galenus.in-hippocratis-librum-primum-epidemiarum-commentarii-iii 3.3.74
Ἐν Θάσῳ Πυθίωνα , ὃς κατέκειτο τοῦ Ἡρακλείου , ἐκ πότων καὶ κόπων καὶ διαίτης γενομένης ἀμελέος , ῥῖγος μέγα καὶ πυρετὸς ὀξὺς ἔλαβε . γλῶσσα ἐπίξηρος , διψώδης , χολώδης , οὐχ ὕπνωσεν , οὖρα ὑπομέλανα , ἐναιώρημα μετέωρον , οὐχ ἵδρυτο . δευτέρῃ περὶ μέσον ἡμέρης ψύξις ἀκρέων . τὰ περὶ χεῖρας καὶ κεφαλὴν μᾶλλον . ἄναυδος , ἄφωνος , βραχύπνοος ἐπὶ χρόνον πολὺν , ἀνεθερμάνθη , δίψαι , νύκτα δι’ ἡσυχίης , ἵδρωσε τὴν κεφαλὴν σμικρά . τρίτῃ ἡμέρῃ δι’ ἡσυχίας . ὀψὲ δὲ περὶ ἡλίου δυσμὰς , ὑπεψύχθη σμικρὰ , ταραχὴ νυκτὸς ἐπιπόνως , οὐδὲν ὕπνωσεν . ἀπὸ δὲ κοιλίης ψυχρὰ , ξυνεστηκότα κόπρανα διῆλθε . τετάρτῃ πρωῒ δι’ ἡσυχίης . περὶ δὲ μέσον ἡμέρης πάντα παρωξύνθη , ψύξις , ἄναυδος , ἄφωνος , ἐπὶ τὸ χεῖρον ἀνεθερμάνθη . μετὰ χρόνον οὔρησε μέλανα , ἐναιώρημα ἔχοντα , νύκτα δι’ ἡσυχίης ἐκοιμήθη . πέμπτῃ ἔδοξε κουφισθῆναι , κατὰ δὲ κοιλίην βάρος μετὰ πόνου , διψώδης , νύκτα ἐπιπόνως . ἕκτῃ πρωῒ μὲν δι’ ἡσυχίης , δείλης δὲ οἱ πόνοι μείζους παρωξύνθη . ἀπὸ δὲ κοιλίης ὀψὲ κλυσματίῳ καλῶς διῆλθε , νυκτὸς ἐκοιμήθη . ἑβδόμῃ ἡμέρῃ ἀσώδης , ὑπεδυσφόρει , οὔρησεν ἐλαιῶδες , νυκτὸς ταραχὴ πολλὴ , παρέλεγεν , οὐδὲν ἐκοιμᾶτο . ὀγδόῃ πρωῒ μὲν ἐκοιμήθη σμικρὰ , ταχὺ δὲ ψύξις καὶ ἀφωνίη , λεπτὸν πνεῦμα καὶ μινυθῶδες ὀψὲ δὲ πάλιν ἀνεθερμάνθη , παρέκρουσεν . ἤδη δὲ πρὸς ἡμέρην σμικρὰ ἐκουφίσθη , διαχωρήματα ἄκρητα σμικρὰ , χολώδεα , ἐνάτῃ κωματώδης , ὅτε διεγείροιτο , οὐ λίην διψώδης . περὶ δὲ ἡλίου δυσμὰς ἐδυσφόρει , παρέλεγε , νύκτα κακήν . δεκάτῃ πρωῒ ἄφωνος , πολλὴ ψύξις , πυρετὸς ὀξὺς , πολὺς ἱδρὼς , ἔθανεν . ἐν ἀρτίῃσιν οἱ πόνοι τούτῳ . Καὶ τούτου πάνθ’ εὑρήσεις ἀπ’ ἀρχῆς τά τε συμπτώματα καὶ τὰ σημεῖα θανατώδη γινόμενα καὶ τοὺς παροξυσμοὺς ἐν ἀρτίαις , ὡς αὐτὸς ὁ Ἱπποκράτης ἐπεσημήνατο , προσθεὶς τῇ τῆς ιβ΄ ἡμέρας διηγήσει , καθ’ ἣν ἀποθανεῖν αὐτὸν ἔφη , ἐν ἀρτίῃσιν οἱ πόνοι τούτῳ . καὶ γὰρ ὁ θάνατος ὑποπέπτωκε τῷ γενικῷ σημαινομένῳ τῆς κρίσεως , ὡς ἐδείχθη . πεφύλακται δὲ κᾀπὶ τούτου τοῦ ἀῤῥώστου τὸ τὰς κρίσεις γενέσθαι τοὐπίπαν , ἐν αἷς οἱ πόνοι μείζους . ἐν ἀρτίαις γὰρ αὐτῶν γενομένων ἠκολούθησε καὶ ὁ θάνατος ἐν ἀρτίᾳ . γέγραπται δ’ ἐν τῇ διηγήσει τῶν συμβαινόντων αὐτῷ δύο ταῦτα , δεόμενα ἐξηγήσεως . ἔστι δ’ αὐτῶν τὸ μὲν ἕτερον ἐπὶ τῆς ἀναπνοῆς , βραχύπνους μὲν ἐν τῇ τῆς β΄ ἡμέρας διηγήσει γέγραπται . λεπτὸν δὲ πνεῦμα καὶ μινυθῶδες ἔσχεν ἐν τῇ η΄ , ἔμαθες δ’ ἔν τε τῷ α΄ περὶ δυσπνοίας κᾀν τῷ β΄ τῶν εἰς τὸ προγνωστικὸν ὑπομνημάτων , ἔνθα τὴν ῥῆσιν ἐξηγούμην τήνδε · πνεῦμα δὲ πυκνὸν μὲν ἐὸν πόνον σημαίνει ἢ φλεγμονὴν ἐν τοῖσιν ὑπὲρ τῶν φρενῶν χωρίοισιν , ὡς ἐστί τι σμικρὸν ἅμα καὶ ἀραιὸν πνεῦμα ψυχομένης καὶ νεκρουμένης ἤδη τῆς ζωτικῆς δυνάμεως γιγνόμενον , ὃ διά τινος τῶν χωριστῶν συμπτωμάτων ἐδήλωσεν εἰπὼν , ψυχρὸν δ’ ἐκπνεόμενον ἐκ τῶν ῥινῶν καὶ τοῦ στόματος ὀλέθριον κάρτα ἤδη γίγνεται τοῦτο γοῦν ἡγητέον αὐτὸν καὶ νῦν εἰρηκέναι , κατὰ μὲν τὴν β΄ ἡμέραν βραχὺ , κατὰ δὲ τὴν η΄ λεπτὸν καὶ μινυθῶδες . ἔστι μὲν γάρ τι καὶ ἄλλο πνεῦμα βραχύ τε ἅμα καὶ πυκνὸν , ὀδύνην σημαῖνον , ὡς ἐδείκνυμεν , ἤτοι γε ἐν τοῖς ἀναπνευστικοῖς μορίοις ἢ τοῖς παρεγκειμένοις αὐτοῖς . ἀλλ’ ἐὰν ἀμφότερα παραβάλλῃς ἀλλήλοις , βραχύτερον πολὺ τὸν ἔξωθεν εἴσω ἑλκόμενον ἀέρα κατὰ τὸ ἕτερον εὑρήσεις , ὃν σμικρὸν ἅμα καὶ ἀραιὸν ἔφη γίγνεσθαι . τὸ γὰρ πρὸς τὸ βραχὺ πυκνὸν ἀναπληροῖ τῇ συνεχείᾳ τὸ καθ’ ἑκάστην εἰσπνοὴν ἐνδεὲς , ὡς οἱ συνεχῶς πίνοντες βραχύ . καὶ γὰρ τούτων βραχυπότους ἐρεῖς ὅσοι καὶ βραχὺ καὶ διὰ πολλοῦ πίνουσιν . εἰ δέ τις βραχὺ μὲν , ἀλλὰ συνεχῶς πίνει , τοῦτον ἁπλῶς οὐκ ἂν εἴποις βραχύποτον , ἀλλὰ μετὰ βραχὺ πίνοντα . κατὰ τὸν αὐτὸν οὖν τρόπον ὁ κυρίως ὀνομαζόμενος βραχύπνους , καθ’ ἑκάστην εἰσπνοὴν