georgius-cedrenus.compendium-historiarum 131
ἐδίδασκε πρὸς τοῖς ἄλλοις ὅτι δεῖ τὸν φιλοσοφεῖν ἐθέλοντα πάντων ἀπέχεσθαι κακῶν , σωφροσύνην ἀσκεῖν , καὶ πάντα ὀρθῶς νοεῖν καὶ πράττειν , καὶ οὔτως ἔστι τὸ ἐννεαγράμματον μαθεῖν . Καὶ οὕτως , φησὶν , ὅψει τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ Λόγον , τὸν ἀπαθῆ ,, παθητὸν νεοφανή . Τούτω συνήκμαζε καὶ Ἰπποκράτης φιλοσοφῶν καὶ ἰατρικὴν ὡς ἄριστα κατορθούμενος . ᾯ ἦν ἀδελφὸς Σώσανδρος ὀνομαζόμενος καὶ τὴν ἱππιατρικὴν , ἅμα δὲ καὶ πάντων τῶν κτηνῶν τέχνην μετερχόμενος · πρὸς ὅν φασιν εἰρηκέναι τὸν Ἱπποκράτην · « Ἡ τὸ ὄνομα μετάβαλε , ἢ τὴν τέχνην μετάμαθε . Μετὰ Ρ . ] Πέλοπα ἐβασίλευσεν Ἀτρεὺς ἔτη κʹ , εἶτα Θυέστης ἔτη ιβʹ , μεθ´ ὃν Ἀγαμέμνων ἔτη ιηʹ , εἶτα Αἴγισθος ἔτη ζʹ . Κατέσχεν οὖν ἡ βασλεία Ἑλλήνων ἤτοι Πελοποννησίων ἔτη ἑκατὸν ἑξήκοντα τέσσαρα . Ἐν τοῖς ἀνωτέρω τῶν εἰρημένων χρόνοις Μίνως τῆς Κρήτης , ὁ υἱὸς τῆς Εὐρώπης , ἐβασίλευσε , καὶ θαλασσοκρατῶν Ἀθηναίους ἐπολέμει καὶ νόμους ἐξετίθει . Τότε καὶ Δαίδαλος καὶ ὁ Ἵκαρος καὶ ὁ Ταῦρος ἕνεκεν τῆς Πασιφάης τῆς Μίνωος ἐθρυλοῦντο γυναικός . Ἐκ τοῦ Ταύρου μὲν οὖν νοταρίου αὐτῆς ὄντος μοιχευθεῖσα ἔτεκεν υἱὸν , ὃς Μινώταυρος ἐκλήθη . Ἡ δὲ Πασιφάη ὑπὸ Μίνωος μετὰ δύο δουλίδων κλεισθεῖσα ἐν οἰκήματι νόσῳ τελευτᾷ . Ἵκαρος δὲ τῆς εἰρκτῆς ὑπαλύξας , ὡς ἔπλει , ἐποντίσθη . Δαίδαλος δὲ ἐσφάγη . Ἡρακλῆς δὲ καὶ αὐτὸς , ὁ τοῖς ἄθλοις πολυθρύλητος , μετὰ τὴν ἀπὸ Κολχίδος μετὰ τῶν Ἀργοναυτῶν ὑποστροφὴν ἐν Λιβύῃ γενόμενος καὶ Ανταίῳ συμβαλὼν δαιμονιώδη τινὰ καὶ μυσαρὰ φάσματα τελοῦντι , καὶ νικήσας αὐτὸν , νόσῳ λοιμώδει περιπίπτει , καὶ μανεὶς εἰς πῦρ ἑαυτὸν ῥίψας τελευτᾷ . Μετὰ Μίνωα Μινώταυρος ὁ Πασιφάης καὶ Ταύρου Κβασιλεύει . Ὕἤριν δὲ οἱ συγκλητικοὶ τὸ ὑπὸ μοιχογεννήτου βασιλεύεσθαι ἡγούμενοι , Θησέα προτρέπονται τὸν υἱὸν Αἰγέως βασιλέως Θεσσαλίας εἰς πόλεμον κατ´ αὐτοῦ διαπερᾶν . Ὑπισχνοῦνται δὲ αὐτῷ αὐτόν τε προδοῦναι Μινώταυρον καὶ Ἀριάδνην τὴν Μίνωος καὶ Πασιφάης καὶ πᾶσαν Κρήτην . Διαπερᾷ γοῦν εἰς τὴν Κρήτην ἐξαίφνης ὁ Θησεύς . Ὁ γοῦν στρατηγὸς καὶ πάντες τὸν Μινώταυρον ἐν Γορτύνῃ ἀφέντες σχῆμα φυγῆς ἐποιήσαντο . Γνοὺς δὲ αὐτὸς τὴν προδοσίαν φεύγει εἰς τὴν Λαβυρίνθων χώραν , καὶ ἐν σπηλαίῳ λανθάνει κρυβεὶς , ἕως ὑπό τινος τῷ Θησεῖ μηνυθεὶς ἐσφάγη . Ὁ δὲ Θησεὺς εἰς Γορτύνην εἰσελθὼν ἐθριάμβευσεν . Αἰγεὺς δὲ ὁ τούτου πατὴρ τὴν φυγὴν ἀκούσας τῶν Κρητῶν , καὶ ὡς δόλῳ ὑπονοήσας ἀπώλετο Θησεὺς ,
