galenus.in-hippocratis-prorrheticum-i-commentaria-iii 3.114
Καὶ αἱ τραχήλου καὶ αἱ μεταφρένου καταψύξιες δοκέουσαι καὶ ὅλου δὲ τοῦ σώματος · ἐν τούτοισι καὶ ἀφρώδεες οὐρήσιες ἅμα ἀψυχίῃ καὶ ὀμμάτων ἀμαυρώσεις σπασμὸν ἐγγὺς σημαίνει . Ἐν πολλοῖς μὲν τῶν ἀντιγράφων ἡ ῥῆσις γέγραπται οὕτως , καταψύξιες δοκέουσαι , κατ’ ἔνια δὲ ἄμεινον ὡδὶ , δοκέουσαι δι’ ὅλου τοῦ σώματος , ὡς ἀδύνατον ὅλον ἅμα κατεψῦχθαι τὸ σῶμα καὶ διὰ τοῦτ’ αὐτὸ καλῶς προσκείμενόν ἐστι τὸ δοκέουσαι . τὸ δ’ ἐφεξῆς εἰρημένον οὐ μικρὰν διαφωνίαν ἔσχηκεν ἐν τῇ γραφῇ , τινῶν μὲν ἀφρώδεες διαχωρήσιες γραφόντων , τινῶν δὲ πυώδεες . εὐλογώτερον δὲ ὡς πρὸς τὴν ὅλην διάνοιάν ἐστι τὸ ἀφρώδεες · αἱ μὲν γὰρ πυώδεις διαχωρήσεις , ἐάν γε κυρίως ἀκούσωμεν καὶ μὴ καθάπερ εἴωθεν ὁ τοῦ βιβλίου συγγραφεὺς ἀκύροις μεταφοραῖς ὀνομάτων χρῆσθαι , πῦον ἐπιμεμίχθαι τοῖς οὔροις δηλοῦσι . πύου δὲ γένεσις οὐ μόνον οὐ δύναται σημαίνειν σπασμὸν , ἀλλὰ κἂν ὑποπτευομένῳ τινὶ σπασθῆναι σημεῖον ἀγαθόν ἐστι , πέττεσθαί γε δηλοῦσα τὴν νόσον . αἱ δὲ ἀφρώδεες εἴτε διὰ σύντηξιν εἴτε διὰ ταραχήν τινα καὶ πνεῦμα γίνοιντο φυσώδεες , ἑκατέρως ὕποπτοι πρὸς σπασμόν . οὐ μὴν αἱ πυώδεις ὁμοίως ταύταις . εἰ δ’ ἀκύρως πυώδεις εἴρηκε τὰς τῶν ὠμῶν καὶ παχέων οὔρων ἐκκρίσεις , οὐδ’ οὕτως ὕποπτοι , οὐδὲ συντελεῖ πρὸς τὴν τοῦ σπασμοῦ γένεσιν . ἡ δ’ ἀψυχία καὶ ἡ τοῦ ὄμματος ἀμαύρωσις ἀῤῥωστούσης τῆς ψυχικῆς δυνάμεώς εἰσι σημεῖα . τὸν οὖν σπασμὸν οὐκ αὐτὰ τὰ συμπτώματα προσγενόμενα τοῖς εἰρημένοις , ἀλλ’ ἐκεῖνα μόνα δύναται δηλῶσαι . λέγω δ’ ἐκεῖνα , τραχήλου καὶ μεταφρένου κατάψυξιν , ἅμα τῷ παντὶ σώματι καὶ πρὸς τούτοις οὖρον ἀφρῶδες ἢ ὠμὸν καὶ ἄπεπτον . ἡ δὲ τοῦ ὄμματος ἀμαύρωσις κατὰ συμβεβηκὸς ἐπιμαρτυρήσει τῇ προσδοκίᾳ τοῦ σπασμοῦ , διότι τὴν ἀρχὴν τῶν νεύρων πεπονθέναι σημαίνει . γνωστέον δὲ καὶ ταύτην τὴν συνδρομὴν τῶν δυναμένων ἐνεργεῖν σπασμὸν , οὐ μὴν διηνεκῶς ἢ ὡς τὸ πολύ . μᾶλλον δὲ ἀμφιδόξως , ἐὰν ἀφρώδη γράψωμεν , οὔτε πυωδῶν γραφέντων , ἔμπαλιν , ὡς εἴρηται τῆς προσδοκίας ἔσται , διὰ μέσου δ’ ἀμφοῖν ὑπνωδῶν γραφέντων . ἐπὶ μᾶλλον δὲ τούτων εἰ ὠμὰ καὶ ἄπεπτα φαίνοιτο . τοῖς δ’ ἀναπαυσαμένοις ἐξ αὐτῶν ἐγγὺς εἶναι τὸν σπασμὸν καὶ τὸν θάνατον ἥ τ’ ἀμαύρωσις τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀψυχία σημαίνει . λέγει δὲ δηλονότι τὴν λειποψυχίαν . Διοσκορίδης δὲ ἀντὶ τῆς ἀψυχίας ἅμα ἀποψυχῇ γράφει .
