galenus.in-hippocratis-prognosticum-commentaria-iii 2.21
Ἔτι δὲ πονηρὸν καὶ σμικρόν τε ἐόν καὶ γλίσχρον καὶ λευκὸν καὶ ὑπόχλωρον καὶ λεῖον . Διττὴν ἰδέαν ἐν τῷδε τῷ λόγῳ διδάσκει διαχωρημάτων , ἀμφοτέρων μὲν ὑπὸ συντήξεως γινομένων , διαφερόντων δὲ καθ’ ὅσον ἡ μὲν μικρὰ καὶ γλίσχρα καὶ λευκὴ διαχώρησις πιμελῆς τετηκυίας ὑπὸ πυρώδους μὲν θερμότητος , οὐ μὴν κακοήθους γε σφοδρῶς γίνεται , ἡ δὲ ὑπόχλωρος καὶ λεία πιμελῆς μέν ἐστι καὶ ἥδε συντετηκυίας , ἀλλ’ ἤτοι διὰ θερμασίαν ἢ αὐτῆς τῆς πιμελῆς παλαιᾶς τε καὶ οἷον ἡμισαποῦς ὑπαρχούσης . ὁρᾶται γοῦν κἀκτὸς οὐχ ἡ πιμελὴ μόνον , ἀλλὰ καὶ τὸ στέαρ μεταβάλλοντα ἐν τῷ χρόνῳ τὸ πρόσθεν ἑαυτῶν χρῶμα καὶ σαφῶς ὑπόχλωρα γινόμενα . εἰ δέ γε τὸ ὑπόχλωρον ὑπὸ τῆς ἰώδους χολῆς εἴη γεγενημένον , ἔστι γὰρ , ὡς ἐδείχθη , δεύτερον καὶ τοῦτο τῆς χλωρᾶς φωνῆς σημαινόμενον , ἰσχυρᾶς συντήξεως ἔσται σημεῖον . λεῖον δὲ γίνεται πᾶν ὁτιοῦν τῶν ἐκκρινομένων τοῦ σώματος ἢ διὰ τὸ ὁμαλὴν πέψιν ἔχειν , ὥστε μηδὲν αὐτοῦ διαπεφευγέναι μέρος τὴν ἐκ τῆς φύσεως ἀλλοίωσιν ἢ διὰ ἰσχυρὰν σύντηξιν , ὡς μηδὲν ἐνταῦθα μόριον τῆς ὕλης ἀπαθὲς ὑπολειφθῆναι . ὥσπερ οὖν ὅσα χρηστὰ , βελτίω ταῦτ’ ἔστιν ὁμαλῶς φαινόμενα , κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ὅσα μοχθηρὰ χείρω καὶ ταῦτα πάντ’ ἐστὶν ὁμαλῶς ὄντα τοιαῦτα . δι’ ὅλων γὰρ ἑαυτῶν ἑκάτερα φαίνεται , τὰ μὲν τὸν τῆς φύσεως κόσμον δεδειγμένα , τὰ δὲ τὸ τῆς μοχθηρίας αἶσχος . τὸ δὲ γλίσχρον ὅτι μὲν πολλάκις ἐπὶ τῶν πλεῖον ἤδη τεθερμασμένων γίνεται πρόδηλον . ἐνίοτε δὲ καὶ ἡ τῶν ἐδεσμάτων ποιότης ἀπεργάζεται τοιούτους χυμούς . ἀλλ’ οὗτοι μὲν ὅταν ἐπὶ τὴν ἔκκρισιν ὁρμήσωσιν , οὐκ εἰσὶν ὀλίγοι , τὸ δὲ κατ’ ὀλίγον ἐκκρινόμενον γλίσχρον ἀποκεχώρηκε μὲν τούτων , ᾠκείωται δὲ συντήξεσι μετρίαις . ἐνίοτε δὲ αἱ σφοδραὶ συντήξεις ἀθρόας γλίσχρας ἐργάζονται διαχωρήσεις . ἀλλ’ αἱ τοιαῦται πάντως εἰσὶ δυσώδεις καὶ ταύτῃ διορίζονται τῶν ὠμῶν χυμῶν οὐκ ὄντων δυσωδῶν .
