georgius-monachus.chronicon-breve-lib-1-6-redactio-recentior pg110_0355.3
( 6 ) Ὁ οὖν Ἀρσένιος παραλαβὼν τοὺς υἱοὺς τοῦ βασιλέως , τὸν τε Ὀνώριον καὶ Ἀρκάδιον ἀνῆγεν αὐτοὺς ἐσεσθεῶς , διδάσκων πάντα σοφίαν θεῖαν τε καὶ ἀνθρωπίνην . Ταπεινόφρων δὲ ὑπάρχων ὁ ἐν ἀγίοις Ἀρσένιος οὐκ ἐχρᾶτο αὐτοῖς ὡς μαθηταῖς , ἀλλ’ ὡς βασιλεύσι · καθίζων γὰρ αὐτοὺς ἐπὶ δύο θρόνους , αὐτὸς παραστάς ἐδίδασκεν αὐτούς . Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν εἰσελθόντος τοῦ βασιλέως ἄφνω πρὸς αὐτούς , ὁρᾷ Ἀρσένιον μὲν ἵσταμενον , τὰ δὲ τέκνα αὐτοῦ καθεζόμενα · καὶ ἐλυπήθη σφόδρα κατὰ Ἀρσένιον καὶ λέγει πρὸς αὐτόν · « Οὕτως παρἡγγείλα ὑμῖν , ἵνα βασιλικῶς καὶ μὴ μᾶλλον ὡς μαθηταῖς χρήσῃ τοῖς παισίοις ; καὶ τί τοῦτο πεποίηκας ; πᾶν γὰρ ἐλύπησας τὴν ἡμετέραν κράτος ἐν τούτῳ . » Ὁ δὲ Ἀρσένιος πρὸς τὸν βασιλέα φησίν · « Οὐχ ἡγάσάμην πρέπον εἶναι , θεοστίχιστε βασιλεῦ , ἐμὲ καθίζεσθαι , βασιλεῖς δὲ παραστῆκέν μοι . » Ὁ δὲ βασιλεὺς ὀργιζόμενος ἐπὶ λόγῳ τούτῳ ἀπεκρίθη βλοσυρῶς τῷ Ἀρσενίῳ πρὸς Ἀρσένιον λέγων · « Σὺ καθίστας αὐτοὺς βασιλεῖς · οὐχ ὡς δούλους παρέδωκά σοι αὐτούς ; ἵνα τί ταῦτα φθέγγῃ ; » Καὶ ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς παραχρῆμα ἐπάρρας τὰ διαδήματα , ἃπερ εἶχον ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν , καὶ βίας αὐτὰ εἰς τὴν γῆν , ποιεῖ αὐτοὺς εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ προσκυνήσαι , καὶ καθίσας τὸν Ἀρσένιον ἐπὶ θρόνου , ἐκείνους · παρίστασθαι αὐτῷ ἐκέλευσεν , εἰπών , ὅτι Εἰ μὲν φοβηθῶσι τὸν Θεὸν καὶ ἐν τῇ νόμῳ αὐτοῦ θελήσωσι πορεύεσθαι καὶ φυλάσσειν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ , δύνατό · ἐστιν ὁ παμβασιλεὺς τῶν αἰώνων , εἴπερ θέλημα αὐτοῦ ἐστίν , παρασχεῖν αὐτοῖς τὴν ἀξίαν ταύτην · εἰ δὲ μὴ ἔχωσι τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ , εὐχόμαι αὐτῷ , μᾶλλον ἐκρίζωθῆναι αὐτοὺς νηπίων · χρείσσω ἡγοῦμαι τεθνάναι αὐτούς · ἐξσεβῶς ἢ βασιλεύειν ἀσεβῶς . Ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς εἰσῆλθεν εἰς τὸν κοιτῶνα αὐτοῦ .
Lemmas: ( 6 ) ὁ οὖν Ἀρσένιος παραλαμβάνω ὁ υἱός ὁ βασιλεύς , ὁ τε Ὁνώριος καί Ἀρκάδιος ἀνάγω αὐτός σῴζω , διδάσκω πᾶς σοφία θεῖος τε καί ἀνθρώπινος . ταπεινόφρων δέ ὑπάρχω ὁ ἐν ἀγάω Ἀρσένιος οὐ χράω αὐτός ὡς μαθητής , ἀλλά ὡς βασιλεύς · καθίζω γάρ αὐτός ἐπί δύο θρόνος , αὐτός παρίστημι διδάσκω αὐτός . ἐν εἷς οὖν ὁ ἡμέρα εἰσέρχομαι ὁ βασιλεύς ἄφνω πρός αὐτός , ὁράω Ἀρσένιος μέν ἵστημι , ὁ δέ τέκνον αὐτός καθέζομαι · καί λυπέω σφόδρα κατά Ἀρσένιος καί λέγω πρός αὐτός · « οὕτως παραγγέλλω σύ , ἵνα βασιλικός καί μή μᾶλλον ὡς μαθητής χράω ὁ παίσιος ; καί τίς οὗτος ποιέω ; πᾶς γάρ λυπέω ὁ ἡμέτερος κράτος ἐν οὗτος . » ὁ δέ Ἀρσένιος πρός ὁ βασιλεύς φημί · « οὐχ ἄγαμαι πρέπω εἰμί , θεοστίχιστε βασιλεύς , ἐγώ καθίζω , βασιλεύς δέ παραστήκω ἐγώ . » ὁ δέ βασιλεύς ὀργίζω ἐπί λόγος οὗτος ἀποκρίνω βλοσυρός ὁ Ἀρσένιος πρός Ἀρσένιος λέγω · « σύ καθίστημι αὐτός βασιλεύς · οὐ ὡς δοῦλος παραδίδωμι σύ αὐτός ; ἵνα τίς οὗτος φθέγγομαι ; » καί οὗτος εἶπον ὁ βασιλεύς παραχρῆμα ἐπαίρω ὁ διάδημα , ὅσπερ ἔχω ἐπί ὁ κεφαλή αὐτός , καί Βίας αὐτός εἰς ὁ γῆ , ποιέω αὐτός εἰς ὁ πούς αὐτός προσκυνέω , καί καθίζω ὁ Ἀρσένιος ἐπί θρόνος , ἐκεῖνος · παρίστημι αὐτός κελεύω , εἶπον , ὅτι εἰμί μέν φοβέω ὁ θεός καί ἐν ὁ νόμος αὐτός ἐθέλω πορεύω καί φυλάσσω ὁ ἐντολή αὐτός , δύναμαι · εἰμί ὁ παμβασιλεύς ὁ αἰών , εἴπερ θέλημα αὐτός εἰμί , παρέχω αὐτός ὁ ἄξιος οὗτος · εἰμί δέ μή ἔχω ὁ φόβος ὁ Θεός , εὔχομαι αὐτός , μᾶλλον ἐκριζόω αὐτός νήπιος · χρίω ἡγέομαι θνήσκω αὐτός · ἐξσεβῶς ἢ βασιλεύω ἀσεβής . οὗτος εἶπον ὁ βασιλεύς εἰσέρχομαι εἰς ὁ κοιτών αὐτός .