galenus.in-hippocratis-librum-vi-epidemiarum-commentarii-vi 4.8
Αἱ τοῖσι κάμνουσι χάριτες , οἷον τὸ καθαρῶς δρῇν ἢ ποτὰ ἢ βρωτὰ , ἃ ὁρῇ μαλθακῶς ὅσα ψαύειν , ἀλλ’ ἃ μὴ μεγάλα βλάπτῃ ἢ μὴ εὐανάληπτα , οἷον τὸ ψυχρὸν , ὅκου τοῦτο δεῖ . Τίνα χρὴ χαρίζεσθαι τὸν ἰατρὸν τοῖς κάμνουσι καὶ τίνα μὴ , κατὰ τοῦτο τὸ βιβλίον ἐπισκεψάμενοι τελέως ἀρκεσθησόμεθα . καθάπερ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων εἰώθαμεν ποιεῖσθαί τι τελέως τῆς διδασκαλίας αὖθις ἐν ἑτέροις μηκέτι διέρχεσθαι τὸ σύμπαν , ἀλλὰ μόνον τὸ κεφάλαιον . εἴρηται μὲν οὖν κᾀν τοῖς ἀφορισμοῖς εἰς τόδε τὸ σκέμμα γράψαντος αὐτοῦ τὸ σμικρῷ χεῖρον καὶ πόμα καὶ σιτίον , ἥδιον δὲ , τῶν βελτιόνων μὲν ἀηδεστέρων δὲ μᾶλλον μὲν προχείρῳ φαντασίᾳ χαριζόμενός τι τοῖς κάμνουσιν εἰς ἡδονὴν , οὐ μὴν τῇ γ’ ἀληθείᾳ τοῦτο πράττων , ὅσα γὰρ ἥδιον προσφερόμενα τῶν ὀλίγον χείρονα τὴν φύσιν ἐχόντων , ἄμεινον ταῦτα πέπτομεν . ἔτι δὲ συμφορώτατον τοῖς νοσοῦσι καλῶς πεφθῆναι τὸ ληφθέν . ἐν δὲ τῷ νῦν προκειμένῳ λόγῳ γένους ἑτέρου καὶ πράγματος ἐμνημόνευσεν , ἐν ᾧ κεχαρισμένον τε καὶ ἡδὺ τοῖς νοσοῦσιν ὁ ἰατρὸς πράττει μηδὲν τῇ νόσῳ λυμαινόμενος , ὥσπερ ὅταν ἐπιτρέψῃ πρὸ τοῦ καιροῦ λούσασθαι καὶ πιεῖν καὶ φαγεῖν ὀπώρας τινὰς ἢ ψυχρὸν ὕδωρ πιεῖν . ἐνίοτε μὲν γὰρ ὠφέλιμος καιρὸς ἑκάστου τῶν εἰρημένων ἐπὶ τῆς ὑστεραίας ἐστί . καταναγκάζουσι δὲ τοὺς ἰατροὺς οἱ κάμνοντες ὥστε προλαβεῖν ἡμέρᾳ μιᾷ . συγχωροῦσι τὰ πολλάκις ἔνιοι τοῖς νοσοῦσιν ἑτοίμως αὐτὰ ταῖς ἐπιθυμίαις αὐτῶν ὑπηρετοῦντες , ἕνεκα τοῦ πλείονα λαβεῖν μισθόν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν οὐ κατὰ τὸν λόγον τῆς τέχνης γίνεσθαι , τὸ δ’ ἐν ἀφορισμοῖς εἰρημένον , ὅσα τε νῦν διεξέρχεται χρησίμως τοῖς κάμνουσι , συγχωροῦσιν οἱ ἄριστοι τῶν ἰατρῶν . ἡ χρεία δὲ τῶν νῦν ἐφεξῆς ὑπ’ αὐτοῦ γεγραμμένων εἰς τὴν εὐπείθειαν ἀναφέρεται τῶν καμνόντων , οὓς γὰρ ἂν ἡδέως ὁρῶσι , τούτοις μᾶλλον πείθονται . καὶ κατὰ τοῦτο μήτηρ καὶ πατὴρ ἔπεισαν τέκνον ἀνόρεκτον καὶ αὐτὸ βιάσασθαι προσενέγκασθαι σιτίον , οὐδενὸς ἄλλου πεῖσαι δυνηθέντος . οὕτω καὶ τέκνον ἔπεισε πατέρα καὶ μητέρα καὶ ἀδελφὸς ἀδελφὸν καὶ φίλος φίλον . οὓς δ’ ἂν ἀηδῶς ὁρῶσιν οἱ ἄνθρωποι , κἂν τὰ συμβουλεύωσιν , οὐ πείθωσι . πρὸς τὴν τοιαύτην οὖν εὐπείθειαν αὐτὸς ὁ Ἱπποκράτης ἔλεγε καὶ τὰς προῤῥήσεις ὠφελεῖν ἡμᾶς καὶ ὅλως τὸ θαυμάζεσθαι τὸν ἰατρὸν ὑπὸ τοῦ κάμνοντος . οὕτω γέ τοι καὶ παρ’ ἡμῖν ἐν Περγάμῳ τοὺς θεραπευομένους ὑπὸ τοῦ θεοῦ πειθομένους ὁρῶμεν αὐτῷ πεντεκαίδεκα πολλάκις ἡμέραις προστάξαντι μηδ’ ὅλως πιεῖν , οἳ τῶν ἰατρῶν μηδενὶ προστάττοντι πείθονται . μεγάλην γὰρ ἔχει ῥοπὴν εἰς τὸ πάντα ποιῆσαι τὰ προσταττόμενα τὸ πεπεῖσθαι τὸν κάμνοντα βεβαίως ἀκολουθήσειν ὠφέλειαν ἀξιόλογον αὐτῷ . τούτων ἔξωθέν ἐστι τὰ κατὰ τὴν προκειμένην ῥῆσιν εἰρημένα , περὶ ὧν ἤδη λέγωμεν ἕκαστον , ἰδίᾳ προχειριζόμενοι κατὰ τὴν προγεγραμμένην λέξιν , οἷον τὸ καθαρίως δρᾷν ποτὰ ἢ βρωτά . πολλὰ πολλάκις ὁ ἰατρὸς τῷ κάμνοντι προσφέρει ποτὰ καὶ βρωτὰ συντιθεὶς ἐναντίον αὐτοῦ . ἀξιοῖ δὲ ταῦτα καθαρῶς ἐργάζεσθαι καὶ γέγραπταί γε κατ’ ἔνια τῶν ἀντιγράφων ἀντὶ τοῦ καθαρῶς τὸ καθαρίως . ἔστι δὲ τοῦτο πρῶτον μὲν εἰ μηδένα ῥύπον ἔχει τὰ σκεύη , δι’ ὧν προσφέρεται τὰ ποτὰ καὶ βρωτά . δεύτερον δὲ , εἰ μηδὲ τῶν ἄλλων τι δι’ ὧν ὑπηρεσία γένεται . πολλάκις γὰρ αὐτὸ μὲν ἐν ᾧ περιέχεται τὸ προσφερόμενον ἔδεσμα καὶ πόμα καθαρόν ἐστιν , ἐν ᾧ δὲ ψυχρὸν ὕδωρ ἢ θερμὸν ὁ ὑπηρετούμενος ἔχει ῥυπαρὸν , ὥσπερ καὶ τῶν ἄλλων τι σκευῶν , ἐνίοτε τῶν πρὸς ὑπηρεσίαν ἀνηκόντων οὐ καθαρὸν φαίνεται . καὶ πρὸς τούτοις γε καὶ αὐτὸς ὁ ἰατρὸς , ὃν πρῶτόν τε καὶ μάλιστα τάς τε χεῖρας ἔχειν δεῖ καθαρωτάτας καὶ τὸ πρόσωπον τὰς τρίχας ἐπί τε τοῦ γενείου καὶ κεφαλῆς . ἐφεξῆς δὲ καὶ τὰ ἄλλα μόρια τοῦ σώματος , ὥσπερ γε καὶ τὴν ἐσθῆτα λαμπρὰν , ἃ βλέπει , φησὶν , ὁ κάμνων . καὶ τοῦτ’ αὐτὸ καὶ τοὺς ἐπισκοπουμένους καὶ τὰ κατὰ τὸν οἶκον , ἐν ᾧ νοσεῖ . τούτων τε οὖν οὐδὲν αὐτὸν ἀηδῶς ὁρᾷν χρὴ καὶ τῶν ὑπηρετουμένων ἐκείνους παρεῖναι διὰ παντὸς , οἷς μάλισθ’ ἥδεται . καὶ τῶν ἐπισκοπουμένων τοὺς μὲν φιλτάτους χρονίζειν παρ’ αὐτῷ , τοὺς δ’ ἄλλους δυοῖν θάτερον , ἢ μηδ’ ὅλως εἰσιέναι πρὸς αὐτὸν ἢ μὴ μέχρι πλείονος ὁρᾶσθαι . ταῦτα δὲ πολυπραγμονήσας