galenus.in-hippocratis-prognosticum-commentaria-iii 1.8
Ἢν μὲν οὖν ἐν ἀρχῇ τῆς νούσου τὸ πρόσωπον τοιοῦτον ᾖ καὶ μήπω οἷόν τε ᾖ τοῖσιν ἄλλοισι σημείοισι ξυντεκμαίρεσθαι , ἐπανερέσθαι χρὴ , μὴ ἠγρύπνηκεν ὁ ἄνθρωπος ἢ τὰ τῆς κοιλίης ἐξυγρασμένα εἴη ἰσχυρῶς ἢ λιμῶδές τι ἔχῃ αὐτόν . καὶ ἢν μέν τι τουτέων ὁμολογέῃ , ἧσσον νομίζειν δεινὸν εἶναι . κρίνεται δὲ τὰ τοιαῦτα ἐν ἡμέρῃ τε καὶ νυκτὶ , ἢν διὰ ταύτας τὰς προφάσιας τὸ πρόσωπον τοιοῦτον ᾖ . ἢν δὲ μηδὲν τουτέων φησὶν εἶναι μηδ’ ἐν τῷ χρόνῳ τῷ προειρημένῳ καταστῇ , εἰδέναι χρὴ τοῦτο τὸ σημεῖον θανατῶδες ἐόν . Ὀλέθριον μὲν ἐσχάτως ἐστὶ καὶ ἀνίατον νόσημα , καθ’ ὃ νεκρῶδες εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τὸ πρόσωπον ἐγένετο χωρὶς τῆς ἔξωθεν αἰτίας . τούτου δ’ ἧττόν ἐστι κινδυνῶδες , εἰ διά τινα αἰτίαν προφανῆ , καθάπερ εἰ τύχοι διὰ σφοδρὰν ἀγρυπνίαν ἢ ἔνδειαν τροφῆς ἢ ῥεῦμα γαστρός . ἄμεινον μὲν γὰρ μηδ’ ὑπὸ τῶν τοιούτων αἰτίων ἐσχάτως καταλύεσθαι τὴν δύναμιν ἐν ἀρχῇ τοῦ νοσήματος . ἧττον δέ ἐστι κινδυνῶδες , εἰ διά τι τούτων εἴη γεγονὸς , ἀλλ’ οὐ διὰ τὴν τοῦ νοσήματος κακοήθειαν . ἥτις δέ ἐστιν ἡ διάθεσις τοῦ σώματος , ἐν ᾗ τοιοῦτον ἀποτελεῖται τὸ πρόσωπον , εὐθὺς ἐν ταῖς πρώταις ἡμέραις ἤδη σοι φράσω σαφῶς διὰ βραχέων . ὁπόταν ἀῤῥωστία τῆς καθεκτικῆς τοῦ ζώου δυνάμεως εἰς ταὐτὸν ἀφίκηται λεπτότητι χυμῶν ἅμα θερμῷ πυρετῷ , διὰ μὲν τὴν ἀῤῥωστίαν ἀποκρίνεταί τι συνεχῶς ἀόρατον ὑπὸ σμικρότητος ἔξω τοῦ δέρματος ὡσανεὶ λεπτομερῶν ἀποῤῥεόντων χυμῶν , ὁ δὲ πυρετὸς ἔτι δὴ καὶ μᾶλλον ἐκδαπανᾷ μὲν τοὺς λεπτοτάτους χυμοὺς , ἐπιλεπτύνει δὲ τοὺς ἧττον τοιούτους , ὡς μὴ διαλείπειν τὴν κένωσιν , ἀλλ’ ἐοικέναι συνεχέσιν ἐμέτοις ἢ διαῤῥοίαις γαστρὸς ἢ τῇ δι’ οὔρων ἀμέτρῳ κενώσει . πλὴν ἐκεῖναι μὲν αἱ κενώσεις αἰσθηταὶ καὶ ταύτῃ διαφέρουσιν . ἣν δὲ νῦν ἐγὼ διηγησάμην διὰ λεπτότητα τῶν κενουμένων ἀόρατός ἐστιν . οὔκουν οὐδὲ συνέστη ποτὲ τὸ τοιοῦτον πρόσωπον ἐπὶ φλεγματώδει νοσήματι , καθάπερ οὐδ’ ἐπὶ πληθωρικῷ διὰ πλεονεξίαν αἵματος , ἀλλ’ ἔνδειάν τε μᾶλλον εἶναι δεῖ κατὰ τὸ σῶμα καὶ κόπους τινὰς προηγεῖσθαι καὶ φροντίδας . ἐπὶ τοιούτῳ γὰρ ἀθροίζεται χυμὸς πικρόχολος . εἰ δὲ καὶ τὸ χωρίον εἴη θερμὸν καὶ ἡ ὥρα τοῦ ἔτους θερινὴ καὶ ἡ κατάστασις θερμὴ καὶ ξηρὰ , τότε δὴ καὶ μᾶλλον ἕτοιμον ἁλῶναι τοιαύτῃ διαθέσει , καὶ πολὺ μᾶλλον , εἰ χολωδέστερος ὁ ἄνθρωπος εἴη φύσει . καὶ μὴν καὶ ῥᾳδίως ἔνιοι διαφοροῦνταί τε καὶ διαπνέονται καὶ οἱ τὸ στόμα τῆς γαστρὸς ἔχοντες ἀσθενές . ἅπερ εἰ καὶ αὐτὰ συνέλθοι τοῖς προειρημένοις ἑτοιμότατον , ἁλῶναι τὸ τοιοῦτον σῶμα τῇ τὸ νεκρῶδες πρόσωπον ἐργαζομένῃ διαθέσει . τοῦτ’ οὖν γινώσκων τις οὐκ εἰς πρόγνωσιν μόνον , ἀλλὰ καὶ εἰς θεραπείας εὕρεσιν ὁδηγήσεται σκοπὸν ἔχων στηρίζειν τὴν δύναμιν εὐστομάχοις τροφαῖς . ἀλλὰ τοῦτο μὲν ὡς ὁδοῦ τι πάρεργον οὐ σμικρὸν εἰρήσθω . περὶ δὲ τῶν ἔξωθεν αἰτίων ἐπισκεπτέον ἀκριβέστερον . ἔστι δὲ ὧν μὲν αὐτὸς ὀνομαστὶ ἐμνημόνευσε , λιμὸς , ἀγρυπνία καὶ διάῤῥοια . προσθεῖναι δ’ ἔξεστί σοι καὶ τὰ τούτοις ὅμοια , κένωσιν ἄμετρον αἵματος ἐκ ῥινῶν ἢ μήτρας ἢ αἱμοῤῥοΐδος ἢ τραύματος ἢ ὁπωσοῦν ἑτέρως . ἔτι τε λύπην σφοδρὰν , ἐφ’ αἷς τισιν αἰτίαις συστῇ . τάχα δ’ εὔλογον ταύτην ὑπολαμβάνειν εἰρῆσθαι δυνάμει πρὸς Ἱπποκράτους ἐν τῷ τῆς ἀγρυπνίας λόγῳ . γίνεται μὲν γὰρ καὶ δι’ ἄλλας αἰτίας ἀγρυπνία , γίνεται μὲν δὴ καὶ διὰ λύπην , ὡς ἐπὶ πλέον ἥκειν λύπης ἀγρυπνίαν καὶ διὰ τοῦτο περιέχειν αὐτὴν εἰκότως λεχθήσεται . οὕτω δὲ καὶ ἡ γαστὴρ ἰσχυρῶς ὑπελθοῦσα παράδειγμά σοι πάσης ἀμέτρου κενώσεως ἔστω . τῷ γε μὴν ἐπιμελῶς τοῖς ἔργοις τῆς τέχνης ὡμιληκότι καὶ τρίβωνι τῆς ἑκάστου τῶν πραγμάτων ἰδέας ἐμφαίνεται πολλάκις ἡ ποιήσασα τὸ πρόσωπον τοιοῦτον αἰτία . δύσρητα δ’ αὐτῶν ἐστι τὰ γνωρίσματα καὶ διὰ τοῦτο διδάσκειν αὐτὰ λόγῳ , κἂν ﻿ εἰδῶσιν οἱ πολλοὶ τῶν ἰατρῶν ἀφίστανται . πρὸς ἡμῶν δ’ εἵρηται πάντα κατὰ τὰς οἰκείας πραγματείας , ὥστε καὶ σὺ μαθὼν αὐτὰ δυνήσῃ ποτὲ καὶ αὐτὸς εἰσελθὼν πρὸς ἄῤῥωστον ἀποφήνασθαι περὶ τῆς τὸ τοιοῦτον πρόσωπον ἐργασαμένης αἰτίας , καὶ μᾶλλον εἰ καὶ προηγησαμένην ἅπασαν δίαιταν εἰδείης τοῦ κάμνοντος , ἐπεσκεμμένος δ’ ἔτι περὶ τῆς κράσεως εἴης αὐτοῦ , καὶ πολὺ μᾶλλον , εἰ καὶ τῆς τῶν ἀρτηριῶν κινήσεως ἐμπειρίαν ἔχοις , ἔτι τε τῆς τοῦ πυρετοῦ ποιότητος . ὑποκείσθω γάρ τις ἕνεκα παραδείγματος ὥρᾳ θέρους ἐν καταστάσει θερμῇ καὶ ξηρᾷ χολώδης φύσει νεανίσκος ἐκ ταλαιπωρίας τε καὶ ἐνδείας καὶ λύπης ἠργμένος νοσεῖν . ἔστω δὲ αὐτοῦ καὶ ἡ θερμασία δάκνουσα σφοδρῶς τὴν ἁφὴν ἡμῶν , τὸ δ’ οὖρον χολῶδες , ὅ τε σφυγμὸς ἀῤῥωστίαν δυνάμεως ἐνδεικνύμενος , ὑπόπτευσον τὸν τοιοῦτον ἐν τῇ προκειμένῃ κατὰ τὸν λόγον τόνδε γενήσεσθαι καταστάσει , δι’ ἣν τὸ πρόσωπον νεκρῶδες ἐν τάχει ἕξει , μὴ φθάνον γε προσηκόντως τρέφεσθαι . μὴ τοίνυν ἔστω ταῦτα περὶ τὸν κάμνοντα μήτε προγεγονότα μήτε κατὰ τὴν πρώτην καὶ δευτέραν ἡμέραν πεφηνότα . τῇ τρίτῃ δ’ ἀφικομένῳ σοι φαινέσθω τὸ πρόσωπον , οἷον εἴρηται νῦν ὑφ’ Ἱπποκράτους . ἴσθι τοῦτον ἐπί τινι τῶν ἔξωθεν αἰτίων οὕτω πεπονθέναι . διάσκεψαι οὖν παρὰ σαυτῷ τί ποτε μᾶλλον αὐτῷ ἐνδέχεται γεγονέναι , πότερον ἔκκρισίν τινα πολλὴν ἢ ἀγρυπνίαν . ἐπ’ ἐνδείᾳ μὲν γὰρ οὐδ’ ἂν ἐγένετο τοιοῦτον ἀθρόως , ἄνευ τοῦ τά τε προηγησάμενα τῆς νόσου τοιαῦτα ὑπάρχειν , οἷα λέλεκται , καὶ τὴν φύσιν εἶναι τοιοῦτον οἷος εἴρηται . εἰ μὲν οὖν κατὰ τὴν