georgius-pachymeres.suggrafikai-i-stori-ai-libri-vi-de-michaele-palaeologo pachymeris.160
κδʹ . Περὶ τῆς ἐκλογῆς τοῦ χαρτοφύλακος Βέκκου εἰς τὸ πατριαρχεῖον . Τότε τοίνυν τοῦ μὲν Ἰωσὴφ ἀργήσαντος , ὡς προλέλεκται , τῆς δ' ἐκκλησίας ζητούσης τὸν προστησόμενον , πολλοὶ μὲν ἐνεκρίνοντο τῶν δοκούντων ἀπό τε τῶν μοναχῶν καὶ τῶν ἄλλως ἱερωμένων , ἔρρεπε δὲ πλέον ἡ ψῆφος τῷ Πρίγκιπι , ἀνδρὶ εὐγενεῖ μὲν τὰ εἰς γένος , ἐκ πριγκίπων δὲ τῶν κατὰ Πελοπόνησον κατάγοντι τὸ ἀνέκαθεν , ὁπόθεν νέος ξενιτεύσας , κατ' ἀρετῆς λόγους καὶ πολιτείας ἀκριβεστάτης , ἔν τινι τῶν κατὰ τὴν ἀνατολὴν μονῶν τοῦ Μέλανος ὄρους , ὅπου γε καὶ τὸν ἀπὸ πατριαρχῶν Γερμανὸν ἀσκεῖν ἐλέγομεν , φέρων ἑαυτὸν ἐγκλείει . Ἐκεῖθεν δὲ μετὰ χρόνους τῷ βασιλεῖ προσχωρεῖ καί , τὴν τοῦ Παντοκράτορος μονὴν πιστευθείς , καταστὰς εἰς ἀρχιμανδρίτην , εἶτα καὶ τὰ πρὸς τοὺς ἀνατολικοὺς Τοχάρους διαπρεσβεύσας , τὴν νόθον Μαρίαν τοῦ βασιλέως εἰς νύμφην ἀγαγὼν ἐκεῖσε τῷ Ἀπαγᾷ , πρός τινι κελλίῳ τῆς τῶν Ὁδηγῶν μονῆς ἐπανελθὼν ἡσύχαζεν · ὕστερον δὲ κἀν τῇ τῆς Ἀντιοχείας ἐκκλησίᾳ εἰς πατριάρχην καθίσταται . Τότε δὲ καθ' αὑτὸν ὄντι καὶ ἡσυχάζοντι ἡ ψῆφος ἔρρεπε τῶν λοιπῶν πλέον , ἐς ὃ τῆς κατὰ τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐκκλησίας προστήσεσθαι · κἂν ἐγεγόνει τοῦτο , ἢν μή γέ τινες τῶν ἀρχιερέων εὐδόκουν ἐπὶ τῷ Βέκκῳ , ἅμα μὲν χαρτοφύλακι ὄντι , ἅμα δὲ καὶ μεγάλῳ σκευοφύλακι , καὶ κλέος ἔχοντι μέγιστον . Ἀνατεθέντων δ' ἐπὶ τῷ βασιλεῖ τῶν κατὰ τὰς ψήφους , ὁ Βέκκος ἐδέδοκτο ἀξιώτερος τά τε ἄλλα καὶ ὅτι λόγιος ὁ ἀνὴρ καὶ καταστέλλειν ἔχοι τὸ σχίσμα τῇ ἐπὶ τῆς ἐκκλησίας πολυχρονίῳ πείρᾳ καὶ λογιότητι . Ὅθεν καὶ συναχθέντες οἱ ἀρχιερεῖς ἐν ταὐτῷ ἐπὶ τοῦ θείου καὶ μεγάλου τεμένους ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν καὶ πρῶτον καὶ δεύτερον καὶ τρίτον ψηφίζονται . Καὶ ὁ Βέκκος εἰκοστῇ μὲν ἕκτῃ πυαντιῶνος μηνός , κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν ἁγίων πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ , πατριάρχης προβέβληται , δευτέρᾳ δὲ μαιμακτηριῶνος , τῇ ἐπιούσῃ κυριακῇ , ἐν ἐπισήμῳ ἡμέρᾳ τοῦ Πνεύματος , τὰ τοῦ Πνεύματος δέχεται καὶ τελειοῦται ἀρχιερεύς . Ὁ μέντοι γε βασιλεύς , ἐπ' ἐκείνῳ μικρὸν σχολάσας τὸν νοῦν , ὡς ἄν γε καὶ κατασταίη πρὸς τὴν πνευματικὴν ἐκείνην ἀρχήν , τὸ λοιπὸν κοσμικαῖς ἐνεδίδου φροντίσιν , εἰδὼς ἱκανὸν ἐκεῖνον ὄντα τὰ τῆς ἐκκλησίας ἰθύνειν μετ' αὐτάρκους πείρας καὶ τῆς περὶ ταῦτα παμπόλλης συνέσεως . Συλλήψεσθαι δέ οἱ ἐς ὅ τι καὶ δέοιτο παρεῖχεν ἕτοιμον ἑαυτόν , ἐλπίζων παρ' ἐκείνου καὶ αὐτὸς τὰ ὅμοια ἔχειν . Ἐδίδου δέ οἱ καὶ παρρησίας χώραν ἐντυγχάνειν ὑπὲρ ἀνθρώπων τὰ πρέποντα καί γε ἀνύτειν , ὡς οὐ παρὰ τὸ δέον ἐντευξόμενον . Διένεμε γὰρ ἑαυτὸν δίχα , τοῖς τε δεομένοις ἐξ ἐλέους εὖ πάσχειν , τοῖς τε φερομένοις καί τι πρὸς ἀποφυγὴν τῶν ἐγκλημάτων δικαίωμα . Καὶ τοῖς μέν , τὰς ἀφ' ἑαυτοῦ προσωποποιῶν Λιτὰς χωλάς τε ῥυσσάς τε παραβλῶπάς τ' ὀφθαλμώ , ἐθήρα τὸν ἐκ τοῦ βασιλέως ἔλεον , ὁμολογῶν μὲν αὐτὸς ὑπὲρ ἐκείνων τὸ πταῖσμα , δεόμενος δὲ ἀφεθῆναι τοῦ προστιμωμένου τῷ πταίσματι · τῶν δέ , καὶ θαρραλεώτερον ὑπερμαχῶν τῷ κρατοῦντι , ὡς ἀδικου μένων ἐζήτει τὴν λύσιν . Οὐ γὰρ ἑρμηνέως ἔχρῃζεν ἐς ὅ τι μάθοι τὰ τοῦ δεομένου πῶς ἂν ἔχοιεν , ἀλλ' αὐτὸς ἀκούων , μόνον ἀξιῶν ἀληθεύειν τὸν λέγοντα , ὡς ἀνοισθησομένων τῶν λόγων τῷ βασιλεῖ , αὐτὸς διακρίνων , τὰς ἀναδοχὰς ἐποιεῖτο κατὰ τὰς κρίσεις . Εἵποντο δὲ καὶ οἱ πρὸς τὸν κρατοῦντα λόγοι κατὰ τὰς ἀναδοχάς · προῳκονόμει γὰρ πρὸς τὸ χρήσιμον καὶ τὰς περὶ ἑκάστου ἀναφοράς , ὡς τὴν μὲν προτάττεσθαι , τὴν δ' ὑποτάττεσθαι , καὶ τὴν μὲν πρωτολογησομένην , τὴν δ' ὑστερήσουσαν , ὥστε καὶ πολλάκις μετεγγράφεσθαι