georgius-cedrenus.compendium-historiarum 352
πόλεις καὶ Κύριλλον τὸν στρατηγὸν Θράκης , καὶ ἦλθε πραιδεύων ἕως Βυζαντίου . Ἀναστάσιος δὲ ἀπογνοὺς πέμπει πρὸς εἰρήνην , ὀμνύων σὺν τῇ συγκλήτῳ τοὺς ἐξορισθέντας ἀνακαλεῖσθαι καὶ Μακεδόνιον καὶ Φλαβιανὸν ἀπολαβεῖν τοὺς ἰδίους θρόνους , καὶ σύνοδον γενέσθαι ἐν Ἡρακλείᾳ , ἐρχομένου καὶ τοῦ Ῥώμης . Βεβαιωσάντων δὲ πάντων ταῦτα γενέσθαι , ὁ Βιταλιανὸς ἀπῆλθεν εἰς τὰ ἴδια γενομένης εἰρήνης . Ἐλθόντων δὲ ἐπισκόπων ἐν Ἡρακλείᾳ ὡσεὶ διακοσίων ἐκ διαφόρων τόπων , ὁ ἀσεβής βασιλεὺς παραβὰς τὰς συνθήκας μετὰ καὶ Τιμοθέου ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τούτους ἐνέπαιξαν , καὶ ἀνεχώρησαν ἄπρακτοι . [ Ρ . ὅΙ ] Τῷ κδʹ ἔτει ὁ Βιταλιανὸς ἀγανακτήσας κατὰ Ἀναστασίου διὰ τὴν ἐπιορκίαν πολλὰ κακὰ τοῖς στρατοπέδοις Ἀναστασίου καὶ τῇ λοιπῇ πολιτείᾳ ἐπεδείκνυτο , ἀρπάζων καὶ ἀφοπλίζων , καὶ τέλος πρὸς ὕβριν ἕκαστον στρατιώτην μιᾶς φόλλεως πιπράσκων . Τῷ κεʹ ἔτειΟὗννοι οἱ λεγόμενοι Σαβὴρ , τὰς Κασπίας πύλας περάσαντες , τὴν Ἀρμενίαν ἐξέδραμον , Καππαδοκίαν τε καὶ Γαλατίαν καὶ Πόντον ληῖζόμενοι , ὡς καὶ τὰ Εὐχάῖτα μικροῦ παραστήσασθαι · ὅθεν καὶ φυγὼν ὁ ἱερὸς Μακεδόνιος σχεδὸν κινδυνεύων εἰς Γάγγραν διεσώθη . Ὅπερ μαθὼν Ἀναστάσιος πικρῶς αὐτὸν ἐκεῖ προσέταξεν φυλάττεσθαι , πέμψας , ὥς φασιν , καὶ τὸν ἀναιρήσοντα αὐτόν . Τελειωθεὶς δὲ ἐν Γάγγραις κατετέθη ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἁγίου μάρτυρος Καλλινίκου , πολλὰς ἰάσεις ἐπιτελῶν . Μέλλοντος δὲ αὐτοῦ ἐν τῷ τάφῳ τίθεσθαι , ἄρας τὴν δεξιὰν χεῖρα κατεσφραγίσατο τῷ σταυρῷ , καὶ οὕτως κατετέθη . Καὶ Θεοδώρῳ δέ τινι τῶν συνόντων εἶπεν ἐν ὁράματι · Ἐκλαβοῦ , καὶ ἄπελθε , καὶ ἐπανάγνωθι Ἀναστασίῳ λέγων · Ἑγὼ μὲν ἀπέρχομαι πρὸς τοὺς πατέρας μου , ὧν τὴν πίστιν τετήρηκα , οὐ παύσομαι δὲ ὀχλῶν τὸν Δεσπότην μου , ἄχρις οὖ ἔλθῃς καὶ εἰς δίκην εἰσέλθωμεν . Τούτῳ τῷ ἔτει Ἀλεξανδρεῖς πλεῖστοι , ἄνδρες καὶ γυναῖκες καὶ παιδία , δεινῶς πληγέντες ὑπὸ δαιμόνων ἀθρόως ὑλάκτουν . Καθ´ ὕπνους δέ τις εἶδέ τινα φοβερὸν λέγοντα ὅτι διὰ τοὺς ἀναθεματισμοὺς τῆς συνόδου ταύτης πάσχουσι , Τῷ δ´ αὐτῷ ἔτει Ἀριάδνη ἡ βασιλὶς ἐτελεύτησεν . Ἐπίσκοπον δέ τινα τὸν Οἰνιάνδον λεγόμενον ἀκούσας ὁ μιαρὸς Ἀναστάσιος ὡς εὐφυῶς διαλέγεται καὶ πάντας ἐπιστομίζει τοὺς τῷ δόγματι αὐτοῦ προσαν έχοντας , προσκαλεσάμενος ἔφη · Γενοῦ τῆς ἐμῆς μοίρας , θαυμασιώτατε , καὶ πᾶν ὅπερ αἰτήσεις παρ´ ἡμῶν λήψῃ τάχιστα . Ὁ δὲ πρὸς αὐτόν · Σὺ μᾶλλον τῆς ὀρθοδόξου μοίρας γενοῦ , καὶ μὴ τῇ δόξῃ τῶν ἀσεβῶν Σεβήρου καὶ Εὐτυχοῦς καὶ Διοσκόρου ἑπόμενος κληρονομήσῃς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον . Καὶ ταῦτα εἰπών ἐδράξατο τῆς χλαμύδος τοῦ βασιλέως , λέγων · Τοῦτο τὸ ἱμάτιον οὐδαμῶς εἰς ᾤδου συγκαταβήσεταί σοι , Βασιλεῦ ,, ἀλλὰ μόνη ἡ θεοσέβεια καὶ ἀρετῶν κτῆσις . Ἄφες τὴν Ἐκκλησίαν , ἣν ὁ Χριστὸς διὰ τοῦ ἰδίου αἴματος ἐξηγόρασεν . Ἀμαθὴς εἶ καὶ ἀσυλλόγιστος . Οὐδὲν τῶν τῆς Ἐκκλησίας δογμάτων ἀκριβῶς ἐπίστασαι , ἀλλ´ ἢ πλάναις καὶ βωμολοχίαις μορμολύττῃ τοὺς ἄφρονας . Ἀρκοῦ , βασιλεὺς ὤν , εἰς τὸ σὸν ἀξίωμα , καὶ τοὺς
Lemmas: πόλις καί Κύριλλος ὁ στρατηγός Θρᾴκη , καί ἔρχομαι πραιδεύω ἠώς Βυζάντιον . Ἀναστάσιος δέ ἀπογιγνώσκω πέμπω πρός εἰρήνη , ὄμνυμι σύν ὁ σύγκλητος ὁ ἐξορίζω ἀνακαλέω καί Μακεδ ́νιος καί Φλαβιανός ἀπολαμβάνω ὁ ἴδιος θρόνος , καί σύνοδος γίγνομαι ἐν Ἡράκλεια , ἐρχόμενος καί ὁ Ῥώμη . βεβαιόω δέ πᾶς οὗτος γίγνομαι , ὁ Βιταλιανός ἀπέρχομαι εἰς ὁ ἴδιος γίγνομαι εἰρήνη . ἔρχομαι δέ ἐπίσκοπος ἐν Ἡράκλεια ὡσεί διακόσιοι ἐκ διάφορος τόπος , ὁ ἀσεβής βασιλεύς παραβαίνω ὁ συνθήκη μετά καί Τιμόθεος ἐπίσκοπος Κωνσταντινούπολις οὗτος ἐμπαίζω , καί ἀναχωρέω ἄπρακτος . [ Ρ . ὅς ] ὁ κδέʹ ἔτος ὁ Βιταλιανός ἀγανακτέω κατά Ἀναστάσιος διά ὁ ἐπιορκία πολύς κακός ὁ στρατόπεδον Ἀναστάσιος καί ὁ λοιπός πολιτεία ἐπιδείκνυμι , ἁρπάζω καί ἀφοπλίζω , καί τέλος πρός ὕβρις ἕκαστος στρατιώτης εἷς φόλλις πέρνημι . ὁ κύ ετειουννος ὁ λέγω Σαβὴρ , ὁ Κάσπιος πύλη περάω , ὁ Ἀρμένιος ἐκτρέχω , Καππαδοκία τε καί Γαλατία καί Πόντος ληΐζομαι , ὡς καί ὁ εὐχαίτης μικρός παρίστημι · ὅθεν καί φεύγω ὁ ἱερός Μακεδόνιος σχεδόν κινδυνεύω εἰς Γάγγρα διασῴζω . ὅπερ μανθάνω Ἀναστάσιος πικρός αὐτός ἐκεῖ προστάσσω φυλάσσω , πέμπω , ὅς φημί , καί ὁ ἀναιρέω αὐτός . τελειόω δέ ἐν Γάγγρα κατατίθημι ἐν ὁ ναός ὁ ἅγιος μάρτυς Καλλίνικος , πολύς ἴασις ἐπιτελέω . Μέλλω δέ αὐτός ἐν ὁ τάφος τίθημι , ἀείρω ὁ δεξιά χείρ κατασφραγίζω ὁ σταυρός , καί οὕτως κατατίθημι . καί Θεόδωρος δέ τις ὁ σύνειμι εἶπον ἐν ὅραμα · κλάβος , καί ἀπέρχομαι , καί ἐπανάγω Ἀναστάσιος λέγω · ἑγώ μέν ἀπέρχομαι πρός ὁ πατήρ ἐγώ , ὅς ὁ πίστις τηρέω , οὖον παύω δέ ὄχλος ὁ δεσπότης ἐγώ , ἄχρι οὖον ἔρχομαι καί εἰς δίκη εἰσέρχομαι . οὗτος ὁ ἔτος Ἀλεξανδρεύς πλεῖστος , ἀνήρ καί γυνή καί παιδίον , δεινῶς πλήσσω ὑπό δαίμων ἀθρόος ὑλακτέω . Καθ´ ὕπνος δέ τις εἶδον τις φοβερός λέγω ὅτι διά ὁ αναθεματισμός ὁ σύνοδος οὗτος πάσχω , ὁ δδʹ αὐτός ἔτος Ἀριάδνη ὁ βασιλίς τελευτάω . Ἐπίσκοπος δέ τις ὁ Οἰνιάνδον λέγω ἀκούω ὁ μιαρός Ἀναστάσιος ὡς εὐφυής διαλέγω καί πᾶς ἐπιστομίζω ὁ ὁ δόγμα αὐτός προσαίνω ἔχω , προσκαλέω φημί · γίγνομαι ὁ ἐμός μοῖρα , θαυμάσιος , καί πᾶς ὅσπερ αἰτέω παρ´ ἐγώ λαμβάνω ταχύς . ὁ δέ πρός αὐτός · σύ μᾶλλον ὁ ὀρθόδοξος μοῖρα γίγνομαι , καί μή ὁ δόξα ὁ ἀσεβής Σεβῆρος καί Εὐτυχοῦς καί Διόσκορος ἕπω κληρονομέω ὁ πῦρ ὁ αἰώνιος . καί οὗτος εἶπον δράσσομαι ὁ χλαμύς ὁ βασιλεύς , λέγω · οὗτος ὁ ἱμάτιον οὐδαμῶς εἰς οἰδέω συγκαταβαίνω σύ , Βασιλεύς ,, ἀλλά μόνος ὁ θεοσέβεια καί ἀρετή κτῆσις . ἄφες ὁ ἐκκλησία , ὅς ὁ Χριστός διά ὁ ἴδιος αἶμα ἐξαγοράζω . ἀμαθής εἰμί καί ἀσυλλόγιστος . οὐδείς ὁ ὁ ἐκκλησία δόγμα ἀκριβῶς ἐπίσταμαι , ἀλ ἢ πλάνη καί βωμολοχία μορμολύττομαι ὁ ἄφρων . ἀρκέω , βασιλεύς εἰμί , εἰς ὁ σός ἀξίωμα , καί ὁ