georgius-acropolites.contra-latinos akropolitis-latinos.14
1.12 Ἀλλ' ἐπὶ γλώττης αἱ εἰκόνες καὶ ἐξ ὑπογυίου τὰ παραδείγματα , ῥίζα καὶ κλάδος καὶ ὁ καρπὸς καὶ ὁ ἥλιος καὶ ἀκτὶς καὶ ἀπαύγασμα · τὸ γὰρ τῆς πηγῆς σιωπῶ , ἀξύμφυλον ὂν εἰς παράληψιν . ἐγώ σου τοὺς λόγους διαλύσω τῶν παραδειγμάτων , εἰ μόνον ἐθέλεις ἀφιλονείκως ἐπαΐειν τῶν λεγομένων μοι . καρπὸς τὸ πνεῦμα κατὰ τὰς ὑποθέσεις σου πέφυκε , καὶ ἐν ἑτέροις πάλιν ἀπαύγασμα . ἀλλ' ἡ ἑτερότης πολλὴ καὶ οὐχ ἁπλοῦν τὸ διάφορον . ἵνα τί γοῦν μὴ τὸν καρπὸν ἐκ τοῦ κλάδου καὶ τὸ ἀπαύγασμα ἐξ ἀκτῖνος ὁ σοφὸς τὰ πάντα καὶ τὰ ἑαυτοῦ εἰδὼς ἄριστα ἀπεφήνατο , ἀλλ' ἐκ τῆς ῥίζης καὶ ἐξ ἡλίου ; μήποτε οὖν καὶ ἄμφω κλάδοι καὶ ἄμφω καρποὶ ἢ καὶ ἀκτῖνες καὶ ἀπαυγάσματα ἐν ἀλλήλοις ἡνωμένα καὶ ἀνακεκραμένα ἀρρήτοις λόγοις , μὴ παραποιοῦντα τὰ ἰδιώματα . πῶς δὲ καὶ ἕξει χώραν ἐν ἀσχηματίστοις , ἐν ἀναφέσιν , ἐν πᾶσιν ἀπηλλαγμένοις αἰσθητικῆς ἀντιλήψεως καὶ ἐμφάσεως τὰ τόπῳ καὶ διαστάσει περιγραφόμενα ; βούλομαι καὶ αὐτὸς τρεῖς ταῦτα λέγειν ἡλίους , ἐξ ἑνὸς τῶν δύο ἐχόντων τὴν ὕπαρξιν , ἀλλὰ θροεῖ με διορισμὸς καὶ περιγραφὴ καὶ τὸ μὴ πάντα ἐν ἀλλήλοις ταῦτα γνωρίζεσθαι . θράττει με καὶ ἡ ῥίζα καὶ ὁ κλάδος καὶ ὁ καρπός , εἰ ἐν ὑποστάσει μιᾷ μέρη ταὐτά εἰσιν , ἐξ ὧν τὸ ὅλον συνέστηκεν . ἀλλὰ καὶ ὁ ἥλιος ἄτομον , καὶ πῶς ἡ τρισυπόστατος φύσις ἐν ἑνὶ ἀτόμῳ εἰκονισθήσεται , μέρεσι σπαραττομένη καὶ διαιρουμένη , ὧν ἕκαστον τῇ τοῦ ὅλου φύσει οὔτε συνέστηκεν οὔτε ὠνόμασται ; θεὸς δὲ ὁ πατήρ , θεὸς ὁ υἱός , θεὸς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον · ἐξ ἑνὸς τὰ δύο ὡς αἰτίου αἰτιατά , τὸ μὲν γεννητῶς , τὸ δ' ἐκπορευτῶς , καὶ ἀλλήλοις συμπεφυκότα καὶ ἀεὶ συνόντα ὡς ὁμοούσια . εἰ δ' ὁμοούσια , πάντως καὶ ὁμοδύναμα , μὴ τῆς τοῦ αἰτίου οὐσίας ὁπωσοῦν εἴτουν ἐνεργείας εἴτε δυνάμεως ὑφιέμενα . εἰ δ' ἔστι καὶ ἑτέρα ἰδιότης ἀμφοῖν , ὡς τὸ μὲν ἐξ ἑκατέρου δίδοσθαι ἢ ἀποστέλλεσθαι ἢ χορηγεῖσθαι ἢ ὁπωσοῦν ἄλλως ἐθέλεις καλεῖν , τὸ τῆς ἐκπορεύσεως μόνον εὐλαβούμενος ὄνομα ὡς ἀρχὴν παραδηλοῦν οὐσιώσεως , ἑκάτερον δὲ ἐξ ἑκατέρου , οὐκέτι γε καὶ διὰ ταῦτα ἐπιφέρεις μοι σὺ τὴν ἐκπόρευσιν ὡς ἐξ ἀνάγκης ἑπομένην , ἵνα συσταλῶσι τὰ ἰδιώματα . τίς εἶ ὁ ταῦτα φιλοκρινῶν ; εἰ μὲν οἶδας τὸν τῆς ἐκπορεύσεως λόγον , τίνι τῆς γεννήσεως διενήνοχε , τότε ἂν γνοίης τὸν τῆς ἀποστολῆς καὶ τῆς χορηγίας , τίνι δια φέρει τῆς ἐκπορεύσεως · ἀλλὰ μὴν οὐκ ἐκεῖνο , καὶ τοῦτο ἄρα οὐδ' ὅλως . ἔμμενε ταῖς κειμέναις τῶν συλλαβῶν , καθὼς πολλάκις σοι εἴρηκα , ἔχου τῶν δεδογμένων ὡς ἀληθῶν , μή σοι κεραία τῶν λογίων παραθραυσάτω . εἰ γὰρ ἐπὶ τῶν ἐνταλμάτων Χριστοῦ εὐφορητὸς ἐν τοῖς τοιούτοις ὁ κίνδυνος , ἐπὶ τοῖς θεολογίας ὀνόμασιν ὁπόσον οὗτος ὀλεθριωτέρος .
