georgius-choeroboscus.prolegomena-et-scholia-in-theodosii-alexandrini-canones-isagogicos-de choeroboscus_hilgard_gg4_0128.1
γὰρ ὅτι ἡ Φθάντος γενικὴ βαρύνεται ἢγουν παροξύνεται — δεῖ εἰδέναι ὅτι πᾶσα λέξις ἡ μίαν ὀξεῖαν δέχεται ἡ μίαν περιπτωμένην · οἱ γὰρ κύριοι τόνοι τῶν λέξεων δύο εἰσίν , τὴ τε ὀξεῖα καὶ ἡ περιπτωμένη · ἡ γὰρ βαρεῖα οὐκ ἔστι λέξεως τόνος , ἀλλὰ συλλαβῆς . Καὶ δεῖ γινώσκειν ὅτι πᾶσα συλλαβὴ χωρὶς τῆς συλλαβῆς τῆς ἔχούσης τὸν κύριον τόνον τῆς λέξεως , φημὶ δὴ τὴν ὀξεῖαν ἢ τὴν περιπτωμένην , βαρεῖαν δέχεται , οἷον Ὀμηρὸς δῆμος φίλος . Ἐὰν δὲ εὑρεθῇ παροξύτονος ἡ λέξις ἡ προπαροξύτονος ἡ προπερισπωμένη , ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς λέξεως ἐκείνης βαρεῖαν δέχεται , καὶ αἱ ἄλλαι συλλαβαὶ ὁμοίως αἱ μὴ ἔχουσαι τὸν κύριον τόνον τῆς λέξεως , οἷον φίλος ἄνθρωπὸς δῆμος · καὶ ἐπεὶδὴ ἀπὸ τοῦ τέλους κανονίζομεν τοὺς τόνους — ὀξύτονον γὰρ λέγομεν τὸ ἐπὶ τέλους ἔχον τὴν ὀξεῖαν , οἷον καλός , καὶ παροξύτονον τὸ πρὸ μιᾶς συλλαβῆς τοῦ τέλους ἔχον τὴν ὀξεῖαν οἷον φίλος , καὶ προπαροξύτονον τὸ πρὸ δύο συλλαβῶν τοῦ τέλους ἔχον τὴν ὀξεῖαν , οἷον ἄνθρωπος , καὶ πάλιν περισπώμενόν φαμεν τὸ ἐπὶ τέλους ἔχον τὴν περιπτωμένην , οἷον Ἑρμῆς , προπερισπώμενον δὲ τὸ πρὸ μιᾶς συλλαβῆς τοῦ τέλους ἔχον τὴν περιπτωμένην , οἷον μήλον — τούτου χάριν τὰ παροξύτονα καὶ προπαροξύτονα καὶ προπερισπώμενα καλοῦμεν βαρύτονα τῷ κοινῷ ὀνόματι , ὡς ἔχοντα τὴν βαρεῖαν ἐν τῇ τελευταίᾳ συλλαβῇ , οἷον φίλος ἄνθρώπὸς μήλον · ἐὰν δὲ εὑρεθῇ ὀξύτονος ἡ λέξις ἡ περιπτωμένη , τουτἐστὶν ἐν τῇ τελευταίᾳ συλλαβῇ ἔχουσα τὴν ὀξεῖαν ἢ τὴν περιπτωμένην , οὐ δύναται ἡ τοιαύτη λέξις καλεῖσθαι βαρύτονος , οἷον σοφὸς Ἑρμῆς , ἐπεὶδὴ οὐκ ἔστιν ἐν τῇ τελευταίᾳ συλλαβῇ ἡ βαρεῖα . Τούτου χάριν τὸ μὲν Αἴας ἐπειδὴ ἐστὶ παροξύτονον , καλεῖται βαρύτονον , καὶ τὸ δῆμος ἐπειδὴ ἐστὶ προπερισπώμενον καλεῖται βαρύτονον , ὡς ἔχοντα ἐν τῇ τελευταίᾳ συλλαβῇ τὴν βαρεῖαν τάσιν · τὸ δὲ Ἀχιλλεὺς καὶ τὸ καλὸς καὶ τὸ σοφὸς καὶ τὸ ταχύς , ἐπειδὴ ἐν τῇ τελευταίᾳ συλλαβῇ ἔχουσι τὴν ὀξεῖαν , οὐ δύνανται καλεῖσθαι βαρύτονα , οὐδὲ γὰρ ἔχουσιν ἐν τῇ τελευταίᾳ συλλαβῇ τὴν βαρεῖαν · ἔχομεν γὰρ κανόνα , ὅτι πᾶσα συλλαβὴ χωρὶς τῆς συλλαβῆς τῆς ἔχούσης τὸν κύριον τόνον τῆς λέξεως βαρεῖαν δέχεται καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ τέλους κανονίζομεν τοὺς τόνους .
