galenus.quod-animi-mores-corporis-temperamenta-sequantur 11
Οὔκουν ἀναιρετικὸς ὅδ’ ὁ λόγος ἐστὶ τῶν ἐκ φιλοσοφίας καλῶν , ἀλλ’ ὑφηγητικός τε καὶ διδασκαλικὸς ἀγνοουμένου τινὸς ἐν αὐτοῖς τῶν φιλοσόφων . οἵ τε γὰρ ἡγούμενοι πάντας ἀνθρώπους ἐπιδεκτικοὺς ἀρετῆς ὑπάρχειν , οἵ τε μηδένα τὴν δικαιοσύνην αἱρεῖσθαι , ὅπερ ἴσον ἐστὶ τῷ μηδένα γίγνεσθαι φυσικὸν ὅρον , ἐξ ἡμισείας ἑκάτεροι τὴν ἀνθρωπίνην ἑωράκασι φύσιν . οὔτε γὰρ ἅπαντες ἐχθροὶ φύονται δικαιοσύνης , οὔθ’ ἅπαντες φίλοι , διὰ τὰς κράσεις τῶν σωμάτων ἑκάτεροι τοιοῦτοι γενόμενοι . πῶς οὖν , φασὶ , δικαίως τις ἐπαινοῖτο , καὶ ψέγοιτο , καὶ μισοῖτο , καὶ φιλοῖτο , γεγενημένος πονηρὸς , ἢ ἀγαθὸς , οὐ δι’ ἑαυτὸν , ἀλλὰ διὰ τὴν κρᾶσιν , ἣν ἐξ ἄλλων αἰτιῶν φαίνεται λαμβάνων ; ὅτι , φήσομεν , ὑπάρχει τοῦτο πᾶσιν ἡμῖν , ἀσπάζεσθαι μὲν τὸ ἀγαθὸν , καὶ προσίεσθαι , καὶ φιλεῖν , ἀποστρέφεσθαι δὲ καὶ μισεῖν καὶ φεύγειν τὸ κακόν · ὅτι οὐκέτι πρόσεστι σκεπτομένοις , οὔτε εἰ γεννητόν ἐστιν , οὔτε εἰ μὴ γεννητόν . οὐ γὰρ τὸ ἕτερον αὐτῶν τοιοῦτον ἐποίησεν , οὔτε κατεσκεύασεν αὐτὸ τοιοῦτον . τούς τ’ οὖν σκορπίους , καὶ τὰ φαλάγγια , καὶ τὰς ἐχίδνας ἀναιροῦμεν , ὑπὸ τῆς φύσεως γεγονότα τοιαῦτα καὶ οὐχ ὑφ’ ἑαυτῶν . ἀγέννητόν τε τὸν πρῶτον καὶ μέγιστον θεὸν ὁ Πλάτων λέγων εἶναι ὅμως ἀγαθὸν ὀνομάζει , καὶ ἡμεῖς δὲ πάντες φύσει φιλοῦμεν αὐτὸν , ὄντα τοιοῦτον ἐξ αἰῶνος , οὐχ ὑφ’ ἑαυτοῦ γενόμενον ἀγαθόν · ὅλως γὰρ οὐδ’ ἐγένετό ποτε , διαπαντὸς ὢν ἀγέννητος καὶ ἀΐδιος . εἰκότως οὖν καὶ τῶν ἀνθρώπων τοὺς πονηροὺς μισοῦμεν οὐ προλογιζόμενοι τὸ ποιῆσαν αἴτιον αὐτοὺς τοιούτους . ἔμπαλιν δὲ προσιέμεθα καὶ φιλοῦμεν τοὺς ἀγαθοὺς , εἴτ’ ἐκ φύσεως , εἴτ’ ἐκ παιδείας καὶ διδασκαλίας , εἴτ’ ἐκ προαιρέσεώς τε καὶ ἀσκήσεως ἐγένοντο τοιοῦτοι . καὶ μέντοι καὶ ἀποκτείνομεν τοὺς ἀνιάτους καὶ πονηροὺς διὰ τρεῖς αἰτίας εὐλόγους , ἵνα μὴ ἡμᾶς ἀδικήσωσι ζῶντες , εἰς φόβον τε τοὺς ὁμοίους