georgius-cedrenus.compendium-historiarum 470
ὑπαντήσαντες Σαρακηνοὶ εἰς τὰ Εὐχάῖτα Αέοντα στρατηγὸν τῶν Ἀρμενιακῶν σὺν τῇ ῥόγᾳ τοῦ θέματος , ταύτην ἀφείλοντο σὺν πολλῷ πλήθει λαοῦ , κεντηνάρια ἐγʹ´ οὖσαν . Ἐπὶ τούτοις οὖν ὁ νέος Ἀχαὰβ μὴ παιδευθεὶς , ὁ Φαλάριδος καὶ Μίδου ἀπληστότερος κατὰ Βουλγάρων παρατάττεται ἅμα Σταυρακίῳ τῷ υἱῷ αὐτοῦ . Καὶ ἐξελθὼν τῆς βασιλίδος ἐκέλευσε Νικήταν πατρίκιον καὶ γενικὸν λογοθέτην τὰ δημόσια τέλη τῶν ἐκκλησιῶν καὶ μοναστηρίων ἀναβιβάσαι , καὶ ὀκτὼ ἐτῶν ὀπισθοτέλειαν τοὺς τῶν ἀρχόντων ἀπαιτηθῆναι οἵκους . Καὶ ἦν θρῆνος μέγας ἐν τῇ πόλει . Ἐπὶ τούτοις ἐγκαλούμενος ὑπὸ Θεοδοσίου πατρικίου τοῦ Σαλιβαρᾶ , τοῦ γνησίου αὐτοῦ θεράποντος , ὅτι « Πάντες καταβοῶσιν ἡμῶν , δέσποτα , καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ πάντες ἐπιχαρήσονται τῇ πτώσει ἡμῶν , » ἔφη πρὸς αὐτόν · « Εἰ ὁ Θεὸς σκληρύνων ἐσκλήρυνε τὴν καρδίαν μου ὡς τοῦ Φαραὼ , τί ἀγαθὸν ἔσται τοῖς ὑπὸ χεῖρά μου ; Παρὰ Νικηφόρου , Θεοδόσιε , μὴ ἐκδέχου πλὴν τῶν ὁρωμένων σοι . » Ἐπισυνάξας δὲ τὰ στρατόπεδα Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως , καὶ πολλοὺς πένητας ἰδίοις ὀψωνίοις , σφενδόναις καὶ ῥάβδοις ὡπλισμένους , βλασφημοῦντας ἅμα τοις στρατεύμασιν , ἤλασε κατὰ Βουλγαρίας . Κροῦμος δὲ τὰ πλήθη φοβηθείς , ὄντων αὐτων ἐν Μαρκέλλῃ , ἡτεῖτο εἰρήνην . Ὁ δὲ ταῖς οἰκείαις κακοβουλίαις καὶ ταῖς τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ συμβούλων διεκωλύθη . Εἰσέρχεται δὲ εἰς Βουλγαρίαν τῇ κʹ τοῦ Ἱουλίου μηνός . Κυνὸς ἦν ἐπιτολὴ πανωλέθριος . Καὶ προλέγων τὴν αὐτοῦ πανωλεθρίαν συχνῶς ἐπεφθέγγετο · « Τίς πορεύεται καὶ ἀπατήσει τὸν Ἀχαάβ ; Ὅτι κἂν ὁ Θεὸς , κἂν ὁ ἀντικείμενος , ἕλκει με ἄκοντα . » Μετὰ γοῦν τὰς πρώτας συμβολὰς δόξας κατευοδοῦσθαι , οὐ τῷ Θεῷ τὰ τῆς νίκης ἀλλὰ τῇ τοῦ Σταυρακίου εὐτυχίᾳ ἐκήρυττε . Καὶ τοῖς κωλύουσι τὴν εἴσοδον ἄρχουσιν ἠπείλει . Πᾶσαν δὲ ἡλικίαν , ἕως καὶ βρεφῶν αὐτῶν , ἀνηλεώς φονεύεσθαι προσέταξε . Καὶ τὰ τῶν ὁμοφύλων νεκρὰ σώματα ἄταφα εἴα , μόνης ἐπιμελούμενος τῆς τῶν σκύλων συλλογῆς . Κλεῖθρα δὲ καὶ σφραγῖδας τοῖς ταμείοις Κρούμου ἐπιθεὶς ὡς ἴδια λοιπὸν ἠσφαλίσατο . Ὦτα γοῦν καὶ ἔτερα μέλη Χριστια νῶν ἀπέτεμεν ἁψαμένων τῶν σκύλων · καὶ τὴν λεγομένην αὐλὴν τοῦ Κρούμου ἐνέπρησεν , ἐκείνου σφόδρα τεταπεινωμένως δηλοῦντος , ὅτι « Ἰδοὺ νενίκηκας · λάβε εἴ τί σοι ἀρεστόν ἐστι , καὶ ἔξελθε ἐν εἰρήνῃ . » Ὁ δὲ τῆς εἰρήνης ἐχθρὸς ταύτην οὐ προσήκατο . Ρ . ᾶ ] Ἐφ´ οἷς χαλεπήνας ὁ Κροῦμος , τὰς τῆς χώρας εἰσόδους καὶ ἐξόδους περιέφραξεν ὀχυρώμασι ξυλίνοις . Ὁ δὲ Νικηφόρος τοῦτο γνοὺς
