georgius-acropolites.annales akropolitis.42
42 Μετ' οὐ πολὺ δὲ καὶ ὃν προειρήκειμεν Ἰωάννην τὸν δεσπότην γεγενημένον παρὰ τοῦ βασιλέως Ἰωάννου τὸ χρεὼν εἰλήφει . ὑπῆρχε δὲ αὐτῷ ἀδελφὸς Δημήτριος , ὃς μεταστειλάμενος πρεσβείαν εἰς τὸν βασιλέα τοῦ τε δεσποτικοῦ ἀξιώματος ἐκεκληρονομήκει τοῦ ἀδελφοῦ καὶ δεσπόζειν πάντων τῶν ὑπ' ἐκεῖνον προστέτακται . ἀλλ' ἦν οὗτος οὐκ ἀδελφὰ φρονῶν Ἰωάννῃ τῷ ἀδελφῷ , ἀλλὰ πολλῷ τῷ μέτρῳ διέζευκτο . ἐκείνου μὲν γὰρ εὐσεβείᾳ καὶ εὐλαβείᾳ καὶ σωφροσύνῃ χαίροντος – καὶ γὰρ ἔλεγον οἱ τὰ αὐτοῦ εἰ δότες μὴ ἄν ποτε ἀπολειφθῆναι μηδεμιᾶς ἡμέρας τοῦ ἔτους τοῦ μὴ τῆς θείας ἱεροτελεστίας ἐπακροάσασθαι , εἰ μή τις ἐκώλυε νόσος · προσεῖχε δὲ παννυχίσιν εὐχαῖς , καὶ τὰς καθ' ὥραν ὑμνῳδίας ὁσημέραι ἐπλήρου . ὡμίλει δὲ καὶ διηνεκῶς Ναζιραίοις , καὶ ἦν αὐτῷ διὰ σπουδάσματος ὅτι πλείστου τὸ τοῦ μονήρους βίου τυχεῖν καὶ τῆς ἐντεῦθεν ἡσυχίας ἐν πείρᾳ γενέσθαι ἢ κἂν προσφιλῶς διακεῖσθαι τοῖς οὕτως ἔχουσιν . ὁ δὲ ἀδελφὸς Δημήτριος ἐξ ἐναντίας εἶχε τοῦ τρόπου . μειρακίοις γὰρ ἀβελτέροις ὡμίλει καὶ τούτοις τὰ πλεῖστα συνῄσθετο , καὶ τοῖς ἀφροδισίοις ἠσέλγαινε καὶ παρὰ ταῖς ὑπὸ ζυγὸν ἐφοίτα , ὥστε ποτὲ καὶ σύμπτωμα συνέβη τούτῳ δεινόν . ἐκ γὰρ θυρίδος τοῦ ἀνδρὸς τῆς μοιχευομένης ἀθρόον ἐπεισελθόντος βουληθεὶς ἀποδρᾶσαι , ὡς ἐξ ὑπερυψήλου τοῦ τόπου πεσών , τὸν γλουτὸν ἐπλήγη · ἱκανὰς δὲ ἡμέρας νοσηλευθεὶς ἰάθη μέν , ὑπέσκαζε δὲ τῶν ποδῶν θάτερον καὶ οὐκ ἐβημάτιζεν ὁμαλῶς . ἀλλ' οὗτος οὐκ εἰς μακρὰν ἀπώνατο τῆς ἀρχῆς . ὁ γὰρ βασιλεὺς Ἰωάννης ἀδείας δραξάμενος τῷ τότε καιροῦ , ἐπείπερ , ὡς ἔφημεν , τὸ τῶν Ταχαρίων γένος ἐνησχολεῖτο ἑτέροις ἔθνεσι , καταλιπὸν τὴν πρὸς τοῦ σουλτὰν τοῦ Ἰκονίου μάχην – τῷ γὰρ Βαβυλωνίῳ καὶ τοῖς πέριξ τούτου τὰ τῆς μάχης ἐπῆγεν , ὃν Χαλιφᾶν εἰώθασι καλεῖν τὰ τῶν Μουσουλμάνων φῦλα – θέρους ὥρας γενομένης διαπεραιοῦται τὸν Ἑλλήσποντον , καταλιπὼν εἰς τὴν ἕω τὸν υἱὸν αὐτοῦ Θεόδωρον . Ἔτυχε μὲν πρὸ καιροῦ τὸν πατριάρχην Γερμανὸν τὰ τῇδε καταλιπόντα πρὸς τὰς θείας ἀπᾶραι σκηνάς , καλῶς καὶ ὁσίως βιώσαντα καὶ καλῶς τὴν αὐτοῦ ποιμάναντα ποίμνην · ἐγένετο δὲ μετ' αὐτὸν Μεθόδιός τις καλούμενος μοναχός , ἡγούμενος τῆς κατὰ Νίκαιαν Ὑακίνθου μονῆς , ἀνὴρ αὐχῶν μὲν εἰδέναι πολλά , ὀλίγων δὲ ἴδρις ὤν . ἀλλ' οὗτος τρεῖς καὶ μόνους μῆνας ἐπαπολαύσας τοῦ θρόνου τετελεύτηκεν . ἐστέρετο γοῦν ἀρχιερέως ἡ ἐκκλησία . ὁ γὰρ βασιλεὺς Ἰωάννης ἐν τοῖς τοιούτοις μὴ πρόχειρος ὢν οὐκ εὐχερῶς εἶχεν ἐκ τοῦ προχείρου τὸν ἄξιον ἐφευρεῖν , ἢ μᾶλλον τὸν ἐκείνῳ ἀρέσοντα · μάλιστα γὰρ οἱ κρατοῦντες τοὺς πρὸς ἀρέσκειαν ἐν τούτοις προσίενται , ὡς ἂν μή τινας ἔχοιεν ἀντερίζοντας τοῖς βουλήμασι . παρερρύη γοῦν χρόνος συχνός , καὶ οὐκ ἦν ὁ διεξάγων τὸ ποίμνιον .
