georgius-acropolites.annales akropolitis.58
52 Ὁ δὲ βασιλεὺς τὰ τῆς ἕω μέρη κατειληφὼς καὶ τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου παρῳχηκότος αὖθις περὶ τὴν προκαθημένην τῶν Βιθυνῶν πόλιν ἀφίκετο Νίκαιαν . καιρὸς ἦν περὶ τὰ τοῦ χειμῶνος τέλη , καὶ φθίνων ἐτύγχανε Φεβρουάριος . καὶ ὁ βασιλεὺς ἐπὶ τῆς κλίνης ἑσπέρας καθήμενος – παρέδραμε δὲ καὶ μέρος τι τῆς νυκτός – αἴφνης γεγονὼς ἄφωνος , πρηνὴς ἐπὶ τῆς κλίνης πεσὼν ἦν τὸ ἀπὸ τοῦδε ἄναυδος τὸ καθόλου . χεῖρες δὲ ἰατρῶν ὑπούργουν ἐν τούτῳ καὶ ἀμυχὰς ἐν τοῖς ποσὶν ἐποίουν καὶ ἐφόλβιον ταῖς ἀμυχαῖς ἐνέβαλλον καὶ ἀλλ' ἄττα ἔπραττον , ὁπόσα ἡ τέχνη ἐδίδασκεν . ἀλλ' ὁ βασιλεὺς ὅλην τε ταύτην τὴν νύκτα καὶ τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν καὶ αὖθις τὴν ἑτέραν νύκτα ἀκίνητος ἔκειτο · ἀποπληξία γὰρ ἦν ἡ νόσος καὶ οὕτω βαρεῖα , ὥστε διαρκέσαι τοσοῦτον εἰς ἀκινησίαν καὶ ἀφωνίαν . μόγις οὖν ἀνέπνευσε καὶ εἰς ἑαυτὸν ἦλθεν , ἦν δὲ ἠλλοιωμένος τὸ χρῶμα . ἔσπευσε γοῦν καταλαβεῖν τὸ Νύμφαιον φθάσαι τε πρὸ τῆς βαϊοφόρου κυριακῆς , καθ' ἣν εἴωθε θριαμβεύειν ὁ βασιλεύς . ἐπιτείνας οὖν τὴν ὁδὸν ἀφίκετο εἰς τὸ Νύμφαιον , κἀκεῖσε τὸν κατὰ τὴν βαϊοφόρον θρίαμβον ἐξετέλεσε καὶ τὴν ἀναστάσιμον ἑωρτάκει ἡμέραν . καὶ τὸ ἀπὸ τοῦδε τοῖς τοιούτοις ἐπεχωρίαζε μέρεσι , τῇ κατα σχούσῃ τοῦτον νόσῳ κατὰ διαστήματα ἡμερῶν τρυχόμενός τε καὶ πιεζόμενος . ποτὲ μὲν γὰρ ἐν τῷ παλατίῳ διάγων εὐθὺς ἐπὶ κλίνης ἔπιπτεν ἄφωνος , ποτὲ δὲ ἐφ' ἵππου βαίνων καὶ ὁδὸν βαδίζων ὑπὸ τῆς νόσου ἐγίνετο κάτοχος , καὶ οἱ συμπαρόντες κατεῖχόν τε καὶ πρὸς ὥραν παρεφύλαττον , ὥστε μὴ γνωρίζεσθαι τοῖς πολλοῖς · ἐπὰν δὲ εἰς λογισμὸν ἐπανῆκε , σχολῇ πρὸς τὰ βασίλεια ἐπανέστρεφεν · ἐνίοτε δὲ καὶ φοράδην ἐπὶ θρόνου ἐν τοῖς ἀνακτόροις ὑπὸ τῶν οἰκείων ἤγετο . ἐπεὶ δὲ ἡ νόσος ἐπηύξανε , τὸ σῶμα τοῦ βασιλέως κατέπιπτε · συνεχέστερον γὰρ ἤρξατο πάνυ τούτῳ ἐγγίνεσθαι . σύντηξις γοῦν ἦν αὐτῷ τῶν σαρκῶν , καὶ τὸ δεινότερον , ἡ ἀτροφία τοῦτον ἐπίεζεν . Ἐπεὶ οὖν χεῖρες ἰατρῶν εἰς τὴν νόσον ἀπέκαμον , παραμυθίαν