georgius-cedrenus.compendium-historiarum 483
πραγματευσάμενος · ὁ δὲ βασιλεὺς συναισθόμενος τῆς ἐπιβουλῆς εἰς τὰ ἄδυτα τοῦ θυσιαστηρίου εἰσέδυ , καὶ τὴν τοῦ θυμιατηρίου σειρὰν διαρπάσας , ἢ , ὥς τινες λέγουσι , θεῖον σταυρὸν , τὰς βολὰς τῶν πληττόντων ἐδέχετο . Ρ . θ ] Ἀλλ´ οἱ συνωμόται ἀθρόοι καὶ οὐ καθ´ ἕνα ἐπιδραμόντες , ὀ μὲν κατὰ τῆς κεφαλῆς , ἄλλος κατὰ τῶν σπλάγχνων καὶ ἄλλος ἀλλαχόθι τοῦ σώματος κατετίτρωσκον Καὶ χρόνον μέν τινα ἀντέσχε , τῷ θείῳ σταυρῷ τὰς τῶν ξιφῶν ὁρμὰς ἀποκρουόμενος · πάντοθεν δ´ ὡς θηρίον βαλλόμενος καὶ πρὸς τὰς τρώσεις ἀποκαμὼν , τελευταῖον ἕνα τινὰ γιγαντιαῖον ἐπιφέροντα ἰδὼν τὴν πληγὴν , ὅρκῳ τῆς τῷ ναῷ ἐνοικούσης κατεδέσμει χάριτος καὶ φείσασθαι ἐξελιπάρει · τῆς τῶν Κραμβωνιτῶν οὐτος ὁ γεννάδας ὥρμητο γενεᾶς . Ἀλλ´ ὅ γε , « Οὐχ ὅρκων , εἰπὼν , ἀλλὰ φόνων καιρὸς , » παίει κατὰ τῆς χειρὸς διανταίαν πληγὴν , ὡς μὴ μόνον τῆς κλειδὸς ταύτην ἀποτεμεῖν , ἀλλὰ καὶ τὸ κέρας συναποτεμεῖν τοῦ σταυροῦ . Ἀποτέμνει δέ τις αὐτοῦ καὶ τὴν κεφαλὴν ἤδη καταπεπονημένου ταῖς πληγαῖς καὶ ὀκλάσαντος . Τοιούτῳ μὲν βίου τέλει ὁ Λέων ἐχρήσατο , κατὰ τὸν Δεκέμβριον μῆνα , ὥρα ἦν ὡς δεκάτη τῆς νυκτὸς , ἐπ´ ἔτη βασιλεύσας ζʹ καὶ μῆνας εʹ , ὡμότατος , εἴπερ τις ἄλλος , γεγονὼς , καὶ τῶν πρὸ αὐτοῦ πάντων ὁ ἀσεβέστατος , οἷς τήν τε προσοῦσαν αὐτῷ ἐν τοῖς κοινοῖς ἐπιμέλειαν καὶ τὴν ἐν χερσὶ γενναιότητα ἀπημαύρωσε . Λέγεται δὲ καὶ φωνὴν οὐρανόθεν ! κακαιρέν τε καὶ τὴν νύκτα καταγραψάμενοι , ἐκ τοῦ μετὰ ταῦτα συμπεράσματος εὖρον οὗσαν ἀληθινήν . Ἀνῃρημένου δὲ τοῦ Λέοντος , οἱ ἀνῃρηκότες σύροντες τὸν τούτου νεκρὸν ἀνηλεῶς διὰ τῶν Σκύλων εἰς τὸν ἰππόδρομον ἐξήγαγον , παντὸς αὐτοῖς περιῃρημένου φόβου διὰ τὸ τὴν βασίλειον αὐλὴν ὅπλοις οἰκείοις πάντοθεν περιφραχθῆναι . Κατέσπασαν δὲ τῶν βασιλείων καὶ τὴν αὐτοῦ γαμετὴν σὺν τοῖς τέσσαρσι τέκνοις αὐτῆς , Σαββάτιον τὸν μετονομασθέντα κατὰ τὴν ἀνάῤῥησιν Κωνσταντῖνον , Βασίλειόν τε καὶ Γρηγόριον ἅμα Θεοδοσίῳ · οὓς καὶ ἀκατίῳ ἐνθέντες πρὸς τὴν Πρώτην νῆσον ἀπήγαγον , κἀκεῖσε τῶν πάντων ἐκτμηθέντων συνέβη τὸν Θεοδόσιον τὴν ἑαυτοῦ καταλῦσαι ζωὴν καὶ ταφῆς τῷ ἰδίῳ κεκοινωνηκέναι πατρί . Ὁ δὲ Μιχαὴλ τῆς ἐκ τοῦ παπία φρουρᾶς ἀνεθεὶς , ἔτι τοὺς πόδας ἐν σιδηροπέδαις ἔχων κατισχημένους διὰ τὸ τὴν κλεῖν τῶν σιδήρων ἐν τῷ κόλπῳ τοῦ Λέοντος φυλάττεσθαι , οὕτως ὡς εἶχε μετὰ τῶν σιδήρων ἐπὶ τὸν βασίλειον ἐκάθισεν θρόνον , καὶ παρὰ πάντων τῶν τέως ὄντων ἐν τῷ παλατίῳ ἀναγορευθεὶς προσεκυνήθη . Ὥδη δὲ μεσούσης ἡμέρας , πανταχοῦ τῆς φήμης διαδραμούσης , τῶν δεσμῶν θλασθέντων ὑπὸ σφύρας βιαίως , οὐ χεῖρας ἀπονιψάμενος , οὐ τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον ἐπὶ νοῦν εἰληφώς , οὐκ ἄλλο οὐδὲν τῶν δεόντων πράξας , πρὸς τὸν μέγαν τῆς ἁγίας Σοφίας ναὸν προελήλυθε , χειρὶ τοῦ πατριάρχου στεφθῆναι βουλόμενος , καὶ γλιχόμενος καὶ τῆς πανδήμου τυχεῖν ἀναῤῥήσεως , ἐκείνοις μόνοις τοῖς τὸν φόνον ἐξηνυκόσι συνωμόταις θαῤῥῶν . [ Ρ . θ ] Ἔνθα καί τις θαυμάσειεν ἀμφοτέρων τὸ κακόγνωμον · τοῦ μὲν ἀπελόντος , ὅπως οὐδένα ἔσχε τὸν βοηθοῦντα ἐκ τῶν τοσούτων καὶ τηλικούτων κολάκων , ἑρπετῶν δίκην ἀπάντων καταδεδυκότων εἰς χηραμούς · τοῦ δὲ μετ´ ἐκεῖνον τὸ ἀναιδὲς καὶ ἀναίσχυντον , ὃς εἰς τὴν ἐκκλησίαν
Lemmas: πραγματεύομαι · ὁ δέ βασιλεύς συναισθάνομαι ὁ ἐπιβουλή εἰς ὁ ἄδυτος ὁ θυσιαστήριον εἰσδύνω , καί ὁ ὁ θυμιατήριον σειρά διαρπάζω , ἢ , ὅς τις λέγω , θέω σταυρός , ὁ βολή ὁ πλήσσω δέχομαι . Ρ . θ ] Ἀλ ὁ συνωμότης ἀθρόος καί οὖον καθ´ εἷς ἐπιτρέχω , ὁ μέν κατά ὁ κεφαλή , ἄλλος κατά ὁ σπλάγχνον καί ἄλλος ἀλλαχόθι ὁ σῶμα κατατιτρώσκω καί χρόνος μέν τις ἀντέχω , ὁ θεῖον σταυρός ὁ ὁ ξίφος ὁρμή ἀποκρούω · πάντοθεν δδʹ ὡς θηρίον βάλλω καί πρός ὁ τιτρώσκω ἀποκάμνω , τελευταῖος εἷς τις γιγαντιαῖος ἐπιφέρω εἶδον ὁ πληγή , Ὅρκος ὁ ὁ ναός ἐνοικέω καταδέω χάρις καί φείδομαι ἐκλιπαρέω · ὁ ὁ κραμβωνιος οὐτος ὁ γεννάδας ὁρμέω γενεά . Ἀλ ὅς γε , « οὐχ Ὅρκος , εἶπον , ἀλλά φόνος καιρός , » παίω κατά ὁ χείρ διανταῖος