georgius-cedrenus.compendium-historiarum 309
δὲ καὶ κανόνας ἐν οἷς τῷ θρόνῳ Κωνσταντινουπόλεως τὰ πρεσβεῖα Ῥώμης ἀπένειμε . Τότε καὶ ἡ καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου Παύλου τοῦ Ὁμολογητοῦ . Τῷ ζʹ ἕτει τούτου Θεοδόσιος ὁ Αὔγουστος Ὁνώριον υἱὸν αὐτοῦ τὸν ἐκ Πλακίλλης ὕπατον ἀνέδειξε καὶ πολεμεῖν τῷ τυράννῳ Μαξίμῳ εὐτρέπισε . Τῷ ηʹ ἔτει ἐν Παλαιστίνῃ , ἐν κώμῃ Ἐμμαοῦς λεγομένῃ , παιδίον ἐγεννήθη τέλειον ἀπὸ ὀμφαλοῦ καὶ ἄνω διῃρημένον , ὃ εἶχε δύο στήθη , δύο κεφαλὰς , καὶ ἕκαστον τὰς αἰσθήσεις εἶχε . Τὸ ἓν ἤσθιε καὶ ἔπινε , τὸ δὲ ἕτερον οὐχί · τὸ ἓν ἐκάθευδε , καὶ τὸ ἕτερον ἐγρηγόρει . Ἔστι δ´ ὅτε καὶ συνέπαιζον πρὸς ἄλληλα , καὶ ἔκλαιον ἀμφότερα , καὶ ἔτυπτον ἄλληλα . Ἔζησαν δὲ ἔτη δύο , καὶ τὸ μὲν ἓν ἀπέθανε , τὸ δὲ ἕτερον μετὰ τέσσαρας ἡμέρας ἐτελεύτησεν , Τῷ ϛʹ ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου γέγονεν ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἁγία καὶ οἰκουμενικὴ δευτέρα σύνοδος τῶν ρνʹ ἁγίων Πατέρων , ἐπὶ Δαμάσου πάπα Ῥώμης , ἦς ἡγοῦντο Τιμόθεος Ἀλεξανδρείας , Μελέτιος Ἀντιοχείας , Κύριλλος Ἰεροσολύμων καὶ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος , κατὰ Μακεδονίου γεγονότος ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως , ὃς ἔτι περιὼν ὡσαύτως τῷ Ἀρείῳ ἐβλασφήμει . Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ Πνεῦμα . τὸ ἅγιον μὴ εἶναι Θεὸν ἀληθινὸν , [ Ρ . ὅτι ἀλλὰ κτίσμα καὶ αὐτὸ ὑπελάμβανεν , ὀλίγου δὲ καιροῦ παρῳχηκότος μαθὼν ὁ θεῖος Γρηγόριός τινας τῶν ἐξ Αἰγύπτου τῷ λόγῳ αὐτοῦ φθονήσαντας , τὸν συντακτήριον ἐπιδειξάμενος λόγον τῆς ἐπισκοπικῆς διοικήσεως ὑπανεχώρησε . Καὶ πρὸς τὸ ἐν Καππαδοκίᾳ κτῆμα αὐτοῦ ἀπελθὼν , μικρόν τι ἡσυχάσας ἐν αὐτῷ καὶ τῶν πολλῶν ἠρεμήσας θορύβων καὶ ἐν μείζονι γενόμενος θεωρία τὸν βίον ὑπαλλάττει , πρεσβύτης καὶ πλήρης ἡμερῶν , τῶν τοῦ Πνεύματος ἁπάσης γνώσεως καὶ θεωρίας ἔμπλεως . Ἡ δὲ ἁγία σύνοδος Μακεδόνιον ἀναθεματίζει , σὺν αὐτῷ καὶ Σαβέλλιον τὸν Λίβυν ἕν πρόσωπον ἐπὶ τῆς ἁγίας Τριάδος δοξάζοντα , ἔτι δὴ καὶ Ἀπολινάριον τὸν Λαοδικέα λέγοντα τὸν ἐνανθρωπήσαντα Λόγον ἄνθρωπον εἶναι , ἀντὶ δὲ νοὸς τὸν λόγον ἀρκεῖν τῇ ψυχῇ . Ἐκήρυξεδὲ τὸ νεῦμα τὸ ἅγιον εἶναι ζωοποιὸν καὶ ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῶ , προστεθεικυῖα εἰς τὸ ἅγιον σύμβολον περὶ τοῦ ἀγίου Πνεύματος τὸ Κύριον , τὸ ζωοποιὸν καὶ τὰ ἑξῆς . Τότε ὁ μέγας Ἀμφιλόχιος ἐδυσώπει τὸν βασιλέα ἐξελαθῆναι τοὺς Ἀρειανοὺς ἐκ πασῶν τῶν πόλεων . Ὁ δὲ ἀπηνεστέραν ὑπολαβὼν τὴν αἴτησιν οὐχ ὑπήκουσε . Καὶ τότε μὲν ὁ σοφώτατος Ἀμφιλόχιος ἐσίγησε · μετ´ οὐ πολὺ δὲ ἐντὸς τῶν βασιλείων γενόμενος τὸν μὲν βασιλέα ἠσπάσατο ὡς εἰκὸς , τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ σὺν αὐτῷ ἑστῶτα βασιλικῶς ἀγέραστον καπέλιπε . Καὶ ὁ βασιλεὺς νομίσας ἐπιλησθῆναι τὸν Ἀμφιλόχιον , ἀσπάσασθαι καὶ τὸν υἱὸν βασιλικῶς προσέταξεν . Ὁ δὲ ἀποχρῆν ἔφη τὴν παρ´ αὐτοῦ προσενεχθεῖσαν αὐτῷ ἰδιωτικῶς τιμήν . Ὃν ὁ βασιλεὺς χαλεπήνας οἰκείαν ἔλεγεν εἶναι τὴν τοῦ υἱοῦ ἀπιμίαν . Καὶ ὁ Ἀμφιλόχιος ἐξεβόησεν · Ὁρᾶς , ὡ βασιλεῦ , πῶς οὐ φέρεις τὴν τοῦ υἱοῦ ἀτιμίαν ; ΠΙίστευσον οῦν καὶ τὸν Θεὸν τοὺς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ βλασφημοῦννας
Lemmas: δέ καί κανών ἐν ὅς ὁ θρόνος Κωνσταντινούπολις ὁ πρεσβεῖον Ῥώμη ἀπονέμω . τότε καί ὁ καί ὁ σῶμα ὁ ἅγιος Παῦλος ὁ ὁμολογητής . ὁ γῆ ἔτος οὗτος Θεοδόσιος ὁ Αὔγουστος Ὁνώριος υἱός αὐτός ὁ ἐκ Πλακίλλης ὕπατος ἀναδείκνυμι καί πολεμέω ὁ τύραννος Μάξιμος εὐτρεπίζω . ὁ ἤ ἔτος ἐν Παλαιστίνη , ἐν κώμη Ἐμμαοῦς λέγω , παιδίον γεννάω τέλειος ἀπό ὀμφαλός καί ἄνω διαιρέω , ὅς ἔχω δύο στῆθος , δύο κεφαλή , καί ἕκαστος ὁ αἴσθησις ἔχω . ὁ εἷς ἐσθίω καί πίνω , ὁ δέ ἕτερος οὐ · ὁ εἷς καθεύδω , καί ὁ ἕτερος ἐγείρω . εἰμί δδʹ ὅτε καί συμπαίζω πρός ἀλλήλων , καί καλέω ἀμφότερος , καί τύπτω ἀλλήλων . ζῶ δέ ἔτος δύο , καί ὁ μέν εἷς ἀποθνῄσκω , ὁ δέ ἕτερος μετά τέσσαρες ἡμέρα τελευτάω , ὁ ϛυʹ ἔτος ὁ βασίλεια ὁ μέγας Θεοδόσιος γίγνομαι ὁ ἐν Κωνσταντινούπολις ἅγιος καί οἰκουμενικός δύο σύνοδος ὁ ρνεʹ ἅγιος Πατέρων , ἐπί Δάμασος πάππας Ῥώμη , εἰμί ἡγέομαι Τιμόθεος Ἀλεξάνδρεια , Μελέτιος Ἀντιόχεια , Κύριλλος Ἱερουσαλήμ καί Γρηγόριος ὁ Θεολόγος , κατά Μακεδόνιος γίγνομαι ἐπίσκοπος Κωνσταντινούπολις , ὅς ἔτι περίειμι1 ὡσαύτως ὁ Ἄρειος βλασφημέω . ὅμοιος δέ καί ὁ πνεῦμα . ὁ ἅγιος μή εἰμί θεός ἀληθινός , [ Ρ . ὅτι ἀλλά κτίσμα καί αὐτός ὑπολαμβάνω , ὀλίγος δέ καιρός παρῳνχόνω μανθάνω ὁ θεῖος Γρηγόριος τις ὁ ἐκ Αἴγυπτος ὁ λόγος αὐτός φθονέω , ὁ συντακτήριος ἐπιδείκνυμι λόγος ὁ ἐπισκοπικός διοίκησις ὑπαναχωρέω . καί πρός ὁ ἐν Καππαδοκία κτῆμα αὐτός ἀπέρχομαι , μικρός τίς ἡσυχάζω ἐν αὐτός καί ὁ πολύς ἠρεμέω θόρυβος καί ἐν μείζων γίγνομαι θεωρία ὁ βίος ὑπαλλάσσω , πρεσβύτης καί πλήρης ἡμέρα , ὁ ὁ πνεῦμα ἅπας γνῶσις καί θεωρία ἔμπλεος . ὁ δέ ἅγιος σύνοδος Μακεδ ́νιος ἀναθεματίζω , σύν αὐτός καί Σαβέλλιος ὁ Λίβυς εἷς πρόσωπον ἐπί ὁ ἅγιος Τριάς δοξάζω , ἔτι δή καί Ἀπολινάριος ὁ Λαοδικεύς λέγω ὁ ἐνανθρωπέω Λόγος ἄνθρωπος εἰμί , ἀντί δέ νόος ὁ λόγος ἀρκέω ὁ Ψυχή . κηρύσσω ὁ νεῦμα ὁ ἅγιος εἰμί ζωοποιός καί ὁμοούσιος ὁ πατήρ καί ὁ υἱός , προστίθημι εἰς ὁ ἅγιος σύμβολον περί ὁ ἅγιος πνεῦμα ὁ κύριος , ὁ ζωοποιός καί ὁ ἑξῆς . τότε ὁ μέγας Ἀμφιλόχιος δυσωπέω ὁ βασιλεύς ἐξελαύνω ὁ αρειανός ἐκ πᾶς ὁ πόλις . ὁ δέ ἀπηνής ὑπολαμβάνω ὁ αἴτησις οὐ ὑπακούω . καί τότε μέν ὁ σοφός Ἀμφιλόχιος σιγάω · μετέ οὖον πολύς δέ ἐντός ὁ βασίλειος γίγνομαι ὁ μέν βασιλεύς ἀσπάζομαι ὡς εἰκός , ὁ δέ υἱός αὐτός σύν αὐτός ἵστημι βασιλικός ἀγέραστος καπέλιπε . καί ὁ βασιλεύς νομίζω ἐπιλανθάνομαι ὁ Ἀμφιλόχιος , ἀσπάζομαι καί ὁ υἱός βασιλικός προστάσσω . ὁ δέ ἀποχράω φημί ὁ παρ´ αὐτός προσφέρω αὐτός ἰδιωτικός τιμή . ὅς ὁ βασιλεύς χαλεπαίνω οἰκεῖος λέγω εἰμί ὁ ὁ υἱός απιεις . καί ὁ Ἀμφιλόχιος ἐκβοάω · ὁράω , εἰμί βασιλεύς , πῶς οὖον φέρω ὁ ὁ υἱός ἀτιμία ; πιιστευσος χύτρειος καί ὁ θεός ὁ ὁ υἱός αὐτός βλασφημέω