προτεραίαν αὐτὸς ἑωρακὼς εἴης αὐτὸν , οὐδ’ ἂν ἔλαθέ σε μέλλουσα γενήσεσθαι πολλή τις ἔκκρισις αὐτομάτη . βεβαιότατα γὰρ αὐτῆς ἐστι τὰ γνωρίσματα καὶ λέλεκται πρὸς ἡμῶν ἔν τε τοῖς περὶ κρίσεων ὑπομνήμασι καὶ τῆς διὰ τῶν σφυγμῶν προγνώσεως , ὥστε ἔξεστί σοι παραχρῆμα θεασαμένῳ τὸν ἅνθρωπον ἀποφήνασθαι σφοδρὰν ἀγρυπνίαν γεγονέναι . καὶ γὰρ δὴ καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ θεάσῃ ξηροὺς ἱκανῶς ἐπὶ ταῖς ἀμέτροις αἰσθηταῖς κενώσεσιν οὐ γινομένους τοιούτους ὥσπερ ἐπ’ ἀγρυπνίᾳ . ὄψει δὲ καὶ τὰ βλέφαρα δυσχερῶς ἀνατεινόμενα καὶ τοιαύτην ἔχοντα τὴν ἰδέαν ἐν τῷ καταφέρεσθαι καὶ ἀστήρικτα ὑπάρχειν , οἷα τοῖς κωματώδεσι γίγνεται . καὶ μὲν δὴ καὶ πρῶτόν σοι τότε φαινομένου τοῦ κάμνοντος , ἔμπροσθεν δὲ οὐδ’ ὅλως ἑωραμένου , τά τε τοιαῦτα γνωρίσματα καὶ τὰ τῶν σφυγμῶν ἐνδείξεταί τινα διάκρισιν . ἐπὶ μὲν ἀμέτροις ἐκκρίσεσι σώζοντός τι κἂν ὀλίγον ἐστὶ γνώρισμα τῆς ἰδέας τοῦ δηλοῦντος αὐτὰς , ἐπὶ δὲ ταῖς ἀγρυπνίαις χορδῆς τεταμένης ἔμφασιν ἔχοντος . τῷ δ’ ἐξ ἐνδείας μόνης εἰς τὴν εἰρημένην τοῦ προσώπου διάθεσιν ἀφικομένῳ , τῶν εἰρημένων γνωρισμάτων οὐδέτερα πάρεστιν , οὔτε τὰ τῆς ἐκκρίσεως οὔτε τὰ τῆς ἀγρυπνίας , ὥστε ἐκ συμβεβηκότων μᾶλλον ἤπερ ἐξ οἰκείων σημείων ἐπ’ ἐκείνων ἡ πρόγνωσις ἔσται σοι τοῦ δι’ ἔνδειαν τροφῆς εἰς τοιαύτην αὐτὸν ἦχθαι διάθεσιν . ἔτι δὲ μᾶλλον ἐὰν ὁ πυρετὸς τὴν ἰδιότητα τῆς διαφορητικῆς θερμασίας ἀκριβῶς ἐπισκεπτομένῳ σοι μὴ προσβάλλῃ , ὡς ἐάν γε φαίνηται τοιαύτη , δι’ ἐκείνην μᾶλλον ἤ τι τῶν ἔξωθεν ὑποπτεύειν ἰσχνὸν οὕτω γεγονέναι τὸ πρόσωπον . χρονίζειν δὲ προσῆκεν ἁπτόμενον ὅλην τὴν χεῖρα περιβάλλοντα μὴ τῷ καρπῷ μόνῳ τοῦ κάμνοντος , ἀλλὰ καὶ τοῖς ἀνωτέρω μορίοις ἀκριβῶς προσέχοντα τὸν νοῦν , εἰ μὴ δριμεῖα μόνον ἐστὶν , ἀλλὰ συναναφέρει πολλὴν οὐσίαν ἅμα ἑαυτῇ σωματοειδῆ , καθάπερ τινὰ φλόγα διεξερχομένην , τό τε δέρμα τῆς σῆς χειρὸς ᾗ ψαύεις τοῦ κάμνοντος δέρματος , ἐγκαταβαίνουσάν τε σαφῶς τῷ βάθει . τοιοῦτοι γάρ εἰσιν οἱ τὸ προειρημένον πρόσωπον ἐργαζόμενοι πυρετοί . ταῦτα δ’ , ὡς ἔφην , δύσρητα μέν ἐστιν , οὐ μὴν ἄῤῥητά γε παντάπασιν οὐδὲ δυσδιάγνωστα τοῖς γυμνασθεῖσιν ἀμφ’ αὐτά . καὶ πολλάκις ὑπ’ ἐμοῦ τεθεαμένοις τὰ τοιαῦτα προλεγόμενα πάντα πολύ τε μᾶλλον ἀσκοῦσι γνωρίζειν ἐπὶ τῶν ἔργων ἃ διὰ τῶν προγνωστικῶν ἐδιδάχθησαν πραγματειῶν . ἐκ μὲν τοῦ θεάσασθαι τὰ προλεγόμενα τὸ δυνατὸν αὐτῶν ἔργῳ μεμαθηκότες , οὐ προαπογινώσκοντες δὲ ἃ ἐν ἀρχῇ φαίνεται δυσδιάγνωστα . διδύμους γὰρ ἀδελφοὺς ὁμοιοτάτους ἅπαξ ἢ δὶς θεασάμενος οὐ διαγινώσκει τις , τῶν δ’ οἰκείων οὐδεὶς ἀγνοεῖ . ταῦτα μὲν οὖν εἰρήσθω μοι προτροπῆς ἕνεκα τῶν νέων καὶ μᾶλλον ὅσοι μὴ τεθέανται