georgius-pachymeres.suggrafikai-i-stori-ai-libri-vi-de-michaele-palaeologo pachymeris.103
κηʹ . Περὶ τοῦ φημισθέντος ψεύδους διὰ Τοχάρων ἐπιδρομὴν κατὰ Νίκαιαν . Τοῦ δ' αὐτοῦ ἔτους , μηνὸς κρονίου , τῶν θείων ἡμερῶν τῆς νηστείας τελουμένης , ἡμέρᾳ τῆς δευτέρας ἑβδομάδος δευτέρᾳ , συνέβη τῇ Νικαίᾳ ἐκ παραδόξου τε καὶ ἐξαίφνης πρᾶγμα πραχθὲν μὲν φοβερὸν καὶ μηδενὶ ἄλλῳ εἰς λόγον ὑπερβολῆς παραχωροῦν τῶν πρωτείων , κἂν ὅ τι καὶ ὅπως συμβαίη , ὅσον τῇ προσβολῇ καὶ μόνῃ καὶ τῇ τῶν δεινῶν προσδοκίᾳ , ὡς ἤδη μεγίστοις κακοῖς περιβεβλῆσθαι ἀναγκαῖον εἶναι τοῖς δεχομένοις καὶ μηδὲν τῶν εἰς σωτηρίαν ἐλπίζειν , λεγόμενον δὲ μὴ τόσον ἔχον εἰς φόβον καὶ συστολήν . Εἴωθε γὰρ ὁ λόγος τοῖς μετρίοις μέγεθος ἐπιφέρειν , ὡς οἷός τ' ἐκείνων περιεῖναι , τοῖς δὲ μεγίστοις ἐξατονῶν , ὕστερος σφῶν φαίνεσθαι . Πλὴν καλὸν ἐν τοῖς τοιούτοις μὴ τοῖς λεγομένοις ἐμμένειν , τοῖς λόγοις προσέχοντας , ἀλλὰ καὶ ἐς μάλα τὸν νοῦν ἐπανάγειν καὶ ὡς ἐπ' αὐτῶν ὄντας τῶν πραγμάτων ἀναπολεῖν τὰ λεγόμενα . Πρώτῃ τοίνυν φυλακῇ τῆς ἡμέρας ἐκείνης , ὑπεραναβεβηκότος τὸν ὁρίζοντα τοῦ ἡλίου ὅσον καὶ ἐπὶ μοίρας ζῳδίου τριάκοντα , ἐπ' ἔργοις ὄντων τῶν ἀνθρώ πων , τῶν μὲν πνευματικοῖς , τῶν δὲ καὶ σωματικοῖς , ἐξαίφνης φημίζεται λόγος , οὐκ ἐν τῷδε μὲν τῷ μέρει τῆς πόλεως , ἐν τῷδε δ' οὔ , ἀλλὰ κύκλῳ περὶ τὴν πόλιν ἅπασαν , Τοχάρων ἔθνος , τῷ πλήθει θαρσῆσαν , τοὺς τῶν πυλῶν κρεουργῆσαν φύλακας , εἰσελθεῖν τὴν πόλιν μεθ' ὅτι πλείστων καὶ δεινῶν ὁρμημάτων , ὥστ' ἐν ἀκαρεῖ τοὺς ἐμπίπτοντας σφίσιν ἀπροσδοκήτως ἀπηνῶς κατασφάττειν . Καὶ ὁ λόγος ἅμα μὲν ἐρρέθη , ἅμα δὲ καὶ τὴν πόλιν περιε λάμβανεν . Ἐκπηδήσαντες τοιγαροῦν τῶν οἰκιῶν , καθὼς ἕκαστος ἔχων εὑρέθη , ἐξέθεον ἀσυντάκτως κατὰ τὰς ἀμφόδους , καὶ οἱ μὲν ἔνθεν , οἱ δ' ἐκεῖθεν φερόμενοι ἀλλήλοις προσέπιπτον . Ἦν δὲ καὶ τούτοις κἀκείνοις εἷς καὶ ὁ αὐτὸς πόνος · καὶ ὥσπερ κατὰ νώτου καὶ ἀμφοτέροις ἐπείγοντος τοῦ κακοῦ , συγκρούοντες ἀλλήλοις , ἅτεροι ἐξ ἑτέρων μανθάνειν ἤθελον τίς ἡ φήμη καὶ εἰ ἀληθῆ τὰ λεγόμενα . Οὔτε δ' οὗτοι οὔτ' ἐκεῖνοι ἀσφαλῶς εἶχον φράζειν , πλὴν τοῦ ἀληθῆ εἶναι ταῦτα , συμφώνως ἁπάντων ἰσχυριζομένων εἰς τοῦτο · καὶ ἕκαστος περὶ ἑαυτῷ ἀμφιβόλως ἔχων τοῦ σῴζεσθαι , ἀναμφι βόλως εἶχε περὶ τὴν φήμην . Ἐν ὅσῳ δὲ ταῦτ' ἐκείνοις ἦσαν , κατόπιν ἄλλοι ἐκτρέχοντες ἐτραγῴδουν τὰς συμφορὰς καὶ οἰκείοις ἔλεγον ὀφθαλμοῖς τεθεᾶσθαι τοὺς ἐπιόντας τὸν ἐντυγχάνοντα σφίσιν μεληδὸν κατασφάττοντας , ὡς εἶναι τὴν ἐκείνων θέαν ἅμα καὶ θάνατον οἴκτιστον , τῶν φόβων , οἶμαι , εἰδωλοποιούντων τὰ πάθη καὶ γρηγοροῦσι καὶ τὰ μὴ ὄντα ὡς ὄντα πλαττόντων ὀφθαλμοῖς τὸ ὀπτικὸν πλανωμένοις καὶ τῆς ἀληθείας ἀποτυγχάνουσι . Τὸ γὰρ κατὰ νοῦν φοβερὸν λαμβάνον τὸ ὀπτικόν , ὡς τοῖς ἔξω σκοτασθὲν διὰ τὸ περιὸν τῆς δειλίας καὶ μὴ κατὰ τρόπον βλέπον , προσεῖχεν ὡς ἀληθεῖ εἰδωλοπλαστουμένῳ τῇ φαντασίᾳ καὶ ὃ ὑπενόει μόνον ὡς ὂν ὑπετόπαζε . Τί γὰρ ἐκείνοις ἠβούλετο τὸ τὰ ἀνύπαρκτα ὡς ἐν ὑποστάσει ὄντα πιστοῦσθαι ; Οἱ δ' ἀκούοντες τῶν πρόσθεν μὲν ἐξεκρούοντο , παλινδρομοῦντες δ' ἐς οἴκους οἱ μὲν ταῖς γωνίαις ἐζήτουν παραδύεσθαι κατὰ τὸ σφίσιν αὐτοῖς εἰς σωτηρίαν ἱκανὸν νομιζόμενον , καὶ οἱ μὲν τάφους πάλαι κατατεθνεώτων ἀνοιγνύντες εἰσέδυον , οἱ δ' ἀσφαλέσι τόποις ἑαυτοὺς ἐνεπίστευον . Ἄλλοι δέ , ἀνδρῶδές τι καὶ θαρραλέον ἡγούμενοι πράττειν , ὅπλα τε περιετίθουν καὶ λόγχαις σὺν ἀσπίσιν ἐχρῶντο καὶ τὸν ἡγησόμενον ἐξεζήτουν . Ἦσαν δὲ τότε ὁ μὲν εἰς προστασίαν τῆς πόλεως τεταγμένος , οὐκ εὖ εἰδὼς πολέμων , ἀλλὰ λημμάτων , ὁ Μανουηλίτης Νικόλαος , τιμὴν ἔχων τὸ προκαθῆσθαι τῆς πόλεως , ἄλλοι δὲ πλεῖστοι πολεμικαῖς ἐμπειρίαις ἐντεθραμμένοι , οἷς οὐδεμία τις ἐνῆν τὸ τηνικάδ' ἔννοια τοῦ πολλάκις καὶ ψεῦδος εἶναι τὸ φημιζόμενον , ἀλλὰ πᾶσι κοινὸς προσπε παίκει φόβος · καὶ μὴ μόνον τὸ κατὰ σφᾶς ἤθελον , ἀλλὰ καὶ τὸ κατὰ πᾶσαν τὴν πόλιν , σῴζεσθαι . Ὁπλισθέντες