galenus.linguarum-seu-dictionum-exoletarum-hippocratis-explicatio 1.Prooemium
Τὰς παρ’ Ἱπποκράτει γλώσσας , ὦ Τεῦθρα , βουληθέντι σοι διὰ βραχυτάτων ἡμᾶς ἐξηγήσασθαι , προθύμως ὑπήκουσα τοῖς τοιούτοις ἐπιθυμήμασιν ὑπηρετεῖσθαί τε κάλλιστα κάλλιστον εἶναι νομίζων . ἔσται δὲ , ὡς αὐτὸς ἐκέλευσας , ἡ τάξις τῷ λόγῳ κατὰ τὴν τῶν γραμμάτων τάξιν , ἀφ’ ὧν αἱ γλῶτται τὴν ἀρχὴν ἔχουσι , πρότερόν γε διορισαμένοις ἡμῖν ὅπη διαφέρει τοῦ πᾶσαν ἐξηγήσασθαι τὴν Ἱπποκράτους λέξιν τὸ τὰς γλώττας μόνας . ὅσα τοίνυν τῶν ὀνομάτων ἐν μὲν τοῖς πάλαι χρόνοις ἦν συνήθη , νυνὶ δ’ οὐκέτι ἐστὶ , τὰ μὲν τοιαῦτα γλώττας καλοῦσι καὶ ταύτας ἐξηγησάμενος ἔρχομαι , τὰ δὲ ἄλλα πάντα ὅσα ζητήσεως μὲν οὐχ ἥττονος προσδεῖται , συνήθη δέ ἐστιν εἰς τάδε κατὰ τὰς τῶν συγγραμμάτων αὐτῶν ἐξηγήσεις ἄμεινον ἐπισκοπεῖσθαι . τίς γὰρ ἡ κρίσις καὶ τί τὸ θεῖον καὶ τί τὸ ἀρτίως καὶ τίς ἡ ἐπ’ ἄκρον εὐεξία καὶ πάνθ’ ὅσα τοιαῦτα λόγου μὲν παμμήκους εἰς ἐξήγησιν δεῖται , συνήθη δέ ἐστιν οὐδὲν ἧττον ἢ βίος καὶ βραχὺς καὶ τέχνη καὶ μακρὰ καὶ καιρὸς καὶ ὀξὺς καίτοι καὶ τούτων ἔνια δεῖταί τινος ἐξηγήσεως · ὅθεν ἔμοιγε καὶ θαυμάζειν ἐπῆλθε τῶν ἅπασαν ἐξηγεῖσθαι τὴν Ἱπποκράτους λέξιν ἐπαγγειλαμένων , εἰ μὴ συνίασιν ὅτι πλείω παραλείπουσιν ὧν διδάσκουσι . πολλὰ γοῦν βιβλία Διοσκουρίδης γράψας , οὐχ ὁ ἐπικληθεὶς Φακᾶς , ὁ Ἡροφίλειος , ἀλλ’ ὁ νεώτερος ὁ κατὰ πατέρας ἡμῶν οὐχ ὅπως τὸ ἥμισυ μέρος , ἀλλ’ οὐδὲ τὸ τρίτον ἢ τέταρτον ἐξηγήσατο τῆς ὅλης λέξεως · τούτῳ μέν γε πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ δύο ταῦτα ἐξ ἐπιμέτρου καθ’ ὅλον πεπλημμέληται τὸν λόγον · ὀνομάτων τε σαφεστάτων μνημονεύειν μὴ ὅτι πολλῆς , ἀλλὰ μηδὲ ἐλαχίστης ἐξηγήσεως δεομένων καὶ τούτων αὐτῶν πλεονάκις . ταῦτά τε οὖν ἡμεῖς περιίδομεν καὶ πρὸς