Lemmas: καί ὁ τράχηλος καί ὁ μετάφρενον κατάψυξις δοκέω καί ὅλος δέ ὁ σῶμα · ἐν οὗτος καί ἀφρώδης οὔρησις ἅμα ἀψυχία καί ὄμμα ἀμαύρωσις σπασμός ἐγγύς σημαίνω . ἐν πολύς μέν ὁ ἀντίγραφος ὁ ῥῆσις γράφω οὕτως , κατάψυξις δοκέω , κατά ἔνιοι δέ ἀγαθός ὡδί , δοκέω διά ὅλος ὁ σῶμα , ὡς ἀδύνατος ὅλος ἅμα καταψύχω ὁ σῶμα καί διά οὗτος αὐτός καλῶς πρόσκειμαι εἰμί ὁ δοκέω . ὁ δέ ἐφεξῆς εἴρω οὖον μικρός διαφωνία ἔχω ἐν ὁ γράφω , τις μέν ἀφρώδης διαχώρησις γράφω , τις δέ πυώδης . εὔλογος δέ ὡς πρός ὁ ὅλος διάνοια εἰμί ὁ ἀφρώδης · ὁ μέν γάρ πυώδης διαχώρησις , ἐάν γε κύριος ἀκούω καί μή καθάπερ εἴωθα ὁ ὁ βιβλίον συγγραφεύς ἄκυρος μεταφορά ὄνομα χράω , πυός ἐπιμείγνυμι ὁ ὅρος δηλόω . πύον δέ γένεσις οὖον μόνος οὖον δύναμαι σημαίνω σπασμός , ἀλλά κἀν ὑποπτεύω τις σπάω σημεῖον ἀγαθός εἰμί , πέσσω γε δηλόω ὁ νόσος . ὁ δέ ἀφρώδης εἴτε διά σύντηξις εἴτε διά ταραχή τις καί πνεῦμα γίγνομαι φυσώδης , ἑκατέρως ὕποπτος πρός σπασμός . οὖον μήv ὁ πυώδης ὁμοίως οὗτος . εἰμί δέ ἄκυρος πυώδης εἴρω ὁ ὁ ὠμός καί παχύς ὅρος ἔκκρισις , οὐδέ οὕτως ὕποπτος , οὐδέ συντελής πρός ὁ ὁ σπασμός γένεσις . ὁ δέ ἀψυχία καί ὁ ὁ ὄμμα ἀμαύρωσις αρρώστιμι ὁ ψυχικός δύναμις εἰμί σημεῖον . ὁ οὖν σπασμός οὐ αὐτός ὁ σύμπτωμα προσγίγνομαι ὁ εἴρω , ἀλλά ἐκεῖνος μόνος δύναμαι δηλόω . λέγω δέ ἐκεῖνος , τράχηλος καί μετάφρενον κατάψυξις , ἅμα ὁ πᾶς σῶμα καί πρός οὗτος ὅρος ἀφρώδης ἢ ὠμός καί ἄπεπτος . ὁ δέ ὁ ὄμμα ἀμαύρωσις κατά συμβαίνω ἐπιμαρτύρησις ὁ προσδοκία ὁ σπασμός , διότι ὁ ἀρχή ὁ νεῦρον πάσχω σημαίνω . γνωστέον δέ καί οὗτος ὁ συνδρομή ὁ δύναμαι ἐνεργέω σπασμός , οὖον μήv διηνεκής ἢ ὡς ὁ πολύς . μᾶλλον δέ ἀμφίδοξος , ἐάν ἀφρώδης γράφω , οὔτε πυώδης γράφω , ἔμπαλιν , ὡς εἴρω ὁ προσδοκία εἰμί , διά μέσος δέ ἄμφω ὑπνώδης γράφω . ἐπί μᾶλλον δέ οὗτος εἰμί ὠμός καί ἄπεπτος φαίνω . ὁ δέ ἀναπαύω ἐκ αὐτός ἐγγύς εἰμί ὁ σπασμός καί ὁ θάνατος ὅς τε ἀμαύρωσις ὁ ὀφθαλμός καί ὁ ἀψυχία σημαίνω . λέγω δέ δηλονότι ὁ λειποψυχία . Διοσκορίδης δέ ἀντί ὁ ἀψυχία ἅμα ἀποψύχω γράφω .