πληγή , ὡς μή μόνος ὁ κλείς οὗτος ἀποτέμνω , ἀλλά καί ὁ κέρας συναφίστημι ὁ σταυρός . ἀποτέμνω δέ τις αὐτός καί ὁ κεφαλή ἤδη καταπονέω ὁ πληγή καί ὀκλάζω . τοιοῦτος μέν βίος τέλος ὁ Λέων χράω , κατά ὁ Δεκέμβριος μείς , ὥρα εἰμί ὡς δέκατος ὁ νύξ , ἐπι ἔτος βασιλεύω γῆ καί μείς εἰ , ὠμός , εἴπερ τις ἄλλος , γίγνομαι , καί ὁ πρό αὐτός πᾶς ὁ ἀσεβής , ὅς ὁ τε πρόσειμι αὐτός ἐν ὁ κοινός ἐπιμέλεια καί ὁ ἐν χείρ γενναιότης ἀπαμαυρόω . λέγω δέ καί φωνή οὐρανόθεν ! κακαιρέν τε καί ὁ νύξ καταγράφω , ἐκ ὁ μετά οὗτος συμπέρασμα εὖρος ὕω ἀληθινός . ἀναιρέω δέ ὁ Λέων , ὁ ἀναλέγω σύρω ὁ οὗτος νεκρός ἀνηλεής διά ὁ Σκύλων εἰς ὁ ἱππόδρομος ἐξάγω , πᾶς αὐτός περιαιρέω φόβος διά ὁ ὁ βασίλειος αὐλή ὅπλον οἰκέω πάντοθεν περιφράσσω . κατασπάω δέ ὁ βασίλειος καί ὁ αὐτός γαμετή σύν ὁ τέσσαρες τέκνον αὐτός , Σαββάτιος ὁ μετονομάζω κατά ὁ ἀνάρρησις Κωνσταντῖνος , βασίλειον τε καί Γρηγόριος ἅμα Θεοδόσιος · ὅς καί ἀκάτιον ἐντίθημι πρός ὁ Πρότερος νῆσος ἀπάγω , κἀκεῖσε ὁ πᾶς ἐκτέμνω συμβαίνω ὁ Θεοδόσιος ὁ ἑαυτοῦ καταλύω ζωή καί ταφή ὁ ἴδιος κοινωνέω πατήρ . ὁ δέ Μιχαήλ ὁ ἐκ ὁ παπίας φρουρά ἀνίημι , ἔτι ὁ πούς ἐν σιδηροπέδη ἔχω κατισχημένους διά ὁ ὁ κλείς ὁ σίδηρος ἐν ὁ κόλπος ὁ Λέων φυλάσσω , οὕτως ὡς ἔχω μετά ὁ σίδηρος ἐπί ὁ βασίλειος καθίζω θρόνος , καί παρά πᾶς ὁ τέως εἰμί ἐν ὁ Παλάτιον ἀναγορεύω προσκυνέω . ᾠδή δέ μέσος ἡμέρα , πανταχοῦ ὁ φήμη διατρέχω , ὁ δεσμός θλάω ὑπό σφῦρα βίαιος , οὖον χείρ ἀπονίζω , οὖον ὁ ὁ Θεός φόβος ἐπί νόος λαμβάνω , οὐ ἄλλος οὐδείς ὁ δήω πράσσω , πρός ὁ μέγας ὁ ἅγιος Σοφία ναός προέρχομαι , χείρ ὁ πατριάρχης στέφω βούλομαι , καί γλίχομαι καί ὁ πάνδημος τυγχάνω ανάρρηση , ἐκεῖνος μόνος ὁ ὁ φόνος ἐξανύω συνωμότης θαρσέω . [ Ρ . θ ] ἔνθα καί τις θαυμάζω ἀμφότερος ὁ κακόγνωμος · ὁ μέν ἀπέρχομαι , ὅπως οὐδείς ἔχω ὁ βοηθός ἐκ ὁ τοσοῦτος καί τηλικόσδε κόλαξ , ἑρπετόν δίκη ἀπαντάω καταδύω εἰς χηραμός · ὁ δέ μετέ ἐκεῖνος ὁ ἀναιδής καί ἀναίσχυντος , ὅς εἰς ὁ ἐκκλησία