τούτοις ἔτι τὸ διηγεῖσθαι τὴν ἰδέαν ἑκάστου φυτοῦ καὶ βοτάνης καὶ τῶν μεταλλευομένων · ἤδη δὲ καὶ τῶν ἰχθύων καὶ τῶν ζώων ὅλων ὅσων ἂν ἑκάστοτε τύχῃ μεμνημένος ὁ Ἱπποκράτης , ἅπερ ὁ Διοσκουρίδης οὐκ αἰδεῖται μεταγράφων ἐκ τῶν Νίγρου τε καὶ Παμφίλου καὶ Διοσκουρίδους τοῦ Ἀναζαρβέως καὶ πρὸ τούτων Κρατεύα τε καὶ Θεοφράστου καὶ Ἡρακλείδου τοῦ Ταραντίνου καὶ ἄλλων μυρίων · οὕτως δὲ καὶ πόλεων ὀνόματα διηγεῖται γνωριμωτάτων καὶ ἄστρων ὁμοίως ἐπιφανεστάτων , ἃ μηδὲ ἂν παῖς ἀγνοήσειε . ταῦτα δὲ καὶ ἄλλοι πολλοὶ τῶν ἐξηγησαμένων ἁμαρτάνουσιν . εἰ τοίνυν ταῦτά τις περιέλοι πάντα , τὰς γλώττας ἂν ἐξηγήσατο μόνας , ὥσπερ ὁ Ἡρόφιλος ἐποίησε καὶ Βακχεῖος , Ἀριστάρχου τοῦ γραμματικοῦ τὸ πλῆθος αὐτῷ τῶν παραδειγμάτων ἀθροίσαντος , ὥς φασιν . ἡμεῖς δὲ , ὡς οἶσθα , πλείω κἀκείνων ἐκλείψαντες ἐν ὑπομνήμασιν ἔχομεν · ἃ τάχα ἂν εί βουληθείης , καὶ αὐτὰ διὰ μακροτέρας διεξόδου συνθείημέν σοι . νυνὶ δὲ τὸ κεκριμένον καὶ δι’ ἐκείνων τῶν μακρῶν ὑπομνημάτων ἀποδεδειγμένον ἀξιώσαντί σοι διὰ κεφαλαίων ἔχειν ὁ λόγος ὅδε σύγκειται περιέχων οὐ μόνον ὅσα τοῖς ἄλλοις παλαιοῖς ὑπάρχοντα συνήθη τῶν ὀνομάτων οὐκέτι ἐστὶν ἐν ἔθει νῦν , ἀλλὰ καὶ ὅσα κατὰ τινα τρόπον ἴδιον αὐτὸς ἐποίησεν ὁ Ἱπποκράτης ἢ μετενεγκὼν ἀπὸ τοῦ συνήθους ἢ σχῆμα περιθεὶς ἕτερον ἢ τὸ σημαῖνον ὑπαλλάξας . ὅτι γὰρ ἐποίουν οἱ παλαιοὶ πολλὰ τῶν ὀνομάτων αὑτοῖς δέδεικται μὲν ἱκανῶς καὶ πρὸς Ἐρατοσθένους ἐν τοῖς περὶ ἀρχαίας κωμῳδίας , δείξαιμι δὲ ἄν σοι κἀγὼ νῦν διὰ βραχέων , ἐπὶ παραδειγμάτων ὀλίγων ὑπὲρ τοῦ γινώσκειν ἐναργέστερον , οἷον μέν τι ἡ γλῶττά ἐστιν , οἷον δέ τι καὶ τὸ παραπλήσιον αὐτῇ , τὸ γεγονὸς ὑπό τινος τῶν παλαιῶν · νομίζω δή σοι τὰ ὑπὸ Ἀριστοφάνους ἀρκέσειν τὰ ἐκ τῶν Δαιταλέων , ὧδέ πως ἔχοντα . πρὸς ταῦτα σοι λέξων Ὅμηρε γλώττῃ τινι καλοῦσι κόρυκα . προβάλλει γὰρ ἐν ἐκείνῳ τῷ δράματι ὁ ἐκ τοῦ δήμου τῶν Δαιταλέων πρεσβύτης τῷ ἀκολάστῳ υἱεῖ πρῶτον μὲν τὰ κόρυκά τί ποτ’ ἐστὶν ἐξηγήσασθαι , μετὰ δὲ τοῦτο τί καλοῦσιν ἀμενηνὰ κάρηνα · κακεῖνος μέντοι ἀντιπροβάλλει τὴν ἐν τοῖς Σόλωνος ἄξοσι γλῶτταν , εἰς δίκας διαφέρουσας ὡδί πως · ὁ μὲν οὖν σὸς , ἐμὸς δὲ οὕτος ἀδελφὸς , φρασάτω τί καλοῦσιν ἰδοῦσί τε . ἐφεξῆς προβάλλει τί ποτέ ἐστι τὸ εὖ ποιεῖν . ἐξ ὧν δῆλον ὡς ἡ γλῶττα παλαιόν ἐστιν ὄνομα τῆς συνηθείας ἐκπεπτωκός . ὅτι δὲ καὶ αὐτὸς ἕκαστος τῶν περὶ λόγους ἐχόντων ἠξίου ποιεῖν ὀνόματα καινὰ δηλοῖ μὲν καὶ Ἀντιφῶν ἱκανῶς , ὅς γε ὅπως αὐτὰ ποιητέον ἐκδιδάσκει , δηλοῖ δὲ καὶ αὐτὸς οὕτος ὁ Ἀριστοφάνης ἐν ταὐτῷ δράματι διὰ τῶνδε , ἅλις ὀρέλη καὶ μύρον καὶ ταινίαι . εἶτα ὁ πρεσβύτης ἐπισκώπτων , ἥδουσ’ ὀρέλη · τοῦτο παρὰ Λυσιστράτου . πάλιν δὲ αὐτοῦ τοῦ ἀκολάστου υἱέως εἰπόντος , ἡμῶν ἴσως οὐ καταπληγήσῃ τῷ χρόνῳ · καὶ τοῦθ’ υἱοῦ ο πρεσβύτης ἐπισκώπτων ἐρεῖ , τὸ καταπληγήσῃ τοῦτο παρὰ τῶν ῥητόρων . εἶτ’ αὖθις ἐκείνου φάντος , ἀποβήσεταί σοι ταῦτα ποῖ τὰ ῥήματα , πάλιν ὁ πρεσβύτης καὶ τοῦτο σκώπτει , παρ’ Ἀλκιβιάδου τοῦτο ἀποβήσεται . καὶ μέν γε καὶ ὁ υἱὸς οὐδέπω παυόμενος οὐδὲ αἰδούμενος τὸν γέροντά φησι , τί ὑποτεκμαίρῃ καὶ κακοὺς ἄνδρας λέγεις καλοκἀγαθίαν ἀσκοῦντας . εἶτα ὁ πρεσβύτης , οἶμαι , ὦ Θρασύμαχε , τίς τούτων τῶν ξυνηγόρων σε ῥύεται . δῆλον οὖν ἐκ τούτων οἶμαί σοι γεγονέναι , ὡς εἶπον , εἶναι τρόπον τῶν γλωττῶν ἢ τοῦ κοινοῦ πᾶσιν ὀνόματος ἐκπεσόντος τῆς ἐπικρατούσης συνηθείας ἢ τοῦ γενομένου πρός τινος τῶν παλαιῶν , μὴ παραδεχθέντος ὅλως εἰς τὴν συνήθειαν . οὕτως οὖν καὶ Ἱπποκράτης τὰ μὲν ἐκ τῶν ὄντων οὐ συνηθῶν ὀνομάτων παραλαμβάνει , τὰ δὲ αὐτὸς ποιεῖ , τὰ δὲ καὶ τοῖς σημαινομένοις ὑπαλλάττει καὶ δίκαιον ἕκαστον αὐτῶν ἡμᾶς ἐξηγεῖσθαι μετὰ τῶν γλωττῶν , ὅταν γε φαίνηται τοῦ νῦν ἔθους ἐκπεπτωκός · οὕτως οὖν εἰ καί τινος ὄνομα φυτοῦ καὶ ζώου καὶ πόλεως ἀσαφὲς ἱκανῶς εἴη καὶ τοῦτό σοι ἐν ταῖς γλώτταις ἐξηγησόμεθα καὶ καθόλου στοχασόμεθα , ὡς μή σοι μόνον , ἀλλὰ καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς τὰ πρῶτα γράμματα μεμαθηκόσι χρήσιμόν ἐστι τὸ βιβλίον · εἰ δέ τις οὐκ οἶδε τί ποτ’ ἐστὶν , ἀνερήσομεν καὶ ἀπὸ πρόσω καὶ ἄμφω καὶ ἀμφίεσμα καὶ τὰ ἄλλα ὅσα τοιαῦτα , πρὸς Διοσκουρίδην τε καὶ τοὺς ὁμοίους ἀποπέμψομεν , ὡς ἂν οὐκ ἀξιοῦντας οὐδὲ ταῦτα ἐκδιδάσκειν . διωρισμένου δὴ σαφῶς τί μέν ἐστι γλῶττα , τί δὲ λέξις , εἰρημένου δὲ ὅτι καὶ χωρὶς ἀποδείξεως αὐτὸ μόνον ἠξίωσα γραφῆναί σοι , τὸ κεκριμένον τε καὶ ἀποδεδειγμένον ἡμῖν ἐν ἑτέροις , ἐπὶ τὴν ἐξήγησιν ἤδη τῶν γλωττῶν ἀφιξόμεθα , πάντων τῶν Ἱπποκράτει ἐπιγεγραμμένων βιβλίων ἐκλέγοντες αὐτὰς , οὐκ ἐκ τῶν γνησίων μόνον · ὅτι δὲ πολλαὶ τῶν Βακχείῳ παραλελειμμένων ἐνταῦθά εἰσι γεγραμμέναι καὶ ὅτι μηδεμίαν ἡμεῖς γλῶτταν παρελίπομεν , αὐτὸ διδάξει τὸ βιβλίον , ὥσπερ καὶ ὅτι κατὰ τὴν χρείαν τοῦ λόγου ποτὲ μὲν παραγράφομεν αὐτὴν τὴν ῥῆσιν ἐξ ἧς ἂν ἐξηγησώμεθα τὴν γλῶτταν , ἐν πλείστοις δὲ παραλείπομεν , ὅταν καὶ χωρὶς ἐκείνης ἐλπίζωμεν ἔσεσθαι σαφῆ τὴν ἐξήγησιν .
Lemmas: ὁ παρά Ἱπποκράτης γλῶσσα , εἰμί Τεύθρας , βούλομαι σύ διά βραχύς ἐγώ ἐξηγέομαι , προθύμως ὑπακούω ὁ τοιοῦτος ἐπιθύμημα ὑπηρετέω τε καλῶς καλῶς εἰμί νομίζω . εἰμί δέ , ὡς αὐτός κελεύω , ὁ τάξις ὁ λόγος κατά ὁ ὁ γράμμα τάξις , ἀπό ὅς ὁ γλῶσσα ὁ ἀρχή ἔχω , πρότερος γε διορίζω ἐγώ ὅπῃ διαφέρω ὁ πᾶς ἐξηγέομαι ὁ Ἱπποκράτης λέξις ὁ ὁ γλῶσσα μόνος . ὅσος τοίνυν ὁ ὄνομα ἐν μέν ὁ πάλαι χρόνος εἰμί συνήθης , νυνί δέ οὐκέτι εἰμί , ὁ μέν τοιοῦτος γλῶσσα καλέω