galenus.in-hippocratis-prognosticum-commentaria-iii 2.56
Ἔστι δὲ τὰ μὲν ἀγαθὰ τάδε εὐπετέως φέρειν τὸ νούσημα εὔπνουν εἶναι τῆς ὀδύνης ἀπηλλάχθαι , τό τε πτύελον ῥηϊδίως ἀναβήσσειν , τό τε σῶμα ὁμαλῶς φαίνεσθαι θερμόν τε καὶ μαλθακὸν καὶ δίψαν μὴ ἔχειν , οὖρά τε καὶ διαχωρήματα καὶ ὕπνους καὶ ἱδρῶτας , ὡς διαγέγραπται ἕκαστα εἰδέναι ἀγαθὰ ἐόντα ταῦτα καὶ ἐπιγενέσθαι . οὕτω μὲν γὰρ ἁπάντων τουτέων ἐπιγινομένων οὐκ ἂν ἀποθάνοι ὁ ἄνθρωπος . ἢν δὲ τὰ μέντοι αὐτέων ἐπιγίνοιτο , τὰ δὲ μὴ , οὐ πλείονα χρόνον ζήσας ἢ τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρας ἀπόλοιτ’ ἂν ὁ ἄνθρωπος . κακὰ δὲ τἀναντία τουτέων δυσπετέως φέρειν τὴν νοῦσον , πνεῦμα μέγα καὶ πυκνὸν εἶναι . τὴν ὀδύνην μὴ παύεσθαι , τὸ πτύελον μόλις ἀναβήσσειν , διψῇν κάρτα , τό τε σῶμα ὑπὸ πυρὸς ἀνωμάλως ἔχεσθαι καὶ τὴν μὲν κοιλίην καὶ τὰς πλευρὰς θερμὰς εἶναι ἰσχυρῶς , τὸ δὲ μέτωπον καὶ τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας ψυχρούς . οὖρα δὲ καὶ διαχωρήματα καὶ ὕπνους καὶ ἱδρῶτας , ὡς διαγέγραπται , ἕκαστα εἰδέναι κακὰ ἐόντα . οὕτως γὰρ εἰ ἐπιγίνοιτό τι τῷ πτυέλῳ τουτέων ἀπόλοιτ’ ἂν ὁ ἄνθρωπος πρὶν ἢ ἐς τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρας ἀφικέσθαι ἢ ἐναταῖος ἢ ἑνδεκαταῖος . οὕτως οὖν ξυμβάλλεσθαι χρὴ ὡς τοῦ πτυέλου τουτέου θανατώδεος ἐόντος μάλα καὶ οὐ περιάγοντος τὸν νοσέοντα ἐς τὰς τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρας . τὰ δὲ ἐπιγινόμενα κακά τε καὶ ἀγαθὰ ξυλλογιζόμενον ἐκ τουτέων χρὴ τὰς προῤῥήσιας προλέγειν · οὕτω γὰρ ἄν τις ἀληθεύοι μάλιστα . Ἐντεῦθεν ἄρχεται τοῦ καταλόγου τῶν ἀγαθῶν τε καὶ κακῶν σημείων , ὑπὲρ ὧν ἔμπροσθεν εἴρηται · καὶ διὰ τοῦθ’ ὑπερβὰς αὐτὰ τὰ ἑξῆς προχειριοῦμαι . πρὸς μὲν οὖν τὸ περιγενέσθαι πάντων δεῖ παρόντων τῶν ἀγαθῶν , πρὸς δὲ τὴν ἀπώλειαν ἀρκεῖ καὶ ἓν παρεῖναι τῶν κακῶν , μόνου τοῦ θᾶττον καὶ βράδιον ἀπολέσθαι ἐκ τοῦ πλείω ἢ ἐλάττω ἀγαθὰ ἢ κακὰ παρεῖναι δηλουμένου .
Lemmas: εἰμί δέ ὁ μέν ἀγαθός ὅδε εὐπετής φέρω ὁ νόσημα εὔπνους εἰμί ὁ ὀδύνη ἀπαλλάσσω , ὁ τε πτύελον ῥᾴδιος ἀναβήσσω , ὁ τε σῶμα ὁμαλής φαίνω θερμός τε καί μαλθακός καί δίψα μή ἔχω , οὖρον τε καί διαχώρημα καί ὕπνος καί ἱδρώς , ὡς διαγράφω ἕκαστος οἶδα ἀγαθός εἰμί οὗτος καί ἐπιγίγνομαι . οὕτως μέν γάρ ἅπας οὗτος ἐπιγίγνομαι οὐ ἄν ἀποθνῄσκω ὁ ἄνθρωπος . ἐάν δέ ὁ μέντοι αὐτός ἐπιγίγνομαι , ὁ δέ μή , οὐ πολύς χρόνος ζάω ἤ τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρα ἀπόλλυμι ἄν ὁ ἄνθρωπος . κακός δέ ἐναντίος οὗτος δυσπετής φέρω ὁ νόσος , πνεῦμα μέγας καί πυκνός εἰμί . ὁ ὀδύνη μή παύω , ὁ πτύελον μόλις ἀναβήσσω , διψάω κάρτα , ὁ τε σῶμα ὑπό πῦρ ἀνώμαλος ἔχω καί ὁ μέν κοιλία καί ὁ πλευρά θερμός εἰμί ἰσχυρός , ὁ δέ μέτωπον καί ὁ χείρ καί ὁ πούς ψυχρός . οὖρον δέ καί διαχώρημα καί ὕπνος καί ἱδρώς , ὡς διαγράφω , ἕκαστος οἶδα κακός εἰμί . οὕτως γάρ εἰ ἐπιγίγνομαι τις ὁ πτύελος οὗτος ἀπόλλυμι ἄν ὁ ἄνθρωπος πρίν ἤ εἰς τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρα ἀφικνέομαι ἤ ἐναταῖος ἤ ἑνδεκαταῖος . οὕτως οὖν συμβάλλω χρή ὡς ὁ πτύελος οὗτος θανατώδης εἰμί μάλα καί οὐ περιάγω ὁ νοσέω εἰς ὁ τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρα . ὁ δέ ἐπιγίγνομαι κακός τε καί ἀγαθός συλλογίζομαι ἐκ οὗτος χρή ὁ πρόρρησις προλέγω · οὕτως γάρ ἄν τις ἀληθεύω μάλα . ἐντεῦθεν ἄρχω ὁ κατάλογος ὁ ἀγαθός τε καί κακός σημεῖον , ὑπέρ ὅς ἔμπροσθεν λέγω · καί διά οὗτος ὑπερβαίνω αὐτός ὁ ἑξῆς προχειρίζω . πρός μέν οὖν ὁ περιγίγνομαι πᾶς δέω πάρειμι ὁ ἀγαθός , πρός δέ ὁ ἀπώλεια ἀρκέω καί εἷς πάρειμι ὁ κακός , μόνος ὁ ταχύς καί βραδύς ἀπόλλυμι ἐκ ὁ πολύς ἤ ἐλαχύς ἀγαθός ἤ κακός πάρειμι δηλόω .