georgius-cedrenus.compendium-historiarum 26
τῇ θεοπνεύστῳ Γραφῇ ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος σεσιγημένα , ἵνα μὴ ἀντὶ κέρδους μικροῦ μεγάλην ἐπισπασώμεθα ζημίαν . Τὸ δὲ εἰρημένον ὅτι « Ἀδὰμ γέγονεν ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν , » οὐχὡς δι´ ἀπειθείας ἐπὶ κακίαν προκόψαντος , ἀλλὰ διὰ τὸ εἰρηκέναι , « Κατ´ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν » Ἀλλὰμή τις ὑπολάβῃ ὅτι τὸ ξύλον τοιαύτης ἦν φύσεως ὡς γνῶσιν παρέχειν καλοῦ καὶ κακοῦ . Οὐ γὰρ ἦν τι βλαβερὸν ἐν Παραδείσῳ , ὅρος δὲ ἐτέθη ἐπὶ τῷ φυτῷ πρὸς γυμνασίαν τῆς ἐλευθεριότητος . Καὶ ὅτι οὐ τὸ ξύλον αἴτιον γνώσεως τῷ Ἀδὰμ γέγονε , δῆλον · ἡ γὰρ ἐντολὴ ὡς πρὸς εἰδότα ἄμφω ἐδόθη , τό τε καλὸν καὶ πονηρὸν , τήν τε ὑπακοὴν καὶ τὴν παρακοὴν , ῶστε ἡ γνῶσις προύλαβε τὴν ἐντολὴν . Δέδοται δὲ αὔτη διὰ τὸ , ὡς εἴρηται , αὐτεξουσίῳ βουλήματι κινούμενον τὸν ἄνθρωπον , ἐπ´ ἀδείας τε ἔχοντα ἀπὸ πάντων μεταλαμβάνειν τῶν ἄλλων δένδρων , ἐνὸς δὲ μόνου νόμῳ προσταττόμενον ἀπέχεσθαι , καὶ γινώσκειν ὡς ὑπὸ δεσπότην ἐστὶ τὸν καὶ τὴν ἐντολὴν δεδωκότα . Τὸ δὲ , « Διηνοίχθησαν αὐτῶν οἱ ὁφθαλ μοί , » οὐχ ὡς τότε βλεψάντων [ . Τ ] τῶν πρωτοπλάστων εἴρηταιείκνυνται γὰρ καὶ πρὸ τῆς βρώ σεως ὁρῶντες ἐκ τοῦ λέγεσθαι · « Καὶ εἶδεν ἡ γυνὴ ὅτι καλὸν τὸ ξύλον εἰς βρῶσιν καὶ ὅτι ἀρεστόν ἐστι τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν » ) , ἀλλ´ ὡς τὸ ἀπειρόκακον ἀποθεμένων διὰ παραβάσεως , ὃ καὶ τὴν γύμνωσιν ἀδιάφορον παρέσχεν , ἐρρήθη ὅτι διηνοίχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί . Πέφυκε γὰρ ὁ ὀφθαλμὸς ἄπας ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ διεγείρεσθαι πρὸς ἃ βλέπει · σύνεσιν γὰρ Κκαθ´ ἑαυτὸν αὐτὸς οὐκ ἔχει . Ὥστε πολλάκις πρὸς ἕτερα τῆς διανοίας ἀσχολουμένης τυφλοῦ δίκην παρερχόμεθα ἐνίοτε καὶ τὸν πάνυ γνώριμον , καὶ ἐπειδὰν ἐγκληθῶμεν , τῇ ἀσχολίᾳ τοῦ λογισμοῦ τὸ αἴτιον ἀνατιθέντες ἀπολογούμεθα . Οὕτως οὖν ὁ Ἀδάμ καὶ ἡ Εὔα τῇ αἰσθήσει τοῦ νοῦ πρὸς τὴν