georgius-cedrenus.compendium-historiarum 547
φανερὰ τιθέναι τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ , οἷς οἶδε τρόποις προλεγόμενα καὶ δηλοποιούμενα . Ἰδία τοίνυν παραστησαμένη τὸν Βασίλειον , « ἴσθι , ἔφη , ὦ τέκνον , ὡς ὁ Θεός σε ἐπὶ μεγάλης μέλλει τιθέναι τῆς σκοπιᾶς καὶ κύριον ἀποδεικνύειν πάσης τῆς γῆς . Εἰς ἔργον οὖν ἐκβάσης τῆς ἐμῆς προῤῥήσεως οὐδὲν αἰτῶ ἕτερον παρὰ σοῦ , ἀλλ´ ἢ τὸ μόνον ἀγαπᾶσθαι καὶ ἐλεεῖσθαι ἐμέ τε καὶ τοὺς ἐξ ἐμοῦ . » Ὁ δὲ , εἰ δοίη τελεσθῆναι Θεὸς τὰ μηνυόμενα , κυρίαν αὐτὴν ἀποφῆναι κατεπηγγείλατο πάσης , εἰ οἷόν τε , ἐκείνης τῆς γῆς . Καὶ οὕτως ἀσπασάμενος τὴν γυναῖκα ἀνήει πρὸς τὴν βασιλεύουσαν καὶ τὸν ἑαυτοῦ κύριον . Ἀπὸ δὲ τῶν ἐντεῦθεν αὐτῷ προσγενομένων χρημάτων ἐξ Ῥνησάμενος [ ύῶ ] εἰς Μακεδονίαν κτήσεις ἱκανὰς κατέστησεν ἐπὶ εὐπορίας ἅπαντας τοὺς προσήκοντας δαψιλοῦς , συνῆν δ´ ὅμως καὶ διηκόνει τῷ κυρίῳ αὐτοῦ Ἔν τινι δὲ τῶν ἡμερῶν Ἀντίγονος ὁ τῶν σχολῶν ἀφηγούμενος , ὁ τοῦ Καίσαρος Βάρδα υἱὸς , ἑστίασιν πολυτελῆ κατασκευασάμενος δαιτυμόνα εἶχε τὰ πρῶτα τῶν ἀνακειμένων τὸν ἑαυτοῦ πατέρα Βάοδαν τὸν Καίσαρα , ὃς πολλοὺς καὶ ἄλλους τῶν συγγενῶν καὶ φίλων καὶ συνήθων παραλαβὼν πρὸς τὴν εὐωχίαν ἀπῄει · συμπαρῆσαν δ´ αὐτῷ καὶ Βούλγαροι συνήθεις καὶ φίλοι , οὕτω παρατυχὸν τῇ βασιλίδι ἐνδιατρίβον τες . Οὐκ ἁπῆν δὲ τῆς πανδαισίας οὐδὲ ὁ Θεόφιλος ὁ τοῦ Βασιλείου κύριος , οἷα συγγενὴς καὶ αὐτὸς τοῦ Καίσαρος Τοῦ δὲ πότου προῖόντος καὶ ἀκμαζούσης τῆς εὐωχίας , ἐπεὶ ἔτυχον οἱ Βούλγαροι ἔχοντές τινα μεθ´ αυτῶν ἄνδρα ἀθλητικὸν καὶ ἐπ´ ἱσχύ σεμνυνόμενον σώματος , ἐδόκουν ἐπ´ αὐτῷ μέγα φρονεῖν καὶ ἠλαζονεύοντο καὶ μηδένα εἶναι τὸν εἰς χεῖρας αὐτοῦ συμπεσεῖν δυνάμενον ἐμεγαλαύχουν . Λέγειγοῦν περὶ μέσας τραπέζας ὁ Θεόφιλος πρὸς τὸν Καίσαρα , ὡς « Εἰ ἀρέσκει τῇ σῇ ἐξουσίᾳ . ἔστι τις τῶν ὑπηρετούντων μοι δυνάμενος συμπλακῆναι τῷ περιβοήτῳ τούτῳ Βουλγάρῳ · μέγα γὰρ ὄνειδος Ῥωμαίοις , εἰ οὕτως ἀκαταγώνιστος οὗτος ἐν Βουλγαρίᾳ παραγένηται . » Ἀποδεξαμένου δὲ τὸν λόγον τοῦ Καίσαρος , καὶ προστάξαντος εἰς μέσον ἄγεσθαι τὸν νεανίσκον , ὁ πατρίκιος Κωνσταντῖνος