ὁ ἰατρὸς αὐτὸς ἐργάσεταί τε καὶ διατάξει . τινὰ δὲ καὶ χωρὶς πολυπραγμοσύνης αὐτόματα γινώσκεται . πολλάκις γοῦν ἐπισκεπτομένους τὸν κάμνοντα καὶ θεραπεύοντος τοῦ ἰατροῦ δοῦλός τις ἐπεισελθὼν ἤγγειλεν ἀφῖχθαι τόνδε τινὰ ἄνθρωπον ἐπισκέψασθαι βουλόμενον αὐτόν . εἶτα παραχρῆμα ποτὲ μὲν ἡσθεὶς ἐφάνη πρὸς τὴν ἀκοὴν ὁ νοσῶν , ἔστι δ’ ὅτε μεγάλως ἀνιαθεὶς , ὡς ἐνοχλεῖσθαι μέλλων ὑπ’ ἀνθρώπου μὴ φιλοῦντος αὐτὸν ἀληθῶς , ἀλλὰ προσποιουμένου . καὶ χρὴ τηνικαῦτα τὸν ἰατρὸν , ὅταν εἰσέλθῃ τις ὃν ὁ κάμνων οὐχ ἡδέως ὁρᾷ , μετὰ βραχὺ κελεύειν ἀξιοπίστως , ἡσυχάσαι συμφέρειν τῷ κάμνοντι καὶ κατὰ ταύτην τὴν πρόφασιν ἐξελθεῖν ἀξιῶσαι καὶ ἐξ αὐτοῦ πάντας . εὔδηλον γὰρ ὅτι συνεξελθόντες ἐν τῷ παραυτίκα τοῖς μὴ φίλοις οἱ φίλοι μετ’ ὀλίγον εἰσελθεῖν δυνήσονται . τὰ μὲν οὖν τοιαῦτα θεάματα ﻿ τὴν γνώμην τοῦ κάμνοντος ἡδέως τε καὶ ἀηδῶς διατίθησιν , οὐ κατ’ αὐτὴν ἰδίως τὴν αἴσθησιν , ἀλλὰ κατὰ τὴν διάνοιαν . ἔνια δέ ἐστιν ἡδέα τῶν ὁρατῶν κατ’ αὐτὴν τὴν ὄψιν , ὥσπερ γε καὶ τῶν ὀσφρητῶν καὶ γευστῶν καὶ ἀκουστῶν καὶ ἁπτῶν . οὐ μὴν ἅπασί γε ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς ἡ ἴση τέρψις . ἄλλος γὰρ ἄλλα καὶ χρώματα καὶ σχήματα καὶ ἄνθη καὶ φυτὰ καὶ βλαστήματα καὶ ζωφραφήματα θεᾶται , τὰ μὲν ὡς ἀηδῆ , τὰ δὲ ὡς ἡδέα . χρὴ τοίνυν παρὰ τῶν οἰκείων τοῦ κάμνοντος τὸν ἰατρὸν πυνθανόμενον οἷστισιν οἱ κάμνοντες ἥδονται , ταῦτα κελεύειν εἰσφέρεσθαι τοῖς οἴκοις ἐν οἷς κατάκεινται . μαλακῶς ὅσα ψαύει κατ’ αὐτὴν μόνην ψιλὴν τὴν ἁπτικὴν αἴσθησιν , ἡδέα ταῦτ’ ἐστὶν , ὥσπερ αὖ πάλιν ἄνθη τε καὶ φυτὰ καὶ ποικίλα καὶ τἄλλα ὅσα προείρηται τὴν ὄψιν μόνην τέρπει . προσθήσομεν οὖν ὅσα ταὐτοῦ γένους ἐπὶ τοῖς εἰρημένοις , παραλέλειπται δὲ ὡς σαφῆ . δυοῖν γὰρ αἰσθήσεων ἐμνημόνευσεν ὄψεώς τε καὶ ἁφῆς . σὺ δὲ καὶ τὴν ὄσφρησιν προσθήσεις δηλονότι καὶ τὴν γεῦσιν καὶ τὴν ἀκοὴν , καὶ κατά γε τὴν ἀκοὴν διαιρεῖν ὥσπερ ἐπὶ τῆς ὄψεως , ἔνια μὲν αὐτὴν τὴν αἴσθησιν μόνην τέρποντα , καθάπερ αἱ ἡδεῖαι φωναὶ , τινὰ δὲ τὴν ἀκοὴν λυποῦντα , καθάπερ αἱ ἀηδεῖς ἀγγελίαι . τοὐναντίον δὲ ἄλλ’ ἄττα τέρπει τε καὶ ἥδει . τοῦτό