georgius-pachymeres.suggrafikai-i-stori-ai-libri-vi-de-michaele-palaeologo pachymeris.18
ιαʹ . Ὅπως ἀποστέλλεται Χαδηνὸς ἀναγαγεῖν αὐτὸν σιδηρόδετον . Ἀλλὰ τοῦ Δυρραχίου πρὸς Θεσσαλονίκην ὑποστραφέντος διὰ τὴν σύγχυσιν κἀκείνου ὡς εἰκὸς διαπονουμένου , ἐφ' ᾧ συσταλείη τὸ ἀνθιστάμενον , φήμη προτρέχει τὸν τῶν βασιλικῶν ἵππων κόμητα Χαδηνὸν ὅσον οὐκ ἤδη καταλαμβάνειν Θεσσαλονίκην ἀγγέλλουσα , οὐκ ἄλλου χάριν ἢ τοῦ τὸν Παλαιολόγον καθέξοντα ὡς βασιλέα δέσμιον ἐνεγκεῖν · καὶ ὅς ἔφθασε γὰρ διατρίβων ἐν Θεσσαλονίκῃ τῷ τηνικάδε , ἀκούσας τὸ φημιζόμενον , δεινὰ ἐποίει καὶ στρέφων ἦν ἐπὶ λογισμῶν τί ποτε ἄρα τῷ βασιλεῖ δόξαν , ὡς ἑαυτὸν οὐχ ὡς ἔπεμψεν ἐπανάγει , ἀλλὰ τιμῇ προπέμψας ἐπανελθεῖν ἀναγκά ζειν θέλει μετ' ἀτιμίας καί , ὃν συμπαθείας ἠξίου διὰ γραμμάτων καὶ οὕτω καθαρῶς ἀμνημονεῖν ἐῴκει τῶν πεπραγμένων , ὡς καὶ ἡγεμονίας ἀξιοῦν μεγίστης , τοῦτον , τὰς συνθήκας ἀναλαμβάνων , ὡς ἐφ' ὁμολογουμέναις καθοσιώσεσι κατακρίνει . Ὅμως οὐκ ἔχων ὅποι τῶν λογισμῶν καὶ τῶν ὁδῶν τράποιτο , ἐπὶ Θεὸν καταφεύγειν ἔγνω · κοινοῦταί τε τῷ Δυρραχίου τὰ κατὰ γνώμην καί οἱ τῆς πρὸς τὸ θεῖον ἱκετείας συνάρασθαι δέεται . Εὐθὺς τοίνυνἐδόκει γὰρ αὐτόθεν καὶ τὸ πρᾶγμα θεοφιλές ἐπὶ τῆς τοῦ Ἀκαπνίου μονῆς ὑμνολογεῖται παράκλησις νυκτὸς ἀφ' ἑσπέρας , τῆς ἐπιγενησομένης ἡμέρας ἐν νῷ θέντος τοῦ ἀρχιερέως τὴν ἱερὰν τελέσαι μυσταγωγίαν . Ὡς γοῦν ἐπέφωσκεν ἡ ἡμέρα καὶ τὰς νομιζομένας ὥρας διελθεῖν ἔμελλεν ὁ ἀρχιερεύς , ἐφ' ᾧ λειτουργήσειε , σιγὴν μὲν ἐπισκήπτει τοῖς ἔξωθεν , αὐτὸς δὲ κατὰ μόνας ὡμίλει Θεῷ καὶ τὰς συνήθεις καὶ προτελε στικὰς εὐχὰς μεθ' ὅτι πλείστης ἀπεδίδου τῆς ἡσυχίας . Τότε δὴ τότε λέγεται ἀκοῦσαι φωνῆς τῆς αὐτῆς ἐκεῖνον ἐκ τρίτου , οὐχ ἅμα , ἀλλ' ἐν τῷ μεταξὺ καιροῦ τινος