ὄψιν διηγέρθησαν . Τὸ γὰρ , « ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν , » ἀποκάλυψιν σημαίνει τὴν ἐγγενομένην τῷ λογισμῷ , οὐκ ἀνάβλεψιν ὀφθαλμῶν . Αεχθήσεται δὲ κἀκεῖνο , ὅτι πρὸ τῆς ἀπειθείας , ἐπειδὴ καιρὸν οὐκ εἶχε τὰ τῆς παιδοποιίας , οὐκ ἐδέδοτο παρὰ Θεοῦ ἡ παρατήρησις τῆς γυμνώσεως , ἀλλὰ διετέλουν ὡς ἄσαρκοι , σαρκικῆς Ἀιαθέσεως οὔπω καιρὸν ἔχοντες . Ἐπειδὴ δὲ ἡ ἀπείθεια ἐπισυμβᾶσα τὸ θνητὸν ἐπηγάγετο , εἰκότως λοιπὸν ἐνεδόθη τούτοις ἡ πρὸς ἀλλήλους αἰδώς · καὶ νενοήκασιν ὕστερον τῶν σχημάτων τὴν διαφορὰν , προθεωρηθεῖσαν τῷ πλάσματι πρὸς τὸ ἀναγκαῖον τῆς τοῦ γένους διαδοχῆς . Ἐκ φύλλων δὲ συκῆς ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα , αἰνιττομένων διὰ τοῦ ξύλου τὸν τρόπον τῆς κακοπραγίας · ὡς γὰρ ἡδὺς ὁ καρπὸς τῆς συκῆς , τραχὺ δὲ καὶ πικρότατον τὸ φύλλον , οὔτω πᾶσα ἀμαρτία ἐν μὲν τῇ πράξει δείκνυται ἡδεῖα , μετὰ δὲ ταῦτα ὀδύνην παρέχει τῷ πεπραχότι . Περὶ δὲ τῶν δερματίνων χιτώνων φησὶν ὁ θεολόγος Γρηγόριος ὅτι θνητὸν αὐτὸν ἀπεφήνατο ὁ Θεὸς νεκρότητι περιβάλλων . Τοῦτο γὰρ οἱ δερμάτινοι χιτῶνες σημαίνει ἀπὸ τοῦ λόγου τῆς τῶν ζώων νεκρότητος , ὅπως διὰ τῆς λύσεως τοῦ σώματος καὶ τῆς ὄψεως ἡ ἀμαρτία πᾶσα αὐτόπρεμνος διαφθαρῇ . Διὰ γὰρ τοῦτο καὶ τοῦ Παραδείσου ἐκβάλλεται , ἵνα μὴ τῇ αὐτεξουσιότητι
Lemmas: ὁ θεόπνευστος γραφή ὑπό ὁ ἅγιος πνεῦμα σιγάω , ἵνα μή ἀντί κέρδος μικρός μέγας ἐπισπάω ζημία . ὁ δέ εἴρω ὅτι « Ἀδάμ γίγνομαι ὡς εἷς ἐκ ἐγώ , » οὐχὡς δις ἀπείθεια ἐπί κακία προκόπτω , ἀλλά διά ὁ εἴρω , « Κατς εἰκών Θεός ποιέω αὐτός » Ἀλλάμ τις ὑπολαμβάνω ὅτι ὁ ξύλον τοιοῦτος εἰμί φύσις ὡς γνῶσις παρέχω καλός καί κακός . οὖον γάρ εἰμί τίς βλαβερός ἐν παράδεισος , ὅρος δέ τίθημι ἐπί ὁ φυτός πρός γυμνασία ὁ ἐλευθεριότης . καί ὅτι οὖον ὁ ξύλον αἴτιος γνῶσις ὁ Ἀδάμ γίγνομαι , δῆλος · ὁ γάρ ἐντολή ὡς πρός οἶδα ἄμφω δίδωμι , ὁ τε καλός καί πονηρός , ὁ τε ὑπακοή καί ὁ παρακοή , ῶστε ὁ γνῶσις προλαμβάνω ὁ ἐντολή . δίδωμι δέ οὗτος διά ὁ , ὡς εἴρω , αὐτεξούσιος