galenus.in-hippocratis-prorrheticum-i-commentaria-iii 2.53
Αἱ ἐν πυρετοῖσιν ἀφωνίαι σπασμώδεα τρόπον ἐξίστανται σιγῇ , ὀλέθριον . Ἁπάντων μὲν τῶν παλαιῶν ἀντιγράφων τὴν γραφὴν ταύτην ἐχόντων , ἁπάντων δὲ τῶν ἐξηγησαμένων τὸ βιβλίον δεχομένων αὐτὴν , ἔνιοι τῶν χθὲς καὶ πρώην γεγονότων μεταγράφουσιν εἰς τοιαύτην λέξιν , ἣν ἐξηγήσασθαι ῥᾷστον αὐτοῖς . ἐγὼ δὲ τὸν μὲν ἀποροῦντα περὶ τῆς ἐξηγήσεως ὑπονοῆσαί τε τὴν λέξιν ἡμαρτῆσθαι καὶ μεταγράψαι πρὸς τὸ φαινόμενον ἀληθὲς οὐ μέμφομαι · τὸ δ’ οὕτω γεγραμμένον ἐξ ἀρχῆς , ὡς αὐτὸς ἐτόλμησε μεταγράψαι τὴν ἐξήγησιν ποιεῖσθαι , μέμψεως ἄξιον εἶναι νομίζω . πεποιηκότων δ’ ἐνίων τοῦτο κατὰ πολλὰς λέξεις , ἐπὶ πάντων μεμνῆσθαι τῆς ῥᾳδιουργίας αὐτῶν μακρὸν εἶναι νομίζω . ὥσπερ δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ τῶν καθ’ ὅλον τὸ βιβλίον γεγραμμένων ἅπαξ ἢ δὶς ἐπεσημηνάμην , οὕτω καὶ τοῦτο . λέλεκται μὲν οὖν μοι ταῦτα διὰ τοὺς ὅλον ἀφελόντας τῆς προκειμένης ῥήσεως τὸ σιγῇ ὀλέθριον . ἐγὼ δὲ ἡγοῦμαι τὴν διάνοιαν εἶναι τοιαύτην · αἱ ἐν πυρετῷ ἀφωνίαι , ὅσαι κατὰ σπασμώδη τρόπον γίνονται τελευτῶσιν εἰς τὴν μετὰ σιγῆς ἔκστασιν ὀλέθριον . τὸ δ’ εἴτε πάθος ἢ σύμπτωμα προσυπακοῦσαι δεῖ τοῦτο , συνήθως οὕτως ἑρμηνεύοντος τοῦ γράψαντος τὸ βιβλίον . χρὴ τοίνυν τὸ σιγῇ κατὰ δοτικὴν πτῶσιν ἀκούειν , συντάττοντας τὸ ἐξίστανται τῷ σιγῇ · κατὰ δοτικὴν δὲ πτῶσιν ἀκουόμενον τὸ σιγῇ οὐκέτι αὐτὸ σημαίνει μόνον τὸ ἐξίστανται μετὰ σιγῆς πάνυ κακόν · δῆλος γάρ ἐστι πάλιν ὑποτάξας τῷ σιγῇ τὸ ὀλέθριον , ὅπερ ἀκουστέον ἀντὶ τοῦ λεληθότως τε καὶ ἀδήλως τοῖς πολλοῖς . γιγνομένων οὖν ἀφωνιῶν κατὰ πολλοὺς τρόπους , ὡς δέδεικται νῦν , οὗτός φησι τὴν σπασμώδη τρόπον γινομένην ἀφωνίαν εἰς τὴν μετὰ σιγῆς ἔκστασιν τελευτᾷν . τίνων τοίνυν σπασμώδη τρόπον ἀκούσομεν ; εἴπῃ τις τῶν φωνητικῶν ὀργάνων , ἃ καὶ τῷ παραλελύσθαι καὶ τῷ μηδ’ ὅλως ὑπὸ τῆς προαιρέσεως κινεῖσθαι τῆς ἀφωνίας αἴτια γίγνεται . τούτων οὖν τὴν διάθεσιν ἀφορίζων τὴν σπασμώδη , διὰ τοῦτο εἶπεν , αἱ ἐν πυρετοῖς ἀφωνίαι σπασμώδεα τρόπον . αὗται τοίνυν οὐ μετὰ θορύβου καὶ κραυγῆς , οὐ γὰρ δύνανται φωνεῖν οἱ ἄφωνοι γεγονότες , ἀλλὰ μετὰ σιγῆς εἰς ἔκστασιν ἀφικνοῦνται καὶ ζήτημα οὐδέν ἐστι πῶς ἐξίστανται μετὰ σιγῆς οἱ μηδ’ ὅλως φωνεῖν δυνάμενοι . πόθεν οὖν , φασὶ , γνῶμεν αὐτοὺς ἐξισταμένους ; γελοιότατον ἐρωτῶντες ἐρώτημα , μόνοις πρέπον ἐκείνοις ἐρωτᾷν , ὅσοι μηδέποτε ἑωράκασι βεβλαμμένους τὴν διάνοιαν ἀνθρώπους . κἂν γὰρ μὴ φθέγγωνται , τῷ μὴ βλέπειν αὐτοὺς προσηκόντως τοὺς συνήθεις μήτ’ ἐρωτωμένους ἃ πεπόνθασι λέγειν ἢ διὰ γραφῶν ἢ νευμάτων ἐνδείκνυσθαί τε κινήσεις ἀλόγους , ἀναπηδῶντας ἢ ἐσπασμένους ἀτάκτως , ἐνδεικτικόν ἐστι τῆς παραφροσύνης αὐτῶν , κἂν ἰσχυρῶς ἐκστατικὸν τούτων γίνεται τὸ πάθος , οὐ παραφροσύνην ἁπλῶς , ἀλλ’ ἔκστασιν εἰκότως ὀνομάζομεν .
