georgius-cedrenus.compendium-historiarum 299
Διερχόμενον δὲ τὸν Ἰουλιανὸν τὴν Χαλκηδόνος πόλιν , Μάρις ὁ ταύτης ἐπίσκοπος πολλὰς ὕβρεις τῷ Ἰουλιανῷ εἰς τὸν τῆς Τύχης ναὸν θύοντι κατὰ πρός . ωπον ἐπήγαγε , παραβάτην ἀποκαλῶν καὶ ἀλάστορα καὶ τῆς τοῦ Θεοῦ δόξης ἀλλότριον . Ὁ δὲ ἅτε φιλόσοφον προσποιούμενος ἑνὶ τὸν Μάριν ὡνείδισε λόγῳ , Ἄπελθε , λέγων , ταλαίπωρε , καὶ ἀποθρήνει τὴν σαυτοῦ τύφλωσιν · οὐδὲ γὰρ ὁ Ναζωραῖος , ὅν σὺ προσκυνεῖς , τοῦ πάθους ἰάσατο . ν γὰρ ὁ Μάρις ἐπίχυσιν πεπονθώς . Ὁ δέ φησι πρὸς τὸν Παραβάτην · Εὐχαριστῶ τῷ Δεσπότῃ μου Χριστῷ τοῦτό μοι προνοησαμένῳ , ἵνα μὴ τὸ ἀναιδέστατον καὶ ἀσεβέστατόν σου θεάσωμαι πρόσωπον Οὗτος τὸν μέγαν Ἀθανάσιον τῆς Ἐκκλησίας ἐξελθεῖν ἐκέλευσε , τῶν Ἑλλήνων αὐτὸν παροξυνάντων . Ὁ δὲ ἐξερχόμενος θαῤῥεῖν εἶπε Χριστιανοῖς τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ δακρύουσι · Θαρσεῖτε , φησὶ , λαὸς τοῦ Χριστοῦ · νεφύδριόν ἐστι , καὶ παρέρχεται Διάγων δὲ Ἰουλιανὸς ἐν Ἀντιοχείᾳ , καὶ συνεχύς ἐν Δάφνη ἀνιὼν καὶ τὸ τοῦ Ἀπόλλωνος θεραπεύων εἴδωλον γὰρ ἐκεῖσε θαυμαστὸν ἔργον Βρύξιδος ἀγαλματοποιοῦ , ὃ μήτις ἄλλος ἴσχυσεν ἐκμιμήσασθαι , παρ´ αὐτοῦ χρησμὸν ἐζήτει , ἀλλ´ οὐδεμιᾶς ἀποκρίσεως ἔτυχε . Νομίσας δὲ ὅτι διὰ τὰ ἐν τῇ Δάφνῃ ἀποκείμενα λείψανα τοῦ ἀγίου ἱερομάρτυρος Βαβύλα ἀποσιωπᾷ , ἐκέλευσεν ἅπαντα μετατεθῆναι . Οὗ γενοΚμένου ἀθρόως πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατελθὸν ἐκείνῃ τῇ νυκτὶ τόν τε ναὸν κατέφλεξε καὶ τὸ τοῦ Ἀπόλλωνος ἄγαλμα , ὡστε μηδὲ ἴχνος αὐτοῦ φανῆναι . Ἐκπλαγεὶς οὖν ἐπὶ τούτῳ ὁ μιαρὸς , καὶ νομίσας κατ´ ἐπιβουλὴν Χριστιανῶν γενέσθαι , ἐπ´ ἐξέτασιν τῶν ἱερέων ἐχώρει . Καὶ παντοίως τιμωρησάμενος ὥστεκαί τινας αὐτῶν ἀποθανεῖν , τοῦτο μόνον ἤκουσε παρ´ αὐτῶν , ὅτι οὔτε ὑπὸ Χριστιανῶν οὔθ´ ὑπὸ ἄλλης ἀνθρωπίνης ἐπιβουλῆς , ἀλλ´ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πῦρ κατελθὸν ἐνέπρησε καὶ τὸν ναὸν καὶ τὸ ἄγαλμα , Θυμωθεὶς οὖν ὁ Παραβάτης καὶ θεομάχος τὴν μεγάλην ἐκκλησίαν Ἀντιοχείας ἀπέκλεισε καὶ πάντα τὰ ἱερὰ ἐσύλησε , Τῶν δὲ ἀποσταλέντων κομήτων Φήλικος καὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ θείου αὐτοῦ λεγόντων , ὅτι , Ἐνομίζομεν ἐποπτικήν τινα εἶναι δύναμιν τὴν κωλύσασαν ἡμᾶς , ὁ μιαρὸς ἐπετώθαζεν . Ἀρτέμιος δὲ ὁ δοὺξ Ἀλεξανδρείας , ἐπειδήπερ ἐπὶ τοῦ Κωνσταντίου ζῆλον πολὺν ἐνεδείξατο ἐν Ἀλεξανδρείᾳ κατὰ τῶν εἰδωλολατρούντων , ἐδημεύθη τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθεὶς μετὰ πολλὰς βασάνους ὑπὲρ τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως . Ὁμοίως δὲ κάὶ δύο πρεσβύτεροι , Εὐγένιος καὶ Μακάριος . [ Ρ . ὅθῆ ] Τῷ τρίτῳ ἔτει τούτου πολλοὺς τιμωρησάμενος καὶ μάρτυρας ποιήσας , καὶ τὸν τῶν Ἰουδαίων ναὸν οἰκοδομηθῆναι προσέταξε . Καὶ τοῦ ἔργου ἐγχειρισθέντος , τὰ μὲν πρῶτα λαῖλαψ τήν τε ἄσβεστον ἐξεφόρησεν ὑπὲρ μυριάδας εἴκοσι μοδίων οὖσαν , τῶν δὲ Ἰουδαίων ἔτι τῷ ἔργῳ ἐπιχειρούντων πῦρ ἐξελθόν τῶν θεμελίων τούτους κατέκαυσε , καὶ οὕτω τοῦ ἔογου ἐπαύσαντο . Οὗτος ὁ δυσσεβὴς καὶ τὴν τῶν θείων
Lemmas: διέρχομαι δέ ὁ Ἰουλιανός ὁ Χαλκηδών πόλις , Μάρις ὁ οὗτος ἐπίσκοπος πολύς ὕβρις ὁ Ἰουλιανός εἰς ὁ ὁ Τύχη ναός θύω κατά πρός . ὦπον ἐπάγω , παραβάτης ἀποκαλέω καί ἀλάστωρ καί ὁ ὁ Θεός δόξα ἀλλότριος . ὁ δέ ἅτε φιλόσοφος προσποιέω εἷς ὁ Μάρις ὀνειδίζω λόγος , ἀπέρχομαι , λέγω , ταλαίπωρος , καί ἀποθρηνέω ὁ σεαυτοῦ τύφλωσις · οὐδέ γάρ ὁ Ναζωραῖος , ὅς σύ προσκυνέω , ὁ πάθος ἰάομαι . Ν γάρ ὁ Μάρις ἐπίχυσις πάσχω . ὁ δέ φημί πρός ὁ Παραβάτης · εὐχαριστέω ὁ δεσπότης ἐγώ Χριστός οὗτος ἐγώ προνοέω , ἵνα μή ὁ ἀναιδής καί ἀσεβής σύ θεάομαι πρόσωπον οὗτος ὁ μέγας Ἀθανάσιος ὁ ἐκκλησία ἐξέρχομαι κελεύω , ὁ Ἕλλην αὐτός