georgius-cedrenus.compendium-historiarum 414
καὶ μανιώδεις καὶ τὰ ὑπ´ αὐτοῦ μανιωδῶς καὶ δυσσεβῶς ῥηθέντα ληρήματα , καὶ λεγέτωσαν ποίαν συμφωνίαν ἔχουσι τὰ θεοπαράδοτα Λόγια . Ὁ μὲν γὰρ θεῖος λόγος ἀναφανδὸν διδάσκει τὸν Θεὸν ὑπάρχειν ἀναίτιον παντὸς κακοῦ καὶ τὸν ἄνθρωπον αὐτεξούσιον εἶναι τῆς ἑαυτοῦ σωτηρίας καὶ ἀπωλείας · ὁ δὲ τρισάθλιος καὶ τρισκατάρατος καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων ἄσπονδος ἐχθρὸς , ἐκ σκαιοτέρου καὶ λαοπλάνου δαίμονος ἐνηχούμενος καὶ ἐνεργούμενος , παντὸς ἀγαθοῦ καὶ πονηροῦ τὸν Θεὸν αἴτιον τολμηρῶς ἀποφθέγγεται , καὶ πᾶν ὅπερ ἂν ἐπέλθῃ τῷ ἀνθρώπῳ , κἂν ἐξ ἐπηρείας τοῦ πονηροῦ κἂν ἐξ οἰκείας ῥαθυμίας καὶ ἀδιακρισίας , τῆς θείας τοῦτο τυγχάνειν προνοίας ὁ ἀλιτήριος ἀποφαίνεται . Καὶ ὁ μὲν περιφρονεῖν πλούτου καὶ ταπεινοφρονεῖν καὶ τὸν ἐνήδονον βίον ἀποσείεσθαι καὶ μὴ ἀποδοῦναι κακὸν ἀντὶ κακοῦ παρακελεύεται , ὁ δὲ πλουτεῖν καὶ ὑψηλοφρονεῖν καὶ πᾶσαν ἡδονὴν ἐκ περιουσίας ἀσπάζεσθαι καὶ ἀντεπεξιέναι σφόδρα τοῖς ἀντιπίστουσιν ὡς ψυχικὸν σωτήριον καὶ τοῦ παραδείσου πρόξενον . Ἀλλ´ ὢ τῆς ἀπονοίας καὶ παραπληξίας καὶ χλεύης τοῦ γόητος καὶ παλαμναίου , καὶ τῆς παραφροσύνης καὶ ἀπωλείας τῶν παρ´ αὐτοῦ δεινῶς ἐξανδραποδισθέντων καὶ μέχρι νῦν παρασυρομένων καὶ ἀπατωμένων ! Οὐδὲ γὰρ συνιοῦσιν οἱ ἄγαν μοχθηροὶ καὶ θηριώδεις καὶ λίαν ἀσύνετοι εἰς οἷον χαλεπὸν χάος καὶ Σατανικὴν Χάρυβδιν κατεποντίσθησαν καὶ τέλεον κατεπόθησαν , καὶ εἰς οἵους ἀφύκτους καὶ ἀδιεξοδεύτους λαβυρίνθυος καὶ δυσβάτους ἀτραποὺς καὶ ψυχοφθόρους φενακισθέντες ἐλεεινῶς ἐξεκυλίσθησαν καὶ συνεσχέθησαν ὑποφθαρέντες εἰς τέλος . Διὸ καὶ θαυμάζειν λίαν ἔπεισί μοι τὴν τοσαύτην ἀλογίαν καὶ ἀναισθησίαν αὐτῶν , καίπερ οἰομένων ἐντρεχεστάτους ἑαυτοὺς εἶναι καὶ λογιωτάτους , πῶς οὐ κατανοοῦσι τῆς κενῆς ἀπάτης Ρ . ἐν ] αὐτῶν σὺν ὄλισθον . Ἔδει γὰρ , ἔδει τοὺς ὄντως ἄφρονας καὶ βοσκηματώδεις ἐπιγνῶναι τὸν περὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτῶν πρόδηλον καὶ μυσαρὸν βρόχον , ὅτιπερ διὰ βρώσεως καὶ πόσεως ἐν μετουσίᾳ τυγχάνοντες ἄφθαρτοι καθόλου καὶ ἀθάνατοι διαμένουσι . Καὶ πότε καὶ ποῦ λοιπὸν τὴν ἀποκαραδοκουμένην ζωὴν αἰώνιον καὶ ἀκήρατον τοῖς πιστοῖς κατὰ τὰς θείας Τραφὰς οἱ θνητοὶ καὶ ψυχῇ καὶ σώματι τεύξονται · Καὶ πρὸς τούτῳ ἴστωσαν οἱ ἀλόγιστοι καὶ τάλανες ὡς οὐδέπω μέχρι καὶ τήμερον τῆς παλαιᾶς αὐτῶν καὶ ἀθέου πλάνης ἀπηλλάγησαν , ἀλλ´ ἐν προσχήματι θεοσεβείας εἰδωλολατροῦσι λεληθότως , καὶ τὸν ἐγκεκρυμμένον τῇ θρησκείᾳ αὐτῶν δόλον τοῦ ἁρχεκάκου δαίμονος οὐδ´ ὅλως οἱ ἀνούστατοι καὶ ἀπόπληκτοι ἐπιγινώσκουσι . Πάλαι μὲν γὰρ εἰδωλολατροῦντες καὶ τῇ παρ´ Ἕλλησιν Ἀφροδίτη λεγομένη , τουτέστι τῇ ἡδονῇ , προσκυνοῦντες , καὶ τὸν ψστέρα ταύτης τὸν Ἑωσφόρον εἶναι μυθολογοῦσιν , ἢν δὴ καὶ Κουβὰρ τῇ ἑαυτῶν κακεμφάτῳ γλώσση ἐπονομάσαντες , ὅπερ ἐστὶ μεγάλη , διέμειναν ἕως ἄρτι τὴν Ἀφροδίτην θεόν ὀνομάζοντες . Ἵνα δὲ μὴ δόξωμέν τισι ψευδολογεῖν , σαφηνίσωμεν τὸ μέγα αὐτῶν μνστήριον . Ἔχει δὲ ἡ λέξις τῆς μυσαρᾶς αὐτῶν καὶ
Lemmas: καί μανιώδης καί ὁ ὑπό αὐτός μανιωδῶς καί δυσσεβῶς εἴρω λήρημα , καί λέγω ποῖος συμφωνία ἔχω ὁ θεοπαράδοτος Λόγιος . ὁ μέν γάρ θεῖος λόγος ἀναφανδά διδάσκω ὁ θεός ὑπάρχω ἀναίτιος πᾶς κακός καί ὁ ἄνθρωπος αὐτεξούσιος εἰμί ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία καί ἀπώλεια · ὁ δέ τρισάθλιος καί τρισκατάρατος καί ὁ Θεός καί ὁ ἄνθρωπος ἄσπονδος ἐχθρός , ἐκ σκαιός καί λαοπλάνος δαίμων ἐνηχέω καί ἐνεργέω , πᾶς ἀγαθός καί πονηρός ὁ θεός αἴτιος τολμηρός ἀποφθέγγομαι , καί πᾶς ὅσπερ εἄν ἐπέρχομαι ὁ ἄνθρωπος , κἀν ἐκ ἐπήρεια ὁ πονηρός κἀν ἐκ οἰκεῖος ῥᾳθυμία καί αδιακρισία , ὁ θεῖος οὗτος τυγχάνω πρόνοια ὁ ἀλιτήριος ἀποφαίνω . καί ὁ μέν περιφρονέω πλοῦτος καί ταπεινοφρονέω καί ὁ ἐνήδονος βίος ἀποσείω