galenus.institutio-logica 9
Ἀλλ’ ὁ μὲν πρῶτος ἐν τῷ δευτέρῳ σχήματι τὴν μ(ὲν ) πρὸς τῷ μείζονι τῶν ὅρ(ων ) καθό(λου ) στερητι(κὴν ) ἔχων πρότασιν , τὴν δὲ ἑτέραν καθόλου καταφατικὴν δι’ ἀντιστροφῆς τῆς πρὸς τῷ μείζονι προτάσεως ἀνάλυ(σιν ) εἰς τὸν ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι δεύτερον ἔχει καθόλου στερητικὸν περαίνοντα . τούτῳ δ’ ἐφεξῆς 〈 ὁ 〉 ἰσοδύναμός πως αὐτῷ τὴν πρὸς τῷ μείζονι τῶν ὅρων καθόλου καταφατικὴν ἔχων πρότασιν , τὴν δὲ ἑτέραν καθόλου στερητικὴν ἐξ ἀντιστροφῆς δυοῖν , προτέρας μὲν τῆς καθόλου στερητικῆς προτάσεως , δευτέρου δὲ τοῦ συμπεράσματος ὄντος καὶ αὐτοῦ καθόλου στερητικοῦ , τὴν ἀνάλυσιν εἰς τὸν αὐτὸν ἔχει συλλογισμὸν τὸν προειρημένον τὸν ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι δεύτερον , ἔχοντα συμπέρασμα καθόλου στερητικόν . ὁ δὲ τρίτος ἐπ’ αὐτοῖς ἐκ καθόλου στερητικῆς καὶ ἐπὶ μέρους καταφατικῆς ἀποφατικὸν ἐν μέρει ἐνδείκνυται , παρ’ ἐνίων δι’ ἀντιστροφῆς τῆς καθόλου προτάσεως ἀ〈να〉γόμενος εἰς τὸν ἐν τῷ πρώτῳ σχήματι τέταρτον . ὁ δ’ ὑπόλοιπος τῶν ἐν τῷ δευτέρῳ σχήματι συλλογισμῶν ὁ τέταρτος ἐκ καθόλου καταφατικῆς καὶ ἐπὶ μέρους ἀποφατικῆς ἐπὶ μέρους ἀποφατικὸν συνάγει διά τε τῆς εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῆς ἔχων τὴν ἀπόδειξιν καὶ διὰ τῆς ὑπὸ Ἀριστοτέλους ὀνομαζομένης ἐκθέσεως . ἡ μὲν οὖν εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγή — καλεῖται δὲ καὶ ἀδυνάτου δεῖξις — ὧδ’ ἔχει · κατηγορείσθω τὸ πρῶτον τοῦ μὲν δευτέρου παντός , τοῦ δὲ τρίτου τινὸς οὔ · λέγω ὅτι περανθήσεται τὸ δεύτερον κατά τινος ( οὐ ) τοῦ τρίτου · μὴ γὰρ ἀλλ’ εἰ δυνατόν , τὸ ἀντικείμενον αὖ περαινέσθω τὸ κατὰ παντὸς 〈 τοῦ τρίτου λέγεσθαι τὸ δεύτερον · ἀλλὰ καὶ τὸ πρῶτον κατὰ παντὸς 〉 ἐλέγετο τοῦ { β · } τὸ ἄρα πρῶτον 〈 κατὰ 〉 παντὸς δειχθήσεται τοῦ τρίτου , ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον · ὑπέκειτο γὰρ κατά τινος μὴ λέγεσθαι · οὐκ ἄρα κατὰ παντὸς τοῦ τρίτου τὸ { β } κατηγορεῖται , ἀλλὰ κατὰ τινός . ἡ δὲ δι’ ἐκθέσεώς ἐστι τοιαύτη · ἐπεὶ μὴ κατηγορεῖταί 〈 τινος τοῦ τρίτου τὸ πρῶτον , εἰλήφθω οὗ μὴ κατηγορεῖται 〉 καὶ ἔστω τὸ τέταρτον · τὸ ἄρα πρῶτον οὐδεν〈ὸς τοῦ { δ } 〉 κατηγορεῖται , ἀλλὰ καὶ τοῦ δευτέρου παντὸς κατηγορεῖται · τὸ ἄρα δεύτερον οὐ πάντως τοῦ τετάρτου κατηγορεῖται · τὸ δὲ τέταρτον τοῦ τρίτου τί ἐστιν · ὥσ〈τε 〉 τὸ { β΄ } τινος τοῦ { γ } οὐ κατηγορηθήσεται .
