georgius-acropolites.contra-latinos akropolitis-latinos.19
2.1 Ἐπειδὴ τὸν πρῶτον λόγον χάριτι τοῦ πνεύματος ὡς δυνατόν γε συνεστησάμεθα , ἐν ᾧπερ οὐκέτι δέον εἶναι λέγειν ἐκ τοῦ υἱοῦ ἐκπορεύεσθαι τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἁπλαῖς ἐννοίαις παρεστησάμεθα διδασκάλου Χριστοῦ καὶ τῶν πατέρων ἑπόμενοι , φέρε δὴ καὶ ἀποδείξεσιν αὐτὸ καθάπερ εἰκὸς πιστωσόμεθα · οὐ γὰρ τοῖς ἁπλοῖς τῶν λόγων καὶ ἀπεριέργοις ὡς οἶμαι οἱ τῇ προσθήκῃ χαίροντες ἀρκεσθήσονται , ἀλλὰ καὶ λόγους ζητήσουσιν ἐκ τῆς κάτω σοφίας καὶ πατουμένης καὶ προτάσεις ἀπαιτήσουσι καὶ τὰ ἑπόμενα συμπεράσματα , ἐπαγωγάς τε εἰς πίστωσιν καὶ τὰ δι' ἀδυνάτου πρὸς τὰ προκείμενα καὶ ὅσα ἄλλα τῶν ἐντέχνων παιδευμάτων καὶ κομψευμάτων , ἃ τὸ καθ' ἡμᾶς μυστήριον ὑπερέβαλεν ἢ ἀπέβαλε . καὶ οὐ τὸ πρῶτον λέγω τὸ ἐν θεότητι , ἀλλὰ καὶ τὸ δεύτερον καὶ κάτω τὸ ἐν ἀνθρωπότητι . ἤκουσα καὶ τῶν Ἑλλήνων τοὺς θεολόγους μὴ πάντα τὰ τῶν θεῶν αὐτῶν παριστῶντας ταῖς ἀποδείξεσι , καίτοι γε πλάσματα ὄντα τού τοις τὰ τῶν θεῶν , ὧν τῆς διανοίας ἀναποχὴ ἡ οὐσία καὶ οἷς ἡ λήθη φθορά , ἀλλὰ καὶ θέσεις προάγουσιν ἀμέσους καὶ ἀναποδείκτους καὶ θεσπίζουσιν αὐτὰς ὡς ἀληθεῖς παραδέχεσθαι . ἡμᾶς δὲ τί τὸ εἰς τοσαύτην ἐλάσαν ἀβελτηρίαν – ὀκνῶ γὰρ λέγειν μανίαν – , ὡς εἰ μὴ καὶ αὐτὸ ὅτι ἔστι θεὸς ἀποδεικτικὸν ἀποφηναίμεθα , οὐκέτι στερκτὸν λογισαίμεθα , δεδοικότες οἷον μὴ λάθοιμεν θεὸν τοῖς λόγοις συναπολέσαντες ἢ τῷ ἀναποδείκτῳ ζημιωθέντες τὴν πρόνοιαν ; ἐχρῆν μὲν οὖν , ὦ ἄνδρες Ρωμαῖοι , ἁπλοῦν οὕτω φυλάττειν τὸ κήρυγμα καὶ μὴ ποικίλον ταῖς ἀντιθέσεσιν . ἐπεὶ δ' ὁ τῆς ἁπλότητος ἐξοστρακίσας πάλαι τὸν ἄνθρωπον , ὑπὸ τῆς αὐτοῦ διπλόης ἐξαπατήνας καὶ εἰς τὸ τῆς ὕλης καταγαγὼν πολύτροπον καὶ πολύμορφον , καὶ τὸ τῆς ἡμετέρας πίστεως εἰς πολυσχιδεῖς τινας ἐννοίας διέτεμε κἀντεῦθεν χρεία λόγων πολλῶν , εἴ πως τὸ ψεῦδος ἀποκριθείη τοῦ ἀληθοῦς , ἤδη καὶ ἡμεῖς τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ θαρρήσαντες τὸν μέγιστον ἀγῶνα τοῦτον εἰσέδυμεν , ἐκεῖθεν ἐπηλπικότες ῥοπὴν εἰς τὸ λαλῆσαι μετὰ τοῦ πνεύματος τὰ τοῦ πνεύματος , ὅθεν ἅπαν καταβαίνει δώρημα τέλειον .
