georgius-cedrenus.compendium-historiarum 485
τὸν Μυχαήλ καί τινα ἕτερον περιβοήτους ἔσεσθαι μετ´ οὐ πολὺ διηγόρευε , καὶ βασιλείας αὐτῆς ἐπιτυχεῖν οὐκ ἐν μακρῷ τῷ χρόνῳ . Τούτοις ὁ στρατηγὸς τὴν ψυχὴν ἐκθερμανθείς , καὶ τὸ μέλλον ὥσπερ ἐνοπτριζόμενος , οὐκ ἔγνω βραδυτῆτι παρώσασθαι τὸν καιρὸν , οὗ πάλιν τυχεῖν οὐ ῥᾴδιον . Τράπεζα οὖν παραχρῆμα , καὶ τοὺς ἄλλους πάντας καταλιπὼν τοὺς καὶ γένει καὶ ἀξιώμασι διαφανεστέρους , τούτους δὴ τοὺς ἄνδρας εἰς ἑστίασιν συγκαλεῖ , καὶ τοῦ πότου ἀκμάζοντος τὰς θυγατέρας ἄγων ἐδίδου τοῖς ξένοις ὁ στρατηγὸς , καὶ νυμφίους ἔχειν καθωμολόγει , τῷ ξένῳ μὲν καὶ παραδόξῳ τοῦ πράγματος ἐν ἐκστάσει πρότερον γενομένους , ἀποδεχομένους δὲ ὅμως καὶ συγκατατιθεμένους , καὶ Θεοῦ ἔργον τὸ τοιοῦτον , οὐκ ἀνθρώπου ὁμολογοῦντας . Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐπράττετο οὕτως · τὴν δὲ τοῦ ῥηθέντος Ἀθιγγάνου φωνὴν ὥς τινα θείαν πρόῤῥησιν ἐνηχηθεὶς ὁ Μιχαὴλ , δεύτερον δ´ οἰωνὸν εἰληφὼς καὶ τὴν κατὰ τὸ Φιλομίλιον τοῦ μοναχοῦ προανόρευσιν , ὡς ἥδη φθάσαντες εἴπομεν , τῷ τοῦ Λέοντος φόνῳ ἰταμώτερον ἐπέθετο καὶ θρασύτερον , κακὸς μὲν περὶ τὸν πρῶτον εὐεργέτην φανεὶς , ἐκεῖνον δὴ τὸν εἰρημένον Βαρδάνιον , κακίων δὲ περὶ τὸν δεύτερον , φημὶ δὴ τὸν Λέοντα , ὃς καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐκ τοῦ θείου βαπτίσματος υἱοθετησάμενος ἦν , Ὅμως δὲ καὶ τὸν Λέοντα , οἰκτίστῳ θανάτῳ κατεργασάμενος ἀπόμοιράντινα χορηγίας τοῖς τοῦ Λέοντος ἐναποτάττει παισὶ καὶ τῇ τούτων μητρὶ ἐκ τῶν δημευθέντων κτημάτων αὐτοῦ , καί τινας τῶν ἑαυτοῦ παίδων πρὸς ὑπηρεσίαν αὐτοῖς δωρησάμενος , καὶ τὴν μὲν τοῦ Λέοντος γαμετὴν εἰς τὴν οὕτω λεγομένην τῶν Δεσποτῶν μονὴν ἐνασφαλίζει κελεύσας , τοὺς ἄῤῥενας δὲ τῶν παίδων ἐν τῇ Πρώτῃ νήσῳ , ὡς εἴρηται . Ὦν κατ´ αὐτὴν εὐνουχισθέντων Θεοδόσιος μὲν ἀπεβίω , Κωνσταντῖνος δ´ ὁ μετονομασθεὶς Βασίλειος ἀφωνίᾳ μετὰ τὸν εὐνουχισμὸν κατασχεθείς ἐδεῖτο μὲν τοῦ Θεοῦ τὴν ἑαυτοῦ λυθῆναι φωνὴν , ἐδεῖτο δὲ καὶ τοῦ ἐν θεολογίᾳ περιωνύμου Γρηγορίου , ἐκεῖσε που ἀνεστηλωμένου τυῇχάνοντος [ . Ὑπήκουσεν οὖν τῆς αὐτοῦ δεήσεως ὁ ἅγιος , καὶ ὡράθη τῷ Κωνσταντίνῳ φάσκων ὁ θεῖος τύπος · « Κατὰ τὸν ὄρθρον τουτονὶ τὸν κηρὸν λαβὼν ἀνάγνωθι . » Ὁ δὲ πιστεύσας τοῖς λεγομένοις , εἰσελθὼν ἀνέγνω λαμπρᾷ καὶ καθαρωτάτῃ φωνῆ , τὸ « Πάλιν Ἰησοῦς ὁ ἐμός . » Τῆς φωνῆς δὲ λυθείσης αὐτοῦ τήν τε πατροπαράδοτον ἐβδελύξατο ἄνοιαν , καὶ περὶ τὰς θείας εἰκόνας τὴν εὐγνωμοσύνην μετέθετο Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον · ἤδη δὲ τὴν αὐτοκράτορα τοῦ Μιχαὴλ ἐπανελομένου ἀρχὴν καὶ τὰ κατ´ αὐτὴν ὡς ἐβούλετο διοικοῦντος , ἐπιστολὴν ὁ ἀοίδιμος , Νικηφόρος ὁ πατριάρχης ἐκπέμπει , παρακαλῶν ἀπολαβεῖν τὸν ἀσπασμὸν τὰς θείας εἰκόνας καὶ ἀνάκλησιν γενέσθαι τῆς εὐσεβείας . Ἀλλ´ ὁ Μιχαὴλ ἀπεκρίνατο μήτε τι κακουργήσων ἐλθεῖν τῶν περὶ πίστεως ἐκτεθειμένων , μήτε μὴν τῶν ἤδη παραδοθέντων