διαλείποντος · καὶ ἡ φωνὴ λέξις ἦν οὐ συνήθης , οὔτε μὴν οὐχ ὅπως Ἑλληνικῇ , ἀλλ' οὐδέ τινι ἑτέρᾳ γλώσσῃ προσήκειν δοκοῦσα · μάρπου γὰρ ἐλέγετο , καὶ πλέον οὐκ ἦν · ἐφ' ᾧ δὴ θαυμάσαντα τὸν ἀρχιερέα εὐθὺς προσελθεῖν τῷ Θεσσαλονίκης ὁ Δισύπατος δ' ἦν Μανουήλ καὶ ἀπαγγεῖλαι ὅπως τε σταθείη εἰς τὴν διὰ ψαλμῳδίας ἐντυχίαν Θεοῦ καὶ ὅπως ἀπροόπτως ἀφίκοιτο ἡ φωνή , λογιζομένῳ περὶ ὧν λογίζεσθαι ἔφη · καὶ τόν , ἐφ' ἱκανὸν τὴν λέξιν σκεψάμενον , τὸ συμβὰν ἐπὶ τῷ πάλαι βεκλᾶς λαβεῖν ἐπὶ λογισμῶν καί , τὰ στοιχεῖα τῆς λέξεως ἀναπτύξαντα , ἀριδήλως φάναι τὴν βασιλείαν Ρωμαίων τῷ Παλαιολόγῳ μνηστεύεσθαι · Μιχαὴλ γὰρ ἄναξ Ρωμαίων Παλαιολόγος ὀξέως ὑμνηθή σεται , ὡς ἔλεγε , τὴν λέξιν δηλοῦν . Εἰσὶ δ' οἵτινες λέγουσι μήτε τὸν Δυρραχίου τοιαῦτ' ἀκοῦσαι , μήτε τὸν Θεσσαλονίκης τοιαῦτα φοιβάσασθαι , ἀλλά , σοφὸν ἐκεῖνον ὄντα καὶ περὶ τοιαύτας βίβλους , αἳ δὴ καὶ βασιλείας τὰς ἐς τοὐπιὸν διατυποῦσιν , ἐπτοημένον , φιλοπονώτερον ἐρευνῶντα , περὶ τοιούτων ἐγνωκέναι καὶ δή , γνωρίσαι θέλοντα ταῦτα ᾧ γε καὶ ἡ τῆς βασιλείας κατηγγυᾶτο περιωπὴ καὶ ἀναφέρειν οἷον ἐκεῖνον τῆς λύπης , ἐπεὶ καὶ περὶ αὐτῇ τῇ ζωῇ ἐδεδοίκει , τὸ μὲν ἐκ βίβλων εἰδέναι λέγειν , μὴ ἔχειν ἐκείνῳ πιστεύειν , τὸ δ' ἐκ Θεοῦ φανερῶς ἀκοῦσαι , μὴ καὶ πολλάκις τὸν λόγον οὐδὲ γὰρ ἀραρότως εἶχε ταῖς βίβλοις ἐπ' ἀδήλοις ταῖς ἀποβάσεσι πιστεύειν διαπεσεῖν δεδοικέναι , καὶ διὰ ταῦτα , τῷ Δυρραχίου περὶ τῶν τοιούτων κοινολογησάμενον , αὐτῷ μὲν ὑποθέσθαι λέγειν τῆς φωνῆς ἀκοῦσαι , ἐκεῖνον δ' ἀναπτύσσειν προσποιεῖσθαι πρὸς ὅπερ καὶ βούλοιτο τὴν παρ' αὐτοῦ συντεθεῖσαν λέξιν . Ἃ δὴ τῷ Παλαιολόγῳ μυστικῶς πιστεύοντες καὶ ἀμφότεροι , ἐκεῖνον μὲν ἐπ' ἀγαθαῖς ἐλπίσιν εἶχον μετεωρίζειν , ἑαυτοῖς δέ , εἰ μὴ οὕτως ἀποβαίη , παραίτησιν