Lemmas: 2.1 ἐπειδή ὁ πρῶτος λόγος χάρις ὁ πνεῦμα ὡς δυνατός γε συνίστημι , ἐν ὅς οὐκέτι δέω ἔρχομαι λέγω ἐκ ὁ υἱός ἐκπορεύω ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ἁπλόος ἔννοια παρίστημι διδάσκαλος Χριστός καί ὁ πατήρ ἕπομαι , φέρω δή καί ἀπόδειξις αὐτός καθά ἔοικα πιστόω · οὐ γάρ ὁ ἁπλόος ὁ λόγος καί ἀπερίεργος ὡς οἴομαι ὁ ὁ προσθήκη χαίρω ἀρκέω , ἀλλά καί λόγος ζητέω ἐκ ὁ κάτω σοφία καί πατάω καί πρότασις ἀπαιτέω καί ὁ ἕπομαι συμπέρασμα , ἐπαγωγή τε εἰς πίστωσις καί ὁ διά ἀδύνατος πρός ὁ πρόκειμαι καί ὅσος ἄλλος ὁ ἔντεχνος παίδευμα καί κόμψευμα , ὅς ὁ κατά ἐγώ μυστήριον ὑπερβάλλω ἢ ἀποβάλλω . καί οὐ ὁ πρῶτος λέγω ὁ ἐν θεότης , ἀλλά καί ὁ δεύτερος καί κάτω ὁ ἐν ἀνθρωπότης . ἀκούω καί ὁ Έλληνας ὁ θεολόγος μή πᾶς ὁ ὁ θεός αὐτός παρίστημι ὁ ἀπόδειξις , καίτοι γε πλάσμα εἰμί ὁ ὁ ὁ ὁ θεός , ὅς ὁ διάνοια ἀναποχή ὁ οὐσία καί ὅς ὁ λήθη φθορά , ἀλλά καί θέσις προάγω ἄμεσος καί ἀναπόδεικτος καί θεσπίζω αὐτός ὡς ἀληθής παραδέχομαι . ἐγώ δέ τίς ὁ εἰς τοσοῦτος ἐλαύνω ἀβελτηρία – ὀκνέω γάρ λέγω μανία – , ὡς εἰμί μή καί αὐτός ὅτι εἰμί θεός ἀποδεικτικός ἀποφαίνω , οὐκέτι στερκτός λογίζομαι , δείδω οἷος μή λανθάνω θεός ὁ λόγος συναπολύω ἢ ὁ ἀναπόδεικτος ζημιόω ὁ πρόνοια ; χρή μέν οὖν , ὦ ἀνήρ Ρωμαῖος , ἁπλόος οὕτως φυλάσσω ὁ κήρυγμα καί μή ποικίλος ὁ ἀντίθεσις . ἐπεί δέ ὁ ὁ ἁπλότης ἐξοστρακίζω πάλαι ὁ ἄνθρωπος , ὑπό ὁ αὐτός διπλόη ἐξαπατάω καί εἰς ὁ ὁ ὕλη κατάγω πολύτροπος καί πολύμορφος , καί ὁ ὁ ἡμέτερος πίστη εἰς πολύσχιστος τις ἔννοια διατέμνω ἐντεῦθεν χρεῖος λόγος πολύς , εἰμί πως ὁ ψεῦδος ἀποκρίνω ὁ ἀληθής , ἤδη καί ἐγώ ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος θαρσέω ὁ μέγας ἀγών οὗτος εἰσδύνω , ἐκεῖθεν ἐπελπίζω ῥοπή εἰς ὁ λαλέω μετά ὁ πνεῦμα ὁ ὁ πνεῦμα , ὅθεν ἅπας καταβαίνω δώρημα τέλειος .