ὁ Θωμᾶ τοῦ λογοθέτου πατὴρ , σφόδρα φιλίως πρὸς τὸν Βασίλειον διακείμενος ἅτε καὶ αὐτὸς ἐξ Ἀρμενίων τὴν τοῦ γένους ἕλκων σειρὰν , κάθυγρον ἰδὼν τὸν τόπον ἐν ᾧπερ ἔμελλον οἱ παλαισταὶ συμπλακῆναι , καὶ δείσας τὸν ἐκ τῆς ὑγρότητος θλισθον , κόνιν καὶ πρίσμα ἀπὸ ξύλων ἐπιῤῥαίνει τῷ εδάφει . Οὗ γενομένου συμπλακεὶς τῷ Βουλγάρῳ ὁ Βασίλειος , καὶ ὥσπερ τι παιδίον νεογνὸν πιέσας καὶ περισφίγξας αὐτὸν , ὥσπερ τινὰ δεσμὸν χόρτου ἢ πόκον ἐρίου κούφως οὕτω καὶ ῥᾳδίως μετεωρίσας ἐπάνω τῆς τραπέζης ἀπέῤῥιψε . Τοῦτο γενόμενον χαρᾶς μὲν τοὺς Ῥωμαίους , αἰσχύνης δὲ τοὺς Βουλγάρους ἐνέπλησεν . Ἀπ´ ἐκείνης δὲ τῆς ἡμέρας ἐπὶ πλέον ἡ τοῦ Βασιλείου ἡπλοῦτο φήμη ἀνὰ τὴν βασιλεύουσαν , καὶ τοῖς ἁπάντων διεφέρετο στόμασι πεΡίβλεπτος ἤδη καθεστηκώς . Συνέβη δὲ καὶ ἄλλο τι τὸ ἐπὶ πλέσν δόξης ἐξᾶραν αὐτόν · ἵππος ἦν παρὰ τῷ βασιλεῖ Μιχαήλ σκληραύχην τε καὶ δυσήνιος , ἡλικίᾳ μὲν καὶ κάλλει καὶ τάχει καὶ ὡραιότητι εἴδους τοὺς πώποτε θαυμαζομένους ὑπερβαλλόμενος , ὃς εἰ ἔτυχε λυθεὶς τῶν δεσμῶν ἢ ἄλλως πως ἁφεθεὶς , λίαν ἦν δυσχερὴς εἰς χεῖρας αὖθις ἐλθεῖν καὶ πολλὰ πράγματα πρὸς τὸ κατασχεῖν παρεῖχε τοῖς ἱπποκόμοις . Τοῦτον ἐπικαθήμενος τὸν ἵππον ὁ βασιλεὺς πρὸς θήραν ἐξῄει , καὶ κατευστοχήσας
Lemmas: φανερός τίθημι ὁ μεγαλεῖος ὁ Θεός , ὅς οἶδα τρόπος προλέγω καί δηλοποιώ . Ἴδιος τοίνυν παρίστημι ὁ Βασίλειος , « εἰμί , φημί , εἰμί τέκνον , ὡς ὁ Θεός σύ ἐπί μέγας μέλλω τίθημι ὁ σκοπιά καί κύριος ἀποδείκνυμι πᾶς ὁ γῆ . εἰς ἔργον οὖν ἐκβαίνω ὁ ἐμός πρόρρησις οὐδείς αἰτέω ἕτερος παρά σύ , ἀλ ἢ ὁ μόνος ἀγαπάω καί ἐλεέω ἐγώ τε καί ὁ ἐκ ἐγώ . » ὁ δέ , εἰμί δήω τελέω θεός ὁ μηνύω , κύριος αὐτός ἀποφαίνω κατεπαγγέλλομαι πᾶς , εἰμί οἷος τε , ἐκεῖνος ὁ γῆ . καί οὕτως ἀσπάζομαι ὁ γυνή ἀνήκω πρός ὁ βασιλεύω καί ὁ ἑαυτοῦ κύριος . ἀπό δέ ὁ ἐντεῦθεν αὐτός προσγίγνομαι χρῆμα ἐκ Ῥνησάμενος [ ὕω ] εἰς Μακεδονία κτήσεις ἱκανός καθίστημι ἐπί εὐπορία ἅπας ὁ προσήκω δαψιλής , σύνειμι δδʹ ὅμως καί διακονέω ὁ κύριος αὐτός ἐν τις δέ ὁ ἡμέρα Ἀντίγονος ὁ ὁ σχολή ἀφηγέομαι , ὁ ὁ Καῖσαρ Βάρδα υἱός , ἑστίασις πολυτελής κατασκευάζω δαιτυμών