georgius-monachus.chronicon-breve-lib-1-6-redactio-recentior pg110_0068.2
B ( 4 ) Ὁ δὲ γὰρ Πλάτων τὴν ἐναντίαν τούτου περὶ ψυχῆς ἐξαιπάδευσε δόξαν , ἐλευθέραν αὐτὴν καὶ δεσποίναν τῶν παθῶν εἶναι φήσας , ὡςπερ δηλῶν ἐν τοῖς Νόμοις ἔφη · « Τὸ μὲν νικᾶν αὐτὸν ἑαυτὸν πασῶν νικῶν πρώτη καὶ ἀρίστη , τὸ δὲ ἡττᾶσθαι αὐτὸν ὑφ’ ἑαυτοῦ ἀτοῦν τε καὶ κάκιστον . » « Ἰσμεν γὰρ , ὅτι τὰ πάθη ταῦτα ἐν ἡμῖν , οἷον νεῦρα ἢ μὴρίνθοι τινες , ἐνοῦσαι σπῶσι τε ἡμᾶς καὶ ἀλλήλαις’ ἀνθελούσιν , ἐναντία γε οὔσαι ἐπ’ ἐναντίας πράξεις , οὐ δὲ διωρισμένη ἀρετὴ καὶ κακία κεῖται · μὴ γὰρ φησιν ὁ λόγος δεῖν τῶν ἕλξεων ἐπομένων καὶ μηδαμῆ ἀπολειπομένων ἐκείνης ἀνθελειν τοῖς ἄλλοις νεύροις ἕκαστον , ταύτην δὲ εἶναι τὴν τοῦ λογισμοῦ ἄγωγην . Ἀποδεικνύεται οὖν ὡς τῇ βουλῇ τῆς ψυχῆς ἀπένεμεν ὁ ποιητὴς τὴν τῶν χρειομένων καὶ χειριζόντων διαίρεσιν καὶ ἀπλῶς ἔχον καὶ μάχην ἔχοντες . Καὶ ὁ μὲν ταῦτα . ( 5 ) Οἱ δὲ ἐκεῖνα προσαδεύοντες ἐναντίαν δόξαν ὤδιον · οὐ γὰρ τἀληθὲς μαθεῖν ἐπεθύμουν , ἀλλὰ κενοδοξίᾳ καὶ φιλοτιμίᾳ δουλεύσαντες , καινῶν εὑρεταὶ κληθῆναι δογμάτων ἐπεπόθουν , ὅθεν καὶ τὴν πολλὴν ὑπέστησαν πλάνην , τῶν ὑστερῶν ἐπιγενομένων ἀναστρεπτόντων ἀναίδως τῶν πρεσβυτέρων τὰς δόξας . Καὶ γὰρ Ἀριστοτέλης ὁ τάλαις ἐκὶ ζῶντι Πλάτωνι προφανῶς τε καὶ ἀναισχύτως ἀντιπερετάξατο καὶ τὸν τῆς Ἀκαδημίας · ἀνεδέξατο πόλεμον · καὶ οὔτε τὴν διδασκαλίαν ἐτίμησεν , ἧς φιλοτίμως ἀπελαυσεν , οὔτε τοῦ πολυβυλλήτου ἀνδρὸς φθεῖσθαι τὸ κλέος , οὔτε τὸ ἐν λόγοις ἰδεῖν κράτος , ἀλλὰ ὑπερηφάνως καὶ ἀπρηθῶς θριασάμενος ὁ ἐμβρόντιστος πρὸς αὐτὸν ἀντέστη , οὐκ ἀμείνονι ἔχειν , ἀλλὰ πολλῷ χειρόνι χρησάμενος δόγματι . Καὶ γὰρ δὴ τὴν ψυχὴν ἐκείνου εἰπόντος τριμερῆ καὶ ἀθάνατον τε καὶ θεοειδῆ , αὐτὸς θνητὴν ἔφη καὶ ἐπίκαιρον · καὶ τὸν Θεὸν εἰρηκότος ἐκεῖνον προμηθεύεσθαι τῶν πάντων , οὐκ τὴν γῆν , ὅσον ἦν εἰς λόγους , τῆς θείας κηδεμονίας
Lemmas: B ( 4 ) ὁ δέ γάρ Πλάτων ὁ ἐναντίος οὗτος περί Ψυχή ἐξαιπάδευσε δόξα , ἐλεύθερος αὐτός καί δέσποινα ὁ πάθος εἰμί φημί , ὡς δηλόω ἐν ὁ Νόμος φημί · « ὁ μέν νικάω αὐτός ἑαυτοῦ πᾶς Νίκη πρῶτος καί ἀγαθός , ὁ δέ ἡσσάομαι αὐτός ὑπό ἑαυτοῦ Ατούν τε καί κακός . » « οἶδα γάρ , ὅτι ὁ πάθος οὗτος ἐν ἐγώ , οἷος νεῦρον ἢ μήρινθος τις , ἔνειμι σπάω τε ἐγώ καί ἀλλήλαις’ ἀνθαιρέω , ἐναντίος γε εἰμί ἐπί ἐναντίος πρᾶξις , οὖον δέ διορίζω ἀρετή καί κακία κεῖμαι · μή γάρ φημί ὁ λόγος δήω ὁ ἕλξις επομένη καί μηδαμῆ ἀπολείπω ἐκεῖνος ἀνθελειν ὁ ἄλλος νεῦρον ἕκαστος , οὗτος δέ εἰμί ὁ ὁ λογισμός ἀγωγή . ἀποδείκνυμι οὖν ὡς ὁ βουλή ὁ Ψυχή ἀπονέμω ὁ ποιητής ὁ ὁ χρέω καί χειρίζω διαίρεσις καί ἀπλόος ἔχω καί μάχη ἔχω . καί ὁ μέν οὗτος . ( 5 ) ὁ δέ ἐκεῖνος προσαδευειμι ἐναντίος δόξα ὅδιος · οὖον γάρ ἀληθής μανθάνω ἐπιθυμέω , ἀλλά κενοδοξία καί φιλοτιμία δουλεύω , καινός εὑρετής καλέω δόγμα ἐπιποθέω , ὅθεν καί ὁ πολύς ὑφίστημι πλάνη , ὁ ὕστερος ἐπιγίγνομαι ἀναστρέφω ἀναιδής ὁ πρέσβυς ὁ δόξα . καί γάρ Ἀριστοτέλης ὁ τάλας ἐπίτεξ ζῶ Πλάτων προφανῶς τε καί αναισχυος ἀντιπερετάξατο καί ὁ ὁ Ἀκαδημία · ἀναδέχομαι πόλεμος · καί οὔτε ὁ διδασκαλία τιμάω , ὅς φιλότιμος ἀπολαύω , οὔτε ὁ πολυβυλλήτου ἀνήρ φθίημι ὁ κλέος , οὔτε ὁ ἐν λόγος ὁράω κράτος , ἀλλά ὑπερήφανος καί ἀπεράω θριάζω ὁ ἐμβρόντιστος πρός αὐτός ἀνθίστημι , οὐ ἀγαθός ἔχω , ἀλλά πολύς χείρων χράω δόγμα . καί γάρ δή ὁ ψυχή ἐκεῖνος εἶπον τριμερής καί ἀθάνατος τε καί θεοειδής , αὐτός θνητός φημί καί ἐπίκαιρος · καί ὁ θεός ἐρῶ ἐκεῖνος προμηθέομαι ὁ πᾶς , οὐ ὁ γῆ , ὅσος εἰμί εἰς λόγος , ὁ θεῖος κηδεμονία