georgius-cedrenus.compendium-historiarum 466
Τῷ γʹ ἔτει εὑρών μικρὰν ἄδειαν ἔκτισεν Ἄγκυ ραν Γαλατίας καὶ τὴν Θήβαν καὶ τὴν Ἀνδρασόν . Τῷ δʹ ἔτει Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ἀπεβίω ἐνδόξως , καὶ ἐτάφη ἐν τῷ ὑπ´ αὐτοῦ κτισθέντι μοναστηρίῳ ἐν τῷ Στενῷ . Τῇ δ´ τῆς πρώτης ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν καὶ τῇ μεγάλη Κυριακῇ ἐχειροτονήθη Νικηφόρος ὁ ἀγιώτατος πατριάρχης ἀπὸ ἀσηκρῆτις , ψήφῳ παντὸς λαοῦ καὶ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν ἱερέων . Πλάτων δὲ καὶ Θεόδωρος ἡγούμενος τῶν Στουδίου οὐ συνηυθδόκησαν τῆ χειροτονίᾳ Νικηφόρου , ἀλλὰ καὶ σχίσμα ἐποίησαν , αἰτίαν δῆθεν εὔλογον ἔχοντες τὸ μὴ δεῖν ἀπὸ λαῖκῶν ἀθρόως εἰς ἐπίσκοπον ἀνατρέχειν · οὓς ὁ βασιλεὺς τῆς πόλεως ἀπελάσαι βουληθεὶς ἀνετράπη παρά τινων . Καὶ οὐκ ἦν τὸ πρᾶγμα ξένον οὐδὲ προσφάτως ἐπινοηθὲν , ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἀπὸ λαῖκῶν ἐπεσκόπησαν , ἀξίως τῷ Θεῷ ἱερατεύσαντες . Τούτω τῷ ἔτει Ἀαρών ὁ τῶν Ἀράβων ἀρχηγὸς ἐπεστράτευσε . κατὰ Ῥωμανίας μετὰ χιλιάδων τʹ , καὶ ἐλθὼν εἰς τὰ Τύανα ᾠκοδόμησεν οἰκον τῆς βλασφημίας αὐτοῦ , καὶ παρέλαβε κάστρα ἄπειρα . Ἀπέστειλε δὲ κοῦρσον ξʹ χιλιάδας ἕως Ἀγκύρας , καὶ ἀφανίσας πάντα ὑπέστρεψεν . Ἐξῆλθε δὲ καὶ ὁ Νικηφόρος ἐν ἀπογνώσει τὰ γενναῖα τῆς ταλαιπωρίας ἐπιδεικνύμενος , καὶ δὴ σκεψάμενος πέμπει πρὸς αὐτὸν εἰρήνην γενέσθαι , δηλώσας οὕτως · « Ἵνα τί ἐπιχαίρεις ταῖς ἀδικίαις καὶ ταῖς αἱματεκχυσίαις , μὴ ἀρκούμενος εἰς τὰ ἴδια , ἀλλὰ παραβαίνεις ὅρκους ἀρχαίους καὶ πατρῴους ; ποῖος γάρ σοι προφήτης θεῖος ταυτα ποιεῖν εἴρηκεν ; Οὐχὶ Μουχούμετ ὁ προφήτης σουπαρήγγειλεν ὡς ἀδελφὸν ἔχειν Χριστιανὸν πάντα καὶ λέγειν · Μὴ γὰρ ὁ πάντων Θεὸς , ὁ Δημιουργὸς καὶ προνοητὴς ἀμφοτέρων , αἵμασιν ἀνθρώπων ἀδίκως ἐκχυνομένοις χαίρει ; Μὴ γένοιτο ! Ἢ ἀργυρίου καὶ χρυσίου καὶ τῶν λοιπῶν ὑστερούμενος ἐξῆλθες ἀδικῆσαι τοὺς μηδὲν κδικήσαντάς σε ; Καίτοι γε τὰ κάλλιστα καὶ ἡμῖν δυαπόριστα καὶ ἐπέραστα κατακόρως ἔχεις . Εἰ δέ τινος τῶν ἡμετέρων ἐνδεὴς εἶ , αὐτίκα παρέξομεν φιλοστοργίας τρόπῳ . [ Ρ . Α ] Μὴ τοίνυν ὡς ἀθάνατοι καὶ ἄθεοι κατ´ ἀλλήλων στρατευώμεθα , καὶ τὸν ἐκ δαιμόνων κατ´ ἀνθρώπων πόλεμον ἐκ φθόνου μιμώμεθα , γινώσκοντες ὅτι μικρὸν ὕστερον τελευτήσομεν καὶ πρὸς κριτὴν ἀδέκαστον ἀπελευσόμεθα , ὃς ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ . » Ταῦτα τοῦ βασιλέως Νικηφόρου ἐπιστείλαντος μετὰ δώρων τινῶν , ὁ Ἄραψ ἀγαθυνθεὶς καὶ ἀνταποστείλας δῶρα πλεῖστά τε καὶ θαυμάσια μετ´ εἰρήνης ὑπέστρεψε , τὴν Νικηφόρου σύνεσιν ὑπερθαυμάζων . Καὶ στοιχήσας κατ´ ἔτος τελεῖσθαι αὐτοῖς νομίσματα χιλιάδας λʹ , καὶ ἀνὰ τρία νομίσματα αὐτὸν τὸν βασιλέα καὶ τὸν υἱον αὐτοῦ , ἐν τάξει κεφαλητίωνος , καὶ μηδὲ τὰ παραληφθέντα ὑπ´ αὐτοῦ κάστρα κτισθῆναι , ἀπῄει . Τούτων δὲ ὑποστρεψάντων εὐθέως ὁ βασιλεὺς ἔκτισεν αὐτὰ καὶ κατωχύρωσεν . Ὅπερ μαθὼν ὁ Ἀαρὼν ἀποστείλας πάλιν εἰλε τὴν Θήβαν , καὶ πέμψας στόλον εἰς Κύπρον τάς τε ἐκκλησίας κατέστρεψε καὶ