τοιγαροῦν διέθεον πᾶσαν τὴν πόλιν , οἷά τινες διάττοντες συνεχεῖς · καὶ οἱ μὲν ἔνθεν , οἱ δ' ἐκεῖθεν μεθ' ὁρμῆς ἐξαλλόμενοι , οὐδὲν ἑώρων τῶν λεγομένων , μόνων δὲ ὀδυρμῶν καὶ στεναγμά των ἤκουον , ὡς ἁλόντος τοῦ ἄστεος καὶ ὡς τοῦ δεινοῦ σφίσιν ἐν χρῷ γεγονότος · καὶ σχῆμα ἦν ἄντικρυς ἁλούσης πόλεως τὰ πραττόμενα , πλὴν οὐκ ἐκ τῶν δρώντων εἰκονιζομένων τῶν χαλεπῶν , ἀλλ' ἐκ τῶν πασχόντων τὰ τῆς ἁλώσεως . Οὐ γὰρ κενὸς ἐκάλει κενόν , ὡς ληψόμενος τὸν ἀργὸν πρὸς τὸ λήψεσθαι , οὐδὲ πλήρης ὢν ἄλλος παρώτρυνεν ἕτερον , ἀλλ' οἷον ἐκσπασθέν τες τῷ φοβόληπτοι γεγονέναι καὶ τοῖς οἰκείοις ὡς ἀλλοτρίοις προσπαίοντες , ὑπώπτευον καὶ τοὺς συνήθεις ὡς πολεμίους , παρὰ τοσοῦτον οὐ σφάττοντες παρ' ὅσον καὶ τὸ πρὸς ἐκείνων παθεῖν ἐφυλάττοντο , δύσμοροι τῆς ὁμαιχμίας καὶ ἄθλιοι τῆς κατὰ σφᾶς προθυμίας ἕκαστος . Τότε καὶ οἱ ἐν εἱρκταῖς σιδήροις πεδούμενοιπολλοὶ γὰρ τῶν πολεμίων κρατηθέντες ὡς εἱρκτὴν λήθης τὴν ἐν Νικαίᾳ φυλακὴν κατεκρίνοντο , ὡς οὐ ῥᾳδίως ἂν ἀποδράντες , ἐκεῖνοι τοίνυν , τὴν κοινὴν θεώμενοι ταραχήν , ἐπίστευον τοὺς ἐχθροὺς εἰσιέναι καὶ κρατῆσαι τὸ ἄστυ , οὐκ ἐξ ὧν ἐκείνους ἔβλεπον , ἀλλ' ἐξ ὧν τὸν τῶν ἐποίκων θόρυβον ἐθεῶντο . Καὶ δὴ τῶν πεδῶν ἐκλυθέντες , οὐραγοί τινες ἦσαν προεκθεούσης τῆς φάλαγγος , πλὴν οὐ κατ' ἄμυναν , ἀλλὰ κατὰ προθυμίαν τοῦ φυλάσσεσθαι . Ἦν δὲ τὸ τῆς ἐκδρομῆς τέλος ἐπὶ τὰς πύλας ἰέναι τῆς πόλεως . Καὶ ὁ λαὸς εἵπετο χύδην , καὶ ἐν ἀλογίστῳ τῇ καθ' αὑτὸν ἀσθενείᾳ ὠρρώδουν ἕκαστος , ὡς ἢ τεθνηξόμενος , τῶν πρώτων πεσόντων , εἰ οἱ πολέμιοι ἔξωθεν διεκπαίοιεν , ἤ , τούτων ἀνωθούντων τοὺς εἰσχεομένους καὶ ἀναστελλόντων ἔνδοθεν , αὐτὸς οὐραγῶν συνεξελευσόμενός τε καὶ ἐκφευξόμενος . Τὸ δὲ ἦν ἄρα ὄνειδος αὐτοῖς · προσπεσόντες γὰρ ταῖς πύλαις , οὐ μετὰ τῆς αὐτῆς καὶ μιᾶς προθέσεως ἐπήρχοντό τε καὶ ἀνεχώρουν , ἀλλ' ἐν ταραχῇ καὶ σὺν οὐδενὶ κόσμῳ ἐμπίπτον τες , μεθ' ἡσυχίας καὶ σὺν καταστάσει τῇ προσηκούσῃ ἀνεζεύγνυον . Εὕρισκον γὰρ καθ' ἡσυχίαν καθημένους τοὺς φύλακας καὶ μηδὲν ἐπαΐοντας τῶν ἀνὰ τὴν πόλιν γενομένων . Ὅθεν καὶ οὐ μᾶλλον ἤλγουν ὡς τόσον ἠπατημένοι ἢ ὠρρώδουν ἐν ἄλλαις πύλαις ἐλπιζόμενον τὸ κακόν · ὃ δὴ καὶ πλείω παρεῖχεν ἐκείνοις τὴν ταραχήν , εἰ οὕτω βραδυνάντων , τῆς πρὸς τὰς μηδένα φόβον ἐχούσας πύλας ἁπτομένων , οἱ ἐχθροὶ καθ' ἑτέρας πύλας μετ' εὐχερείας πάσης εἰσελῷεν . Καὶ δὴ ἐκεῖθεν διασκιδνάμενοι , οἱ μὲν ἔνθεν , οἱ δ' ἐκεῖθεν ἰόντες , ἅμα καθ' ἡμίσεις ταῖς καθ' ἑκάτερον πύλαις ἐφίσταντο , ἀπογνόντες ὡς μὴ πονούσης τῆς καθ' ἕω . Ὡς δὲ τὰ ἶσα καὶ ἐν ἐκείναις εὗροντὴν γὰρ πρὸς αἰγιαλὸν οὐδεὶς ὡς προδώσουσαν καθυπώπτευεν , εἰς ἓν συναχθέντες , καθίσταντό τε τὰς ψυχὰς καὶ ἐν ἀμηχανίᾳ τοῦ τί πράττειν ἦσαν · μὴ γὰρ ἂν κατ' ἀέρος πεσεῖν τοὺς ἐχθρούς , πτέρυγας περιθέντας . Ὡς δὲ καὶ τὴν ἐς αἰγιαλὸν φέρουσαν ἐπιστάντες ἐλευθέραν καὶ ταύτην δέους εὗρον παντός , τῶν φυλάκων εἰς χλεύην τιθεμένων σφίσι τὴν ἀπάτην , ἀνέπνευσάν τε εὐθέως τοῦ δέους καὶ τὴν αἰτίαν τῆς φήμης ἠρεύνων · μὴ γὰρ ἂν αὐτόθεν γῆς μυκησαμένης ἐξενεχθῆναι , εἰ μή τις πρῶτος τὸν φόβον ἐψευδολόγησεν . Ἐπὶ πολλὰς γοῦν τραπόμενοι τὰς ὁδούς , μηδὲ τὸ τυχὸν παριδόντες , ἤν τις προβάλλοιτο , οὐδὲν πλέον εἶχον εὑρέσθαι τοῦ ἐξ ἀφανοῦς ἅμα τε γεννηθῆναι καὶ ἅμα τραφέντα συνδιειληφέναι τὰς τῶν πολλῶν ἀκοάς . Τὸ δ' ἐκ προχείρου καὶ πιθανὸν εἰς αἰτίαν τὸ τῆς εἰκόνος τῆς θεομήτορος καθ' ἱκεσίαν ἐκφερομένης πλῆθος ἕπεσθαι γυναικῶν , ἃς δὴ καὶ ἐκφωνεῖν ἀναγκαῖον τὴν δέησιν , κατόπιν ἡκούσας . Τούτων οὖν ὀλοφυρτικῶς κατὰ Περσῶν καὶ Τοχάρων θεοκλυτουσῶν , εἰκὸς τὰ τῆς φωνῆς διελθεῖν , καὶ συμβῆναι τὰς μὲν κατ' ἐκείνων μεγαλοφωνούσας ποτνιᾶσθαι , τοὺς δὲ πέριξ καὶ ἔξωθεν , τὴν φωνὴν δεχομένους , τὰ κατ' ἐκείνων ὡς περὶ ἐκείνων ἐρχομένων ὑποτοπάζειν , καὶ οὕτω διαδοθῆναι συνάμα φόβῳ τὸν λόγον καί , τὰς τῶν πολλῶν ἀκοὰς πληροῦντα , παραθῆξαι τὸν θόρυβον . Ἀλλ' ἐκεῖνοι