Lemmas: διδάσκω πρός ὁ ἄλλος ὅτι δεῖ ὁ φιλοσοφέω ἐθέλω πᾶς ἀπέχω κακός , σωφροσύνη ἀσκέω , καί πᾶς ὀρθῶς νοέω καί πράσσω , καί οὔτως εἰμί ὁ ἐννεαγράμματον μανθάνω . καί οὕτως , φημί , ὁράω ὁ υἱός ὁ Θεός Λόγος , ὁ ἀπαθής ,, παθητός νεοφανής . οὗτος συνακμάζω καί Ἱπποκράτης φιλοσοφέω καί ἰατρικός ὡς ἀγαθός κατορθόω . ὧ εἰμί ἀδελφός Σώσανδρος ὀνομάζω καί ὁ ἱππιατρικός , ἅμα δέ καί πᾶς ὁ κτῆνος τέχνη μετέρχομαι · πρός ὅς φημί εἴρω ὁ Ἱπποκράτης · « ὁ ὁ ὄνομα μεταβάλλω , ἢ ὁ τέχνη μέτειμι . μετά Ρ . ] Πέλοψ βασιλεύω Ἀτρεύς ἔτος καί , εἶτα Θυέστης ἔτος ἶβις , μεθ´ ὅς Ἀγαμέμνων ἔτος ΙΗΥ , εἶτα Αἴγισθος ἔτος γῆ . κατέχω οὖν ὁ βασλεία Ἕλλην ἤτοι Πελοποννήσιος ἔτος ἑκατόν ἑξήκοντα τέσσαρες . ἐν ὁ ἀνωτέρω ὁ εἴρω χρόνος Μίνως ὁ Κρήτη , ὁ υἱός ὁ Εὐρώπη , βασιλεύω , καί θαλασσοκρατέω Ἀθηναῖος πολεμέω καί νόμος ἐκτίθημι . τότε καί Δαίδαλος καί ὁ Ἴκαρος καί ὁ Ταῦρος ἕνεκα ὁ Πασιφάη ὁ Μίνως θρυλέω γυνή . ἐκ ὁ Ταῦρος μέν οὖν νοτάρι αὐτός εἰμί μοιχεύω τίκτω υἱός , ὅς Μινώταυρος καλέω . ὁ δέ Πασιφάη ὑπό Μίνως μετά δύο δουλίδα καλέω ἐν οἴκημα νόσος τελευτάω . Ἴκαρος δέ ὁ εἱρκτή ὑπαλύσκω , ὡς πλέω , ποντίζω . Δαίδαλος δέ σφάζω . Ἡρακλῆς δέ καί αὐτός , ὁ ὁ ἆθλος πολυθρύλητος , μετά ὁ ἀπό Κολχίς μετά ὁ Ἀργοναύτης ὑποστροφή ἐν Λιβύη γίγνομαι καί Ἀνταῖος συμβάλλω δαιμονιώδης τις καί μυσαρός φάσμα τελέω , καί νικάω αὐτός , νόσος λοιμώδης περιπίπτω , καί μαίνομαι εἰς πῦρ ἑαυτοῦ ῥίπτω τελευτάω . μετά Μίνως Μινώταυρος ὁ Πασιφάη καί Ταῦρος κβασιλευις . Ἥρις δέ ὁ συγκλητικός ὁ ὑπό μοιχογέννητος βασιλεύω ἡγέομαι , Θησεύς προτρέπω ὁ υἱός Αἰγεύς βασιλεύς Θεσσαλία εἰς πόλεμος κατ´ αὐτός διαπεράω . ὑπισχνέομαι δέ αὐτός αὐτός τε προδίδωμι Μινώταυρος καί Ἀριάδνη ὁ Μίνως καί Πασιφάη καί πᾶς Κρήτη . διαπεράω γοῦν εἰς ὁ Κρήτη ἐξαπίνης ὁ Θησεύς . ὁ γοῦν στρατηγός καί πᾶς ὁ Μινώταυρος ἐν Γόρτυς ἀφίημι σχῆμα φυγή ποιέω . γιγνώσκω δέ αὐτός ὁ προδοσία φεύγω εἰς ὁ λαβύρινθος χώρα , καί ἐν σπήλαιον λανθάνω κρύπτω , ἠώς ὑπό τις ὁ Θησεύς μηνύω σφάζω . ὁ δέ Θησεύς εἰς Γόρτυς εἰσέρχομαι θριαμβεύω . Αἰγεύς δέ ὁ οὗτος πατήρ ὁ φυγή ἀκούω ὁ Κρής , καί ὡς δόλος ὑπονοέω ἀπόλλυμι Θησεύς ,