Lemmas: ὁ γε ἔτος εὑρίσκω μικρός ἄδεια κτίζω Ἄγκυ Ραν Γαλατία καί ὁ Θήβη καί ὁ Ἀνδρασόν . ὁ δέ ἔτος Ταράσιος ὁ ἅγιος πατριάρχης Κωνσταντινούπολις ἀποβιόω ἔνδοξος , καί θάπτω ἐν ὁ ὑπό αὐτός κτίζω μοναστήριον ἐν ὁ στενός . ὁ δδʹ ὁ πρῶτος ἑβδομάς ὁ νηστεία καί ὁ μέγας Κυριακός χειροτονέω Νικηφόρος ὁ ἅγιος πατριάρχης ἀπό ἀσηκρῆτις , ψῆφος πᾶς λαός καί ὁ βασιλεύς καί ὁ ἱερός . Πλάτων δέ καί Θεόδωρος ἡγέομαι ὁ στουδιον οὖον συνηυθδόκησαν τῆ χειροτονία Νικηφόρου , ἀλλά καί σχίσμα ποιέω , αἴτιος δῆθεν εὔλογος ἔχω ὁ μή δήω ἀπό λαϊκός ἀθρόος εἰς ἐπίσκοπος ἀνατρέχω · ὅς ὁ βασιλεύς ὁ πόλις ἀπελαύνω βούλομαι ἀνατρέπω παρά τίνω . καί οὐ εἰμί ὁ πρᾶγμα ξένος οὐδέ πρόσφατος ἐπινοέω , ἀλλά καί πολύς ἄλλος ἀπό λαϊκός ἐπισκοπέω , ἀξίως ὁ Θεός ἱερατεύω . οὗτος ὁ ἔτος Ἀαρών ὁ ὁ Ἄραψ ἀρχηγός ἐπιστρατεύω . κατά Ῥωμανία μετά χιλιάς τε , καί ἔρχομαι εἰς ὁ Τύανα οἰκοδομέω οἶκος ὁ βλασφημία αὐτός , καί παραλαμβάνω κάστρον ἤπειρος . ἀποστέλλω δέ κοῦρσον ξο χιλιάς ἠώς Ἄγκυρα , καί ἀφανίζω πᾶς ὑποστρέφω . ἐξέρχομαι δέ καί ὁ Νικηφόρος ἐν ἀπόγνωσις ὁ γενναῖος ὁ ταλαιπωρία ἐπιδείκνυμι , καί δή σκέπτομαι πέμπω πρός αὐτός εἰρήνη γίγνομαι , δηλόω οὕτως · « ἵνα τίς επιχαίρω ὁ ἀδικία καί ὁ αἱματεκχυσία , μή ἀρκέω εἰς ὁ ἴδιος , ἀλλά παραβαίνω Ὅρκος ἀρχαῖος καί πατρῷος ; ποῖος γάρ σύ προφήτης θεῖος Ούτος ποιέω εἴρω ; οὐ Μουάμεδ ὁ προφήτης σουπαραγγελλω ὡς ἀδελφός ἔχω Χριστιανός πᾶς καί λέγω · μή γάρ ὁ πᾶς θεός , ὁ Δημιουργός καί προνοητής ἀμφότερος , αἷμα ἄνθρωπος ἄδικος ἐκχέω χαίρω ; μή γίγνομαι ! ἤ ἀργύριον καί χρυσίον καί ὁ λοιπός ὑστερέω ἐξέρχομαι ἀδικέω ὁ μηδείς κδικήσαντάς σύ ; καίτοι γε ὁ καλῶς καί ἐγώ δυαπόριστα καί περαστός κατάκορος ἔχω . εἰμί δέ τις ὁ ἡμέτερος ἐνδεής εἰμί , αὐτίκα παρέχω φιλοστοργία τρόπος . [ Ρ . Α ] μή τοίνυν ὡς ἀθάνατος καί ἄθεος κατ´ ἀλλήλων στρατεύω , καί ὁ ἐκ δαίμων κατ´ ἄνθρωπος πόλεμος ἐκ φθόνος μιμέομαι , γιγνώσκω ὅτι μικρός ὕστερος τελευτάω καί πρός κριτής ἀδέκαστος ἀπέρχομαι , ὅς πωλέω ἕκαστος κατά ὁ ἔργον αὐτός . » οὗτος ὁ βασιλεύς Νικηφόρου ἐπιστέλλω μετά δῶρον τις , ὁ Ἄραψ ἀγαθύνω καί ἀνταποστέλλω Δῶρα πλεῖστος τε καί θαυμάσιος μετέ εἰρήνη ὑποστρέφω , ὁ Νικηφόρου σύνεσις ὑπερθαυμάζω . καί στοιχάω κατ´ ἔτος τελέω αὐτός νόμισμα χιλιάς λίαν , καί ἀνά τρεῖς νόμισμα αὐτός ὁ βασιλεύς καί ὁ υἱος αὐτός , ἐν τάξις κεφαλητίων , καί μηδέ ὁ παραλαμβάνω ὑπό αὐτός κάστρον κτίζω , ἄπειμι . οὗτος δέ ὑποστρέφω εὐθύς ὁ βασιλεύς κτίζω αὐτός καί κατοχυρόω . ὅπερ μανθάνω ὁ Ἀαρών ἀποστέλλω πάλιν αἱρέω ὁ Θήβη , καί πέμπω στόλος εἰς Κύπρος ὁ τε ἐκκλησία καταστρέφω καί