βούλημα κινέω ὁ ἄνθρωπος , ἐπι ἄδεια τε ἔχω ἀπό πᾶς μεταλαμβάνω ὁ ἄλλος δένδρον , εἷς δέ μόνος νόμος προστάσσω ἀπέχω , καί γιγνώσκω ὡς ὑπό δεσπότης εἰμί ὁ καί ὁ ἐντολή δίδωμι . ὁ δέ , « διανοίγνυμι αὐτός ὁ ὁφθαλ ἐγώ , » οὐ ὡς τότε βλέπω [ . Τ ] ὁ πρωτόπλαστος ειρηταιεικνυντ γάρ καί πρό ὁ βιβρώσκω σέως ὁράω ἐκ ὁ λέγω · « καί ὁράω ὁ γυνή ὅτι καλός ὁ ξύλον εἰς βρῶσις καί ὅτι ἀρεστός εἰμί ὁ ὀφθαλμός ὁράω » ) , ἀλ ὡς ὁ ἀπειρόκακος ἀποτίθημι διά παράβασις , ὅς καί ὁ γύμνωσις ἀδιάφορος παρέχω , εἴρω ὅτι διανοίγνυμι αὐτός ὁ ὀφθαλμός . φύω γάρ ὁ ὀφθαλμός ἅπας ὑπό ὁ λογισμός διεγείρω πρός ὁ βλέπω · σύνεσις γάρ Κκαθ´ ἑαυτοῦ αὐτός οὐ ἔχω . ὥστε πολλάκις πρός ἕτερος ὁ διάνοια ἀσχολέω τυφλός δίκη παρέρχομαι ἐνίοτε καί ὁ πάνυ γνώριμος , καί ἐπειδάν ἐγκαλέω , ὁ ἀσχολία ὁ λογισμός ὁ αἴτιος ἀνατίθημι ἀπολογέομαι . οὕτως οὖν ὁ Ἀδάμ καί ὁ Εὔα ὁ αἴσθησις ὁ νόος πρός ὁ ὄψις διεγείρω . ὁ γάρ , « γιγνώσκω ὅτι γυμνός εἰμί , » ἀποκάλυψις σημαίνω ὁ ἐγγίγνομαι ὁ λογισμός , οὐ ἀνάβλεψις ὀφθαλμός . Αεχθήσεται δέ ἐκεῖνος , ὅτι πρό ὁ ἀπείθεια , ἐπεί καιρός οὐ ἔχω ὁ ὁ παιδοποιία , οὐ δίδωμι παρά Θεός ὁ παρατήρησις ὁ γύμνωσις , ἀλλά διατελέω ὡς ἄσαρκος , σαρκικός Ἀιαθέσεως οὔπω καιρός ἔχω . ἐπεί δέ ὁ ἀπείθεια ἐπισυμβαίνω ὁ θνητός ἐπάγω , εἰκότως λοιπός ἐνδίδωμι οὗτος ὁ πρός ἀλλήλων αἰδώς · καί νοέω ὕστερος ὁ σχῆμα ὁ διαφορά , προθεωρέω ὁ πλάσμα πρός ὁ ἀναγκαῖος ὁ ὁ γένος διαδοχή . ἐκ φύλλον δέ συκέα ποιέω ἑαυτοῦ περίζωμα , αἰνίσσομαι διά ὁ ξύλον ὁ τρόπος ὁ κακοπραγία · ὡς γάρ ἡδύς ὁ καρπός1 ὁ συκέα , τραχύς δέ καί πικρός ὁ φύλλον , οὐτάω πᾶς ἁμαρτία ἐν μέν ὁ πρᾶξις δείκνυμι ἡδύς , μετά δέ οὗτος ὀδύνη παρέχω ὁ πράσσω . περι δέ ὁ δερμάτινος χιτών φημί ὁ θεολόγος Γρηγόριος ὅτι θνητός αὐτός ἀποφαίνω ὁ θεός νεκρότης περιβάλλω . οὗτος γάρ ὁ δερμάτινος χιτών σημαίνω ἀπό ὁ λόγος ὁ ὁ ζῷον νεκρότης , ὅπως διά ὁ λύσις ὁ σῶμα καί ὁ ὄψις ὁ ἁμαρτία πᾶς αὐτόπρεμνος διαφθείρω . Ζεύς γάρ οὗτος καί ὁ παράδεισος ἐκβάλλω , ἵνα μή ὁ αὐτεξουσιότης