georgius-choeroboscus.prolegomena-et-scholia-in-theodosii-alexandrini-canones-isagogicos-de choeroboscus_hilgard_gg4_0158.1
τὸ πρῶτον καὶ εἴπωμεν , πότε ἔχει τὴν αἰτιατικὴν ἰσοσύλλαβον ἡ εὐθεία · ἐὰν γὰρ μὴ τοῦτο μάθωμεν , ἔχει τις εἰπεῖν τοῦ πένεος καὶ τοῦ Λάχεος τὴν αἰτιατικὴν τὸν πέναν καὶ τὸν Λάχην [ ἀγνοῶν ] , κεχρημένος τῷ κανόνῳ τούτῳ , ὅτι « πᾶσα εὐθεία εἰς τ λήγουσα ὅταν ἔχῃ τὴν αἰτιατικὴν ἰσοσύλλαβον μετὰ τῶν αὐτῶν φωνηέντων εἰς ν αὐτὴ ἔχει λήγουσαν » · τοῦτου χάριν ζητήσωμεν , πότε ἔχει τὴν αἰτιατικὴν ἰσοσύλλαβον ἡ εὐθεία . Ἰστέον ὅτι τὰ οὐδέτερα ὁμολογουμένως ἔχουσι τὴν αὐτὴν ὀρθὴν καὶ αἰτιατικὴν καὶ κλητικὴν , οἷον τὸ βῆμα τοῦ βήματος τῷ βήματι τὸ βῆμα ὦ βῆμα , τὸ δένδρον τοῦ δένδρου τῷ δένδρῳ τὸ δένδρον ὦ δένδρον · καὶ ἐπὶ τῶν ἰσοσυλλάβως δὲ κλινομένων ἡ αἰτιατικὴ ἰσοσύλλαβός ἐστι τῇ εὐθείᾳ , οἷον ὁ καλὸς τοῦ καλοῦ τῷ καλῷ τὸν καλόν , ὁ κοχλίας τοῦ κοχλίου τῷ κοχλίᾳ τὸν κοχλίαν , ὁ Χρύσης τοῦ Χρύσου τῷ Χρύσῃ τὸν Χρύσιν · καὶ ἐπὶ τῶν εἰς ὐς καὶ ἐπὶ τῶν εἰς οὐς καὶ ἐπὶ τῶν ἔχοντων τὴν γενικὴν εἰς ὁς καθαρὸν διχρόνων παραληγομένων , οἷον βότρος βότροος βότρου , στάχυς στάχους στάχυν , χρους χρὸος χρουν , ὄφρις ὄριος ὄφιν , πόλις πόλιος πόλιν , μάντις μάντιος μάντιν . Ἔχομεν οὖν πότε ἐστὶν ἡ αἰτιατικὴ ἰσοσύλλαβος τῇ εὐθείᾳ . Ἀποροῦσι δέ τινες λέγοντες , διὰ ποίαν αἰτίαν ἐπὶ μὲν τῶν ἰσοσυλλάβως κλινομένων οὐδέποτε εὑρίσκεται περιττοσύλλαβος ἡ αἰτιατικὴ τῆς ἰδίας εὐθείας , ἀλλ᾽ ἰσοσύλλαβος , οἷον καλὸς καλοῦ καλόν , κοχλίας κοχλίου κοχλίαν , ἐπὶ δὲ τῶν περιττοσυλλάβως κλινομένων εὑρίσκεται ἡ αἰτιατικὴ οὐ μόνον περιττοσύλλαβος τῆς ἰδίας εὐθείας , οἷον Αἴας Αἴαντος Αἴαντα , ἀλλ᾽ ἐστὶν ὅτε καὶ ἰσοσύλλαβος , οἷον πόλις πόλιος πόλιν , στάχυς στάχους στάχυν . Ἔστιν οὖν εἰπεῖν , ὅτι διὰ τοῦτο ἐπὶ μὲν τῶν περιττοσυλλάβως κλινομένων πῇ μὲν περιττοσυλλαβεῖ ἡ αἰτιατικὴ τῆς ἰδίας εὐθείας πῇ δὲ ἰσοσυλλαβεῖ αὐτῇ , ἐπεὶδ᾽ εἰ μὲν πρὸς τὰς πλαγίους λέγομεν τὴν αἰτιατικὴν , ἀναγκάζεται περιττοσυλλαβεῖν τῆς ἰδίας εὐθείας , ἐπεὶδὴ καὶ αἱ πλάγιοι περιττοσυλλαβοῦσιν αὐτῆς , οἷον Αἴας Αἴαντος Αἴαντα , εἰ δὲ πρὸς τὴν εὐθεῖαν λέγομεν τὴν αἰτιατικὴν , ἀναγκάζεται ἰσοσυλλαβεῖν αὐτῇ , οἷον πόλις πόλιν · ἐπὶ δὲ τῶν ἰσοσυλλάβως κλινομένων διὰ τοῦτο ἰσοσυλλαβεῖ τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ ἀεὶ ἡ αἰτιατική , ἐπεὶδ᾽ εἰτε πρὸς τὴν εὐθεῖαν λέγομεν αὐτήν , ἀναγκάζεται ἰσοσυλλαβεῖν αὐτῇ , οἷον ὁ Χρύσης τὸν Χρύσιν , εἰτε πρὸς τὰς πλαγίους λέγομεν αὐτήν , πάλιν ἀναγκάζεται ἰσοσυλλαβεῖν τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ · καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν ἰσοσυλλάβως κλινομένων καὶ αἱ πλάγιοι ἰσοσυλλαβοῦσι τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ , οἷον ὁ Χρύσης τοῦ Χρύσου τῷ Χρύσῃ τὸν Χρύσιν ὦ Χρύση . Ἐν οἷς σὺν θεῷ καὶ ἡ πράξις . Δεῖ προσθεῖναι ἐν τῷ κανόνι τοῦ τεχνικοῦ τὸ « μὴ ἔχουσα κατὰ πάθος ἢγουν κατὰ ἀποκοπὴν τὴν αἰτιατικήν » · ἰδοὺ γὰρ ἐστὶν ἰδρώς
