georgius-cedrenus.compendium-historiarum 518
οἱ ζητῶν τούς τε ληφθέντας διαφανεῖς ἄνδρας ἐν τῇ πολιορκίᾳ καὶ τοὺς κατὰ γένος αὐτῷ προσήκον.τας καὶ τοὺς λοιποὺς αἰχμαλώτους , εἴκοσιν ἐπὶ τέσσαρσι κεντηναρίους δώσειν ὑπισχνούμενος ὑπὲρ λύτρων αὐτῶν . Ὁ δὲ τὴν πρεσβείαν δεξάμενος πάλιν τοὺς πρέσβεις μεθ´ ὕβρεως ἀπέπεμψεν , ἀνόητος ἂν εἶναι εἰπὼν εἰ χίλια κεντηνάρια καταναλώσας ἐπὶ συλλογῇ τοῦ οἰκείου στρατοῦ τοσούτων ἀποδώσει τοὺς ἡλωκότας κεντηναρίων . Ἀπράκτων δὲ τῶν πρέσβεων ὑποστρεψάντων τῇ ἀπληστίᾳ τῆς συμφορᾶς πληγεὶς ὁ Θεόφιλος , πᾶσάν τε βρῶσιν καὶ πόσιν ἀποστρεφόμενος καὶ σχεδὸν ἀπόσιτος γεγονς , καὶ μηδὲν ἕτερον προσιέμενος ἢ τὸ ἐκ χιόνος ἀποθλιβόμενον ὕδωρ , δυσεντερίας ἑάλω νοσήματι . Ἀλλὰ καίπερ οὕτως εχων πονήρως οὐκ ἠρέμει , οὐδὲ μετρίως ἔφερε τὴν τοῦ Ἀμωρίου καταστροφὴν , ἀλλὰ καιρὸν καὶ τρόπον ἐζήτει πῶς ἄν ἀμύναιτο τὸν ἐχθρόν . Διὸ καὶ στέλλει πρὸς τὸν ῥῆγα Φραγγίας τὸν πατρίκιον Θειδά σιον , ἐκ τοῦ τῶν Βουβουτζίκων καταγόμενον γένους , ἐπικουρίαν τε ἐξαιτῶν πεμφθῆναι , [ Ρ . Σὅῦ ] καὶ ἀποστεῖλαι δύναμιν ἀξιόμαχον καὶ κακῶσαι μέρη τιν ὰ τῆς Λιβύης τῷ ἁμερμουμνῇ διαφέροντα . Ἀλλ´ αὕτη μὲν ἡ πρεσβεία ἄπρακτος ἔμεινε , τοῦ Θεοδοσίου τὴν ζωὴν καθ´ ὁδὸν καταστρέψαντος · ὁ Θεόφιλος δὲ καὶ ταύτης διεκπεσὼν τῆς ελπίδος ἐπὶ πλέον τε ὑπὸ τῆς νόσου σφιγγόμενος ἄνεισι κλινήρης ποὸς τὴν Μαγναύραν , ἐν ᾗ τήν τε σύγκλητον ἐκκλησιάσας καὶ ὸ λοιπὸν ἐμφανές μέρος τῆς πόλεως τὰ καθ´ ἑαυτὸν ἐξετραγῴδει καὶ ὠλοφύρετο , καὶ τοὺς συνειλογμένους ἐζήτει τὴν εἰς αὐτὸν ἀπομνημονεύειν εὔνοιαν ἐν τῷ πίστιν καὶ εὐμένειαν τηρῆσαι πρός τε τὴν αὐτοῦ σύζυγον καὶ τὸν παῖδα , καὶ διαφυλάττειν τούτοις τὴν βασιλείαν ἀνεπιβούλευτον . Ἐπικλασθέντων δὲ τῶν συνηθροισμένων τοῖς ἐλεεινοῖς τούτοις ῥήμασι τοῦ βασιλέως ὀδυρμὸς ἤρθη καὶ κωκυτὸς παρὰ πάντων · καὶ πάντες θεοκλυτοῦντες ηὔχοντο μὲν τῷ βασιλεῖ ὑγείαν τε καὶ ζωὴν , εἰ δ’ , ὅπερ ἀπευκτὸν ἦν αὐτοῖς , θάνατος , ἔλεγον , ἐπακολουθήσει , ὑπὲρ τῆς αὐτοῦ γαμετῆς σφῶν δὲ δεσποίνης καὶ τῶν παίδων ὑπισχνοῦντο καὶ αὐτὰς , εἰ δεήσοι , προέσθαι τὰς ψυχὰς καὶ τηρῆσαι τούτοις τὴν βασιλείαν ἀδιαλώβητον . Καὶ οἱ μὲν κατεπηγγείλαντο ταῦτα , ὁ δὲ βασιλεὺς Θεόφιλος ὑπὸ τῆς νόσου τελείως τακεὶς καὶ μικρὸν ἐπιβιοὺς τὸ κοινὸν ἀνεπλήρωσεν ὄφλημα , ἐπὶ δώδεκα ἔτεσι καὶ μησὶ τρισὶ τὴν βασιλείαν ἰθύνας . Ἑπεὶ δὲ , ὡς φθάσας ὁ λόγος ἐδήλωσε , χώραν ἔσχον οἱ διαβάλλοντες τὸν Θεόφοβον ἀπὸ τῶν εἰρημένων αἰτιῶν , ὡς ἔγνω ὁ Θεόφιλο , τὸ τέλος τῆς αὐτοῦ βιοτῆς , ἐν δεσμωτηρίῳ τίθησι τὸν Θεόφοβον ζοφωδεστάτῳ κατὰ τὸν Βουκολέοντα . Καὶ ἤδη τοῦ τέλους ἐγγίζοντος προσέταξεν ἀποτεμεῖν τούτου τὴν κεφαλὴν καὶ αὐτῳ ἐνεγκεῖν . Ὅνπερ δεξάμενος , καὶ ταῖς χερσὶ τῶν τριχῶν ἐπαφώμενος , ἔσχατον εἶπε λόγον , ὡς , Ἀπὸ τοῦ
