georgius-pachymeres.suggrafikai-i-stori-ai-libri-vi-de-michaele-palaeologo pachymeris.61
κβʹ . Ὅπως ὁ πατριαρχεύων Νικηφόρος συνάμα βασιλεῖ καταλαμβάνει τὸ Νύμφαιον . Καταλαβόντων δὲ σὺν πολλῷ τάχει τὸ Νύμφαιον , ὁ πατριαρχεύων , συνὼν τῷ κρατοῦντι , ἐπεὶ ὁ Θεσσαλονίκης καὶ ὁ τῶν Σάρδεων , τοῖς δόξασι σφίσιν ἀμεταθέτως ἐμμένοντες , ἐκποδὼν ἦσαν ἐξωρισμένοι , ἀντικαθιστᾷ τούτων ἑτέρους ταῖς ἐκκλησίαις καὶ τὸν μὲν Κυδώνην Ἰωαννίκιον , τῆς τῶν Σωσάν δρων μονῆς ἐξάρχοντα , Θεσσαλονίκης , τὸν δέ γε Χαλαζᾶν Ἰάκωβον , ἐκ δύσεως προσχωρήσαντα τῷ κρατοῦντι , Σάρδεων ἀποδείκνυσιν . Εἶχε δὲ καὶ εἰς ψῆφον Σμύρνης τὸν Ἰσαάκ , ἄνδρα καὶ αὐτὸν γεραρόν , ἐκ τῆς κατὰ τὴν δύσιν τοῦ Μεσοποτάμου μονῆς ὁρμώμενον . Ἀλλ' ἐν τοσούτῳ τῆς ἐκείνου χειροτονίας φθάνει πεσὼν εἰς νόσον ὁ πατριάρχης , καὶ προτροπαῖς ἰδίαις ἢ μὴν καὶ τοῦ ἐξυπηρετοῦντος αὐτῷ καὶ τοῦτο γὰρ λέγεται · ἐκεῖνος γὰρ ἠναισθήτει , τὰ λοίσθια πνέων , ὁ ἐκ Θεσσαλονίκης Νικήτας Δυρραχίου χειροτονεῖται . Ἀλλ' ἡ κυρία τότε τοῦ θανάτου ἐφίσταται τῷ πατριαρχεύοντι · καὶ ὁ ἐκ τῆς τοῦ Πέλοπος μοναχὸς ἐκ πριγκίπων Θεοδόσιος , ἀνὴρ εὐλαβὴς καὶ ἐπὶ πλείστοις χρόνοις ἀσκήσας , ἔτι δὲ καὶ τὴν συνουσίαν ἡδὺς καὶ χαρίεις καὶ ποικίλος τὴν ὁμιλίαν , ὡς μόνον ἐκεῖνον ἰδόντα τινά , κἂν τὰ μέγιστα λυποῖτο , χαρᾶς ἔμπλεων ἀπαλλάττειν , καί , ὡς εὖ ἔχων τοῦ γένους , θεῖος τοῦ κρατοῦντος ὀνομαζόμενος , τὴν οἰκονομίαν τοῦ ὅσον οὔπω τεθνηξομένου παρὰ τοῦ ἄνακτος ἐπιτρέπεται , ἐπεί τοί γε καὶ χρήμασιν ἐπλούτει ἐκ τῆς Ἐφέσου πολλοῖς . Τότε γοῦν νύξαι τὸν κείμενον λέγεται τὸν ἐπίτροπον , εἴ πως αἱροῖτο ἐπενδυθῆναι τὰ μοναχῶν · ὁ δὲ οὐχ ὅπως ἐπείσθη , ἀλλὰ καὶ βαρέως τὴν ὑπόμνησιν ἤνεγκεν , ὡς τεθνηξείων ἀρχιερεύς · καὶ δὴ ἐξ ἀνθρώπων γεγονότος ὡς τάχος , ὁ νεκρὸς ἐκείνου διακομίζεται πρὸς τὴν Ἔφεσον κἀν τῇ μητροπόλει τῷ τάφῳ δίδοται , ἀνὴρ τὸν βίον μὲν φοβερός , ἀκατάπληκτος δὲ τοῖς ἄρχουσι , τῶν δέ γε φοβερῶν ὑπερόπτης , κατ' ἀρετὴν παιδιόθεν συνήθης , δόξας δὲ τότε τοῖς πολλοῖς ἐπαχθής , οὐ διὰ τὴν μετάθεσιν τόσον ὅσον τό , ζῶντος πατριάρχου γνησίου , αὐτὸν μετατίθεσθαι .