αὐτοῖς ἐνάγωσιν , ὡς κολασθησομένους ἐφ’ οἷς ἂν ἀδικήσωσι . καὶ τρίτον ἐστὶ , καὶ αὐτοῖς ἐκείνοις ἄμεινον τεθνάναι διεφθαρμένοις οὕτω τὴν ψυχὴν , ὡς ἀνίατον ἔχειν τὴν κακίαν , ὡς μηδ’ ὑπὸ τῶν Μουσῶν αὐτῶν παιδεύεσθαι , μηδέ γε ὑπὸ Σωκράτους ἢ Πυθαγόρα βελτίους γενέσθαι . θαυμάζω δὲ ἐν τῷδε τῶν Στωϊκῶν ἅπαντας μὲν ἀνθρώπους εἰς ἀρετῆς κτῆσιν ἐπιτηδείως ἔχειν οἰομένων , διαστρέφεσθαι δὲ ὑπὸ τῶν οὐ καλῶς ζώντων . ἵνα γὰρ ἐάσω τἄλλα πάντα τὰ καταβάλλοντα τὸν λόγον αὐτῶν , ἓν δὲ μόνον ἐρωτήσω περὶ τῶν πρώτων γενομένων ἀνθρώπων , οἳ μηδένα πρὸ ἑαυτῶν ἔσχον ἕτερον . ἡ διαστροφὴ πόθεν ἢ ὑπὸ τίνων αὐτοῖς ἐγένετο , λέγειν οὐχ ἕξουσιν . ὥσπερ κᾀν τῷ νῦν χρόνῳ μικρὰ παιδία θεώμενοι πονηρότατα , τίς ἐδίδαξεν αὐτὰ τὴν πονηρίαν , ἀδυνατοῖεν λέγειν , καὶ μάλισθ’ ὅταν ᾖ πολλὰ μὲν ἅμα ﻿ τρεφόμενα τὴν αὐτὴν τροφὴν ὑπὸ τοῖς αὐτοῖς γονεῦσιν ἢ διδασκάλοις ἢ παιδαγωγοῖς , ἐναντιώτατα δὲ ταῖς φύσεσι . τί γὰρ ἂν ἐναντιώτερον εἴη τοῦ κοινωνικοῦ παιδίου τῷ φθονερῷ , καθάπερ καὶ τοῦ ἐλεήμονος τῷ ἐπιχαιρεκάκῳ , τοῦ δὲ δειλοῦ τῷ πρὸς ἅπαντα θαρσαλέῳ , καὶ τοῦ μωροτάτου τῷ συνετωτάτῳ , καὶ τοῦ φιλαλήθους τῷ φιλοψευδεῖ ; καὶ φαίνεταί γε τὰ παιδία , κᾂν ὑπὸ τοῖς αὐτοῖς γονεῦσι καὶ διδασκάλοις καὶ παιδαγωγοῖς τρέφηται , κατὰ τὰς εἰρημένας ἐναντιώσεις ἀλλήλων διαφέροντα . παραφυλάττει οὖν ὃ δεῖ εἰπεῖν τὰ τοιαῦτα τῶν νῦν φιλοσόφων · ἄμεινον δ’ ἐστὶν ἴσως εἰπεῖν οὐ φιλοσόφων , ἀλλ’ ἐπαγγελλομένων φιλοσοφεῖν · ὡς , εἴγε οὕτως ἐφιλοσόφουν , ἐφύλαττον αὐτὸ τοῦτο πρῶτον , ἀπὸ τῶν ἐναργῶς φαινομένων τὰς ἀρχὰς τῶν ἀποδείξεων ποιεῖσθαι . καὶ τοῦτο ἐοίκασι μάλιστα πάντων οἱ πάλαι θειότατοι πρᾶξαί τε καὶ κληθῆναι σοφοὶ παρὰ τοῖς ἀνθρώποις , οὔτε συγγράμματα γράφοντες , οὔτε διαλεκτικὴν ἢ φυσικὴν ἐπιδεικνύμενοι θεωρίαν , ἀλλ’ ἐξ αὐτῶν μὲν τῶν ἀρετῶν , ἀσκήσαντες δὲ αὐτοὺς ἔργοις , οὐ λόγοις . οὗτοι νῦν οἱ φιλόσοφοι βλέποντες εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τὰ παιδία , κᾂν ἄριστα παιδεύηται καὶ μηδὲν ἔχῃ θεάσασθαι παράδειγμα κακίας , ὅμως ἁμαρτάνοντα , τινὲς μὲν αὐτῶν φύσει κακοὺς ἅπαντας ἀνθρώπους ἀπεφήναντο , τινὲς δὲ οὐδὲ ἅπαντας ( σπάνιον γὰρ ὄντως ἔστι θεᾶσθαι παιδίον ἄμεμπτον ) οἱ μὲν , οὐδενὸς ὄντος τοιούτου , πάντας ἀνθρώπους ἀπεφήναντο φύσει κακοὺς ὑπάρχειν , οἱ δ’ ἕνα ἢ δύο που κατὰ σπάνιον ἰδόντες , οὐ πάντας , ἀλλὰ τοὺς πλείστους ἔφασαν εἶναι κακούς . εἰ γάρ τις οὐκ ἐπιτρίπτων τε καὶ φιλονεικῶν ἐθελήσειεν ἂν ἐλευθερίᾳ γνώμῃ ( καθάπερ οἱ παλαιοὶ φιλόσοφοι ) τὰ πράγματα θεάσασθαι , παντάπασιν ὀλίγους παῖδας εὑρήσει πρὸς ἀρετὴν εὖ πεφυκότας . καὶ παύσεται μὲν ὅμως ἡγούμενος καὶ πεφυκέναι , διαστρέφεσθαι δ’ αὐτὰ τῶν ἐξ ἐπιστημόνων γονέων τε καὶ παιδαγωγῶν καὶ διδασκάλων · οὐ γὰρ ἐν ἄλλοις γέ τισιν ἐντυγχάνει τὰ παιδία . πάνυ δ’ ἀληθεῖς εἰσι καὶ οἵδε , στρέφεσθαι λέγοντες ἡμᾶς ὑπό γε τῆς ἡδονῆς , καίτοι γε αὐτῆς μὲν ἐχούσης πολὺ , τοῦ δ’ ἀποστρεπτικοῦ τε καὶ τραχέος ὄντος . εἰ μὲν γὰρ προσοικειούμεθα πρὸς τὴν ἡδονὴν , οὐκ οὖσαν ἀγαθὸν , ἀλλ’ , ὡς Πλάτων ἔφη , δέλεαρ μέγιστον κακοῦ , φύσει κακοὶ πάντες ἐσμέν · εἰ δ’ οὐ πάντες , ἀλλά τινες , ἐκεῖνοι μόνοι φύσει μοχθηροὶ τυγχάνουσιν ὄντες . ἐπεὶ τοίνυν , εἰ μὲν μηδεμίαν ἔχομεν ἑτέραν ἐν ἡμῖν δύναμιν οἰκειωμένην ἡδονὴν ἢ μᾶλλον ἀρετὴν , μᾶλλον ἡδονῆς ἥ τις ἰσχυροτέρα τῆς πρὸς τὴν ἡδονὴν ἀγούσης ἡμᾶς φύσει . καὶ οὕτως εἴημεν ἅπαντες κακοὶ , τὴν μὲν κρείττονα δύναμιν καὶ ἀσθενεστέραν , ἰσχυροτέραν δὲ τὴν μοχθηρὰν ἔχοντες , ᾓ δὴ κρείττονός ἐστιν ἰσχυροτέρα , ἥ τις τοὺς πρώτους ἀνθρώπους ἀνέπεισεν ὑπὸ τῆς ἀσθενεστέρας νικηθῆναι . ταῦτ’ οὖν αὐτὰ τῶν Στωϊκῶν ἐμέμψατο καὶ ὁ πάντων ἐπιστημονικώτατος ὁ Ποσειδώνιος , ἐν οἷς ἐπαίνων ἐστὶ μεγίστων ἄξιος , ἐν τούτοις αὐτοῖς μὲν ὑπὸ τῶν ἄλλων οὐχ ἕπεται τῶν Στωϊκῶν . ἐκεῖνοι μὲν γὰρ ἔπεισαν αὐτοὺς τὴν πατρίδα μᾶλλον , ἢ τὰ δόγματα προδοῦναι , Ποσειδώνιος δὲ τὴν τῶν Στωϊκῶν αἵρεσιν μᾶλλον ἢ τὴν ἀλήθειαν · διὰ τοῦτο κατὰ γε τὴν περὶ τῶν παθῶν πραγματείαν ἐναντιώτατα φρονεῖ Χρυσίππῳ καὶ ἐν τῷ περὶ τῆς διαφορᾶς τῶν ἀρετῶν . πολλὰ μὲν οὖν εἶπε Χρύσιππος ἐν τοῖς λογικῶς ζητουμένοις περὶ τῶν παθῶν τῆς ψυχῆς μεμψάμενος , ἔτι δὲ πλείω τῶν ἐν τοῖς περὶ διαφορῶν τῶν ἀρετῶν . οὐ τοίνυν οὐδὲ Ποσειδωνίῳ δοκεῖ τὴν κακίαν ἔξωθεν προσιέναι τοῖς ἀνθρώποις οὐδεμίαν ἔχουσιν ἰδίαν ῥίζαν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν , ὅθεν ὁρῶμεν εἰ βλαστάνει τε καὶ αὐξάνει , ἀλλ’ αὐτὰ τοὐναντίον εἶναι . καὶ γὰρ καὶ τῆς κακίας ἐν ἡμῖν αὐτοῖς σπέρμα · καὶ δεόμεθα πάντες οὐχ οὕτω τοῦ φεύγειν τοὺς πονηροὺς , ὡς τοῦ διώκειν τοὺς καθαρίσοντάς τε καὶ κωλύσοντας ἡμῶν τὴν αὔξησιν τῆς κακίας . οὐ γὰρ , ὡς οἱ Στωϊκοί φασιν , ἔξωθεν , ἐπεὶ ἄρχεται ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ σύμπαν τῆς κακίας , ἀλλὰ τὸ πλέον ἐξ ἑαυτῶν ἔχουσιν οἱ πονηροὶ τῶν ἀνθρώπων · ἔξωθεν δὲ ἐλάττω τούτων πολλῷ τὸ ἐπιαρχόμενόν ἐστιν . ἐκ τούτου μὲν οὖν ἐθισμοί τε γίνονται μοχθηροὶ τῷ τῆς ψυχῆς ἀλόγῳ μέρει , καὶ δόξαι ψευδεῖς τῷ λογιστικῷ · καθάπερ , ὅταν ὑπὸ καλοῖς καὶ ἀγαθοῖς ἀνδράσι παιδευώμεθα , δόξαι μὲν ἀληθεῖς , ἐθισμοὶ δὲ χρηστοί . ταῖς κράσεσι δ’ ἕπεται κατὰ μὲν τὸ λογιστικὸν ἀγχίνοιά τε καὶ μωρία κατὰ τὸ μᾶλλόν τε καὶ ἧττον . αἱ κράσεις δ’ αὗται τῇ τε πρώτῃ γενέσει καὶ ταῖς εὐχύμοις διαίταις ἀκολουθοῦσι καὶ συναυξάνει ἄλληλα ταῦτα . διὰ γοῦν τὴν θερμὴν κρᾶσιν ὀξύθυμοι γίνονται · ταύταις πάλιν ταῖς ὀξυθυμίαις ἐκπυροῦσι τὴν ἔμφυτον θερμασίαν . ἔμπαλιν δὲ οἱ σύμμετροι ταῖς κράσεσι συμμέτρως τὰς τῆς ψυχῆς κινήσεις ἔχοντες εἰς εὐθυμίαν ὠφελοῦνται . ὥσθ’ ὁ μὲν ἡμέτερος λόγος ὁμολογεῖ τοῖς ἐναργῶς φαινομένοις κατὰ τὰς αἰτίας , ὥσθ’ ὑπ’ οἴνου καὶ φαρμάκων τινῶν , φασκομένων δ’ ὑπὸ διαίτης ἀγαθῆς τε καὶ καλῆς , ὥσπερ γε καὶ ὠφελούμεθά τε καὶ δι’ ἐπιτηδεύματά τε καὶ μαθήματα , οὐχ ἥκιστα δὲ τῇ φυσικῇ διαφορᾷ τῶν παιδίων ἀποδιδοὺς τὴν αἰτίαν . οἱ δ’ οὖν ἐκ τῆς τοῦ σώματος κράσεως ἡγούμενοι τὴν ψυχὴν ὠφελεῖσθαί τε καὶ βλάπτεσθαι , περὶ δὲ τῆς τῶν παίδων διαφορᾶς οὐδὲν ἔχουσι λέγειν , ὧν τε ἐκ τῆς διαίτης ὠφελούμεθα , οὐδενὸς ἔχουσιν αἰτίαν ἀποδοῦναι , καθάπερ οὐδὲ τῆς ἐν τοῖς ἤθεσι διαφορᾶς , καθ’ ἣν τὰ μὲν θυμικὰ , τὰ δὲ ἄθυμα , καὶ τὰ μὲν συνετὰ , τὰ δὲ οὐ φαίνεται . ἐν Σκύθαις μὲν γὰρ εἷς ἀνὴρ ἐγένετο φιλόσοφος , Ἀθήνῃσι δὲ πολλοὶ τοιοῦτοι . πάλιν δ’ ἐν Ἀβδήροις ἀσύνετοι πολλοὶ , τοιοῦτοι δ’ Ἀθήνῃσιν ὀλίγοι .
Lemmas: οὔκουν ἀναιρετικός ὅδε ὁ λόγος εἰμί ὁ ἐκ φιλοσοφία καλός , ἀλλά ὑφηγητικός τε καί διδασκαλικός ἀγνοέω τις ἐν αὐτός ὁ φιλόσοφος . ὁ τε γάρ ἡγέομαι πᾶς ἄνθρωπος ἐπιδεκτικός ἀρετή ὑπάρχω , ὁ τε μηδείς ὁ δικαιοσύνη αἱρέω , ὅς ἴσος εἰμί ὁ μηδείς γίγνομαι φυσικός ὅρος , ἐκ ἥμισυς ἑκάτερος ὁ ἀνθρώπινος ὁράω φύσις . οὔτε γάρ ἅπας ἐχθρός φύω δικαιοσύνη , οὔτε ἅπας φίλος , διά ὁ κρᾶσις ὁ σῶμα ἑκάτερος τοιοῦτος γίγνομαι . πῶς οὖν , φημί , δίκαιος τις ἐπαινέω , καί ψέγω , καί μισέω , καί φιλέω , γίγνομαι πονηρός , ἤ ἀγαθός , οὐ διά ἑαυτοῦ , ἀλλά διά ὁ κρᾶσις , ὅς ἐκ ἄλλος αἰτία φαίνω λαμβάνω ; ὅτι , φημί , ὑπάρχω οὗτος πᾶς ἐγώ , ἀσπάζομαι μέν ὁ ἀγαθός , καί προσίημι , καί φιλέω , ἀποστρέφω δέ καί μισέω καί φεύγω ὁ κακός · ὅτι οὐκέτι πρόσειμι σκοπέω , οὔτε εἰ γεννητός εἰμί , οὔτε εἰ μή γεννητός . οὐ γάρ ὁ ἕτερος αὐτός τοιοῦτος ποιέω , οὔτε κατασκευάζω αὐτός τοιοῦτος . ὁ τε οὖν σκορπίος , καί ὁ φαλάγγιον , καί ὁ ἔχιδνα ἀναιρέω , ὑπό ὁ φύσις γίγνομαι τοιοῦτος καί οὐ ὑπό ἑαυτοῦ . ἀγέννητος τε ὁ πρῶτος καί μέγας θεός ὁ Πλάτων λέγω εἰμί ὅμως ἀγαθός ὀνομάζω , καί ἐγώ δέ πᾶς φύσις φιλέω αὐτός , εἰμί τοιοῦτος ἐκ αἰών , οὐ ὑπό ἑαυτοῦ γίγνομαι ἀγαθός · ὅλος γάρ οὐδέ γίγνομαι ποτέ , διαπαντός εἰμί ἀγέννητος καί ἀδΐος . ἔοικα οὖν καί ὁ ἄνθρωπος ὁ πονηρός μισέω οὐ προλογίζω ὁ ποιέω αἴτιος αὐτός τοιοῦτος . ἔμπαλιν δέ προσίημι καί φιλέω ὁ ἀγαθός , εἴτε ἐκ φύσις , εἴτε ἐκ παιδεία καί διδασκαλία , εἴτε ἐκ προαίρεσις τε καί ἄσκησις γίγνομαι τοιοῦτος . καί μέντοι καί ἀποκτείνω ὁ ἀνίατος καί πονηρός διά τρεῖς αἰτία εὔλογος , ἵνα μή ἐγώ ἀδικέω ζάω , εἰς φόβος τε ὁ ὅμοιος αὐτός ἐνάγω , ὡς κολάζω ἐπί ὅς ἄν ἀδικέω . καί τρίτος εἰμί , καί αὐτός ἐκεῖνος ἀγαθός θνῄσκω διαφθείρω οὕτως ὁ ψυχή , ὡς ἀνίατος ἔχω ὁ κακία , ὡς μηδέ ὑπό ὁ Μοῦσα αὐτός παιδεύω , μηδέ γε ὑπό Σωκράτης ἤ Πυθαγόρας ἀγαθός γίγνομαι . θαυμάζω δέ ἐν ὅδε ὁ Στωϊκός ἅπας μέν ἄνθρωπος εἰς ἀρετή κτῆσις ἐπιτήδειος ἔχω οἴομαι , διαστρέφω δέ ὑπό ὁ οὐ καλός ζάω . ἵνα γάρ ἐάω ἄλλος πᾶς ὁ καταβάλλω ὁ λόγος αὐτός , εἷς δέ μόνος ἐρωτάω περί ὁ πρῶτος γίγνομαι ἄνθρωπος , ὅς μηδείς πρό ἑαυτοῦ ἔχω ἕτερος . ὁ διαστροφή πόθεν ἤ ὑπό τίς αὐτός γίγνομαι , λέγω οὐ ἔχω . ὥσπερ εἰͅν ὁ νῦν χρόνος μικρός παιδίον θεάομαι πονηρός , τίς διδάσκω αὐτός ὁ πονηρία , ἀδυνατέω λέγω , καί μάλα ὅταν εἰμί πολύς μέν ἅμα ﻿ τρέφω ὁ αὐτός τροφή ὑπό ὁ αὐτός γονεύς ἤ διδάσκαλος ἤ παιδαγωγός , ἐναντίος δέ ὁ φύσις . τίς γάρ ἄν ἐναντίος εἰμί ὁ κοινωνικός παιδίον ὁ φθονερός , καθά καί ὁ ἐλεήμων ὁ ἐπιχαιρέκακος , ὁ δέ δειλός ὁ πρός ἅπας θαρσαλέος , καί ὁ μωρός ὁ συνετός , καί ὁ φιλαλήθης ὁ φιλοψευδής ; καί φαίνω γε ὁ παιδίον , ἔͅν ὑπό ὁ αὐτός γονεύς καί διδάσκαλος καί παιδαγωγός τρέφω , κατά ὁ λέγω ἐναντίωσις ἀλλήλων διαφέρω . παραφυλάσσω οὖν ὅς δέω λέγω ὁ τοιοῦτος ὁ νῦν φιλόσοφος · ἀγαθός δέ εἰμί ἴσως λέγω οὐ φιλόσοφος , ἀλλά ἐπαγγέλλω φιλοσοφέω · ὡς , εἰ οὕτως φιλοσοφέω , φυλάσσω αὐτός οὗτος πρῶτος , ἀπό ὁ ἐναργής φαίνω ὁ ἀρχή ὁ ἀπόδειξις ποιέω . καί οὗτος ἔοικα μάλα πᾶς ὁ πάλαι θεῖος πράσσω τε καί καλέω σοφός παρά ὁ ἄνθρωπος , οὔτε σύγγραμμα γράφω , οὔτε διαλεκτικός ἤ φυσικός ἐπιδείκνυμι θεωρία , ἀλλά ἐκ αὐτός μέν ὁ ἀρετή , ἀσκέω