γε καὶ οἱ ἰδιῶται πάντες ἴσασιν , ὡς οὐδὲν ὧν ἀηδῶς ὁ κάμνων ἀκούσεται προσήκει λέγειν αὐτῷ , καθάπερ γε καὶ τὰ μέλλοντα μεγάλως ἥσειν αὐτὸν , ἀγγέλλειν πάντα μετὰ τοῦ καὶ προσεπιψεύδεσθαί τι . κατὰ μέντοι τὴν ἐφεξῆς ῥῆσιν ἔνια καὶ τῶν ἐνταῦθα παραλελεῖφθαι δοκούντων ἐπαναλαμβάνων προστίθησιν , ἄλλαι . πρόγραμμα τοῦτ’ ἔστιν ἄλλων χαρίτων μελουσῶν λέγεσθαι . προειρηκὼς γὰρ αἱ τοῖσι κάμνουσι χάριτες , εἶτ’ εἰπὼν τὸ καθαρῶς δρᾷν ποτὰ ἢ βρωτά . καὶ τούτων ἐφεξῆς , πάντων ὁρωμένων διελθὼν , εἶθ’ ἑξῆς ὑπὲρ τῶν πρὸς τὴν ἁφὴν ἡδέων , ἐπαγγέλλεται πρὸς ταῖς εἰρημέναις ἑτέρας ἐρεῖν χάριτας ὦν ἐφεξῆς ἀκούσῃ . τινὲς μέντοι τελέως ἐξεῖλον τῶν ἀντιγράφων . τὸ πρόγραμμα τοῦτο τὸ , ἄλλαι , τινὲς δ’ οὐ θηλυκῶς μετὰ τοῦ ἰῶτα γράφουσιν , ἀλλὰ χωρὶς τοῦ ι , κατὰ τὸ καλούμενον οὐδέτερον γένος , ἄλλα μὴ μεγάλα βλάπτῃ ἢ μὴ εὐανάληπτα , οἷον τὸ ψυχρὸν , ὄκου τοῦτο δεῖ . καὶ τὰ μὴ μεγάλως βλάπτοντα δοτέον ἐστὶν ἐνίοτε τοῖς ἐπιθυμοῦσιν αὐτῶν σφόδρα καὶ μέλλουσι μισεῖν τε τὸν ἰατρὸν ἐκ τοῦ μὴ λαβεῖν , ἀποστρέφεσθαί τε καὶ μηδὲν αὐτῷ προστάττοντι πείθεσθαι . διδόναι τοίνυν ἀναγκαῖόν ἐστιν ἐνίοτε τούτοις ἔνια τῶν ἐπιθυμουμένων , ἐὰν μὴ μεγάλως ὑπ’ αὐτῶν μέλλωσι βλάπτεσθαι , προλέγοντα μὲν ὅτι βλαβήσονται καὶ δίδωσιν αὐτὰ χαρίζεσθαί τι βουλόμενος τῷ κάμνοντι , πρὸς δὲ τὸ μέλλον αὐτὸν ἀνταιτοῦντα παρ’ αὐτοῦ τὴν ἐν τοῖς ἄλλοις εὐπείθειαν . οἶδα γὰρ ἐνίους ἐκ τοῦ λαβεῖν πεισθέντας . οὕτω γοῦν κἀγὼ πόλλ’ ἔδωκα ψυχρὸν ὕδωρ ἐν ἐκείνοις τοῖς νοσήμασιν ἐν οἷς μετὰ μίαν ἡμέραν ἦν αὐτοῦ χρεία , τοῦτο μόνον τῷ κάμνοντι χαρισάμενος ὡς μὴ περιμεῖναι τὸν ἄριστον καιρόν . ὡσαύτως δὲ καὶ περὶ βαλανείου καὶ οἴνου καὶ πάντων τῶν τοιούτων οἶδα πράξας . εἰ μέντοι μηδ’ ὅλως δέοιτο μηδὲ μετὰ μίαν ἡμέραν τὸ νόσημα μηδενὸς τούτων , οὐ χρὴ χαρίζεσθαι τῷ κάμνοντι . βραχεῖαν γὰρ βλάβην ἐπανορθώσασθαι δυνατόν ἐστι τὴν μετὰ ταῦτα τοῦ κάμνοντος εὐπείθειαν . τὴν δ’ οὕτως μεγάλην ὡς ἤτοι κίνδυνον ἔσχατον ἐπιφέρειν ἢ χρόνου μῆκος , οὐκέθ’ οἷόν τε πρὸς τὸ δέον πάλιν ἐπαναγαγεῖν . γράφεται δὲ καὶ κατ’ ἄλλας λέξεις ἡ προκειμένη ῥῆσις , μίαν μὲν τοιάνδε · ἀλλὰ καὶ μεγάλα βλάπτειν , οἷον ψυχρὸν ὅκου δεῖ , τοῦ δὴ τοῦ βλάπτειν ῥήματος ἐπὶ τοῦ τέλους ἔχοντος τὸ ν , καὶ ταύτην γε τὴν γραφὴν οἱ παλαιοὶ τῶν ἐξηγητῶν ἴσασιν . ἑτέραν δὲ γραφὴν εὑρήσεις ἐν ἄλλοις ἀντιγράφοις χωρὶς τοῦ ν τοιαύτην · ἃ μὴ μεγάλα βλάπτῃ ἢ μὴ εὐανάληπτα , οἷον ψυχρὸν ὅκου τοῦτο δεῖ . βούλεται δ’ ἡ προκειμένη λέξις ἢ μὴ εὐανάληπτα σημαίνειν τὰ μὴ ταχέως ὑπεῖξαι δυνάμενα τοῖς βοηθήμασιν , ὡς ἐπανορθωθῆναι τὴν γεγονυῖαν ἤδη βλάβην . ἀλλὰ περὶ τούτου τοῦ πράγματος ὅσα περὶ τοῦ πρόσθεν εἶπον ἀναμνησθέντας , [ χρὴ ] μηδεμιᾶς ἐστὶ δεηθῆναι νεωτέρας ἐξηγήσεως .
Lemmas: ὁ ὁ κάμνω χάρις , οἷος ὁ καθαρός δράω ἤ ποτός ἤ βρωτός , ὅς ὁράω μαλθακός ὅσος ψαύω , ἀλλά ὅς μή μέγας βλάπτω ἤ μή εὐανάληπτος , οἷος ὁ ψυχρός , ὅπου οὗτος δέω . Τίνα χράω χαρίζω ὁ ἰατρός ὁ κάμνω καί τίς μή , κατά οὗτος ὁ βιβλίον ἐπισκοπέω τέλειος ἀρκέω . καθά ἐπί ὁ ἄλλος ἅπας εἴωθα ποιέω τίς τέλειος ὁ διδασκαλία αὖθις ἐν ἕτερος μηκέτι διέρχομαι ὁ σύμπας , ἀλλά μόνος ὁ κεφάλαιος . λέγω μέν οὖν εἰͅν ὁ ἀφορισμός εἰς ὅδε ὁ σκέμμα γράφω αὐτός ὁ μικρός χείρων καί πόμα καί σιτίον , ἡδύς δέ , ὁ ἀγαθός μέν ἀηδής δέ μᾶλλον μέν πρόχειρος φαντασία χαρίζω τίς ὁ κάμνω εἰς ἡδονή , οὐ μήν ὁ γε ἀλήθεια οὗτος πράσσω , ὅσος γάρ ἡδύς προσφέρω ὁ ὀλίγος χείρων ὁ φύσις ἔχω , ἀγαθός οὗτος πέσσω . ἔτι δέ σύμφορος ὁ νοσέω καλός πέσσω ὁ λαμβάνω . ἐν δέ ὁ νῦν πρόκειμαι λόγος γένος ἕτερος καί πρᾶγμα μνημονεύω , ἐν ὅς χαρίζω τε καί ἡδύς ὁ νοσέω ὁ ἰατρός πράσσω μηδείς ὁ νόσος λυμαίνομαι , ὥσπερ ὅταν ἐπιτρέπω πρό ὁ καιρός λούω καί πίνω καί ἐσθίω ὀπώρα τις ἤ ψυχρός ὕδωρ πίνω . ἐνίοτε μέν γάρ ὠφέλιμος καιρός ἕκαστος ὁ λέγω ἐπί ὁ ὑστεραῖος εἰμί . καταναγκάζω δέ ὁ ἰατρός ὁ κάμνω ὥστε προλαμβάνω ἡμέρα εἷς . συγχωρέω ὁ πολλάκις ἔνιοι ὁ νοσέω ἑτοῖμος αὐτός ὁ ἐπιθυμία αὐτός ὑπηρετέω , ἕνεκα ὁ πολύς λαμβάνω μισθός . ἀλλά οὗτος μέν οὐ κατά ὁ λόγος ὁ τέχνη γίγνομαι , ὁ δέ ἐν ἀφορισμός λέγω , ὅσος τε νῦν διεξέρχομαι χρήσιμος ὁ κάμνω , συγχωρέω ὁ ἀγαθός ὁ ἰατρός . ὁ χρεῖος δέ ὁ νῦν ἐφεξῆς ὑπό αὐτός γράφω εἰς ὁ εὐπείθεια