καί οὗτος ἐξηγέομαι ἔρχομαι , ὁ δέ ἄλλος πᾶς ὅσος ζήτησις μέν οὐ κακός προσδέω , συνήθης δέ εἰμί εἰς ὅδε κατά ὁ ὁ σύγγραμμα αὐτός ἐξήγησις ἀγαθός ἐπισκοπέω . τίς γάρ ὁ κρίσις καί τίς ὁ θέω καί τίς ὁ ἄρτιος καί τίς ὁ ἐπί ἄκρος εὐεξία καί πᾶς ὅσος τοιοῦτος λόγος μέν παμμήκης εἰς ἐξήγησις δήω , συνήθης δέ εἰμί οὐδείς κακός ἢ βίος καί βραχύς καί τέχνη καί μακρός καί καιρός καί ὀξύς2 καίτοι καί οὗτος ἔνιοι δέω τις ἐξήγησις · ὅθεν ἐγώ καί θαυμάζω ἐπέρχομαι ὁ ἅπας ἐξηγέομαι ὁ Ἱπποκράτης λέξις ἐπαγγέλλω , εἰμί μή συνέρχομαι ὅτι πλείων παραλείπω ὅς διδάσκω . πολύς γοῦν βιβλίον Διοσκουρίδης γράφω , οὐ ὁ ἐπικαλέω Φακᾶς , ὁ Ἡροφίλειος , ἀλλά ὁ νέος ὁ κατά πατήρ ἐγώ οὐ ὅπως ὁ ἥμισυς μέρος , ἀλλά οὐδέ ὁ τρίτος ἢ τέταρτος ἐξηγέομαι ὁ ὅλος λέξις · οὗτος μέν γε πρός ὁ ἄλλος καί δύο οὗτος ἐκ ἐπίμετρον κατά ὅλος πλημμελέω ὁ λόγος · ὄνομα τε σαφής μνημονεύω μή ὅτι πολύς , ἀλλά μηδέ μικρός ἐξήγησις δήω καί οὗτος αὐτός πλεονάκις . οὗτος τε οὖν ἐγώ περιοράω καί πρός οὗτος ἔτι ὁ διηγέομαι ὁ ἰδέα ἕκαστος φυτός καί βοτάνη καί ὁ μεταλλεύω · ἤδη δέ καί ὁ ἰχθύς καί ὁ ζῷον ὅλος ὅσος εἄν ἑκάστοτε τυγχάνω μιμνήσκω ὁ Ἱπποκράτης , ὅσπερ ὁ Διοσκουρίδης οὐ αἰδέομαι μεταγράφω ἐκ ὁ Νίγρος τε καί Πάμφιλος καί Διοσκουρίδης ὁ Ἀναζαρβέως καί πρό οὗτος Κρατεύα τε καί Θεόφραστος καί Ἡρακλείδης ὁ ταραντῖνος καί ἄλλος μυρίος · οὕτως δέ καί πόλις ὄνομα διηγέομαι γνώριμος καί ἄστρον ὁμοίως ἐπιφανής , ὁ μηδέ εἄν παῖς ἀγνοέω . οὗτος δέ καί ἄλλος πολύς ὁ ἐξηγέομαι ἁμαρτάνω . εἰμί τοίνυν οὗτος τις περιαιρέω πᾶς , ὁ γλῶσσα εἄν ἐξηγέομαι μόνος , ὥσπερ ὁ Ἡρόφιλος ποιέω καί Βακχεῖος , Ἀρίσταρχος ὁ γραμματικός ὁ πλῆθος αὐτός ὁ παράδειγμα ἀθροίζω , ὅς φημί . ἐγώ δέ , ὡς οἶδα , πλείων ἐκεῖνος ἐκλείπω ἐν ὑπόμνημα ἔχω · ὁ τάχα εἄν εἰ βούλομαι , καί αὐτός διά μακρός διέξοδος συντίθημι σύ . νυνί δέ ὁ κρίνω καί διά ἐκεῖνος ὁ μακρός ὑπόμνημα ἀποδείκνυμι ἀξιόω σύ διά κεφάλαιος ἔχω ὁ λόγος ὅδε σύγκειμαι περιέχω οὖον μόνος ὅσος ὁ ἄλλος παλαιός ὑπάρχω συνήθης ὁ ὄνομα οὐκέτι εἰμί ἐν ἔθος νῦν , ἀλλά καί ὅσος κατά τις τρόπος ἴδιος αὐτός ποιέω ὁ Ἱπποκράτης ἢ μεταφέρω ἀπό ὁ συνήθης ἢ σχῆμα περιτίθημι ἕτερος ἢ ὁ σημαίνω ὑπαλλάσσω . ὅτι γάρ ποιέω ὁ παλαιός πολύς ὁ ὄνομα ἑαυτοῦ δείκνυμι μέν ἱκανῶς καί πρός Ἐρατοσθένης ἐν ὁ περί ἀρχαῖος κωμῳδία , δείκνυμι δέ ἄν σύ ἐγώ νῦν διά βραχύς , ἐπί παράδειγμα ὀλίγος ὑπέρ ὁ γιγνώσκω ἐναργής , οἷος μέν τίς ὁ γλῶσσα εἰμί , οἷος δέ τίς καί ὁ παραπλήσιος αὐτός , ὁ γίγνομαι ὑπό τις ὁ παλαιός · νομίζω δή σύ ὁ ὑπό Ἀριστοφάνης ἀρκέω ὁ ἐκ ὁ δαιταλεύς , ὧδε πως ἔχω . πρός οὗτος σύ λέγω Ὅμηρος γλῶσσα τις καλέω κόρυξ . προβάλλω γάρ ἐν ἐκεῖνος ὁ δρᾶμα ὁ ἐκ ὁ δῆμος ὁ δαιταλεύς πρεσβύτης ὁ ἀκόλαστος υἱός πρῶτος μέν ὁ κόρυξ τίς πρός εἰμί ἐξηγέομαι , μετά δέ οὗτος τίς καλέω ἀμενηνός κάρηνον · κενός μέντοι ἀντιπροβάλλω ὁ ἐν ὁ Σόλων ἄγω γλῶσσα , εἰς δίκη διαφέρουδω ὧδε πως · ὁ μέν οὖν σός , ἐμός δέ οὗτος ἀδελφός , φράζω τίς καλέω ὁράω τε . ἐφεξῆς προβάλλω τίς ποτός εἰμί ὁ εὕω ποιέω . ἐκ ὅς δῆλος ὡς ὁ γλῶσσα παλαιός εἰμί ὄνομα ὁ συνήθεια ἐκπίπτω . ὅτι δέ καί αὐτός ἕκαστος ὁ περί λόγος ἔχω ἀξιόω ποιέω ὄνομα καινός δηλόω μέν καί Ἀντιφῶν ἱκανῶς , ὅς γε ὅπως αὐτός ποιητέος ἐκδιδάσκω , δηλόω δέ καί αὐτός οὗτος ὁ Ἀριστοφάνης ἐν αὐτός δρᾶμα διά ὅδε , ἅλις Ορέλη καί μύρον καί ταινία . εἶτα ὁ πρεσβύτης ἐπισκώπτω , ἥδω Ορέλη · οὗτος παρά Λυσίστρατος . πάλιν δέ αὐτός ὁ ἀκόλαστος υἱός εἶπον , ἐγώ ἴσως οὖον καταπλήσσω ὁ χρόνος · καί οὗτος υἱός ὁ πρεσβύτης ἐπισκώπτω εἴρω , ὁ καταπλήσσω οὗτος παρά ὁ ῥήτωρ . εἶτα αὖθις