georgius-cedrenus.compendium-historiarum 310
βδελύττεσθαί τε καὶ ἀποστρέφεσθαι . Τοῦτο ἀκούσας ὁ βασιλεὺς καὶ σφόδρα θαυμάσας νόμον ἔγραψεν εὐθὺς τὰς τῶν αἱρετικῶν συνάξεις κωλύοντα . Τούτῳ τῷ ἀγαθῷ φθονήσας ὁ μισόκαλος δαίμων ὦμον τι καὶ ἀπάνθρωπον παρεσκεύασε γενέσθαι . Ἀπὸ γὰρ Κωνσταντινουπόλεως ἐπὶ Ῥώμην ὁ βασιλεὺς τὴν ὁδοιπορίαν ποιούμενος ἐν Θεσσαλονίκῃ κατὰ πάροδον Κγέγονε , τῶν δὲ στρατιωτῶν αὐτοῦ ταραξάντων τὴν πόλιν διὰ μιτάτα , ἐστασίασαν οἱ Θεσσαλονικεῖς , καὶ τὸν μὲν βασιλέα ὕξρισαν , τινὰς δὲ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ ἐλιθοβόλησαν . Ὁ βασιλεὺς δὲ ταῦτα μαθὼν καὶ τὴν ῥύμην τοῦ θυμοῦ μὴ ἐνεγκὼν τῷ ἐπάρχῳ τῆς πόλεως ἐκείνης τὴν ψῆφον τῆς τιμωρίας ἐπέτρεψεν · ὓς τὴν τοιαύτην ἐξουσίαν εἰληφώς οἷα δὴ αὐτόνομος τύραννος ἄδικα ξίφη κατὰ πάντων ἐγύμνωσε , καὶ τοὺς ἀθώους μετὰ τῶν ὑπευθύνων κατέκτεινε χιλιάδας ἑπτὰ , ὡς δέ τινες , πεντεκαίδεκα . ΡὅΙθ ] Ταύτην τὴν συμφοράν ὁ μέγας Ἀμβρόσιος ἀκηκοὼς , Μεδιολάνων ἐπίσκοπος · πόλις δὲ τῆς Ἰταλίας αὕτη · εἰς ἣν ἀφικομένου τοῦ βασιλέως καὶ συνήθως εἰς τὸν ναὸν βουληθέντος εἰσελθεῖν ἔξωθεν τῶν προθύρων συναντήσας ὁ ἅγιος ἐκώλυσε τὴν εἴσοδον , λέγων αὐτῷ μετὰ παῤῥησίας · Οὐκ οἰδας , ὡς ἔοικε , βασιλεῦ , τῆς εἰργασμένης παρανομίας τὸ μέΚγεθος · οὐδὲ γὰρ ἐᾷ σε τῆς βασιλείας ἴσως ἡ δυναστεία τὴν ἁμαρτίαν ἐπιγνῶναι · ὑπὸ γὰρ τῆς ἀλουργίδος ἀπατώμενος ἀγνοεῖς τοῦ καλυπτομένου σώματος τὴν ἀσθένειαν . Ἀλλ´ ἴσθι , ὡς φθαρτὸς ὤν καὶ ῥευστὸς , τοιοῦτόν σοι ὑπάρχει καὶ τὸ τῆς δυναστείας κράτος · μικρὸν δὲ ὕστερον λόγον ἀποδώσεις τῷ Βασιλεῖ τῶν βασιλευόντων . Ποίοις οὗν ὀφθαλμοῖς ὄψει τὸν τοῦ κοινοῦ Δεσπότου ναόν ; ποίοις δὲ ποσὶ σὸ δάπεδον ἐκεῖνο πατήσεις τὸ ἅγιον ; Πῶς δὲ τὰς χεῖρας ἐκτενεῖς ἀποσταζούσας ἔτι τῶν ἀδίκων φόνων τὸ αἷμα ; Πῶς δὲ καὶ τοιαύταις ὑποδέξῃ χερσὶ τὸ ἄχραντον τοῦ Δεσπότου σῶμα ; Πῶς δὲ καὶ τῷ στόματι προσοίσεις τὸ τίμιον αἷμα , τοσοῦτον διὰ τὸν τοῦ θυμοῦ λόγον ἐκχέαντι παράνομον αἷμα ; Λοιπὸν ἄπιθι , καὶ μὴ πειρῶ τοῖς δευτέροις τὴν πρώτην αὔξειν παρανομίαν , καὶ δέχου τὸν δεσμὸν , ὡ Θεὸς ἄνωθεν γίνεται σύμψηφος . Τούτοις οὖν εἴξας ὁ βασιλεὺς τοῖς λόγοις ἐπανῆλθεν εἰς τὰ ἐκεῖσε βασίλεια , στένων καὶ δακρύων . Μηνῶν δὲ διελθόντων ὀκτὼ , καὶ τοῦ βασιλέως , μὴ ἐξελθόντος ἀλλὰ σφοδρῶς μετανοοῦντος , κατέλαβεν ἡ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ γενέθλιος ἑορτή . Καὶ θεασάμενος Ῥουφῖνος ὁ μάγιστρος ὅτι οὐδὲ τὴν συνήθη προέλευσιν βούλεδέσποτα ,