Lemmas: 42 μετά οὖον πολύς δέ καί ὅς προλέγω Ἰωάννης ὁ δεσπότης γίγνομαι παρά ὁ βασιλεύς Ἰωάννης ὁ χρεὼν λαμβάνω . ὑπάρχω δέ αὐτός ἀδελφός Δημήτριος , ὅς μεταστέλλομαι πρεσβεία εἰς ὁ βασιλεύς ὁ τε δεσποτικός ἀξίωμα κληρονομέω ὁ ἀδελφός καί δεσπόζω πᾶς ὁ ὑπό ἐκεῖνος προστάσσω . ἀλλά εἰμί οὗτος οὐ ἀδελφή φρονέω Ἰωάννης ὁ ἀδελφός , ἀλλά πολύς ὁ μέτρον διαζεύγνυμαι . ἐκεῖνος μέν γάρ εὐσέβεια καί εὐλάβεια καί σωφροσύνη χαίρω – καί γάρ λέγω ὁ ὁ αὐτός εἰμί δότης μή ἄν ποτός ἀπολείπω μηδείς ἡμέρα ὁ ἔτος ὁ μή ὁ θεῖος ιεροτελεστία ἐπακροάομαι , εἰμί μή τις κωλύω νόσος · προσέχω δέ παννυχίς εὐχή , καί ὁ κατά ὥρα ὑμνῳδία ὁσημέραι πληρόω . ὁμιλέω δέ καί διηνεκής ναζιραῖος , καί εἰμί αὐτός διά σπούδασμα ὅτι πλεῖστος ὁ ὁ μονήρης βίος τυγχάνω καί ὁ ἐντεῦθεν ἡσυχία ἐν πείρω γίγνομαι ἢ κἀν προσφιλής διάκειμαι ὁ οὕτως ἔχω . ὁ δέ ἀδελφός Δημήτριος ἐκ ἐναντίος ἔχω ὁ τρόπος . μειράκιον γάρ ἀβέλτερος ὁμιλέω καί οὗτος ὁ πλεῖστος συναισθάνομαι , καί ὁ Ἀφροδίσιος ἀσελγαίνω καί παρά ὁ ὑπό ζυγόν φοιτάω , ὥστε ποτέ καί σύμπτωμα συμβαίνω οὗτος δεινός . ἐκ γάρ θυρίς ὁ ἀνήρ ὁ μοιχεύω ἀθρόος ἐπεισέρχομαι βούλομαι ἀποδράω , ὡς ἐκ υπερυψηλός ὁ τόπος πίπτω , ὁ γλουτός πλήσσω · ἱκανός δέ ἡμέρα νοσηλεύω ἰάομαι μέν , ὑποσκάζω δέ ὁ πούς ἕτερος καί οὐ βηματίζω ὁμαλός . ἀλλά οὗτος οὐ εἰς μακράν ἀπονίναμαι ὁ ἀρχή . ὁ γάρ βασιλεύς Ἰωάννης ἄδεια δράσσομαι ὁ τότε καιρός , ἐπεί , ὡς φημί , ὁ ὁ Ταχαρίων γένος ἐνασχολέω ἕτερος ἔθνος , καταλιμπάνω ὁ πρός ὁ Σουλτάν ὁ Ἰκόνιον μάχη – ὁ γάρ Βαβυλώνιος καί ὁ πέριξ οὗτος ὁ ὁ μάχη ἐπάγω , ὅς χαλιφᾶς εἴωθα καλέω ὁ ὁ Μουσουλμάνος φῦλον – θέρος ὥρα γίγνομαι διαπεραιόω ὁ Ἑλλήσποντος , καταλείπω εἰς ὁ ἠώς ὁ υἱός αὐτός Θεόδωρος . Ἐτυχάνω μέν πρό καιρός ὁ πατριάρχης Γερμανός ὁ ὅδε καταλείπω πρός ὁ θεῖος ἀπαίρω σκηνή , καλῶς καί ὅσιος βιόω καί καλῶς ὁ αὐτός ποιμαίνω ποίμνη · γίγνομαι δέ μετά αὐτός Μεθόδιος τις καλέω μοναχός , ἡγέομαι ὁ κατά Νίκαια Ὑάκινθος μονή , ἀνήρ αὖχος μέν οἶδα πολύς , ὀλίγος δέ ἴδρις εἰμί . ἀλλά οὗτος τρεῖς καί μόνος μείς ἐπαπολαύω ὁ θρόνος τελευτάω . στέρομαι γοῦν ἀρχιερεύς ὁ ἐκκλησία . ὁ γάρ βασιλεύς Ἰωάννης ἐν ὁ τοιοῦτος μή πρόχειρος εἰμί οὐ εὐχερής ἔχω ἐκ ὁ πρόχειρος ὁ ἄξιος ἐφευρίσκω , ἢ μᾶλλον ὁ ἐκεῖνος ἀρέσκω · μάλιστα γάρ ὁ κράτος ὁ πρός ἀρέσκεια ἐν οὗτος προσίημι , ὡς εἄν μή τις ἔχω ἀντερίζω ὁ βούλημα . παραρρέω γοῦν χρόνος συχνός , καί οὐ εἰμί ὁ διεξάγω ὁ ποίμνη .