gregorius-nyssenus.antirrheticus-adversus-apollinarium pg045_0595.1
καὶ πείνης αἰσθάνεται , πρὸς τὴν συνηθὴ τρέχει ( 80 ) ἀγνοεῖ τοῦ δένδρου καὶ τῆς ὥρας τὴν καρποφορίαν , τὴν ἡμέραν , καὶ τὴν ὥραν οὐκ οἶδε , τύπτεται , δεσμεύεται ( 81 ) , βαπτίζεται , ἥλιος δι’ ἐαυτῆς θέχεται , αἱμάττει , νεκρὰ γίνεται , ἐνταφιάζεται , μνήματι καινῷ ἐναποτίθεται . Ἄρα συντίθεται οἰκεία καὶ κατὰ φύσιν εἶναι τῇ προαιωνίᾳ θεότητι ταῦτα , καὶ μὴ ἀνατρεφθῆναι , εἰ μὴ θόθησεν , μηδ’ ἂν ὁλῶς ἐν τῷ ζῆν εἶναι , μὴ τῷ διαπνευσθέντι ( 82 ) τῆς δυνάμεως , τῆς τροφῆς μετουσία παρεμυήσατο ; Πῶς δὲ καὶ ἀγνοεῖ ὁ Ἐναρχος , αὐτοῦ θεὸς τὴν ἡμέραν καὶ τὴν ὥραν ἐκεῖνην ; Πῶς δὲ οὐκ ἐπίσταται τὸν τῶν συκῶν καιρόν , ὅτι κατὰ τὸ Πάσχα οὐκ ἂν εὑρεθεῖθη ( 83 ) τῷ δένδρῳ καρπὸς εἰς ἐδωδὴν ἐπιτήδειος ; Τίς ὁ ἀγνοῶν , εἰπάτω ; Τίς ὁ λυπούμενος ; Τίς ὁ ἐν ἀμηχανίᾳ στενοχωρούμενος ; Τίς ὁ ἐγκαταλειφθῆναι παρὰ τοῦ θεοῦ βοῶν ; Εἰ μία θεότης Πατρὸς καὶ Υἱοῦ , καὶ παρὰ τίνος ἡ ἐγκαταλείψις γίνεται , ἣν ἐπὶ τῷ σταυρῷ ἐξεφώνησεν ; Εἰ γὰρ τὸ πάσχον ἡ θεότης , μίας δὲ εἶναι θεότητος τῷ Πατρὶ τὸν Υἱὸν οἱ εὐσεβεστάτες συνιδονται · φησὶ δὲ ὁ πászων , ὅτι θεὸς μου , θεὸς μου , ἵνα τί με ἐγκατέλιπες ; Πῶς μία οὐσία ( 84 ) ἡ θεότης ἐν τῷ πάθει μερίζεται , καὶ ἡ μὲν καταλείπει , ἡ δὲ καταλείπεται · ἡ μὲν ἐν θανάτῳ γίνεται , ἡ δὲ ἐν ζωῇ ( 85 ) διαμένει · ἡ μὲν νεκροῦται , ἡ δὲ τὸ νεκρωθὲν διανίστησιν ; Ἡ γὰρ οὐχ ὁμολογήσει μίαν ἐπὶ Πατρὸς τε καὶ Υἱοῦ τὴν θεότητα , καὶ συνήγορος Ἀρείου διὰ τοῦτο ἀναφανθήσεται ; ἢ , εἰπερ Ἀρείῳ μαχόμενος , μίαν λέγει , οὐδὲ ἑαυτῷ πάντως συνήψεται , σφῆσαι τὸν ἀναπλασθέντα μῦθον ἐν ἑαυτῷ μὴ δυνάμενος . Ἄλλὰ κατ’ ἀνάγκην τὰς ἐμπαθεῖς ταύτας καὶ ταπεινοτέρας φωνὰς τε καὶ διαθέσεις τῷ ἀνθρωπίνῳ προσμαρτυρήσει , ἀτρεπτὸν τε καὶ ἀπαθὴ τοῦ θεοῦ τὴν φύσιν , καὶ ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῶν ἀνθρωπίνων παθημάτων διαμενενχέναι συνθήσει . Καὶ τοῦτον τὸν μάρτυρα αὐτὸς ὁ εἰπὼν περὶ αὐτοῦ , ὅτι δοξάζεται μὲν ὡς ἄνθρωπος ἐξ ἀδοξίας ἀναβαίνων , ἔχει δὲ τὴν δόξαν πρὸ τοῦ κόσμου ὡς θεὸς προϋπάρχων . Ἡ γὰρ ἀδοξία πάντως , ἡ παθητὴ τῆς σαρκὸς φύσις ἐστίν · δόξα δὲ ἄρα αἰώνιος , ἡ ἀπαθὴς τε καὶ ἄκρατος δύναμις .
