georgius-acropolites.annales akropolitis.98
88 Κατέλαβε γοῦν ὁ αὐτοκράτωρ τὴν Κωνσταντίνου · τεσσαρακαιδεκάτην ἦγε τότε ὁ Αὔγουστος . εἰσελθεῖν γοῦν εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν οὐκ ἠθέλησε τὴν αὐτὴν ἡμέραν , ἀλλὰ τὰς σκηνὰς ἐν τῇ μονῇ τοῦ Κοσμιδίου ἐπήξατο , τῇ ἄγχι διακειμένῃ τῶν Βλαχερνῶν . ἐκεῖσε γοῦν διανυκτερεύσας ἕωθεν ἀναστὰς τὴν εἰς Κωνσταντινούπολιν εἴσοδον ἀπειργάσατο τρόπον τοιοῦτον . ἐπεὶ δὲ ὁ μὲν πατριάρχης Ἀρσένιος οὐ παρῆν , οἷα ἐκεῖνος ἀνὴρ νωθρότερος περὶ τὰ καλὰ καὶ δύσνους πρὸς τὸν βασιλέα τελῶν καὶ μικροῦ δυσχεραίνων , ὅτι πρὸς τοῦ βασιλέως ἡ τῆς Κωνσταντίνου τῇ τῶν Ρωμαίων ἀρχῇ συγκατείλεκται , ἔδει δὲ ἄρα τῶν τινα ἀρχιερέων τὰς εὐχὰς εἰς ἐπήκοον ἐξειπεῖν , ὁ τῆς Κυζίκου μητροπολίτης Γεώργιος , ὃν καὶ Κλειδᾶν κατωνόμαζον , ἐπλήρου τὴν χρείαν , καὶ εἰς ἕνα τῶν πύργων τῶν τῆς Χρυσείας ἀναβάς , ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ καὶ τὸ τῆς θεοτόκου ἐκτύπωμα τὸ οὕτω πως ἐκ τῆς μονῆς παρωνομασμένον τῶν Ὁδηγῶν , εἰς ἐπήκοον ἁπάντων ἀπεστομάτισε τὰς εὐχάς . ὁ μὲν οὖν αὐτοκράτωρ τὴν καλύπτραν ἀποβαλὼν καὶ γόνυ κλίνας ἔπεσε χαμαί , καὶ πάντες δὲ οἱ σὺν αὐτῷ ὄπισθεν αὐτοῦ ἐπὶ γόνυ κατέπεσον . ἐπεὶ δὲ ἡ πρώτη τῶν εὐχῶν ἐκτετέλεσται καὶ ὁ διάκονος ἐσήμηνε τὴν ἀνέγερσιν , πάντες ἀναστάντες τὸ κύριε ἐλέησον , εἰς ἑκατὸν ἀριθμήσαντες , ἐπεβόησαν . καὶ τούτων τετελεσμένων πρὸς τοῦ ἀρχιερέως καὶ αὖθις ἑτέρα τις ἐξεφωνήθη εὐχή . ὡς ἐν τῇ πρώτῃ γοῦν καὶ ἐν τῇ δευτέρᾳ γεγένηται , καὶ οὕτω πως διαπέπρακται μέχρι καὶ συμπληρώσεως τῶν ὅλων εὐχῶν . ἐπεὶ γοῦν οὑτωσί πως τὰ τῆς ἱεροπραξίας ταύτης γεγένηται , θεοπρεπῶς μᾶλλον ἢ βασιλικῶς τὴν τῆς Χρυσείας πύλην εἰσῆλθεν ὁ βασιλεύς · πεζὸς γὰρ ἐβάδιζε , προήρχετο δὲ τούτου τῆς θεομήτορος ἡ εἰκών . μέχρι μὲν οὖν τῆς τοῦ Στουδίου μονῆς ἀπελθών , ἐκεῖσε τὴν εἰκόνα καταλιπὼν τῆς ὑπεράγνου μητρὸς τοῦ θεοῦ , ἐπιβὰς τοῦ ἵππου περὶ τὸ τῆς Σοφίας τοῦ θεοῦ ἀφίκετο τέμενος . ἐκεῖσε γοῦν τῷ δεσπότῃ προσκυνήσας Χριστῷ καὶ τὰ εἰκότα τούτῳ εὐχαριστήσας , περὶ τὸ μέγα κατηντήκει παλάτιον . ἐν εὐφροσύνῃ γοῦν καὶ θυμηδίᾳ πολλῇ καὶ ἀπλέτῳ χαρᾷ τὸ Ρωμαϊκὸν τῷ τότε γεγένηται πλήρωμα · οὐδεὶς γὰρ ἦν ὁ μὴ σκιρτῶν τε καὶ ἀγαλλόμενος καὶ μικροῦ δεῖν τῷ πράγματι ἀπιστῶν διὰ τὸ ἀπροσδόκητον τοῦ ἔργου καὶ τὸ ὑπερβάλλον τῆς ἡδονῆς . Ἐπεὶ δὲ ἔδει καὶ τὸν πατριάρχην ἐντὸς γενέσθαι τῆς Κωνσταντίνου , μετὰ παραδρομήν τινων ἡμερῶν λόγοις καὶ τῇ παρὰ τούτων πειθοῖ εἰσῆλθε . καὶ ὁ βασιλεὺς εἰς τὸ ἱερὸν ἀπῆλθεν ἀνάκτορον , τὸ τῆς μεγάλης Σοφίας τέμενος , ἵν' ἐγχειρίσῃ τὴν καθέδραν τῷ ἀρχιερεῖ . καὶ συνήθροιστο μετὰ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν ἐν τέλει πάντες καὶ τῶν ἀρχόντων οἱ πρόκριτοι καὶ πᾶσα πληθύς . ὁ βασιλεὺς δὲ τῆς χειρὸς τοῦ πατριάρχου ἐπιλαβόμενος « ἔχεις , » φησί , « τὸν θρόνον σου , δέσποτα , καὶ οὗτινος ἐκ μακροῦ ἐστέρησαι , νυνὶ τῆς καθέδρας ἀπόλαυε . » καὶ οὕτω μὲν καὶ ἐπὶ τῷ πατριάρχῃ τὰ τοῦ βασιλέως ξυνέβη .
Lemmas: 88 καταλαμβάνω γοῦν ὁ αὐτοκράτωρ ὁ Κωνσταντῖνος · τεσσαρακαιδέκατος ἄγω τότε ὁ Αὔγουστος . εἰσέρχομαι γοῦν εἰς ὁ Κωνσταντινούπολις οὐ ἐθέλω ὁ αὐτός ἡμέρα , ἀλλά ὁ σκηνή ἐν ὁ μονή ὁ κοσμίδιον πήγνυμι , ὁ ἄγχι διάκειμαι ὁ Βλαχερνῶν . ἐκεῖσε γοῦν διανυκτερεύω ἕωθεν ἀνίστημι ὁ εἰς Κωνσταντινούπολις εἴσοδος ἀπεργάζομαι τρόπος τοιοῦτος . ἐπεί δέ ὁ μέν πατριάρχης Ἀρσένιος οὖον πάρειμι , οἷος ἐκεῖνος ἀνήρ νωθρός περί ὁ καλός καί δύσνους πρός ὁ βασιλεύς τέλος καί μικρός δυσχεραίνω , ὅτι πρός ὁ βασιλεύς ὁ ὁ Κωνσταντῖνος ὁ ὁ Ῥωμαῖος ἀρχή συγκαταλέγω , ἐσθίω δέ ἄρα ὁ τις ἀρχιερεύς ὁ εὐχή εἰς ἐπήκοος ἐξεῖπον , ὁ ὁ Κύζικος μητροπολίτης Γεώργιος , ὅς καί κλειδᾶς κατονομάζω , πληρόω ὁ χρεία , καί εἰς εἷς ὁ πύργος