georgius-acropolites.annales akropolitis.17
17 Τουτουῒ δὲ τοῦ Ἐρῆ τῆς Κωνσταντίνου κατάρχοντος , ἀπεστάλη παρὰ τοῦ πάπα πρὸς τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων ἀρχιερεύς , ὃν καὶ λεγάτον αὐτοί φασι , τοὔνομα Πελάγιος , ἅπαντα τὰ προνόμια τοῦ πάπα φέρων · ἐρυθροβαφῆ καὶ γὰρ ὑπεδέδετο πέδιλα , ἐκ τῆς αὐτῆς δὲ χροιᾶς καὶ τὰ ἐνδύματα εἶχε , καὶ ἡ ἐφεστρὶς δὲ τοῦ ἵππου καὶ τὰ χαλινὰ τῷ τοιούτῳ ἐβάπτοντο χρώματι . ἤθους δὲ τυχὼν ἀγριωτέρου καὶ ἀλαζονείᾳ χρώμενος πολλὰ δεινὰ ἐνεδείξατο ἐν τοῖς τῆς Κωνσταντίνου οἰκήτορσι . καὶ ἡ σκῆψις ὡς εὔλογος · ἠνάγκαζε γὰρ τοὺς πάντας τῇ τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης ὑποκύψαι ὑποταγῇ . ἐντεῦθεν καθείργνυντο μοναχοί , ἱερεῖς ἐδεσμοῦντο καὶ ναὸς ἅπας ἐκέκλειστο . καὶ ἦν ἐν αὐτῷ δυοῖν θάτερον , ἢ ὁμολογῆσαι τὸν πάπαν πρῶτον ἀρχιερέα καὶ τούτου τὴν μνήμην ἐν ἱεροτελεστίαις ποιεῖν , ἢ θάνατον εἶναι τῷ μὴ διαπραξαμένῳ τοῦτο τὸ ἐπιτίμιον . τοῦτο εἰς βαρυθυμίαν ἦγε τοὺς οἰκήτορας τῆς Κωνσταντίνου καὶ μάλιστα τῶν ἄλλων τοὺς προύχοντας . οἳ καὶ πρὸς τὸν βασιλέα Ἐρῆν ἀφιγμένοι « ἡμεῖς μὲν » ἔφασαν « ἄλλου γεγονότες γένους καὶ ἄλλον ἀρχιερέα ἔχοντες , ἑαυτοὺς τῷ κράτει σου ὑπετάξαμεν ὥστε σωματικῶς κατάρχειν ἡμῶν , οὐ μήν γε πνευματικῶς καὶ ψυχικῶς . σοῦ μὲν γὰρ ἐν πολέμῳ ὑπερμαχεῖσθαι τῶν ἀναγκαίων , τῶν δ' ἡμετέρων ἐκστῆναι σεβασμάτων καὶ θρησκευμάτων τῶν ἀδυνάτων πάντῃ καθέστηκεν . ἢ γοῦν λῦσον ἡμῖν τὰ ἐπελθόντα δεινὰ ἢ ἄφες ὡς ἐλευθέρους ἐν τοῖς ἰθαγενέσιν ἀφῖχθαι » . ταῦτ' εἶπον , κἀκεῖνος μὴ βουλόμενος ἐν στερήσει γενέσθαι τοσούτων καλῶν κἀγαθῶν ἀνθρώπων , καὶ ἄκοντος τοῦ εἰρημένου λεγάτου τούς τε ναοὺς ἀνέῳξε καὶ τοὺς ὅσοι ταῖς εἱρκταῖς ἦσαν κατισχημένοι μοναχούς τε καὶ ἱερεῖς ἀπολέλυκε , καὶ τὸν κατασχόντα τότε τὴν Κωνσταντίνου κλύδωνα κατεστόρησε . πολλοὶ δὲ τῶν μοναχῶν προεξιόντες τῆς Κωνσταντίνου τῷ βασιλεῖ Θεοδώρῳ προσῆλθον , καὶ αὐτοῖς προστάξει τούτου μοναὶ πρὸς κατα μονὴν ἐπιδέδοντο . καὶ πρεσβύτεροι δὲ πρὸς τὴν Νίκαιαν ἀπιόντες οἱ μὲν τῷ πατριαρχικῷ κλήρῳ συγκατηλέγησαν , οἱ δὲ θείοις ἐνασμενίσαντες τοῖς σηκοῖς ἐλευθέρως ἐβίωσαν . καὶ οὕτω μὲν ἐγεγόνει ταῦτα παρὰ τοῦ τότε βασιλεύοντος τῆς Κωνσταντίνου Ἐρῆ .