τὸ τῆς ἀναφορᾶς γραμμάτιον συμβεβήκει , ὡς δευτέρου ἢ καὶ τρίτου ἢ καὶ ὑστάτου τεθησομένου τοῦ παροξυσμὸν ἐκ τῶν εἰκότων κινῆσαι βασιλέως ὑφορωμένου , πρώτου δέ γε τοῦ ἢ ῥᾳδίως ἀνυσθησομένου ἢ καὶ εἰς χαριεντι σμόν τινα δόξοντος . Ὑπ' αὐτῷ γὰρ καὶ τῶν πολλῶν ἐθάρσουν αἱ τόλμαι , ὡς μέχρι βασιλέως ἀναχθησόμεναι , καὶ ἔνδοξος ἦν ὁ τολμῶν αὐτίκα περὶ τῶν σφετέρων δικαίων λέγειν , ὡς ἀληθῆ δόξων λέγειν δι' ἐκείνου πρὸς τὸν κρατοῦντα . Οὕτως ἦν πρὸς τὰς ἀναδοχὰς τῶν ἀνθρώπων ὁ ἀνὴρ δοκιμώτατος ὤστε καὶ προλαβεῖν οὐ χεῖρόν τινα τῶν αὐτοῦ εἰς δεῖγμ' ἀκριβοῦς παρρησίας καὶ τῆς περὶ τὸ δίκαιον ἀντιλήψεως . Θέρους ἀκμὴ ἦν , καὶ ὁ κρατῶν περὶ τὸ τῆς μεσημβρίας σταθερώτατον , μετὰ τὸν μετ' ἄριστον ὕπνον , κατὰ τὰ Ὠάτου μέσα καθήμενος ἐναιθρίαζε . Συνεδριάζων δ' ἦν ἐκείνῳ καὶ πατριάρχης , ἐγγύθεν ἐκ τῆς Χώρας ἔχων , ἡνίκα καὶ βασιλεὺς ἐξ ὕπνου ἀνέγροιτο , ἐκ τοῦ ῥᾷστα παραγίνεσθαι . Ἐνετύγχανε τοίνυν , καὶ ἡ ἐντυχία ἀξίωσις ὑπὲρ ἀνθρώπου ἦν ὃν ἠδικῆσθαι μὲν ὁ ἱερεὺς διεγίνωσκεν , οὐ καλῶς δ' ἔχων ὁ βασιλεὺς περὶ ἐκεῖνον οὐ κατένευε σῴζεσθαι · καὶ ἡ ἔνστασις ἀμφοτέρωθεν ἱκανὴ ἦν θορυβῆσαι καὶ τὸν ἀκούοντα . Τοῖς δ' οὐκ ἔληγεν ἔτι , ἀλλὰ τῷ μέν , ὡς ὑπὲρ δικαίου λέγοντι , ὁ ζῆλος ἀνέζει καὶ παρρησιαστικώτερον ἔπληττε , βασιλεῖ δέ , τὸ ἐπὶ τῷ διαπρεσβευομένῳ ἔχθος πρὸς τὴν κατὰ τοῦ πρεσβεύοντος βαρύτητα τρέψαντι , ξυνέβαινε παροξύνεσθαι . Καὶ ὁ μὲν ἐδέετο , ὁ δ' ἀνένευεν · ὁ μὲν καὶ δρα στικώτερον ἠντιβόλει , ὁ δ' ἠγρίαινε . Τέλος ἀλλ' ἀδικεῖσθαι τὸν ἄνθρωπον ἔλεγεν , ὁ δ' οὐκ ἐφρόντιζεν . Ὡς δὲ καὶ δῆλος ἦν πράξων παραβολώτερον , ἢν μή γ' ἀκούοι , ὁ δὲ ἀλλ' οὐκ ἐδίδου τὸ παράπαν τὴν λύσιν , κἂν ὅ τι καὶ πράξοι . Καὶ εὐθὺς ζῆλος εἰσέδυ τὸν ἱερέα , καί · « Τί δέ , φησί , καὶ ἀπὸ τίνων ἀρχιερεῖς εἶναι ἄξιον ἢ μαγείρους καὶ στράτωρας , οὓς ὑποκλίνειν