galenus.in-hippocratis-librum-vi-epidemiarum-commentarii-vi 3.12
Οἷσιν , ὅταν ἀφροδισιάζωσι , φυσᾶται ἡ γαστὴρ ὡς Δαμαγόρᾳ , οἷσι δ’ ἐν τούτοισι ψόφος ὡς Ἀρκεσιλάῳ . Ταύτην τὴν ῥῆσιν ἄλλος ἄλλως γράφει καὶ τινες προστιθέασιν αὐτῇ τὸ , ὅταν ἄρχωνται , τὸ κατὰ τὴν ἀρχὴν εἰρημένον , οἷσιν , ἀφαιροῦντες καὶ ποιοῦντες τὴν λέξιν τοιαύτην · ὅταν ἄρχωνται ἀφροδισιάζειν , φυσᾶται ἡ γαστὴρ , βουλόμενοι τοὺς ἀρχομένους ἀφροδισίων , τουτέστι τοὺς πρῶτον ἐπιχειροῦντας τῷ ἔργῳ τούτῳ πάσχειν τὰ τῆς ῥήσεως ἐφεξῆς δηλούμενα . καίτοι τὴν γραφὴν ταύτην οὔτε βιβλίον τι παλαιὸν οὔτ’ ἐξηγητὴς οἶδεν . ἀλλ’ ὅμως οἱ περὶ τὸν Σαβῖνον ἐπὶ τῶν ἀρχομένων ἀφροδισιάζειν τὸν λόγον αὐτῷ εἶναί φασιν , καίτοι μνημονεύσαντος αὐτονομαστὶ τοῦ Ἱπποκράτους ἑνὸς ἀνθρώπου τοῦ Δαμαγόρου . τοῦτο δ’ εἴωθε ποιεῖν ὅταν ὀλίγοις τισὶ γενόμενον πρᾶγμα διέρχεται . καὶ χωρὶς δὲ τοῦ γεγραφέναι τι περὶ τούτων Ἱπποκράτει τὸ φαινόμενον ἐχρῆν ἐκ τῆς πείρας μαθεῖν . οὐ γὰρ συμβαίνει τοῖς ἀρχομένοις ἀφροδισίων ἐμφυσᾶσθαι τὴν κοιλίαν ἢ ψόφον ἴσχειν ἐν αὐτῇ , ἀλλὰ μᾶλλον ἐνίοις ἐν τῷ σπανίῳ τῶν παρακμαζόντων τε καὶ τὸ καλούμενον πάθημα φυσῶδές τε καὶ ὑποχονδριακὸν καὶ μελαγχολικὸν ἐχόντων , ἐμφυσᾶσθαι συμβαίνει μᾶλλον τὴν γαστέρα , ὅταν ἀφροδισίοις χρήσωνται . τοῖς δ’ αὐτοῖς τούτοις ὑπάρχει καὶ τὸ συνεχὲς ὀρέγεσθαι μίξεως . ὅπερ οὖν πολλάκις ἤδη πρόσθεν εἶπον , ἐάν τε παραλείπω τὰς γραφὰς ἃς ἐποιήσατο κατὰ τήνδε τὴν ῥῆσιν ἐάν τ’ εἴπω πάσας , ἑκατέρως μέμψονται πολλοὶ , ταῖς ἑαυτῶν ἐπιθυμίαις κρίνοντες τὸ σύμμετρον ἐν τοῖς λόγοις , οὐ τῇ τῶν πραγμάτων φύσει . καὶ μέντοι κᾀν τινα μὲν εἴπω τῶν εἰρημένων τε καὶ γεγραμμένων , τινὰ δὲ παραλείπω , καὶ οὕτως ἔσονταί τινες οἱ μεμψόμενοι τινὰ μὲν τῶν εἰρημένων , ὡς ἐχρῆν παραλελεῖφθαι καὶ ταῦτα ληρώδη γε ὄντα , τινὰ δὲ τῶν παραλελειμμένων , ὡς ἐχρῆν εἰρῆσθαι , μὴ χείρω τῶν εἰρημένων ὄντα . κατὰ μὲν γὰρ τὰς ὁσημέραι γινομένας συνουσίας , ὁποίαν τινὰ βούλωνται τὴν ἐξήγησιν ἀκούειν οἱ παρόντες , αὐτῶν