georgius-cedrenus.compendium-historiarum 242
ἑαυτὸν ὁ ἄθεος τελευταῖον ἀπεθέωσε . [ Ρ.Φίϋ ] Κἀντεῦθεν ἔχθιστον ἅπασι καὶ ἀπόβλητον διὰ τὸ φονικόν τε καὶ θηριῶδες τῆς μιαρᾶς γνώμης ἑαυτὸν ὁ τάλας ἀποφήνας , εἰκότως μάλα τὰ ἐπίχειρα τῆς οἰκείας δυσμενείας κομισάμενος αἰσχίστῳ μόρῳ τὸν μυσαρὸν καὶ βέβηλον καταστρέφει βίον , ὡς εἰρηται . Οὗτος τὰς γενέσεις τῶν πρώτων τῆς Ῥώμης ἐρευνῶν , οὐκ ὀλίγους εὐρίσκων ἐν δυνάμει ἔσεσθαι ἀνῄρει διὰ προφάσεως . Οὗτος διέταξεν ἐν ταῖς πόλεσιν ἀμπέλους μὴ φυτεύειν . Οὗτος τοὺς ἀπὸ γένους Δαβὶδ καὶ Χριστοῦ ἀναιρεῖσθαι προσέταξεν · ἐδεδίει γὰρ τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου ὡς καὶ Ἡρώδης ὁ´ παιδοκτόνος . Τοῦ κηρύγματος δὲ ἤδη δύναμιν λαμβάνοντος ἤγαγον συγγενεῖς τοῦ Κυρίου πρὸς Δομετιανόν . Οὓς καὶ ἐπηρώτησεν εἰ ἐκ Δαβὶδ καὶ Χριστοῦ εἰσι . Καὶ ὡμολόγησαν . Καὶ πόσων , ἔφη , χρημάτων κυριεύετε ; Ἐννέα , φασὶ , δηναρίων οἱ πάντες , καὶ πλέθρων γῆς ὀλίγων , ἐξ ὧν τοὺς φόρους ἀναφέρομεν . Καὶ τὰς χεῖρας σκληρὰς ἐκ τῆς ἐργασίας ἐπεδείκνυον . Ὁ δὲ , Καὶ ὁποία τίς ἐστιν ἡ τοῦ Χριστοῦ βασιλεία , καὶ πότε φανησομένη ; Ὡς οὐ κοσμικὴ οὐδὲ ἐπίγειος , ἔφασαν , ἐπουράνιος δὲ καὶ ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων ἐν δόξῃ ἐρχομένη κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς . Ἐφ´ οἷς αὐτὸς τούτων καταφρονήσας ἐλευθέρους μὲν αὐτοὺς ἀφεῖναι ἐκέλευσε , τὸν δὲ τῆς ἐκκλησίας διωγμὸν καταπαῦσαι . Οὐτος ὁ Δομετιανὸς Κερούαν τινὰ ὑπεύθυνον ἐκέλευσε ζῶντα βληθῆναι εἰς πῦρ . Τῶν δὲ ἀστρονόμων εἰπόντων ὑπὸ κυνὸς τοῦτον ἀναλωθήσεσθαι , εὐθὺς ὑετὸς κατενεχθεὶς σολὺς τὴν πυρκαῖὰν ἔσβεσε , καὶ δεδεμένον ἔτι τὼ χεῖρε κύνες ἀφεθέντες τοῦτον κατέφαγον . Λάργιος δὲ ἀστρονόμος εἶπεν εἰς ὄψιν τῷ Δομετιανῷ τεθνήξεσθαι ἡμέρᾳ τῇδε . Ὁ δὲ ἐκέλευσεν αὐτὸν φυλαχθῆναι ἐν δεσμοῖς , ὡς ἂν τῆς ἡμέρας διελθούσης τῇ ἐπαύριον ἀναιρήσῃ . Ἀλλὰ σφαγέντος αὐτοῦ ὑπὸ Στεφάνου ἀπελευθέρου αὐτοῦ , ἀπελύθη ἀβλαβής . Οὗτος Ἀπολλώνιον τὸν Τυανέα ἀπέκειρε καὶ δέσμιον εἰς δικαστήριον ἤγαγε . Τότε φασὶ καὶ τὸ πολυθρύλητον ἔπος ἐκεῖ . ο τὸν Ἀπολλώνιον εἰπεῖν · Οὐ μὴν με κτανεεις , ἐπεὶ οὖ τοι μόρσιμός εἰμί καὶ ἄφαντον γενέσθαι παραχρῆμα , κατ´ αὐτὴν δὲ τὴν ὥραν εὑρεθῆναι εἰς Ποτιόλους ἡμερῶν τριῶν διάστημα . Ὅς εὐρὼν ἐκεῖσε τὸν μαθητὴν αὐτοῦ Δάμαντα ἀνήγγειλεν αὐτῷ τὰ κατ´ αὐτὸν , καθὰ Φιλόστρατος ἱστορεῖ . Καὶ τῷ μετὰ Δομετιανὸν μέλλοντι βασιλεῦσαι Νερούᾳ τὴν τελευτὴν γράμμασιν οἰκείοις προεσήμανεν . Ἐφ´ οὖ Τιμόθεος ὁ ἀπόστολος καὶ Ὁνήσιμος ἐμαρτύρησαν , καὶ Κλήμης ὑπὲρ Χριστοῦ ἀναιρεῖται , καὶ Ἰωάννης εὐαγγελιστὴς ἐν Πάτμῳ τῇ νήσῳ ὡς ὑπεύθυνος ἐξορίζεται . Ὁ Βαίθ ] δὲ Ἀπολλώνιος ἀπὸ Ῥώμης ἐλθὼν εἰς τὸ Βυζάντιον , καὶ παρακληθεὶς ὑπὸ τῶν ἐντοπίων ,
