gregorius-nyssenus.adversus-macedonianos-de-spiritu-sancto pg045_0672.2
χγ’ . Εἰ οὖν τοσαύτη τοῦ Πνεύματος ἡ μεγαλωσύνη , καὶ εἰ τι καλόν , καὶ εἰ τι ἀγαθὸν παρὰ τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Μονογενοῦς , ἐν τῷ πάντα ἐν πᾶσιν ἐνεργοῦντι Πνεύματι τελειοῦται , τί ἐκπολαιοῦσιν ἑαυτοὺς τῇ ἰδίᾳ ζωῇ ; Τί ἀπαλλοτριοῦνται τῆς τῶν σωζομένων ἐλπίδος ; Τί ἀποκόπτουσιν ἑαυτοὺς ἀπὸ τῆς πρὸς τὸν Θεὸν προσκολλήσεως ; Πῶς γὰρ τις προσκολληθήσεται τῷ Κυρίῳ , μὴ τοῦ Πνεύματος τὴν συνάφειαν ἡμῶν πρὸς αὐτὸν ἐνεργοῦντος ; Τί ζυγομαχοῦσι πρὸς ἡμᾶς περὶ λατρείας καὶ προσκυνήσεως ; Τί κατειρωνεύονται διὰ τοῦ τῆς λατρείας ὀνόματος κατὰ τῆς θείας τε καὶ ἀπροσδέους φύσεως , ὥστερ οὐχ ἑαυτοὺς εὐεργετοῦντες ἐν τοῖς ὑπὲρ σωτηρίας αἰτήμασι , ἀλλὰ τιμὴν τινα προσάγοντες ἐὰν σωθῶσιν θελήσωσι ; Σὸν κέρδος ἐστὶ τοῦ αἰτοῦντος ἡ δόσις , οὐχὶ τιμὴ τοῦ παρέχοντος . Τί οὖν ὡς χαριζόμενος πρόσθῃ τὴν εὐεργέτην , μᾶλλον δὲ οὐδὲ εὐεργέτην τὸν τῶν ἀγαθῶν παρεκτιχὸν ἀξίως ὀνομάζειν ; Ἄλλα τοῦ ζῆν ἀντεχόμενος τὸν ζωοποιὸν ἀτιμάζεις . Καὶ τὸν ἀγιασμὸν ζητῶν , παραλογίζῃ τὸν τὴν χάριν τοῦ ἀγιασμοῦ διανέμοντα καὶ τὸ διδόναι τὰ ἀγαθὰ οὐχ ἀρνοῦμενος αὐτὸν ἔχειν τὴν δύναμιν , τοῦ αἰτεῖσθαι κρῖνεις ἀνάξιον . Οὐδὲ τοῦτο λογιζόμενος , ὅτι μείζων ἐστὶ τὸ δούναι τὸ ἀγαθόν , τοῦ αἰτηθῆναι . Τῷ μὲν γὰρ αἰτηθέντι , οὐ πάντως προσαρτυρεῖ τὸ μεγαλεῖον ἡ αἴτησις · δυνατὸν γὰρ εἶναι αἰτηθῆναι τι καὶ τὸν μὴ ἔχοντα . Ἐπὶ γὰρ τῇ προαίρεσι τοῦ αἰτοῦντος ἐστὶ ἡ τῶν ἀγαθῶν ἡ ἀγαθῶν , ἀναμφιβόλως τῆς προσούσης αὐτῷ δυνάμεως πεποίηται τὴν ἐπίδειξιν . Τί οὖν , τὸ μείζον αὐτῷ προσαρτυρῶν , λέγω δὲ τὸ δυνασθαι δούναι πᾶν ὅ τι καλόν , ὡς μεγάλω τινὸς ἀποστέρει τῆς αἰτήσεως , καίτοι τοῦτο πολλάκις , καθὼς εἴρηται , καὶ ἐπὶ τῶν οὐδενὸς κυρίων δι’ ἀπάτης τοῦ προσπίπτοντος γίνεται . Αἰτοῦσι καὶ παρὰ τῶν εἰδώλων οἱ
Lemmas: χγ’ . εἰμί οὖν τοσοῦτος ὁ πνεῦμα ὁ μεγαλωσύνη , καί εἰμί τίς καλός , καί εἰμί τίς ἀγαθός παρά ὁ Θεός διά ὁ Μονογενώ , ἐν ὁ πᾶς ἐν πᾶς ἐνεργέω πνεῦμα τελειόω , τίς εκπολαιω ἑαυτοῦ ὁ ἴδιος ζωή ; τις ἀπαλλοτριόω ὁ ὁ σώζω ἐλπίς ; τις ἀποκόπτω ἑαυτοῦ ἀπό ὁ πρός ὁ θεός προσκόλλησις ; Πῶς γάρ τις προσκολλάω ὁ κύριος , μή ὁ πνεῦμα ὁ συνάφεια ἐγώ πρός αὐτός ἐνεργέω ; τις ζυγομαχέω πρός ἐγώ περί λατρεία καί προσκύνησις ; τις κατειρωνεύω διά ὁ ὁ λατρεία ὄνομα κατά ὁ θεῖος τε καί ἀπροσδέους φύσις , ὥστερ οὐ ἑαυτοῦ εὐεργετέω ἐν ὁ ὑπέρ σωτηρία αἴτημα , ἀλλά τιμή τις προσάγω ἐάν σῴζω ἐθέλω ; σός κέρδος εἰμί ὁ αἰτέω ὁ δόσις , οὐ τιμή ὁ παρέχω . τις οὖν ὡς χαρίζομαι πρόσθη ὁ εὐεργέτης , μᾶλλον δέ οὐδέ εὐεργέτης ὁ ὁ ἀγαθός παρεκτικός ἀξίως ὀνομάζω ; ἄλλος ὁ ζῶ ἀντέχω ὁ ζωοποιός ἀτιμάζω . καί ὁ ἁγιασμός ζητέω , παραλογίζομαι ὁ ὁ χάρις ὁ ἁγιασμός διανέμω καί ὁ δίδωμι ὁ ἀγαθός οὐ ἀρνέομαι αὐτός ἔχω ὁ δύναμις , ὁ αἰτέω κρίνω ἀνάξιος . οὐδέ οὗτος λογίζομαι , ὅτι μείζων εἰμί ὁ δίδωμι ὁ ἀγαθός , ὁ αἰτέω . ὁ μέν γάρ αἰτέω , οὖον πάντως προσαρτυρεω ὁ μεγαλεῖον ὁ αἴτησις · δυνατός γάρ εἰμί αἰτέω τίς καί ὁ μή ἔχω . ἐπί γάρ ὁ προαίρεσις ὁ αἰτέω εἰμί ὁ ὁ ἀγαθός ὁ ἀγαθός , ἀναμφιβόλως ὁ πρόσειμι αὐτός δύναμις ποιέω ὁ ἐπίδειξις . τις οὖν , ὁ μείζων αὐτός προσαρτυροος , λέγω δέ ὁ δύναμαι δίδωμι πᾶς ὅς τίς καλός , ὡς μέγας τις ἀποστερέω ὁ αἴτησις , καίτοι οὗτος πολλάκις , καθώς εἴρω , καί ἐπί ὁ οὐδείς κύριος διά ἀπάτη ὁ προσπίπτω γίγνομαι . αἰτέω καί παρά ὁ εἴδωλον ὁ