gregorius-nazianzenus.in-patrem-tacentem-orat-16 pg035_0497.1
διας ῥήματα ( 75 ) καὶ ἀπογνώσεως ; Ἄρ' οὐκ ἐδεῖσας ὡς περὶ ἀθεραπεύτου τοῦ Δαβὶδ ; Τί λέγεις ; Οὐ δέχῃ παρακλῆσιν ; ἀπελπίζεις παραμυθίαν ; οὐδὲς θεραπεύσει ( 76 ) σε ; οὐ λόγος , οὐ φίλος , οὐ συγγενής , οὐ συμβουλεύων , οὐ συναλγῶν , οὐ τὰ καθ' ἑαυτὸν διηγούμενος , οὐ τὰ ἀρχαῖα λέγων , οὐ τὰ νῦν παρατιθές , ὅσοι καὶ ἀπὸ χαλεπωτέρων κακῶν διεσώθησαν ; Ἔθρῃπται πάντα ; οἴζεται ; περικέκοπται ; ἀπόλωλε πᾶσα ἐλπίς ; κείσθαι δεῖ μόνον , τὸ τέλος ἐκδεχομένους ; Ταῦτα ὁ μέγας Δαβὶδ , ὃν θλίψειν πλατυνόμενος · ὁ καὶ σκιάς θανάτου κυκλούσης μετὰ τοῦ Θεοῦ κατεξανιστάμενος . Τί οὖν ἐγὼ πάθω , ὁ μικρός , ὁ ἀσθενής , ὁ γήινος , ὁ μὴ τοσοῦτος τῷ πνεύματι ; Δαβὶδ ἰλιγγίζει , καὶ τὶς σώζεται ; Τίνα βοήθειαν ἐξροῖμι ( 77 ) καταπαθῶν , τὶ τὶνα παράκλησιν ; πρὸς τίνα καταφύγω στενοχωρούμενος ; Ἀποκρίνεται σοι Δαβὶδ ὁ μέγας θεραπευτὴς , ὁ καὶ πνευμάτων πονηρῶν κατεπτάδων διὰ τοῦ ἐν αὐτῷ Πνεύματος . Πρὸς τίνα καταφεύξῃ ( 78 ) περὶ ἐμοῦ βούλει μαθεῖν , αὐτὸς δὲ οὐκ ἐπίστασαι ; Τίς ὁ τὰς παρεῖμένας ἐνισχύων χεῖρας , καὶ γόνατα παραλελυμένα παρακαλῶν ( 79 ) , καὶ διὰ πυρὸς ἄγων , καὶ σῶζων δι' ὕδατος ; Οὐδὲν δεῖ σοι παρατάξεως , φησίν , οὐχ ὅπλων , οὐ τοξοτῶν , οὐχ ἱππέων , οὐ συμβούλων , οὐ φίλων , οὐχ ἐπικουρίας τῆς ἐξωθεν . Ἔχεις ἐν σεαυτῷ τὴν συμμαχίαν , ἣν χάρις καὶ πᾶς ὁ βουλομένους . Θελήσαι δὲ μόνον , ὀρμῆσαι μόνον . Ἐγγὺς ἡ παράκλησις , ἐν τῷ στόματί σου , καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ σου · Ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ , φησί , καὶ εὐφράνθην . Τί μνήμης ἐτοιμότερον ; Μνησθητί καὶ σύ , καὶ εὐφρανθητί . Ἄω τοῦ εὐπορίστου τῆς ἰατρείας ! ὦ τοῦ τάχους τῆς θεραπείας ! ὦ τοῦ μεγέθους τῆς δωρεᾶς ! Οὐ κοιμίζει μόνον ὀλιγωγίαν καὶ λύπην μνημονεύεις ὁ ( 80 ) Θεός , ἀλλὰ καὶ εὐφροσύνην ἐργάζεται .
Lemmas: δῖος ῥῆμα ( 75 ) καί ἀπόγνωσις ; ἄρα οὐ δείδω ὡς περί ἀθεράπευτος ὁ Δαυίδ ; τις λέγω ; Οὐ δέχομαι παράκλησις ; απελπίζω παραμυθία ; οὐδή θεραπεύω ( 76 ) σύ ; οὐ λόγος , οὐ φίλος , οὐ συγγενής , οὐ συμβουλεύω , οὐ συναλγέω , οὐ ὁ κατά ἑαυτοῦ διηγέομαι , οὐ ὁ ἀρχαῖος λέγω , οὐ ὁ νῦν παρατιθές , ὅσος καί ἀπό χαλεπός κακός διασῴζω ; Ἔθρῃπται πᾶς ; οἴζω ; περικόπτω ; ἀπόλλυμι πᾶς ἐλπίς ; κεῖμαι δέω μόνος , ὁ τέλος ἐκδέχομαι ; Ταΰς ὁ μέγας Δαυίδ , ὅς θλίβω πλατύνω · ὁ καί σκιά θάνατος κυκλόω μετά ὁ θεός κατεξανίσταμαι . Τι οὖν ἐγώ πάσχω , ὁ μικρός , ὁ ἀσθενής , ὁ γήινος , ὁ μή τοσοῦτος ὁ πνεῦμα ; Δαυίδ ιλιγγιζεω , καί τις σῴζω ; Τίνα βοήθεια ἔργω ( 77 ) καταπαθής , τίς τίς παράκλησις ; πρός τίς καταφεύγω στενοχωρέω ; ἀποκρίνω σύ Δαυίδ ὁ μέγας θεραπευτής , ὁ καί πνεῦμα πονηρός κατεπτάδων διά ὁ ἐν αὐτός πνεῦμα . πρός τίς καταφεύγω ( 78 ) περί ἐγώ βούλομαι μανθάνω , αὐτός δέ οὐ ἐπίσταμαι ; Τῖς ὁ ὁ παρίημι ἐνισχύω χείρ , καί γόνυ παραλύω παρακαλέω ( 79 ) , καί διά πυρός ἄγω , καί σῴζω διά ὕδωρ ; οὐδείς δέω σύ παράταξις , φημί , οὐ ὅπλον , οὐ τοξότης , οὐ ἱππεύς , οὐ σύμβουλος , οὐ φίλος , οὐ ἐπικουρία ὁ ἐξωθεν . ἔχω ἐν σεαυτοῦ ὁ συμμαχία , ὅς χάρις καί πᾶς ὁ βούλομαι . ἐθέλω δέ μόνος , ὁρμάω μόνος . ἐγγύς ὁ παράκλησις , ἐν ὁ στόμα σύ , καί ἐν ὁ καρδία σύ · μιμνήσκω ὁ θεός , φημί , καί εὐφραίνω . Τι μνήμη ἑτοῖμος ; μιμνήσκω καί σῦς , καί εὐφραίνω . ἀάω ὁ εὐπόριστος ὁ ἰατρεία ! ὦ ὁ τάχος ὁ θεραπεία ! ὦ ὁ μέγεθος ὁ δωρεά ! οὐ κοιμίζω μόνος ὀλιγωγίαν καί λύπη μνημονεύω ὁ ( 80 ) θεός , ἀλλά καί εὐφροσύνη ἐργάζομαι .