georgius-choeroboscus.prolegomena-et-scholia-in-theodosii-alexandrini-canones-isagogicos-de choeroboscus_hilgard_gg4_0325.1
Λητόε , Σαπφόι Σαπφόε , ἀλλὰ τὰ Λητῶ καὶ τὰ Σαπφῶ ὁμοφώνως τῇ αἰτιατικῇ τῶν ἐνικῶν · καὶ γὰρ ἡ αἰτιατικὴ τῶν ἐνικῶν τὴν Λητῶ ἐστὶ καὶ τὴν Σαπφῶ . Καὶ ἐστὶν εἰπεῖν ταύτην τὴν ἀπολογίαν · κανὼν γὰρ ἐστὶν ὁ λέγων , ὅτι ὅταν ἡ γενικὴ τῶν ἐνικῶν συναίρηται , τότε καὶ ἡ εὐθεία τῶν δυϊκῶν ὁμοίως συναίρεται , οἷον Δημοσθένεος Δημοσθένους Δημοσθένεε Δημοσθένη , τείχεος τείχους τείχεε τείχη , εὐγενέος εὐγενοῦς εὐγενέε εὐγενῆ , οὐκ ἀντιστρέφοντος τοῦ κανόνος · οὐδὲ γὰρ ἅνικα μὴ συναίρεται ἡ γενικὴ τῶν ἐνικῶν , κωλύεται πάντως συναίρεσθαι ἡ εὐθεία τῶν δυϊκῶν , ἀλλ’ ἐστὶν ὅτε καὶ τότε συναίρεται , οἷον βασιλεύς βασιλέως βασιλέε βασιλῆ , πόλις πόλεως πόλεε πόλη , ὡς παρ’ Αἰσχίνῃ τῷ Σωκρατικῷ τούτων τῷ πόλῃ · λέγει δὲ περὶ Ἀθηναίων καὶ Λακεδαιμονίων . Εἰ ἄρα οὖν ἐν τοῖς εἰς ῳ θηλυκοῖς συναίρεται ἡ γενικὴ τῶν ἐνικῶν κατὰ τὸν Θεοδόσιον , οἷον Λητόος Λητοῦς καὶ Σαπφοὺς Σαπφοῦς καὶ Ἐρατοὺς Ἐρατοῦς , δηλονότι καὶ ἡ εὐθεία τῶν δυϊκῶν ἀναγκάζεται συναίρεσιν ἐπιδέξασθαι . Ἐὰν οὖν γένηται ἀπὸ τῆς δοτικῆς τῶν ἐνικῶν ἡ εὐθεία τῶν δυϊκῶν τροπὴ τοῦ ι εἰς ε , οἷον Λητοῖ Λητόε καὶ Σαπφοῖ Σαπφóε , μέλλει ἐν τῇ συναίρεσει εἰς τὴν οὐ δίφθογγον καταλῆγειν · τὸ γὰρ ο καὶ ε εἰς τὴν οὐ δίφθογγον κιρνᾶται , οἷον τὸ ἐμὸν τοῦμόν , τὸ ἔργον τοῦργον , προέστη προύστη , προέβη προύβη · εἰς τὴν οὐ δίφθογγον δὲ καταλῆγειν αὐτὴν ἀδύνατόν ἐστιν , οὐδέποτε γὰρ ἡ εὐθεία τῶν δυϊκῶν εἰς τὴν οὐ δίφθογγον καταλήγει , τὸ γὰρ ῦ οὐκ ἐστὶ τελικὸν τῆς εὐθείας τῶν δυϊκῶν · τούτου οὖν χάριν οὐκ ἐγένετο ἐκ τῆς δοτικῆς τῶν ἐνικῶν ἡ εὐθεία τῶν δυϊκῶν , ἀλλ’ ὁμοφώνησεν τῇ αἰτιατικῇ τῶν ἐνικῶν τῇ ἔχουσῃ καταλῆξιν ἀρμόζουσαν τῇ εὐθείᾳ τῶν δυϊκῶν , λῆγει γὰρ εἰς ῳ ἡ αἰτιατικὴ τῶν ἐνικῶν , ὅπερ ἐστὶ τελικὸν τῆς εὐθείας τῶν δυϊκῶν , οἷον τῷ φίλῳ , τῷ ἀνθρώπῳ . Ἔστι δὲ εἰπεῖν καὶ ἄλλην ἀπολογίαν τοιαύτην , ὅτι ἐν τοῖς δυϊκοῖς συνεξευγμένα εἰσὶν ἡ ὀρθὴ καὶ αἰτιατική · ἐπεὶδὴ οὖν ἐν τοῖς εἰς ῳ θηλυκοῖς ἡ αἰτιατικὴ τῶν ἐνικῶν ὁμοφωνεῖ τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ , οἷον τὴν Λητῶ καὶ ἡ Λητῶ , τὴν Σαπφῶ καὶ ἡ Σαπφῶ , τούτου χάριν καὶ ἐν τοῖς δυϊκοῖς ὁμοῦ συνελθοῦσαι τὴν αὐτὴν φωνὴν ἐφύλαξαν · ὡς γὰρ ἐν τοῖς ἐνικοῖς μὴ παραλλάξαι κατὰ τὴν φωνήν , οἷον ἡ Σαπφῶ καὶ τὴν Σαπφῶ , εἰκότως οὐδὲ ἐν τοῖς δυϊκοῖς παραλλάσσουσι κατὰ τὴν φωνήν , οἷον τὰ Σαπφῶ , δηλονότι ὀρθῆς καὶ αἰτιατικῆς . Ἴστεον δὲ ὅτι κατὰ Ῥωμανοὺν καὶ τοὺς δοξάζοντας ἰσοσύλλαβον κλίσιν ἐπὶ τῶν εἰς ῳ θηλυκῶν καλῶς ἐγένετο ἡ εὐθεία τῶν δυϊκῶν εἰς ῳ · ἐστι γὰρ ἡ δοτικὴ τῶν ἐνικῶν κατ’ αὐτοὺς τῇ Σαπφῶ , καὶ λοιπὸν ἀκολούθως γίνεται ἡ εὐθεία τῶν δυϊκῶν τὰ Σαπφῶ .
