georgius-monachus.chronicon-breve-lib-1-6-redactio-recentior pg110_0354.3
( 4 ) Τούτοις καὶ τοῖς τοιούτοις λόγοις πείσαντες Ἀρσένιον ἀπέστειλαν πρὸς τὸν βασιλέα μετὰ πάσης δόξης καὶ τιμῆς , γραφάντες αὐτῷ , ὅ τε βασιλεὺς καὶ ὁ πάπας , ὅτι « Κατὰ τὴν κέλευσιν ὑμῶν ἀπεστειλάμεν ὑμῖν ἄνθρωπον , ὃς δυνήσεται μετὰ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος ἀναῖσαι τὰ φίλιστα τέκνα τῆς ὑμῶν γαληνότητος , ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ ἀρετῇ . » Ὁ οὖν Ἀρσένιος , παραδοὺς τὴν ἀδελφὴν εἰς παρθενῶνα , ἀπῆλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει . Δεξάμενος δὲ ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος τὰ γράμματα καὶ ἀναγνούς , προσκαλεσάμενος · τε τὸν Ἀρσένιον , σχῆμά τε καὶ ἦθος εὐλαβὲς θεασάμενος ἐν αὐτῷ , σμενὸν μὲν ἔχοντα τὸ σχῆμα , ὠχρὸν τὸ χρώμα , εὐτακτον τὸ βλέμμα , ταπεινὸν τὸ φρόνημα , τὴν λαλὶαν σύμμετρον καὶ περὶ τὰ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα σοφώτατον καὶ ἀπλῶς εἰπεῖν πᾶσῃ τῇ κατὰ Θεὸν ἀρετῇ κεκοσμημένον , ἔχαρᾶν χαρὰν μεγάλην καὶ δὴ πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεὺς · « Ἀπλοῖς μὲν διὰ τοῦ σχήματος , ἤθους τε καὶ ἀπολογίας , ἐνἀρετόν σε καὶ Θεοσεβὴ εἶναι , καὶ , καθὼς γεγραφκασι·ν ἡμῖν ὁ τε 470 συμβασιλεύς ἡμῶν καὶ ὁ τῶν Ῥωμαίων ἀγιώτατος πάπας , οὕτω καὶ εἴδομεν · ἀληθῆ γὰρ ἔγραψαν . Νῦν οὖν πάντως οὐκ ἀγνοεῖς δι' ἣν αἰτίαν ἐστείλαν σε πρὸς ἡμᾶς · ἀλλὰ καὶ τὸ ἡμέτερον κράτος αὐτοῖς διαλεχθήσεται σοι , ὅτι χάριν τῶν ἡμετέρων τέκνων , ἵνα πᾶσῃ Θεοσεβείᾳ καὶ φόβῳ Θεοῦ τούτους ἐκπαιδεύσῃς , ἐπὶ μὴν καὶ τὴν φιλοσοφίαν πᾶσαν εἰς ἄκρον αὐτοῖς · διδάξῃς . Ἀλλὰ μὴ ὑποσταλῇς μηδὲ διακροῇς πρὸς αὐτοὺς ὀποσούν , ὅτι τέκνα ἡμῶν ὑπάρχουσιν , μήτε πάλιν ὡς βασιλεύσιν αὐτοῖς προσχῆς ἢ τιμήσεις . ἀλλ' ὡς τέκνα καὶ μαθητάς · ἔχε αὐτοὺς καὶ ὅτε παραπτασῶσιν , ἐπἐξελεθε αὐτοῖς . » Καὶ ταῦτα εἰπὼν ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος καὶ ἐνέχας τὸν τε Ἀρκαδίον καὶ Ὠνώριον παραδιδῶσιν αὐτοὺς εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ , ( 124 ) λέγων · « Ἴδου , ἀπὸ τῆς σήμερον , οὗτός ἐστιν ἡμῖν τε καὶ ὑμῖν πατὴρ καὶ διδάσκαλος . Ὑπακοῦσατε
Lemmas: ( 4 ) οὗτος καί ὁ τοιοῦτος λόγος πείθω Ἀρσένιος ἀποστέλλω πρός ὁ βασιλεύς μετά πᾶς δόξα καί τιμή , γράφω αὐτός , ὅς τε βασιλεύς καί ὁ πάππας , ὅτι « κατά ὁ κέλευσις σύ ἀποστέλλω σύ ἄνθρωπος , ὅς δύναμαι μετά ὁ ὁ Θεός χάρις ἀναίνομαι ὁ φίλος τέκνον ὁ σύ γαληνότης , ἐν πᾶς σοφία καί ἀρετή . » ὁ οὖν Ἀρσένιος , παραδίδωμι ὁ ἀδελφή εἰς Παρθενών , ἀπέρχομαι ἐν Κωνσταντινούπολις . δέχομαι δέ ὁ βασιλεύς Θεοδόσιος ὁ γράμμα καί ἀναγιγνώσκω , προσκαλέω · τε ὁ Ἀρσένιος , σχῆμα τε καί ἦθος εὐλαβής θεάομαι ἐν αὐτός , σμένος μέν ἔχω ὁ σχῆμα , ὠχρός ὁ χρώμα , εὔτακτος ὁ βλέμμα , ταπεινός ὁ φρόνημα , ὁ λαλιά σύμμετρος καί περί ὁ θεῖον καί ἀνθρώπινος σοφός καί ἀπλόος εἶπον πᾶς ὁ κατά θεός ἀρετή κοσμέω , χαρά χαρά μέγας καί δή πρός αὐτός ὁ βασιλεύς · « ἁπλόος μέν διά ὁ σχῆμα , ἦθος τε καί ἀπολογία , ἐνάρετος σύ καί Θεοσεβής εἰμί , καί , καθώς γεγραφκασι·ν ἐγώ ὁ τε 470 συμβασιλεύς ἐγώ καί ὁ ὁ Ῥωμαῖος ἅγιος πάππας , οὗτος καί ὁράω · ἀληθής γάρ γράφω . νῦν οὖν πάντως οὐ ἀγνοέω διά ὅς αἴτιος στέλλω σύ πρός ἐγώ · ἀλλά καί ὁ ἡμέτερος κράτος αὐτός διαλέγω σύ , ὅτι χάρις ὁ ἡμέτερος τέκνον , ἵνα πᾶς Θεοσέβεια καί φόβος Θεός οὗτος ἐκπαιδεύω , ἐπί μήv καί ὁ φιλοσοφία πᾶς εἰς ἄκρος αὐτός · διδάσκω . ἀλλά μή ὑποστέλλω μηδέ διακρούω πρός αὐτός οποσυς , ὅτι τέκνον ἐγώ ὑπάρχω , μήτε πάλιν ὡς βασιλεύς αὐτός προέχω ἢ τιμάω . ἀλλά ὡς τέκνον καί μαθητής · ἔχω αὐτός καί ὅτε παραπέτομαι , ἐπεξέρχομαι αὐτός . » καί οὗτος εἶπον ὁ βασιλεύς Θεοδόσιος καί φέρω ὁ τε Ἀρκάδιος καί Ὁνώριος παραδίδωμι αὐτός εἰς ὁ χείρ αὐτός , ( 124 ) λέγω · « ὁράω , ἀπό ὁ σήμερον , οὗτος εἰμί ἐγώ τε καί σύ πατήρ καί διδάσκαλος . ὑπακούω