ἐκείνων πυθόμενοι , ἁρμόττεσθαι πειρῶνται ταῖς βουλήσεσιν αὐτῶν . ἐν βιβλίῳ δ’ οὐκ ἔστι πρᾶξαι τοῦτο . διόπερ εἱλόμην ἐν μὲν ταῖς πλείσταις τῶν ῥήσεων ἢ μηδ’ ὅλως μνημονεύειν τῶν ὑπαλλαττόντων τὴν ἀρχαίαν γραφὴν , ἢ παντάπασιν ἀλλοκότως ἐξηγησαμένων . ἐπί τινων δ’ ἤτοι τὰ μὴ παντάπασιν ἀπιθάνως εἰρημένα μεμνῆσθαι χρὴ τοὺς ἀναγινώσκοντας τὰ ὑπομνήματα , καθ’ ἑκάστην τὴν ῥῆσιν ἀναμιμνήσκειν αὐτῶν ἐπαχθές . ὅπερ οὖν ἔλεγον , οἱ μὲν περὶ τὸν Σαβῖνον ὡς πρώην τοῖς τῶν ἀφροδισίων πειρωμένοις συμβαίνει τὰ κατὰ τὴν ῥῆσιν εἰρημένα πάσχειν ὡς ἀληθὲς ὑποθέμενοι πειρῶνται λέγειν τὴν αἰτίαν αὐτοῦ , τινὲς δ’ ἔμπαλιν τοῖσδε τὴν γραφὴν τῆς λέξεως ἐποιήσαντο τοιάνδε · εἰσὶν οἷσιν ὅταν ἀφροδισιάζωσι φυσᾶται ἡ γαστήρ . οἱ μὲν περὶ τὸν Σαβῖνον οὐκ ἀλόγως φασὶ τοῖς ἀφροδισιάζειν ἀρχομένοις τοῦτο συμβαίνειν · πρῶτον μὲν , ὅτι μέγας ὁ ξενισμὸς γίνεται περὶ τὸ σῶμα . γράφουσι γὰρ οὕτως αὐτοὶ , δι’ ὃν ξενισμὸν , φύσην , ἐπιληψίαν τε καὶ νεφρίτιδας αὐτοῖς , ἕτερά τε χρόνια γίνεσθαι . ἔπειτα δὲ καὶ ὅτι Δημόκριτος εἶπεν , ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου ἐν ταῖς συνουσίαις ἐκθόρνυται . καὶ μέντοι καὶ διότι φασὶ πολὺν ὀδαξησμὸν διὰ τὴν ἀλήθειαν τοῦ θερμοῦ καὶ τὴν δριμύτητα πάσχουσι καὶ κοινοῦ γε , ὡς λέγουσιν , ὄντος τοῦ λόγου θηλειῶν τε καὶ ἀῤῥένων , ἐπὶ θηλειῶν φασὶ σαφῆ τὴν αἰτίαν εἶναι . τῇ γὰρ ὑστέρᾳ τὸ μὲν ἔντερον ὑπεστόρεσται , ἡ κύστις δ’ ἐπίκειται . εἰκὸς οὖν ἐντεινομένην αὐτὴν καὶ σφριγῶσαν ἐπέχειν τὴν ἀμφοτέρων ἀπόκρισιν . ἐναπολαμβανομένης οὖν τῆς φύσης συνεχῶς ἐμπνευματοῦσθαι καὶ τοῦ οὔρου δὲ κατεχομένου τὸ ἐπιγάστριον οἰδεῖν . ταῦτα μὲν οὖν οἱ περὶ τὸν Σαβῖνον λέγουσιν , ἀπιθάνους αἰτίας ἀποδιδόντες τῶν μὴ γινομένων . οὐ γὰρ συμβαίνει ταῦτα τοῖς ἀρχομένοις ἀφροδισίων μειρακίοις , ἀλλὰ τοῖς μελαγχολικοῖς καὶ φυσώδεσιν ὀνομαζομένοις , οἳ καὶ μετὰ τὴν παρακμαστικὴν ἡλικίαν τὰ τοιαῦτα πάσχουσιν . ὅλως γὰρ τὸ φύσης ἐμπίπλασθαι δι’ ἀσθένειαν γίνεται τῆς ἐμφύτου θερμασίας . ἐῤῥωμένης γὰρ ταύτης τῶν τοιούτων οὐδὲν συμβαίνει . Ἀριστοτέλης δ’ ἐν τοῖς προβλήμασι καὶ τὴν αἰτίαν ζητεῖ , δι’ ἣν ἀφροδισιαστικοὺς συμβαίνει γίνεσθαι τοὺς μελαγχολικούς . ἀθροίζεσθαί τε πνεῦμά φησιν αὐτοῖς ἐν ὑποχονδρίοις φυσῶδες οὐκ ὀλίγον , διὸ πνευματώδη τε καὶ ὑποχονδριακὰ προσαγορεύεσθαι τὰ τοιαῦτα πάθη καὶ Διοκλῆς τε καὶ Πλειστόνικος , ἕτεροί τε πολλοὶ τῶν ἰατρῶν οὕτως ὀνομάζεσθαί φασιν αὐτὰ , οὐ χεῖρον δὲ καὶ λέξιν τινὰ τῶν τῷ Ἀριστοτέλει γεγραμμένων εἰπεῖν ἔχουσαν ὧδε · διὰ τί οἱ μελαγχολικοί εἰσιν ἀφροδισιαστικοί ; ἢ ὅτι πνευματώδεις ; τὸ γὰρ σπέρμα πνεύματος ἔξοδος ἐστί . διότι οὖν πολὺ τὸ τοιοῦτον , ἀνάγκη πολλάκις ἐπιθυμεῖν καθαίρεσθαι , κουφίζονται γάρ . διὰ τοῦτ’ οὖν καὶ Ῥοῦφος ἔλεγεν ἀντὶ τοῦ ψόφος , εἵλετο γράφειν φόβος , ἵνα ὁ λόγος ᾖ τῷ Ἱπποκράτει περὶ τῶν μελαγχολικῶν , οἷς ἐστὶν ἰδιαίτατος ὁ φόβος , ἄλλῳ μὲν γὰρ ἄλλο φοβερόν . ἕν γοῦν τι πάντως καθ’ ἕκαστον αὐτῶν , ὅταν γε τὰ μέτρια δυσθυμοῦσιν . εἰ δὲ μὴ καὶ δύο καὶ πλείω καὶ πάνυ πολλὰ , καί τισιν αὐτῶν ἅπαντα . γενήσεται οὖν κατὰ μὲν τὸν Ῥοῦφον ἡ λέξις οὕτως ἔχουσα . οἷσιν , ὅταν ἀφροδισιάζωσι , φυσᾶται ἡ γαστὴρ ὡς Δαμαγόρᾳ , ὅθεν τούτοις ὁ φόβος . κατὰ δὲ τοὺς παλαιοὺς ἐξηγητὰς , ὡς ἐν ἀρχῇ γέγραπται , τὴν γὰρ ἐκείνων γραφὴν ἀεὶ προστίθημι , κᾂν ἡμαρτῆσθαι δοκεῖ κατὰ τοὺς πρώτους ἀντιγραψαμένους . ἄμεινον γὰρ , ὡς εἶπον ἤδη πολλάκις , ὅπως εὑρέθη γεγραμμένον εἰπόντας οὕτως ἤδη προσεπινοεῖν αὐτούς τι δηλοῦντας αὐτὸ τοῦτο . λέλεκται δὲ καὶ ἡ περὶ τὸν Σαβῖνον ἐξήγησις . Καπίτων δὲ οὕτως ἔγραψεν , οἷς ἔστιν , ὅταν ἀφροδισιάζωσι , φυσᾶται ἡ γαστὴρ , ὡς Δαμαγόρᾳ , οἷσι δ’ ἐν τούτοισι , ψόφος . Διοσκορίδης δὲ οὕτως · οἷσι μὲν ὅταν ἀφροδισιάζωσι , φυσᾶται ἡ γαστὴρ ὡς Δαμαγόρᾳ , οἷσιν ἐν τούτοισι ψόφος . ἀφεῖλε γὰρ οὗτος τὸ δ’ , οὐ μὴν οὐδὲ κατὰ τὴν ἐξήγησιν τοῦ ψόφος ὀνόματος ὡμολόγησαν ἀλλήλοις οἱ ἐξηγηταὶ , τινὲς μὲν βορβορυγμὸν δηλοῦσθαι λέγοντες , ἔνιοι ἐρυγὴν , ἔνιοι δὲ τὰς κάτω διεξιούσας φύσας , ἔνιοι δ’ ὅ τι ἂν ᾖ τούτων ἁπλῶς . εἴ τις οὖν ἐν τοῖς ἐντέροις κίνησις αἰσθητὴ ταῖς ἀκοαῖς , εἰσὶ γὰρ καὶ ἄλλαι τινὲς , ἔξωθεν τῶν βορβορυγμῶν ἐν τοῖς ἐντέροις κινήσεις τε καὶ ψόφοι , τινὲς μὲν ἤχοις ἐοικότες , τινὲς δὲ συριγμοῖς , ἤ τινι τοιούτῳ τρόπῳ ψόφῳ . Ἀρκεσίλαος δέ φησιν οὐ μόνον ἐφυσᾶτο ἡ γαστὴρ , ἀλλὰ καὶ ᾤδει , τουτέστιν οἴδημα εἶχεν . εἴρηκα δὲ ἤδη πολλάκις οἴδημα καλεῖν αὐτὸν ἅπαντα τὸν παρὰ φύσιν ὄγκον , εἴτε φλεγμονῶδες εἴτ’ ἐρυσιπελατώδης εἴτε σκιῤῥώδης εἴη , τῶν νεωτέρων μόνων τὸν χαῦνον ὄγκον οἴδημα καλούντων . ἀλλά γε ποῖόν τινα λέγει τὸν ὄγκον γενέσθαι τῷ Ἀρκεσιλάῳ ζήτημά ἐστιν οὐ σμικρόν . ἐμοὶ μὲν οὖν δοκεῖ τὸν ἰδίως ὑπὸ τῶν νεωτέρων ὀνομαζόμενον εἰρηκέναι . οὐκ ἔστι δ’ ἀπίθανον ἐρυσίπελας ἢ φλεγμονὴν ἢ σκίῤῥον ἢ τι τῶν τοιούτων γενέσθαι περὶ τὸν τῶν ἀφροδισίων καιρὸν ἢ σμικρὸν ὕστερον , αὖθίς τε μετ’ οὐ πολὺ καθίστασθαι τοῦτο . τοῖς δ’ ἐξηγηταῖς ὅλον τοῦτο παραλέλειπται τὸ σκέμμα . τοῦ μέντοι Ἀρκεσιλάου τούτου καὶ καθ’ ἕτερον τόπον τοῦ βιβλίου μέμνηται ὁ Ἱπποκράτης , ἔνθα φησίν · ἐν τοῖσι προσόδοισιν οἷς ψοφοῦσιν , ὡς Ἀρκεσίλαος . εὔδηλον οὖν ὅτι τοῖς τοιούτοις φύσης ἐστὶν ἡ γαστὴρ μεστὴ καὶ ταύτην ὑπὸ τῆς γινομένης συντονίας ἐν τοῖς ἀφροδισίοις ἐκκρίνεσθαι συμβαίνει . Διοσκορίδης δὲ οὕτως ἔγραψε τὴν ῥῆσιν · Ἀρκεσιλάῳ δὲ κακὸν ᾤδει τὸ φυσῶδες , ἀντὶ τοῦ κακὸν ὤζετο τὸ φυσῶδες , ὡδὶ γεγράφθαι βουλόμενος , οἱ δ’ ἄλλοι πάντες ἀρχὴν τῆς δευτέρας ῥήσεως ἐποιήσαντο τὸ φυσῶδες , ὡς ἐφεξῆς γέγραπται .
Lemmas: Οἷσιν , ὅταν ἀφροδισιάζω , φυσάω ὁ γαστήρ ὡς Δαμαγόρας , ὅς δέ ἐν οὗτος ψόφος ὡς Ἀρκεσίλαος . οὗτος ὁ ῥῆσις ἄλλος ἄλλως γράφω καί τις προστίθημι αὐτός ὁ , ὅταν ἄρχω , ὁ κατά ὁ ἀρχή λέγω , ὅς , ἀφαιρέω καί ποιέω ὁ λέξις τοιοῦτος · ὅταν ἄρχω ἀφροδισιάζω , φυσάω ὁ γαστήρ , βούλομαι ὁ ἄρχω ἀφροδίσιος , τουτέστι ὁ πρῶτος ἐπιχειρέω ὁ ἔργον οὗτος πάσχω ὁ ὁ ῥῆσις ἐφεξῆς δηλόω . καίτοι ὁ γραφή οὗτος οὔτε βιβλίον τίς παλαιός οὔτε ἐξηγητής οἶδα . ἀλλά ὅμως ὁ περί ὁ Σαβῖνος ἐπί ὁ ἄρχω