μὲν οὕτως · ὁ δέ γε βασιλεύς , μετὰ ταῦτα μαθὼν ὅπως γένοιντο , ὑπερεπάθησέ τε καὶ πέμψας διὰ γραμμάτων τὰ πολλὰ κατε μέμψατο · μηδὲ γὰρ ἀνδρῶν εἶναι φρονίμων καὶ νοῦν ἐχόντων , πρὸς τὸ παρεμπῖπτον τῆς φήμης θορυβουμένους εὐθύς , θορυβεῖν · δεῖν γὰρ ἐννοεῖν τὸ τοῦ πράγματος ἀνυπόστατον καὶ ὅπως ἐχθροί , μὴ περικαθήμενοι πόλιν μηδ' ἐν χρῷ τῶν πύργων ὄντες , ἀλλὰ μόλις καὶ ἀκουόμενοι διάγοντες ἐν Περσίδι , αὐτίκα παμπληθὲς ἀπέχοντες πετασθέντες ἐμβαῖεν δίχα πολέμου καὶ προσβολῆς .
Lemmas: καίω . περι ὁ φημίζω ψεῦδος διά Τόχαρος ἐπιδρομή κατά Νίκαια . ὁ δέ αὐτός ἔτος , μείς Κρονίου , ὁ θεῖον ἡμέρα ὁ νηστεία τελέω , ἡμέρα ὁ δύο ἑβδομάς δύο , συμβαίνω ὁ Νίκαια ἐκ παράδοξος τε καί ἐξαπίνης πρᾶγμα πράσσω μέν φοβερός καί μηδείς ἄλλος εἰς λόγος ὑπερβολή παραχωρώ ὁ πρωτεῖος , κἀν ὅς τίς καί ὅπως συμβαίνω , ὅσος ὁ προσβολή καί μόνος καί ὁ ὁ δεινός προσδοκία , ὡς ἤδη μέγας κακός περιβάλλω ἀναγκαῖος εἰμί ὁ δέχομαι καί μηδείς ὁ εἰς σωτηρία ἐλπίζω , λέγω δέ μή τόσος ἔχω εἰς φόβος καί συστολή . εἴωθα γάρ ὁ λόγος ὁ μέτριος μέγεθος ἐπιφέρω , ὡς οἷος τε ἐκεῖνος περίειμι , ὁ δέ μέγας ἐξατονέω , ὕστερος σφεῖς φαίνω . πλήν καλός ἐν ὁ τοιοῦτος μή ὁ λέγω ἐμμένω , ὁ λόγος προσέχω , ἀλλά καί εἰς μάλα ὁ νόος ἐπανάγω καί ὡς ἐπί αὐτός εἰμί ὁ πρᾶγμα ἀναπολέω ὁ λέγω . πρῶτος τοίνυν φυλακή ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος , ὑπεραναβαίνω ὁ ὁρίζων ὁ ἥλιος ὅσος καί ἐπί μοῖρα ζῴδιον τριάκοντα , ἐπί ἔργον εἰμί ὁ ἀνθρώ πάω , ὁ μέν πνευματικός , ὁ δέ καί σωματικός , ἐξαπίνης φημίζω λόγος , οὐ ἐν ὅδε μέν ὁ μέρος ὁ πόλις , ἐν ὅδε δέ οὖον , ἀλλά κύκλος περί ὁ πόλις ἅπας , Τόχαρος ἔθνος , ὁ πλῆθος θαρσέω , ὁ ὁ πύλη κατακρεουργώ φύλαξ , εἰσέρχομαι ὁ πόλις μετά ὅτι πλεῖστος καί δεινός όρμημα , ὥστε ἐν ἀκαρής ὁ ἐμπίτνω σφεῖς ἀπροσδόκητος ἀπηνής κατασφάζω . καί ὁ λόγος ἅμα μέν εἴρω , ἅμα δέ καί ὁ πόλις Περιέ λαμβάνω . ἐκπηδάω τοιγάρ ὁ οἰκίον , καθώς ἕκαστος ἔχω εὑρίσκω , ἐκθέω ἀσύντακτος κατά ὁ ἄμφοδος , καί ὁ μέν ἔνθεν , ὁ δέ ἐκεῖθεν φέρω ἀλλήλων προσπίπτω . ἦς δέ καί οὗτος ἐκεῖνος εἷς καί ὁ αὐτός πόνος · καί ὥσπερ κατά νῶτον καί ἀμφότερος ἐπείγω ὁ κακός , συγκρούω ἀλλήλων , ἕτερος ἐκ ἕτερος μανθάνω ἐθέλω τίς ὁ φήμη καί εἰμί ἀληθής ὁ λέγω . οὔτε δέ οὗτος οὔτε ἐκεῖνος ἀσφαλῶς ἔχω φράζω , πλήν ὁ ἀληθής εἰμί οὗτος , σύμφωνος ἅπας ἰσχυρίζομαι εἰς οὗτος · καί ἕκαστος περί ἑαυτοῦ ἀμφίβολος ἔχω ὁ σῴζω , ἀναμφι βόλος ἔχω περί ὁ φήμη . ἐν ὅσος δέ αὐτός ἐκεῖνος εἰμί , κατόπιν ἄλλος ἐκτρέχω τραγῳδέω ὁ συμφορά καί οἰκέω λέγω ὀφθαλμός θεάομαι ὁ ἔπειμι ὁ ἐντυγχάνω σφεῖς μεληδόν κατασφάζω , ὡς εἰμί ὁ ἐκεῖνος θέα ἅμα καί θάνατος οἴκτιστος , ὁ φόβος , οἴομαι , εἰδωλοποιέω ὁ πάθος καί γρηγορέω καί ὁ μή εἰμί ὡς εἰμί πλάσσω ὀφθαλμός ὁ ὀπτικός πλανάω καί ὁ ἀλήθεια ἀποτυγχάνω . ὁ γάρ κατά νόος φοβερός λαμβάνω ὁ ὀπτικός , ὡς ὁ ἔξω σκοτάω διά ὁ περιέρχομαι ὁ δειλία καί μή κατά τρόπος βλέπω , προσέχω ὡς ἀληθής εἰδωλοπλαστέω ὁ φαντασία καί ὅς ὑπονοέω μόνος ὡς εἰμί ὑποτοπάζω . τις γάρ ἐκεῖνος βούλομαι ὁ ὁ ἀνύπαρκτος ὡς ἐν ὑπόστασις εἰμί πιστόω ; ὁ δέ ἀκούω ὁ πρόσθεν μέν ἐκκρούω , παλινδρομέω δέ εἰς οἶκος ὁ μέν ὁ γωνία ζητέω παραδύομαι κατά ὁ σφεῖς αὐτός εἰς σωτηρία ἱκανός νομίζω , καί ὁ μέν τάφος πάλαι καταθνῄσκω ἀνοίγνυμι εἰσδύω , ὁ δέ ἀσφαλής τόπος ἑαυτοῦ ἐμπιστεύω . ἄλλος δέ , ἀνδρώδης τίς καί θαρραλέος ἡγέομαι πράσσω , ὅπλον τε περιτίθημι καί λόγχη σύν ἀσπίς χράω καί ὁ ἡγέομαι ἐκζητέω . εἰμί δέ τότε ὁ μέν εἰς προστασία ὁ πόλις τάσσω , οὐ εὕω εἰδοί Πολέμων , ἀλλά λῆμμα , ὁ Μανουηλίτης Νικόλαος , τιμή ἔχω ὁ πρό-κάθημαι ὁ πόλις , ἄλλος δέ πλεῖστος πολεμικός ἐμπειρία ἐντρέφω , ὅς οὐδείς τις ἐν-εἰμί ὁ τηνικάδε ἔννοια ὁ πολλάκις καί ψεῦδος εἰμί ὁ φημίζω , ἀλλά πᾶς κοινός προσπίπτω παίω φόβος · καί μή μόνος ὁ κατά σφεῖς ἐθέλω , ἀλλά καί ὁ κατά πᾶς ὁ πόλις , σῴζω . ὁπλίζω τοιγάρ διαθέω πᾶς ὁ πόλις , οἷος τις διαίσσω συνεχής · καί ὁ μέν ἔνθεν , ὁ δέ ἐκεῖθεν μετά ὁρμή ἐξάλλομαι , οὐδείς ὁράω ὁ λέγω , μόνος δέ ὀδυρμός καί στέναγμα ὁ ἀκούω , ὡς ἁλίσκομαι ὁ Ἄστυ καί ὡς ὁ δεινός σφεῖς ἐν χράω γίγνομαι · καί σχῆμα εἰμί ἄντικρυς ἁλίσκομαι πόλις ὁ πράσσω , πλήν οὐ ἐκ ὁ δράω εἰκονίζω ὁ χαλεπός , ἀλλά ἐκ ὁ πάσχω ὁ ὁ ἅλωσις . οὖον γάρ κενός καλέω κενός , ὡς λαμβάνω ὁ ἀργός1 πρός ὁ λαμβάνω , οὐδέ πλήρης εἰμί ἄλλος παροτρύνω ἕτερος , ἀλλά οἷος ἐκσπάω αἱρέω ὁ φοβόληπτος γίγνομαι καί ὁ οἰκέω ὡς ἀλλότριος προσπαίω , ὑποπτεύω καί ὁ συνήθης ὡς πολέμιος , παρά τοσοῦτος οὖον σφάζω παρά ὅσος καί ὁ πρός ἐκεῖνος πάσχω φυλάσσω , δύσμορος ὁ ὁμαιχμία καί ἄθλιος ὁ κατά σφεῖς προθυμία ἕκαστος . τότε καί ὁ ἐν εἱρκτή σίδηρος πεδουμενοιπολυς γάρ ὁ πολέμιος κρατέω ὡς εἱρκτή λήθη ὁ ἐν Νίκαια φυλακή κατακρίνω , ὡς οὖον ῥᾳδίως εἄν ἀποδιδράσκω , ἐκεῖνος τοίνυν , ὁ κοινός θεάομαι ταραχή , πιστεύω ὁ ἐχθρός εἴσειμι καί κρατέω ὁ Ἄστυ , οὐ ἐκ ὅς ἐκεῖνος βλέπω , ἀλλά ἐκ ὅς ὁ ὁ ἔποικος θόρυβος θεάομαι . καί δή ὁ πέδη ἐκλύω , οὐραγός τις εἰμί προεκθέω ὁ φάλαγξ , πλήν οὖον κατά ἄμυνα , ἀλλά κατά προθυμία ὁ φυλάσσω . ἦς δέ ὁ ὁ ἐκδρομή τέλος ἐπί ὁ πύλη εἶμι ὁ πόλις . καί ὁ λαός ἕπω χύδην , καί ἐν ἀλόγιστος ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀσθένεια ὀρρωδέω ἕκαστος , ὡς ἢ θνῄσκω , ὁ πρῶτος πίπτω , εἰμί ὁ πολέμιος ἔξωθεν διεκπαίω , ἤ , οὗτος ἀνωθέω ὁ εἰσχέω καί ἀναστέλλω ἔνδοθεν , αὐτός οὐραγέω συνεξέρχομαι τε καί ἐκφεύγω . ὁ δέ εἰμί ἄρα ὄνειδος αὐτός · προσπίπτω γάρ ὁ πύλη , οὖον μετά ὁ αὐτός καί εἷς πρόθεσις ἐπέρχομαι τε καί ἀναχωρέω , ἀλλά ἐν ταραχή καί σύν οὐδείς κόσμος ἐμπίπτω αἱρέω , μετά ἡσυχία καί σύν κατάστασις ὁ προσήκω ἀναζεύγνυμι . εὑρίσκω γάρ κατά ἡσυχία κάθημαι ὁ φύλαξ καί μηδείς ἐπαίω ὁ ἀνά ὁ πόλις γίγνομαι . ὅθεν καί οὖον μᾶλλον ἀλγέω ὡς τόσος ἀπατάω ἢ ὀρρωδέω ἐν ἄλλος πύλη ἐλπίζω ὁ κακός · ὅς δή καί πλείων