georgius-cedrenus.compendium-historiarum 245
ἔπισε .... ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐρωτηθεὶς γεοὶ τοῦ του οὕτως ἀπεκρίνατο λέγων · Αὐτὸς Ἰωάννης ἐν τῷ κατ´ αὐτὸν Εὐαγγελίῳ πρὸς τῶ τέλει διεσάφησε τοῦτο φάσκων Καὶ τοῦτο εἰπὼν ὁ Ἰησοῦς λέγει αὐτῷ τουτέστι τῷ Πέτρῳ · Ἀκολούθει μοι . Ἐπιστραφεὶς δὲ ὁ Πέτρος βλέπει τὸν μαθητὴν ὃν ἡγάπα ὁ Ἰησοῦς ἀκολουθοῦντα , καί φησι · Κύριε , οὗτος δὲ τί ; Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς · Ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἕως ἔρχωμαι , τί πρὸς σέ ; Ἐπεὶ οὖν ἀλιεύοντας αὐτοὺς κατείληφε , τῷ Πέτρῳ μόνῳ προσέταξεν ἕπεσθαι αὐτῷ . Ὁ δὲ καὶ τὸν Ἰωάννην συμπορεύεσθαι βουλόμενος ἔφη · Κύριε , οὐτος δὲ τί · Ὅν θεσπίσας ὁ Ἰησοῦς προσμένειν ἐπὶ τῆς ἁλιείας φησίν · Ἐὰν αὐτὸν θέλω μένειν ἐνταῦθα καὶ ἀλιεύειν ἕως ἂν ὑποστρέψας ἔρχωμαι πάλιν ὡδε , τί πρὸς σέ ; ὥστε οὖν ἄριστα . διορθούμενος τὴν ἐσφαλμένην αὐτῶν ὑπόνοιαν , εἰκότως ἔφη , καὶ οὐκ εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς ὅτι οὐκ ἀποθνήσκει . Καὶ γὰρ ἐν πολλοῖς πολλάκις ἐσφάλλοντο πρὸς τὰς πεύσεις Χριστοῦ καὶ τὰς ἀποκρίσεις , καὶ ἤκουον , Ἀσύνετο καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ , ἔως ἐλθὸν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ὡδήγησεν αὐτοὺς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν κατὰ τὸν τοῦ Κυρίου λόγον . Εἰ δέ τις ἐριστικῶς καὶ προπετῶς ἀποκρινόμενος τὰς ἱερὰς ταύτας φωνὰς καὶ μαρτυρίας ἀκαίρως δῆθεν συλλογιζόμενος εἴπη · Πρὸς τὸ καταγγεῖλαι τὴν δευτέραν Χριστοῦ παρουσίαν κατελείφθη ζῶν ἐν σαρκὶ μετὰ Ἔνώχ καὶ Ἠλία , ἀκουέτω ὅτι περ μόνους διὰ τῆς ἀποκαλύψεως αὐτὸς οὗτος ἐκείνους ἐκ προσώπου λέγει Κυρίου τοὺς δύο μάρτυρας γενήσεσθαι , Ἐνὼχ καὶ Ἡλίαν , τοιάδε φάσκων · Καὶ δώσω τοῖς δυσὶ μάρτυσί μου , καὶ προφητεύσουσιν ἡμέρας ασξʹ , περιβεβλημένοι σάκκους . οὗτοι εἰσιν αἱ δύο ἐλαῖαι καὶ αἱ δύο λυχνίαι . Πῦρ ἐκπορεύεται τοῦ στόματος αὐτῶν καὶ κατεσθίει τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν . Καὶ ὅταν καὶ νικήσει καὶ ἀποκτείνει