Lemmas: ὁ Μυχαήλ καί τις ἕτερος περιβόητος εἰμί μετέ οὖον πολύς διαγορεύω , καί βασίλεια αὐτός ἐπιτυγχάνω οὐ ἐν μακρός ὁ χρόνος . οὗτος ὁ στρατηγός ὁ ψυχή ἐκθερμαίνω , καί ὁ μέλλω ὥσπερ ἐνοπτρίζω , οὐ γιγνώσκω βραδυτής παρόω ὁ καιρός , ὅς πάλιν τυγχάνω οὖον ῥᾴδιος . Τράπεζα οὖν παραχρῆμα , καί ὁ ἄλλος πᾶς καταλείπω ὁ καί γένος καί ἀξίωμα διαφανής , οὗτος δή ὁ ἀνήρ εἰς ἑστίασις συγκαλέω , καί ὁ πότος ἀκμάζω ὁ θυγάτηρ ἄγω δίδωμι ὁ ξένος ὁ στρατηγός , καί νυμφίος ἔχω καθομολογέω , ὁ ξένος μέν καί παράδοξος ὁ πρᾶγμα ἐν ἔκστασις πρότερος γίγνομαι , ἀποδέχομαι δέ ὅμως καί συγκατατίθημι , καί Θεός ἔργον ὁ τοιοῦτος , οὐ ἄνθρωπος ὁμολογέω . ἀλλά οὗτος μέν πράσσω οὕτως · ὁ δέ ὁ εἴρω Αθίγγανος φωνή ὅς τις θεῖος πρόρρησις ἐνηχέω ὁ Μιχαήλ , δύο δδʹ οἰωνός λαμβάνω καί ὁ κατά ὁ Φιλόμιλος ὁ μοναχός προανορευσις , ὡς ἥδη φθάνω εἶπον , ὁ ὁ Λέων φόνος ἰταμός ἐπιτίθημι καί θρασύς , κακός μέν περί ὁ πρῶτος εὐεργέτης φαίνω , ἐκεῖνος δή ὁ εἴρω Βαρδάνιος , κακός δέ περί ὁ δύο , φημί δή ὁ Λέων , ὅς καί ὁ υἱός αὐτός ἐκ ὁ θεῖον βάπτισμα υἱοθετέω εἰμί , ὅμως δέ καί ὁ Λέων , οἴκτιστος θάνατος κατεργάζομαι ἀπόμοιράντινα χορηγία ὁ ὁ Λέων ἐναποτάσσω παῖς καί ὁ οὗτος μήτηρ ἐκ ὁ δημεύω κτῆμα αὐτός , καί τις ὁ ἑαυτοῦ παῖς πρός ὑπηρεσία αὐτός δωρέω , καί ὁ μέν ὁ Λέων γαμετή εἰς ὁ οὗτος λέγω ὁ δεσπότης μονή ἐνασφαλίζομαι κελεύω , ὁ ἄρσην δέ ὁ παῖς ἐν ὁ Πρῶτος νῆσος , ὡς εἴρω . ὦς κατ´ αὐτός εὐνουχίζω Θεοδόσιος μέν ἀποβιόω , Κωνσταντῖνος δδʹ ὁ μετονομάζω Βασίλειος ἀφωνία μετά ὁ εὐνουχισμός κατέχω δήω μέν ὁ Θεός ὁ ἑαυτοῦ λύω φωνή , δήω δέ καί ὁ ἐν θεολογία περιώνυμος Γρηγόριος , ἐκεῖσε ποῦ ἀναστηλόω τυχάνω [ . ὑπακούω οὖν ὁ αὐτός δέησις ὁ ἅγιος , καί ὁράω ὁ Κωνσταντῖνος φάσκω ὁ θεῖος τύπος · « κατά ὁ ὄρθρος οὗτος ὁ κηρός λαμβάνω ἀναγιγνώσκω . » ὁ δέ πιστεύω ὁ λέγω , εἰσέρχομαι ἀναγιγνώσκω λαμπρός καί καθαρός φωνή , ὁ « πάλιν Ἰησοῦς ὁ ἐμός . » ὁ φωνή δέ λύω αὐτός ὁ τε πατροπαράδοτος βδελύσσομαι ἄνοια , καί περί ὁ θεῖος εἰκών ὁ εὐγνωμοσύνη μετατίθημι ἀλλά οὗτος μέν ὕστερος · ἤδη δέ ὁ αὐτοκράτωρ ὁ Μιχαήλ ἐπαναιρέω ἀρχή καί ὁ κατ´ αὐτός ὡς βούλομαι διοικέω , ἐπιστολή ὁ ἀοίδιμος , Νικηφόρος ὁ πατριάρχης ἐκπέμπω , παρακαλέω ἀπολαμβάνω ὁ ἀσπασμός ὁ θεῖος εἰκών καί ἀνάκλησις γίγνομαι ὁ εὐσέβεια . Ἀλ ὁ Μιχαήλ ἀποκρίνω μήτε τίς κακουργέω ἔρχομαι ὁ περί πίστις εκτεθειμένος , μήτε μήv ὁ ἤδη παραδίδωμι