gregorius-nyssenus.ad-theophilum-adversus-apollinaristas pg045_0645.2
B Εἰ σὺν ἀπτοῦς · καὶ ἀμετάθετος πᾶσα θεοπρεπὴς ἔννοια διὰ παντὸς περὶ τὸν Μονογενῆ δράται , καὶ ὁ αὐτὸς ἐστίν ἀεὶ πρὸς ἑαυτὸν ὡσαύτως · ἔγω · πῶς τις ἡμᾶς ἀναγκάζει τὴν διὰ σαρκὸς γενομένην αὐτοῦ ἐπιφάνειαν υἱῶν δυάδα κατανομάζειν , ὡς τοῦ μὲν προαιωνίου ὄντος Υἱοῦ , τοῦ δὲ διὰ σαρκὸς τῷ Θεῷ γενηθέντος , ἄλλου Υἱοῦ ; Ἡμεῖς γὰρ σωθῆναι μὲν τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ἐνωθεῖσαν τῷ Λόγῳ , παρὰ τοῦ μυστηρίου καὶ μεμαθήκαμεν καὶ πιστεύομεν · Υἱὸν δὲ Θεοῦ σάρκινον ἰδιαζόντως ἐφ’ ἑαυτοῦ θεωρούμενον , οὔτε ἐμὰθομεν , οὔτε ἐξ ἀκολουθίας τις νοεῖν ἐναγόμεθα · οὔτε γὰρ ἁμαρτία καὶ κατάρα τῷ ἡμᾶς , καθὼς ὁ Ἀπόστολος λέγει , γεγόναι , καὶ τὰς ἡμετέρας λαβὼν ἀσθενείας , κατὰ τὴν Ἠσαίου φωνήν , ἄρξας περὶ ἑαυτὸν ἀνιάσασθαι τὴν ἀρρωτίαν , καὶ τὴν κατάραν , καὶ τὴν ἀσθένειαν · ἀλλὰ τὸ μὲν θνητὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς κατεπόθη · ὁ δὲ σταυρωθεὶς ἐξ ἀσθενείας , ἐξ ἐκ δυνατάμεως · ἡ τε κατάρα εἰς εὐλογίαν μετεποιήθη , καὶ ὅσον ἀσθενὲς τῆς φύσεως ἡμῶν καὶ ἐπίχρον ἀνακράθην τῇ θεότητι , ἐκεῖνο ἐγένετο , ὅπερ ἡ θεότης ἐστι . Πόθεν οὖν ἂν τις τὴν δυάδα τῶν υἱῶν ἐννοήσῃ , ὡς ἀνάγκη τινὶ διὰ τῆς κατὰ σάρκα οἰκονομίας πρὸς τὴν τοιαύτην ὑπόληψιν ἐναγόμενος ; Ὁ γὰρ ἀεὶ ἐν τῷ Πατρὶ ὤν , καὶ ἀεὶ ἔχων ἐν ἑαυτῷ τὸν Πατέρα , καὶ ἠνωμένος αὐτῷ , ὡς ἦν καὶ πρῶην , οὕτω καὶ ἐστι , καὶ ἔσται , καὶ ἄλλο παρ’ ἐκεῖνον Υἱὸς οὔτε ἦν , οὔτε ἐγένετο , οὔτε ἔσται . Ἡ δὲ προσληφθεῖσα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἀπαρχὴ ὑπὸ τῆς παντοδυνάμου θεότητος , ὡς ἂν εἴποι τις εἰκόνι χρῶμενος , οἷον τις σταγὼν δέους ἀπεῖργω πελάγει καταχραθεῖσα , ἐστὶ μὲν ἐν θεότητι , οὐ μὴν ἐν τοῖς ἰδίοις αὐτῆς ἰδίωμασι . Οὕτω γὰρ ἂν ἡ τῶν υἱῶν δυὰς ἀκολούθως ὑπενόειτο , εἰ τῇ ἀφράστῳ τοῦ Υἱοῦ θεότητι ἑτερογενὴς τις φύσις ἐν ἰδιάζουσι σημείοις ἐπεγινώσκετο , ὡς εἶναι τὸ μὲν ἀσθενὲς , ἢ μικρόν , ἢ φθαρτόν , ἢ πρόσκαιρον · τὸ δὲ , δυνατόν , καὶ μέγα , ἀφθαρτον , καὶ ἀίδιον .