προλεγόμενα τὰ τοιαῦτα πάνθ’ ὑφ’ ἡμῶν . οὐ γὰρ μόνον ἀγρυπνίαν ἔχουσιν εἰπεῖν , ἀλλὰ καὶ ὅτι διὰ λύπην ἐπὶ τῷδέ τινι γεγενημένην . οὐδὲ γὰρ ὁ Ἐρασίστρατος ἰδὼν κορώνας πετομένας ἢ κόρακας ἐφώρασε τὸν ἔρωτα τοῦ νεανίσκου , οὐ μὴν οὐδ’ , ὥς τινες ἔγραψαν , ἐρωτικὸν σφυζουσῶν ᾔσθετο τῶν ἀρτηριῶν τοῦ νεανίσκου . οὐδεὶς γάρ ἐστι σφυγμὸς ἴδιος ἔρωτος ἐξαίρετος , ἀλλ’ ὥσπερ κἀμοί ποτε ἐφάνη τῷ καρπῷ μὲν ἐπιβεβληκότι τοῦ νοσοῦντος τὴν χεῖρα , γυναικὸς δέ τινος ὀφθείσης τῶν κατὰ τὴν οἰκίαν , αὐτίκα μέντοι ἀνώμαλός τε καὶ ἄτακτος γινόμενος , ὀλίγῳ δὲ ὕστερον εἰς τὸ κατὰ φύσιν ἐπανελθὼν ἅμα τῷ διαχωρῆσαι τὴν ὀφθεῖσαν . ὁ γὰρ οὕτω τρεπόμενος σφυγμὸς κοινὸν ἐνδείκνυται ταραχῶδές τι πάθος ἐν τῇ τοῦ κάμνοντος γεγονέναι ψυχῇ . τὸ δὲ ταραχῶδες τοῦτο διακρίνειν προσήκει , διὰ τῶν ἅμα τούτῳ λεγομένων ἢ ὁρωμένων . καὶ γὰρ αὖ καὶ λεγομένων τινῶν εἰς ἀνωμαλίαν οἱ σφυγμοὶ τρέπονται , ﻿ τῶν ἀῤῥώστων ταραττομένων ἐφ’ οἷς ἤκουσαν . ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἰδίᾳ μοι γέγραπται κατὰ μίαν πραγματείαν , ἣ περὶ τοῦ προγινώσκειν ἐπιγέγραπται , νυνὶ δὲ ἐπὶ τὸ προκείμενον ἐπανίωμεν . ἦν δὲ τὸ προκείμενον ὅτι πολλὰ τῶν προγεγονότων τε καὶ παρόντων ἰατρὸς δύναται παρὰ τοῖς κάμνουσι λέγων θαυμάζεσθαι , καθάπερ καὶ τὰ νῦν προκείμενα κατὰ τὸν νῦν λόγον , ἀγρυπνίαν , διάῤῥοιαν , λιμόν . ἐνίοτε δὲ τὸ μὲν ἓν ἐξ αὐτῶν ἀφωρισμένως εἰπεῖν δύσκολον γίνεται . ὅτι δὲ ἐκ τῶν δυοῖν θάτερον ἢ ἐκ τῶν τριῶν γε πάντως ἕν τι δυνατὸν ἔσται βεβαίως προγνῶναι . φέρει δὲ καὶ τοῦτο παρὰ τοῖς ἀκούσασιν ἔπαινον , ἐν ἐπερωτήσει τῆς προγνώσεως γινομένης ᾧδέ πως . ἆρά γε δι’ ἀγρυπνίαν σφοδρὰν ἢ ἔνδειαν τροφῆς οὕτω λελέπτυνται ; πολλάκις μὲν γὰρ ὁμολογοῦσιν ἀμφότερα καὶ θαυμάζουσι διττῶς τὸν ἰατρὸν , ἐνίοτε δὲ τὸ ἕτερον αὐτῶν ἀποκρίνονται θαυμάζοντες ἔτι καὶ οὕτω . τοῦτ’ οὖν ἐστι τὸ πρὸς Ἱπποκράτους εἰρημένον . ἐπανερέσθαι δὲ μὴ ἠγρύπνησεν ὁ ἄνθρωπος ἢ πολλὰ διεχώρησεν ἢ λιμώττει . εἶτα τί φησι ; καὶ ἢν μέν τι τουτέων ὁμολογέῃ , ἧσσον δεινὸν εἷναι νομίζειν δεόντως . βέλτιον μὲν γὰρ ἦν οὕτως ἰσχυρὰν εἶναι τὴν δύναμιν , ὡς ὑπὸ μηδενὸς τῶν ἔξωθεν αἰτίων νικᾶσθαι . ἧττον μέντοι δεινὸν , εἰ διά τι τούτων καὶ μὴ διὰ τὴν τοῦ νοσήματος κακοήθειαν ἡ τοσαύτη γίνεται σύντηξις . ἀλλ’ ἐπειδὴ δυνατόν ἐστιν ἄμφω συνελθεῖν , αἰτίαν τέ τινα τῶν ἔξωθεν , ὡς εἴρηται , λυποῦσαν τὸ σῶμα καὶ πυρετὸν συντηκτικὸν , ὁ διορισμός σοι γινέσθω διὰ τῆς ἐπιούσης ἡμέρας τε καὶ νυκτός . εἰ μὲν γὰρ ἀπὸ μόνης τῆς ἔξωθεν αἰτίας εἴη γεγονὸς οἷον εἴρηται τὸ πρόσωπον , ἐπανορθώσεως ἐν ἡμέρᾳ καὶ νυκτὶ τεύξεται · εἰ δὲ ἀπὸ τῆς ἐν τῷ σώματι διαθέσεως , ἤτοι