Lemmas: ὑπαντάω Σαρακηνός εἰς ὁ εὐχαίτης αεοειντα στρατηγός ὁ Ἀρμενιακός σύν ὁ ρώγα ὁ θέμα , οὗτος ἀφαιρέω σύν πολύς πλῆθος λαός , κεντηνάριον ἐγʹ εἰμί . ἐπί οὗτος οὖν ὁ νέος Ἀχαάβ μή παιδεύω , ὁ Φάλαρις καί Μίδας ἄπληστος κατά Βουλγάρα παρατάσσω ἅμα Σταυράκιος ὁ υἱός αὐτός . καί ἐξέρχομαι ὁ βασιλίς κελεύω Νικήτας πατρίκιος καί γενικός λογοθέτης ὁ δημόσιος τέλος ὁ ἐκκλησία καί μοναστήριον ἀναβιβάζω , καί ὀκτώ ἔτος ὀπισθοτέλεια ὁ ὁ ἄρχω ἀπαιτέω οἶκος . καί εἰμί θρῆνος μέγας ἐν ὁ πόλις . ἐπί οὗτος ἐγκαλέω ὑπό Θεοδόσιος πατρίκιος ὁ Σαλιβαράς , ὁ γνήσιος αὐτός θεράπων , ὅτι « πάνετες καταβοάω ἐγώ , δεσπότης , καί ἐν καιρός πειρασμός πᾶς ἐπιχαίρω ὁ πτῶσις ἐγώ , » φημί πρός αὐτός · « εἰμί ὁ θεός σκληρύνω σκληρύνω ὁ Καρδία ἐγώ ὡς ὁ Φαραώ , τίς ἀγαθός εἰμί ὁ ὑπό χείρ ἐγώ ; παρά Νικηφόρου , Θεοδόσιος , μή ἐκδέχομαι πλήν ὁ ὁράω σύ . » ἐπισυνάγω δέ ὁ στρατόπεδον Ἀνατολή καί Δύσις , καί πολύς πένης ἴδιος ὀψώνιον , σφενδόνη καί ῥάβδος ὁπλίζω , βλασφημέω ἅμα ὁ στράτευμα , ἐλαύνω κατά Βουλγαρία . Κρούμος δέ ὁ πλῆθος φοβέω , εἰμί αὐτῖς ἐν Μαρκέλλα , αἰτέω εἰρήνη . ὁ δέ ὁ οἰκεῖος κακοβουλία καί ὁ ὁ ομόφρων αὐτός σύμβουλος διακωλύω . εἰσέρχομαι δέ εἰς Βουλγαρία ὁ καί ὁ Ἰούλιος μείς . Κυνός εἰμί ἐπιτολή πανωλέθριος . καί προλέγω1 ὁ αὐτός πανωλεθρία συχνός ἐπιφθέγγομαι · « Τῖς πορεύω καί ἀπατάω ὁ Ἀχαάβ ; ὅτι2 κἀν ὁ θεός , κἀν ὁ ἀντίκειμαι , ἕλκω ἐγώ ἄκων . » μετά γοῦν ὁ πρῶτος συμβολή δόξα κατευοδόω , οὖον ὁ Θεός ὁ ὁ Νίκη ἀλλά ὁ ὁ Σταυράκιος εὐτυχία κηρύσσω . καί ὁ κωλύω ὁ εἴσοδος ἄρχω ἀπειλέω . πᾶσα δέ ἡλικία , ἠώς καί βρέφος αὐτός , ανηλεώς φονεύω προστάσσω . καί ὁ ὁ ὁμόφυλος νεκρός σῶμα ἄταφος ἐάω , μόνος ἐπιμελέομαι ὁ ὁ σκῦλα συλλογή . κλεῖθρον δέ καί σφραγίς ὁ ταμεῖον Κρούμος ἐπιτίθημι ὡς ἴδιος λοιπός ἀσφαλίζω . οὖς γοῦν καί ἔτερα μέλος Χριστιά νάω ἀποτέμνω ἅπτω ὁ σκῦλα · καί ὁ λέγω αὐλή ὁ Κρούμος ἐμπίμπρημι , ἐκεῖνος σφόδρα τεταπεινωμένως δηλόω , ὅτι « ἰδέ νικάω · λαμβάνω εἰμί τίς σύ ἀρεστός εἰμί , καί ἐξέρχομαι ἐν εἰρήνη . » ὁ δέ ὁ εἰρήνη ἐχθρός οὗτος οὖον προσίημι . Ρ . ᾶ ] Ἐφ´ ὅς χαλεπαίνω ὁ Κρούμος , ὁ ὁ χώρα εἴσοδος καί ἔξοδος περιφράσσω ὀχύρωμα ξύλινος . ὁ δέ Νικηφόρος οὗτος γιγνώσκω