ἔχω ὁ πρῶτος ὁ ἀνάκειμαι ὁ ἑαυτοῦ πατήρ Βάοδαν ὁ Καῖσαρ , ὅς πολύς καί ἄλλος ὁ συγγενής καί Φίλων καί συνήθης παραλαμβάνω πρός ὁ εὐωχία ἄπειμι · συμπάρειμι1 δδʹ αὐτός καί Βούλγαρος συνήθης καί φίλος , οὗτος παρατυγχάνω ὁ βασιλίδι ἐνδιατρίβω αἱρέω . οὐ ἄπειμι δέ ὁ πανδαισία οὐδέ ὁ Θεόφιλος ὁ ὁ Βασίλειος κύριος , οἷος συγγενής καί αὐτός ὁ Καῖσαρ ὁ δέ πότος προῖω καί ἀκμάζω ὁ εὐωχία , ἐπεί τυγχάνω ὁ Βούλγαρος ἔχω τις μεθ´ αὐτός ἀνήρ ἀθλητικός καί ἐπι ἰσχύς σεμνύνω σῶμα , δοκέω ἐπι αὐτός μέγας φρονέω καί ἀλαζονεύομαι καί μηδείς εἰμί ὁ εἰς χείρ αὐτός συμπίπτω δύναμαι μεγαλαυχέω . Λέγειγοῦν περί μέσος τράπεζα ὁ Θεόφιλος πρός ὁ Καῖσαρ , ὡς « εἰμί ἀρέσκω ὁ σός ἐξουσία . εἰμί τις ὁ ὑπηρετέω ἐγώ δύναμαι συμπλέκω ὁ περιβόητος οὗτος Βούλγαρος · μέγας γάρ ὄνειδος Ῥωμαῖος , εἰμί οὕτως ἀκαταγώνιστος οὗτος ἐν Βουλγαρία παραγίγνομαι . » ἀποδέχομαι δέ ὁ λόγος ὁ Καῖσαρ , καί προστάσσω εἰς μέσος ἄγω ὁ νεανίσκος , ὁ πατρίκιος Κωνσταντῖνος ὁ Θωμᾶς ὁ λογοθέτης πατήρ , σφόδρα φίλιος πρός ὁ Βασίλειος διάκειμαι ἅτε καί αὐτός ἐκ Ἀρμένιος ὁ ὁ γένος ἕλκω σειρά , κάθυγρος εἶδον ὁ τόπος ἐν ὅσπερ μέλλω ὁ παλαιστής συμπλέκω , καί δείδω ὁ ἐκ ὁ ὑγρότης θλισθον , κόνις καί πρίσμα ἀπό ξύλον ἐπιρραίνω ὁ ἔδαφος . οὗ γίγνομαι συμπλέκω ὁ Βούλγαρος ὁ Βασίλειος , καί ὥσπερ τίς παιδίον νεογνός πιέζω καί περισφίγγω αὐτός , ὥσπερ τις δεσμός χόρτος ἢ πόκος ἔριον κοῦφος οὗτος καί ῥᾳδίως μετεωρίζω ἐπάνω ὁ τράπεζα ἀπορρίπτω . οὗτος γίγνομαι χαρά μέν ὁ Ῥωμαῖος , αἰσχύνη δέ ὁ Βούλγαρος ἐμπίμπλημι . Ἀπ´ ἐκεῖνος δέ ὁ ἡμέρα ἐπί πλέω ὁ ὁ Βασίλειος ἁπλόω φήμη ἀνά ὁ βασιλεύω , καί ὁ ἅπας διαφέρω στόμα περίβλεπτος ἤδη καθίστημι . συμβαίνω δέ καί ἄλλος τίς ὁ ἐπί πλέω δόξα ἐξαίρω αὐτός · ἵππος εἰμί παρά ὁ βασιλεύς Μιχαήλ σκληραύχην τε καί δυσήνιος , ἡλικία μέν καί κάλλος καί τάχος καί ὡραιότης εἶδος ὁ πώποτε θαυμάζω ὑπερβάλλω , ὅς εἰμί τυγχάνω λύω ὁ δεσμός ἢ ἄλλως πως ἀφίημι , λίαν εἰμί δυσχερής εἰς χείρ αὖθις ἔρχομαι καί πολύς πρᾶγμα πρός ὁ κατέχω παρέχω ὁ ἱππόκομος . οὗτος ἐπικαθήμενος ὁ ἵππος ὁ βασιλεύς πρός θήρ ἔξειμι , καί κατευστοχέω