ὑπελείποντο ὡς ἁμαρτοῦσι τῆς ἐξηγήσεως , ἄλλο τι τῆς φωνῆς τάχα δηλούσης ἢ ὡς ἐκείνοις ἐξήγητο . Πλὴν ἀλλ' ἐν τοσούτῳ φθάνει καὶ ὁ τῶν βασιλικῶν ἵππων κόμης , ὁ δηλω θεὶς Χαδηνός , καὶ ἐπιβαίνει ἀπτέρῳ τάχει Θεσσαλονίκης καὶ αὐτίκα τὸ πιστὸν τῆς φήμης ἔδειξε πράξας , τὸν Παλαιολόγον ἐν ἀσφαλεῖ κατασχών . Σιδήροις μέντοι οὐκ ἔγνω δεσμεύειν τὼ πόδε , ὡς δή οἱ καὶ προστεταγμένον ἦν , οὐκ οἶδ' εἴτε τὸ τοῦ ἀνδρὸς αἰδούμενος εὐγενές , εἴτε τι καὶ φιλίας πρὸς ἐκεῖνον ἔχων · τὸ γὰρ ὑπονοεῖν τι περὶ ἐκείνου τῶν ἀγαθῶν τὰ τῆς ὀργῆς οὐκ ἐδίδουν . Τέως δ' ἀφοσιωσάμενος ἐκείνῳ τὰ τῆς τιμῆς ὡς οἷόν τε ἀσφαλῶς , μὴ καὶ ἐπὶ πολλῶν ἐντὸς ἀτιμῷτο τῆς πόλεως τοῖς σιδήροις πεδούμενος , νυκτὸς ἔξεισιν . Ἐπεὶ δ' ἱκανῶς τῆς πόλεως ἀπηλλαττέτην , ὁ μὲν γνωρίζει τὰ ὁρισθέντα καὶ ὡς αὐτὸς ἐν προνοίᾳ τινὶ τῆς ἐκείνου χάριν τιμῆς καταπεφρονήκει τῶν ὁρισθέντων , οὐκ ἐς πλέον δὲ τὰ τῆς τόλμης οὐ γὰρ ἀσφαλὲς ἀμφοτέροις προβαίνειν ἐβούλετο · ὁ δ' αὖθις καὶ χάριν ὑπὲρ τούτου πολλὴν ἐοικὼς εἰδότι , ἕτοιμον παρεῖχεν ἑαυτὸν ἐκείνῳ τοῦ τὸ προσταττόμενον ἐκτελεῖν . Καὶ δὴ σιδήροις περιβαλών , ὥστ' ἐκεῖνον καὶ ἐπὶ θάτερα τῶν πλευρῶν τῷ ἵππῳ ἐπικαθέζεσθαι , οὕτω σὺν ἐκείνῳ τὴν ὁδὸν ἤνυον καὶ ἀμφότεροι . Συνέβαινε δὲ καί τις τότε , τὴν ὁδὸν ἀνυόντων , ὡς λέγεται , ἀγαθὸς ὄρνις καὶ οἷον προφοίβασμα τοῖς μικρὸν γενησομένοις ὕστερον . Τὸ δ' ἦν · διήρχοντο μὲν ὡς εἰκός , ὁ μὲν πρὸς τὸ μέλλον ἀλύων , ὁ δ' ἀναφέρων ὡς εἶχε τῆς λύπης ἐκεῖνον καὶ μεταβάλλειν πειρώμενος πρὸς τὸ εὐθυμότερον . Ἐπεὶ δέ ποτε τῆς πολλῆς ἀνανεύσας ἐκεῖνος λύπης προσέταττε ψάλλειν καὶ ὃ παρασταίη κατὰ νοῦν ἐκείνῳ καλλιφωνεῖνἦν γάρ , ὡς ἔοικε , καὶ εἴδησιν ἔχων ὁ φέρων πρὸς ταῦτα , ὡς ἄν , φησίν , ἐντεῦθεν καὶ μικρὸν ἀνεθείημεν , τηνικάδ' ἐπῄει