βουλόμενος μικρὰν ἐφευρεῖν ἠθέλησεν εἰς τὴν Σμύρνην ἀπελθεῖν , ὅπως τῷ ἐκεῖσε προσκυνήσῃ Χριστῷ παράκλησίν τε ποιήσῃ καὶ ἵλεων αὐτὸν ἀπεργάσοιτο . ἀφικόμενος οὖν ταῦτα μὲν διεπράξατο , ἀνακωχὴν δὲ τοῦ πάθους οὐχ εὗρεν , ἀλλ' ἐν τοῖς Περικλύστροις Τόποις σκηνούμενος – τόπος δέ ἐστιν οὗτος ἐγγύς που τῆς Σμύρνης , διὰ τὸ πολλοῖς τοῖς ὕδασι περικλύζεσθαι οὕτω πως κατονομαζόμενος – μείζονος ἢ μᾶλλον χείρονος τοῦ πάθους ἐπῄσθετο . ἐκεῖθεν οὖν ἀπάρας πονήρως λίαν ἔχων τοῦ σώματος καταλαμβάνει τὸ Νύμφαιον . καὶ ἐν μὲν τοῖς βασιλικοῖς οὐκ ἀπῆλθεν οἰκήμασιν , ἐν δὲ τοῖς ἐγγύς που τῆς χώρας βασιλείοις κήποις τὰς ἀνακτορικὰς σκηνὰς ἐνιδρύσατο . ἔνθα καὶ τῷ χρεὼν ἐλειτούργησε τρίτῃ καλανδῶν Νοεμβρίου , ἑξήκοντα καὶ δύο , ὡς οἱ τὰ περὶ αὐτοῦ ἀκριβέστερον εἰδότες ἔφασαν , ἔτη βιώσας , ἐξ ὧν τριάκοντα καὶ τρία βεβασίλευκε καλῶς τε καὶ ἀγαθῶς . πρᾶος γὰρ ἦν καὶ πρὸς τὸ φιλανθρωπότερον ἀεὶ ἀπονεύων · δωρεαῖς μὲν πρὸς τοὺς αὐτοῦ ἧττον ἐχρᾶτο , πρὸς δὲ τοὺς ξένους καὶ μᾶλλον τοὺς ὡς πρέσβεις ἀφικομένους δαψιλεστέραν τὴν χεῖρα προύτεινεν , ἵν' ὑπ' αὐτῶν ἐπαινοῖτο . ἐρώτων δὲ θηλέων ἡττᾶτο , ἐξ ὅτου ἡ σύζυγος αὐτοῦ καὶ βασιλὶς Εἰρήνη ἐξ ἀνθρώπων ἐγένετο · καὶ πολλαῖς μὲν καὶ ἄλλαις εἰς φανερὰν ἐχρήσατο μῖξιν , μάλιστα δὲ τῆς ἐξ Ἰταλίας ἐλθούσης ὡς θεραπαινίδος μὲν τῆς ἐξ Ἀλαμανῶν συζύγου βασιλίδος Ἄννης , ἀντιζήλου δὲ αὐτῆς γεγενημένης Μαρκεσίνης τε ὀνομαζομένης τοῦ ἔρωτος ἥττητο . καὶ ἐς τοσοῦτον τῆς ἀγάπης αὐτῆς ἐξεκρέματο , ὡς καὶ πέδιλα ὑποδεδέσθαι δοῦναι ταύτην κοκκοβαφῆ καὶ ἐφεστρίδας τοιαύτας καὶ χαλινά , ἕπεσθαί τε αὐτῇ πλείους ἢ τῇ κυρίως δεσποίνῃ , ἄλλα τε πολλὰ ἐποίει ταῖς ἐκείνης δουλεύων ὀρέξεσι . καρτερικὸς δὲ ἦν ἐν ταῖς μάχαις οὗτος ὁ βασιλεύς . καὶ τοῖς μὲν κατὰ συστάδην πολέμοις οὐκ ἔχαιρε , τὸ ἀλλοπρόσαλλον τοῦ Ἄρεως δειλιῶν καὶ τὸ περὶ ταῦτα ἄδηλον ὑπολογιζόμενος · τῇ καρτερίᾳ δὲ χρώμενος καὶ ἐνεαρίζων μὲν εἰς τὴν τῶν ἐναντίων γῆν καὶ τὴν θέρους ὥραν διαβιβάζων , ἔτι δὲ καὶ τὴν φθίνουσαν ὀπώραν διανύων , ἐνίοτε δὲ καὶ παραχειμάζων , τὴν νικῶσαν ἐλάμβανεν , ἀποκαμνόντων τῶν ἐναντίων τῇ τοῦ βασιλέως ἐνστάσει τε καὶ ὑπομονῇ . Ἐτεθνήκει μὲν οὖν ὁ βασιλεὺς Ἰωάννης , τῷ υἱῷ αὐτοῦ Θεοδώρῳ τὴν βασιλείαν καταλελοιπώς , τριάκοντα καὶ τρία ἔτη διανύοντι . τοσοῦτος γὰρ ὁ χρόνος αὐτῷ ὁπόσος τῆς πατρικῆς βασιλείας ἐτύγχανε · σχεδὸν γὰρ τῇ πατρικῇ ἀναρρήσει καὶ ἡ γέννησις ἐκείνου συνέδραμεν . ἐλπὶς μὲν οὖν πᾶσιν ἦν Ρωμαίοις καὶ μάλιστα τοῖς ἐν στρατείᾳ τελοῦσι καὶ τοῖς ἐν τοῖς βασιλείοις διάγουσι πολλῶν ἀγαθῶν πρὸς τοῦ νέου ἐπιτεύξασθαι βασιλέως · καὶ εἴ τις ἦν πρὸς τοῦ πατρὸς ἐκείνου λελυπημένος ἢ στέρησιν χρημάτων πεπονθὼς ἢ καὶ κτημάτων , ἐλπίδας εἶχε λύσιν εὑρεῖν τῶν κακῶν . οὕτω μὲν οὖν οἱ πάντες ἤλπιζον . τό τε γὰρ νέον τῆς ἡλικίας καὶ τὸ πρὸς ἅπαντας χαρίεν καὶ τὸ πράως τοῖς ξυνιοῦσι προσφέρεσθαι καὶ ἱλαρῶς τοῖς συντυγχάνουσιν ὁμιλεῖν , ἃ δὴ πάντα φενάκη ἦν καὶ ὑποκριτικὸν προσωπεῖον , ταῦτα ἐποίουν φαντάζεσθαι . ἀλλ' ἥμαρτον τοῦ σκοποῦ , καὶ τὸ τῆς παροιμίας ἄνθρακες αὐτοῖς ἐκ θησαυρῶν ἀνεφάνησαν . τοιοῦτος γὰρ πρὸς τοὺς ὑπηκόους ἐφάνη καὶ οὑτωσὶ τοῖς ὑπὸ χεῖρας ἐχρήσατο , ὡς πάντας τὸν πατέρα μακαρίζειν καὶ βασιλέα · καὶ εἰ λίαν ὑπῆρξέ τις δεινὰ παρ' ἐκείνου παθών , πρὸ τῆς αὐτοῦ τελευτῆς ἐξ ἀνθρώπων γενέσθαι ἑαυτὸν ἠγάπα καὶ ηὔχετο τὴν ζωὴν καταλῦσαι καὶ συναριθμηθῆναι τοῖς πλείοσιν .
Lemmas: 52 ὁ δέ βασιλεύς ὁ ὁ ἠώς μέρος καταλαμβάνω καί ὁ ἐνιαυτός ἐκεῖνος παρῳνχόνω αὖθις περί ὁ προκάθημαι ὁ Βιθυνός πόλις ἀφικνέομαι Νίκαια . καιρός εἰμί περί ὁ ὁ χειμών τέλος , καί φθίω τυγχάνω Φεβρουάριος . καί ὁ βασιλεύς ἐπί ὁ κλίνη ἑσπέρα κάθημαι – παρατρέχω δέ καί μέρος τίς ὁ νύξ – αἴφνης γίγνομαι ἄφωνος , πρηνής ἐπί ὁ κλίνη πίπτω εἰμί ὁ ἀπό ὅδε ἄναυδος ὁ καθόλου . χείρ δέ ἰατρός ὑπουργέω ἐν οὗτος καί ἀμυχή ἐν ὁ πούς ποιέω καί ἐφόλβιον ὁ ἀμυχή ἐμβάλλω καί ἀλλά τις πράσσω , ὁπόσος ὁ τέχνη διδάσκω . ἀλλά ὁ βασιλεύς ὅλος τε οὗτος ὁ νύξ καί ὁ ἔπειμι ἡμέρα καί αὖθις ὁ ἕτερος νύξ ἀκίνητος κεῖμαι · ἀποπληξία γάρ εἰμί ὁ νόσος καί οὗτος βαρύς , ὥστε διαρκέω