georgius-acropolites.contra-latinos akropolitis-latinos.40
2.22 Ἐμνήσθην καὶ ἄλλου λόγου τῶν ἀντιλεγόντων ἡμῖν , οὐχ ἥκιστα τῇ ἀληθείᾳ καὶ τῷ ὀρθῷ κανόνι τῆς πίστεως . τοῖς γὰρ ἡμετέροις λόγοις ἀδύνατόν τι ἀκολουθοῦν ἀποδεῖξαι πειρώμενοι εἰς τοιαύτην προβαίνουσι τὴν ἐρώτησιν · « εἰ μὴ καὶ ἐκ τοῦ υἱοῦ ἐκπορεύεται τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον – τοῦτον γὰρ τὸν τρόπον συμφυὴς καθέστηκεν ἡ τρίας , ἀλληλουχουμένη ταῖς ὑποστάσεσιν , ὡς τοῦ μὲν υἱοῦ ἐκ πατρός , τοῦ δὲ πνεύματος ἐξ υἱοῦ τυγχάνοντος – ποίῳ λόγῳ ἢ τρόπῳ ὁ υἱὸς τῷ πνεύματι συναφθήσεται ; τῷ μὲν γὰρ πατρὶ ἄμφω καὶ οὑτωσὶ ἑνωθήσεται , ἐπεί τοι γε ἐξ αὐτοῦ , ἀλλήλοις δὲ ὅπως συνάψεται ; καὶ ποῦ ἡ ἄκρα τῆς τριάδος ἕνωσις , ἡ ἄτμητος ὡς ἄν τις εἴπῃ τομὴ καὶ ὁ ἀμέριστος μερισμός ; » ὦ ταῦτα λέγων ῥᾳδίως καὶ τοιαύτας ἀπερευγόμενος τὰς φωνάς , σὺ τάχ' ἂν καὶ διαιρέσεις ἡμᾶς ἐπὶ τῆς ὑπερουσίου τριάδος ὑπολαμβάνεις ποιεῖν , οἵας οἱ διαλεγόμενοι ἀπὸ γενῶν εἰς εἴδη ἢ ἀπὸ εἰδῶν εἰς ἄτομα ἢ ὁπωσοῦν ἑτέρως ἐργάζονται , καὶ ἐναντία ταῦτα τιθέναι διισχυρίσῃ ἢ καὶ τόπῳ περιγράφειν τὰ ἀπερίγραπτα ἢ ἔν τινι συνάγειν τὰ ἀπεριόριστα ; οὐ τοιαῦτα φρονοῦμεν οὐδὲ δογματίζομεν ἄτοπα , οὐχ οὕτως ἡμεῖς ἄφρονές τε καὶ ἀμαθεῖς , ὡς μὴ εἰδέναι πάσης οὐσίας καὶ φύσεως σχήματός τε καὶ τόπου καὶ χρόνου καὶ μέτρου καὶ γνώσεως τὴν μακαρίαν ὑπερκειμένην τριάδα τὴν ἄναρχόν τε καὶ ἀτελεύτητον , ὡς ἐν τούτοις καταγελᾶν , κἄντε τῶν ἡμετέρων τις εἴη κἄντε τῶν ἐναντίων τῶν ἐν σχήμασιν ἀριθμῶν ἢ ἐπιπέδων ἢ στερεῶν παραλληλίζειν βουλομένων τὰ ἀσχημάτιστα . εἰ δ' ἐξ ἑνὸς ταῦτά φαμεν ἤγουν ἐκ τοῦ πατρὸς καὶ τὸ πνεῦμα ὡς ἐξ αἰτίου αἰτιατά , ὧν τὸ μὲν πνεῦμα ἐκ πατρὸς ἐκπορευόμενον , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν οὐσιούμενον , τέλεον σὺν υἱῷ ἐν υἱῷ μένει , ὡς μὴ ἄμοιρον εἶναί ποτε τὸν υἱὸν τοῦ πνεύματος κἀντεῦθεν δίδοσθαι καὶ χορηγεῖσθαι καὶ ὅσα ἀσφαλῆ τῶν τοιούτων , τί φάσκομεν ἄτοπον ; ποία δὲ προστρίβεται τῇ τριάδι ἐκ τῶν λόγων ἀδικία τῶν ἡμετέρων ἢ ἐφέπεται ἀτιμία , τὰ τρία ὁμοούσια τιθεμένων καὶ ὁμοδύναμα ὡς ἐκ τούτων φυλάττεσθαι καὶ τὴν ἕνωσιν , εἴ γέ φαμεν ἐν υἱῷ λαμβάνειν τὸ πνεῦμα τὴν οἰκείαν οὐσίωσιν ἐκ πατρός , σώζεσθαι δὲ καὶ πάσας φωνάς , τὰς κυριακάς φημι καὶ τὰς πατρικάς , καὶ μὴ τὸ οἱονοῦν παραβλάπτεσθαι , ὡς ἐκ τῶν ὑμετέρων λόγων τὸ ἀτελὲς συνεισφέρεται καὶ τὸ πρῶτον καὶ ὕστερον καὶ διορισμὸς καὶ περιγραφὴ καὶ μερισμὸς τοῖς σκοποῦσι καλῶς ; οὐκέτι οὐδ' ὅλως τοῖς ἡμετέροις ἐπισυμβέβηκεν ἄτοπον ἢ ξένον τῶν διδαγμάτων Χριστοῦ καὶ τῶν ὀρθῶν δογμάτων ἀλλότριον , οἷς πᾶς ἑδραζόμενος ὡς ἐπὶ στερρᾶς βέβηκε πέτρας , ἐφ' ᾗ καὶ Χριστὸς τὴν ἐκκλησίαν ἐπήξατο , ἧς πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσι πώποτε , βλάσφημα στόματα καὶ μηδὲν εἰδότα ἢ λόγους ἀπερυγγάνειν σαθρούς .
