georgius-cedrenus.compendium-historiarum 572
τῶ Θεῷ , αἰτήσασθε ὅπερ βούλεσθε , καὶ ποιήσει τοῦτο πάντως διὰ τὴν πίστιν ὑμῶν ὁ Θεὸς , κἂν ἡμεῖς ἐσμεν ἐλάχιστοι καὶ ἀνάξιοι . » Οἱ δ´ εὐθέως ᾐτήσαντο τὴν τοῦ θείου Εὐαγγελίου πυκτίδα ἐν τῆ παρ´ αὐτῶν ἀναφθείσῃ ῥιφῆναι πυρκαῖᾷ , καὶ εἰ ἀβλαβὴς αὕτη τηρηθείη , προσελθεῖν καὶ αὐτοὺς τῷ παρ´ αὐτοῦ κηρυσσομένῳ Θεῷ . Ἔδοξε δὴ ταῦτα , . ὅθεν ] καὶ τοῦ ἱερέως πρὸς Θεὸν τὰς χεῖρας καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπάραντος καὶ , « Δόξασόν σου τὸ ἅγιον ὄνομα , Ἰησοῦ Χριστέ , ὁ Θεὸς ἡμῶν , » εἰπόντος , ἐν ὀφθαλμοῖς σοῦ ἔθνους τουτουὶ ἐῤῥίφη εἰς τὴν κάμινον ἡ τοῦ ἀγίου Εὐαγγελίου βίβλος . Ἐφ´ ὥρας δὲ ἱκανὰς τῆς καμίνου ἐκκαιομένης , εἶτα καὶ τέλεον μαρανθείσης , εὐρέθη τὸ ἱερὸν πυκτίον ἀπαθὲς καὶ ἀλώβητον διαμεῖναι , μηδεμίαν ὑπὸ τοῦ πυρὸς δεξάμενον λύμην . Οπερ ἰδόντες οἱ Βάρβαροι , καὶ τῷ μεγέθει καταπλαγέντες τοῦ θαύματος , ἀνενδοιάστως πρὸς τὸ βάπτισμα ηὐτομόλουν . Κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον Κωνσταντῖνος ὁ πρεσβύτερος τῶν τοῦ βασιλέως υἱῶν τὸν βίον ἐξέλιπε νόσῳ πυρετικῇ , πένθος ἀμύθητον καταλιπὼν τῷ πατρί . Ἀλλὰ τοῦτο μὲν ὁ βασιλεὺς πράως ἤνεγκε , παρεμυθήσατο δὲ τὴν σύζυγον καὶ τὰ τέκνα . Ἐναγόμενος δὲ παρὰ τῶν προῖσταμένων τοῦ δημοσίου ὁ βασιλεὺς ἐπόπτας εἰς τὰ θέματα ἐκπέμψαι , ὡς ἂν δυναμένων ἐκ τούτου τῶν δημοσίων συντελειῶν ἐπιδοῦναι , προσποιησάμενος ἀποδέχεσθαι τὴν ὑπόμνησιν , ἐκλέξασθαι καὶ εὐτρεπίσαι προσέταξε καὶ αὐτῷ προσαγαγεῖν τοὺς μέλλοντας τὸ τοιοῦτον ἔργον ἐπιτελέσαι καλῶς . Ἐπιλεξάμενος δὲ ὁ γενικὸς οὓς ἐδόκει διακονῆσαι πρὸς τὸ τοιοῦτον ἔργον ὀρθῶς , καὶ τὰς τῶν ἐκλεγέντων προσηγορίας προσαγαγὼν , πολλῆς ἐνομίσθη μέμψεως ἄξιος , εἰ τοιούτους οἴοιτο λειτουργοὺς ἔσεσθαι ἀξίους πρὸς τὸ τοιοῦτον λειτούρΚγημα . Τοῦ δὲ μὴ ἔχειν κρείττονας ἀνθυπενεγκόντος ἐν ὅλῳ τῷ πολιτεύματι , ὑπολαβὼν ὁ βασιλεύς · « Τὸ τῆς προκειμένης διακονίας ἔργον τοιοῦτον παρ´ ἐμοὶ Κκρίνεται ὥστε , εἴπερ οἷόν τε ἦν , αὐτὸν ἐμὲ πρὸς τὴν τούτου διοίκησιν ἐξελθεῖν . Ἐπεὶ δὲ τοῦτό ἐστο καὶ ἀπρεπὲς καὶ ἀδύνατον , ἐξ ἀνάγκης ἐπὶ τοῖς δυσὶ τῆς πολιτείας μαγίστροις , οἱ καὶ χρόνῳ καὶ πείρᾳ καὶ ταῖς πολλαῖς ἐν τῷ μακρῷ βίῳ τῶν πολι . τικῶν ἀρχῶν διοικήσεσιν , ἐν αἷς ἐξητάσθησαν , ἀκίβδηλον καὶ καθαρὸν τῆς ἀρετῆς ἐξενηνόχασιν τὸ δοκίμιον , τὰς ἐλπίδας σαλεύω , καὶ τὴν διακονίαν ὑπὸ τούτων ἀνυσθῆναι δεόντως θαῤῥῶ . Ἀπελθὼν οὖν αὐτὸς σὺ , φησὶν , ἀπάγγειλον αὐτοῖς τὸ τῆς διακονίας εἶδος καὶ τὸ θέλημα τὸ ἐμόν . Καὶ βουλομένων ἐξελθεῖν ἐπευδοκῶ καὶ αὐτός . » Ὡς δ´ ἀκούσαντες οἱ ἄνδρες ἦλθον εἰς ἔκπληξιν , καὶ τὸ γῆρας ἀνθ´ ἱκετηρίας προὐβάλλοντο καὶ τοὺς προηγησαμένους ὑπὲρ τοῦ πολιτεύματος κόπους , καὶ παρενεχθῆναι ἐξ αὐτῶν
