georgius-monachus.chronicon-breve-lib-1-6-redactio-recentior pg110_0426.1
ροι ζυγοῦσται καὶ τῆς ἀποπτηρίας θδοῦσται , μόλις ἀπελυόμεθα · ἐκδεπτηνηθέντων δὲ πάντων τῶν ἀγαθῶν μου ἔργων καὶ πρὸς τὴν πῖλην τοῦ οὐρανοῦ φθασάντων ἐν ᾧ τὸ τελῶνιον τῆς πορ είας ἦν , συσχεθεὶς ὑπὸ τῶν ζοφερῶν ἐκείνων Αἰθιόπων , προσέφερον πᾶσαν μου πορνείαν ( 148 b ) καὶ σωματικὴν ἁμαρτίαν , ἣν ἀπὸ δεκατοῦ χρόνου τῆς ἡλικίας μου διεπράξην ὁ ἄθλιος . Ἀπολογούμεναι δὲ τῶν νεανίσκων ἐκείνων ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ λεγόντων , ὅτι τὰ ἐν τῇ πόλει ἁμαρτήματα συγχωρῶμαι · μετανοήσας « Ἄλλα , » φασίν « οἱ δεινοὶ κατήγοροι , ε μετανοήσας ἔπεσε πάλιν εἰς μοιχείαν ἔξω τῆς πόλεως καὶ οὕτως ἀπέθανεν » , ὑπὲρ ἀκούσαντες οἱ ἄγγελοι ἀνεχώρησαν ἐάσαντές με ἀναπόλογητον ὡς μηδὲν ἔργον ἀγαθὸν ἔχοντα . Καὶ ἀρπάσαντες με οἱ Αἰθίοπες ἐκεῖνοι , τύπτοντές με καὶ κατήγαγόν με εἰς τὴν γῆν αὐτὴν . 577 Καὶ κατήλθον διὰ τινας στενωπῶν καὶ σκοτεινῶν , δυσωδεστάτων πάνυ καὶ φρικοδοστάτων καταδύσεων μέχρι τῶν καπηοχονίων ἐν τοῖς δεσμοτηρίοις τοῦ ἅδου , ἔνθα εἰσὶν αἱ ψυχαὶ τῶν ἁμαρτωλῶν ἀποκελεισμέναι εἰς γῆν σκοτεινὴν καὶ φοβερὰν , εἰς γῆν σκότους αἰωνίου , οὗ οὐκέτι φέγγος οὐδὲ θρόν βροτῶν ζωὴν , ὡς γέγραπται , ἀλλ’ ὀδυνη καὶ θλῖψις αἰώνιος καὶ ἀπαραμύθητος καὶ στεναγμὸς ἀσίγητος · Ἓκαστος γὰρ τῶν ἐκεῖσε μνημονεύων τὰς πονηρὰς αὐτοῦ πράξεις καὶ ἐννοῶν πῶς ἀπολογησεται τῷ ἀδελκάτω κριτῇ , καὶ πῶς τὴν ἀπέρατον κόλασιν ὑποστήσεται , δεινῶς τῇ συνειδήσει προδασανίζεται καὶ πρὸς τοῦτο ἀναλογιζόμενος τὸν ἀπὸ θεοῦ χωρισμὸν καὶ τῆς δόξης τῶν ἁγίων αὐτοῦ καὶ τὴν μετὰ τοῦ διαβόλου καταδίκην καὶ τῶν δαιμόνων ἀπαστον καὶ ἀπαρηγόρητον , λυπεῖται καὶ στενάζει . Μεθ’ ὧν γὲ τὸ χῶν συγκατακλεισθεὶς καὶ πενθὼν ὁρῶ τοὺς δύο νεανίσκους ἐκείνους ἐλθόντας ἐκεῖσε πάλιν , οὓς παρακαλῶν ἐξαγαγεῖν τὰς φοβερὰς ἐκείνας φυλακὰς τε καὶ ἀνάγκας ὅπως μετανοήσω , οἱ καὶ φασίν πρὸς με · « Μάτην παρακαλεῖς · οὐδεὶς γὰρ ἐξέρχεται τῶν ἐνταῦθα μέχρι τῆς κοινῆς ἀναστάσεως . » Ἐπιμένοντος δὲ μοι τῇ δεήσει καὶ βοῶντος · « Ἐλεήσατέ με · οὐ γὰρ ἤδειν , ὅτι ταῦτά μοι συμβήσεται καὶ διὰ τοῦτο γηνοῖς ἀπὸ τοῦ νῦν μετανοῶ καὶ γενήσομαι πρὸς ὠφελείαν πολλῶν , εἰ πρὸς τὴν ἐπὶ γῆς ζωὴν ἂν ἐπανέλθω . » Καὶ δυσωπηθέντες οἱ ἄγγελοι ἀγούσι με πρὸς τὸ σῶμα καὶ τὴν μὲν ἰδαν φύσιν τῆς ψυχῆς ἰδλεπον ὡσπερ μαργαρίτην ἀστράπτοντα , τὸ δὲ σῶμα δυσδόξον καὶ ἡμιαιρωμένον , ὅθεν δυσχεραίνων τὸς μου καὶ λέγοντος μὴ δύνασθαι εἰσελθεῖν ἐν αὐτῷ διὰ τὴν ζοφωσιν αὐτοῦ καὶ τὴν δυσωδίαν , οἱ δὲ προσπεπλήσαν μοι λέγοντες · « Εἰ μὴ εἰσέλθης , πάλιν ἀπάγομέν σε εἰς ἐκείνην τὴν καταδίκην ·