ἀναφέρω ὁ κάμνω , ὅς γάρ ἄν ἡδύς ὁράω , οὗτος μᾶλλον πείθω . καί κατά οὗτος μήτηρ καί πατήρ πείθω τέκνον ἀνόρεκτος καί αὐτός βιάζω προσφέρω σιτίον , οὐδείς ἄλλος πείθω δύναμαι . οὕτως καί τέκνον πείθω πατέρας καί μήτηρ καί ἀδελφός ἀδελφός καί φίλος φίλος . ὅς δέ ἄν ἀηδής ὁράω ὁ ἄνθρωπος , κἀν ὁ συμβουλεύω , οὐ πείθω . πρός ὁ τοιοῦτος οὖν εὐπείθεια αὐτός ὁ Ἱπποκράτης λέγω καί ὁ πρόρρησις ὠφελέω ἐγώ καί ὅλος ὁ θαυμάζω ὁ ἰατρός ὑπό ὁ κάμνω . οὕτως γε τοι καί παρά ἐγώ ἐν Πέργαμος ὁ θεραπεύω ὑπό ὁ θεός πείθω ὁράω αὐτός πεντεκαίδεκα πολλάκις ἡμέρα προστάσσω μηδέ ὅλος πίνω , ὅς ὁ ἰατρός μηδείς προστάσσω πείθω . μέγας γάρ ἔχω ῥοπή εἰς ὁ πᾶς ποιέω ὁ προστάσσω ὁ πείθω ὁ κάμνω βέβαιος ἀκολουθέω ὠφέλεια ἀξιόλογος αὐτός . οὗτος ἔξωθεν εἰμί ὁ κατά ὁ πρόκειμαι ῥῆσις λέγω , περί ὅς ἤδη λέγω ἕκαστος , ἴδιος προχειρίζω κατά ὁ προγράφω λέξις , οἷος ὁ καθάρειος δράω ποτός ἤ βρωτός . πολύς πολλάκις ὁ ἰατρός ὁ κάμνω προσφέρω ποτός καί βρωτός συντίθημι ἐναντίος αὐτός . ἀξιόω δέ οὗτος καθαρός ἐργάζομαι καί γράφω γε κατά ἔνιοι ὁ ἀντίγραφος ἀντί ὁ καθαρός ὁ καθάρειος . εἰμί δέ οὗτος πρῶτος μέν εἰ μηδείς ῥύπος ἔχω ὁ σκεῦος , διά ὅς προσφέρω ὁ ποτός καί βρωτός . δεύτερος δέ , εἰ μηδέ ὁ ἄλλος τίς διά ὅς ὑπηρεσία γενέτης . πολλάκις γάρ αὐτός μέν ἐν ὅς περιέχω ὁ προσφέρω ἔδεσμα καί πόμα καθαρός εἰμί , ἐν ὅς δέ ψυχρός ὕδωρ ἤ θερμός ὁ ὑπηρετέω ἔχω ῥυπαρός , ὥσπερ καί ὁ ἄλλος τίς σκεῦος , ἐνίοτε ὁ πρός ὑπηρεσία ἀνήκω οὐ καθαρός φαίνω . καί πρός οὗτος γε καί αὐτός ὁ ἰατρός , ὅς πρῶτος τε καί μάλιστα ὁ τε χείρ ἔχω δέω καθαρός καί ὁ πρόσωπον ὁ τρίχα ἐπί τε ὁ γένειον καί κεφαλή . ἐφεξῆς δέ καί ὁ ἄλλος μόριον ὁ σῶμα , ὥσπερ γε καί ὁ ἐσθής λαμπρός , ὅς βλέπω , φημί , ὁ κάμνω . καί οὗτος αὐτός καί ὁ ἐπισκοπέω καί ὁ κατά ὁ οἶκος , ἐν ὅς νοσέω . οὗτος τε οὖν οὐδείς αὐτός ἀηδής ὁράω χράω καί ὁ ὑπηρετέω ἐκεῖνος πάρειμι διά πᾶς , ὅς μάλα ἥδομαι . καί ὁ ἐπισκοπέω ὁ μέν φίλος χρονίζω παρά αὐτός , ὁ δέ ἄλλος δύο ἕτερος , ἤ μηδέ ὅλος εἴσειμι πρός αὐτός ἤ μή μέχρι πολύς ὁράω . οὗτος δέ πολυπραγμονέω ὁ ἰατρός αὐτός ἐργάζομαι