Lemmas: ὁ ζητέω ὁ τε λαμβάνω διαφανής ἀνήρ ἐν ὁ πολιορκία καί ὁ κατά γένος αὐτός προσήκω καί ὁ λοιπός αἰχμάλωτος , εἴκοσι ἐπί τέσσαρες κεντηνάριος δίδωμι ὑπισχνέομαι ὑπέρ λύτρον αὐτός . ὁ δέ ὁ πρεσβεία δέχομαι πάλιν ὁ πρέσβυς μεθ´ ὕβρις ἀποπέμπω , ἀνόητος εἄν εἰμί εἶπον εἰμί χίλιοι κεντηνάριον καταναλίσκω ἐπί συλλογή ὁ οἰκεῖος στρατός τοσοῦτος πωλέω ὁ ἁλίσκομαι κεντηνάριον . ἄπρακτος δέ ὁ πρέσβυς ὑποστρέφω ὁ ἀπληστία ὁ συμφορά πλήσσω ὁ Θεόφιλος , πᾶς τε βρῶσις καί πόσις ἀποστρέφω καί σχεδόν ἀπόσιτος γίγνομαι , καί μηδείς ἕτερος προσίημι ἢ ὁ ἐκ χιών ἀποθλίβω ὕδωρ , δυσεντερία ἁλίσκομαι νόσημα . ἀλλά καίπερ οὕτως ἔχω πονηρός οὐ ἠρεμέω , οὐδέ μέτριος φέρω ὁ ὁ Ἀμόριον καταστροφή , ἀλλά καιρός καί τρόπος ζητέω πῶς ἄν ἀμύνω ὁ ἐχθρός . Διὸ καί στέλλω πρός ὁ ῥῆξ Φραγγιάς ὁ πατρίκιος Θειδά σίον , ἐκ ὁ ὁ βουβουτζικως κατάγω γένος , ἐπικουρία τε ἐξαιτέω πέμπω , [ Ρ . σῦς ] καί ἀποστέλλω δύναμις ἀξιόμαχος καί κακόω μέρος ὅς ά ὁ Λιβύη ὁ ἀμερμουμνῆς διαφέρω . Ἀλ οὗτος μέν ὁ πρέσβυς ἄπρακτος μένω , ὁ Θεοδόσιος ὁ ζωή καθ´ ὁδός καταστρέφω · ὁ Θεόφιλος δέ καί οὗτος διεκπίτνω ὁ ἐλπίς ἐπί πλέω τε ὑπό ὁ νόσος σφίγγω ἀνέρχομαι κλινήρης ποιός ὁ Μαγναύρα , ἐν ὅς ὁ τε σύγκλητος ἐκκλησιάζω καί ο λοιπός ἐμφανής μέρος ὁ πόλις ὁ καθ´ ἑαυτοῦ ἐκτραγῳδέω καί ὀλοφύρομαι , καί ὁ συλλέγω ζητέω ὁ εἰς αὐτός ἀπομνημονεύω εὔνοια ἐν ὁ πίστις καί εὐμένεια τηρέω πρός τε ὁ αὐτός σύζυγος καί ὁ παῖς , καί διαφυλάσσω οὗτος ὁ βασίλειος ἀνεπιβούλευτος . Ἐπικλάζω δέ ὁ συναθροίζω ὁ ἐλεεινός οὗτος ῥῆμα ὁ βασιλεύς ὀδυρμός ἀραρίσκω καί κωκυτός παρά πᾶς · καί πᾶς θεοκλυτέω εὔχομαι μέν ὁ βασιλεύς ὑγεία τε καί ζωή , εἰμί δέ , ὅσπερ ἀπευκτός εἰμί αὐτός , θάνατος , λέγω , ἐπακολούθησις , ὑπέρ ὁ αὐτός γαμετή σφεῖς δέ δέσποινα καί ὁ παῖς ὑπισχνέομαι καί αὐτός , εἰμί δήω , προΐημι ὁ ψυχή καί τηρέω οὗτος ὁ βασίλειος ἀδιαλώβητον . καί ὁ μέν κατεπαγγέλλομαι οὗτος , ὁ δέ βασιλεύς Θεόφιλος ὑπό ὁ νόσος τέλειος τήκω καί μικρός ἐπιβιόω ὁ κοινός ἀναπληρόω ὄφλημα , ἐπί δώδεκα ἔτος καί μείς τρεῖς ὁ βασίλειος εὐθύνω . ἐπεί δέ , ὡς φθάνω ὁ λόγος δηλόω , χώρα ἔχω ὁ διαβάλλω ὁ Θεόφοβος ἀπό ὁ εἴρω αἰτία , ὡς γιγνώσκω ὁ Θεόφιλος , ὁ τέλος ὁ αὐτός βιοτή , ἐν δεσμωτήριον τίθημι ὁ Θεόφοβος ζοφώδης κατά ὁ βουκολέω . καί ἤδη ὁ τέλος ἐγγίζω προστάσσω ἀποτέμνω οὗτος ὁ κεφαλή καί αὐτός φέρω . ὅσπερ δέχομαι , καί ὁ χείρ ὁ θρίξ ἐπαφάω , ἔσχατος εἶπον λόγος , ὡς , ἀπό ὁ