ἀφροδισιάζω ὁ λόγος αὐτός εἰμί φημί , καίτοι μνημονεύω αὐτονομαστί ὁ Ἱπποκράτης εἷς ἄνθρωπος ὁ Δαμαγόρας . οὗτος δέ εἴωθα ποιέω ὅταν ὀλίγος τις γίγνομαι πρᾶγμα διέρχομαι . καί Χωρὶς δέ ὁ γράφω τίς περί οὗτος Ἱπποκράτης ὁ φαίνω χρή ἐκ ὁ πεῖρα μανθάνω . οὐ γάρ συμβαίνω ὁ ἄρχω ἀφροδίσιος ἐμφυσάω ὁ κοιλία ἤ ψόφος ἴσχω ἐν αὐτός , ἀλλά μᾶλλον ἔνιοι ἐν ὁ σπάνιος ὁ παρακμάζω τε καί ὁ καλέω πάθημα φυσώδης τε καί ὑποχονδριακός καί μελαγχολικός ἔχω , ἐμφυσάω συμβαίνω μᾶλλον ὁ γαστήρ , ὅταν ἀφροδίσιος χράω . ὁ δέ αὐτός οὗτος ὑπάρχω καί ὁ συνεχής ὀρέγω μίξις . ὅς οὖν πολλάκις ἤδη πρόσθεν λέγω , ἐάν τε παραλείπω ὁ γραφή ὅς ποιέω κατά ὅδε ὁ ῥῆσις ἐάν τε λέγω πᾶς , ἑκάτερος μέμφομαι πολύς , ὁ ἑαυτοῦ ἐπιθυμία κρίνω ὁ σύμμετρος ἐν ὁ λόγος , οὐ ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις . καί μέντοι εἰͅν τις μέν λέγω ὁ λέγω τε καί γράφω , τις δέ παραλείπω , καί οὕτως εἰμί τις ὁ μέμφομαι τις μέν ὁ λέγω , ὡς χρή παραλείπω καί οὗτος ληρώδης γε εἰμί , τις δέ ὁ παραλείπω , ὡς χρή λέγω , μή χείρων ὁ λέγω εἰμί . κατά μέν γάρ ὁ ὁσημέραι γίγνομαι συνουσία , ὁποῖος τις βούλομαι ὁ ἐξήγησις ἀκούω ὁ πάρειμι , αὐτός ἐκεῖνος πυνθάνομαι , ἁρμόζω πειράω ὁ βούλησις αὐτός . ἐν βιβλίον δέ οὐ εἰμί πράσσω οὗτος . διόπερ αἱρέω ἐν μέν ὁ πλεῖστος ὁ ῥῆσις ἤ μηδέ ὅλος μνημονεύω ὁ ὑπαλλάσσω ὁ ἀρχαῖος γραφή , ἤ παντάπασι ἀλλόκοτος ἐξηγέομαι . ἐπί τις δέ ἤτοι ὁ μή παντάπασι ἀπίθανος λέγω μιμνήσκω χράω ὁ ἀναγιγνώσκω ὁ ὑπόμνημα , κατά ἕκαστος ὁ ῥῆσις ἀναμιμνήσκω αὐτός ἐπαχθής . ὅς οὖν λέγω , ὁ μέν περί ὁ Σαβῖνος ὡς πρώην ὁ ὁ ἀφροδίσιος πειράω συμβαίνω ὁ κατά ὁ ῥῆσις λέγω πάσχω ὡς ἀληθής ὑποτίθημι πειράω λέγω ὁ αἰτία αὐτός , τις δέ ἔμπαλιν ὅδε ὁ γραφή ὁ λέξις ποιέω τοιόσδε · εἰμί ὅς ὅταν ἀφροδισιάζω φυσάω ὁ γαστήρ . ὁ μέν περί ὁ Σαβῖνος οὐ ἄλογος φημί ὁ ἀφροδισιάζω ἄρχω οὗτος συμβαίνω · πρῶτος μέν , ὅτι μέγας ὁ ξενισμός γίγνομαι περί ὁ σῶμα . γράφω γάρ οὕτως αὐτός , διά ὅς ξενισμός , φύω , ἐπιληψία τε καί νεφρῖτις