οὐ βραχὺ μόνον , ἀλλὰ καὶ διὰ πολλοῦ χρόνου τὸν ἔξωθεν ἀέρα διὰ τοῦ λάρυγγος ἐπισπᾶται . τάχ’ οὖν ζητήσεις κατὰ τί προειρηκὼς ὁ Ἱπποκράτης ἐν τῇ α΄ τῶν ἡμερῶν πυρετὸν ὀξὺν γεγονέναι , τῇ β΄ βραχύπνουν ἔφη τὸν ἄνθρωπον εἶναι . δέδεικται γὰρ ἡμῖν ἐν τοῖς σφοδροῖς πυρετοῖς πνεῦμα μέγα καὶ πυκνὸν γενόμενον . φήσομεν ὅτι ἐν μὲν τῇ α΄ τῶν ἡμερῶν τὸ διὰ τοὺς σηπομένους χυμοὺς ἀναφθὲν πυρετῶδες θερμὸν αὐτὸ μὲν διεφορήθη , κατελείφθη δὲ τὸ ἔμφυτον μόνον ἀσθενὲς ὑπάρχον , ὡς ἤδη σβέννυσθαι , πρὶν αὖθις ἀναφθῆναι τὸ πυρετῶδες θερμὸν , οἷον ζεσάντων τῶν σηπομένων χυμῶν . ἡ β΄ τῶν ἡμερῶν ἤνεγκε τὸ τῆς ψύξεως σημεῖον . ἀπόδειξις δὲ τούτου μεγίστη . τηνικαῦτα γὰρ βραχύπνουν αὐτὸν γεγονέναι φησὶ καὶ κατεψύχθαι . γράφει γοῦν ἐπὶ τῆς δευτέρας ἡμέρας ὧδε . δευτέρῃ περὶ μέσον ἡμέρης ψύξις ἀκρέων τὰ περὶ χεῖρας καὶ κεφαλὴν μᾶλλον , ἄναυδος , ἄφωνος , βραχύπνοος ἐπὶ χρόνον πολύν . ἐπὶ δὲ τῆς η΄ πάλιν τάδε γράφει , η΄ πρωῒ μὲν ἐκοιμήθη μικρὰ , ταχὺ δὲ ψύξις , ἀφωνίη , λεπτὸν πνεῦμα καὶ μινυθῶδες . ἔνθα μοι καὶ τούτῳ πρόσχες τὸν νοῦν , ὁπηνίκα κατεψύχθη μετὰ τῆς κακοπνοίας καὶ τὴν ἀφωνίαν αὐτῷ γεγονέναι φησὶ καὶ αὐτὴν εἰωθυῖαν πολλάκις ἐπὶ νεκρώσει τῆς φύσεως γίγνεσθαι . κατὰ τὴν δ΄ ἡμέραν ἡνίκα γράφει , ψύξις , ἄναυδος , ἄφωνος ἐπὶ τὸ χεῖρον , ἐμφαίνει διὰ τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον προσθήκης καὶ τὸ βραχύπνουν αὐτὸν γεγονέναι . καταλείπεται τοίνυν ἐπὶ τούτου ἡμῖν ἐξηγήσασθαι διὰ τί προειπὼν ἄναυδος ἐπήνεγκεν ἄφωνος . ἔστι δὲ καὶ τούτου λόγος τοιοῦτος . τὴν αὐδὴν οὔτε πᾶν τὸ τῆς ἀκοῆς ἴδιον αἰσθητὸν οἱ παλαιοὶ φαίνονται καλοῦντες , οὔτ’ ἐκεῖνο τὸ εἶδος αὐτοῦ μόνον , ὅσον ἐκπέμπεται κατὰ προαίρεσιν τοῦ ζώου διὰ τοῦ στόματος , ἐν ᾧ περιέχεται καὶ τὸ κλαίειν καὶ τὸ συρίττειν , οἰμώζειν τε καὶ βήττειν καὶ ὅσα τἄλλα τοιαῦτα , μόνην δὲ τὴν ἀνθρώπου φωνὴν , καθ’ ἣν