Lemmas: 17 οὗτος δέ ὁ εἴρω ὁ Κωνσταντῖνος κατάρχω , ἀποστέλλω παρά ὁ πάππας πρός ὁ βασιλίς ὁ πόλις ἀρχιερεύς , ὅς καί λεγάτος αὐτός φημί , ὄνομα Πελάγιος , ἅπας ὁ προνομία ὁ πάππας φέρω · ἐρυθροβαφέω καί γάρ ὑποδέω πέδιλον , ἐκ ὁ αὐτός δέ χροιά καί ὁ ἔνδυμα ἔχω , καί ὁ ἐφεστρίς δέ ὁ ἵππος καί ὁ χαλινός ὁ τοιοῦτος βάπτω χρῶμα . ἦθος δέ τυγχάνω ἄγριος καί ἀλαζονεία χράω πολύς δεινός ἐνδείκνυμι ἐν ὁ ὁ Κωνσταντῖνος οἰκήτωρ . καί ὁ σκῆψις ὡς Εὔλογος · ἀναγκάζω γάρ ὁ πᾶς ὁ ὁ πρέσβυς Ῥώμη ὑποκύπτω ὑποτάσσω . ἐντεῦθεν κατείργνυμι μοναχός , ἱερεύς δεσμέω καί ναός ἅπας καλέω . καί εἰμί ἐν αὐτός δύο ἕτερος , ἢ ὁμολογέω ὁ πάππας πρῶτος ἀρχιερεύς καί οὗτος ὁ μνήμη ἐν ἱεροτελεστία ποιέω , ἢ θάνατος εἰμί ὁ μή διαπράσσω οὗτος ὁ ἐπιτίμιον . οὗτος εἰς βαρυθυμία ἄγω ὁ οἰκήτωρ ὁ Κωνσταντῖνος καί μάλιστα ὁ ἄλλος ὁ προέχω . ἕ καί πρός ὁ βασιλεύς Ἐρῆν ἀφίζω « ἐγώ μέν » φημί « ἄλλος γίγνομαι γένος καί ἄλλος ἀρχιερεύς ἔχω , ἑαυτοῦ ὁ κράτος σύ ὑποτάσσω ὥστε σωματικός κατάρχω ἐγώ , οὖον μείς γε πνευματικός καί ψυχικός . σύ μέν γάρ ἐν πόλεμος ὑπερμαχέω ὁ ἀναγκαῖος , ὁ δέ ἡμέτερος ἐξίστημι σέβασμα καί θρήσκευμα ὁ ἀδύνατος πάντῃ καθίστημι . ἢ γοῦν λύω ἐγώ ὁ ἐπέρχομαι δεινός ἢ ἀφίημι ὡς ἐλεύθερος ἐν ὁ ἰθαγενής ἀφικνέομαι » . αὐτός εἶπον , ἐκεῖνος μή βούλομαι ἐν στερέω γίγνομαι τοσοῦτος καλός ἀγαθός ἄνθρωπος , καί ἄκων ὁ εἴρω Λεγάτου ὁ τε ναός ἀνοίγω καί ὁ ὅσος ὁ εἱρκτή εἰμί κατισχημένοι μοναχός τε καί ἱερεύς ἀπολύω , καί ὁ κατέχω τότε ὁ Κωνσταντῖνος κλύδων κατεστορησος . πολύς δέ ὁ μοναχός προέξειμι ὁ Κωνσταντῖνος ὁ βασιλεύς Θεόδωρος προσέρχομαι , καί αὐτός πρόσταξις οὗτος μονή πρός κατά μονή ἐπιδίδωμι . καί πρέσβυς δέ πρός ὁ Νίκαια ἄπειμι ὁ μέν ὁ πατριαρχικός κλῆρος συγκαταλέγω , ὁ δέ θεῖον ἐνασμενίζω ὁ σηκός ἐλεύθερος βιόω . καί οὗτος μέν γίγνομαι οὗτος παρά ὁ τότε βασιλεύω ὁ Κωνσταντῖνος εἴρω .