georgius-monachus.chronicon-breve-lib-1-6-redactio-recentior pg110_0133.1
τὰ ἰ σκήπτρα · καὶ δύο σκήπτρα δῶσω αὐτῷ διὰ Δαυὶδ τὸν δοῦλόν μου καὶ Ἱερουσαλὴμ τὴν πόλιν μου , ἣν ἐξελεξάμην ἐκ πασῶν φυλῶν Ἰσραήλ , ἀνθ' ὧν ἐγκατελείπει με καὶ ἐδούλωσεν τῇ Ἀσταρτῇ , βδελύγματι Σιδωνίων , καὶ τῷ Χαρμώ , εἰδώλῳ Μωάβ , καὶ τῷ Μελχώμ , προσοχθήματι υἱῶν Ἀμών . ( 7 ) Ἡ μὲν οὖν Ἀσταρτὴ ἐστὶν ἡ παρ' Ἕλλησιν Ἀφροδίτη λεγομένη ( ἐκ τοῦ ἀστρου τῇ ἐπωνυμίαν πεποιηκὼσιν · αὐτῆς γὰρ εἶναι τὸν Ἑωσφόρον μυθολογοῦσιν ) . Ὁ δὲ Χαρμὼς θεὸς ἦν Τυρίων . ( εἰ τῷ δὲ Μελχώμ προσοχθίζεται ὁ εἴδωλον ἦν καὶ τοῦτο προσοχθίσματα γὰρ καὶ βδελύγματα τὰ εἴδωλα προσαγορεύειν εἴωθε · ἡ Γραφή , ὅπερ δηλοῖ τὸ μῦσος καὶ τὸ ἀπόβλητον . ) ( 8 ) Θαυμάσει μὲν τις μᾶλα εἰκῶς , ὡςπερ ἐπὶ τοῦ σεμντάτου Μωϋσέως , οὕτω καὶ ἐπὶ [ τοῦδε ] τοῦ σοφωτάτου Σολομῶντος , πῶς ἐκάτερος αὐτῶν τοσαύτης πάλαι θείας δόξης καὶ προμηθείας ἀξιώσεις , ὕστερον δὲ μὲν εἰς ἀγανάκτησιν καὶ λύπην τὸν Θεὸν κινήσας , τῆς ἐπαγγελίας ἐξέπεσεν , ὁ δὲ εἰς ὀργὴν καὶ θυμὸν αὐτὸν διεγείρας , τοὺς τε προειργασμένους ἀρίστους πόνους ἀρδην ἐξήμωσεν καὶ τὴν ψυχὴν προσαπαύλεσεν . Πῶ γὰρ τὴ τοιαύτη πρὸς Θεὸν οἰκειότης ; καὶ παρρησία , καὶ [ καὶ ] οἱ τοιοῦτοι καὶ τριλιχουτοὶ πόνοι , καὶ κόποι , καὶ ἀγῶνες τοῦ θεοσεβοῦς Μωϋσέως ; οἵτινες [ διὰ ] τὴν ἀπὸ τοῦ ὕδατος τῆς ἀντιλογίας ἁμαρτίαν παραρράντες , τὴν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας εἰσόδον ἀθρόως ὁ δικαίως καὶ ἀσυγχωρητῶς ἀπεστέρητο , καθὼς καὶ πρόσθεν εἴρηται . Πῶ δὲ καὶ ἡ πρὸς τὸν Σολομῶντα θεία φιλοστοργία καὶ ἡ τοιαύτη χάρις τε καὶ σοφία ; καὶ τῆς ὁψίσεως τῆς πολλῆς ἐκείνης φρονήσεως καὶ συνέσεως , καὶ ἡ προλαβοῦσα τοιαύτη νηφαλειωτάτη ἔννοια καὶ ( σοφία ) , θεολογία ( τε ) καὶ φυσιολογία , ἔχαστον ἐκ γυναικομανίας εἰς εἰδωλομανίαν ἐκπεπτωκὸς , ὡς σαφῶς μενθῆται ; Τῷ δυντὶ γὰρ οὐδὲν ὀρελος · ἐναρξάμενον πνεύματι , καὶ σαρκὶ ἐπιτελέσαι . ( 9 ) Διὸ καὶ προσαφαιλίζομενος Ἰωάννης φησίν · ( 36α ) · Βλέπετε ἑαυτούς , ἵνα μὴ ἀπολείψητε ἡ εἰργασάθως , ἀλλὰ καλῶς ἀποβέμενος καὶ θεαρέστως διαπεράνας , ἐπειπερ ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος , οὗτος σωθήσεται . Κάντευθεν , ὡς δοκεῖν , εἰκῶς διδασχόμεθα μὴ μακαρίζειν ἄνθρωπον κυρίως πρὸ τελευτῆς αὐτοῦ , διὰ τὴν ἀδηλον τῆς ἐξόδου καὶ συμπλήρωσιν · τοὺς γὰρ ἐκκλίνοντας τὰς στραγγαλίας ἀπάξει Κύριος μετὰ τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀνομίαν · πολλοὶ γὰρ εὐδοκοῦντες ἐν ἀρᾶτι καὶ ἐπὶ μεγίστοις κατορθώμασι θαυμάζομενοι , προσοχόφαντες ἐξίστησι πεπτωκασί · πῶμα δεῖνον καὶ ἐξαίσιον . ( 10 ) Ὡς ἦν καὶ ὁ μοναχὸς ἐκεῖνος , πρὸς ὃν ὁ μέγας Βασίλειος ἔγραφε λέγων · Οἶμοι τί γράφω ; ἡ τί λογοῦμαι ἐν τριδῶ ἀπειλημμένος ; ἄν γὰρ ἐλθῶ εἰς μνήμην τῆς προτέρας