ἀνάγκη , κἂν ὅ τι θέλοιτε ; » Ταῦτά τε εἰπεῖν καὶ ἀθρόον τὸ τῆς πατριαρχίας σύμβολον ῥῖψαι , τὴν βακτηρίαν , τὴν δ' ἐπιρροιζῆσαι , πρὸ ποδῶν τῷ βασιλεῖ πεσοῦσαν , τὸν δ' ἅμ' ἀναστάντα , ᾗ ποδῶν εἶχεν , ἔξω χωρεῖν . Καὶ τὸν μὲν βασιλέα , ἐν αἰσχύνῃ ποιοῦντα τὸ πρᾶγμα , ἐννεὸν ἀνίστασθαι , ἐκεῖνον δὲ πολλῶν ἐπεχόντων καί γε τῶν ἐκ βασιλέως συχνῶν πεμπομένων καὶ ὑποστρέ ψαι παρακαλούντων , ὡς εἰς λύπην τῷ βασιλεῖ γενησομένης τῆς ἐκχωρήσεως , τὸν δὲ μηδ' ὅλως ἀκοῦσαι , ἀλλὰ πεζῇ διελθεῖν καὶ τὴν μονὴν τῆς Χώρας καταλαβεῖν , ἔργῳ δείξαντα τὴν τοῦ ζήλου φύσιν ὁποία καὶ ὡς οὐ λαμβάνει πρόσωπον , ἂν κατὰ Θεὸν γίνηται . Ἄλλοτε δὲ πάλινπροτρέχει γὰρ καὶ τοῦτο ῥηθῆναιὑπὲρ ἀνθρώπου δέησις ἦν δοκοῦντος ἔχειν τὸ δίκαιον ἐφ' οἷς καὶ βασιλέως δέεται , ἀλλὰ πολλάκις εἰπὼν οὐκ ἠκούσθη , καὶ ὑπερήμερος ἐφαίνετο ἡ βοήθεια . Δράττεται τοίνυν ὁ πρεσβεύων καιροῦ , καὶ ὁ καιρὸς ἑορτὴ ἦν τοῦ ἐν μάρτυσι περιφανοῦς Γεωργίου καὶ σύναξις ἀνδρῶν οὐκ ὀλίγων ἀνὰ τὴν τῶν Μαγγάνων μονήν . Καὶ ὁ μὲν ἱερεὺς τὴν ἀναίμακτον ἐτέλει θυσίαν , ὁ δὲ βασιλεὺς ἱστάμενος ἐτελεῖτο . Ἐπεὶ δ' ἐτελεύτα ἡ τῶν δώρων ἀναφορὰ καὶ ἔδει τὸν βασιλέα νιψάμενον προσελθεῖν , ἐφ' ᾧ τε μετασχεῖν ἀντιδώρου καὶ εὐλογίαν παρὰ τοῦ λειτουργήσαντος δέξασθαι , ἀνοίγνυνται τὰ πρόσθεν τῶν ἀδύτων θυρία , ἐμφανίζεται ὁ τὴν εὐχὴν τελέσων τῷ βασιλεῖ , πρόσεισι βασιλεύς , ἐκτείνει τὰς χεῖρας τοῦ θείου ἄρτου ληψόμενος , ἐπέχει τὴν δεξιὰν ὁ ἱερεύς , τὸ τοῦ ἱεροῦ ἄρτου κλάσμα κατέχουσαν . Καὶ οὕτω τῶν μὲν χειρῶν ἐκτεταμένων τῷ βασιλεῖ , τῆς δὲ δεξιᾶς τῷ ἱερεῖ ἀτρεμούσης , ἡ γλῶσσα φέρει τὴν ἱκεσίαν καὶ τῷ λυπουμένῳ ζητεῖ τὴν λύσιν . Εἶδες ἂν τότε γενναῖον παράστημα τῆς ψυχῆς , τοῦ μὲν ἱκετεύοντος δοῦναι τὸ κλάσμα , τοῦ δ' ἱκετεύοντος δοῦναι τὴν λύσιν , καὶ τοῦ μὲν εἰς καιρὸν ἀναρτῶντος , ὡς μὴ ὄντος ἐκείνου καιροῦ λύσεως , τοῦ δὲ καὶ μᾶλλον ἐξαναγκάζοντος , ὡς ὄντος ἐκείνου καιροῦ ἅμα μὲν ἁγιασμοῦ ἐκ Θεοῦ , ἅμα δὲ καὶ συμπαθείας πρὸς ἄνθρωπον . Τέλος ἀντιβολεῖ βασιλεὺς τὸ κλάσμα λαμβάνειν , οὐ κατὰ χρείαν μᾶλλον , ὡς ἔδειξεν , ἤ , εἴ γε κενὸς ὑποστρέψοι , τὸν λαὸν αἰσχυνόμενος . Ὡς δ' οὐκ ἐδίδου , εἰς κρῖμα λέγων λαμβάνειν , εἰ μὴ λύοι τῷ διακενῆς λυπουμένῳ τὴν λύπην , μεταβαλεῖν τε τὸν βασιλέα τὸ ἱλαρὸν εἰς ὀργὴν καί , μηδὲν προσθέντα τοῦ « ἀνέορτα » εἰπεῖν « ἑορτάσαμεν » , χωρῆσαι πρὸς τὸ παλάτιον .
Lemmas: κδέʹ . περι ὁ ἐκλογή ὁ χαρτοφύλακος Βέκκου εἰς ὁ πατριαρχεῖον . τότε τοίνυν ὁ μέν Ἰωσήφ ἀργέω , ὡς προλέγω , ὁ δέ ἐκκλησία ζητέω ὁ προΐστημι , πολύς μέν ἐγκρίνω ὁ δοκέω ἀπό τε ὁ μοναχός καί ὁ ἄλλως ἱερόω , ῥέπω δέ πλέω ὁ ψῆφος ὁ πρῖγκιψ , ἀνήρ εὐγενής μέν ὁ εἰς γένος , ἐκ πρῖγκιψ δέ ὁ κατά πελοπονεω κατάγω ὁ ἀνέκαθεν , ὁπόθεν νέος ξενιτεύω , κατά ἀρετή λόγος καί πολιτεία ἀκριβής , ἐν τις ὁ κατά ὁ ἀνατολή μονή ὁ Μέλανος ὄρος , ὅπου γε καί ὁ ἀπό πατριάρχης Γερμανός ἀσκέω λέγω , φέρω ἑαυτοῦ ἐγκλείω . ἐκεῖθεν δέ μετά χρόνος ὁ βασιλεύς προσχωρέω καί , ὁ ὁ Παντοκράτωρ μονή πιστεύω , καθίστημι εἰς ἀρχιμανδρίτης , εἶτα καί ὁ πρός ὁ ἀνατολικός Τόχαρος διαπρεσβεύω , ὁ νόθος Μαρία ὁ βασιλεύς εἰς νύμφη ἄγω ἐκεῖσε ὁ Ἀπαγᾷ , πρός τις κελλίον ὁ ὁ ὁδηγός μονή ἐπανέρχομαι ἡσυχάζω · ὕστερος δέ ἐν ὁ ὁ Ἀντιόχεια ἐκκλησία εἰς πατριάρχης καθίστημι . τότε δέ κατά ἑαυτοῦ εἰμί καί ἡσυχάζω ὁ ψῆφος ῥέπω ὁ λοιπός πλέω , εἰς ὅς ὁ κατά ὁ Κωνσταντινούπολις ἐκκλησία προίστημι · κἀν γίγνομαι οὗτος , εἄν μή γε τις ὁ ἀρχιερεύς εὐδοκέω ἐπί ὁ Βέκκος , ἅμα μέν χαρτοφύλαξ εἰμί , ἅμα δέ καί μέγας σκευοφύλαξ , καί κλέος ἔχω μέγας . ἀνατίθημι δέ ἐπί ὁ βασιλεύς ὁ κατά ὁ ψῆφος , ὁ Βέκκος δοκέω ἄξιος ὁ τε ἄλλος καί ὅτι λόγιος ὁ ἀνήρ καί καταστέλλω ἔχω ὁ σχίσμα ὁ ἐπί ὁ ἐκκλησία πολυχρόνιος πείρω καί λογιότης . ὅθεν καί συνάγω ὁ ἀρχιερεύς ἐν αὐτός ἐπί ὁ θεῖον καί μέγας τέμενος εἷς καί ὁ αὐτός καί πρῶτος καί δύο καί τρίτος ψηφίζω . καί ὁ Βέκκος εἰκοστός μέν ἕκτος πυαντιών μείς , κατά ὁ ἑορτή ὁ ἅγιος πατήρ ὁ ἐν Νίκαια , πατριάρχης προβάλλω , δύο δέ Μαιμακτηριών , ὁ ἔπειμι κυριακός , ἐν ἐπίσημος ἡμέρα ὁ πνεῦμα , ὁ ὁ πνεῦμα δέχομαι καί τελειόω ἀρχιερεύς . ὁ μέντοι γε βασιλεύς , ἐπί ἐκεῖνος μικρός σχολάζω ὁ νόος , ὡς ἄν γε καί καθίστημι πρός ὁ πνευματικός ἐκεῖνος ἀρχή , ὁ λοιπός κοσμικός ἐνδίδωμι φροντίς , εἰδοί ἱκανός ἐκεῖνος εἰμί ὁ ὁ ἐκκλησία εὐθύνω μετά αὐτάρκης πείρω καί ὁ περί οὗτος πάμπολυς σύνεσις . συλλαμβάνω δέ ὁ εἰς ὅς τίς καί δήω παρέχω ἑτοῖμος ἑαυτοῦ , ἐλπίζω παρά ἐκεῖνος καί αὐτός ὁ ὅμοιος ἔχω . δίδωμι δέ ὁ καί παρρησία χώρα ἐντυγχάνω ὑπέρ ἄνθρωπος ὁ πρέπω καί γε ἀνύω , ὡς οὖον παρά ὁ δήω ἐντυγχάνω . διανέμω γάρ ἑαυτοῦ δίχα , ὁ τε δήω ἐκ ἔλεος εὕω πάσχω , ὁ τε φέρω καί τίς πρός ἀποφυγή ὁ ἔγκλημα δικαίωμα . καί ὁ μέν , ὁ ἀπό ἑαυτοῦ προσωποποιέω λιτή χωλός τε ῥυσός τε παραβλώψ τε ὀφθαλμός , θηράω ὁ ἐκ ὁ βασιλεύς ἔλεος , ὁμολογέω μέν αὐτός ὑπέρ ἐκεῖνος ὁ πταῖσμα , δήω δέ ἀφίημι ὁ προστιμάω ὁ πταῖσμα · ὁ δέ , καί θαρσαλέος ὑπερμαχέω ὁ κράτος , ὡς ἄδικος Μένων ζητέω ὁ λύσις . οὖον γάρ ἑρμηνεύς χρῄζω εἰς ὅς τίς μανθάνω ὁ ὁ δήω πῶς εἄν ἔχω , ἀλλά αὐτός ἀκούω , μόνος ἄξιος ἀληθεύω ὁ λέγω , ὡς ἀναφέρω ὁ λόγος ὁ βασιλεύς , αὐτός διακρίνω , ὁ ἀναδοχή ποιέω κατά ὁ κρίσις . ἕπομαι δέ καί ὁ πρός ὁ κράτος λόγος κατά ὁ ἀναδοχή · προοικονομέω γάρ πρός ὁ χρήσιμος καί ὁ περί ἕκαστος ἀναφορά , ὡς ὁ μέν προτάσσω , ὁ δέ ὑποτάσσω , καί ὁ μέν πρωτολογέω , ὁ δέ ὑστερέω , ὥστε καί πολλάκις μετεγγράφω ὁ ὁ ἀναφορά γραμμάτιον συμβαίνω , ὡς δύο ἢ καί τρίτος ἢ καί ὕστερος θεάομαι ὁ παροξυσμός ἐκ ὁ εἰκός κινέω βασιλεύς ὑφοράω , πρῶτος δέ γε ὁ ἢ ῥᾳδίως ἀνύω ἢ καί εἰς χαρίεις Σμον τις δοκέω . ὑπό αὐτός γάρ καί ὁ πολύς θαρσέω ὁ τόλμα , ὡς μέχρι βασιλεύς ἀνάγω , καί ἔνδοξος εἰμί ὁ τολμάω αὐτίκα περί ὁ σφέτερος Δίκαιος λέγω , ὡς ἀληθής δοκέω λέγω διά ἐκεῖνος πρός ὁ κράτος . οὕτως εἰμί πρός ὁ ἀναδοχή ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀνήρ δόκιμος ὥστε καί προλαμβάνω οὖον κακός τις ὁ αὐτός εἰς δεῖγμα ἀκριβής παρρησία καί ὁ περί ὁ Δίκαιος ἀντίληψις . Θέρος ἀκμή εἰμί , καί ὁ κράτος περί ὁ ὁ μεσημβρία σταθερός , μετά ὁ μετά ἀγαθός ὕπνος , κατά ὁ ὤατον μέσος κάθημαι εναιθριαζω . συνεδριάζω δέ εἰμί ἐκεῖνος καί πατριάρχης , ἐγγύθεν ἐκ ὁ Χώρα ἔχω , ἡνίκα καί βασιλεύς ἐκ ὕπνος ἀνεγείρω , ἐκ ὁ ῥᾳδίως παραγίγνομαι . ἐντυγχάνω τοίνυν , καί ὁ ἐντυχία ἀξίωσις ὑπέρ ἄνθρωπος εἰμί ὅς ἀδικέω μέν ὁ ἱερεύς διαγιγνώσκω , οὖον καλῶς δέ ἔχω ὁ βασιλεύς περί ἐκεῖνος οὖον κατανεύω σῴζω · καί ὁ ἔνστασις ἀμφοτέρωθεν ἱκανός εἰμί θορυβέω καί ὁ ἀκούω . ὁ δέ οὐ λήγω ἔτι , ἀλλά ὁ μέν , ὡς ὑπέρ Δίκαιος λέγω , ὁ ζῆλος ἀναζέω καί παρρησιαστικός πλήσσω , βασιλεύς δέ , ὁ ἐπί ὁ διαπρεσβεύω ἔχθος πρός ὁ κατά ὁ πρεσβεύω βαρύτης τρέπω , συμβαίνω παροξύνω . καί ὁ μέν δήω , ὁ δέ ἀνανεύω · ὁ μέν καί δράω στίκος ἀντιβολέω , ὁ δέ ἀγριαίνω . Τέλος ἀλλά ἀδικέω ὁ ἄνθρωπος λέγω , ὁ δέ οὐ φροντίζω . ὡς δέ καί δῆλος εἰμί πράσσω παράβολος , εἄν μή γε ἀκούω , ὁ δέ ἀλλά οὐ δίδωμι ὁ παράπαν ὁ λύσις , κἀν ὅς τίς καί πράσσω . καί εὐθύς ζῆλος εἰσδύνω ὁ ἱερεύς , καί · « τις δέ , φημί , καί ἀπό τίνω ἀρχιερεύς εἰμί ἄξιος ἢ μάγειρος καί στράτωρ , ὅς ὑποκλίνομαι ἀνάγκη , κἀν ὅς τίς ἐθέλω ; » ταῦτα τε εἶπον καί ἀθρόος ὁ ὁ πατριαρχία σύμβολον ῥίπτω , ὁ βακτηρία , ὁ δέ ἐπιρροιζέω , πρό πούς ὁ βασιλεύς πίπτω , ὁ δέ ἅμα ἀνίστημι , ὅς πούς ἔχω , ἔξω χωρέω . καί ὁ μέν βασιλεύς , ἐν αἰσχύνη ποιέω ὁ πρᾶγμα , ἐννέω ἀνίστημι , ἐκεῖνος