μενεῖ τοιοῦτον ἢ καὶ χεῖρον ἔσται . ταυτὶ μὲν οὖν ἅπαντα φαίνεται δεόντως εἰρῆσθαι τῷ Ἱπποκράτει . διὰ τί δὲ εἶπεν , ἢν μὲν οὖν ἐν ἀρχῇ τῆς νόσου τοιοῦτον τὸ πρόσωπον ᾖ καὶ μή πω οἶόν τε τοῖσιν ἄλλοισι σημείοισι συντεκμαίρεσθαι , ἐφεξῆς σκεψώμεθα . δυοῖν γὰρ θάτερον , ἢ ὡς οὐ γινομένων αὐτῶν ἐν ἀρχαῖς ἢ ὡς οὐδὲν βέβαιον δηλούντων , οὐχ οἷόν τέ ἐστι χρῆσθαι τοῖς τοιούτοις σημείοις εἰς τοὺς τῶν ἀμφιβόλων διορισμούς . ἐγὼ τοίνυν φημὶ μήτε γίγνεσθαι διὰ παντὸς ταῦτα μήτ’ εἰ γίγνοιτο βέβαιον δηλοῦν . ὅ τι δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει κατὰ τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν διδάξω διὰ τῆς ἐχομένης ῥήσεως ταύτης .
Lemmas: ἐάν μέν οὖν ἐν ἀρχή ὁ νόσος ὁ πρόσωπον τοιοῦτος εἰμί καί μήπω οἷος τε εἰμί ὁ ἄλλος σημεῖον συντεκμαίρομαι , ἐπανέρομαι χρή , μή ἀγρυπνέω ὁ ἄνθρωπος ἤ ὁ ὁ κοιλία ἐξυγράζω εἰμί ἰσχυρός ἤ λιμώδης τις ἔχω αὐτός . καί ἐάν μέν τις οὗτος ὁμολογέω , ἥσσων νομίζω δεινός εἰμί . κρίνω δέ ὁ τοιοῦτος ἐν ἡμέρα τε καί νύξ , ἐάν διά οὗτος ὁ πρόφασις ὁ πρόσωπον τοιοῦτος εἰμί . ἐάν δέ μηδείς οὗτος φημί εἰμί μηδέ ἐν ὁ χρόνος ὁ προλέγω καθίστημι , οἶδα χρή οὗτος ὁ σημεῖον θανατώδης εἰμί . ὀλέθριος μέν ἔσχατος εἰμί καί ἀνίατος νόσημα , κατά ὅς νεκρώδης εὐθύς ἐν ἀρχή ὁ πρόσωπον γίγνομαι χωρίς ὁ ἔξωθεν αἰτία . οὗτος δέ ἥσσων εἰμί κινδυνώδης , εἰ διά τις αἰτία προφανής , καθά εἰ τυγχάνω διά σφοδρός ἀγρυπνία ἤ ἔνδεια τροφή ἤ ῥεῦμα γαστήρ . ἀγαθός μέν γάρ μηδέ ὑπό ὁ τοιοῦτος αἴτιος ἔσχατος καταλύω ὁ δύναμις ἐν ἀρχή ὁ νόσημα . ἥσσων δέ εἰμί κινδυνώδης , εἰ διά τις οὗτος εἰμί γίγνομαι , ἀλλά οὐ διά ὁ ὁ νόσημα κακοήθεια . ὅστις δέ εἰμί ὁ διάθεσις ὁ σῶμα , ἐν ὅς τοιοῦτος ἀποτελέω ὁ πρόσωπον , εὐθύς ἐν ὁ πρῶτος ἡμέρα ἤδη σύ φράζω σαφής διά βραχύς . ὁπόταν ἀρρωστία ὁ καθεκτικός ὁ ζῷον δύναμις εἰς αὐτός ἀφικνέομαι λεπτότης χυμός ἅμα θερμός πυρετός , διά μέν ὁ ἀρρωστία ἀποκρίνω τις συνεχής ἀόρατος ὑπό μικρότης ἔξω ὁ δέρμα ὡσανεί λεπτομερής ἀπορρέω χυμός , ὁ δέ πυρετός ἔτι δή καί μάλα ἐκδαπανάω μέν ὁ λεπτός χυμός , ἐπιλεπτύνω δέ ὁ ἥσσων τοιοῦτος , ὡς μή διαλείπω ὁ κένωσις , ἀλλά ἔοικα συνεχής ἔμετος ἤ διάρροια γαστήρ ἤ ὁ διά ὅρος ἄμετρος κένωσις . πλήν ἐκεῖνος μέν ὁ κένωσις αἰσθητός καί οὗτος διαφέρω . ὅς δέ νῦν ἐγώ διηγέομαι διά λεπτότης ὁ κενόω ἀόρατος εἰμί . οὔκουν οὐδέ συνίστημι ποτέ ὁ τοιοῦτος πρόσωπον ἐπί φλεγματώδης νόσημα , καθά οὐδέ ἐπί πληθωρικός διά πλεονεξία αἷμα , ἀλλά ἔνδεια τε μάλα εἰμί δέω κατά ὁ σῶμα καί κόπος τις προηγέομαι καί φροντίς . ἐπί τοιοῦτος γάρ ἀθροίζω χυμός πικρόχολος . εἰ δέ καί ὁ χωρίον εἰμί θερμός καί ὁ ὥρα ὁ ἔτος θερινός καί ὁ κατάστασις θερμός καί ξηρός , τότε δή καί μάλα ἑτοῖμος ἁλίσκομαι τοιοῦτος διάθεσις , καί πολύς μάλα , εἰ χολώδης ὁ ἄνθρωπος εἰμί φύσις . καί μήν καί ῥᾴδιος ἔνιοι διαφορέω τε καί διαπνέω καί ὁ ὁ στόμα ὁ γαστήρ ἔχω ἀσθενής . ὅς εἰ καί αὐτός συνέρχομαι ὁ προλέγω ἑτοῖμος , ἁλίσκομαι ὁ τοιοῦτος σῶμα ὁ ὁ νεκρώδης πρόσωπον ἐργάζομαι διάθεσις . οὗτος οὖν γιγνώσκω τις οὐ εἰς πρόγνωσις μόνος , ἀλλά καί εἰς θεραπεία εὕρεσις ὁδηγέω σκοπός ἔχω στηρίζω ὁ δύναμις εὐστόμαχος τροφή . ἀλλά οὗτος μέν ὡς ὁδός τις πάρεργον οὐ μικρός λέγω . περί δέ ὁ ἔξωθεν αἴτιος ἐπισκοπέω ἀκριβής . εἰμί δέ ὅς μέν αὐτός ὀνομαστί μνημονεύω , λιμός , ἀγρυπνία καί διάρροια . προστίθημι δέ ἔξεστι σύ καί ὁ οὗτος ὅμοιος , κένωσις ἄμετρος αἷμα ἐκ ῥίς ἤ μήτρα ἤ αἱμορροΐς ἤ τραῦμα ἤ ὁπωσοῦν ἕτερος . ἔτι τε λύπη σφοδρός , ἐπί ὅς τις αἰτία συνίστημι . τάχα δέ εὔλογος οὗτος ὑπολαμβάνω λέγω δύναμις πρός Ἱπποκράτης ἐν ὁ ὁ ἀγρυπνία λόγος . γίγνομαι μέν γάρ καί διά ἄλλος αἰτία ἀγρυπνία , γίγνομαι μέν δή καί διά λύπη , ὡς ἐπί πολύς ἥκω λύπη ἀγρυπνία καί διά οὗτος περιέχω αὐτός ἔοικα λέγω . οὕτως δέ καί ὁ γαστήρ ἰσχυρός ὑπέρχομαι παράδειγμα σύ πᾶς ἄμετρος κένωσις εἰμί . ὁ γε μήν ἐπιμελής ὁ ἔργον ὁ τέχνη ὁμιλέω καί τρίβων ὁ ἕκαστος ὁ πρᾶγμα ἰδέα ἐμφαίνω πολλάκις ὁ ποιέω ὁ πρόσωπον τοιοῦτος αἰτία . δύσρητος δέ αὐτός εἰμί ὁ γνώρισμα καί διά οὗτος διδάσκω αὐτός λόγος , ἐάν ﻿ οἶδα ὁ πολύς ὁ ἰατρός ἀφίστημι . πρός ἐγώ δέ λέγω πᾶς κατά ὁ οἰκεῖος πραγματεία , ὥστε καί σύ μανθάνω αὐτός δύναμαι ποτέ καί αὐτός εἰσέρχομαι πρός ἄρρωστος ἀποφαίνω περί ὁ ὁ τοιοῦτος πρόσωπον ἐργάζομαι αἰτία , καί μάλα εἰ καί προηγέομαι ἅπας δίαιτα οἶδα ὁ κάμνω , ἐπισκοπέω δέ ἔτι περί ὁ κρᾶσις εἰμί αὐτός , καί πολύς μάλα , εἰ καί ὁ ὁ ἀρτηρία κίνησις ἐμπειρία ἔχω , ἔτι τε ὁ ὁ πυρετός ποιότης . ὑπόκειμαι γάρ τις ἕνεκα παράδειγμα ὥρα θέρος ἐν κατάστασις θερμός καί ξηρός χολώδης φύσις νεανίσκος ἐκ ταλαιπωρία τε καί ἔνδεια καί λύπη ἄρχω νοσέω . εἰμί δέ αὐτός καί ὁ θερμασία δάκνω σφοδρός ὁ ἁφή ἐγώ , ὁ δέ οὖρος χολώδης , ὁ τε σφυγμός ἀρρωστία δύναμις ἐνδείκνυμι , ὑποπτεύω ὁ τοιοῦτος ἐν ὁ πρόκειμαι κατά ὁ λόγος ὅδε γίγνομαι κατάστασις , διά ὅς ὁ πρόσωπον νεκρώδης ἐν τάχος ἔχω , μή φθάνω γε προσηκόντως τρέφω . μή τοίνυν εἰμί οὗτος περί ὁ κάμνω μήτε προγίγνομαι μήτε κατά ὁ πρῶτος καί δεύτερος ἡμέρα φαίνω . ὁ τρίτος δέ ἀφικνέομαι σύ φαίνω ὁ πρόσωπον , οἷος λέγω νῦν ὑπό Ἱπποκράτης . οἶδα οὗτος ἐπί τις ὁ ἔξωθεν αἴτιος οὕτως πάσχω . διασκοπέω οὖν παρά σεαυτοῦ τίς ποτέ μάλα αὐτός ἐνδέχομαι γίγνομαι , πότερος ἔκκρισις τις πολύς ἤ ἀγρυπνία . ἐπί ἔνδεια μέν γάρ οὐδέ ἄν γίγνομαι τοιοῦτος