ἐκεῖνος φημί , ἀποβαίνω σύ οὗτος ποῖ ὁ ῥῆμα , πάλιν ὁ πρεσβύτης καί οὗτος σκώπτω , παρά Ἀλκιβιάδης οὗτος ἀποβαίνω . καί μέν γε καί ὁ υἱός οὐδέπω παύω οὐδέ αἰδέομαι ὁ γέρων φημί , τίς ὑποτεκμαίρομαι καί κακός ἀνήρ λέγω καλοκἀγαθία ἀσκέω . εἶτα ὁ πρεσβύτης , οἴομαι , εἰμί Θρασύμαχος , τίς οὗτος ὁ συνήγορος σύ ῥύομαι . δῆλος οὖν ἐκ οὗτος οἴομαι σύ γίγνομαι , ὡς εἶπον , εἰμί τρόπος ὁ γλῶσσα ἢ ὁ κοινός πᾶς ὄνομα ἐκπίτνω ὁ ἐπικρατέω συνήθεια ἢ ὁ γίγνομαι πρός τις ὁ παλαιός , μή παραδέχομαι ὅλως εἰς ὁ συνήθεια . οὕτως οὖν καί Ἱπποκράτης ὁ μέν ἐκ ὁ εἰμί οὖον συνήθης ὄνομα παραλαμβάνω , ὁ δέ αὐτός ποιέω , ὁ δέ καί ὁ σημαίνω ὑπαλλάσσω καί Δίκαιος ἕκαστος αὐτός ἐγώ ἐξηγέομαι μετά ὁ γλῶσσα , ὅταν γε φαίνω ὁ νῦν ἔθος ἐκπίπτω · οὕτως οὖν εἰμί καί τις ὄνομα φυτός καί ζῷον καί πόλις ἀσαφής ἱκανῶς εἰμί καί οὗτος σύ ἐν ὁ γλῶσσα ἐξηγέομαι καί καθόλου στοχάζομαι , ὡς μή σύ μόνος , ἀλλά καί ὁ ἄλλος ὁ ὁ πρῶτος γράμμα μανθάνω χρήσιμος εἰμί ὁ βιβλίον · εἰμί δέ τις οὐ οἶδα τίς πρός εἰμί , ἀνείρομαι καί ἀπό πρόσω καί ἄμφω καί ἀμφίεσμα καί ὁ ἄλλος ὅσος τοιοῦτος , πρός Διοσκουρίδης τε καί ὁ ὅμοιος ἀποπέμπω , ὡς εἄν οὐ ἄξιος οὐδέ οὗτος ἐκδιδάσκω . διορίζω δή σαφῶς τίς μέν εἰμί γλῶσσα , τίς δέ λέξις , εἴρω δέ ὅτι καί Χωρὶς ἀπόδειξις αὐτός μόνος ἀξιόω γράφω σύ , ὁ κρίνω τε καί ἀποδείκνυμι ἐγώ ἐν ἕτερος , ἐπί ὁ ἐξήγησις ἤδη ὁ γλῶσσα ἀφικνέομαι , πᾶς ὁ Ἱπποκράτης ἐπιγράφω βιβλίον ἐκλέγω αὐτός , οὐ ἐκ ὁ γνήσιος μόνος · ὅτι δέ πολύς ὁ Βάκχειος παραλείπω ἐνταῦθα εἰμί γράφω καί ὅτι μηδείς ἐγώ γλῶσσα παραλείπω , αὐτός διδάσκω ὁ βιβλίον , ὥσπερ καί ὅτι κατά ὁ χρεία ὁ λόγος ποτέ μέν παραγράφω αὐτός ὁ ῥῆσις ἐκ ὅς εἄν ἐξηγέομαι ὁ γλῶσσα , ἐν πλεῖστος δέ παραλείπω , ὅταν καί Χωρὶς ἐκεῖνος ἐλπίζω εἰμί σαφής ὁ ἐξήγησις .