galenus.in-hippocratis-prorrheticum-i-commentaria-iii 3.96
Αἱ ἐκ κεφαλαλγίης ἀφωνίαι ἅμα ἱδρῶσι πυρετώδεες χαλῶνται ἐφ’ ἑαυτοὺς , ἐπανιέντα , χρονιώτερον . ἐπιῤῥιγῶσαι τούτοισιν οὐ πονηρόν . Διαφωνία τις οὐ σμικρὰ γέγονε πρὸς ἀλλήλους καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν ῥῆσιν , ἄλλων ἄλλως ἐξηγησαμένων αὐτήν . ἐγὼ δὲ ὅσα μὲν δυνατόν ἐστί μοι τῶν εἰρημένων ἐν αὐτῇ προσάγειν τοῖς ἀληθέσι , πειράσομαι τοῦτο πρᾶξαι . τὸ δ’ ὑπόλοιπον οὐκ ἐμὸν , ἀλλὰ τῆς τοῦ γράψαντος ἀσαφείας ἔγκλημα . τὸ γὰρ τοιούτων ἀνδρῶν μετὰ πολλῆς σπουδῆς σαφηνίσαι τὰ λεγόμενα καὶ συναγορεῦσαι προελομένων , ἅπαντας ἀπιθάνους φανῆναι , αὐτοῦ τοῦ συγγραφέως ἐστὶν ἔγκλημα . δοκεῖ δέ μοι τὸ μὲν ἐκ κεφαλαλγίης ἀφωνίαι διὰ τοῦτο εἰρῆσθαι , διότι σημεῖον εἶναι βούλεται τὴν κεφαλαλγίαν τοῦ πεπονθέναι τὴν ἀρχὴν τῶν νεύρων , οὐ τοπικὴν εἶναι διάθεσιν τῆς ἀφωνίας , οἷαι γίνεσθαι πολλάκις εἰώθασιν ἢ διὰ τὴν τάσιν σφοδρὰν ἢ ἔκλυσίν τε καὶ χάλασιν τῶν τὴν φωνὴν ἐργαζομένων μυῶν τε καὶ νεύρων . τὸ δ’ ἅμα ἱδρῶσι πλῆθος ὑγρότητος λεπτῆς ἢ τῆς καθεκτικῆς δυνάμεως ἔκλυσιν ἐνδείκνυται . τὸ δὲ χαλῶνται ἐφ’ ἑαυτοὺς εἰ μὲν ὡς οἱ πλεῖστοι τῶν ἐξηγητῶν ἤκουσαν , ὡς ἐπὶ τῶν ἀκουσίως διαχωρουμένων , οὕτω καὶ ἡμεῖς ἀκούσομεν , ἤτοι τῆς διανοίας ἐνδείξεται βλάβην ἢ τῶν κλειόντων τὴν ἕδραν μυῶν τε καὶ νεύρων . εἰ δ’ , ὡς ἔνιοι νομίζουσι , δηλοῦται τὸ χαλᾶν ἐπὶ τῆς διαθέσεως , ὅπερ ἐστὶ μετριωτέραν αὐτὴν ἐργάζεσθαι , διὰ μὲν τοὺς ἱδρῶτὰς , φασὶν ἐκεῖνοι , συμβήσεται χρονιώτερον ἐργάζεσθαι τὸ νόσημα , διὰ τοῦτο παραλείπουσιν οὗτοι τὴν τοῦ ἐπανιέντος ἐξήγησιν , ἐπειδὴ ταὐτὸν ἀναγκασθήσονται λέγειν , ὅπερ ἐπὶ τοῦ χαλῶντος προειρήκασι . διὰ τοῦτ’ οὖν ὑπαλλάξαντες τὸ ε γράμμα καὶ γράψαντες τὸ ον κατὰ τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν ἐπανιόντα φασὶν εἰρῆσθαι , δηλοῦντες δι’ αὐτοῦ τὰ ἐπανερχόμενα νοσήματα . καλοῦσι δὲ ἐπανερχόμενα νοσήματα τὰ μετριάσαντα μὲν ἐπ’ ὀλίγον , αὖθις δὲ παροξυνθέντα . εἰ μέντοι τὰ χαλῶντα ἐφ’ ἑαυτοὺς ἐπὶ τῶν διαχωρουμένων ἀπροαιρέτως εἴρηται , ὁ σύμπας λόγος ἔσται τοιοῦτος . ἂν ἐπὶ κεφαλαλγίᾳ ἀφωνία γένηται , τοῦ κάμνοντος πυρέττοντος σὺν ἱδρῶτι , καὶ χωρὶς προαιρέσεως ἀποκρίνωνται τὰ περιττώματα , κἂν ἐπάνεσίς τις γένηται τῶν συμπτωμάτων ὁμοίως , εἰς χρόνον πλείονα ἐκπίπτει τὰ τοιαῦτα νοσήματα . πρόδηλον δὲ ὅτι χαλεπῶν συμπτωμάτων εἰρημένων οὐκ ἐχρῆν εἰπεῖν μόνον ὅτι χρονιώτερον γίνεται , ἀλλὰ καὶ πρὸ αὐτοῦ πότερον ἐλπίζειν χρὴ σωθήσεσθαι τοὺς οὕτω νοσοῦντας ἢ τεθνήξεσθαι , παραλιπὼν ὁ γράψας αὐτὰ περὶ τοῦ χρονίσαι μόνον ἐδήλωσεν . ἀλλὰ τούτῳ πάλιν ἐναντιοῦται τὸ κατὰ τὴν τελευτὴν εἰρημένον ἐπιῤῥιγῶσαι τούτοισιν οὐ πονηρὸν , ὅπερ ἔνιοί φασιν ἡμαρτῆσθαι . χρὴ γὰρ ἄνευ τῆς ἀποφάσεως πονηρὸν , οὐ μετ’ αὐτῆς , οὐ πονηρὸν γεγράφθαι . συγχωρηθείσης δὲ τῆς ἐν ἅπασι τῶν ἀντιγράφων εὑρισκομένης γραφῆς , ἥτις ἐστὶ μετὰ τῆς ἀποφάσεως , εἰκότως φασὶν εἰρῆσθαι τὸ ῥῖγος οὐ πονηρὸν εἶναι διὰ τὴν φύσιν ἐκλελυμένην ἐπεγείρειν . ὅτι δὲ ἐκλέλυται , τήν τε ἀφωνίαν καὶ τὴν ἀκούσιον ἀπόκρισιν τῶν περιττῶν καὶ τοὺς ἱδρῶτας δηλοῦν .
Lemmas: ὁ ἐκ κεφαλαλγία ἀφωνία ἅμα ἱδρόω πυρετώδης χαλάω ἐπί ἑαυτοῦ , ἐπανίημι , χρόνιος . ἐπιλέγω οὗτος οὖον πονηρός . διαφωνία τις οὖον μικρός γίγνομαι πρός ἀλλήλων καί κατά αὐτός ὁ ῥῆσις , ἄλλος ἄλλως ἐξηγέομαι αὐτός . ἐγώ δέ ὅσος μέν δυνατός εἰμί ἐγώ ὁ εἴρω ἐν αὐτός προσάγω ὁ ἀληθής , πειράζω οὗτος πράσσω . ὁ δέ ὑπόλοιπος οὐ ἐμός , ἀλλά ὁ ὁ γράφω ἀσάφεια ἔγκλημα . ὁ γάρ τοιοῦτος ἀνήρ μετά πολύς σπουδή σαφηνίζω ὁ λέγω καί συναγορεύω προαιρέω , ἅπας ἀπίθανος φαίνω , αὐτός ὁ συγγραφεύς εἰμί ἔγκλημα . δοκέω δέ ἐγώ ὁ μέν ἐκ κεφαλαλγία ἀφωνία διά οὗτος εἴρω , διότι σημεῖον εἰμί βούλομαι ὁ κεφαλαλγία ὁ πάσχω ὁ ἀρχή ὁ νεῦρον , οὖον τοπικός εἰμί