Lemmas: 1.12 ἀλλά ἐπί γλῶττα ὁ εἰκών καί ἐκ ὑπόγυιος ὁ παράδειγμα , ῥίζα καί κλάδος καί ὁ καρπός καί ὁ ἥλιος καί ἀκτίς καί ἀπαύγασμα · ὁ γάρ ὁ πηγή σιωπάω , ἀσύμφυλος εἰμί εἰς παράληψις . ἐγώ σύ ὁ λόγος διαλύω ὁ παράδειγμα , εἰμί μόνος ἐθέλω ἀφιλόνεικος ἐπαΐω ὁ λέγω ἐγώ . καρπός ὁ πνεῦμα κατά ὁ ὑπόθεσις σύ φύω , καί ἐν ἕτερος πάλιν ἀπαύγασμα . ἀλλά ὁ ἑτερότης πολύς καί οὐ ἁπλόος ὁ διάφορος . ἵνα τίς γοῦν μή ὁ καρπός ἐκ ὁ κλάδος καί ὁ ἀπαύγασμα ἐκ ἀκτίς ὁ σοφός ὁ πᾶς καί ὁ ἑαυτοῦ εἰδοί ἀγαθός ἀποφαίνω , ἀλλά ἐκ ὁ ῥίζα καί ἐκ ἥλιος ; μήποτε οὖν καί ἄμφω κλάδος καί ἄμφω καρπός ἢ καί ἀκτίς καί ἀπαύγασμα ἐν ἀλλήλων ἑνόω καί ἀνακεράννυμι ἄρρητος λόγος , μή παραποιέω ὁ ἰδίωμα . πῶς δέ καί ἔχω χώρα ἐν ἀσχημάτιστος , ἐν ἀναφής , ἐν πᾶς ἀπαλλάσσω αἰσθητικός ἀντίληψις καί ἔμφασις ὁ τόπος καί διάστασις περιγράφω ; βούλομαι καί αὐτός τρεῖς οὗτος λέγω ἥλιος , ἐκ εἷς ὁ δύο ἔχω ὁ ὕπαρξις , ἀλλά θροέω ἐγώ διορισμός καί περιγραφή καί ὁ μή πᾶς ἐν ἀλλήλων οὗτος γνωρίζω . θράσσω ἐγώ καί ὁ ῥίζα καί ὁ κλάδος καί ὁ καρπός , εἰμί ἐν ὑπόστασις εἷς μέρος αὐτός εἰμί , ἐκ ὅς ὁ ὅλος συνίστημι . ἀλλά καί ὁ ἥλιος ἄτομος , καί πῶς ὁ τρισυπόστατος φύσις ἐν εἷς ἄτομος εἰκονίζω , μέρος σπαράσσω καί διαιρέω , ὅς ἕκαστος ὁ ὁ ὅλος φύσις οὔτε συνίστημι οὔτε ὀνομάζω ; θεός δέ ὁ πατήρ , θεός ὁ γιός , θεός ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος · ἐκ εἷς ὁ δύο ὡς αἴτιος αιτιατός , ὁ μέν γεννητός , ὁ δέ εκπορευος , καί ἀλλήλων συμφύω καί ἀεί σύνειμι ὡς ὁμοούσιος . εἰμί δέ ὁμοούσιος , πάντως καί ὁμοδύναμος , μή ὁ ὁ αἴτιος οὐσία ὁπωσοῦν εἴτουν ἐνέργεια εἴτε δύναμις ὑφίημι . εἰμί δέ εἰμί καί ἕτερος ἰδιότης ἄμφω , ὡς ὁ μέν ἐκ ἑκάτερος δίδωμι ἢ ἀποστέλλω ἢ χορηγέω ἢ ὁπωσοῦν ἄλλως ἐθέλω καλέω , ὁ ὁ εκπόρευση μόνος εὐλαβέομαι ὄνομα ὡς ἀρχή παραδηλόω οὐσίωσις , ἑκάτερος δέ ἐκ ἑκάτερος , οὐκέτι γε καί διά οὗτος ἐπιφέρω ἐγώ σύ ὁ ἐκπόρευσις ὡς ἐκ ἀνάγκη ἕπομαι , ἵνα συστέλλω ὁ ἰδίωμα . τίς εἰμί ὁ οὗτος φιλοκρινέω ; εἰμί μέν οἶδα ὁ ὁ εκπόρευση λόγος , τίς ὁ γέννησις διαφέρω , τότε ἄν γιγνώσκω ὁ ὁ ἀποστολή καί ὁ χορηγία , τίς δα φέρω ὁ εκπόρευση · ἀλλά μήν οὐ ἐκεῖνος , καί οὗτος ἄρα οὐδέ ὅλος . ἐμμένω ὁ κεῖμαι ὁ συλλαβή , καθώς πολλάκις σύ λέγω , ἔχω ὁ δοκέω ὡς ἀληθής , μή σύ κεραία ὁ λόγιος παραθραύω . εἰμί γάρ ἐπί ὁ ἔνταλμα Χριστός εὐφόρητος ἐν ὁ τοιοῦτος ὁ κίνδυνος , ἐπί ὁ θεολογία ὄνομα ὁπόσος οὗτος ὀλέθριος .