δέ αὐτός ἔργον , οὐ λόγος . οὗτος νῦν ὁ φιλόσοφος βλέπω εὐθύς ἐκ ἀρχή ὁ παιδίον , ἔͅν ἀγαθός παιδεύω καί μηδείς ἔχω θεάομαι παράδειγμα κακία , ὅμως ἁμαρτάνω , τις μέν αὐτός φύσις κακός ἅπας ἄνθρωπος ἀποφαίνω , τις δέ οὐδέ ἅπας ( σπάνιος γάρ ὄντως εἰμί θεάομαι παιδίον ἄμεμπτος ) ὁ μέν , οὐδείς εἰμί τοιοῦτος , πᾶς ἄνθρωπος ἀποφαίνω φύσις κακός ὑπάρχω , ὁ δέ εἷς ἤ δύο που κατά σπάνιος ὁράω , οὐ πᾶς , ἀλλά ὁ πολύς φημί εἰμί κακός . εἰ γάρ τις οὐ ἐπίτριπτος τε καί φιλονεικέω ἐθέλω ἄν ἐλευθερία γνώμη ( καθά ὁ παλαιός φιλόσοφος ) ὁ πρᾶγμα θεάομαι , παντάπασι ὀλίγος παῖς εὑρίσκω πρός ἀρετή εὖ φύω . καί παύω μέν ὅμως ἡγέομαι καί φύω , διαστρέφω δέ αὐτός ὁ ἐκ ἐπιστήμων γονεύς τε καί παιδαγωγός καί διδάσκαλος · οὐ γάρ ἐν ἄλλος γε τις ἐντυγχάνω ὁ παιδίον . πάνυ δέ ἀληθής εἰμί καί ὅδε , στρέφω λέγω ἐγώ ὑπό γε ὁ ἡδονή , καίτοι γε αὐτός μέν ἔχω πολύς , ὁ δέ ἀποστρεπτικός τε καί τραχύς εἰμί . εἰ μέν γάρ προσοικειόω πρός ὁ ἡδονή , οὐ εἰμί ἀγαθός , ἀλλά , ὡς Πλάτων φημί , δέλεαρ μέγας κακός , φύσις κακός πᾶς εἰμί · εἰ δέ οὐ πᾶς , ἀλλά τις , ἐκεῖνος μόνος φύσις μοχθηρός τυγχάνω εἰμί . ἐπεί τοίνυν , εἰ μέν μηδείς ἔχω ἕτερος ἐν ἐγώ δύναμις οἰκειόω ἡδονή ἤ μάλα ἀρετή , μάλα ἡδονή ὅς τις ἰσχυρός ὁ πρός ὁ ἡδονή ἄγω ἐγώ φύσις . καί οὕτως εἰμί ἅπας κακός , ὁ μέν κρατύς δύναμις καί ἀσθενής , ἰσχυρός δέ ὁ μοχθηρός ἔχω , ᾗ δή κρατύς εἰμί ἰσχυρός , ὅς τις ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἀναπείθω ὑπό ὁ ἀσθενής νικάω . οὗτος οὖν αὐτός ὁ Στωϊκός μέμφομαι καί ὁ πᾶς ἐπιστημονικός ὁ Ποσειδώνιος , ἐν ὅς ἔπαινος εἰμί μέγας ἄξιος , ἐν οὗτος αὐτός μέν ὑπό ὁ ἄλλος οὐ ἕπομαι ὁ Στωϊκός . ἐκεῖνος μέν γάρ πείθω αὐτός ὁ πατρίς μάλα , ἤ ὁ δόγμα προδίδωμι , Ποσειδώνιος δέ ὁ ὁ Στωϊκός αἵρεσις μάλα ἤ ὁ ἀλήθεια · διά οὗτος κατά γε ὁ περί ὁ πάθος πραγματεία ἐναντίος φρονέω Χρύσιππος καί ἐν ὁ περί ὁ διαφορά ὁ ἀρετή . πολύς