τοσοῦτος εἰς ἀκινησία καί ἀφωνία . μόγις οὖν ἀναπνέω καί εἰς ἑαυτοῦ ἔρχομαι , εἰμί δέ ἀλλοιόω ὁ χρῶμα . σπεύδω γοῦν καταλαμβάνω ὁ νύμφαιον φθάνω τε πρό ὁ βαϊοφόρος κυριακός , κατά ὅς εἴωθα θριαμβεύω ὁ βασιλεύς . ἐπιτείνω οὖν ὁ ὁδός ἀφικνέομαι εἰς ὁ νύμφαιον , κἀκεῖσε ὁ κατά ὁ βαϊοφόρος θρίαμβος ἐκτελέω καί ὁ ἀναστάσιμος ἑορτάζω ἡμέρα . καί ὁ ἀπό ὅδε ὁ τοιοῦτος ἐπιχωριάζω μέρος , ὁ κατά ἔχω οὗτος νόσος κατά διάστημα ἡμέρα τρύχω τε καί πιέζω . ποτέ μέν γάρ ἐν ὁ Παλάτιον Διάγων εὐθύς ἐπί κλίνη πίπτω ἄφωνος , ποτέ δέ ἐπί ἵππος βαίνω καί ὁδός βαδίζω ὑπό ὁ νόσος γίγνομαι κάτοχος , καί ὁ συμπάρειμι κατέχω τε καί πρός ὥρα παραφυλάσσω , ὥστε μή γνωρίζω ὁ πολύς · ἐπάν δέ εἰς λογισμός ἐπανίημι , σχολή πρός ὁ βασίλεια ἐπαναστρέφω · ἐνίοτε δέ καί φοράδην ἐπί θρόνος ἐν ὁ ἀνάκτορον ὑπό ὁ οἰκέω ἄγω . ἐπεί δέ ὁ νόσος ἐπαυξάνω , ὁ σῶμα ὁ βασιλεύς καταπίπτω · συνεχής γάρ ἄρχω πάνυ οὗτος ἐγγίγνομαι . σύντηξις γοῦν εἰμί αὐτός ὁ σάρξ , καί ὁ δεινός , ὁ ἀτροφία οὗτος πιέζω . ἐπεί οὖν χείρ ἰατρός εἰς ὁ νόσος ἀποκάμνω , παραμυθία βούλομαι μικρός ἐφευρίσκω ἐθέλω εἰς ὁ Σμύρνη ἀπέρχομαι , ὅπως ὁ ἐκεῖσε προσκυνέω Χριστός παράκλησις τε ποιέω καί ἵλαος αὐτός ἀπεργάζομαι . ἀφικνέομαι οὖν οὗτος μέν διαπράσσω , ἀνοκωχή δέ ὁ πάθος οὐ εὑρίσκω , ἀλλά ἐν ὁ Περικλύστροις τόπος σκηνόω – τόπος δέ εἰμί οὗτος ἐγγύς ποῦ ὁ Σμύρνη , διά ὁ πολύς ὁ ὕδωρ περικλύζω οὗτος πως κατονομάζω – μείζων ἢ μᾶλλον χείρων ὁ πάθος ἐπαισθάνομαι . ἐκεῖθεν οὖν ἀπαίρω πονηρός λίαν ἔχω ὁ σῶμα καταλαμβάνω ὁ νύμφαιον . καί ἐν μέν ὁ βασιλικός οὐ ἀπέρχομαι οἴκημα , ἐν δέ ὁ ἐγγύς ποῦ ὁ χώρα βασίλειος κῆπος ὁ ἀνακτορικός σκηνή ἐνιδρύω . ἔνθα καί ὁ χρεὼν λειτουργέω τρίτος καλάνδαι Νοέμβριος , ἑξήκοντα καί δύο , ὡς ὁ ὁ περί αὐτός ἀκριβής οἶδα φημί , ἔτος βιόω , ἐκ ὅς τριάκοντα καί τρεῖς βασιλεύω καλῶς τε καί ἀγαθός . πρᾶος γάρ εἰμί καί πρός ὁ φιλάνθρωπος ἀεί ἀπονεύω · δωρεά μέν πρός ὁ αὐτός κακός χράω , πρός δέ ὁ ξένος καί μᾶλλον ὁ ὡς πρέσβυς ἀφικνέομαι δαψιλής ὁ χείρ προτείνω , ἵνα ὑπό αὐτός