Lemmas: ὁ Θεός , αἰτέω ὅσπερ βούλομαι , καί ποιέω οὗτος πάντως διά ὁ πίστις σύ ὁ θεός , κἀν ἐγώ εἰμί μικρός καί ἀνάξιος . » ὁ δδʹ εὐθύς αἰτέω ὁ ὁ θεῖον Εὐαγγέλιος πυκτίδα ἐν τῆ παρ´ αὐτός ἀνάπτω ῥίπτω πυρκαϊά , καί εἰμί ἀβλαβής οὗτος τηρέω , προσέρχομαι καί αὐτός ὁ παρ´ αὐτός κηρύσσω Θεός . δοκέω δή οὗτος , . ὅθεν ] καί ὁ ἱερεύς πρός θεός ὁ χείρ καί ὁ ὀφθαλμός ἐπαίρω καί , « δοξάζω σύ ὁ ἅγιος ὄνομα , Ἰησοῦς Χριστός , ὁ θεός ἐγώ , » εἶπον , ἐν ὀφθαλμός σύ ἔθνος οὗτος ῥίπτω εἰς ὁ κάμινος ὁ ὁ ἅγιος Εὐαγγέλιος βίβλος . Ἐφ´ ὥρα δέ ἱκανός ὁ κάμινος ἐκκαίω , εἶτα καί τελέω μαραίνω , εὑρίσκω ὁ ἱερόν πυκτίον ἀπαθής καί ἀλώβητος διαμένω , μηδείς ὑπό ὁ πυρός δέχομαι λύω . ὅσπερ ὁράω ὁ βάρβαρος , καί ὁ μέγεθος καταπλάσσω ὁ θαῦμα , ἀνενδοίαστος πρός ὁ βάπτισμα αὐτομολέω . κατά οὗτος ὁ χρόνος Κωνσταντῖνος ὁ πρέσβυς ὁ ὁ βασιλεύς υἱός ὁ βίος ἐκλείπω νόσος πυρετώδης , πένθος ἀμύθητος καταλείπω ὁ πατήρ . ἀλλά οὗτος μέν ὁ βασιλεύς πρᾶος φέρω , παραμυθέομαι δέ ὁ σύζυγος καί ὁ τέκνον . ἐνάγω δέ παρά ὁ προϊσταμένη ὁ δημόσιος ὁ βασιλεύς ἐπόπτης εἰς ὁ θέμα ἐκπέμπω , ὡς εἄν δύναμαι ἐκ οὗτος ὁ δημόσιος συντέλεια ἐπιδίδωμι , προσποιέω ἀποδέχομαι ὁ ὑπόμνησις , ἐκλέγω καί εὐτρεπίζω προστάσσω καί αὐτός προσάγω ὁ μέλλω ὁ τοιοῦτος ἔργον ἐπιτελέω καλῶς . ἐπιλέγω δέ ὁ γενικός ὅς δοκέω διακονέω πρός ὁ τοιοῦτος ἔργον ὀρθῶς , καί ὁ ὁ ἐκλέγω προσηγορία προσάγω , πολύς νομίζω μέμψις ἄξιος , εἰμί τοιοῦτος οἴομαι λειτουργός εἰμί ἄξιος πρός ὁ τοιοῦτος λειτούρΚγημα . ὁ δέ μή ἔχω ἀγαθός ἀνθυπενεγκόντος ἐν ὅλος ὁ πολίτευμα , ὑπολαμβάνω ὁ βασιλεύς · « ὁ ὁ πρόκειμαι διακονία ἔργον τοιοῦτος παρ´ ἐγώ κκρινω ὥστε , εἴπερ οἷος τε εἰμί , αὐτός ἐγώ πρός ὁ οὗτος διοίκησις ἐξέρχομαι . ἐπεί δέ οὗτος ἐμαι καί ἀπρεπής καί ἀδύνατος , ἐκ ἀνάγκη ἐπί ὁ δύο ὁ πολιτεία μάγιστρος , ὁ καί χρόνος καί πείρω καί ὁ πολύς ἐν ὁ μακρός βίος ὁ πόλις . τική ἀρχή διοίκησις , ἐν ὅς ἐξετάζω , ἀκίβδηλος καί καθαρός ὁ ἀρετή ἐκφέρω ὁ δοκίμιον , ὁ ἐλπίς σαλεύω , καί ὁ διακονία ὑπό οὗτος ἀνύω δήω θαρσέω . ἀπέρχομαι οὖν αὐτός σύ , φημί , ἀπαγγέλλω αὐτός ὁ ὁ διακονία εἶδος καί ὁ θέλημα ὁ ἐμός . καί βούλομαι ἐξέρχομαι ἐπευδοκέω καί αὐτός . » ὡς δδʹ ἀκούω ὁ ἀνήρ ἔρχομαι εἰς ἔκπληξις , καί ὁ γῆρας ἄνθ ἱκετηρία προβάλλω καί ὁ προηγέομαι ὑπέρ ὁ πολίτευμα κόπος , καί παραφέρω ἐκ αὐτός