Lemmas: ὁ ἐν πυρετός ἀφωνία σπασμώδης τρόπος ἐξίστημι σιγή , ὀλέθριος . ἅπας μέν ὁ παλαιός ἀντίγραφος ὁ γραφή οὗτος ἔχω , ἅπας δέ ὁ ἐξηγέομαι ὁ βιβλίον δέχομαι αὐτός , ἔνιοι ὁ χθές καί πρώην γίγνομαι μεταγράφω εἰς τοιοῦτος λέξις , ὅς ἐξηγέομαι ῥᾴδιος αὐτός . ἐγώ δέ ὁ μέν ἀπορέω περί ὁ ἐξήγησις ὑπονοέω τε ὁ λέξις ἁμαρτάνω καί μεταγράφω πρός ὁ φαίνω ἀληθής οὖον μέμφομαι · ὁ δέ οὗτος γράφω ἐκ ἀρχή , ὡς αὐτός τολμάω μεταγράφω ὁ ἐξήγησις ποιέω , μέμψις ἄξιος εἰμί νομίζω . ποιέω δέ ἔνιοι οὗτος κατά πολύς λέγω , ἐπί πᾶς μιμνήσκω ὁ ῥᾳδιουργία αὐτός μακρός εἰμί νομίζω . ὥσπερ δέ καί ἄλλος πολύς ὁ κατά ὅλος ὁ βιβλίον γράφω ἅπαξ ἢ δίς ἐπισημαίνω , οὗτος καί οὗτος . λέγω μέν οὖν ἐγώ οὗτος διά ὁ ὅλος ἀφαιρέω ὁ πρόκειμαι ῥῆσις ὁ σιγή ὀλέθριος . ἐγώ δέ ἡγέομαι ὁ διάνοια εἰμί τοιοῦτος · ὁ ἐν πυρετός ἀφωνία , ὅσος κατά σπασμώδης τρόπος γίγνομαι τελευτάω εἰς ὁ μετά σιγή ἔκστασις ὀλέθριος . ὁ δέ εἴτε πάθος ἢ σύμπτωμα προσυπακούω δεῖ οὗτος , συνήθης οὕτως ἑρμηνεύω ὁ γράφω ὁ βιβλίον . χρή τοίνυν ὁ σιγή κατά δοτικός πτῶσις ἀκούω , συντάσσω ὁ ἐξίστημι ὁ σιγή · κατά δοτικός δέ πτῶσις ἀκούω ὁ σιγή οὐκέτι αὐτός σημαίνω μόνος ὁ ἐξίστημι μετά σιγή πάνυ κακός · δῆλος γάρ εἰμί πάλιν ὑποτάσσω ὁ σιγή ὁ ὀλέθριος , ὅσπερ ἀκούω ἀντί ὁ λεληθότως τε καί ἀδήλως ὁ πολύς . γίγνομαι οὖν ἀφωνία κατά πολύς τρόπος , ὡς δείκνυμι νῦν , οὗτος φημί ὁ σπασμώδης τρόπος γίγνομαι ἀφωνία εἰς ὁ μετά σιγή ἔκστασις τελευτάω . τίνω τοίνυν σπασμώδης τρόπος ἀκούω ; εἶπον τις ὁ φωνητικός ὄργανον , ὁ καί ὁ παραλύω καί ὁ μηδέ ὅλως ὑπό ὁ προαίρεσις κινέω ὁ ἀφωνία αἴτιος γίγνομαι . οὗτος οὖν ὁ διάθεσις ἀφορίζω ὁ σπασμώδης , διά οὗτος εἶπον , ὁ ἐν πυρετός ἀφωνία σπασμώδης τρόπος . οὗτος τοίνυν οὖον μετά θόρυβος καί κραυγή , οὖον γάρ δύναμαι φωνέω ὁ ἄφωνος γίγνομαι , ἀλλά μετά σιγή εἰς ἔκστασις ἀφικνέομαι καί ζήτημα οὐδείς εἰμί πῶς ἐξίστημι μετά σιγή ὁ μηδέ ὅλως φωνέω δύναμαι . πόθεν οὖν , φημί , γιγνώσκω αὐτός ἐξίστημι ; γελοῖος ἐρωτάω ἐρώτημα , μόνος πρέπω ἐκεῖνος ἐρωτάω , ὅσος μηδέποτε ὁράω βλάπτω ὁ διάνοια ἄνθρωπος . κἀν γάρ μή φθέγγομαι , ὁ μή βλέπω αὐτός προσήκω ὁ συνήθης μήτε ἐρωτάω ὁ πάσχω λέγω ἢ διά γραφεύς ἢ νεῦμα ἐνδείκνυμι τε κινέω ἄλογος , ἀναπηδάω ἢ σπάω ἄτακτος , ἐνδεικτικός εἰμί ὁ παραφροσύνη αὐτός , κἀν ἰσχυρῶς ἐκστατικός οὗτος γίγνομαι ὁ πάθος , οὖον παραφροσύνη ἁπλόος , ἀλλά ἔκστασις εἰκότως ὀνομάζω .