βοηθῶν τῇ ἀσθενείᾳ τῶν καταφρονοῦντων τῆς ὁμοιοειδοὺς αὐτοῖς φύσεως , καὶ διὰ τοῦτο πιστεύειν αὐτοῦ τῇ θεότητι μὴ δυναμένων , ὡς ἐν μάλιστα τὴν αἰτίαν τῆς διανοίας αὐτῶν τῷ φόβῳ συστρέλαι , εἰς πίστιν τουνώσε , φησὶ τὸ παρὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους ἐν τῇ κρίσει πέμπεσθαι , ἵν’ ἡ τῶν φοβερῶν προσδοκία τὴν πρὸς τὸ πρῶτον ἀπίστων ἀπιστίαν θεραπεύσειεν . Ἄλλὰ καὶ ὄψεσθε , φησὶ , τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δόξης καὶ δυνάμεως πολλῆς . Καὶ τοῦτο συνάδει τοῖς προαποδεδομένοις , εἴτε ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου τοῦ τὸν ἀμπελῶνα φυτεύσαντος , καὶ τὸν γάμους τῷ ( 74 ) υἱῷ ἐπιτελέσαντος , εἴτε κατὰ τὴν προσαποδεῖαν διάνοιαν . Καὶ ὅτι πάντη τῆς ταπεινῆς τοῦ Ἀπολлинаρίου ὑπολήψεως ὁ λόγος ἀπήλλακται , καὶ ( 75 ) οὐδὲν σωματικὸν περὶ αὐτὸν ἔνοεῖν ὁ τοιοῦτος ὑποτίθεται λόγος , σαφὴς ἡ ἀπόδειξις ἐκ τοῦ προσειπεῖν τῷ λόγῳ , τῷ τὴν ἐμεξνεῖαν αὐτοῦ τὴν ἐπὶ τέλει τῶν αἰώνων μηνύοντι , ὅτι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ ὀφθήσεται τῇ κτίσει ὁ Κύριος , ὡς ἀνάγκην εἶναι : τὸν εἰρημένον ( 76 ) , ἢ καὶ τὸν Πατέρα νομίζειν ἀνθρωπικῶς διεσκευάσθαι , ἵνα ὁ κατὰ τὸ ἀνθρώπιον σχῆμα φαινόμενος Υἱός , ἐν τῇ τοῦ Πατρὸς φαίνηται δόξῃ · ἢ εἴπερ καθαρεύει ( 77 ) πάσης μορφῆς , ἐν εἴδει θεωρουμένης , ἡ τῆς πατρικῆς δόξης μεγαλοπρέπεια , μηδὲ αὐτὸν ἀνθρωπικῶς σχηματίζεσθαι , τὸν ἐν τῇ τοῦ Πατρὸς ὀφθήσεσθαι δόξῃ ἐπαγγελλόμενον . Ἄλλη γὰρ δόξα ἀνθρώπου , καὶ ἄλλη δόξα τοῦ ἐπὶ πάντων Θεοῦ . Ἄλλὰ , φησὶ , διὰ
Lemmas: ὁ λοιπάς , δηλονότι , ὅσος τε φαίνω , καί ὅσος ( 69 ) τε κρύφιος ὁ μέρος ὁ ὁ σῶμα . ἐγώ δέ ὅς μέν μή ( 70 ) δήω οὕτως χαμαιριπτω καί χαμαιζῆτα περί ὁ θεός ἑνόω , περισσός ἡγέομαι λόγος κατασκευάζω , αὐτός ὁ ( 71 ) ὁ ἐναντίος λόγος , καί διά ἑαυτοῦ ὁ ἀτοπία φημί . ὡς δέ εἄν μή ὁ θεῖον λόγιος συνεργέω αὐτός πρός ὁ μυθοποιΐα λογίζομαι , διά βραχύς ἕκαστος ὁ εἴρω διαβαίνω ( 72 ) . ἐπειδή , φημί , ἐν ὁ συντέλεια ὁ πᾶς ὁ ὁ ἄγγελος ἀποστέλλω υἱός ἄνθρωπος λέγω , διά οὗτος μέχρι πᾶς ὀφείλω δήω ἐν ὁ ἀνθρώπινος [ ( 73 ) αὐτός ἰδίωμα ] πιέζω εἰμί · καί οὖον μιμνήσκω ὁ ὁ Εὐαγγέλιος φωνή , ὅπου πολλοχὸ διά ὁ ἴδιος λόγος ὁ Κύριος , ἄνθρωπος ὁ ἐπί πᾶς θεός κατονομάζω . Ἄνθρωπος εἰμί οἰκοδεσπότης , ὁ ὁ γεωργός ὁ ἀμπελών ἐκδίδωμι , ὁ μετά ὁ ὁ οἰκέτης ἀναίρεσις , καί ὁ μονογενής αὐτός υἱός ἀποστέλλω , ὅς ἐκβάλλω ὁ γεωργός ἔξω ὁ ἀμπελών φονεύω . Τῖς δέ ὑπάρχω ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁ μονογενής πέμπω ; Τῖς δέ ὁ ἔξω ὁ ἀμπελών φονεύω υἱός ; ὁ δέ ὁ υἱός ὁ γάμος ἐπιτελέω , οὐ αὐτός ἀνθρωπικός ὑπό ὁ Λόγος διασκευάζω ; εἰμί δέ χρή καί οὗτος εἶπον , ὅτι βοηθός ὁ ἀσθένεια ὁ καταφρονέω ὁ ὁμοιοειδής αὐτός φύσις , καί διά οὗτος πιστεύω αὐτός ὁ θεότης μή δύναμαι , ὡς ἐν μάλιστα ὁ αἴτιος ὁ διάνοια αὐτός ὁ φόβος συστρέλαι , εἰς πίστις τουνεος , φημί ὁ παρά ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ὁ ἄγγελος ἐν ὁ κρίσις πέμπω , ἵνα ὁ ὁ φοβερός προσδοκία ὁ πρός ὁ πρῶτος ἄπιστος ἀπιστία θεραπεύω . ἀλλά καί ὁράω , φημί , ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ἔρχομαι ἐπί ὁ νεφέλη ὁ οὐρανός μετά δόξα καί δύναμις πολύς . καί οὗτος συνάδει ὁ προαποδίδωμι , εἴτε ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁ ἀμπελών φυτεύω , καί ὁ γάμος ὁ ( 74 ) υἱός ἐπιτελέω , εἴτε κατά ὁ προσαποδίδωμι διάνοια . καί ὅτι πάντῃ ὁ ταπεινός ὁ Ἀπολлинаρίου ὑπόληψις ὁ λόγος ἀπαλλάσσω , καί ( 75 ) οὐδείς σωματικός περί αὐτός ἑνόω ὁ τοιοῦτος ὑποτίθημι λόγος , σαφής ὁ ἀπόδειξις ἐκ ὁ προσεῖπον ὁ λόγος , ὁ ὁ ἐμεξνεῖαν αὐτός ὁ ἐπί τέλος ὁ αἰών μηνύω , ὅτι ἐν ὁ δόξα ὁ πατήρ αὐτός ὁράω ὁ κτίζω ὁ Κύριος , ὡς ἀνάγκη εἰμί : ὁ εἴρω ( 76 ) , ἢ καί ὁ πατήρ νομίζω ἀνθρωπικός διασκευάζω , ἵνα ὁ κατά ὁ ἀνθρώπιον σχῆμα φαίνω υἱός , ἐν ὁ ὁ πατήρ φαίνω δόξα · ἢ εἴπερ καθαρεύω ( 77 ) πᾶς μορφή , ἐν εἶδος θεωρέω , ὁ ὁ πατρικός δόξα μεγαλοπρέπεια , μηδέ αὐτός ἀνθρωπικός σχηματίζω , ὁ ἐν ὁ ὁ πατήρ ὁράω δόξα ἐπαγγέλλω . ἄλλη γάρ δόξα ἄνθρωπος , καί ἄλλος δόξα ὁ ἐπί πᾶς Θεός . ἀλλά , φημί , διά