galenus.in-hippocratis-librum-vi-epidemiarum-commentarii-vi 1.16
Νηπίοισι βηχίον ξὺν γαστρὸς ταραχῇ καὶ πυρετῷ ξυνεχεῖ , σημαίνει μετὰ κρίσιν διμηναίῳ τὸ ξύμπαν εἰκοσταίῳ καὶ οἰδήματα ἐς ἄρθρα . Ἅπαντες ὁμοίως πιστεύοντες τοῖς γεγραμμένοις οἱ ἐξηγησάμενοι , μετὰ τοῦ μηδὲ νοεῖν , ὧν ἐπαινοῦσιν , ἔνια . καίτοι τινὰ μὲν , εἰ καὶ κακοζηλότερον εἰπεῖν , οἷον νεῦρα τῆς τέχνης ἐστὶν , τινὰ δὲ πάνυ σμικρὰν ἔχει τὴν ὠφέλειαν , ἔνια δὲ οὐδὲ σμικρὰν , ὥσπερ καὶ τὸ κατὰ τὴν προκειμένην ῥῆσιν . ἐγὼ γὰρ ὅσα μὲν ἀεὶ φαίνεται γινόμενα κατὰ τοὺς ἀῤῥώστους , ὡσαύτως ἀξιομνημόνευτα νομίζω , καὶ τούτων αὐτῶν μάλιστα τὰ μεγάλην ἔχοντα τὴν χρείαν , ὥσπερ ὀλίγον ἔμπροσθεν ἔλεγον , ἐπὶ τῆς κατὰ τὸ ῥῖγος προγνώσεως . ἐν σφοδροτάτῳ γὰρ ἐνίοτε πυρετῷ μετ’ ἀγρυπνίας καὶ ἄσης καὶ δίψους καὶ δυσφορίας , ἔσθ’ ὅτε δὲ καὶ παραφροσύνης , ἁπάντων ταραττομένων καὶ κλαιόντων τῶν οἰκείων τοῦ κάμνοντος , ἔνεστιν ἐπιστημονικῶς προειπόντα ῥῖγός τε καὶ ἱδρῶτα καὶ λύσιν τοῦ νοσήματος , Ἀσκληπιὸν εἶναι δοκεῖν . ἐπὶ δὲ τοῦ νῦν λεγομένου , πρῶτον μὲν οὐ σαφές ἐστιν ὃ λέγει . δεύτερον δὲ κᾂν ἁπάσας αὐτοῦ τὰς πιθανὰς ἐκδοχὰς ὑπόθηταί τις ἔχεσθαι τῆς τοῦ γράψαντος γνώμης , οὐδὲν ἐξ αὐτῶν ἐστι προειπεῖν ὑποκείσθω γάρ τι νήπιον βῆττον , ἅμα γαστρὸς ταραχῇ καὶ πυρετῷ συνεχεῖ , κᾄπειτα κρινόμενον ὁπωσοῦν ἐν ᾗπερ ἂν ἡμέρᾳ βούληταί τις , εἴτ’ οὖν ὀγδοηκοστῇ μετὰ τὴν ἀποκύησιν , εἴθ’ ἑξηκοστῇ , διττῶς γὰρ ἐξηγήσαντο τὴν λέξιν τήνδε , διμηνιαίῳ τὸ σύμπαν εἰκοσταίῳ , τινὲς μὲν δὲ ἀπὸ γενετῆς διμηνιαῖον εἶναι βουλόμενοι , καθ’ ἣν ἡμέραν κρίνεται τὸ παιδίον , εἰκοσταῖον δ’ ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἤρξατο νοσεῖν , τινὲς δὲ διμηνιαίῳ γινομένῳ τὴν νόσον ἀρξαμένην κριθῆναι μεθ’ ἡμέρας εἴκοσι , καὶ τούτων οὕτως ἐχόντων ἡμᾶς προλέγειν , ὅτι τούτῳ ﻿ τῷ παιδίῳ καὶ ἀπόστασίς τις εἰς ἄρθρα γενήσεται μετὰ τὴν κρίσιν . καὶ μὴν οὔτε διὰ παντὸς οὔθ’ ὡς τὸ πολὺ συμβήσεται τοῦτο . χρὴ δὲ τὰς προῤῥήσεις ἢ ἀμεταπταίστους εἶναι διὰ παντὸς ἢ σπανιάκις σφάλλεσθαι . τὸ δ’ ὀλιγάκις μὲν ἐπιτυγχάνειν , πλεονάκις δ’ ἀποτυγχάνειν , οὐ τεχνικόν .