Lemmas: 2.22 μιμνήσκω καί ἄλλος λόγος ὁ ἀντιλέγω ἐγώ , οὐ ἦκα ὁ ἀλήθεια καί ὁ ὀρθός κανών ὁ πίστη . ὁ γάρ ἡμέτερος λόγος ἀδύνατος τίς ἀκολουθέω ἀποδείκνυμι πειράω εἰς τοιοῦτος προβαίνω ὁ ἐρώτησις · « εἰμί μή καί ἐκ ὁ υἱός ἐκπορεύω ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος – οὗτος γάρ ὁ τρόπος συμφυής καθίστημι ὁ τριάς , ἀλληλουχέω ὁ ὑπόστασις , ὡς ὁ μέν υἱός ἐκ πατέρας , ὁ δέ πνεῦμα ἐκ υἱός τυγχάνω – ποῖος λόγος ἢ τρόπος ὁ γιός ὁ πνεῦμα συνάπτω ; ὁ μέν γάρ πατήρ ἄμφω καί οὕτως ἑνόω , ἐπεί τοι γε ἐκ αὐτός , ἀλλήλων δέ ὅπως συνάπτω ; καί ποῦ ὁ ἄκρος ὁ τριάς ἕνωσις , ὁ ἄτμητος ὡς ἄν τις λέγω τομή καί ὁ ἀμέριστος μερισμός ; » ὦ οὗτος λέγω ῥᾴδιος καί τοιοῦτος ἀπερεύγομαι ὁ φωνή , σύ τάχα ἄν καί διαίρεση ἐγώ ἐπί ὁ υπερούσιος τριάς ὑπολαμβάνω ποιέω , οἷος ὁ διαλέγω ἀπό γένος εἰς εἶδος ἢ ἀπό εἶδος εἰς ἄτομος ἢ ὁπωσοῦν ἑτέρως ἐργάζομαι , καί ἐναντίος οὗτος τίθημι διισχυρίζομαι ἢ καί τόπος περιγράφω ὁ απερίγραπτος ἢ ἐν τις συνάγω ὁ απεριόριστος ; οὐ τοιοῦτος φρονέω οὐδέ δογματίζω ἄτοπος , οὐ οὕτως ἐγώ ἄφρων τε καί ἀμαθής , ὡς μή οἶδα πᾶς οὐσία καί φύσις σχῆμα τε καί τόπος καί χρόνος καί μέτρον καί γνῶσις ὁ μακάριος ὑπέρκειμαι τριάς ὁ ἄναρχος τε καί ἀτελεύτητος , ὡς ἐν οὗτος καταγελάω , κάνω ὁ ἡμέτερος τις εἰμί κάνω ὁ ἐναντίος ὁ ἐν σχῆμα ἀριθμός ἢ ἐπίπεδος ἢ στερεός παραλληλίζω βούλομαι ὁ ἀσχημάτιστος . εἰμί δέ ἐκ εἷς οὗτος φημί ἤγουν ἐκ ὁ πατήρ καί ὁ πνεῦμα ὡς ἐκ αἴτιος αιτιατός , ὅς ὁ μέν πνεῦμα ἐκ πατήρ ἐκπορεύω , αὐτός δέ λέγω οὐσιόω , τέλειος σύν υἱός ἐν υἱός μένω , ὡς μή ἄμοιρος εἰμί ποτέ ὁ υἱός ὁ πνεῦμα ἐντεῦθεν δίδωμι καί χορηγέω καί ὅσος ἀσφαλής ὁ τοιοῦτος , τίς φάσκω ἄτοπος ; ποῖος δέ προστρίβω ὁ τριάς ἐκ ὁ λόγος ἀδικία ὁ ἡμέτερος ἢ ἐφέπω ἀτιμία , ὁ τρεῖς ὁμοούσιος τίθημι καί ὁμοδύναμος ὡς ἐκ οὗτος φυλάσσω καί ὁ ἕνωσις , εἰμί γε φημί ἐν υἱός λαμβάνω ὁ πνεῦμα ὁ οἰκεῖος οὐσίωσις ἐκ πατέρας , σῴζω δέ καί πᾶς φωνή , ὁ κυριακός φημί καί ὁ πατρικός , καί μή ὁ οἱόνεος παραβλάπτω , ὡς ἐκ ὁ ὑμέτερος λόγος ὁ ἀτελής συνεισφέρω καί ὁ πρῶτος καί ὕστερον καί διορισμός καί περιγραφή καί μερισμός ὁ σκοπέω καλός ; οὐκέτι οὐδέ ὅλος ὁ ἡμέτερος ἐπισυμβαίνω ἄτοπος ἢ ξένος ὁ δίδαγμα Χριστός καί ὁ ὀρθός δόγμα ἀλλότριος , ὅς πᾶς ἑδράζω ὡς ἐπί στερρός βαίνω πέτρα , ἐπί ὅς καί Χριστός ὁ ἐκκλησία ἐπάγω , ὅς πύλη ᾍδης οὐ κατισχύω πώποτε , βλάσφημος στόμα καί μηδείς οἶδα ἢ λόγος ἀπερυγγάνω σαθρός .