georgius-cedrenus.compendium-historiarum 297
εἰς οὖν ἀπετέλεσε . Τοῦτον τὸν ναὸν ἱδὼν μετα ταῦτα Ἰουλιανὸς εἶπεν · Ἀκμὴν οἱ Χριστιανοὶ ἐκκλησίας ἔχουσιν . Ἐὰν ὑποστρέψω ἀπὸ Περσῶν , τὸν μὲν μέσον χορτοβολῶνα , τὰ δὲ ἔνθεν κἀκεῖθεν μέρη στάβλους τῶν ἴππων μου , ποιήσας αὐτοὺς ἰδεῖν ἔχω ποῦ ἐλπίζουσιν . Ἦν δὲ Ἰουλιανὸς τὸ σῶμα βραχὺς , εὐπώγων , μελανόθριξ , ὕπνου καὶ τρυφῆς καὶ ἀφροδισίων ὅτι μάλα ἐγκρατὴς , φιλοδοξότατός τε καὶ τῷ κατ´ εὐσέβειαν τρόπῳ πονηρός . Οὗτος μονοκράτωρ [ θέ ] γενόμενος ἀναιδῶς ἑλλήνιζεν , αἵματι θυσιῶν τὸ ἅγιον βάπτισμα ἀποπλυνάμενος , καὶ πάντα ποιῶν οἷς οἱ δαίμονες θεραπεύονται . Πέμπει οὖν Ὁριβάσιον τὸν ἰατρὸν καὶ κοιαίστωρα ἐν Δελφοῖς ἀνεγεῖραι τὸν ναὸν τοῦ Ἀπόλλωνος . Ἀπελθὼν οὖν αὐτὸς καὶ τοῦ ἔργου ἀψάμενος λαμβάνει χρησμὸν παρὰ τοῦ δαίμονος · εἴπατε τῷ βασιλεῖ · Χαμλὶ πέσεδαίθαλος αὐλά · Οὐκέτι θοῖβος ἔχει καλύβαν , οὐ μάντιδα δάφνην Οὐ παγὰν λαλέουσαν . Ἀκέσβετο καὶ λάλον ὕδωρ . Τῷ πρώτῳ τούτου ἔτει διάδημα περιθεμένου πρὸ τῆς τοῦ Κωνσταντίου τελευτῆς εὐθὺς θεήλατοι ὀργαὶ τὴν Ῥωμαίων γῆν κατειλήφασι . Δεῖξαι οὖν θέλων τὸν Κωνστάντιον ἄδικον καὶ παράνομον , ὑποκρινόμενος δικαιοσύνην ὁ ἀσεβής τοὺς ἐν ἐξορίᾳ ἐπισκόπους ἀνεκαλέσατο . Εὐσέβιον δὲ τὸν πρὼτον τῶν βασιλικῶν εὐνούχων ἀνεῖλεν ὡς δὴθεν ἄδικον . Ἐδίωξε δὲ καὶ τοὺς λοιποὺς εὐνούχους τοῦ παλατίου διὰ τὸ ἀποβαλεῖν τὴν γυναῖκα , ἡν συνῆψεν αὐτῷ Κωνστάντιος ὁ ἀδελφὸς αὐτῆς . Ὁμοίως καὶ μαγείρους διὰ τὸ λιτὸν τὴς διαίτης , καὶ κουρίσκους διὰ τὸ ἕνα πολλοῖς ἀρκεῖν , ὡς ἔλεγε . Τοῦ δὲ δημοσίου δρόμου τάς τε καμήλους καὶ ὄνους καὶ ἡμιόνους ἐξέβαλε , μόνους ἵππους συγχωρήσας ὑπουργεῖν διὰ πολλὴν φιλαργυρίαν , ἧς δοῦλος ἦν . Τότε οἱ κατὰ Ἀνατολὴν Ἕλληνες ἐπαρθέντες εὐθὺς ἐν Ἀλεξανδρείᾳ Γεώργιον τὸν ἐπίσκοπον σύροντες ἀνεῖλον . Τότε Ἀθανάσιος πρός τινα παρθένον κρυπτόμενος χρόνον πολὺν ἐξελθὼν σύν οδον ἐκρότησε , καὶ τὰ κατὰ Νίκαιαν κυρώσας δό γματα τὰς Ἐκκλησίας ἀπέλαβεν . Οἱ δὲ Ἀρειανοὶ μετὰ Γεώργιον Αούκιον προεχειρίσαντο ἑαυτοῖς , καὶ ἐν οἴκῳ κοινῷ συνήγοντο . Οἱ δὲ Ἕλληνες πολλοὺς Χριστιανούς ἀνεσταύρωσάν τε καὶ κατέσφαξαν . Καὶ γὰρ ἐν Γάζῃ καὶ Ἀσκάλωνι πρεσβυτέρους καὶ ἀειπαρθένους ἀναιροῦντες ἀνέπτυσσον τὰ σπλάγχνα αὐτῶν καὶ κριθῆς πληροῦντες τοῖς χοίροις παρέβαλλον . Ἐν δὲ Φοινίκῃ Κύριλλον διάκονον ἀνελόντες τοῦ πατος αὐτοῦ ἀπεγεύσαντο . Ὁ δὲ ἀνατεμὼν τὸν διάκονον καὶ τοῦ ἥπατος αὐτοῦ ἀπογευσάμενος τὴν μὲν γλῶσσαν σαπεῖσαν κατέῤῥευσε καὶ τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ ἀπέβαλε τούς τε ὀφθαλμοὺς ἐπηρώθη καὶ πικρῶς βασανιζόμενος ἐτελεύτησε . Καὶ τί δεῖ λέγειν τὰ καθ´ ἑκάστην πόλιν καὶ χώραν κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων γινόμενα · Ὑπερβαίνουσι γὰρ καὶ λόγον πάντα καὶ γραφήν . Τότε καὶ ὁ μέγας Βασίλειος τῆς Καππαδοκῶν Ἐκκλησίας