Lemmas: νήπιος βηχίον σύν γαστήρ ταραχή καί πυρετός συνεχής , σημαίνω μετά κρίσις διμηναῖος ὁ σύμπας εἰκοσταῖος καί οἴδημα εἰς ἄρθρον . ἅπας ὅμοιος πιστεύω ὁ γράφω ὁ ἐξηγέομαι , μετά ὁ μηδέ νοέω , ὅς ἐπαινέω , ἔνιοι . καίτοι τις μέν , εἰ καί κακόζηλος λέγω , οἷος νεῦρον ὁ τέχνη εἰμί , τις δέ πάνυ μικρός ἔχω ὁ ὠφέλεια , ἔνιοι δέ οὐδέ μικρός , ὥσπερ καί ὁ κατά ὁ πρόκειμαι ῥῆσις . ἐγώ γάρ ὅσος μέν ἀεί φαίνω γίγνομαι κατά ὁ ἄρρωστος , ὡσαύτως ἀξιομνημόνευτος νομίζω , καί οὗτος αὐτός μάλιστα ὁ μέγας ἔχω ὁ χρεία , ὥσπερ ὀλίγος ἔμπροσθεν λέγω , ἐπί ὁ κατά ὁ ῥῖγος πρόγνωσις . ἐν σφοδρός γάρ ἐνίοτε πυρετός μετά ἀγρυπνία καί ἄση καί δίψος καί δυσφορία , εἰμί ὅτε δέ καί παραφροσύνη , ἅπας ταράσσω καί κλαίω ὁ οἰκεῖος ὁ κάμνω , ἔνειμι ἐπιστημονικός προλέγω ῥῖγος τε καί ἱδρώς καί λύσις ὁ νόσημα , Ἀσκληπιός ἔρχομαι δοκέω . ἐπί δέ ὁ νῦν λέγω , πρῶτος μέν οὐ σαφής εἰμί ὁ λέγω . δεύτερος δέ ἔͅν ἅπας αὐτός ὁ πιθανός ἐκδοχή ὑποτίθημι τις ἔχω ὁ ὁ γράφω γνώμη , οὐδείς ἐκ αὐτός εἰμί προλέγω ὑπόκειμαι γάρ τίς νήπιος βήσσω , ἅμα γαστήρ ταραχή καί πυρετός συνεχής , ᾄπειτα κρίνω ὁπωσοῦν ἐν ὅς ἄν ἡμέρα βούλομαι τις , εἶτα οὖν ὀγδοηκοστός μετά ὁ ἀποκύησις , εἴτε ἑξηκοστός , δισσός γάρ ἐξηγέομαι ὁ λέξις ὅδε , διμηνιαῖος ὁ σύμπας εἰκοσταῖος , τις μέν δέ ἀπό γενέτης διμηνιαῖος ἔρχομαι βούλομαι , κατά ὅς ἡμέρα κρίνω ὁ παιδίον , εἰκοσταῖος δέ ἀπό ὅς ἡμέρα ἄρχω νοσέω , τις δέ διμηνιαῖος γίγνομαι ὁ νόσος ἄρχω κρίνω μετά ἡμέρα εἴκοσι , καί οὗτος οὕτως ἔχω ἐγώ προλέγω , ὅτι οὗτος ﻿ ὁ παιδίον καί ἀπόστασις τις εἰς ἄρθρον γίγνομαι μετά ὁ κρίσις . καί μήν οὔτε διά πᾶς οὔτε ὡς ὁ πολύς συμβαίνω οὗτος . χράω δέ ὁ πρόρρησις ἤ ἀμετάπταιστος ἔρχομαι διά πᾶς ἤ σπανιάκις σφάλλω . ὁ δέ ὀλιγάκις μέν ἐπιτυγχάνω , πλεονάκις δέ ἀποτυγχάνω , οὐ τεχνικός .