αὐτοὺς , καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν ἐπὶ τῆς πλατείας τῆς μεγάλης πόλεως ἔσονται ἡμέρας τρεῖς ἥμισυ ἄταφα , ὅπου καὶ ὁ Κύριος αὐτῶν ἐσταυρώθη . Μάτην οὖν παραληροῦσί τινες · φάσκοντες αὐτὸν ζῇν ἔτι ἐν σαρκὶ , καὶ μὴ νοοῦντες μήτε ἃ λέγουσι τῷ ὄντι μήτε περὶ τίνων διαβεβαιοῦνται , οἴκοθεν τοῦτο καὶ οὐκ ἔκτινων ἱερῶν ἐξηγητῶν ῥιψοκινδύνως τε καὶ τολμηρῶς ὄντως τε . ρατευομενοι . Μετὰ δὲ Νέρουαν ἐβασίλευσε Τραῖανὸς ἔτη ιθʹ , μῆνας ϛʹ , ἡμέρας ιεʹ . Οὗτος ἦν μιοοπόνηρος καὶ φιλοδίκαιος . Γυμνώσας γάρ ποτε ξίφος ἐνώπιον τῶν ἐν τέλει πάντων ἔδωκε τῶ ἐπάρχῳ , εἰπών · Δέξαι τοῦτο · καὶ εἰ μὲν καλῶς ἄρχω , ὑπὲρ ἐμοῦ , εἰ δὲ μὴ , κατ´ ἐμοῦ αὐτῷ χρῆσαι . Προεχειρίσθη δὲ ὑπὸ Νέρουα διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ ὡς πολεμικώτατος καὶ πολλὰ κατορθώματα ἐν Ῥώμῃ [ Ρ . Ζέθ ] καὶ πανταχοῦ γῆς πεποιηκώς . Φίλου δέ τινος αὐτοῦ ποτε διαβληθέντος ὡς ἐπιβούλου , καὶ τούς τε ὀφθαλμοὺς ἐκκεντηθέντος ὑπὸ τῶν ἰδίων χειρῶν καὶ τὸ γένειον ἀποκειραμένου , ἐπεὶ τυφλὸς πρὸς Τραῖανὸν εἰσήχθη , πολλὰ λυπηθεὶς ἐπὶ τῷ αὐτοῦ φίλῳ , πόλιν ἣν ἔκτισεν ἐπὶ τῷ ὁνόματι αὐτοῦ τὴν νῦν Τραῖανούπολιν , τοῦτον κατοικτείρας ὡς δεσπότην τῆς πόλεως ἐκεῖσε ἀπέστειλεν εἶναι , ἔως τῆς αὐτοῦ τελευτῆς θεραπείαν αὐτοῦ πᾶσαν ποιησάμενος . Οὗτος προσέταξε τὸ Χοιστιανὸν φῦλον
Lemmas: πῖσος .... ἐν Κωνσταντινούπολις ἐρωτάω γεόω ὁ ὁ οὕτως ἀποκρίνω λέγω · αὐτός Ἰωάννης ἐν ὁ κατ´ αὐτός Εὐαγγέλιος πρός ὁ τέλος διασαφέω οὗτος φάσκω καί οὗτος εἶπον ὁ Ἰησοῦς λέγω αὐτός τουτέστι ὁ Πέτρος · ἀκολουθέω ἐγώ . ἐπιστρέφω δέ ὁ Πέτρος βλέπω ὁ μαθητής ὅς ἀγαπάω ὁ Ἰησοῦς ἀκολουθέω , καί φημί · κύριος , οὗτος δέ τίς ; καί λέγω αὐτός ὁ Ἰησοῦς · ἐάν αὐτός ἐθέλω μένω ἠώς ἔρχομαι , τίς πρός σός ; ἐπεί οὖν αλιεύω αὐτός καταλαμβάνω , ὁ Πέτρος μόνος προστάσσω ἕπω αὐτός . ὁ δέ καί ὁ Ἰωάννης συμπορεύομαι βούλομαι φημί · κύριος , οὐτος δέ τίς · ὅς θεσπίζω ὁ Ἰησοῦς προσμένω ἐπί ὁ ἁλιεία φημί · ἐάν αὐτός ἐθέλω μένω ἐνταῦθα καί ἁλιεύω ἠώς εἄν ὑποστρέφω ἔρχομαι πάλιν ὧδε , τίς πρός σός ; ὥστε