αὐτός , ἕτερος τε χρόνιος γίγνομαι . ἔπειτα δέ καί ὅτι Δημόκριτος λέγω , ἄνθρωπος ἐκ ἄνθρωπος ἐν ὁ συνουσία ἐκθόρνυμαι . καί μέντοι καί διότι φημί πολύς ὀδαξησμός διά ὁ ἀλήθεια ὁ θερμός καί ὁ δριμύτης πάσχω καί κοινός γε , ὡς λέγω , εἰμί ὁ λόγος θῆλυς τε καί ἄρσην , ἐπί θῆλυς φημί σαφής ὁ αἰτία ἔρχομαι . ὁ γάρ ὑστέρα ὁ μέν ἔντερον ὑπεστόρεστημι , ὁ κύστις δέ ἐπίκειμαι . ἔοικα οὖν ἐντείνω αὐτός καί σφριγάω ἐπέχω ὁ ἀμφότερος ἀπόκρισις . ἐναπολαμβάνω οὖν ὁ φύσις συνεχής ἐμπνευματόω καί ὁ ὅρος δέ κατέχω ὁ ἐπιγάστριος οἰδέω . οὗτος μέν οὖν ὁ περί ὁ Σαβῖνος λέγω , ἀπίθανος αἰτία ἀποδίδωμι ὁ μή γίγνομαι . οὐ γάρ συμβαίνω οὗτος ὁ ἄρχω ἀφροδίσιος μειράκιον , ἀλλά ὁ μελαγχολικός καί φυσώδης ὀνομάζω , ὅς καί μετά ὁ παρακμαστικός ἡλικία ὁ τοιοῦτος πάσχω . ὅλος γάρ ὁ φύσις ἐμπίμπλημι διά ἀσθένεια γίγνομαι ὁ ἔμφυτος θερμασία . ῥώννυμι γάρ οὗτος ὁ τοιοῦτος οὐδείς συμβαίνω . Ἀριστοτέλης δέ ἐν ὁ πρόβλημα καί ὁ αἰτία ζητέω , διά ὅς ἀφροδισιαστικός συμβαίνω γίγνομαι ὁ μελαγχολικός . ἀθροίζω τε πνεῦμα φημί αὐτός ἐν ὑποχόνδριος φυσώδης οὐ ὀλίγος , διό πνευματώδης τε καί ὑποχονδριακός προσαγορεύω ὁ τοιοῦτος πάθος καί Διοκλῆς τε καί Πλειστόνικος , ἕτερος τε πολύς ὁ ἰατρός οὕτως ὀνομάζω φημί αὐτός , οὐ χείρων δέ καί λέξις τις ὁ ὁ Ἀριστοτέλης γράφω λέγω ἔχω ὧδε · διά τίς ὁ μελαγχολικός εἰμί ἀφροδισιαστικός ; ἤ ὅτι πνευματώδης ; ὁ γάρ σπέρμα πνεῦμα ἔξοδος εἰμί . διότι οὖν πολύς ὁ τοιοῦτος , ἀνάγκη πολλάκις ἐπιθυμέω καθαίρω , κουφίζω γάρ . διά οὗτος οὖν καί Ῥοῦφος λέγω ἀντί ὁ ψόφος , αἱρέω γράφω φόβος , ἵνα ὁ λόγος εἰμί ὁ Ἱπποκράτης περί ὁ μελαγχολικός , ὅς εἰμί ἴδιος ὁ φόβος , ἄλλος μέν γάρ ἄλλος φοβερός . εἷς γοῦν τίς πάντως κατά ἕκαστος αὐτός , ὅταν γε ὁ μέτριος δυσθυμέω . εἰ δέ μή καί δύο καί πλείων καί πάνυ πολύς , εἰ τις αὐτός ἅπας . γίγνομαι οὖν κατά μέν ὁ Ῥοῦφος ὁ λέξις οὕτως ἔχω . ὅς , ὅταν ἀφροδισιάζω , φυσάω ὁ γαστήρ ὡς Δαμαγόρας , ὅθεν οὗτος ὁ φόβος . κατά δέ ὁ παλαιός ἐξηγητής , ὡς ἐν ἀρχή