georgius-cedrenus.compendium-historiarum 540
τοῦ Μιχαὴλ καθωπλίζετο , καὶ πρὸς τὸν τῆς Θεοτόκου ναὸν τῶν Ὀδηγῶν φοιτήσας εἰσῄει μετὰ λαμπάδων τὸν συντακτήριον ἐκπληρῶν . Ὡς οὖν τοῖς ἀδύτοις προσήγγισεν , ἄφνω τῶν αὐτοῦ ὥμων ἡ χλαμὺς ἀλισθήσασα αἰσθέσθαι τοῦτον δεινοτέρων δεινῶν παρεσκεύασε . Καὶ αὐτὸς δὲ πρὸ μιᾶς ἡμέρας τοῦ μέλλειν ἀπαίρειν ἀπὸ τῆς πόλεως , εἴτ´ ἀφ´ ἑαυτοῦ εἴτε καὶ ἄλλως ὑπὸ τοῦ μέλλοντος ἐλαυνόμενος , συναγαγὼν εἰς ταυτὸ τοὺς φίλους καὶ συμποσιάσας μεμνῆσθαί τε τῆς αὐτοῦ παρῄνει φιλίας καὶ λεγάτα , ὡς τοῦ βίου ἤδη ἔξω γινόμενος , παρσχετο . Ὡς οὖν κατὰ τῆς Κρήτης ἐξῄεσαν καὶ τῷ θέματι τῶν Θρακησίων ἐπέβησαν , καὶ κατά τινα Χῶρον τόπον οὕτω λεγόμενον οἱ τούτῳ ὑπηρετοῦντες προκαταλαβόντες τὰς σκηνὰς κατεπήγνυον ἀμλλῃ χρώμενοι καὶ σπουδῇ , ἐνταῦθά που , εἴτε δὴ κατὰ πρόνοιαν εἴτε καὶ ἄλλως κατ´ ἄγνοιαν , τὴν μὲν τοῦ βασιλέως ἐπὶ πεδινοῦ χωρίου αὐλαίαν ἐπήξαντο , εἴς τινα δὲ λόφον ὑπερανεστηκότα τὴν τοῦ Καίσα . ρος ἀνεπέτασαν . Ὅπερ ὡς ἕρμαιον λαβόντες οἱ τῷ Μιχαὴλ προσκείμενοι καὶ προσπολεμοῦντες τῷ Καίσαρι κατῃτιῶντο τὸ γεγονὸς καὶ τὰς κατ´ ἐκείνου ἐξέκαιον συμβουλάς . Ὑπέθραττε δ´ ὅμως αὐτοὺς καὶ νωθροτέροῦς ἐποίει πρὸς τὴν ἐγχείρησιν ἡ τοῦ Καίσαρος κραταιοτέρα ἰσχύς · τήν τε γὰρ τοῦ δομεστίκου τῶν σχολῶν ἀρχὴν ὁ τούτου εἶχεν υἱὸς Ἀντίγονος , καὶ οἱ λοιποὶ στρατηγοὶ αὐτῷ ἐπειθάρχουν , καὶ Συμβάτιος ὁ λογοθέτης τοῦ δρόμου , γαμβρὸς ἐπὶ τῇ θυγατρὶ αὐτοῦ τυγχάνων , ἀναντιῤῥήτως τὰ ἐκείνου φρονεῖν ἐπιστεύετο . Ἀλλ´ ἔλαθεν ὁ Συμβάτιος ὑπὸ τοῦ βασιλέως κλαπεὶς καὶ τὸν φόνον τοῦ πενθεροῦ ἐργασάμενος αὐτὸς , καὶ οὐκ ἄλλος , σύνθημα τοῦ φόνου εὐτρεπισθείς . Ἄρτι γὰρ ἐξήει τὰς ἀναφορὰς ἀναγνοὺς , καὶ τὸ σημεῖον ἐδίδου τοῦ φόνου , σταυρὸν εἰς τὸ ἑαυτοῦ πρόσωπον ἐγχαράξας . Ἀνεβάλλοντο δ´ ὅμως οἱ συνωμόται , τὴν ἑταιρείαν παρισταμένην ὁρῶντες τοῦ Καίσαρος . Ὅπερ ὁ Μιχαήλ εὐλαβηθεὶς , μὴ πως κατάφωρος γενόμενος καθ´ ἑαυτοῦ τὴν μάχαιραν ἐπισπάσηται , διὰ πιστοῦ τινος ἐθαρσοποίει τοὺς ἄνδρας ταῖς ὑοιοσχέσεσι . Καὶ παρῆλθεν ἂν τὸν κίνδυνον καὶ παρεκρούσατο ὁ Καῖσαρ τῷ δέει καταπλησσομένων καὶ κατεπτηχότων τῶν συνωμοτῶν εἰ μὴ Βασίλειος ὁ μετὰ ταῦτα[Ρ . ὅβθ ] βασιλεὺς , παρακοιμώμενος ὢν , διανέστη πρὸς τὴν ἐγχείρησιν · οὗτος γὰρ ἀποῤῥῖψαί τε πείθει τὸ δέος τοὺς συνωμότας καὶ πρὸς τὴν πρᾶξιν ἐπιρρωννύει . Ξιφήρεις οὖν τοὺς ἄνδρας ἰδὼν ὁ Βάρδας ἐπιόντας ἀθρόως
