georgius-cedrenus.compendium-historiarum 209
μόνον ἀληθινὸν Θεὸν , ὁ Σίμων , ἔξω τοῦ ὄχλου ἑστὼς ἐβόησε , Τί ψευδόμενος ἀπατᾶν θέλεις τὸν παρεστῶτά σοι ἰδιώτην ὄχλον , πείθων αὐτοὺς θεοὺς μήτε νομίζειν μήτε εἶναι , καίπερ τῶν παρ´ Ἐβραίοις θιβλίων λεγόντων πολλοὺς θεοὺς εἶναι ; Πλὴν οὖν περὶ οὖ ἔφης Θεοῦ , εἰ δείξω ἐγὼ μὴ αὐτὸν εἶναι τὸν ἀνωτάτω καὶ παντοδύναμον Θεὸν , καθὸ ἀπρόγνωστός ἐστι καὶ ἀτελὴς καὶ ἐνδεὴς καὶ οὐκ ἀγαθὸς καὶ πολλοῖς ὑποκείμενος πάθεσι κατὰ τὴν ὑμετέραν Γραφὴν , ἕτερος πάντως περιλείπεται προγνοστικὸς τέλειος ἀνενδεὴς ἀγαθὸς καὶ παντὸς πάθους ἀπηλλαγμένος · ὃν δὲ σὺ φὴς δημιουργὸν καὶ ὑπέρθεον , τοῖς ἐναντίοις ἀντικείμενος ὑπάρχει . Αὐτίκα γοῦν ὁ καθ´ ὁμοίωσιν αὐτοῦ γεγονὼς Ἀδὰμ καὶ τυφλὸς κτίζεται καὶ γνωσιν ἀγαθοῦ ἢ κακοῦ μὴ ἔχων , παραβάτης εὐρίσκεται , καὶ τοῦ παραδείσου ἐκβάλλεται , καὶ θανάτῳ καταδικάζεται . Ὁμοίως τε ὁ πλάσας αὐτὸν , ἐπειδὴ μὴ πανταχοῦ βλέπει , ἐπὶ τῇ τῶν Σοδόμων καταστροφῇ[Ρ . Ζβ ] λέγει · « Καταίὰς ὅψομαι εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με συντελοῦνται · εἰ δὲ μὴ , ἵνα γνῶ , » καὶ ἑαυτὸν ἁγνοοῦνταδείκνυσι . Καὶ τὸ εἰπεῖν περὶ τοῦ Ἀδὰμ , Ἐκβάλωμεν αὐτὸν , μήποτε ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ὅψηται τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς , καὶ φαγὼν ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα ἀγνοοῦντος καὶ φθονοῦντός ἐστι σύμβολον . Ὥσπερ καὶ τὸ Ἐνεθυ.μήθη ὁ Θεὸς ὅτι ἐποίησε τὸν ἄνθρωπον μεταμελείας ἐστὶ καὶ ἀγνοίας τεκμήριον τῶν μελλόντων . Καὶ τὸ , Ὡασράνθη Κύριος ὀσμὴν εὐωδίας ἐνδεοῦς ἐστι σημεῖον , ὡς καὶ τὸ πειράζειν τὸν Ἀβραὰμ καὶ ἄλλους οὐκ ἀγαθοῦ ἐστιν ἀπόδειξις καὶ τὸ τέλος τῆς ὑπομονῆς προειδότος . Ὁ δὲ Πέτρος ἔφη πρὸς τὸν Σίμωνα · Εἰ τυφλὸς ἐπλάσθη ὁ Ἀδὰμ , ὡς λέγεις , πῶς ἐντελλόμενος αὐτῷ ὁ Θεὸς ἔλεγε δεικνύων . ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρὸν οὐ φάγεσθε ; Καὶ ὁ Σίμων φησί · Τυφλὸς ἦν ὁ νοῦς αὐτοῦ . Καὶ ὁ Πέτρος εἶπε · Πῶς καὶ τὸν νοῦν τυφλὸς ἦν ὁ πρὸ τοῦ γεύσασθαι τοῦ φυτοῦ προσφόρως πᾶσι τοῖς ζῴοις ἐπιθεὶς ὀνόματα ; Ὅτι γὰρ καὶ τοὺς τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος ὀφθαλμοὺς εἶχον ἀνεῳγμένους καὶ βλέποντες ἦσαν ὅ τε Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὐα , δῆλον ἐντεῦθεν , « Εἶδε γὰρ , φησὶν , ἡ γυνὴ ὅτι καλὸν τὸ ξύλον εἰς βρῶσιν καὶ ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν καὶ ὡραῖον τοῦ κατανοῆσαι . καὶ λαβοῦσα τοῦ καρποῦ αὐτοῦ ἔφαγε , καὶ ἔδωκε καὶ τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς . » Εἰ γοῦν καλὸν θεασάμενοι τὸ δένδρον καὶ τὸν καρπὸν ἔφαγον , εὔδηλον ὅτι καὶ πρὸ τῆς τοῦ καρποῦ βρώσεως γνῶσιν μὲν εἶχον καλοῦ τε καὶ κακοῦ , ὄψιν τε ὀξυδερκεστάτὴν ὁρᾷν ἕκαστα δυναμένην . Οὐκοῦν οὐχ ὡς μετὰ τὴν βρῶσιν καὶ τὴν παράβασιν ἀναβλεψάντων εἴρη . ται τὸ διηνοίχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοίδεκνυνται γὰρ καὶ πρὸ τῆς βρώσεως ὁρῶντες , ὡς ἔφην · ἀλλ´ ὡς τὸ ἀπειρόκακον ἀποθεμένων διὰ τῆς παραβάσεω · ὁ καὶ τὴν γνῶσιν ἀδιάφορον παρέσχεν , ἐῤῥήθη ὅτι διηνοίχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί , Πέφυκε γὰρ δ ὀφθαλμὸς ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ διεγείρεσθαι πρὸς ἅ βλέπει , διότι σύνεσιν αὐτὸς καθ´ ἑαυτὸν οὐκ ἔχει . , κἀντεῦθεν πολλάκις πρὶν ς ἕτερα τῆς διανοίας ἀσχο
Lemmas: μόνος ἀληθινός θεός , ὁ Σίμων , ἔξω ὁ ὄχλος ἵστημι βοάω , τις ψεύδω ἀπατάω ἐθέλω ὁ παρίστημι σύ ἰδιώτης ὄχλος , πείθω αὐτός θεός μήτε νομίζω μήτε εἰμί , καίπερ ὁ παρ´ Ἑβραῖος θιβλίων λέγω πολύς θεός εἰμί ; πλήν οὖν περί οὖον φημί Θεός , εἰμί δείκνυμι ἐγώ μή αὐτός εἰμί ὁ ἄνω2 καί παντοδύναμος θεός , καθό ἀπρόγνωστος εἰμί καί ἀτελής καί ἐνδεής καί οὐ ἀγαθός καί πολύς ὑπόκειμαι πάθος κατά ὁ ὑμέτερος γραφή , ἕτερος πάντως περιλείπομαι προγνοστικὸς τέλειος ἀνενδεής ἀγαθός καί πᾶς πάθος ἀπαλλάσσω · ὅς δέ σύ φημί δημιουργός καί ὑπερθέω , ὁ ἐναντίος ἀντίκειμαι ὑπάρχω . αὐτίκα γοῦν ὁ καθ´ ὁμοίωσις αὐτός γίγνομαι Ἀδάμ καί Τυφλὸς κτίζω καί γνῶσις ἀγαθός ἢ κακός μή ἔχω , παραβάτης εὐρίͅσκω , καί ὁ παράδεισος ἐκβάλλω , καί θάνατος καταδικάζω . ὅμοιος τε ὁ πλάσσω αὐτός , ἐπεί μή πανταχοῦ βλέπω , ἐπί ὁ ὁ Σόδομα καταστροφῇ[Ρ . Ζβ ] λέγω · « Καταί ὁράω εἰμί κατά ὁ κραυγή αὐτός ὁ ἐρχόμενος πρός ἐγώ συντελέω · εἰμί δέ μή , ἵνα γιγνώσκω , » καί ἑαυτοῦ αγνοουνταδεικνυμι . καί ὁ εἶπον περί ὁ Ἀδάμ , ἐκβάλλω αὐτός , μήποτε ἐκτείνω ὁ χείρ αὐτός ὁράω ὁ ξύλον ὁ ζωή , καί φαγεῖν ζῶ εἰς ὁ αἰών ἀγνοέω καί φθονέω εἰμί σύμβολον . ὥσπερ καί ὁ Ἐνεθυ.μήθη ὁ θεός ὅτι ποιέω ὁ ἄνθρωπος μεταμέλεια εἰμί καί ἄγνοια τεκμήριον ὁ μέλλω . καί ὁ , Ὡασράνθη Κύριος ὀσμή εὐωδία ἐνδεής εἰμί σημεῖον , ὡς καί ὁ πειράζω ὁ Ἀβραάμ καί ἄλλος οὐ ἀγαθός εἰμί ἀπόδειξις καί ὁ τέλος ὁ ὑπομονή πρόοιδα . ὁ δέ Πέτρος φημί πρός ὁ Σίμων · εἰμί Τυφλὸς πλάσσω ὁ Ἀδάμ , ὡς λέγω , πῶς ἐντέλλω αὐτός ὁ θεός λέγω δείκνυμι . ἀπό δέ ὁ ξύλον ὁ γιγνώσκω καλός καί πονηρός οὖον ἐσθίω ; καί ὁ Σίμων φημί · Τυφλὸς εἰμί ὁ νόος αὐτός . καί ὁ Πέτρος εἶπον · Πῶς καί ὁ νόος Τυφλὸς εἰμί ὁ πρό ὁ γεύω ὁ φυτός προσφόρως πᾶς ὁ ζῷον ἐπιτίθημι ὄνομα ; ὅτι2 γάρ καί ὁ ὁ Ψυχή καί ὁ σῶμα ὀφθαλμός ἔχω ἀνοίγνυμι καί βλέπω εἰμί ὅς τε Ἀδάμ καί ὁ Εὔα , δῆλος ἐντεῦθεν , « εἶδον γάρ , φημί , ὁ γυνή ὅτι καλός ὁ ξύλον εἰς βρῶσις καί ἀρεστός ὁ ὀφθαλμός ὁράω καί ὡραῖος ὁ κατανοέω . καί λαμβάνω ὁ καρπός αὐτός ἐσθίω , καί δίδωμι καί ὁ ἀνήρ αὐτός . » εἰμί γοῦν καλός θεάομαι ὁ δένδρον καί ὁ καρπός ἔφαγον , εὔδηλος ὅτι καί πρό ὁ ὁ καρπός βρῶσις γνῶσις μέν ἔχω καλός τε καί κακός , ὄψις τε ὀξυδερκής ὁράω ἕκαστος δύναμαι . οὐκοῦν οὐ ὡς μετά ὁ βρῶσις καί ὁ παράβασις ἀναβλέπω εἴρη . ὁ ὁ διανοίγνυμι αὐτός ὁ οφθαλμοιδεκνυντ γάρ καί πρό ὁ βρῶσις ὁράω , ὡς φημί · ἀλ ὡς ὁ ἀπειρόκακος ἀποτίθημι διά ὁ παράβαση · ὁ καί ὁ γνῶσις ἀδιάφορος παρέχω , εἴρω ὅτι διανοίγνυμι αὐτός ὁ ὀφθαλμός , φύω γάρ δ ὀφθαλμός ὑπό ὁ λογισμός διεγείρω πρός ὅς βλέπω , διότι σύνεσις αὐτός καθ´ ἑαυτοῦ οὐ ἔχω . , ἐντεῦθεν πολλάκις πρίν Σ ἕτερος ὁ διάνοια ἀσχο