διάθεσις ὁ ἀφωνία , οἷος γίγνομαι πολλάκις εἴωθα ἢ διά ὁ τάσις σφοδρός ἢ ἔκλυσις τε καί χάλασις ὁ ὁ φωνή ἐργάζομαι μῦς τε καί νεῦρον . ὁ δέ ἅμα ἱδρόω πλῆθος ὑγρότης λεπτός ἢ ὁ καθεκτικός δύναμις ἔκλυσις ἐνδείκνυμι . ὁ δέ χαλάω ἐπί ἑαυτοῦ εἰμί μέν ὡς ὁ πλεῖστος ὁ ἐξηγητής ἀκούω , ὡς ἐπί ὁ ἀεκούσιος διαχωρέω , οὗτος καί ἐγώ ἀκούω , ἤτοι ὁ διάνοια ἐνδείκνυμι βλάβη ἢ ὁ καλέω ὁ ἕδρα μῦς τε καί νεῦρον . εἰμί δέ , ὡς ἔνιοι νομίζω , δηλόω ὁ χαλάω ἐπί ὁ διάθεσις , ὅσπερ εἰμί μέτριος αὐτός ἐργάζομαι , διά μέν ὁ ἱδρώς , φημί ἐκεῖνος , συμβαίνω χρόνιος ἐργάζομαι ὁ νόσημα , διά οὗτος παραλείπω οὗτος ὁ ὁ ἐπανίημι ἐξήγησις , ἐπεί αὐτός ἀναγκάζω λέγω , ὅσπερ ἐπί ὁ χαλάω προαγορεύω . διά οὗτος οὖν ὑπαλλάσσω ὁ ε γράμμα καί γράφω ὁ εἰμί κατά ὁ πρό τέλος συλλαβή ἐπανέρχομαι φημί εἴρω , δηλόω διά αὐτός ὁ ἐπανέρχομαι νόσημα . καλέω δέ ἐπανέρχομαι νόσημα ὁ μετριάζω μέν ἐπί ὀλίγος , αὖθις δέ παροξύνω . εἰμί μέντοι ὁ χαλάω ἐπί ἑαυτοῦ ἐπί ὁ διαχωρέω ἀπροαίρετος εἴρω , ὁ σύμπας λόγος εἰμί τοιοῦτος . εἄν ἐπί κεφαλαλγία ἀφωνία γίγνομαι , ὁ κάμνω πυρέσσω σύν ἱδρώς , καί Χωρὶς προαίρεσις ἀποκρίνω ὁ περίσσωμα , κἀν ἐπάνεσις τις γίγνομαι ὁ σύμπτωμα ὁμοίως , εἰς χρόνος πλείων ἐκπίπτω ὁ τοιοῦτος νόσημα . πρόδηλος δέ ὅτι χαλεπός σύμπτωμα εἴρω οὐ χρή εἶπον μόνος ὅτι χρόνιος γίγνομαι , ἀλλά καί πρό αὐτός πότερος ἐλπίζω χρή σῴζω ὁ οὗτος νοσέω ἢ θνῄσκω , παραλείπω ὁ γράφω αὐτός περί ὁ χρονίζω μόνος δηλόω . ἀλλά οὗτος πάλιν ἐναντιόομαι ὁ κατά ὁ τελευτή εἴρω ἐπιλέγω οὗτος οὖον πονηρός , ὅσπερ ἔνιοι φημί ἁμαρτάνω . χρή γάρ ἄνευ ὁ ἀπόφασις πονηρός , οὖον μετά αὐτός , οὖον πονηρός γράφω . συγχωρέω δέ ὁ ἐν ἅπας ὁ ἀντίγραφος εὑρίσκω γραφεύς , ὅστις εἰμί μετά ὁ ἀπόφασις , εἰκότως φημί εἴρω ὁ ῥῖγος οὖον πονηρός εἰμί διά ὁ φύσις ἐκλύω ἐπεγείρω . ὅτι δέ ἐκλύω , ὁ τε ἀφωνία καί ὁ ἀεκούσιος ἀπόκρισις ὁ περισσός καί ὁ ἱδρώς δηλόω .