παρέχω ἐκεῖνος ὁ ταραχή , εἰμί οὗτος βραδύνω , ὁ πρός ὁ μηδείς φόβος ἔχω πύλη ἅπτω , ὁ ἐχθρός κατά ἕτερος πύλη μετά εὐχέρεια πᾶς εἰσέρχομαι . καί δή ἐκεῖθεν διασκίδνημι , ὁ μέν ἔνθεν , ὁ δέ ἐκεῖθεν εἶμι , ἅμα κατά ἥμισυς ὁ κατά ἑκάτερος πύλη ἐφίστημι , ἀπογιγνώσκω ὡς μή πονέω ὁ κατά ἠώς . ὡς δέ ὁ ἴσος καί ἐν ἐκεῖνος εὑρίσκω γάρ πρός αἰγιαλός οὐδείς ὡς προδίδωμι καθυπώπτευεν , εἰς εἷς συνάγω , καθίστημι τε ὁ ψυχή καί ἐν ἀμηχανία ὁ τίς πράσσω εἰμί · μή γάρ εἄν κατά ἀήρ πίπτω ὁ ἐχθρός , πτέρυξ περιτίθημι . ὡς δέ καί ὁ εἰς αἰγιαλός φέρω ἐφίστημι ἐλεύθερος καί οὗτος δέος εὑρίσκω πᾶς , ὁ φύλαξ εἰς χλεύη τίθημι ὅς ὁ ἀπάτη , ἀναπνέω τε εὐθύς ὁ δέος καί ὁ αἴτιος ὁ φήμη ἐρευνάω · μή γάρ εἄν αὐτόθεν γῆ μυκάομαι ἐκφέρω , εἰμί μή τις πρῶτος ὁ φόβος ψευδολογέω . ἐπί πολύς γοῦν τρέπω ὁ ὁδός , μηδέ ὁ τυγχάνω παρεῖδον , ἐάν τις προβάλλω , οὐδείς πλέω ἔχω εὑρίσκω ὁ ἐκ ἀφανής ἅμα τε γεννάω καί ἅμα τρέφω συνδιαλαμβάνω ὁ ὁ πολύς ἀκοή . ὁ δέ ἐκ πρόχειρος καί πιθανός εἰς αἴτιος ὁ ὁ εἰκών ὁ θεομήτωρ κατά Ἱκεσία ἐκφέρω πλῆθος ἕπω γυνή , ὅς δή καί ἐκφωνέω ἀναγκαῖος ὁ δέησις , κατόπιν ἥκω . οὗτος οὖν ὀλοφυρτικός κατά Πέρσης καί Τόχαρος θεοκλυτέω , εἰκός ὁ ὁ φωνή διέρχομαι , καί συμβαίνω ὁ μέν κατά ἐκεῖνος μεγαλοφωνέω ποτνιάομαι , ὁ δέ πέριξ καί ἔξωθεν , ὁ φωνή δέχομαι , ὁ κατά ἐκεῖνος ὡς περί ἐκεῖνος ἐρχόμενος ὑποτοπάζω , καί οὗτος διαδίδωμι συνάμα φόβος ὁ λόγος καί , ὁ ὁ πολύς ἀκοή πληρόω , παράγω ὁ θόρυβος . ἀλλά ἐκεῖνος μέν οὕτως · ὁ δέ γε βασιλεύς , μετά οὗτος μανθάνω ὅπως γίγνομαι , ὑπερπαθέω τε καί πέμπω διά γράμμα ὁ πολύς κάτω μέμφομαι · μηδέ γάρ ἀνήρ εἰμί φρόνιμος καί νόος ἔχω , πρός ὁ παρεμπίπτω ὁ φήμη θορυβέω εὐθύς , θορυβέω · δήω γάρ ἐννοέω ὁ ὁ πρᾶγμα ἀνυπόστατος καί ὅπως ἐχθρός , μή περικάθημαι πόλις μηδέ ἐν χράω ὁ πύργος εἰμί , ἀλλά μόλις καί ἀκούω διάγω ἐν Περσίς , αὐτίκα παμπληθής ἀπέχω πετάννυμι ἐμβαίνω δίχα πόλεμος καί προσβολή .