Lemmas: ὁ εἷς σκῆπτρον · καί δύο σκῆπτρον δίδωμι αὐτός διά Δαυίδ ὁ δοῦλος ἐγώ καί Ἱεροσόλυμα ὁ πόλις ἐγώ , ὅς ἐκλέγω ἐκ πᾶς Φυλή Ἰσραήλ , ἀντί ὅς ἐγκαταλείπω ἐγώ καί δουλόω ὁ Ἀστάρτη , βδέλυγμα Σιδών , καί ὁ Χαρμώ , εἴδωλον Μωάβ , καί ὁ Μελχώμ , προσοχθήματι υἱός Ἀμών . ( 7 ) ὁ μέν οὖν Ἀστάρτη εἰμί ὁ παρά Ἕλλην Ἀφροδίτη λέγω ( ἐκ ὁ ἄστρον ὁ ἐπωνυμία ποιέω · αὐτός γάρ εἰμί ὁ Ἑωσφόρος μυθολογέω ) . ὁ δέ Χαρμώ θεός εἰμί Τυρίων . ( εἰμί ὁ δέ Μελχώμ προσοχθίζω ὁ εἴδωλον εἰμί καί οὗτος προσόχθισμα γάρ καί βδέλυγμα ὁ εἴδωλον προσαγορεύω εἴωθα · ὁ γραφή , ὅσπερ δηλόω ὁ μύσος καί ὁ ἀπόβλητος . ) ( 8 ) θαυμάζω μέν τις μῆλον ἵημι , ὡς ἐπί ὁ σεμντάτου Μωϋσῆς , οὗτος καί ἐπί [ ὅδε ] ὁ σοφός Σολομών , πῶς ἐκάς αὐτός τοσοῦτος πάλαι θεῖος δόξα καί προμήθεια ἀξιόω , ὕστερος δέ μέν εἰς ἀγανάκτησις καί λύπη ὁ θεός κινέω , ὁ ἐπαγγελία ἐκπίπτω , ὁ δέ εἰς ὀργή καί θυμός αὐτός διεγείρω , ὁ τε προεργάζομαι ἀγαθός πόνος ἄρδην ἐξαμόω καί ὁ ψυχή προσαπαύλεσεν . πῶ γάρ ὅς τοιοῦτος πρός θεός οἰκειότης ; καί παρρησία , καί [ καί ] ὁ τοιοῦτος καί τριλιχουος πόνος , καί κόπος , καί ἀγών ὁ θεοσεβής Μωϋσῆς ; ὅστις [ διά ] ὁ ἀπό ὁ ὕδωρ ὁ ἀντιλογία ἁμαρτία παραρρέω , ὁ εἰς ὁ γῆ ὁ ἐπαγγελία εἴσοδος ἀθρόος ὁ δικαίως καί ἀσυγχωρητῶς ἀποστερέω , καθώς καί πρόσθεν εἴρω . πῶ δέ καί ὁ πρός ὁ Σολομών θεῖος φιλοστοργία καί ὁ τοιοῦτος χάρις τε καί σοφία ; καί ὁ ὁψίσεως ὁ πολύς ἐκεῖνος φρόνησις καί σύνεσις , καί ὁ προλαμβάνω τοιοῦτος νηφαλειωτάτη ἔννοια καί ( σοφία ) , θεολογία ( τε ) καί φυσιολογία , χάζω ἐκ γυναικομανία εἰς ειδωλομανια ἐκπίπτω , ὡς σαφῶς μένω ; ὁ δυντὶ γάρ οὐδείς ὀρελος · ἐνάρχομαι πνεῦμα , καί σάρξ ἐπιτελέω . ( 9 ) Διὸ καί προσαφαιλιζω Ἰωάννης φημί · ( ὅς ) · βλέπω ἑαυτοῦ , ἵνα μή ἀπολείπω ὁ ἔργω , ἀλλά καλῶς ἀποβαίνω καί θεάρεστος διαπεραίνω , ἐπεί ὁ ὑπομένω εἰς τέλος , οὗτος σῴζω . Κάντευθεν , ὡς δοκέω , ἵημι διδάσκω μή μακαρίζω ἄνθρωπος κύριος πρό τελευτή αὐτός , διά ὁ ἄδηλος ὁ ἔξοδος καί συμπλήρωσις · ὁ γάρ ἐκκλίνω ὁ στραγγαλιάω ἀπάγω Κύριος μετά ὁ ἐργάζομαι ὁ ἀνομία · πολύς γάρ εὐδοκέω ἐν ἀράομαι καί ἐπί μέγας κατόρθωμα θαυμάζω , προσοχοφημι ἐξίστημι πίπτω · πῶμα δεῖνος καί ἐξαίσιος . ( 10 ) ὡς εἰμί καί ὁ μοναχός ἐκεῖνος , πρός ὅς ὁ μέγας Βασίλειος γράφω λέγω · οἶμος τίς γράφω ; ὁ τίς λογέω ἐν τριδῶ ἀπολαμβάνω ; ἄν γάρ ἔρχομαι εἰς μνήμη ὁ πρότερος