ἐκείνῳ παραυτίκα ἐμμελῶς ψάλλειν Νῦν προφητικὴ πρόρρησις πληρωθῆναι ἐπείγεται , οὐκ ἀνειμένως ἄλλως καὶ ἀναβεβλημένως , ἀλλ' ἐνθουσιαστικῶς οἷον μάλα ὑπερφωνοῦντι καὶ ὑπὲρ δύναμιν · ἐφ' ᾧ δὴ καὶ τὸν δεσμώτην τότε μεταβαλεῖν πρὸς τὸ εὐθυμότερον καὶ ἡσθῆναι δόξαι , ὡς μὲν ἦν δοκεῖν καὶ τῷ φαινομένῳ , τῇ μελῳδίᾳ , τῇ δ' ἀληθείᾳ καὶ ὡς οὐκ ἦν τὸν μελῳδοῦντα ὑπονοεῖν , τῷ ἐπὶ τοῖς παροῦσι δόξαντί οἱ χρηστῷ ὄρνιθι . Ἀλλ' οὕτω μὲν ἐφ' ἡμέραις τὴν ὁδὸν ἐξανυσάντων καὶ ὡς βασιλέα φθασάντων , ἐμφανίζεται μὲν ὅσον τάχος ὁ πεμφθεὶς τῷ κρατοῦντι καὶ ἀπαγγέλλει τὴν ἄφιξιν , τὸν δὲ μηδὲ τὸ παράπαν εἰσαχθέντα ἡ εἱρκτὴ ὡς κατάκριτον δέχεται · ἦν δ' ἄλλως ὑπονοούμενον τό , ἐνευκαιρήσαντος τοῦ κρατοῦντος , ἐξετάσει τἀκείνου δοθήσεσθαι μείζονι ἢ κατὰ τὸν τότε καιρόν . Ἀλλὰ χρόνος ἐτρίβετο μεταξὺ νοσοῦντος τοῦ αὐτοκράτορος , κἀκεῖνον εἶχε δεσμώτην ἡ φυλακή , πλὴν οὐχ ὡς ἐφ' ὁμολογουμέναις καθοσιώσεσιν · οὐ γὰρ ἦν ἔγκλημα τὸ παράπαν , εἰ μή γε τὴν ὑποψίαν καὶ τὸ πολλοὺς ἐν ἀπορρήτοις ἐκφέρειν , πρὸς οὓς ἦν πιστεύειν ὑποφωνοῦντας τὸ μόρσιμον , ἔγκλημα θείη τις τῷ κατεχομένῳ . Ἐδόκει δὲ τέως καὶ ἡ πρόφασις ἔγκλημα . Ἡ δ' ἦν [ ... ] , ἀλλ' ἀνακτέον τὸν λόγον , ἵν' εὐμαθέστερον τῶν προκειμένων ἔχοιμεν .
Lemmas: ἰά . ὅπως ἀποστέλλω Χαδηνός ἀνάγω αὐτός σιδηρόδετος . ἀλλά ὁ Δυρράχιον πρός Θεσσαλονίκη ὑποστρέφω διά ὁ σύγχυσις ἐκεῖνος ὡς εἰκός διαπονέω , ἐπί ὅς συστέλλω ὁ ἀνθίστημι , φήμη προτρέχω ὁ ὁ βασιλικός ἵππος κόμης Χαδηνός ὅσος οὐ ἤδη καταλαμβάνω Θεσσαλονίκη ἀγγέλλω , οὐ ἄλλος χάρις ἢ ὁ ὁ Παλαιολόγος κατέχω ὡς βασιλεύς δέσμιος φέρω · καί ὅς φθάνω γάρ διατρίβω ἐν Θεσσαλονίκη ὁ τηνικάδε , ἀκούω ὁ φημίζω , δεινός ποιέω καί στρέφω εἰμί ἐπί λογισμός τίς ποτός ἄρα ὁ βασιλεύς δόξα , ὡς ἑαυτοῦ οὐ ὡς πέμπω ἐπανάγω , ἀλλά τιμή προπέμπω ἐπανέρχομαι ἀνάγκη ζέω ἐθέλω μετά ἀτιμία καί , ὅς συμπάθεια ἀξιόω διά γράμμα καί οὗτος καθαρός ἀμνημονέω ἔοικα ὁ πράσσω , ὡς καί ἡγεμονία ἀξιόω μέγας , οὗτος , ὁ συνθήκη ἀναλαμβάνω , ὡς ἐπί ὁμολογέω καθοσίωσις κατακρίνω . ὅμως οὐ ἔχω ὅποι ὁ λογισμός καί ὁ ὁδός τρέπω , ἐπί θεός καταφεύγω γιγνώσκω · κοινόω τε ὁ Δυρράχιον ὁ κατά γνώμη καί ὁ ὁ πρός ὁ θέω Ἱκεσία συναίρω δήω . εὐθύς τοινυνεδοκεω γάρ αὐτόθεν καί ὁ πρᾶγμα θεοφιλής ἐπί ὁ ὁ Ἀκαπνίου μονή υμνολογούμαι παράκλησις νύξ ἀπό ἑσπέρα , ὁ ἐπιγίγνομαι ἡμέρα ἐν νάω θέω ὁ ἀρχιερεύς ὁ ἱερά τελέω μυσταγωγία . ὡς γοῦν ἐπιφώσκω ὁ ἡμέρα καί ὁ νομίζω ὥρα διέρχομαι μέλλω ὁ ἀρχιερεύς , ἐπί ὅς λειτουργέω , σιγή μέν ἐπισκήπτω ὁ ἔξωθεν , αὐτός δέ κατά μόνος ὁμιλέω Θεός καί ὁ συνήθης καί προτελέω Στίκας εὐχή μετά ὅτι πλεῖστος ἀποδίδωμι ὁ ἡσυχία . τότε δή τότε λέγω ἀκούω φωνή ὁ αὐτός ἐκεῖνος ἐκ τρίτος , οὐ ἅμα , ἀλλά ἐν ὁ μεταξύ καιρός τις διαλείπω · καί ὁ φωνή λέξις εἰμί οὖον συνήθης , οὔτε μήv οὐ ὅπως Ἑλληνικός , ἀλλά οὐδέ τις ἕτερος γλῶσσα προσήκω δοκέω · μάρπου γάρ λέγω , καί πλέω οὐ εἰμί · ἐπί ὅς δή θαυμάζω ὁ ἀρχιερεύς εὐθύς προσέρχομαι ὁ Θεσσαλονίκη ὁ δισύπατος δέ εἰμί Μανουήλ καί ἀπαγγέλλω ὅπως τε ἵστημι εἰς ὁ διά ψαλμῳδία ἐντυχία Θεός καί ὅπως ἀπρόοπτος ἀφικνέομαι ὁ φωνή , λογίζομαι περί ὅς λογίζομαι φημί · καί ὁ , ἐπί ἱκανός ὁ λέξις σκέπτομαι , ὁ συμβαίνω ἐπί ὁ πάλαι βεκλᾶς λαμβάνω ἐπί λογισμός καί , ὁ στοιχεῖον ὁ λέξις ἀναπτύσσω , ἀρίδηλος φαίνω ὁ βασίλειος Ῥωμαῖος ὁ Παλαιολόγος μνηστεύω · Μιχαήλ γάρ ἄναξ Ῥωμαῖος Παλαιολόγος ὀξύς ὑμνέω σέτα , ὡς λέγω , ὁ λέξις δηλόω . εἰσί δέ ὅστις λέγω μήτε ὁ Δυρράχιον τοιοῦτος ἀκούω , μήτε ὁ Θεσσαλονίκη τοιοῦτος φοιβάζω , ἀλλά , σοφός ἐκεῖνος εἰμί καί περί τοιοῦτος Βίβλος , ὅς δή καί βασίλεια ὁ εἰς ἔπειμι διατυπόω , πτοέω , φιλόπονος ἐρευνάω , περί τοιοῦτος γιγνώσκω καί δή , γνωρίζω ἐθέλω οὗτος ὅς γε καί ὁ ὁ βασίλεια κατηγγυᾶτο περιωπή καί ἀναφέρω οἷος ἐκεῖνος ὁ λύπη , ἐπεί καί περί αὐτός ὁ ζωή δείδω , ὁ μέν ἐκ Βίβλος οἶδα λέγω , μή ἔχω ἐκεῖνος πιστεύω , ὁ δέ ἐκ Θεός φανερῶς ἀκούω , μή καί πολλάκις ὁ λόγος οὐδέ γάρ ἀραρίσκω ἔχω ὁ Βίβλος ἐπί ἄδηλος ὁ ἀπόβασις πιστεύω διαπίπτω δείδω , καί διά οὗτος , ὁ Δυρράχιον περί ὁ τοιοῦτος κοινολογέομαι , αὐτός μέν ὑποτίθημι λέγω ὁ φωνή ἀκούω , ἐκεῖνος δέ ἀναπτύσσω προσποιέω πρός ὅσπερ καί βούλομαι ὁ παρά αὐτός συντίθημι λέξις . ἁ δή ὁ Παλαιολόγος μυστικός πιστεύω καί ἀμφότερος , ἐκεῖνος μέν ἐπί ἀγαθός ἐλπίς ἔχω μετεωρίζω , ἑαυτοῦ δέ , εἰμί μή οὕτως ἀποβαίνω , παραίτησις ὑπολείπω ὡς ἁμαρτάνω ὁ ἐξήγησις , ἄλλος τίς ὁ φωνή τάχα δηλόω ἢ ὡς ἐκεῖνος ἐξηγέομαι . πλήν ἀλλά ἐν τοσοῦτος φθάνω καί ὁ ὁ βασιλικός ἵππος κόμης , ὁ δῆλος τίθημι Χαδηνός , καί ἐπιβαίνω ἄπτερος τάχος Θεσσαλονίκη καί αὐτίκα ὁ πιστόν ὁ φήμη δείκνυμι πράσσω , ὁ Παλαιολόγος ἐν ἀσφαλής κατέχω . Σίδηρος μέντοι οὐ γιγνώσκω δεσμεύω ὁ πούς , ὡς δή ὁ καί προστάσσω εἰμί , οὐ οἶδα εἴτε ὁ ὁ ἀνήρ αἰδέομαι εὐγενής , εἴτε τίς καί φίλιος πρός ἐκεῖνος ἔχω · ὁ γάρ ὑπονοέω τίς περί ἐκεῖνος ὁ ἀγαθός ὁ ὁ ὀργή οὐ δίδωμι . Τέως δέ ἀφοσιόω ἐκεῖνος ὁ ὁ τιμή ὡς οἷος τε ἀσφαλῶς , μή καί ἐπί πολύς ἐντός ἀτιμάω ὁ πόλις ὁ σίδηρος πεδέω , νύξ ἔξειμι . ἐπεί δέ ἱκανῶς ὁ πόλις ἀπαλλάσσω , ὁ μέν γνωρίζω ὁ ὁρίζω καί ὡς αὐτός ἐν πρόνοια τις ὁ ἐκεῖνος χάρις τιμή καταφρονέω ὁ ὁρίζω , οὐ εἰς πλέω δέ ὁ ὁ τόλμα οὖον γάρ ἀσφαλής ἀμφότερος προβαίνω βούλομαι · ὁ δέ αὖθις καί χάρις ὑπέρ οὗτος πολύς ἔοικα οἶδα , ἑτοῖμος παρέχω