Lemmas: εἰς οὖν ἀποτελέω . οὗτος ὁ ναός ἑδ́ρχομαι μετά οὗτος Ἰουλιανός εἶπον · ἀκμή ὁ Χριστιανός ἐκκλησία ἔχω . ἐάν ὑποστρέφω ἀπό Πέρσης , ὁ μέν μέσος χορτοβολών , ὁ δέ ἔνθεν ἐκεῖθεν μέρος στάβλος ὁ ἵππος ἐγώ , ποιέω αὐτός ὁράω ἔχω ποῦ ἐλπίζω . ἦς δέ Ἰουλιανός ὁ σῶμα βραχύς , εὐπώγων , μελάνθριξ , ὕπνος καί τρυφή καί Ἀφροδίσιος ὅτι μάλα ἐγκρατής , φιλόδοξος τε καί ὁ κατ´ εὐσέβεια τρόπος πονηρός . οὗτος μονοκράτωρ [ ΘΕ ] γίγνομαι ἀναιδής ἑλληνίζω , αἷμα θυσία ὁ ἅγιος βάπτισμα ἀποπλύνω , καί πᾶς ποιέω ὅς ὁ δαίμων θεραπεύω . πέμπω οὖν Ὁριβάσιον ὁ ἰατρός καί κοιαίστωρ ἐν Δελφοί ἀνεγείρω ὁ ναός ὁ Ἀπόλλων . ἀπέρχομαι οὖν αὐτός καί ὁ ἔργον ἅπτω λαμβάνω χρησμός παρά ὁ δαίμων · εἶπον ὁ βασιλεύς · Χαμίλ πέσεδαίθαλος αὐλή · οὐκέτι θοῖβος ἔχω καλύβη , οὖον μάντις δάφνη οὖον πηγή λαλέω . Ἀκέσβετο καί λάλος ὕδωρ . ὁ πρῶτος οὗτος ἔτος διάδημα περιτίθημι πρό ὁ ὁ Κωνστάντιος τελευτή εὐθύς θεήλατος ὀργή ὁ Ῥωμαῖος γῆ καταλαμβάνω . δείκνυμι οὖν ἐθέλω ὁ Κωνστάντιος ἄδικος καί παράνομος , ὑποκρίνομαι δικαιοσύνη ὁ ἀσεβής ὁ ἐν εξορία ἐπίσκοπος ἀνακαλέω . Εὐσέβιος δέ ὁ πρῶτος ὁ βασιλικός εὐνοῦχος ἀναιρέω ὡς δῆθεν ἄδικος . διώκω δέ καί ὁ λοιπός εὐνοῦχος ὁ Παλάτιον διά ὁ ἀποβάλλω ὁ γυνή , ἐάν συνάπτω αὐτός Κωνστάντιος ὁ ἀδελφός αὐτός . ὅμοιος καί μάγειρος διά ὁ λιτός σής δίαιτα , καί κουρίσκος διά ὁ εἷς πολύς ἀρκέω , ὡς λέγω . ὁ δέ δημόσιος δρόμος ὁ τε κάμηλος καί ὄνος καί ἡμίονος ἐκβάλλω , μόνος ἵππος συγχωρέω ὑπουργέω διά πολύς φιλαργυρία , ὅς δοῦλος εἰμί . τότε ὁ κατά Ἀνατολή Ἕλλην ἐπαίρω εὐθύς ἐν Ἀλεξάνδρεια Γεώργιος ὁ ἐπίσκοπος σύρω ἀναιρέω . τότε Ἀθανάσιος πρός τις παρθένος κρύπτω χρόνος πολύς ἐξέρχομαι σῦς ὀδούς κροτέω , καί ὁ κατά Νίκαια κυρόω δίδωμι γματα ὁ ἐκκλησία ἀπολαμβάνω . ὁ δέ Ἀρειανός μετά Γεώργιος αουκιων προχειρίζω ἑαυτοῦ , καί ἐν οἶκος κοινός συνάγω . ὁ δέ Ἕλλην Πολύς Χριστιανός ἀνασταυρόω τε καί κατασφάζω . καί γάρ ἐν Γάζα καί Ἀσκάλων πρέσβυς καί ἀειπάρθενος ἀναιρέω ἀναπτύσσω ὁ σπλάγχνον αὐτός καί κριθή πληρόω ὁ χοῖρος παραβάλλω . ἐν δέ Φοινίκη Κύριλλος διάκονος ἀναιρέω ὁ πάτος αὐτός ἀπογεύω . ὁ δέ ἀνατέμνω ὁ διάκονος καί ὁ ἧπαρ αὐτός ἀπογεύω ὁ μέν γλῶσσα σήπω καταρρέω καί ὁ ὀδούς αὐτός ἀποβάλλω ὁ τε ὀφθαλμός πηρόω καί πικρός βασανίζω τελευτάω . καί τίς δεῖ λέγω ὁ καθ´ ἕκαστος πόλις καί χώρα κατά ὁ χρόνος ἐκεῖνος ὑπό ὁ Ἕλλην γίγνομαι · ὑπερβαίνω γάρ καί λόγος πᾶς καί γραφεύς . τότε καί ὁ μέγας Βασίλειος ὁ Καππαδόκαι ἐκκλησία