Lemmas: B εἰμί σύν απτός · καί ἀμετάθετος πᾶς θεοπρεπής ἔννοια διά πᾶς περί ὁ Μονογενή δράω , καί ὁ αὐτός εἰμί ἀεί πρός ἑαυτοῦ ὡσαύτως · ἐγώ · πῶς τις ἐγώ ἀναγκάζω ὁ διά σάρξ γίγνομαι αὐτός ἐπιφάνεια υἱός δυάς κατανομάζω , ὡς ὁ μέν προαιώνιος εἰμί υἱός , ὁ δέ διά σάρξ ὁ θεός γίγνομαι , ἄλλος υἱός ; Ἡμεῖς γάρ σῴζω μέν ὁ ἀνθρώπινος φύσις ἐνωθέω ὁ Λόγος , παρά ὁ μυστήριο καί μανθάνω καί πιστεύω · υἱός δέ θεός σάρκινος ἰδιάζω ἐπί ἑαυτοῦ θεωρέω , οὔτε μανθάνω , οὔτε ἐκ ἀκολουθία τις νοέω ἐνάγω · οὔτε γάρ ἁμαρτία καί κατάρα ὁ ἐγώ , καθώς ὁ ἀπόστολος λέγω , γονεύς , καί ὁ ἡμέτερος λαμβάνω ἀσθένεια , κατά ὁ Ἠσαΐας φωνή , ἄρχω περί ἑαυτοῦ ἀνιάομαι ὁ ἀρρωτίαν , καί ὁ κατάρα , καί ὁ ἀσθένεια · ἀλλά ὁ μέν θνητός ὑπό ὁ ζωή καταπίνω · ὁ δέ σταυρόω ἐκ ἀσθένεια , ἐκ ἐκ δυνατάμεως · ὁ τε κατάρα εἰς εὐλογία μεταποιέω , καί ὅσον ἀσθενής ὁ φύσις ἐγώ καί ἐπίχροος ἀνακράθην ὁ θεότης , ἐκεῖνος γίνομαι , ὅς ὁ θεότης εἰμί . πόθεν οὖν ἄν τις ὁ δυάς ὁ υἱός ἐννοέω , ὡς ἀνάγκη τις διά ὁ κατά σάρκα οἰκονομία πρός ὁ τοιοῦτος ὑπόληψις ἐνάγω ; ὁ γάρ ἀεί ἐν ὁ πατήρ εἰμί , καί ἀεί ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ πατήρ , καί ἡνωμένος αὐτός , ὡς εἰμί καί πρώιος , οὕτως καί εἰμί , καί εἰμί , καί ἄλλος παρά ἐκεῖνος υἱός οὔτε εἰμί , οὔτε γίνομαι , οὔτε εἰμί . ὁ δέ προσλαμβάνω ὁ ἀνθρώπινος φύσις ἀπαρχή ὑπό ὁ παντοδύναμος θεότης , ὡς ἄν λέγω τις εἰκών Χράομαι , οἷος τις σταγών δέος ἀπείργω πέλαγος καταχράω , εἰμί μέν ἐν θεότης , οὐ μήν ἐν ὁ ἴδιος αὐτηες͂ς ἰδίωμα . οὕτως γάρ ἄν ὁ ὁ υἱός δυάς ἀκόλουθος ὑπονοέω , εἰμί ὁ ἄφραστος ὁ υἱός θεότης ἑτερογενής τις φύσις ἐν ἰδιάζω σημεῖον ἐπιγιγνώσκω , ὡς ἔρχομαι ὁ μέν ἀσθενής , ἢ μικρός , ἢ φθαρτός , ἢ πρόσκαιρος · ὁ δέ , δυνατός , καί μέγας , ἄφθαρτος , καί ἀίδιος .