Lemmas: ἑαυτοῦ ὁ ἄθεος τελευταῖος ἀποθεόω . [ Ρ.Φίϋ ] ἐντεῦθεν ἐχθρός ἅπας καί ἀπόβλητος διά ὁ φονικός τε καί θηριώδης ὁ μιαρός γνώμη ἑαυτοῦ ὁ τάλας ἀποφαίνω , εἰκότως μάλα ὁ ἐπίχειρα ὁ οἰκεῖος δυσμένεια κομίζω αἰσχρός μόρον ὁ μυσαρός καί βέβηλος καταστρέφω βίος , ὡς ἐρω . οὗτος ὁ γένεσις ὁ πρῶτος ὁ Ῥώμη ἔρευνα , οὐ ὀλίγος εὑρίσκω ἐν δύναμις εἰμί ἀναιρέω διά πρόφασις . οὗτος διατάσσω ἐν ὁ πόλις ἄμπελος μή φυτεύω . οὗτος ὁ ἀπό γένος Δαυίδ καί Χριστός ἀναιρέω προστάσσω · δείδω γάρ ὁ παρουσία ὁ κύριος ὡς καί Ἡρῴδης ὅς παιδοκτόνος . ὁ κήρυγμα δέ ἤδη δύναμις λαμβάνω ἄγω συγγενής ὁ κύριος πρός Δομετιανός . ὅς καί ἐπερωτάω εἰμί ἐκ Δαυίδ καί Χριστός εἰμί . καί ὁμολογέω . καί πόσος , φημί , χρῆμα κυριεύω ; ἐννέα , φημί , δηνάριον ὁ πᾶς , καί πλέθρον γῆ ὀλίγος , ἐκ ὅς ὁ φόρος ἀναφέρω . καί ὁ χείρ σκληρός ἐκ ὁ ἐργασία ἐπιδείκνυμι . ὁ δέ , καί ὁποῖος τίς εἰμί ὁ ὁ Χριστός βασίλειος , καί πότε φαίνω ; ὡς οὖον κοσμικός οὐδέ ἐπίγειος , φημί , ἐπουράνιος δέ καί ἐπί συντέλεια ὁ αἰών ἐν δόξα ἔρχομαι κρίνω ζῶ καί νεκρός . Ἐφ´ ὅς αὐτός οὗτος καταφρονέω ἐλεύθερος μέν αὐτός ἀφίημι κελεύω , ὁ δέ ὁ ἐκκλησία διωγμός καταπαύω . οὐτος ὁ Δομετιανός Κερούαν τις ὑπεύθυνος κελεύω ζῶ βάλλω εἰς πῦρ . ὁ δέ ἀστρονόμος εἶπον ὑπό κύων οὗτος ἀναλίσκω , εὐθύς ὑετός καταφέρω σολὺς ὁ πυρκαϊά σβέννυμι , καί δήω ἔτι ὁ χείρ κύω ἀφίημι οὗτος κατεσθίω . Λάργιος δέ ἀστρονόμος εἶπον εἰς ὄψις ὁ Δομετιανός θνῄσκω ἡμέρα ὅδε . ὁ δέ κελεύω αὐτός φυλάσσω ἐν δεσμός , ὡς εἄν ὁ ἡμέρα διέρχομαι ὁ ἐπαύριον ἀναιρέω . ἀλλά σφάζω αὐτός ὑπό Στέφανος ἀπελευθερόω αὐτός , ἀπολύω ἀβλαβής . οὗτος Ἀπολλώνιος ὁ Τυανεύς ἀποκείρω καί δέσμιος εἰς δικαστήριον ἄγω . τότε φημί καί ὁ πολυθρύλητος ἔπος ἐκεῖ . ὁ ὁ Ἀπολλώνιος εἶπον · οὖον μήv ἐγώ κτείνω , ἐπεί οὖον ὅς μόρσιμος εἰμί καί ἄφαντος γίγνομαι παραχρῆμα , κατ´ αὐτός δέ ὁ ὥρα εὑρίσκω εἰς Ποτίολοι ἡμέρα τρεῖς διάστημα . ὅς εὑρίσκω ἐκεῖσε ὁ μαθητής αὐτός Δάμας ἀναγγέλλω αὐτός ὁ κατ´ αὐτός , καθά Φιλόστρατος ἱστορέω . καί ὁ μετά Δομετιανός μέλλω βασιλεύω Νερούα ὁ τελευτή γράμμα οἰκέω προσημαίνω . Ἐφ´ οὖον Τιμόθεος ὁ ἀπόστολος καί Ὀνήσιμος μαρτυρέω , καί Κλήμης ὑπέρ Χριστός ἀναιρέω , καί Ἰωάννης εὐαγγελιστής ἐν Πάτμος ὁ νῆσος ὡς ὑπεύθυνος ἐξορίζω . ὁ βαίθ ] δέ Ἀπολλώνιος ἀπό Ῥώμη ἔρχομαι εἰς ὁ Βυζάντιον , καί παρακλάομαι ὑπό ὁ ἐντόπιος ,