Lemmas: ἔτι δέ πονηρός καί μικρός τε εἰμί καί γλίσχρος καί λευκός καί ὑπόχλωρος καί λεῖος . δισσός ἰδέα ἐν ὅδε ὁ λόγος διδάσκω διαχώρημα , ἀμφότερος μέν ὑπό σύντηξις γίγνομαι , διαφέρω δέ κατά ὅσος ὁ μέν μικρός καί γλίσχρος καί λευκός διαχώρησις πιμελή τήκω ὑπό πυρώδης μέν θερμότης , οὐ μήν κακοήθης γε σφοδρός γίγνομαι , ὁ δέ ὑπόχλωρος καί λεῖος πιμελή μέν εἰμί καί ὅδε συντήκω , ἀλλά ἤτοι διά θερμασία ἤ αὐτός ὁ πιμελή παλαιός τε καί οἷος ἡμισαπής ὑπάρχω . ὁράω γοῦν ἐκτός οὐ ὁ πιμελή μόνος , ἀλλά καί ὁ στέαρ μεταβάλλω ἐν ὁ χρόνος ὁ πρόσθεν ἑαυτοῦ χρῶμα καί σαφής ὑπόχλωρος γίγνομαι . εἰ δέ γε ὁ ὑπόχλωρος ὑπό ὁ ἰώδης χολή εἰμί γίγνομαι , εἰμί γάρ , ὡς δείκνυμι , δεύτερος καί οὗτος ὁ χλωρός φωνή σημαίνω , ἰσχυρός σύντηξις εἰμί σημεῖον . λεῖος δέ γίγνομαι πᾶς ὁστισοῦν ὁ ἐκκρίνω ὁ σῶμα ἤ διά ὁ ὁμαλός πέψις ἔχω , ὥστε μηδείς αὐτός διαφεύγω μέρος ὁ ἐκ ὁ φύσις ἀλλοίωσις ἤ διά ἰσχυρός σύντηξις , ὡς μηδείς ἐνταῦθα μόριον ὁ ὕλη ἀπαθής ὑπολείπω . ὥσπερ οὖν ὅσος χρηστός , ἀγαθός οὗτος εἰμί ὁμαλής φαίνω , κατά ὁ αὐτός τρόπος ὅσος μοχθηρός κακός καί οὗτος πᾶς εἰμί ὁμαλής εἰμί τοιοῦτος . διά ὅλος γάρ ἑαυτοῦ ἑκάτερος φαίνω , ὁ μέν ὁ ὁ φύσις κόσμος δείκνυμι , ὁ δέ ὁ ὁ μοχθηρία αἶσχος . ὁ δέ γλίσχρος ὅτι μέν πολλάκις ἐπί ὁ πολύς ἤδη θερμάζω γίγνομαι πρόδηλος . ἐνίοτε δέ καί ὁ ὁ ἔδεσμα ποιότης ἀπεργάζομαι τοιοῦτος χυμός . ἀλλά οὗτος μέν ὅταν ἐπί ὁ ἔκκρισις ὁρμάω , οὐ εἰμί ὀλίγος , ὁ δέ κατά ὀλίγος ἐκκρίνω γλίσχρος ἀποχωρέω μέν οὗτος , οἰκειόω δέ σύντηξις μέτριος . ἐνίοτε δέ ὁ σφοδρός σύντηξις ἀθρόος γλίσχρος ἐργάζομαι διαχώρησις . ἀλλά ὁ τοιοῦτος πάντως εἰμί δυσώδης καί οὗτος διορίζω ὁ ὠμός χυμός οὐ εἰμί δυσώδης .