τε καί διατάσσω . τις δέ καί Χωρὶς πολυπραγμοσύνη αὐτόματος γιγνώσκω . πολλάκις γοῦν ἐπισκοπέω ὁ κάμνω καί θεραπεύω ὁ ἰατρός δοῦλος τις ἐπεισέρχομαι ἀγγέλλω ἀφικνέομαι ὅδε τις ἄνθρωπος ἐπισκέπτομαι βούλομαι αὐτός . εἶτα παραχρῆμα ποτέ μέν ἥδομαι φαίνω πρός ὁ ἀκοή ὁ νοσέω , εἰμί δέ ὅτε μέγας ἀνιάω , ὡς ἐνοχλέω μέλλω ὑπό ἄνθρωπος μή φιλέω αὐτός ἀληθῶς , ἀλλά προσποιέω . καί χράω τηνικαῦτα ὁ ἰατρός , ὅταν εἰσέρχομαι τις ὅς ὁ κάμνω οὐ ἡδύς ορά , μετά βραχύς κελεύω ἀξιόπιστος , ἡσυχάζω συμφέρω ὁ κάμνω καί κατά Ταύτη ὁ πρόφασις ἐξέρχομαι ἀξιόω καί ἐκ αὐτός πᾶς . εὔδηλος γάρ ὅτι συνεξέρχομαι ἐν ὁ παραυτίκα ὁ μή φίλος ὁ φίλος μετά ὀλίγος εἰσέρχομαι δύναμαι . ὁ μέν οὖν τοιοῦτος θέαμα ﻿ ὁ γνώμη ὁ κάμνω ἡδύς τε καί ἀηδής διατίθημι , οὐ κατά αὐτός ἴδιος ὁ αἴσθησις , ἀλλά κατά ὁ διάνοια . ἔνιοι δέ εἰμί ἡδύς ὁ ὁρατός κατά αὐτός ὁ ὄψις , ὥσπερ γε καί ὁ ὀσφρητός καί γευστός καί ἀκουστός καί ἁπτός . οὐ μήν ἅπας γε ἐπί ὁ αὐτός ὁ ἴσος τέρψις . ἄλλος γάρ ἄλλος καί χρῶμα καί σχῆμα καί ἄνθος καί φυτόν καί βλάστημα καί ζωμφράφημα θεάομαι , ὁ μέν ὡς ἀηδής , ὁ δέ ὡς ἡδύς . χράω τοίνυν παρά ὁ οἰκεῖος ὁ κάμνω ὁ ἰατρός πυνθάνομαι ὅστις ὁ κάμνω ἥδομαι , οὗτος κελεύω εἰσφέρω ὁ οἶκος ἐν ὅς κατάκειμαι . μαλακός ὅσος ψαύω κατά αὐτός μόνος ψιλός ὁ ἁπτικός αἴσθησις , ἡδύς οὗτος εἰμί , ὥσπερ αὖ πάλιν ἄνθος τε καί φυτόν καί ποικίλος καί ἄλλος ὅσος προλέγω ὁ ὄψις μόνος τέρπω . προστίθημι οὖν ὅσος αὐτός γένος ἐπί ὁ λέγω , παραλείπω δέ ὡς σαφής . δύο γάρ αἴσθησις μνημονεύω ὄψις τε καί ἁφή . σύ δέ καί ὁ ὄσφρησις προστίθημι δηλονότι καί ὁ γεῦσις καί ὁ ἀκοή , καί κατά γε ὁ ἀκοή διαιρέω ὥσπερ ἐπί ὁ ὄψις , ἔνιοι μέν αὐτός ὁ αἴσθησις μόνος τέρπω , καθά ὁ ἡδύς φωνή , τις δέ ὁ ἀκοή λυπέω , καθά ὁ ἀηδής ἀγγελία . ἐναντίος δέ ἄλλος τις τέρπω τε καί οἶδα . τούτος γε καί ὁ ἰδιώτης πᾶς οἶδα , ὡς οὐδείς ὅς ἀηδής ὁ κάμνω ἀκούω προσήκω λέγω αὐτός , καθά γε καί ὁ μέλλω μέγας ἵημι αὐτός , ἀγγέλλω πᾶς μετά ὁ καί προσεπιψεύδομαι τίς . κατά μέντοι ὁ ἐφεξῆς ῥῆσις ἔνιοι καί ὁ ἐνταῦθα παραλείπω δοκέω ἐπαναλαμβάνω προστίθημι , ἄλλος . πρόγραμμα οὗτος εἰμί ἄλλος χάρις μέλω λέγω . προλέγω γάρ ὁ ὁ κάμνω χάρις , εἶτα λέγω ὁ καθαρός δράω ποτός ἤ βρωτός . καί οὗτος ἐφεξῆς , πᾶς ὁράω διέρχομαι , εἶτα ἑξῆς ὑπέρ ὁ πρός ὁ ἁφή ἡδύς , ἐπαγγέλλω πρός ὁ λέγω ἕτερος λέγω χάρις ὅς ἐφεξῆς ἀκούω . τις μέντοι τέλειος ἐξαιρέω ὁ ἀντίγραφος . ὁ πρόγραμμα οὗτος ὁ , ἄλλος , τις δέ οὐ θηλυκός μετά ὁ ἰῶτα γράφω , ἀλλά Χωρὶς ὁ ι , κατά ὁ καλέω οὐδέτερος γένος , ἄλλος μή μέγας βλάπτω ἤ μή εὐανάληπτος , οἷος ὁ ψυχρός , ὅπου οὗτος δέω . καί ὁ μή μέγας βλάπτω δίδωμι εἰμί ἐνίοτε ὁ ἐπιθυμέω αὐτός σφόδρα καί μέλλω μισέω τε ὁ ἰατρός ἐκ ὁ μή λαμβάνω , ἀποστρέφω τε καί μηδείς αὐτός προστάσσω πείθω . δίδωμι τοίνυν ἀναγκαῖος εἰμί ἐνίοτε οὗτος ἔνιοι ὁ ἐπιθυμέω , ἐάν μή μέγας ὑπό αὐτός μέλλω βλάπτω , προλέγω μέν ὅτι βλάπτω καί δίδωμι αὐτός χαρίζομαι τίς βούλομαι ὁ κάμνω , πρός δέ ὁ μέλλω αὐτός ἀνταιτέω παρά αὐτός ὁ ἐν ὁ ἄλλος εὐπείθεια . οἶδα γάρ ἔνιοι ἐκ ὁ λαμβάνω πείθω . οὕτως γοῦν ἐγώ πολύς δίδωμι ψυχρός ὕδωρ ἐν ἐκεῖνος ὁ νόσημα ἐν ὅς μετά εἷς ἡμέρα εἰμί αὐτός χρεῖος , οὗτος μόνος ὁ κάμνω χαρίζομαι ὡς μή περιμένω ὁ ἀγαθός καιρός . ὡσαύτως δέ καί περί βαλανεῖον καί οἶνος καί πᾶς ὁ τοιοῦτος οἶδα πράσσω . εἰ μέντοι μηδέ ὅλος δέω μηδέ μετά εἷς ἡμέρα ὁ νόσημα μηδείς οὗτος , οὐ χράω χαρίζω ὁ κάμνω . βραχύς γάρ βλάβος ἐπανορθόω δυνατός εἰμί ὁ μετά οὗτος ὁ κάμνω εὐπείθεια . ὁ δέ οὕτως μέγας ὡς ἤτοι κίνδυνος ἔσχατος ἐπιφέρω ἤ χρόνος μῆκος , οὐκέτι οἷος τε πρός ὁ δέω πάλιν ἐπανάγω . γράφω δέ καί κατά ἄλλος λέξις ὁ πρόκειμαι ῥῆσις , εἷς μέν τοιόσδε · ἀλλά καί μέγας βλάπτω , οἷος ψυχρός ὅπου δέω , ὁ δή ὁ βλάπτω ῥῆμα ἐπί ὁ τέλος ἔχω ὁ ν , καί οὗτος γε ὁ γραφή ὁ παλαιός ὁ ἐξηγητής οἶδα . ἕτερος δέ γραφή εὑρίσκω ἐν ἄλλος ἀντίγραφος Χωρὶς ὁ ν τοιοῦτος · ὅς μή μέγας βλάπτω ἤ μή εὐανάληπτος , οἷος ψυχρός ὅπου οὗτος δέω . βούλομαι δέ ὁ πρόκειμαι λέξις ἤ μή εὐανάληπτος σημαίνω ὁ μή ταχέως ὑπείκω δύναμαι ὁ βοήθημα , ὡς ἐπανορθόω ὁ γίγνομαι ἤδη βλάβος . ἀλλά περί οὗτος ὁ πρᾶγμα ὅσος περί ὁ πρόσθεν λέγω ἀναμιμνῄσκω , [ χράω ] μηδείς εἰμί δέω νέος ἐξήγησις .