Lemmas: βδελύσσομαι τε καί ἀποστρέφω . οὗτος ἀκούω ὁ βασιλεύς καί σφόδρα θαυμάζω νόμος γράφω εὐθύς ὁ ὁ αἱρετικός συνάγω κωλύω . οὗτος ὁ ἀγαθός φθονέω ὁ μισόκαλος δαίμων ὦμος τίς καί ἀπάνθρωπος παρασκευάζω γίγνομαι . ἀπό γάρ Κωνσταντινούπολις ἐπί Ῥώμη ὁ βασιλεύς ὁ ὁδοιπορία ποιέω ἐν Θεσσαλονίκη κατά πάροδος Κγέγονε , ὁ δέ στρατιώτης αὐτός ταράσσω ὁ πόλις διά μιτάτος , στασιάζω ὁ Θεσσαλονικεύς , καί ὁ μέν βασιλεύς υξρισαω , τις δέ ὁ ἄρχω αὐτός λιθοβολέω . ὁ βασιλεύς δέ οὗτος μανθάνω καί ὁ ῥύμη ὁ θυμός μή φέρω ὁ ἔπαρχος ὁ πόλις ἐκεῖνος ὁ ψῆφος ὁ τιμωρία ἐπιτρέπω · ὕς ὁ τοιοῦτος ἐξουσία λαμβάνω οἷος δή αὐτόνομος τύραννος ἄδικος ξίφος κατά πᾶς γυμνόω , καί ὁ ἄθωος μετά ὁ ὑπεύθυνος κατακτείνω χιλιάς ἑπτά , ὡς δέ τις , πεντεκαίδεκα . Ῥ΄ ] οὗτος ὁ συμφορά ὁ μέγας Ἀμβρόσιος ἀκούω , Μεδιόλανον ἐπίσκοπος · πόλις δέ ὁ Ἰταλία οὗτος · εἰς ὅς ἀφικνέομαι ὁ βασιλεύς καί συνήθης εἰς ὁ ναός βούλομαι εἰσέρχομαι ἔξωθεν ὁ πρόθυρον συναντάω ὁ ἅγιος κωλύω ὁ εἴσοδος , λέγω αὐτός μετά παρρησία · οὐ οἶδα , ὡς ἔοικα , βασιλεύς , ὁ ἐργάζομαι παρανομία ὁ μέΚγεθος · οὐδέ γάρ ἐάω σύ ὁ βασίλεια ἴσως ὁ δυναστεία ὁ ἁμαρτία ἐπιγιγνώσκω · ὑπό γάρ ὁ ἀλουργίς ἀπατάω ἀγνοέω ὁ καλύπτω σῶμα ὁ ἀσθένεια . Ἀλ εἰμί , ὡς φθαρτός εἰμί καί ῥευστός , τοιοῦτος σύ ὑπάρχω καί ὁ ὁ δυναστεία κράτος · μικρός δέ ὕστερος λόγος ἀποδίδωμι ὁ Βασιλίς ὁ βασιλεύω . ποῖος ἐν ὀφθαλμός ὁράω ὁ ὁ κοινός δεσπότης ναός ; ποῖος δέ πούς σός δάπεδον ἐκεῖνος πατέω ὁ ἅγιος ; Πῶς δέ ὁ χείρ ἐκτείνω ἀποστάζω ἔτι ὁ ἄδικος φόνος ὁ αἷμα ; Πῶς δέ καί τοιοῦτος ὑποδείκνυμι χείρ ὁ ἄχραντος ὁ δεσπότης σῶμα ; Πῶς δέ καί ὁ στόμα προσφέρω ὁ τίμιος αἷμα , τοσοῦτος διά ὁ ὁ θυμός λόγος ἐκχέω παράνομος αἷμα ; λοιπός ἄπειμι , καί μή πειράω ὁ δύο ὁ πρῶτος αὐξάνω παρανομία , καί δέχομαι ὁ δεσμός , εἰμί θεός ἄνωθεν γίγνομαι σύμψηφος . οὗτος οὖν ἔοικα ὁ βασιλεύς ὁ λόγος ἐπανέρχομαι εἰς ὁ ἐκεῖσε βασίλεια , στένω καί δάκρυ . μείς δέ διέρχομαι ὀκτώ , καί ὁ βασιλεύς , μή ἐξέρχομαι ἀλλά σφοδρός μετανοέω , καταλαμβάνω ὁ ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός γενέθλιος ἑορτή . καί θεάομαι Ῥουφῖνος ὁ μάγιστρος ὅτι οὐδέ ὁ συνήθης προέλευσις βούλεδέσποτα ,