georgius-acropolites.contra-latinos akropolitis-latinos.41
2.23 Διὰ πνεύματος ἄλλοι φησὶν ἐργάζεσθαι τὸν υἱὸν ἢ ἐν πνεύματι · εἰ τῶν εἰρημένων ἐξέχῃ μοι ἐννοιῶν , οὐδέν σοι ἄπορον τῶν λογίων φανήσεται , καὶ τὸ ἐν δακτύλῳ θεοῦ ἐκβάλλειν τὰ δαιμόνια , ἐπεὶ βραχίων ὠνόμασται , καλῶς σοι γνωσθήσεται , καὶ ἡ τοῦ ζῶντος ὕδατος δόσις παρὰ υἱοῦ εὐχερῶς νοηθήσεται , καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα τῶν λόγων ἀκριβῶς σοι καταληφθήσεται . θέλεις προβαλοῦμαί σοι καὶ αὐτὸς μικράν τινα τὴν ἐρώτησιν , ἐκ τῶν σῶν ὑποθέσεων προσειληφὼς καὶ τὰς ἀφορμάς ; φῂς πάντως ἐκ τοῦ πατρὸς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐκπορεύεσθαι ; « πάνυ γε . » φῂς δὲ τοῦτο καὶ ἐκ τοῦ υἱοῦ ; « μάλιστα . » αἴτιος δὲ ὁ πατήρ , αἰτιατὸς δὲ ὁ υἱός ; « ναὶ πάντως . » οὐκοῦν ἐξ αἰτίου καὶ αἰτιατοῦ αἰτιατὸν τὸ πνεῦμα καθέστηκε ; « καὶ τοῦτο πάντως . » ἐκ προτέρου γοῦν καὶ ὑστέρου ; εἰ δὲ ταῖς τοιαύταις ἀσχάλλῃ φωναῖς , ἐπεὶ μὴ εἴη πρότερον καὶ ὕστερον ἐν τριάδι ὡς χρόνον τῶν ὀνομάτων ὑπεμφαινόντων , ἀλλ' οὖν παραδέξῃ τὸ αἴτιον καὶ αἰτιατὸν καὶ τὸ ἄμεσον καὶ τὸ ἔμμεσον ; « οὐχ ἥκιστά γε . » εἰ γοῦν ταῦτα ὑποθέσεις σαὶ καθεστήκασι καὶ ὁμολογεῖς καὶ οὐκ ἀμφιβάλλῃ καθάπαξ , πρόσχες τοῖς ἑπομένοις . οὐκ ἔστι διάφορος λόγος ἐξ αἰτίου λέγειν καὶ ἐξ αἰτιατοῦ , ἅτερος δὲ ἐξ ἀμέσου καὶ ἐξ ἐμμέσου ; πάντως γε ἄλλος , καὶ τοσοῦτον ἄλλος , ὅσον καὶ ὁ πατὴρ ἄλλος καὶ ὁ υἱὸς ἄλλος , κἂν οὐκ ἄλλο καὶ ἄλλο . τοῦτο γοῦν ἡμεῖς τὸ ἐξ αἰτίου καὶ ἐξ ἀμέσου καὶ ἐκ πρώτου , ταὐτὸ δὲ εἰπεῖν ἐκ πατρὸς ἐκπορεύεσθαι τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον λέγομεν , τῷ πρώτῳ αἰτίῳ , τῷ μὴ αἰτιατῷ , τῷ ἀμέσῳ τὴν τοιαύτην ἀνατιθέντες φωνήν , ἣν καὶ ὁ κύριος εἴρηκεν . τῷ δὲ δευτέρῳ καὶ αἰτιατῷ καὶ ἐμμέσῳ , ταὐτὸ δ' εἰπεῖν τῷ υἱῷ οὐ διδόαμεν ταύτην , ἵνα τὴν διαφορὰν τῶν προσώπων καὶ τῶν ἐν αὐτοῖς παραστήσωμεν ἰδιωμάτων , ἀλλὰ τὰς ἄλλας φωνάς , ἵνα τὸ ἕτερον ἀποδείξωμεν . ὁρᾷς ὅπως καὶ κατὰ τὰς σὰς ὑποθέσεις ἐπὶ τοῦ υἱοῦ ἡ ἐκπόρευσις βλαβερὰ κἀκ τῶν σῶν περισκελίζῃ προτάσεων , τὸ δὲ ἐμὸν οὐδέν τι τῶν κειμένων λυμαίνεται . εἰ δὲ βιάζῃ ὡς ἐξ ἑνὸς τῶν δύο τὸ πνεῦμα προβάλλει , συναλοιφὴν εἰσάγεις τῶν προσώπων συστολήν τε καὶ σύγχυσιν – ποῦ δὲ τοιοῦτον ἐν τοῖς ἐμοῖς ; – ὥστε καὶ τὸ σὸν φυλάττεσθαι δόγμα τὸ ἐξ υἱοῦ τὸ πνεῦμα καὶ τὸ ἡμέτερον μὴ σαλεύεσθαι , λέγω δὴ τὸ μὴ ἐξ αὐτοῦ ἐκπορεύεσθαι , ἤγουν λαμβάνειν τοῦτο τὴν ὕπαρξιν ἅμα τῷ υἱῷ συνουσιωμένον ἐκ τοῦ πατρός .