Lemmas: κβʹ . ὅπως ὁ πατριαρχεύω Νικηφόρος συνάμα βασιλεύς καταλαμβάνω ὁ νύμφαιον . καταλαμβάνω δέ σύν πολύς τάχος ὁ νύμφαιον , ὁ πατριαρχεύω , σύνειμι ὁ κράτος , ἐπεί ὁ Θεσσαλονίκη καί ὁ ὁ Σάρδεις , ὁ δόξα σφεῖς ἀμετάθετος ἐμμένω , ἐκποδών εἰμί ἐξορίζω , ἀντικαθιστάω οὗτος ἕτερος ὁ ἐκκλησία καί ὁ μέν Κυδώνη Ἰωαννίκιος , ὁ ὁ Σωσάν δράω μονή ἐξάρχω , Θεσσαλονίκη , ὁ δέ γε χάλαζα Ἰάκωβος , ἐκ δύσις προσχωρέω ὁ κράτος , Σάρδεις ἀποδείκνυμι . ἔχω δέ καί εἰς ψῆφος Σμύρνη ὁ Ἰσαάκ , ἀνήρ καί αὐτός γεραρός , ἐκ ὁ κατά ὁ δύσις ὁ μεσοποταμος μονή ὁρμάω . ἀλλά ἐν τοσοῦτος ὁ ἐκεῖνος χειροτονία φθάνω πίπτω εἰς νόσος ὁ πατριάρχης , καί προτροπή ἴδιος ἢ μήv καί ὁ ἐξυπηρετέω αὐτός καί οὗτος γάρ λέγω · ἐκεῖνος γάρ ἀναισθητέω , ὁ λοίσθιος πνέω , ὁ ἐκ Θεσσαλονίκη Νικήτας Δυρράχιον χειροτονέω . ἀλλά ὁ κύριος τότε ὁ θάνατος ἐφίστημι ὁ πατριαρχεύω · καί ὁ ἐκ ὁ ὁ Πέλοψ μοναχός ἐκ πρῖγκιψ Θεοδόσιος , ἀνήρ εὐλαβής καί ἐπί πλεῖστος χρόνος ἀσκέω , ἔτι δέ καί ὁ συνουσία ἡδύς καί χαρίεις καί ποικίλος ὁ ὁμιλία , ὡς μόνος ἐκεῖνος ὁράω τις , κἀν ὁ μέγας λυπέω , χαρά ἔμπλεος ἀπαλλάσσω , καί , ὡς εὕω ἔχω ὁ γένος , θεῖος ὁ κράτος ὀνομάζω , ὁ οἰκονομία ὁ ὅσος οὔπω θνήσκω παρά ὁ ἄναξ ἐπιτρέπω , ἐπεί ὅς γε καί χρῆμα πλουτέω ἐκ ὁ Ἔφεσος πολύς . τότε γοῦν νύσσω ὁ κεῖμαι λέγω ὁ ἐπίτροπος , εἰμί πως αἱρέω ἐπενδύνω ὁ μοναχός · ὁ δέ οὐ ὅπως πείθω , ἀλλά καί βαρύς ὁ ὑπόμνησις φέρω , ὡς τεθνηξείω ἀρχιερεύς · καί δή ἐκ ἄνθρωπος γίγνομαι ὡς τάχος , ὁ νεκρός ἐκεῖνος διακομίζω πρός ὁ Ἔφεσος ἐν ὁ μητρόπολις ὁ τάφος δίδωμι , ἀνήρ ὁ βίος μέν φοβερός , ἀκατάπληκτος δέ ὁ ἄρχω , ὁ δέ γε φοβερός ὑπερόπτης , κατά ἀρετή παιδιόθεν συνήθης , δόξα δέ τότε ὁ πολύς ἐπαχθής , οὖον διά ὁ μετάθεσις τόσος ὅσος ὁ , ζῶ πατριάρχης γνήσιος , αὐτός μετατίθημι .