georgius-cedrenus.compendium-historiarum 495
καὶ φεύγοντες πρὸς Συοίαν ὑπὸ τῶν τὰ ἄχρα διε πάη των στρατηγῶν κατασχεθέντες ἀνεσκολοπίσθησαν Καὶ οὕτω μὲν τὰ τῆς ἀποστασίας ἀπέσβη τέλεον καὶ ᾤχετο , οὐκ ἔμελλε δὲ ἄχρι τούτων στήσεσθαι ἡ φορὰ τῶν κακων , ἀλλὰ τῶν δύο ἡπείρων , Ἀσίας , φαμὲν , καὶ Εὐρώπης , ἐν θυμῷ Κυρίου οἷόν τινος κεφαλῆς καὶ οὐρᾶς , εἰ καὶ μὴ συνίεσαν , παιδευθεισῶν Κφόνοις , ἐμπρησμοῖς , σεισμοῖς , ἀρπαγαῖς , ἐμφυλίοις καταδρομαῖς , πόλεων ἀνελπίστοις μεταναστάσεσι , σημείοις ἐξ οὐρανοῦ , σημείοις ἐξ ἀέρος , τέλος καὶ ταῖς ταλαιπώροις νήσοις , οἷόν τινα μέσην , ἵν´ ὁλοσώματος εἴη ἡ πληγὴ , ἐπέδραμε τὰ δεινά . Ἀλλὰ οὐκ . ἦν παιδευθῆναι τοὺς τὴν θεάνθρωπον ἐξηρνημένους μορφὴν προσκυνεῖν . Ἄρτι γὰρ τοῦ κατὰ τὸν Θωμᾶν ἄρξαντος νεωτερισμοῦ , ἐπεὶ ταῦτα ἠκούετο πανταχοῦ , οἱ τὸν ἑσπέριον κόλπον τῆς Ἰβηρίας οἰκοῦντες Ἀγαρηνοὶ , πρόσχωροι τῷ ὠκεανῷ ὄντεσἹσπάνους τούτους κατονομάζουσιν ) , εἰς εὐανδρίαν ἐληλακότες , καὶ ἣν ᾤκουν γῆν λυπράν οὖσαν καὶ μετρίως εὐδαίμονα ὁρῶντες καὶ διὰ τοῦτο τρέφειν μὴ δυναμένην αὐτοὺς , προσελθόντες τῷ ἑαυτῶν ἄρχοντι Ἀπόχαύ μερμουμνῆν οἶδε τοῦτον ἡ ἐγχώριος γλῶσσα καλεῖν ) ἀποικίαν καὶ γῆς μετανάστασιν ἀπήτουν γενέσθαι αὐτοῖς πλήθει τε στενοχωρουμένοις καὶ τῶν ἀναγκαίων σπανίζουσιν . [ Ρ . ὅθθ ] Ὁ δὲ ἀσπασίως τὸν λόγον δεξάμενος , πλοῖα εὐθέως ἐπισκευάσας μακρὰ καὶ δύναμιν τούτοις ἐξ αὐτῶν ἐμβιβάσας , ἐπὶ λῃστείαν τέως , λανθάνουσαν ἔχων τὴν ἔννοιαν , τῶν πρὸς τῇ ἕῳ κειμένων νήσων καὶ ἡμετέρων ἐτράπετο , ὁμοῦ μὲν τὸ τοῖς ὑπηκόοις ὀρεκτὸν ἐκπληρῶν καὶ ἐκ τῶν ἀλλοτρίων αὐτοὺς κορεννὺς , ὁμοῦ δὲ καὶ μετασκεψόμενος εἴ τίς ἐστιν εὔφορος τῶν νήσων καὶ πρὸς μετυικίαν ἐπιτηδεία αὐτοῖς . Ποιησάμενος δὲ τὸν ἀπόπλουν ἔαρος ὥρᾳ , καὶ πολλὰς ἐπιὼν τῶν νήσων , οὐδένα εὔρισκε τὸν ἀντιπαραταττόμενον · ἐχήρευον γὰρ πᾶσαι βοηθείας , τοῦ εἰωθότος φυλάττειν στόλου παντὸς συστρατευομένου τῷ Θωμᾷ . Διὸ καὶ μεγάλας ὡφελείας ἐκ πασῶν , αἷς καὶ προσώρμιζεν , ἐκαρποῦτο . Ἠκε δέ ποτε καὶ εἰς Κρήτην , καὶ ταύτην καταδραμὼν καὶ ἀνδραποδισάμενος ὡς ἐνῆν , καὶ τὴν τῆς νήσου καταμαθὼν ἀρετὴν καὶ χάριν , τοῦτο ἔφη πρὸς τοὺς ὑπηκόους · « Ἰδοὺ γῆ ῥέουσα γάλα καὶ μέλι . » Καὶ τότε μὲν ἔφη πλέον οὐδὲν , παντοίων δὲ τὸν στόλον ἐμπεπλην κὼς ἀγαθῶν τῶν ἐπὶ´ οἶκον νόστων ἐμέμνητο . Ὡς δ´ ὁ χειμών ὑπέληγε καὶ τὸ ἔαρἐπέλαμπε , τεσσαράκοντα μαῦς πληρώσας ἀνδρῶν μαχίμων καὶ οὔριον ἄνεμον ἐπιτηρήσας πρὸς Κρήτην ἀπέπλει , τὰς ἄλλας τῶν νήσων παρατρέχων ἐπιεικῶς . Καταλαβὼν δὲ τὴν νῆσον τῷ ἀκρωτηρίῳ τῷ λεγομένῳ Χάρακι προσορμίζεται . Ὡς δ´ οὐδὲν αὐτῷ οὔτε κατὰ τὴν ἀπόβασιν
