georgius-monachus.chronicon-breve-lib-1-6-redactio-recentior pg110_0405.1
ἀπώλεσεν . Πόθεν οὖν ἐτέχθη τὸ μέγα τοῦτο κακόν ; Ἀπὸ τρυφῆς καὶ σπατάλης καὶ ἔγχαταλείψεως Θεοῦ καὶ ἀπὸ τοῦ μὴ φοβείσθαι αὐτὸν καὶ τὴν μέλλουσαν κρίσιν · ὅταν γὰρ ἐκβάλωσι τινες τὸν τοιούτον φό - 288βον ἐκ τῆς καρδίας αὐτῶν , ἔγχαταλιμπά ( 288ᵃ ) νονται εἰς τέλος · καὶ οὕτως ἔρχονται εἰς ἐπιθυμίας ἀνοήτους καὶ βλαβερὰς καὶ « εἰς πᾶσιν ἀτιμίαις · » ὥσπερ γὰρ πολλοὶ πολλάκις τὴν τῶν σιτίων ἐπιθυμίαν ἀφέντες γῆν σιτοῦνται καὶ λίθους μικράς · καὶ ἕτεροι δὲ ὑπὸ διψοῦ , κατεχόμενοι σφοδροῦ καὶ βρβόρου πολλάκις ἐπιθυμοῦσιν · οὕτως κάκεινοι καταλειφθέντες διὰ τὰς προειρημένας αἰτίας πρὸς τὸν ἄθεον τούτων ἐξεκαύθησαν ἔρωτα καὶ πρὸς τὴν ὀρέξιν βρεξιν μανίαν τε καὶ λύσαν · εἰ δὲ οὐκ αἰσθάνονται , ἀλλ’ ἡδονται , μὴ θαυμάζης · καὶ γὰρ οἱ μαινόμενοι καὶ φρενιτιδὶ κατεχόμενοι νόσῳ πολλὰ ἑαυτοῖς ἀδικοῦντες καὶ ἐλεεινὰ πράσσοντες ἐφ’ οἷς αὐτ·οῖς ἀδικοῦνται , γελιοῦσι καὶ τοὺς λεγομένοις αὐτοῖς ἐντρυφῶσι . Πόσαι λοιπὸν γέενναι τοὺς τοιούτους ἀρκεῶσι καὶ πᾶσα κολαστήρια ; Εἰ δὲ καταγελᾷς γέεννης ἀκοῦσαι καὶ ἀπιστεῖς ἐκείνη τῷ πυρί , ἀναμνήσθητι πάλιν τὸν ἐν Σοδόμοις θεοῦ ἐμπυρισμὸν καὶ τὴν σφοδεράν ἐκείνην φλόγασιν . Εἰ οὖν τοιαῦτα πράττων καὶ σὺ δίκην οὐ διδῶς , μὴ Θαυμάσης · ἐκεῖνοι μὲν γὰρ ὡς μὴ τὴν γέενναν εἰδότες ἐκολάσθησαν παρὰ πόδας · σὺ δὲ ὅσα ἂν ἀμάρτῃς , χἂν μηδεμίαν εἴχην ὅπως ἐνταῦθ , ἐκεῖ πάντα χαλεπωτέρας ἀποτίσῃ καὶ κολασθῇσῃ · διατί ; Ὅτι πλείονος ἀπηλλάχσαμεν χάριτος · ὅταν δὲ καὶ πλείονα καὶ μεγίσονα πταίσματ·ενέχῃ , ποίας συγγνώμης τύχωμεν ἐκ προ·όνων τὰ σωτηριώδη παραλαβόντες · διδάγματα , ἃπερ ἐκεῖνοι παντελῶς οὐτε ἤκουσαν οὐτε ἔμαθον , ὥστε διὰ τοῦτο μειζῶνος κολασθήσομεθα , χἂν τε μικρὰν δίκην ἐνταῦθα δώμεν χἂν τε μὴ δώμεν . Οὐκοῦν μηδεὶς ὁρῶν πονηροὺς εὐπραγοῦντας θορυβείσθω · οὐ γὰρ ἐστιν ἐνταῦθα ἡ ἀνταπόδοσις οὔτε τῆς ἀρετῆς οὔτε τῆς πονηρίας · εἰ δὲ σοὶ καὶ γίνεται τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς · πονηρίας , ἀλλ’ οὐχὶ κατ’ ἀξίαν ἀλλ’ ἀπλῶς ὡσανεὶ γεῦμα τῆς κρίσεως · 545 ἵνα οἱ τῇ ἀναστάσει διαπιστοῦντες , τοὺς γοῦν ἐνταῦθα σωφρονίζωνται · ὅταν οὖν εὐπραγῇ ὁ πονηρός , ἐπὶ κακῷ τῆς ἑαυτοῦ κεφαλῆς · ( 288ᵇ ) ἵνα γὰρ ὃν ἐπράξεν ἴσως ] ( 161ᵃ ) ἀγαθῶν τὴν ἀντίδοσιν ²⁸ ἐνταῦθα λαβὼν ἴσως ἐκεῖ πλεῖον κολασθήσεται ²⁹ ὅταν δὲ πᾶσῃ ὁ ἀγαθός , μακάριος ὄντως ἐστιν , ἵνα γὰρ ἀποθέμενος πάντα καὶ τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα , εὐδόκ·μος καὶ καθαρὸς ἀπὶ ³⁰ καὶ ἀνεὐθύς . Ἐκεῖ γὰρ εἰσιν οἱ τέλειοι στέφανοι τῶν ἀρετῶν , καὶ ἐκεῖ αἱ σφοδρόταται καὶ ἀτέρπαντοι κολάσεις τῶν π·νηρῶν · ὥσπερ καὶ ὁ σιπεδόννα ἔχων , χἂν μὴ τέμνηται , ἀρρώστει καὶ τότε μᾶλλον ἐν κακοῖς , ὅταν μὴ τέμνηται · οὕτως καὶ ὁ ἁμαρτάνων , χἂν μὴ κολάζηται , πάντων ἐστιν ἀθλιώτερος . Καὶ καθάπερ οἱ σπλήνα καὶ ὑδερὸν ἔχοντες , ὅταν ἀπολαύσωσι τραπέζης δαφιλῆς καὶ ψυχοποσίας καὶ
Lemmas: ἀπόλλυμι . πόθεν οὖν τίκτω ὁ μέγας οὗτος κακός ; ἀπό τρυφή καί σπατάλη καί εγκατάλειψη Θεός καί ἀπό ὁ μή φοβέω αὐτός καί ὁ μέλλω κρίσις · ὅταν γάρ ἐκβάλλω τις ὁ τοιοῦτος Φο - 288βον ἐκ ὁ Καρδία αὐτός , ἔγχαταλιμπά ( 288ᵃ ) νοντ εἰς τέλος · καί οὕτως ἔρχομαι εἰς ἐπιθυμία ἀνόητος καί βλαβερός καί « εἰς πᾶς ἀτιμία · » ὥσπερ γάρ πολύς πολλάκις ὁ ὁ σιτίον ἐπιθυμία ἀφίημι γῆ σιτέω καί λίθος μικρός · καί ἕτερος δέ ὑπό διψάω , κατέχω σφοδρός καί βρβοροος πολλάκις ἐπιθυμέω · οὕτως ἐκεῖνος καταλείπω διά ὁ προερέω αἴτιος πρός ὁ ἄθεος οὗτος ἐκκαίω Ἔρως καί πρός ὁ ὄρεξις βρέξις μανία τε καί λύω · εἰμί δέ οὐ αἰσθάνομαι , ἀλλά ἥδομαι , μή θαυμάζω · καί γάρ ὁ μαίνομαι καί φρενιτιδὶ κατέχω νόσος πολύς ἑαυτοῦ ἀδικέω καί ἐλεεινός πράσσω ἐπί ὅς αὐτός ἀδικέω , γελάω καί ὁ λέγω αὐτός ἐντρυφάω . πόσος λοιπός γέεννα ὁ τοιοῦτος ἀρκέω καί πᾶς κολαστήριον ; εἰμί δέ καταγελάω γέεννα ἀκούω καί ἀπιστέω ἐκεῖνος ὁ πῦρ , ἀναμιμνήσκω πάλιν ὁ ἐν Σόδομα θεός ἐμπυρισμός καί ὁ σφοδεράν ἐκεῖνος φλόγας . εἰμί οὖν τοιοῦτος πράσσω καί σύ δίκη οὖον δίδημι , μή θαυμάζω · ἐκεῖνος μέν γάρ ὡς μή ὁ γέεννα οἶδα κολάζω παρά πούς · σύ δέ ὅσος εἄν ἁμαρτάνω , εἷς μηδείς ἔχω ὅπως ἐνταῦθα , ἐκεῖ πᾶς χαλεπός ἀποτίνω καί κολάζω · διατί ; ὅτι2 πλείων ἀπαλλάσσω χάρις · ὅταν δέ καί πλείων καί μεγίσονα πταίσματ·ενέχῃ , Ποίας συγγνώμη τυγχάνω ἐκ προ·οναω ὁ σωτηριώδης παραλαμβάνω · δίδαγμα , ὅσπερ ἐκεῖνος παντελῶς οὐ ἀκούω οὐ μανθάνω , ὥστε διά οὗτος μείζων κολάζω , εἷς τε μικρός δίκη ἐνταῦθα δήω εἷς τε μή δήω . οὐκοῦν μηδείς ὁράω πονηρός εὐπραγέω θορυβέω · οὖον γάρ εἰμί ἐνταῦθα ὁ ἀνταπόδοσις οὔτε ὁ ἀρετή οὔτε ὁ πονηρία · εἰμί δέ σύ καί γίγνομαι ὁ ἀρετή καί ὁ · πονηρία , ἀλλά οὐ κατά ἄξιος ἀλλά ἀπλόος ὡσανεί γεῦμα ὁ κρίσις · 545 ἵνα ὁ ὁ ἀνάστασις διαπιστέω , ὁ γοῦν ἐνταῦθα σωφρονίζω · ὅταν οὖν εὐπραγέω ὁ πονηρός , ἐπί κακός ὁ ἑαυτοῦ κεφαλή · ( 288ᵇ ) ἵνα γάρ ὅς πράσσω ἴσως ] ( 161ᵃ ) ἀγαθός ὁ ἀντίδοσις ²⁸ ἐνταῦθα λαμβάνω ἴσως ἐκεῖ πλείων κολάζω ²⁹ ὅταν δέ πᾶς ὁ ἀγαθός , μακάριος εἰμί εἰμί , ἵνα γάρ ἀποτίθημι πᾶς καί ὁ μικρός ἁμάρτημα , εὐδόκ·μος καί καθαρός ἀπύ ³⁰ καί ἀνεὐθύς . ἐκεῖ γάρ εἰμί ὁ τέλειος στέφανος ὁ ἀρετή , καί ἐκεῖ ὁ σφοδρός καί ἀτέρπαντοι κολάζω ὁ π·νηρῶν · ὥσπερ καί ὁ σιπεδόννα ἔχω , εἷς μή τέμνω , ἀρρωστέω καί τότε μᾶλλον ἐν κακός , ὅταν μή τέμνω · οὕτως καί ὁ ἁμαρτάνω , εἷς μή κολάζω , πᾶς εἰμί ἄθλιος . καί καθάπερ ὁ σπλήν καί ὕδερος ἔχω , ὅταν ἀπολαύω τράπεζα Δαφίλης καί ψυχοποσις καί