μέν οὖν λέγω Χρύσιππος ἐν ὁ λογικός ζητέω περί ὁ πάθος ὁ ψυχή μέμφομαι , ἔτι δέ πολύς ὁ ἐν ὁ περί διαφορά ὁ ἀρετή . οὐ τοίνυν οὐδέ Ποσειδώνιον δοκέω ὁ κακία ἔξωθεν προσέρχομαι ὁ ἄνθρωπος οὐδείς ἔχω ἴδιος ῥίζα ὁ ψυχή ἐγώ , ὅθεν ὁράω εἰ βλαστάνω τε καί αὐξάνω , ἀλλά αὐτός ἐναντίος εἰμί . καί γάρ καί ὁ κακία ἐν ἐγώ αὐτός σπέρμα · καί δέω πᾶς οὐ οὕτως ὁ φεύγω ὁ πονηρός , ὡς ὁ διώκω ὁ καθαρίζω τε καί κωλύω ἐγώ ὁ αὔξησις ὁ κακία . οὐ γάρ , ὡς ὁ Στωϊκός φημί , ἔξωθεν , ἐπεί ἄρχω ὁ ψυχή ἐγώ ὁ σύμπας ὁ κακία , ἀλλά ὁ πολύς ἐκ ἑαυτοῦ ἔχω ὁ πονηρός ὁ ἄνθρωπος · ἔξωθεν δέ ἐλαχύς οὗτος πολύς ὁ ἐπάρχω εἰμί . ἐκ οὗτος μέν οὖν ἐθισμός τε γίγνομαι μοχθηρός ὁ ὁ ψυχή ἄλογος μέρος , καί δόξα ψευδής ὁ λογιστικός · καθά , ὅταν ὑπό καλός καί ἀγαθός ἀνήρ παιδεύω , δόξα μέν ἀληθής , ἐθισμός δέ χρηστός . ὁ κρᾶσις δέ ἕπομαι κατά μέν ὁ λογιστικός ἀγχίνοια τε καί μωρία κατά ὁ μάλα τε καί ἥσσων . ὁ κρᾶσις δέ οὗτος ὁ τε πρῶτος γένεσις καί ὁ εὔχυμος δίαιτα ἀκολουθέω καί συναυξάνω ἀλλήλων οὗτος . διά γοῦν ὁ θερμός κρᾶσις ὀξύθυμος γίγνομαι · οὗτος πάλιν ὁ ὀξυθυμία ἐκπυρόω ὁ ἔμφυτος θερμασία . ἔμπαλιν δέ ὁ σύμμετρος ὁ κρᾶσις σύμμετρος ὁ ὁ ψυχή κίνησις ἔχω εἰς εὐθυμία ὠφελέω . ὥστε ὁ μέν ἡμέτερος λόγος ὁμολογέω ὁ ἐναργής φαίνω κατά ὁ αἰτία , ὥστε ὑπό οἶνος καί φάρμακον τις , φάσκω δέ ὑπό δίαιτα ἀγαθός τε καί καλός , ὥσπερ γε καί ὠφελέω τε καί διά ἐπιτήδευμα τε καί μάθημα , οὐ ἦκα δέ ὁ φυσικός διαφορά ὁ παιδίον ἀποδίδωμι ὁ αἰτία . ὁ δέ οὖν ἐκ ὁ ὁ σῶμα κρᾶσις ἡγέομαι ὁ ψυχή ὠφελέω τε καί βλάπτω , περί δέ ὁ ὁ παῖς διαφορά οὐδείς ἔχω λέγω , ὅς τε ἐκ ὁ δίαιτα ὠφελέω , οὐδείς ἔχω αἰτία ἀποδίδωμι , καθά οὐδέ ὁ ἐν ὁ ἦθος διαφορά , κατά ὅς ὁ μέν θυμικός , ὁ δέ ἄθυμος , καί ὁ μέν συνετός , ὁ δέ οὐ φαίνω . ἐν Σκύθης μέν γάρ εἷς ἀνήρ γίγνομαι φιλόσοφος , Ἀθήνη δέ πολύς τοιοῦτος . πάλιν δέ ἐν Ἄβδηρα ἀσύνετος πολύς , τοιοῦτος δέ Ἀθῆναι ὀλίγος .