georgius-acropolites.contra-latinos akropolitis-latinos.37
2.19 Ἃ γοῦν ἔφημεν ἄτοπα ἕπεσθαι τοῖς ἐκ δύο φάσκουσιν ἐκπορεύεσθαι τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον , ταῦτα ἂν καὶ ἐπὶ του τοισὶν ἕψοιτο · καὶ οὐκ ἀρκέσει τοῖς λέγουσιν « ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν » εἰς τὸ ὡς ἐξ ἑνὸς αὐτὸ προβάλλειν , εἰ μὴ τὴν συναλοιφὴν ἢ τὴν σύγχυσιν καταδέξαιντο . ἀλλ' ἐκεῖθεν πάλιν « ὅσα ἂν ἔχῃ » φησὶν « ὁ πατήρ , ἔχει αὐτὰ καὶ ὁ υἱός » · ταῦτα δὲ καὶ τὸ πνεῦμα ἔσχηκεν οὑτωσί . οὐ γὰρ τὰ ἀπομεμερισμένα ταῖς ὑποστάσεσίν φησιν ὁ Χριστός , ἀλλὰ τὰ κοινὰ καὶ τὰ συνόντα τούτοις ὁμοτίμως καὶ συμφυῶς · ἐπεί τοί γε πῶς οὐκ ἄναρχος ἢ ἀναίτιος ὁ υἱός , ἐπείπερ ἐστὶν ὁ πατήρ ; πῶς οὐκ ἀγέννητος , ὅτιπερ ὁ πατήρ ; πῶς οὐ πατήρ , ἐπεὶ ὁ πατήρ ; ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἔκδηλα καὶ τοῖς μικρὸν ἐπαΐειν τῶν ἱερῶν λογίων ἐθέλουσι καὶ καθ' οὓς ἂν λόγους εἴρηνται γνώριμα . ὑπὲρ ὧν καὶ τεθαύμακα πάνυ τοὺς ταῦτα προβάλλοντας πρὸς τὴν τῆς δόξης τούτων παράστασιν , οὓς οὐ τοσοῦτον εἰδέναι τὰ τῶν θείων λογίων διαμαρτυραίμην , ὅσον μηδὲ κατά τι ἀπισχυρίσαιμι , εἴπερ μὴ οὐχ ἑκοντὶ ταῖς τῶν ῥητῶν διανοίαις ἐφαμαρτάνουσιν · οὓς εἰ μὲν τὸ πρῶτον , ἀθλιωτάτους λογίζομαι , ἐπεὶ προϋποτιθέντες ἀσάλευτα διὰ στερρῶν ὡς δοκεῖ τούτοις τῶν τοῦ Χριστοῦ ῥημάτων ἑδράζειν ταῦτα προῄρηνται καὶ ἐπὶ τῇ πέτρᾳ διὰ ταῦτα προσκρούουσι , ἐφ' ᾗ καὶ ῥαγήσονται καὶ συντριβήσονται σφίσι τὰ διαβούλια · εἰ δὲ τὸ δεύτερον , οὐ τοσοῦτον κακίσαιμι , ἀλλ' ἐς διδασκάλων φοιτῆσαι σφᾶς αὐτοὺς συμ βουλεύσαιμι , ἐξ ὧν τὰ τῶν ἀποδείξεων ἀναγκαῖα μαθή σονται καὶ οὐ πρὸς τὴν ἐπιστήμην διατεθήσονται πλημμελῶς . ταύτας γὰρ τὰς φωνάς , ἃς ὁ Χριστὸς εἰρήκει περὶ ἑαυτοῦ καὶ τοῦ πατρός , ὀλίγων χωρὶς εἰ ὑπόθοιτό τις καὶ τὸ πνεῦμα κατιὸν ἐν ἡμῖν εἰπεῖν , ἄρ' εἶχε διὰ ταῦτα καὶ ἐξ αὐτοῦ γεννᾶσθαι ἐρεῖν τὸν υἱόν , οἷον τὸ « ἐγὼ καὶ ὁ προβολεὺς ἓν ἐσμέν » , καὶ « ὅσα ἂν ἔχῃ οὗτος , ἔχω δὴ καὶ αὐτός » , καὶ « ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἐκεῖνον ἑώρακε » , καὶ ὅσα τοιαῦτα . ἀλλὰ ταῦτα μὲν τὸ κατὰ πάντα ταὐτὸν τῆς οὐσίας ἐμφαίνοντα καὶ τῷ πνεύματι πάντα ἁρμόσειε , οὐ μὴν διὰ ταῦτα τῆς ἰδιότητος αὐτοῦ ἀποπέσειεν ἄν .
Lemmas: 2.19 ὅς γοῦν φημί ἄτοπος ἕπομαι ὁ ἐκ δύο φάσκω ἐκπορεύω ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος , οὗτος ἄν καί ἐπί τις ὅς ἕπω · καί οὐ ἀρκέω ὁ λέγω « ἐγώ καί ὁ πατήρ εἷς εἰμί » εἰς ὁ ὡς ἐκ εἷς αὐτός προβάλλω , εἰμί μή ὁ συναλοιφή ἢ ὁ σύγχυσις καταδέχομαι . ἀλλά ἐκεῖθεν πάλιν « ὅσος ἄν ἔχω » φημί « ὁ πατήρ , ἔχω αὐτός καί ὁ γιός » · οὗτος δέ καί ὁ πνεῦμα ἔχω οὕτως . οὐ γάρ ὁ ἀπομερίζω ὁ ὑπόστασις φημί ὁ Χριστός , ἀλλά ὁ κοινός καί ὁ σύνειμι οὗτος ὁμότιμος καί συμφυής · ἐπεί τοι γε πῶς οὐ ἄναρχος ἢ ἀναίτιος ὁ γιός , ἐπεί εἰμί ὁ πατήρ ; πῶς οὐ ἀγέννητος , ὅ ὁ πατήρ ; πῶς οὐ πατήρ , ἐπεί ὁ πατήρ ; ἀλλά οὗτος μέν ἔκδηλος καί ὁ μικρός ἐπαΐω ὁ ἱερός λόγιος ἐθέλω καί κατά ὅς ἄν λόγος λέγω γνώριμος . ὑπέρ ὅς καί θαυμάζω πάνυ ὁ οὗτος προβάλλω πρός ὁ ὁ δόξα οὗτος παράστασις , ὅς οὐ τοσοῦτος οἶδα ὁ ὁ θεῖος λόγιος διαμαρτυρέω , ὅσον μηδέ κατά τίς ἀπισχυρίζομαι , εἴπερ μή οὐ ἑκοντί ὁ ὁ ῥητός διάνοια ἐφαμαρτάνω · ὅς εἰμί μέν ὁ πρῶτος , ἄθλιος λογίζομαι , ἐπεί προυποτίθημι ἀσάλευτος διά στερρός ὡς δοκέω οὗτος ὁ ὁ Χριστός ῥῆμα ἑδράζω οὗτος προλέγω καί ἐπί ὁ πέτρα διά οὗτος προσκρούω , ἐπί ὅς καί ῥήγνυμι καί συντρίβω σφεῖς ὁ διαβούλιον · εἰμί δέ ὁ δεύτερος , οὐ τοσοῦτος κακίζω , ἀλλά εἰς διδάσκαλος φοιτάω σφεῖς αὐτός συμ βουλεύω , ἐκ ὅς ὁ ὁ ἀπόδειξις ἀναγκαῖος μάθη σοντ καί οὐ πρός ὁ ἐπιστήμη διατίθημι πλημμελής . αὐτός γάρ ὁ φωνή , ὅς ὁ Χριστός λέγω περί ἑαυτοῦ καί ὁ πατέρας , ὀλίγος Χωρὶς εἰμί ὑποτίθημι τις καί ὁ πνεῦμα κατιών ἐν ἐγώ λέγω , ἄρα ἔχω διά οὗτος καί ἐκ αὐτός γεννάω λέγω ὁ υἱός , οἷος ὁ « ἐγώ καί ὁ προβολεύς εἷς εἰμί » , καί « ὅσος ἄν ἔχω οὗτος , ἔχω δή καί αὐτός » , καί « ὁ ὁράω ἐγώ ἐκεῖνος ὁράω » , καί ὅσος τοιοῦτος . ἀλλά οὗτος μέν ὁ κατά πᾶς αὐτός ὁ οὐσία ἐμφαίνω καί ὁ πνεῦμα πᾶς ἁρμόζω , οὐ μήν διά οὗτος ὁ ἰδιότης αὐτός ἀποπίπτω ἄν .