Lemmas: Λητόε , Σαπφώ Σαπφόε , ἀλλά ὁ Λητῶ καί ὁ Σαπφώ ὁμόφωνος ὁ αἰτιατικός ὁ ἑνικός · καί γάρ ὁ αἰτιατικός ὁ ἑνικός ὁ Λητῶ εἰμί καί ὁ Σαπφώ . καί εἰμί εἶπον οὗτος ὁ ἀπολογία · κανών γάρ εἰμί ὁ λέγω , ὅτι ὅταν ὁ γενικός ὁ ἑνικός συναιρέω , τότε καί ὁ εὐθύς ὁ δυικός ὁμοίως συναίρω , οἷος Δημοσθένης Δημοσθένης Δημοσθένος Δημοσθένης , τεῖχος τεῖχος τεῖχος τεῖχος , εὐγενής εὐγενής εὐγενής εὐγενής , οὐ ἀντιστρέφω ὁ κανών · οὐδέ γάρ ἡνίκα μή συναίρω ὁ γενικός ὁ ἑνικός , κωλύω πάντως συναίρω ὁ εὐθύς ὁ δυικός , ἀλλά εἰμί ὅτε καί τότε συναίρω , οἷος βασιλεύς βασιλεύς βασιλεύς βασιλεύς , πόλις πόλις πόλεε πόλις , ὡς παρά Αἰσχίνης ὁ Σωκρατικός οὗτος ὁ πόλις · λέγω δέ περί Ἀθηναῖος καί Λακεδαιμόνιος . εἰμί ἄρα οὖν ἐν ὁ εἰς ῳ θηλυκός συναίρω ὁ γενικός ὁ ἑνικός κατά ὁ Θεοδόσιος , οἷος Λητόος Λητώ καί Σαπφώ Σαπφώ καί ἐρατός Ἐρατώ , δηλονότι καί ὁ εὐθύς ὁ δυικός ἀναγκάζω συναίρεσις ἐπιδείκνυμι . ἐάν οὖν γίγνομαι ἀπό ὁ δοτικός ὁ ἑνικός ὁ εὐθύς ὁ δυικός τροπή ὁ ι εἰς ε , οἷος Λητώ Λητόε καί Σαπφώ Σαπφóε , μέλλω ἐν ὁ συναίρεσις εἰς ὁ οὖον δίφθογγος καταλήγω · ὁ γάρ ὁ καί ε εἰς ὁ οὖον δίφθογγος κιρνάω , οἷος ὁ ἐμός τόμος , ὁ ἔργον τοῦργον , προίστημι προίστημι , προβαίνω προβαίνω · εἰς ὁ οὖον δίφθογγος δέ καταλήγω αὐτός ἀδύνατος εἰμί , οὐδέποτε γάρ ὁ εὐθύς ὁ δυικός εἰς ὁ οὖον δίφθογγος καταλήγω , ὁ γάρ ὗ οὐ εἰμί τελικός ὁ εὐθύς ὁ δυικός · οὗτος οὖν χάρις οὐ γίγνομαι ἐκ ὁ δοτικός ὁ ἑνικός ὁ εὐθύς ὁ δυικός , ἀλλά ὁμοφωνέω ὁ αἰτιατικός ὁ ἑνικός ὁ ἔχω κατάληξις ἀρμόζω ὁ εὐθύς ὁ δυικός , λήγω γάρ εἰς ῳ ὁ αἰτιατικός ὁ ἑνικός , ὅσπερ εἰμί τελικός ὁ εὐθύς ὁ δυικός , οἷος ὁ φίλος , ὁ ἄνθρωπος . εἰμί δέ εἶπον καί ἄλλος ἀπολογία τοιοῦτος , ὅτι ἐν ὁ δυικός συνεκφεύγω εἰμί ὁ ὀρθός καί αἰτιατικός · ἐπειδή οὖν ἐν ὁ εἰς ῳ θηλυκός ὁ αἰτιατικός ὁ ἑνικός ὁμοφωνέω ὁ ἴδιος εὐθύς , οἷος ὁ Λητῶ καί ὁ Λητῶ , ὁ Σαπφώ καί ὁ Σαπφώ , οὗτος χάρις καί ἐν ὁ δυικός ὁμοῦ συνέρχομαι ὁ αὐτός φωνή φυλάσσω · ὡς γάρ ἐν ὁ ἑνικός μή παραλλάσσω κατά ὁ φωνή , οἷος ὁ Σαπφώ καί ὁ Σαπφώ , εἰκότως οὐδέ ἐν ὁ δυικός παραλλάσσω κατά ὁ φωνή , οἷος ὁ Σαπφώ , δηλονότι ὀρθός καί αἰτιατικός . ἰστέον δέ ὅτι κατά Ῥωμανός καί ὁ δοξάζω ἰσοσύλλαβος κλίσις ἐπί ὁ εἰς ῳ θηλυκός καλῶς γίγνομαι ὁ εὐθύς ὁ δυικός εἰς ῳ · εἰμί γάρ ὁ δοτικός ὁ ἑνικός κατά αὐτός ὁ Σαπφώ , καί λοιπός ἀκόλουθος γίγνομαι ὁ εὐθύς ὁ δυικός ὁ Σαπφώ .