Lemmas: καί πεῖνα αἰσθάνομαι , πρός ὁ συνήθης τρέχω ( 80 ) ἀγνοέω ὁ δένδρον καί ὁ ὥρα ὁ καρποφορία , ὁ ἡμέρα , καί ὁ ὥρα οὐ οἶδα , τύπτω , δεσμεύω ( 81 ) , βαπτίζω , ἥλιος διά ἑαυτοῦ τίκτω , αἱμάσσω , νεκρός γίγνομαι , ενταφιάζω , μνῆμα καινός ἐναποτίθημι . ἄρας συντίθημι οἰκεῖος καί κατά φύσις εἰμί ὁ προαιώνιος θεότης οὗτος , καί μή ἀνατρέπω , εἰμί μή θοόω , μηδέ εἄν ὅλως ἐν ὁ ζῶ εἰμί , μή ὁ διαπνέω ( 82 ) ὁ δύναμις , ὁ τροφή μετουσία παρεμυαειδω ; Πῶς δέ καί ἀγνοέω ὁ Ἐναρχος , αὐτός θεός ὁ ἡμέρα καί ὁ ὥρα ἐκεῖνος ; Πῶς δέ οὐ ἐπίσταμαι ὁ ὁ συκέα καιρός , ὅτι κατά ὁ Πάσχα οὐ εἄν εὑρίσκω ( 83 ) ὁ δένδρον καρπός1 εἰς ἐδωδή ἐπιτήδειος ; Τῖς ὁ ἀγνοέω , εἶπον ; Τῖς ὁ λυπέω ; Τῖς ὁ ἐν ἀμηχανία στενοχωρέω ; Τῖς ὁ ἐγκαταλείπω παρά ὁ θεός βοῦς ; εἰμί εἷς θεότης πατήρ καί υἱός , καί παρά τίς ὁ ἐγκαταλείπω γίγνομαι , ὅς ἐπί ὁ σταυρός ἐκφωνέω ; εἰμί γάρ ὁ πάσχω ὁ θεότης , μίας δέ εἰμί θεότης ὁ πατήρ ὁ υἱός ὁ ευσεβής συνοράω · φημί δέ ὁ πászων , ὅτι θεός ἐγώ , θεός ἐγώ , ἵνα τίς ἐγώ ἐγκαταλείπω ; Πῶς εἷς οὐσία ( 84 ) ὁ θεότης ἐν ὁ πάθος μερίζω , καί ὁ μέν καταλείπω , ὁ δέ καταλείπω · ὁ μέν ἐν θάνατος γίγνομαι , ὁ δέ ἐν ζωή ( 85 ) διαμένω · ὁ μέν νεκρόω , ὁ δέ ὁ νεκρόω διανίσταμαι ; ὁ γάρ οὐ ὁμολογέω εἷς ἐπί πατήρ τε καί υἱός ὁ θεότης , καί συνήγορος Ἄρειος διά οὗτος ἀναφαίνω ; ἢ , εἰ Ἄρειος μάχομαι , εἷς λέγω , οὐδέ ἑαυτοῦ πάντως συνάπτω , σφῆσαι ὁ ἀναπλάσσω μῦθος ἐν ἑαυτοῦ μή δύναμαι . ἀλλά κατά ἀνάγκη ὁ ἐμπαθής οὗτος καί ταπεινός φωνή τε καί διάθεσις ὁ ἀνθρώπινος προσμαρτυρέω , ἄτρεπτος τε καί ἀπαθής ὁ θεός ὁ φύσις , καί ἐν ὁ κοινωνία ὁ ἀνθρώπινος πάθημα διαμένω συντίθημι . καί οὗτος ὁ μάρτυς αὐτός ὁ εἶπον περί αὐτός , ὅτι δοξάζω μέν ὡς ἄνθρωπος ἐκ ἀδοξία ἀναβαίνω , ἔχω δέ ὁ δόξα πρό ὁ κόσμος ὡς θεός προυπάρχω . ὁ γάρ ἀδοξία πάντως , ὁ παθητός ὁ σάρξ φύσις εἰμί · δόξα δέ ἄρα αἰώνιος , ὁ ἀπαθής τε καί ἄκρατος δύναμις .