καί μή ἀποδίδωμι κακός ἀντί κακός παρακελεύομαι , ὁ δέ πλουτέω καί ὑψηλοφρονέω καί πᾶς ἡδονά ἐκ περιουσία ἀσπάζομαι καί ἀντεπέξειμι σφόδρα ὁ αντιπιστεω ὡς ψυχικός σωτήριος καί ὁ παράδεισος Πρόξενος . Ἀλ ὦ ὁ ἀπόνοια καί παραπληξία καί χλεύη ὁ γόης καί παλαμναῖος , καί ὁ παραφροσύνη καί ἀπώλεια ὁ παρ´ αὐτός δεινῶς ἐξανδραποδίζω καί μέχρι νῦν παρασύρω καί ἀπατάω ! οὐδέ γάρ συνέρχομαι ὁ ἄγαν μοχθηρός καί θηριώδης καί λίαν ἀσύνετος εἰς οἷος χαλεπός χάος καί Σατανικός Χάρυβδις καταποντίζω καί τελέω καταπίνω , καί εἰς οἷος ἄφυκτος καί ἀδιεξόδευτος λαβύρινθος καί δύσβατος ἀτραπός καί ψυχοφθόρος φενακίζω ἐλεεινός ἐκκυλίνδω καί συνέχω ὑποφθείρω εἰς τέλος . Διὸ καί θαυμάζω λίαν ἔπειμι2 ἐγώ ὁ τοσοῦτος ἀλογία καί ἀναισθησία αὐτός , καίπερ οἴομαι ἐντρεχής ἑαυτοῦ εἰμί καί λόγιος , πῶς οὖον κατανοέω ὁ κενός ἀπάτη Ρ . ἐν ] αὐτός σύν ὀλισθάνω . δέω γάρ , ἐσθίω ὁ εἰμί ἄφρων καί βοσκηματώδης ἐπιγιγνώσκω ὁ περί ὁ ἀνάστασις αὐτός πρόδηλος καί μυσαρός βρόχος , ὅτιπερ διά βρῶσις καί πόσις ἐν μετουσία τυγχάνω ἄφθαρτος καθόλου καί ἀθάνατος διαμένω . καί πότε καί ποῦ λοιπός ὁ ἀποκαραδοκέω ζωή αἰώνιος καί ἀκήρατος ὁ πιστός κατά ὁ θεῖος τράφη ὁ θνητός καί Ψυχή καί σῶμα τυγχάνω · καί πρός οὗτος οἶδα ὁ ἀλόγιστος καί τάλας ὡς οὐδέπω μέχρι καί σήμερον ὁ παλαιός αὐτός καί ἄθεος πλάνης ἀπαλλάσσω , ἀλ ἐν πρόσχημα θεοσέβεια εἰδωλολατρέω λεληθότως , καί ὁ ἐγκρύπτω ὁ θρησκεία αὐτός δόλος ὁ ἀρχέκακος δαίμων οὐδός ὅλως ὁ ἀνούστατος καί ἀπόπληκτος ἐπιγιγνώσκω . Πάλη μέν γάρ εἰδωλολατσέω καί ὁ παρ´ Ἕλλην Ἀφροδίτη λέγω , τουτέστι ὁ ἡδονή , προσκυνέω , καί ὁ ψστέρα οὗτος ὁ Ἑωσφόρος εἰμί μυθολογέω , εἄν δή καί Κουβαρά ὁ ἑαυτοῦ κακέμφατος γλῶσσα ἐπονομάζω , ὅσπερ εἰμί μέγας , διαμένω ἠώς ἄρτι ὁ Ἀφροδίτη θεός ὀνομάζω . ἵνα δέ μή δοκέω τις ψευδολογέω , σαφηνίζω ὁ μέγας αὐτός μνστήριον . ἔχις δέ ὁ λέξις ὁ μυσαρός αὐτός καί