Lemmas: ὁ Μιχαήλ καθοπλίζω , καί πρός ὁ ὁ Θεοτόκος ναός ὁ ὁδηγός φοιτάω εἰσέρχομαι μετά λαμπάς ὁ συντακτήριος ἐκπληρόω . ὡς οὖν ὁ ἄδυτος προσεγγίζω , ἄφνω ὁ αὐτός ὁμόω ὁ χλαμύς ἀλισθήσασα αἰσθάνομαι οὗτος δεινός δεινός παρασκευάζω . καί αὐτός δέ πρό εἷς ἡμέρα ὁ μέλλω ἀπαίρω ἀπό ὁ πόλις , προστίθημι ἀφή ἑαυτοῦ εἴτε καί ἄλλως ὑπό ὁ μέλλω ἐλαύνω , συνάγω εἰς τατός ὁ φίλος καί συμποσιάζω μιμνήσκω τε ὁ αὐτός παραινέω φίλιος καί λεγάτος , ὡς ὁ βίος ἤδη ἔξω γίγνομαι , παρέχω . ὡς οὖν κατά ὁ Κρήτη ἔξειμι καί ὁ θέμα ὁ Θρακησίων ἐπιβαίνω , καί κατά τις Χῶρος τόπος οὗτος λέγω ὁ οὗτος ὑπηρετέω προκαταλαμβάνω ὁ σκηνή καταπήγνυμι ἀμλλῃ χράω καί σπουδή , ἐνταῦθα ποῦ , εἴτε δή κατά πρόνοια εἴτε καί ἄλλως κατ´ ἄγνοια , ὁ μέν ὁ βασιλεύς ἐπί πεδινός χωρίον αὐλαία πήγνυμι , εἰς τις δέ λόφος ὑπερανίσταμαι ὁ ὁ Καϊσά . ρος ἀναπετάννυμι . ὅπερ ὡς ἕρμαιον λαμβάνω ὁ ὁ Μιχαήλ πρόσκειμαι καί προσπολεμέω ὁ Καῖσαρ καταιτιάομαι ὁ γίγνομαι καί ὁ κατ´ ἐκεῖνος ἐκκαίω συμβουλή . ὑποθράττω δδʹ ὅμως αὐτός καί νωθρός ποιέω πρός ὁ ἐγχείρησις ὁ ὁ Καῖσαρ κραταιός ἰσχύς · ὁ τε γάρ ὁ δομέστικος ὁ σχολή ἀρχή ὁ οὗτος ἔχω υἱός Ἀντίγονος , καί ὁ λοιπός στρατηγός αὐτός πειθαρχέω , καί Συμβάτιος ὁ λογοθέτης ὁ δρόμος , γαμβρός ἐπί ὁ θυγάτηρ αὐτός τυγχάνω , ἀναντιῤῥήτως ὁ ἐκεῖνος φρονέω πιστεύω . Ἀλ λανθάνω ὁ Συμβάτιος ὑπό ὁ βασιλεύς κλέπτω καί ὁ φόνος ὁ πενθερός ἐργάζομαι αὐτός , καί οὐ ἄλλος , σύνθημα ὁ φόνος εὐτρεπίζω . ἄρτι γάρ ἔξειμι ὁ ἀναφορά ἀναγιγνώσκω , καί ὁ σημεῖον δίδωμι ὁ φόνος , σταυρός εἰς ὁ ἑαυτοῦ πρόσωπον ἐγχαράσσω . ἀναβάλλω δδʹ ὅμως ὁ συνωμότης , ὁ ἑταιρεία παρίστημι ὁράω ὁ Καῖσαρ . ὅπερ ὁ Μιχαήλ εὐλαβέομαι , μή πως κατάφωρος γίγνομαι καθ´ ἑαυτοῦ ὁ μάχαιρα ἐπισπάω , διά πιστός τις εθαρσοποιεω ὁ ἀνήρ ὁ υοιοσχεσις . καί παρέρχομαι εἄν ὁ κίνδυνος καί παρακρούω ὁ Καῖσαρ ὁ δήω καταπλήσσω καί καταπτήσσω ὁ συνωμότης εἰμί μή Βασίλειος ὁ μετά ταῦτα[Ρ . ὅβθ ] βασιλεύς , παρακοιμώμενος εἰμί , διανίσταμαι πρός ὁ ἐγχείρησις · οὗτος γάρ ἀπορρίπτω τε πείθω ὁ δέος ὁ συνωμότης καί πρός ὁ πρᾶξις ἐπιρρώννυμι . ξιφήρης οὖν ὁ ἀνήρ εἶδον ὁ Βάρδας ἔπειμι ἀθρόος