οὖν ἀγαθός . διορθόω ὁ σφάλλω αὐτός ὑπόνοια , εἰκότως φημί , καί οὐ εἶπον αὐτός ὁ Ἰησοῦς ὅτι οὐ ἀποθνήσκω . καί γάρ ἐν πολύς πολλάκις σφάλλω πρός ὁ Πεύσεις Χριστός καί ὁ ἀπόκρισις , καί ἀκούω , ασύνετος καί βραδύς ὁ Καρδία , ἔως ἔρχομαι ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὁδηγέω αὐτός εἰς πᾶς ὁ ἀλήθεια κατά ὁ ὁ κύριος λόγος . εἰμί δέ τις ἐριστικός καί προπετῶς ἀποκρίνω ὁ ἱερή οὗτος φωνή καί μαρτυρία ἄκαιρος δῆθεν συλλογίζομαι εἶπον · πρός ὁ καταγγέλλω ὁ δύο Χριστός παρουσία καταλείπω ζῶ ἐν σάρξ μετά Ἑνώχ καί Ἠλία , ἀκούω ὅτι περ μόνος διά ὁ ἀποκάλυψις αὐτός οὗτος ἐκεῖνος ἐκ πρόσωπον λέγω κύριος ὁ δύο μάρτυς γίγνομαι , Ἐνώχ καί Ἡλίας , τοιόσδε φάσκω · καί δίδωμι ὁ δύο μάρτυς ἐγώ , καί προφητεύω ἡμέρα ασξʹ , περιβάλλω σάκκος . οὗτος εἰμί ὁ δύο ἐλαία καί ὁ δύο λυχνία . πῦρ ἐκπορεύω ὁ στόμα αὐτός καί κατεσθίω ὁ ἐχθρός αὐτός . καί ὅταν καί νικάω καί ἀποκτείνω αὐτός , καί ὁ πτῶμα αὐτός ἐπί ὁ πλατύς ὁ μέγας πόλις εἰμί ἡμέρα τρεῖς ἥμισυς ἄταφος , ὅπου καί ὁ Κύριος αὐτός σταυρόω . Μάτος οὖν παραληρέω τις · φάσκω αὐτός ζάω ἔτι ἐν σάρξ , καί μή νοέω μήτε ὁ λέγω ὁ εἰμί μήτε περί τίνω διαβεβαιόω , οἴκοθεν οὗτος καί οὐ ἐκτίνω ἱερός ἐξηγητής ῥιψοκίνδυνος τε καί τολμηρός εἰμί τε . ρατευομενω . μετά δέ Νέρουα βασιλεύω Τραϊανός ἔτος εὐθύς , μείς ϛυʹ , ἡμέρα ἵημι . οὗτος εἰμί μιοοπόνηρος καί φιλοδίκαιος . γυμνόω γάρ ποτός ξίφος ἐνώπιος ὁ ἐν τέλος πᾶς δίδωμι ὁ ἔπαρχος , εἶπον · δέχομαι οὗτος · καί εἰμί μέν καλῶς ἄρχω , ὑπέρ ἐγώ , εἰμί δέ μή , κατ´ ἐγώ αὐτός χράω . προχειρίζω δέ ὑπό Νέρουα διά ὁ ἀρετή αὐτός ὡς πολεμικός καί πολύς κατόρθωμα ἐν Ῥώμη [ Ρ . Ζέθ ] καί πανταχοῦ γῆ ποιέω . Φίλου δέ τις αὐτός ποτός διαβάλλω ὡς ἐπίβουλος , καί ὁ τε ὀφθαλμός ἐκκεντέω ὑπό ὁ ἴδιος χείρ καί ὁ γένειον ἀποκείρω , ἐπεί Τυφλὸς πρός Τραϊανός εἰσάγω , πολύς λυπέω ἐπί ὁ αὐτός φίλος , πόλις ὅς κτίζω ἐπί ὁ ὄνομα αὐτός ὁ νῦν Τραϊανούπολις , οὗτος κατοικτείρω ὡς δεσπότης ὁ πόλις ἐκεῖσε ἀποστέλλω εἰμί , ἔως ὁ αὐτός τελευτή θεραπεία αὐτός πᾶς ποιέω . οὗτος προστάσσω ὁ Χοιστιανὸν φῦλον