Lemmas: ἀλλά ὁ μέν πρῶτος ἐν ὁ δεύτερος σχῆμα ὁ μέν ) πρός ὁ μέγας ὁ ὅρος ) κάθολος ) στερητικός ) ἔχω πρότασις , ὁ δέ ἕτερος καθόλου καταφατικός διά ἀντιστροφή ὁ πρός ὁ μέγας πρότασις ἀνάλυσις ) εἰς ὁ ἐν ὁ πρῶτος σχῆμα δεύτερος ἔχω καθόλου στερητικός περαίνω . οὗτος δέ ἐφεξῆς 〈 ὁ 〉 ἰσοδύναμος πως αὐτός ὁ πρός ὁ μέγας ὁ ὅρος καθόλου καταφατικός ἔχω πρότασις , ὁ δέ ἕτερος καθόλου στερητικός ἐκ ἀντιστροφή δύο , πρότερος μέν ὁ καθόλου στερητικός πρότασις , δεύτερος δέ ὁ συμπέρασμα εἰμί καί αὐτός καθόλου στερητικός , ὁ ἀνάλυσις εἰς ὁ αὐτός ἔχω συλλογισμός ὁ προλέγω ὁ ἐν ὁ πρῶτος σχῆμα δεύτερος , ἔχω συμπέρασμα καθόλου στερητικός . ὁ δέ τρίτος ἐπί αὐτός ἐκ καθόλου στερητικός καί ἐπί μέρος καταφατικός ἀποφατικός ἐν μέρος ἐνδείκνυμι , παρά ἔνιοι διά ἀντιστροφή ὁ καθόλου πρότασις ἀνάγω εἰς ὁ ἐν ὁ πρῶτος σχῆμα τέταρτος . ὁ δέ ὑπόλοιπος ὁ ἐν ὁ δεύτερος σχῆμα συλλογισμός ὁ τέταρτος ἐκ καθόλου καταφατικός καί ἐπί μέρος ἀποφατικός ἐπί μέρος ἀποφατικός συνάγω διά τε ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή ἔχω ὁ ἀπόδειξις καί διά ὁ ὑπό Ἀριστοτέλης ὀνομάζω ἔκθεσις . ὁ μέν οὖν εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή — καλέω δέ καί ἀδύνατος δεῖξις — ὧδε ἔχω · κατηγορέω ὁ πρῶτος ὁ μέν δεύτερος πᾶς , ὁ δέ τρίτος τις οὐ · λέγω ὅτι περαίνω ὁ δεύτερος κατά τις ( οὐ ) ὁ τρίτος · μή γάρ ἀλλά εἰ δυνατός , ὁ ἀντίκειμαι αὖ περαίνω ὁ κατά πᾶς 〈 ὁ τρίτος λέγω ὁ δεύτερος · ἀλλά καί ὁ πρῶτος κατά πᾶς 〉 λέγω ὁ { β · } ὁ ἄρα πρῶτος 〈 κατά 〉 πᾶς δείκνυμι ὁ τρίτος , ὅς εἰμί ἄτοπος · ὑπόκειμαι γάρ κατά τις μή λέγω · οὐ ἄρα κατά πᾶς ὁ τρίτος ὁ { β } κατηγορέω , ἀλλά κατά τις . ὁ δέ διά ἔκθεσις εἰμί τοιοῦτος · ἐπεί μή κατηγορέω 〈 τις ὁ τρίτος ὁ πρῶτος , λαμβάνω ὅς μή κατηγορέω 〉 καί εἰμί ὁ τέταρτος · ὁ ἄρα πρῶτος οὐδεν〈ὸς ὁ { δ } 〉 κατηγορέω , ἀλλά καί ὁ δεύτερος πᾶς κατηγορέω · ὁ ἄρα δεύτερος οὐ πάντως ὁ τέταρτος κατηγορέω · ὁ δέ τέταρτος ὁ τρίτος τίς εἰμί · ὅστε 〉 ὁ { βʹ } τις ὁ { γ } οὐ κατηγορέω .