Lemmas: ὁ πρῶτος καί εἶπον , πότε ἔχω ὁ αἰτιατικός ἰσοσύλλαβος ὁ εὐθύς · ἐάν γάρ μή οὗτος μανθάνω , ἔχω τις εἶπον ὁ πένος καί ὁ λάχος ὁ αἰτιατικός ὁ πένα καί ὁ λάχη [ ἀγνοέω ] , χράομαι ὁ κάνος οὗτος , ὅτι « πᾶς εὐθύς εἰς τ λήγω ὅταν ἔχω ὁ αἰτιατικός ἰσοσύλλαβος μετά ὁ αὐτός φωνήεις εἰς Ν αὐτός ἔχω λήγω » · οὗτος χάρις ζητέω , πότε ἔχω ὁ αἰτιατικός ἰσοσύλλαβος ὁ εὐθύς . ἰστέον ὅτι ὁ οὐδέτερος ὁμολογουμένως ἔχω ὁ αὐτός ὀρθός καί αἰτιατικός καί κλητικός , οἷος ὁ βῆμα ὁ βῆμα ὁ βῆμα ὁ βῆμα εἰμί βῆμα , ὁ δένδρον ὁ δένδρον ὁ δένδρον ὁ δένδρον εἰμί δένδρον · καί ἐπί ὁ ἰσοσύλλαβος δέ κλίνω ὁ αἰτιατικός ισοσύλλαβος εἰμί ὁ εὐθύς , οἷος ὁ καλός ὁ καλός ὁ καλός ὁ καλός , ὁ κοχλίας ὁ κοχλίας ὁ κοχλίας ὁ κοχλίας , ὁ Χρύσης ὁ Χρύσης ὁ Χρύση ὁ Χρύσιν · καί ἐπί ὁ εἰς ὗς καί ἐπί ὁ εἰς οὖς καί ἐπί ὁ ἔχω ὁ γενικός εἰς ὅς καθαρός δίχρονος παραλήγω , οἷος Βότρος βότρος βότρος , στάχυς στάχυς στάχυς , χρους χρόος Χρουν , ὄρφις Ὄριος ὄφις , πόλις πόλις πόλις , μάντις Μάντιος μάντις . ἔχω οὖν πότε εἰμί ὁ αἰτιατικός ἰσοσύλλαβος ὁ εὐθύς . ἀπορέω δέ τις λέγω , διά ποῖος αἴτιος ἐπί μέν ὁ ἰσοσύλλαβος κλίνω οὐδέποτε εὑρίσκω περιττοσύλλαβος ὁ αἰτιατικός ὁ ἴδιος εὐθύς , ἀλλά ἰσοσύλλαβος , οἷος καλός καλός καλός , κοχλίας κοχλίας κοχλίας , ἐπί δέ ὁ περιττοσύλλαβος κλίνω εὑρίσκω ὁ αἰτιατικός οὖον μόνος περιττοσύλλαβος ὁ ἴδιος εὐθύς , οἷος Αἴας Αἴας Αἴας , ἀλλά εἰμί ὅτε καί ἰσοσύλλαβος , οἷος πόλις πόλις πόλις , στάχυς στάχυς στάχυς . ἔρτις οὖν εἶπον , ὅτι διά οὗτος ἐπί μέν ὁ περιττοσύλλαβος κλίνω πῇ μέν περιττοσυλλαβω ὁ αἰτιατικός ὁ ἴδιος εὐθύς πῇ δέ ἰσοσυλλαβέω αὐτός , ἐπειδή εἰμί μέν πρός ὁ πλάγιος λέγω ὁ αἰτιατικός , ἀναγκάζω περιττοσυλλαμβανω ὁ ἴδιος εὐθύς , ἐπειδή καί ὁ πλάγιος περιττοσυλλαβους αὐτός , οἷος Αἴας Αἴας Αἴας , εἰμί δέ πρός ὁ εὐθύς λέγω ὁ αἰτιατικός , ἀναγκάζω ἰσοσυλλαβέω αὐτός , οἷος πόλις πόλις · ἐπί δέ ὁ ἰσοσύλλαβος κλίνω διά οὗτος ἰσοσυλλαβέω ὁ ἴδιος εὐθύς ἀεί ὁ αἰτιατικός , ἐπειδή εἴτε πρός ὁ εὐθύς λέγω αὐτός , ἀναγκάζω ἰσοσυλλαβέω αὐτός , οἷος ὁ Χρύσης ὁ Χρύσιν , εἴτε πρός ὁ πλάγιος λέγω αὐτός , πάλιν ἀναγκάζω ἰσοσυλλαβέω ὁ ἴδιος εὐθύς · καί γάρ ἐπί ὁ ἰσοσύλλαβος κλίνω καί ὁ πλάγιος ἰσοσυλλαβέω ὁ ἴδιος εὐθύς , οἷος ὁ Χρύσης ὁ Χρύσης ὁ Χρύση ὁ Χρύσιν εἰμί Χρύση . ἐν ὅς σύν θεός καί ὁ πρᾶξις . Δεύς προστίθημι ἐν ὁ κανών ὁ τεχνικός ὁ « μή ἔχω κατά πάθος ἤγουν κατά ἀποκοπή ὁ αἰτιατικός » · ἰδού γάρ εἰμί ἱδρώς