ἀθρόος , ἄνευ ὁ ὁ τε προηγέομαι ὁ νόσος τοιοῦτος ὑπάρχω , οἷος λέγω , καί ὁ φύσις εἰμί τοιοῦτος οἷος λέγω . εἰ μέν οὖν κατά ὁ προτεραῖος αὐτός ὁράω εἰμί αὐτός , οὐδέ ἄν λανθάνω σύ μέλλω γίγνομαι πολύς τις ἔκκρισις αὐτόματος . βέβαιος γάρ αὐτός εἰμί ὁ γνώρισμα καί λέγω πρός ἐγώ ἐν τε ὁ περί κρίσις ὑπόμνημα καί ὁ διά ὁ σφυγμός πρόγνωσις , ὥστε ἔξεστι σύ παραχρῆμα θεάομαι ὁ ἄνθρωπος ἀποφαίνω σφοδρός ἀγρυπνία γίγνομαι . καί γάρ δή καί ὁ ὀφθαλμός αὐτός θεάομαι ξηρός ἱκανός ἐπί ὁ ἄμετρος αἰσθητός κένωσις οὐ γίγνομαι τοιοῦτος ὥσπερ ἐπί ἀγρυπνία . ὁράω δέ καί ὁ βλέφαρον δυσχερής ἀνατείνω καί τοιοῦτος ἔχω ὁ ἰδέα ἐν ὁ καταφέρω καί ἀστήρικτος ὑπάρχω , οἷος ὁ κωματώδης γίγνομαι . καί μέν δή καί πρῶτος σύ τότε φαίνω ὁ κάμνω , ἔμπροσθεν δέ οὐδέ ὅλος ὁράω , ὁ τε τοιοῦτος γνώρισμα καί ὁ ὁ σφυγμός ἐνδείκνυμι τις διάκρισις . ἐπί μέν ἄμετρος ἔκκρισις σῴζω τις ἐάν ὀλίγος εἰμί γνώρισμα ὁ ἰδέα ὁ δηλόω αὐτός , ἐπί δέ ὁ ἀγρυπνία χορδή τείνω ἔμφασις ἔχω . ὁ δέ ἐκ ἔνδεια μόνος εἰς ὁ λέγω ὁ πρόσωπον διάθεσις ἀφικνέομαι , ὁ λέγω γνώρισμα οὐδέτερος πάρειμι , οὔτε ὁ ὁ ἔκκρισις οὔτε ὁ ὁ ἀγρυπνία , ὥστε ἐκ συμβαίνω μᾶλλον ἤ ἐκ οἰκεῖος σημεῖον ἐπί ἐκεῖνος ὁ πρόγνωσις εἰμί σύ ὁ διά ἔνδεια τροφή εἰς τοιοῦτος αὐτός ἄγω διάθεσις . ἔτι δέ μάλα ἐάν ὁ πυρετός ὁ ἰδιότης ὁ διαφορητικός θερμασία ἀκριβής ἐπισκοπέω σύ μή προσβάλλω , ὡς ἐάν γε φαίνω τοιοῦτος , διά ἐκεῖνος μάλα ἤ τις ὁ ἔξωθεν ὑποπτεύω ἰσχνός οὕτως γίγνομαι ὁ πρόσωπον . χρονίζω δέ προσήκω ἅπτω ὅλος ὁ χείρ περιβάλλω μή ὁ καρπός μόνος ὁ κάμνω , ἀλλά καί ὁ ἀνώτερος μόριον ἀκριβής προσέχω ὁ νόος , εἰ μή δριμύς μόνος εἰμί , ἀλλά συναναφέρω πολύς οὐσία ἅμα ἑαυτοῦ σωματοειδής , καθά τις φλόξ διεξέρχομαι , ὁ τε δέρμα ὁ σός χείρ ὅς ψαύω ὁ κάμνω δέρμα , ἐγκαταβαίνω τε σαφής ὁ βάθος . τοιοῦτος γάρ εἰμί ὁ ὁ προλέγω πρόσωπον ἐργάζομαι πυρετός . οὗτος δέ , ὡς φημί , δύσρητος μέν εἰμί , οὐ μήν ἄρρητος γε παντάπασι οὐδέ δυσδιάγνωστος ὁ γυμνάζω ἀμφί αὐτός . καί πολλάκις ὑπό ἐγώ θεάομαι ὁ τοιοῦτος προλέγω πᾶς πολύς τε μάλα ἀσκέω γνωρίζω ἐπί ὁ ἔργον ὅς διά ὁ προγνωστικός διδάσκω πραγματεία . ἐκ μέν ὁ θεάομαι ὁ προλέγω ὁ δυνατός αὐτός ἔργον μανθάνω , οὐ προαπογιγνώσκω δέ ὅς ἐν ἀρχή φαίνω δυσδιάγνωστος . δίδυμος γάρ ἀδελφός ὅμοιος ἅπαξ ἤ δίς θεάομαι οὐ διαγιγνώσκω τις , ὁ δέ οἰκεῖος οὐδείς ἀγνοέω . οὗτος μέν οὖν λέγω ἐγώ προτροπή ἕνεκα ὁ νέος καί μάλα ὅσος μή θεάομαι προλέγω ὁ τοιοῦτος πᾶς ὑπό ἐγώ . οὐ γάρ μόνος ἀγρυπνία ἔχω λέγω , ἀλλά καί ὅτι διά λύπη ἐπί ὅδε τις γίγνομαι . οὐδέ γάρ ὁ Ἐρασίστρατος ὁράω κορώνη πέτομαι ἤ κόραξ φωράω ὁ ἔρως ὁ νεανίσκος , οὐ μήν οὐδέ , ὡς τις γράφω , ἐρωτικός σφύζω αἰσθάνομαι ὁ ἀρτηρία ὁ νεανίσκος . οὐδείς γάρ εἰμί σφυγμός ἴδιος ἔρως ἐξαιρετός , ἀλλά ὥσπερ ἐγώ ποτέ φαίνω ὁ καρπός μέν ἐπιβάλλω ὁ νοσέω ὁ χείρ , γυνή δέ τις ὁράω ὁ κατά ὁ οἰκία , αὐτίκα μέντοι ἀνώμαλος τε καί ἄτακτος γίγνομαι , ὀλίγος δέ ὕστερον εἰς ὁ κατά φύσις ἐπανέρχομαι ἅμα ὁ διαχωρέω ὁ ὁράω . ὁ γάρ οὕτως τρέπω σφυγμός κοινός ἐνδείκνυμι ταραχώδης τις πάθος ἐν ὁ ὁ κάμνω γίγνομαι ψυχή . ὁ δέ ταραχώδης οὗτος διακρίνω προσήκω , διά ὁ ἅμα οὗτος λέγω ἤ ὁράω . καί γάρ αὖ καί λέγω τις εἰς ἀνωμαλία ὁ σφυγμός τρέπω , ﻿ ὁ ἄρρωστος ταράσσω ἐπί ὅς ἀκούω . ἀλλά περί μέν οὗτος ἴδιος ἐγώ γράφω κατά εἷς πραγματεία , ὅς περί ὁ προγιγνώσκω ἐπιγράφω , νυνί δέ ἐπί ὁ πρόκειμαι ἐπανίημι . εἰμί δέ ὁ πρόκειμαι ὅτι πολύς ὁ προγίγνομαι τε καί πάρειμι ἰατρός δύναμαι παρά ὁ κάμνω λέγω θαυμάζω , καθά καί ὁ νῦν πρόκειμαι κατά ὁ νῦν λόγος , ἀγρυπνία , διάρροια , λιμός . ἐνίοτε δέ ὁ μέν εἷς ἐκ αὐτός ἀφορίζω λέγω δύσκολος γίγνομαι . ὅτι δέ ἐκ ὁ δύο ἕτερος ἤ ἐκ ὁ τρεῖς γε πάντως εἷς τις δυνατός εἰμί βέβαιος προγιγνώσκω . φέρω δέ καί οὗτος παρά ὁ ἀκούω ἔπαινος , ἐν ἐπερώτησις ὁ πρόγνωσις γίγνομαι ὧδε πως . ἆρα γε διά ἀγρυπνία σφοδρός ἤ ἔνδεια τροφή οὕτως λεπτύνω ; πολλάκις μέν γάρ ὁμολογέω ἀμφότερος καί θαυμάζω δισσός ὁ ἰατρός , ἐνίοτε δέ ὁ ἕτερος αὐτός ἀποκρίνω θαυμάζω ἔτι καί οὕτως . οὗτος οὖν εἰμί ὁ πρός Ἱπποκράτης λέγω . ἐπανέρομαι δέ μή ἀγρυπνέω ὁ ἄνθρωπος ἤ πολύς διαχωρέω ἤ λιμώσσω . εἶτα τίς φημί ; καί ἐάν μέν τις οὗτος ὁμολογέω , ἥσσων δεινός ἵημι νομίζω δεόντως . ἀγαθός μέν γάρ εἰμί οὕτως ἰσχυρός εἰμί ὁ δύναμις , ὡς ὑπό μηδείς ὁ ἔξωθεν αἴτιος νικάω . ἥσσων μέντοι δεινός , εἰ διά τις οὗτος καί μή διά ὁ ὁ νόσημα κακοήθεια ὁ τοσοῦτος γίγνομαι σύντηξις . ἀλλά ἐπειδή δυνατός εἰμί ἄμφω συνέρχομαι , αἰτία τε τις ὁ ἔξωθεν , ὡς λέγω , λυπέω ὁ σῶμα καί πυρετός συντηκτικός , ὁ διορισμός σύ γίγνομαι διά ὁ ἐπέρχομαι ἡμέρα τε καί νύξ . εἰ μέν γάρ ἀπό μόνος ὁ ἔξωθεν αἰτία εἰμί γίγνομαι οἷος λέγω ὁ πρόσωπον , ἐπανόρθωσις ἐν ἡμέρα καί νύξ τυγχάνω · εἰ δέ ἀπό ὁ ἐν ὁ σῶμα διάθεσις , ἤτοι μένω τοιοῦτος ἤ καί κακός εἰμί . οὗτος μέν οὖν ἅπας φαίνω δεόντως λέγω ὁ Ἱπποκράτης . διά τίς δέ λέγω , ἐάν μέν οὖν ἐν ἀρχή ὁ νόσος τοιοῦτος ὁ πρόσωπον εἰμί καί μή πω οἷος τε ὁ ἄλλος σημεῖον συντεκμαίρομαι , ἐφεξῆς σκοπέω . δύο γάρ ἕτερος , ἤ ὡς οὐ γίγνομαι αὐτός ἐν ἀρχή ἤ ὡς οὐδείς βέβαιος δηλόω , οὐ οἷος τε εἰμί χράω ὁ τοιοῦτος σημεῖον εἰς ὁ ὁ ἀμφίβολος διορισμός . ἐγώ τοίνυν φημί μήτε γίγνομαι διά πᾶς οὗτος μήτε εἰ γίγνομαι βέβαιος δηλόω . ὅς τις δέ οὗτος οὕτως ἔχω κατά ὁ ἐξήγησις αὐτός διδάσκω διά ὁ ἔχω ῥῆσις οὗτος .