gregorius-nyssenus.antirrheticus-adversus-apollinarium pg045_0607.2
B Ἀλλ' ἡμᾶς φησι δύο πρόσωπα λέγειν , τὸν Θεὸν καὶ τὸν παρὰ ( 85 ) τοῦ Θεοῦ προσληφθέντα ἄνθρωπον · αὐτὸν δὲ φησι μὦ οὕτως ἔχειν , ἀλλὰ φάσκοντα τὸν σαρκωθῆναι , καὶ ὄντα οὐχ ἕτερον παρὰ τὸν ἀσώματον , ἀλλὰ τὸν αὐτὸν καθ' ὁμοίωσιν ἡμετέρας ἐν σαρκὶ ζωῆς ( 86 ) . Ἐπὶ διὰ τῶν ἀσυστάτων ἡμῖν τοὺς φληνάφους διεξισῶν . Ὁ σάρκινος αὐτοῦ Θεὸς ἀπλοῦς εἶναι φύσιν οὐκ ἔχει · οὐ γὰρ ἄν τις ἐν τῇ σαρκὶ τὸ ἀπλοῦν θεωρήσει · τὸ δὲ μὴ ἀπλοῦν , ἀσύνθετον εἶναι οὐ δύναται . Ἀλλ' οὗτος εἶναι τὸ ἓν λέγει , ὡς καὶ ἡμῶν ἕκαστον , ἐκ πνεύματος , φησι , καὶ ψυχῆς καὶ σώματος . Νῦν πρῶτον τὸ καινὸν εἶδος τοῦ ἀριθμοῦ ἐδιδάχθμεν , μαθόντες ὅτι τὰ εἰς τρία ἑτερογενῆ διηρημένα μονάς ἐστιν . Ἀλλ' ὁ μὲν περὶ τοῦ ἀναπλασθέντος αὐτῷ πνεύματος , ὑπεκρείσθω λόγος . Κατὰ δὲ τὴν παχυμερεστέραν τοῦ ἀνθρώπου τομήν , καθὼς οἱ πολλοὶ διατρίβουσι ( 87 ) , ἐδιδάχθμεν ἐκ νοερᾶς ψυχῆς καὶ σώματος εἶναι τὴν τοῦ ἀνθρώπου σύστασιν ὁμολογούντες . Πῶς ἐπώμεν τὰ δύο ἓν , τοῦ Ἀποστόλου σαφῶς , δύο ἀνθρώπους περὶ ἑκάστον βλέποντος , ἐν οἷς φησιν . Ἐν ἀλλ' ὁ βεβωθὲν ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται , τὸ σῶμα λέγων , ἀλλ' ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ , τὴν ψυχὴν αἰνιττόμενος . Καίτοι εἰ τρεῖς ἦσαν κατὰ τὸν Ἀπολλινάριον ἄνθρωποι , δύο πάντως ἄν τοὺς ἀφανεῖς καὶ ἕνα ἐποίησε τὸν φαινόμενον , ὥστε κἂν ἐν τῷ καθ' ἡμᾶς ἐπιδείγματι χρησάμενος τὸν ἴδιον λόγον , ἐν ὀνομάζων τὰ δύο , παραγγραφάμενος αὐτὸν ὁ Παῦλος , διαιρῶν τὸν ἄνθρωπον ἐν τῇ δυϊκῇ σημασίᾳ . Ἐπεὶ οὖν διὰ τοῦ ἀνθρωπίνου τὸν τοῦ δόγματος ἑαυτοῦ λόγον συνίστησι , τῇ τοῦτοῦ ἀνατροπῇ κάκεινο πάντως συν-απελέγχεται · διὸ λέγεται , τοιούτων ἐστι , ὅτι Ὁσαπερ ἄνθρωπος ( 88 ) , εἰς ἐστιν ἐκ πνεύματος καὶψυχῆς , καὶ σώματος . Ἐγὼ μὲν ἡξίου προτέρον ( 89 ) στήναι ποίου σώματος , καὶ πότεν εἰλημμένος , καὶ πότε πλασθέντος , καὶ ποδαπῆς ψυχῆς , ἡ λογικῆς ( 90 ) , ἡ ἄν -