Lemmas: γάρ ὅτι ὁ φθάνω γενικός βαρύνω ἤγουν παροξύνω — δεῖ οἶδα ὅτι πᾶς λέξις ὁ εἷς ὀξύς δέχομαι ὁ εἷς περιπτωμένην · ὁ γάρ κύριος τόνος ὁ λέξις δύο εἰμί , ὅς τε ὀξύς καί ὁ περιπτωμένη · ὁ γάρ βαρύς οὐ εἰμί λέξις τόνος , ἀλλά συλλαβή . καί δεῖ γιγνώσκω ὅτι πᾶς συλλαβή Χωρὶς ὁ συλλαβή ὁ ἔχω ὁ κύριος τόνος ὁ λέξις , φημί δή ὁ ὀξύς ἢ ὁ περιπτωμένην , βαρύς δέχομαι , οἷος Ὅμηρος δῆμος φίλος . ἐάν δέ εὑρίσκω παροξύτονος ὁ λέξις ὁ προπαροξύτονος ὁ προπερισπάω , ὁ τελευταῖος συλλαβή ὁ λέξις ἐκεῖνος βαρύς δέχομαι , καί ὁ ἄλλος συλλαβή ὁμοίως ὁ μή ἔχω ὁ κύριος τόνος ὁ λέξις , οἷος φίλος ἄνθρωπος δῆμος · καί ἐπειδή ἀπό ὁ τέλος κανονίζω ὁ τόνος — ὀξύτονος γάρ λέγω ὁ ἐπί τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , οἷος καλός , καί παροξύτονος ὁ πρό εἷς συλλαβή ὁ τέλος ἔχω ὁ ὀξύς οἷος φίλος , καί προπαροξύτονος ὁ πρό δύο συλλαβή ὁ τέλος ἔχω ὁ ὀξύς , οἷος ἄνθρωπος , καί πάλιν περισπάω φημί ὁ ἐπί τέλος ἔχω ὁ περιπτωμένην , οἷος Ἑρμῆς , προπερισπάω δέ ὁ πρό εἷς συλλαβή ὁ τέλος ἔχω ὁ περιπτωμένην , οἷος μῆλον — οὗτος χάρις ὁ παροξύτονος καί προπαροξύτονος καί προπερισπάω καλέω βαρύτονος ὁ κοινός ὄνομα , ὡς ἔχω ὁ βαρύς ἐν ὁ τελευταῖος συλλαβή , οἷος φίλος ἄνθρωπος μῆλον · ἐάν δέ εὑρίσκω ὀξύτονος ὁ λέξις ὁ περιπτωμένη , τουτέστιν ἐν ὁ τελευταῖος συλλαβή ἔχω ὁ ὀξύς ἢ ὁ περιπτωμένην , οὖον δύναμαι ὁ τοιοῦτος λέξις καλέω βαρύτονος , οἷος σοφός Ἑρμῆς , ἐπειδή οὐ εἰμί ἐν ὁ τελευταῖος συλλαβή ὁ βαρύς . οὗτος χάρις ὁ μέν Αἴας ἐπεί εἰμί παροξύτονος , καλέω βαρύτονος , καί ὁ δῆμος ἐπεί εἰμί προπερισπάω καλέω βαρύτονος , ὡς ἔχω ἐν ὁ τελευταῖος συλλαβή ὁ βαρύς τάσις · ὁ δέ Ἀχιλλεύς καί ὁ καλός καί ὁ σοφός καί ὁ ταχύς , ἐπεί ἐν ὁ τελευταῖος συλλαβή ἔχω ὁ ὀξύς , οὖον δύναμαι καλέω βαρύτονος , οὐδέ γάρ ἔχω ἐν ὁ τελευταῖος συλλαβή ὁ βαρύς · ἔχω γάρ κανών , ὅτι πᾶς συλλαβή Χωρὶς ὁ συλλαβή ὁ ἔχω ὁ κύριος τόνος ὁ λέξις βαρύς δέχομαι καί ὅτι ἀπό ὁ τέλος κανονίζω ὁ τόνος .