ἐπαινέω . Ἔρως δέ θῆλυς ἡσσάομαι , ἐκ ὅστις ὁ σύζυγος αὐτός καί βασιλίς Εἰρήνη ἐκ ἄνθρωπος γίγνομαι · καί πολύς μέν καί ἄλλος εἰς φανερός χράω μῖξις , μάλιστα δέ ὁ ἐκ Ἰταλία ἔρχομαι ὡς θεραπαινίς μέν ὁ ἐκ Ἀλαμανή σύζυγος βασιλίς Ἄννα , ἀντίζηλος δέ αὐτός γίγνομαι Μαρκεσίνης τε ὀνομάζω ὁ Ἔρως ἡττάω . καί εἰς τοσοῦτος ὁ ἀγάπη αὐτός ἐκκρεμάννυμι , ὡς καί πέδιλον ὑποδέω δίδωμι οὗτος κοκκοβαφής καί ἐφεστρίς τοιοῦτος καί χαλινός , ἕπομαι τε αὐτός πλείων ἢ ὁ κύριος δέσποινα , ἄλλος τε πολύς ποιέω ὁ ἐκεῖνος δουλεύω ὄρεξις . καρτερικός δέ εἰμί ἐν ὁ μάχη οὗτος ὁ βασιλεύς . καί ὁ μέν κατά συστάδην πόλεμος οὐ χαίρω , ὁ ἀλλοπρόσαλλος ὁ Ἄρης δειλιάω καί ὁ περί οὗτος ἄδηλος ὑπολογίζομαι · ὁ καρτερία δέ χράω καί ἐνεαρίζω μέν εἰς ὁ ὁ ἐναντίος γῆ καί ὁ θέρος ὥρα διαβιβάζω , ἔτι δέ καί ὁ φθίω ὀπώρα διανύω , ἐνίοτε δέ καί παραχειμάζω , ὁ Νίκη λαμβάνω , ἀποκάμνω ὁ ἐναντίος ὁ ὁ βασιλεύς ἔνστασις τε καί ὑπομονή . θνῄσκω μέν οὖν ὁ βασιλεύς Ἰωάννης , ὁ υἱός αὐτός Θεόδωρος ὁ βασίλειος καταλείπω , τριάκοντα καί τρεῖς ἔτος διανύω . τοσοῦτος γάρ ὁ χρόνος αὐτός ὁπόσος ὁ πατρικός βασίλεια τυγχάνω · σχεδόν γάρ ὁ πατρικός ἀνάρρησις καί ὁ γέννησις ἐκεῖνος συντρέχω . Ἐλπὶς μέν οὖν πᾶς εἰμί Ῥωμαῖος καί μάλιστα ὁ ἐν στρατεία τελέω καί ὁ ἐν ὁ βασίλειος διάγω πολύς ἀγαθός πρός ὁ νέος ἐπιτυγχάνω βασιλεύς · καί εἰμί τις εἰμί πρός ὁ πατήρ ἐκεῖνος λυπέω ἢ στέρησις χρῆμα πάσχω ἢ καί κτῆμα , ἐλπίς ἔχω λύσις εὑρίσκω ὁ κακός . οὗτος μέν οὖν ὁ πᾶς ἐλπίζω . ὁ τε γάρ νέος ὁ ἡλικία καί ὁ πρός ἅπας χαρίεις καί ὁ πρᾶος ὁ συνίημι προσφέρω καί ἱλαρός ὁ συντυγχάνω ὁμιλέω , ὁ δή πᾶς φενάκη εἰμί καί ὑποκριτικός προσωπεῖον , οὗτος ποιέω φαντάζω . ἀλλά ἁμαρτάνω ὁ σκοπός , καί ὁ ὁ παροιμία ἄνθραξ αὐτός ἐκ θησαυρός ἀναφαίνω . τοιοῦτος γάρ πρός ὁ ὑπήκοος φαίνω καί οὑτωσί ὁ ὑπό χείρ χράω , ὡς πᾶς ὁ πατήρ μακαρίζω καί βασιλεύς · καί εἰμί λίαν ὑπάρχω τις δεινός παρά ἐκεῖνος πάθος , πρό ὁ αὐτός τελευτή ἐκ ἄνθρωπος γίγνομαι ἑαυτοῦ ἀγαπάω καί εὔχομαι ὁ ζωή καταλύω καί συναριθμέω ὁ πλείων .