Lemmas: 2.23 Ζεύς πνεῦμα ἄλλος φημί ἐργάζομαι ὁ υἱός ἢ ἐν πνεῦμα · εἰμί ὁ λέγω ἐξέχω ἐγώ ἔννοια , οὐδείς σύ ἄπορος ὁ λόγιος φαίνω , καί ὁ ἐν δάκτυλος θεός ἐκβάλλω ὁ δαιμόνιος , ἐπεί βραχίων ὀνομάζω , καλός σύ γιγνώσκω , καί ὁ ὁ ζάω ὕδωρ δόσις παρά υἱός εὐχερής νοέω , καί πᾶς ὁ τοιοῦτος ὁ λόγος ἀκριβῶς σύ καταλαμβάνω . θέλω προβάλλω σύ καί αὐτός μικρός τις ὁ ἐρώτησις , ἐκ ὁ σός ὑπόθεσις προσλαμβάνω καί ὁ ἀφορμή ; φημί πάντως ἐκ ὁ πατήρ ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ἐκπορεύω ; « πάνυ γε . » φημί δέ οὗτος καί ἐκ ὁ υἱός ; « μάλιστα . » αἴτιος δέ ὁ πατήρ , αἰτιατός δέ ὁ γιός ; « ναί πάντως . » οὐκοῦν ἐκ αἴτιος καί αἰτιατός αἰτιατός ὁ πνεῦμα καθίστημι ; « καί οὗτος πάντως . » ἐκ πρότερος γοῦν καί ὕστερος ; εἰμί δέ ὁ τοιοῦτος ἀσχάλλω φωνή , ἐπεί μή εἰμί πρότερος καί ὕστερον ἐν τριάς ὡς χρόνος ὁ ὄνομα ὑπεμφαίνω , ἀλλά οὖν παραδέχομαι ὁ αἴτιος καί αἰτιατός καί ὁ ἄμεσος καί ὁ ἔμμεσος ; « οὐ ἦκα γε . » εἰμί γοῦν οὗτος ὑπόθεσις σός καθίστημι καί ὁμολογέω καί οὐ ἀμφιβάλλω καθάπαξ , προέχω ὁ ἕπομαι . οὐ εἰμί διάφορος λόγος ἐκ αἴτιος λέγω καί ἐκ αἰτιατός , ἕτερος δέ ἐκ ἄμεσος καί ἐκ ἔμμεσος ; πάντως γε ἄλλος , καί τοσοῦτος ἄλλος , ὅσον καί ὁ πατήρ ἄλλος καί ὁ γιός ἄλλος , κἀν οὐ ἄλλος καί ἄλλος . οὗτος γοῦν ἐγώ ὁ ἐκ αἴτιος καί ἐκ ἄμεσος καί ἐκ πρῶτος , αὐτός δέ λέγω ἐκ πατήρ ἐκπορεύω ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος λέγω , ὁ πρῶτος αἴτιος , ὁ μή αἰτιατός , ὁ ἄμεσος ὁ τοιοῦτος ἀνατίθημι φωνή , ὅς καί ὁ κύριος λέγω . ὁ δέ δεύτερος καί αἰτιατός καί ἔμμεσος , αὐτός δέ λέγω ὁ υἱός οὐ διδόω οὗτος , ἵνα ὁ διαφορά ὁ πρόσωπον καί ὁ ἐν αὐτός παρίστημι ἰδίωμα , ἀλλά ὁ ἄλλος φωνή , ἵνα ὁ ἕτερος ἀποδείκνυμι . ορώ ὅπως καί κατά ὁ σός ὑπόθεσις ἐπί ὁ υἱός ὁ ἐκπόρευσις βλαβερός ἐκ ὁ σός περισκελίζω πρότασις , ὁ δέ ἐμός οὐδείς τίς ὁ κεῖμαι λυμαίνομαι . εἰμί δέ βιάζω ὡς ἐκ εἷς ὁ δύο ὁ πνεῦμα προβάλλω , συναλοιφή εἰσάγω ὁ πρόσωπον συστολή τε καί σύγχυσις – ποῦ δέ τοιοῦτος ἐν ὁ ἐμός ; – ὥστε καί ὁ σός φυλάσσω δόγμα ὁ ἐκ υἱός ὁ πνεῦμα καί ὁ ἡμέτερος μή σαλεύω , λέγω δή ὁ μή ἐκ αὐτός ἐκπορεύω , ἤγουν λαμβάνω οὗτος ὁ ὕπαρξις ἅμα ὁ υἱός συνουσιόομαι ἐκ ὁ πατέρας .