Lemmas: B ἀλλά ἐγώ φημί δύο πρόσωπον λέγω , ὁ θεός καί ὁ παρά ( 85 ) ὁ Θεός προσλαμβάνω ἄνθρωπος · αὐτός δέ φημί μωυ οὕτως ἔχω , ἀλλά φάσκω ὁ σαρκόω , καί εἰμί οὐ ἕτερος παρά ὁ ἀσώματος , ἀλλά ὁ αὐτός κατά ὁμοίωσις ἡμέτερος ἐν σάρξ ζωή ( 86 ) . ἐπί διά ὁ ἀσύστατος ἐγώ ὁ φλήναφος διεξέρχομαι . ὁ σάρκινος αὐτός θεός Ἀπλοῦς εἰμί φύσις οὐ ἔχω · οὖον γάρ ἄν τις ἐν ὁ σάρξ ὁ ἀπολόω θεωρέω · ὁ δέ μή ἀπολόω , ἀσύνθετος εἰμί οὖον δύναμαι . ἀλλά οὗτος εἰμί ὁ εἷς λέγω , ὡς καί ἐγώ ἕκαστος , ἐκ πνεῦμα , φημί , καί Ψυχή καί σῶμα . νῦν πρῶτος ὁ καινός εἶδος ὁ ἀριθμός διδάσκω , μανθάνω ὅτι ὁ εἰς τρεῖς ἑτερογενής διαιρεμένος μόνος εἰμί . ἀλλά ὁ μέν περί ὁ ἀναπολάζω αὐτός πνεῦμα , ὑπεκρέω λόγος . κατά δέ ὁ παχυμερής ὁ ἄνθρωπος τομή , καθώς ὁ πολύς διατρίβω ( 87 ) , διδάσκω ἐκ νοερός Ψυχή καί σῶμα εἰμί ὁ ὁ ἄνθρωπος σύστασις ὁμολογέω . Πῶς ἔπειμι ὁ δύο εἷς , ὁ ἀπόστολος σαφῶς , δύο ἄνθρωπος περί ἕκαστος βλέπω , ἐν ὅς φημί . ἐν ἀλλά ὁ βιόω ἐγώ ἄνθρωπος διαφθείρω , ὁ σῶμα λέγω , ἀλλά ὁ ἔσωθεν ἀνακαινόω ἡμέρα καί ἡμέρα , ὁ ψυχή αἰνίσσομαι . καίτοι εἰμί τρεῖς εἰμί κατά ὁ Ἀπολλινάριος ἄνθρωπος , δύο πάντως ἄν ὁ ἀφανής καί εἷς ποιέω ὁ φαίνω , ὥστε κἀν ἐν ὁ κατά ἐγώ ἐπίδειγμα χράω ὁ ἴδιος λόγος , ἐν ὀνομάζω ὁ δύο , παραγράφω αὐτός ὁ Παῦλος , διαιρέω ὁ ἄνθρωπος ἐν ὁ δυϊκός σημασία . ἐπεί οὖν διά ὁ ἀνθρώπινος ὁ ὁ δόγμα ἑαυτοῦ λόγος συνίστημι , ὁ οὗτος ἀνατροπή ἐκεῖνος πάντως συναπελέγχω · διό λέγω , τοιοῦτος εἰμί , ὅτι ὅσος ἄνθρωπος ( 88 ) , εἰς εἰμί ἐκ πνεῦμα καιψυχη , καί σῶμα . ἐγώ μέν ἀξιόω πρότερος ( 89 ) ἵστημι ποῖος σῶμα , καί πότε λαμβάνω , καί πότε πλάσσω , καί ποδαπός Ψυχή , ὁ λογικός ( 90 ) , ὁ ἄν -