παροξύνω . ὁ δέ ἐξέρχομαι θαρσέω εἶπον Χριστιανός ὁ ὑπέρ αὐτός δάκρυ · θαρσέω , φημί , λαός ὁ Χριστός · νεφύδριον εἰμί , καί παρέρχομαι Διάγων δέ Ἰουλιανός ἐν Ἀντιόχεια , καί συνεχής ἐν Δάφνη ἄνειμι καί ὁ ὁ Ἀπόλλων θεραπεύω εἴδωλον γάρ ἐκεῖσε θαυμαστός ἔργον Βρύξις ἀγαλματοποιός , ὅς μῆτις ἄλλος ἰσχύω ἐκμιμέομαι , παρ´ αὐτός χρησμός ζητέω , ἀλ οὐδείς ἀπόκρισις τυγχάνω . νομίζω δέ ὅτι διά ὁ ἐν ὁ Δάφνη ἀπόκειμαι λείψανον ὁ ἅγιος ιερομάρτυρας Βαβύλα αποσιωπώ , κελεύω ἅπας μετατίθημι . οὗ γενοΚμένου ἀθρόος πῦρ ἐκ ὁ οὐρανός κατέρχομαι ἐκεῖνος ὁ νύξ ὁ τε ναός καταφλέγω καί ὁ ὁ Ἀπόλλων ἄγαλμα , ὡστε μηδέ ἴχνος αὐτός φαίνω . ἐκπλάσσω οὖν ἐπί οὗτος ὁ μιαρός , καί νομίζω κατ´ ἐπιβουλή Χριστιανός γίγνομαι , ἐπι ἐξέτασις ὁ ἱερός χωρέω . καί παντοῖος τιμωρέω ἵστημι τις αὐτός ἀποθνῄσκω , οὗτος μόνος ἀκούω παρ´ αὐτός , ὅτι οὔτε ὑπό Χριστιανός οὔθ´ ὑπό ἄλλος ἀνθρώπινος ἐπιβουλή , ἀλ ἐκ ὁ οὐρανός πῦρ κατέρχομαι ἐμπίμπρημι καί ὁ ναός καί ὁ ἄγαλμα , θυμόω οὖν ὁ Παραβάτης καί θεομάχος ὁ μέγας ἐκκλησία Ἀντιόχεια ἀποκλείω καί πᾶς ὁ ἱερόv συλάω , ὁ δέ ἀποστέλλω κόμης Φῆλιξ καί Ἰουλιανός ὁ θεῖον αὐτός λέγω , ὅτι , νομίζω ἐποπτικός τις εἰμί δύναμις ὁ κωλύω ἐγώ , ὁ μιαρός ἐπιτωθάζω . Ἀρτέμιος δέ ὁ δούξ Ἀλεξάνδρεια , ἐπεί ἐπί ὁ Κωνστάντιος ζῆλος πολύς ἐνδείκνυμι ἐν Ἀλεξάνδρεια κατά ὁ εἰδωλολατρέω , δημεύω ὁ κεφαλή ἀποτέμνω μετά πολύς βάσανος ὑπέρ ὁ εἰς Χριστός πίστις . ὅμοιος δέ κὰι δύο πρέσβυς , Εὐγένιος καί Μακάριος . [ Ρ . ὄθομαι ] ὁ τρίτος ἔτος οὗτος πολύς τιμωρέω καί μάρτυς ποιέω , καί ὁ ὁ Ἰουδαῖος ναός οἰκοδομέω προστάσσω . καί ὁ ἔργον ἐγχειρίζω , ὁ μέν πρῶτος λαῖλαψ ὁ τε ἄσβεστος ἐκφορέω ὑπέρ μυριάς εἴκοσι μόδιος εἰμί , ὁ δέ Ἰουδαῖος ἔτι ὁ ἔργον ἐπιχειρέω πῦρ ἐξέρχομαι ὁ θεμέλιος οὗτος κατακαίω , καί οὗτος ὁ οἴγω παύω . οὗτος ὁ δυσσεβής καί ὁ ὁ θεῖον