Lemmas: ῥόος ζυγόω καί ὁ ἀποπτηρίας θδουω , μόλις ἀπολύω · ἐκδεπτηνηθέντων δέ πᾶς ὁ ἀγαθός ἐγώ ἔργον καί πρός ὁ πίλη ὁ οὐρανός φθάνω ἐν ὅς ὁ τελώνιον ὁ πούς ἐάω εἰμί , συνέχω ὑπό ὁ ζοφερός ἐκεῖνος Αἰθίοψ , προσφέρω πᾶς ἐγώ πορνεία ( 148 b ) καί σωματικός ἁμαρτία , ὅς ἀπό δέκατος χρόνος ὁ ἡλικία ἐγώ διαπράσσω ὁ ἄθλιος . Ἀπολογέομαι δέ ὁ νεανίσκος ἐκεῖνος ὑπέρ ἐγώ καί λέγω , ὅτι ὁ ἐν ὁ πόλις ἁμάρτημα συγχωρέω · μετανοέω « ἄλλος , » φημί « ὁ δεινός κατήγορος , ε μετανοέω πίπτω πάλιν εἰς μοιχεία ἔξω ὁ πόλις καί οὕτως ἀποθνῄσκω » , ὑπέρ ἀκούω ὁ ἄγγελος ἀναχωρέω ἐάω ἐγώ ἀναπολόγητος ὡς μηδείς ἔργον ἀγαθός ἔχω . καί ἀρπάζω ἐγώ ὁ Αἰθίοψ ἐκεῖνος , τύπτω ἐγώ καί κατάγω ἐγώ εἰς ὁ γῆ αὐτός . 577 καί κατέρχομαι διά τις στενωπός καί σκοτεινός , δυσώδης πάνυ καί φρικοδοστατος κατάδυσις μέχρι ὁ καπηοχονίων ἐν ὁ δεσμωτήριον ὁ ἅδος , ἔνθα εἰμί ὁ ψυχή ὁ ἁμαρτωλός ἀποκλείω εἰς γῆ σκοτεινός καί φοβερός , εἰς γῆ σκότος αἰώνιος , ὅς οὐκέτι φέγγος οὐδέ θρῴσκω βροτός ζωή , ὡς γράφω , ἀλλά ὀδύνη καί θλῖψις αἰώνιος καί ἀπαραμύθητος καί στεναγμός ἀσίγητος · ἕκαστος γάρ ὁ ἐκεῖσε μνημονεύω ὁ πονηρός αὐτός πρᾶξις καί ἐννοέω πῶς ἀπολογέομαι ὁ ἀδελκάτω κριτής , καί πῶς ὁ ἀπείρητος κόλασις ὑφίστημι , δεινῶς ὁ συνείδησις προδασανιζω καί πρός οὗτος ἀναλογίζομαι ὁ ἀπό θεός χωρισμός καί ὁ δόξα ὁ ἅγιος αὐτός καί ὁ μετά ὁ διάβολος δίκη καί ὁ δαίμων ἄπαστον καί ἀπαρηγόρητος , λυπέω καί στενάζω . μετά ὅς γε ὁ χόω συγκατακλείω καί πένθος ὁράω ὁ δύο νεανίσκος ἐκεῖνος ἔρχομαι ἐκεῖσε πάλιν , ὅς παρακαλέω ἐξάγω ὁ φοβερός ἐκεῖνος φυλακή τε καί ἀνάγκη ὅπως μετανοέω , ὁ καί φημί πρός ἐγώ · « Μάτος παρακαλέω · οὐδείς γάρ ἐξέρχομαι ὁ ἐνταῦθα μέχρι ὁ κοινός ἀνάστασις . » ἐπιμένω δέ ἐγώ ὁ δήω καί βοῦς · « ἐλεέω ἐγώ · οὖον γάρ ἀδέω , ὅτι οὗτος ἐγώ συμβαίνω καί διά οὗτος γείνω ἀπό ὁ νῦν μετανοέω καί γίγνομαι πρός ὠφέλεια πολύς , εἰμί πρός ὁ ἐπί γῆ ζωή εἄν ἐπανέρχομαι . » καί δυσωπέω ὁ ἄγγελος ἄγω ἐγώ πρός ὁ σῶμα καί ὁ μέν Ἴδας φύσις ὁ Ψυχή ἰδλεπον ὡς μαργαρίτης ἀστράπτω , ὁ δέ σῶμα δύσδοξος καί ἡμιαιρωμένον , ὅθεν δυσχεραίνω τός ἐγώ καί λέγω μή δύναμαι εἰσέρχομαι ἐν αὐτός διά ὁ ζόφωσις αὐτός καί ὁ δυσωδία , ὁ δέ προσπλέω ἐγώ λέγω · « εἰμί μή εἰσ́λημι , πάλιν ἀπάγω σύ εἰς ἐκεῖνος ὁ δίκη ·