δέ πολύς ἐπέχω καί γε ὁ ἐκ βασιλεύς συχνός πέμπω καί ὑποστρέ ψα παρακαλέω , ὡς εἰς λύπη ὁ βασιλεύς γίγνομαι ὁ ἐκχώρησις , ὁ δέ μηδέ ὅλως ἀκούω , ἀλλά πεζός διέρχομαι καί ὁ μονή ὁ Χώρα καταλαμβάνω , ἔργον δείκνυμι ὁ ὁ ζηλόω φύσις ὁποῖος καί ὡς οὖον λαμβάνω πρόσωπον , εἄν κατά θεός γίγνομαι . ἄλλοτε δέ παλινπροτρεχω γάρ καί οὗτος ῥηθῆναιὑπὲρ ἄνθρωπος δέησις εἰμί δοκέω ἔχω ὁ Δίκαιος ἐπί ὅς καί βασιλεύς δήω , ἀλλά πολλάκις εἶπον οὐ ἀκούω , καί ὑπερήμερος φαίνω ὁ βοήθεια . Δράττεται τοίνυν ὁ πρεσβεύω καιρός , καί ὁ καιρός ἑορτή εἰμί ὁ ἐν μάρτυς περιφανής Γεώργιος καί σύναξις ἀνήρ οὐ ὀλίγος ἀνά ὁ ὁ μάγγανον μονή . καί ὁ μέν ἱερεύς ὁ ἀναίμακτος τελέω θυσία , ὁ δέ βασιλεύς ἵστημι τελέω . ἐπεί δέ τελευτάω ὁ ὁ δῶρον ἀναφορά καί ἐσθίω ὁ βασιλεύς νίζω προσέρχομαι , ἐπί ὅς τε μετέχω ἀντίδωρον καί εὐλογία παρά ὁ λειτουργέω δέχομαι , ἀνοίγω ὁ πρόσθεν ὁ ἄδυτος Θυρία , ἐμφανίζω ὁ ὁ εὐχή τελέω ὁ βασιλεύς , πρόσειμι βασιλεύς , ἐκτείνω ὁ χείρ ὁ θεῖον ἄρτος λαμβάνω , ἐπέχω ὁ δεξιά ὁ ἱερεύς , ὁ ὁ ἱερός ἄρτος κλάσμα κατέχω . καί οὗτος ὁ μέν χείρ ἐκτείνω ὁ βασιλεύς , ὁ δέ δεξιός ὁ ἱερεύς ἀτρεμέω , ὁ γλῶσσα φέρω ὁ Ἱκεσία καί ὁ λυπέω ζητέω ὁ λύσις . εἶδον εἄν τότε γενναῖος παράστημα ὁ Ψυχή , ὁ μέν ἱκετεύω δίδωμι ὁ κλάσμα , ὁ δέ ἱκετεύω δίδωμι ὁ λύσις , καί ὁ μέν εἰς καιρός ἀναρτάω , ὡς μή εἰμί ἐκεῖνος καιρός λύσις , ὁ δέ καί μᾶλλον ἐξαναγκάζω , ὡς εἰμί ἐκεῖνος καιρός ἅμα μέν ἁγιασμός ἐκ Θεός , ἅμα δέ καί συμπάθεια πρός ἄνθρωπος . Τέλος ἀντιβολέω βασιλεύς ὁ κλάσμα λαμβάνω , οὖον κατά χρεία μᾶλλον , ὡς δείκνυμι , ἤ , εἰμί γε κενός ὑποστρέφω , ὁ λαός αἰσχύνω . ὡς δέ οὐ δίδωμι , εἰς κρίμα λέγω λαμβάνω , εἰμί μή λύω ὁ διακενῆς λυπέω ὁ λύπη , μεταβάλλω τε ὁ βασιλεύς ὁ ἱλαρός εἰς ὀργή καί , μηδείς προστίθημι ὁ « ἀνέορτος » εἶπον « εορτάζω » , χωρέω πρός ὁ Παλάτιον .