ὁ ὁ χρύσεος ἀναβαίνω , ἔχω μετά ἑαυτοῦ καί ὁ ὁ θεοτόκος ἐκτύπωμα ὁ οὗτος πως ἐκ ὁ μονή παρονομάζω ὁ ὁδηγός , εἰς ἐπήκοος ἅπας ἀποστοματίζω ὁ εὐχή . ὁ μέν οὖν αὐτοκράτωρ ὁ καλύπτρα ἀποβάλλω καί γόνυ κλίνη πίπτω χαμαί , καί πᾶς δέ ὁ σύν αὐτός ὄπισθεν αὐτός ἐπί γόνυ καταπίπτω . ἐπεί δέ ὁ πρῶτος ὁ εὖχος ἐκτελέω καί ὁ διάκονος σημαίνω ὁ ἀνέγερσις , πᾶς ἀνίστημι ὁ κύριος ἐλεέω , εἰς ἑκατόν ἀριθμέω , ἐπιβοάω . καί οὗτος τελέω πρός ὁ ἀρχιερεύς καί αὖθις ἕτερος τις ἐκφωνέω εὐχή . ὡς ἐν ὁ πρῶτος γοῦν καί ἐν ὁ δύο γίγνομαι , καί οὗτος πως διαπράσσω μέχρι καί συμπλήρωσις ὁ ὅλος εὖχος . ἐπεί γοῦν οὕτως πως ὁ ὁ ιεροπραξία οὗτος γίγνομαι , θεοπρεπῶς μᾶλλον ἢ βασιλικός ὁ ὁ χρύσεος πύλη εἰσέρχομαι ὁ βασιλεύς · πεζός γάρ βαδίζω , προέρχομαι δέ οὗτος ὁ θεομήτωρ ὁ εἰκών . μέχρι μέν οὖν ὁ ὁ στουδιον μονή ἀπέρχομαι , ἐκεῖσε ὁ εἰκών καταλείπω ὁ ὑπέραγνος μήτηρ ὁ θεός , ἐπιβαίνω ὁ ἵππος περί ὁ ὁ Σοφία ὁ θεός ἀφικνέομαι τέμενος . ἐκεῖσε γοῦν ὁ δεσπότης προσκυνέω Χριστός καί ὁ εἰκός οὗτος εὐχαριστέω , περί ὁ μέγας καταντάω Παλάτιον . ἐν Εὐφρόσυνος γοῦν καί θυμηδία πολύς καί ἄπλετος χαρά ὁ Ρωμαϊκός ὁ τότε γίγνομαι πλήρωμα · οὐδείς γάρ εἰμί ὁ μή σκιρτάω τε καί ἀγάλλομαι καί μικρός δήω ὁ πρᾶγμα ἀπιστέω διά ὁ ἀπροσδόκητος ὁ ἔργον καί ὁ ὑπερβάλλω ὁ ἡδονή . ἐπεί δέ ἐσθίω καί ὁ πατριάρχης ἐντός γίγνομαι ὁ Κωνσταντῖνος , μετά παραδρομή τίνω ἡμέρα λόγος καί ὁ παρά οὗτος πειθώ εἰσέρχομαι . καί ὁ βασιλεύς εἰς ὁ ἱερόν ἀπέρχομαι ἀνάκτορον , ὁ ὁ μέγας Σοφία τέμενος , ἵνα ἐγχειρίζω ὁ καθέδρα ὁ ἀρχιερεύς . καί συναθροίζω μετά ὁ βασιλεύς καί ὁ ἐν τέλος πᾶς καί ὁ ἄρχω ὁ πρόκριτος καί πᾶς πλῆθος . ὁ βασιλεύς δέ ὁ χείρ ὁ πατριάρχης ἐπιλαμβάνω « ἔχω , » φημί , « ὁ θρόνος σύ , δεσπότης , καί ὅστις ἐκ μακρός στερέω , νυνί ὁ καθέδρα ἀπολαύω . » καί οὗτος μέν καί ἐπί ὁ πατριάρχης ὁ ὁ βασιλεύς συμβαίνω .