γράφω , ὁ γάρ ἐκεῖνος γραφή ἀεί προστίθημι , ἔͅν ἁμαρτάνω δοκέω κατά ὁ πρῶτος ἀντιγράφω . ἀγαθός γάρ , ὡς λέγω ἤδη πολλάκις , ὅπως εὑρίσκω γράφω λέγω οὕτως ἤδη προσεπινοέω αὐτός τίς δηλόω αὐτός οὗτος . λέγω δέ καί ὁ περί ὁ Σαβῖνος ἐξήγησις . Καπίτων δέ οὕτως γράφω , ὅς εἰμί , ὅταν ἀφροδισιάζω , φυσάω ὁ γαστήρ , ὡς Δαμαγόρας , ὅς δέ ἐν οὗτος , ψόφος . Διοσκορίδης δέ οὕτως · ὅς μέν ὅταν ἀφροδισιάζω , φυσάω ὁ γαστήρ ὡς Δαμαγόρας , ὅς ἐν οὗτος ψόφος . ἀφαιρέω γάρ οὗτος ὁ δέ , οὐ μήν οὐδέ κατά ὁ ἐξήγησις ὁ ψόφος ὄνομα ὁμολογέω ἀλλήλων ὁ ἐξηγητής , τις μέν βορβορυγμός δηλόω λέγω , ἔνιοι ἐρυγή , ἔνιοι δέ ὁ κάτω διεξέρχομαι φῦσα , ἔνιοι δέ ὁ τίς ἄν εἰμί οὗτος ἁπλῶς . εἰ τις οὖν ἐν ὁ ἔντερον κίνησις αἰσθητός ὁ ἀκοή , εἰμί γάρ καί ἄλλος τις , ἔξωθεν ὁ βορβορυγμός ἐν ὁ ἔντερον κίνησις τε καί ψόφος , τις μέν ἦχος ἔοικα , τις δέ συριγμός , ἤ τις τοιοῦτος τρόπος ψόφος . Ἀρκεσίλαος δέ φημί οὐ μόνος φυσάω ὁ γαστήρ , ἀλλά καί οἰδέω , τουτέστι οἴδημα ἔχω . λέγω δέ ἤδη πολλάκις οἴδημα καλέω αὐτός ἅπας ὁ παρά φύσις ὄγκος , εἴτε φλεγμονώδης εἶτα ἐρυσιπελατώδης εἴτε κιρρώδης εἰμί , ὁ νέος μόνος ὁ χαῦνος ὄγκος οἴδημα καλέω . ἀλλά γε ποῖος τις λέγω ὁ ὄγκος γίγνομαι ὁ Ἀρκεσίλαος ζήτημα εἰμί οὐ μικρός . ἐγώ μέν οὖν δοκέω ὁ ἴδιος ὑπό ὁ νέος ὀνομάζω λέγω . οὐ εἰμί δέ ἀπίθανος ἐρυσίπελας ἤ φλεγμονή ἤ σκίρρος ἤ τίς ὁ τοιοῦτος γίγνομαι περί ὁ ὁ ἀφροδίσιος καιρός ἤ μικρός ὕστερον , αὖθις τε μετά οὐ πολύς καθίστημι οὗτος . ὁ δέ ἐξηγητής ὅλος οὗτος παραλείπω ὁ σκέμμα . ὁ μέντοι Ἀρκεσίλαος οὗτος καί κατά ἕτερος τόπος ὁ βιβλίο μιμνήσκω ὁ Ἱπποκράτης , ἔνθα φημί · ἐν ὁ πρόσοδος ὅς ψοφέω , ὡς Ἀρκεσίλαος . εὔδηλος οὖν ὅτι ὁ τοιοῦτος φύσις εἰμί ὁ γαστήρ μεστός καί οὗτος ὑπό ὁ γίγνομαι συντονία ἐν ὁ ἀφροδίσιος ἐκκρίνω συμβαίνω . Διοσκορίδης δέ οὕτως γράφω ὁ ῥῆσις · Ἀρκεσίλαος δέ κακός οἰδέω ὁ φυσώδης , ἀντί ὁ κακός ὄζω ὁ φυσώδης , ὡδί γράφω βούλομαι , ὁ δέ ἄλλος πᾶς ἀρχή ὁ δεύτερος ῥῆσις ποιέω ὁ φυσώδης , ὡς ἐφεξῆς γράφω .