ἑαυτοῦ ἐκεῖνος ὁ ὁ προστάσσω ἐκτελέω . καί δή σίδηρος περιβάλλω , ὥστε ἐκεῖνος καί ἐπί ἕτερος ὁ πλευρά ὁ ἵππος ἐπικαθέζομαι , οὗτος σύν ἐκεῖνος ὁ ὁδός ἀνύω καί ἀμφότερος . συμβαίνω δέ καί τις τότε , ὁ ὁδός ἀνύω , ὡς λέγω , ἀγαθός ὄρνις καί οἷος προφοίβασμα ὁ μικρός γίγνομαι ὕστερος . ὁ δέ εἰμί · διέρχομαι μέν ὡς εἰκός , ὁ μέν πρός ὁ μέλλω ἄλυς , ὁ δέ ἀναφέρω ὡς ἔχω ὁ λύπη ἐκεῖνος καί μεταβάλλω πειράω πρός ὁ εὔθυμος . ἐπεί δέ ποτός ὁ πολύς ἀνανεύω ἐκεῖνος λύπη προστάσσω ψάλλω καί ὅς παρίστημι κατά νόος ἐκεῖνος καλλιφωνέω γάρ , ὡς ἔοικα , καί εἴδησις ἔχω ὁ φέρω πρός οὗτος , ὡς ἄν , φημί , ἐντεῦθεν καί μικρός ἀνίημι , τηνικάδε ἔπειμι ἐκεῖνος παραυτίκα ἐμμελής ψάλλω νῦν προφητικός πρόρρησις πληρόω ἐπείγω , οὐ ἀνίημι ἄλλως καί ἀναβεβλημένως , ἀλλά ἐνθουσιαστικός οἷος μάλα ὑπερφωνέω καί ὑπέρ δύναμις · ἐπί ὅς δή καί ὁ δεσμώτης τότε μεταβάλλω πρός ὁ εὔθυμος καί ἥδομαι δόξα , ὡς μέν εἰμί δοκέω καί ὁ φαίνω , ὁ μελῳδία , ὁ δέ ἀλήθεια καί ὡς οὐ εἰμί ὁ μελῳδέω ὑπονοέω , ὁ ἐπί ὁ πάρειμι δόξα ὁ χρηστός ὄρνις . ἀλλά οὗτος μέν ἐπί ἡμέρα ὁ ὁδός ἐξανύω καί ὡς βασιλεύς φθάνω , ἐμφανίζω μέν ὅσος τάχος ὁ πέμπω ὁ κράτος καί ἀπαγγέλλω ὁ ἄφιξις , ὁ δέ μηδέ ὁ παράπαν εἰσάγω ὁ εἱρκτή ὡς κατάκριτος δέχομαι · εἰμί δέ ἄλλως ὑπονοέω ὁ , ἐνευκαιρέω ὁ κράτος , ἐξέτασις ἐκεῖνος δίδωμι μείζων ἢ κατά ὁ τότε καιρός . ἀλλά χρόνος τρίβω μεταξύ νοσέω ὁ αὐτοκράτωρ , ἐκεῖνος ἔχω δεσμώτης ὁ φυλακή , πλήν οὐ ὡς ἐπί ὁμολογέω καθοσίωσις · οὖον γάρ εἰμί ἔγκλημα ὁ παράπαν , εἰμί μή γε ὁ ὑποψία καί ὁ πολύς ἐν ἀπόρρητος ἐκφέρω , πρός ὅς εἰμί πιστεύω ὑποφωνέω ὁ Μόρσιμος , ἔγκλημα τίθημι τις ὁ κατέχω . Ἐδόκης δέ τέως καί ὁ πρόφασις ἔγκλημα . ὁ δέ εἰμί [ ... ] , ἀλλά ἀνακτέον ὁ λόγος , ἵνα εὐμαθής ὁ πρόκειμαι ἔχω .