Lemmas: καί φεύγω πρός συοιος ὑπό ὁ ὁ Άχρα δῖος πάω ὁ στρατηγός κατέχω ἀνασκολοπίζω καί οὗτος μέν ὁ ὁ ἀποστασία ἀποσβέννυμι τελέω καί οἴχομαι , οὐ μέλλω δέ ἄχρι οὗτος ἵστημι ὁ φορά ὁ κακός , ἀλλά ὁ δύο ἤπειρος , Ἀσία , φημί , καί Εὐρώπη , ἐν θυμός κύριος οἷος τις κεφαλή καί οὐρά , εἰμί καί μή συνίημι , παιδεύω κφονοος , ἐμπρησμός , σεισμός , ἁρπάγη , ἐμφύλιος καταδρομή , πόλις ἀνέλπιστος μετανάστασις , σημεῖον ἐκ οὐρανός , σημεῖον ἐκ ἀήρ , τέλος καί ὁ ταλαίπωρος νῆσος , οἷος τις μέσος , ὅς ὁλοσώματος εἰμί ὁ πληγή , ἐπιτρέχω ὁ δεινός . ἀλλά οὐ . εἰμί παιδεύω ὁ ὁ θεάνθρωπος ἐξαρνέομαι μορφή προσκυνέω . ἄρτι γάρ ὁ κατά ὁ Θωμᾶς ἄρχω νεωτερισμός , ἐπεί οὗτος ἀκούω πανταχοῦ , ὁ ὁ ἑσπέριος κόλπος ὁ Ἰβηρία οἰκέω Ἀγαρηνός , πρόσχωρος ὁ ὠκεανός οντεσισπανος οὗτος κατονομάζω ) , εἰς εὐανδρία ἐλαύνω , καί ὅς οἰκέω γῆ λυπρός εἰμί καί μέτριος εὐδαίμων ὁράω καί διά οὗτος τρέφω μή δύναμαι αὐτός , προσέρχομαι ὁ ἑαυτοῦ ἄρχω Ἀπόχα μερμουμνῆν οἶδα οὗτος ὁ ἐγχώριος γλῶσσα καλέω ) ἀποικία καί γῆ μετανάστασις ἀπαιτέω γίγνομαι αὐτός πλῆθος τε στενοχωρέω καί ὁ ἀναγκαῖος σπανίζω . [ Ρ . ὅθε ] ὁ δέ ἀσπασίως ὁ λόγος δέχομαι , πλοῖον εὐθύς ἐπισκευάζω μακρός καί δύναμις οὗτος ἐκ αὐτός ἐμβιβάζω , ἐπί λῃστεία τέως , λανθάνω ἔχω ὁ ἔννοια , ὁ πρός ὁ ἠώς κεῖμαι νῆσος καί ἡμέτερος τρέπω , ὁμοῦ μέν ὁ ὁ ὑπήκοος ὀρεκτός ἐκπληρόω καί ἐκ ὁ ἀλλότριος αὐτός κορέννυμι , ὁμοῦ δέ καί μετασκέπτομαι εἰμί τίς εἰμί εὔφορος ὁ νῆσος καί πρός μέτυικος ἐπιτήδειος αὐτός . ποιέω δέ ὁ ἀπόπλοος ἔαρ ὥρα , καί πολύς ἐπέρχομαι ὁ νῆσος , οὐδείς εὑρίσκω ὁ ἀντιπαρατάσσομαι · χηρεύω γάρ πᾶς βοήθεια , ὁ εἴωθα φυλάσσω στόλος πᾶς συστρατεύω ὁ Θωμᾶς . Διὸ καί μέγας ὡφελεία ἐκ πᾶς , ὅς καί προσορμίζω , καρπόω . ἵημι δέ ποτός καί εἰς Κρήτη , καί οὗτος κατατρέχω καί ἀνδραποδίζω ὡς ἐν-εἰμί , καί ὁ ὁ νῆσος καταμανθάνω ἀρετή καί χάρις , οὗτος φημί πρός ὁ ὑπήκοος · « ἰδέ γῆ ῥέω γάλα καί μέλι . » καί τότε μέν φημί πλέω οὐδείς , παντοῖος δέ ὁ στόλος ἐμπίμπλημι πως ἀγαθός ὁ ἐπί οἶκος νόστος μιμνήσκω . ὡς δδʹ ὁ χειμών ὑπολήγω καί ὁ ἔαρἐπέλαμπε , τεσσαράκοντα μή πληρόω ἀνήρ μάχιμος καί οὔριος ἄνεμος ἐπιτηρέω πρός Κρήτη ἀποπλέω , ὁ ἄλλος ὁ νῆσος παρατρέχω ἐπιεικής . καταλαμβάνω δέ ὁ νῆσος ὁ ἀκρωτήριον ὁ λέγω Χάραξ προσορμίζομαι . ὡς δδʹ οὐδείς αὐτός οὔτε κατά ὁ ἀπόβασις