διαλεγόμεθα πρὸς ἀλλήλους , αὐδὴν ὀνομάζουσιν . οὕτω γοῦν καὶ ὁ ποιητὴς ἡνίκα ἐποίησε τοῖς ἰδίοις ἵπποις διαλεγόμενον τὸν Ἀχιλλέα , τηνικαῦτά φησι τὸν ἕτερον αὐτῶν ἀμείψασθαι λόγοις χρησάμενον ἀνθρωπίνῃ διαλέκτῳ . Αὐδήεντα , γάρ φησιν , ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη . οὐκ ὡς ἄφωνον ὄντα πρότερον , οὐχ ὡς οὐκ ἔχοντα τὴν κοινὴν τῶν ἵππων φωνὴν , ἀλλ’ ὡς οὐκ ὀνομαζομένην αὐδὴν ἐκείνην . οὕτως οὖν καὶ θεὸν αὐδήεσσαν εἴρηκε τὴν ἀνθρωπίνῃ διαλέκτῳ χρωμένην , ὅτι καὶ αὐτὴν ἀνθρωποειδῆ φασιν εἶναι μὴ πάντων τῶν θεῶν τοιούτων ὑπαρχόντων . ἐναργῶς γοῦν ἥλιος καὶ σελήνη καὶ τὰ λοιπὰ τῶν ἄστρων ἀποκεχώρηκε πάμπολυ τῆς τῶν ἀνθρώπων ἰδέας . καὶ ὁ Ἱπποκράτης οὖν ἄναυδον μὲν εἶπεν ἐπὶ τοῦ μὴ δυναμένου διαλέγεσθαι , τὸν δ’ ἄφωνον ἐπὶ τοῦ μηδ’ οἰμῶξαι μηδὲ βοῆσαι δυναμένου . δῆλον δέ ἐστι τὸ τοιοῦτον μοχθηρότερον εἶναι τῆς ὡς ἂν εἴποι τις ἀναυδίας . οἷς οὖν ἡ γλῶττα μόνη παραλέλυται , φωνεῖν μὲν μέγιστον ἐνίοτε δύνανται , διαλέγεσθαι δ’ οὐ δύνανται . εἰ δὲ μηδὲ ἐκφωνεῖν οἷοί τε εἶεν , ἐσχάτης νεκρώσεως ἐστὶ τὸ τοιοῦτον γνώρισμα τῶν οὕτως ἐχόντων , μὴ οἰμωζόντων μήτε στεναζόντων μήθ’ ὅλως φθέγγεσθαι δυναμένων . Σαβῖνος δὲ καὶ ταῦτα τοῖς ἄλλοις τὸν μὲν οὐδ’ ὅλως ἔχοντα φωνὴν οὐδεμίαν ἄναυδον εἰρῆσθαι νομίζει , τὸν δ’ ἄφωνον ἐν ἴσῳ τῷ ἀπόπληκτον ὑπὸ τοῦ Ἱπποκράτους γεγράφθαι φησὶν , ὥσπερ οὐ δυναμένου καλέσαι τὸν οὕτω διακείμενον ἀπόπληκτον . οὐ μὴν οὐδὲ τἄλλα τὰ κατὰ διάθεσιν εἰρημένα συνᾴδει τῷ γεγονέναι τὸν προκείμενον ἄῤῥωστον ἀπόπληκτον .
Lemmas: ἐν Θάσος Πυθίων , ὅς κατάκειμαι ὁ Ἡράκλειον , ἐκ πότος καί κόπος καί δίαιτα γίγνομαι ἀμελής , ῥῖγος μέγας καί πυρετός ὀξύς λαμβάνω . γλῶσσα ἐπίξηρος , διψώδης , χολώδης , οὐ ὑπνόω , οὖρον ὑπομέλας , ἐναιώρημα μετέωρος , οὐ ἱδρύω . δεύτερος περί μέσος ἡμέρα ψῦξις ἄκρα . ὁ περί χείρ καί κεφαλή μάλα . ἄναυδος , ἄφωνος , βραχύπνοος ἐπί χρόνος πολύς , ἀναθερμαίνω , δίψα , νύξ διά ἡσυχία , ἱδρόω ὁ κεφαλή μικρός . τρίτος ἡμέρα διά ἡσυχία . ὀψέ δέ περί ἥλιος δυσμή , ὑποψύχω μικρός , ταραχή νύξ ἐπίπονος , οὐδείς ὑπνόω . ἀπό δέ κοιλία ψυχρός , συνίστημι κόπρανα διέρχομαι . τέταρτος πρωΐ διά ἡσυχία . περί δέ μέσος ἡμέρα πᾶς παροξύνω , ψῦξις , ἄναυδος , ἄφωνος , ἐπί ὁ κακός ἀναθερμαίνω . μετά χρόνος οὐρέω μέλας , ἐναιώρημα ἔχω , νύξ διά ἡσυχία κοιμάω . πέμπτος δοκέω κουφίζω , κατά δέ κοιλία βάρος μετά πόνος , διψώδης , νύξ ἐπίπονος . ἕκτος πρωΐ μέν διά ἡσυχία , δείλη δέ ὁ πόνος μέγας παροξύνω . ἀπό δέ κοιλία ὀψέ κλυσμάτιον καλός διέρχομαι , νύξ κοιμάω . ἕβδομος ἡμέρα ἀσώδης , ὑποδυσφορέω , οὐρέω ἐλαιώδης , νύξ ταραχή πολύς , παραλέγω , οὐδείς κοιμάω . ὄγδοος πρωΐ μέν κοιμάω μικρός , ταχύς δέ ψῦξις καί ἀφωνία , λεπτός πνεῦμα καί μινυθώδης ὀψέ δέ πάλιν ἀναθερμαίνω , παρακρούω . ἤδη δέ πρός ἡμέρα μικρός κουφίζω , διαχώρημα ἄκρατος μικρός , χολώδης , ἔνατος κωματώδης , ὅτε διεγείρω , οὐ λίαν διψώδης . περί δέ ἥλιος δυσμή δυσφορέω , παραλέγω , νύξ κακός . δέκατος πρωΐ ἄφωνος , πολύς ψῦξις , πυρετός ὀξύς , πολύς ἱδρώς , θνῄσκω . ἐν ἄρτιος ὁ πόνος οὗτος . καί οὗτος πᾶς εὑρίσκω ἀπό ἀρχή ὁ τε σύμπτωμα καί ὁ σημεῖον θανατώδης γίγνομαι καί ὁ παροξυσμός ἐν ἄρτιος , ὡς αὐτός ὁ Ἱπποκράτης ἐπισημαίνω , προστίθημι ὁ ὁ ιβʹ ἡμέρα διήγησις , κατά ὅς ἀποθνῄσκω αὐτός φημί , ἐν ἄρτιος ὁ πόνος οὗτος . καί γάρ ὁ θάνατος ὑποπίπτω ὁ γενικός σημαίνω ὁ κρίσις , ὡς δείκνυμι . φυλάσσω δέ εἰͅπί οὗτος ὁ ἄρρωστος ὁ ὁ κρίσις γίγνομαι ἐπίπαν , ἐν ὅς ὁ πόνος μέγας . ἐν ἄρτιος γάρ αὐτός γίγνομαι ἀκολουθέω καί ὁ θάνατος ἐν ἄρτιος . γράφω δέ ἐν ὁ διήγησις ὁ συμβαίνω αὐτός δύο οὗτος , δέω ἐξήγησις . εἰμί δέ αὐτός ὁ μέν ἕτερος ἐπί ὁ ἀναπνοή , βραχύπνοος μέν ἐν ὁ ὁ βʹ ἡμέρα διήγησις γράφω . λεπτός δέ πνεῦμα καί μινυθώδης ἔχω ἐν ὁ ηʹ , μανθάνω δέ ἐν τε ὁ αʹ περί δύσπνοια εἰͅν ὁ βʹ ὁ εἰς ὁ προγνωστικός ὑπόμνημα , ἔνθα ὁ ῥῆσις ἐξηγέομαι ὅδε · πνεῦμα δέ πυκνός μέν εἰμί πόνος σημαίνω ἤ φλεγμονή ἐν ὁ ὑπέρ ὁ φρήν χωρίον , ὡς εἰμί τις μικρός ἅμα καί ἀραιός πνεῦμα ψύχω καί νεκρόω ἤδη ὁ ζωτικός δύναμις γίγνομαι , ὅς διά τις ὁ χωριστός σύμπτωμα δηλόω λέγω , ψυχρός δέ ἐκπνέω ἐκ ὁ ῥίς καί ὁ στόμα ὀλέθριος κάρτα ἤδη γίγνομαι οὗτος γοῦν ἡγέομαι αὐτός καί νῦν λέγω , κατά μέν ὁ βʹ ἡμέρα βραχύς , κατά δέ ὁ ηʹ λεπτός καί μινυθώδης . εἰμί μέν γάρ τις καί ἄλλος πνεῦμα βραχύς τε ἅμα καί πυκνός , ὀδύνη σημαίνω , ὡς δείκνυμι , ἤτοι γε ἐν ὁ ἀναπνευστικός μόριον ἤ ὁ παρέγκειμαι αὐτός . ἀλλά ἐάν ἀμφότερος παραβάλλω ἀλλήλων , βραχύς πολύς ὁ ἔξωθεν εἴσω ἕλκω ἀήρ κατά ὁ ἕτερος εὑρίσκω , ὅς μικρός ἅμα καί ἀραιός φημί γίγνομαι . ὁ γάρ πρός ὁ βραχύς πυκνός ἀναπληρόω ὁ συνέχεια ὁ κατά ἕκαστος εἰσπνοή ἐνδεής , ὡς ὁ συνεχής πίνω βραχύς . καί γάρ οὗτος βραχυπότος λέγω ὅσος καί βραχύς καί διά πολύς πίνω . εἰ δέ τις βραχύς μέν , ἀλλά συνεχής πίνω , οὗτος ἁπλῶς οὐ ἄν λέγω βραχυπότος , ἀλλά μετά βραχύς πίνω . κατά ὁ αὐτός οὖν τρόπος ὁ κύριος ὀνομάζω βραχύπνοος , κατά ἕκαστος εἰσπνοή οὐ βραχύς μόνος , ἀλλά καί διά πολύς χρόνος ὁ ἔξωθεν ἀήρ διά ὁ λάρυγξ ἐπισπάω . τάχα οὖν ζητέω κατά τίς προλέγω ὁ Ἱπποκράτης ἐν ὁ αʹ ὁ ἡμέρα πυρετός ὀξύς γίγνομαι , ὁ βʹ βραχύπνοος φημί ὁ ἄνθρωπος εἰμί . δείκνυμι γάρ ἐγώ ἐν ὁ σφοδρός πυρετός πνεῦμα μέγας καί πυκνός γίγνομαι . φημί ὅτι ἐν μέν ὁ αʹ ὁ ἡμέρα ὁ διά ὁ σήπω χυμός ἀνάπτω πυρετώδης θερμός αὐτός μέν διαφορέω , καταλείπω δέ ὁ ἔμφυτος μόνος ἀσθενής ὑπάρχω , ὡς ἤδη σβέννυμι , πρίν αὖθις ἀνάπτω ὁ πυρετώδης θερμός , οἷος ζέω ὁ σήπω χυμός . ὁ βʹ ὁ ἡμέρα φέρω ὁ ὁ ψῦξις σημεῖον . ἀπόδειξις δέ οὗτος μέγας . τηνικαῦτα γάρ βραχύπνοος αὐτός γίγνομαι φημί καί καψύχσομαι . γράφω γοῦν ἐπί ὁ δεύτερος ἡμέρα ὧδε . δεύτερος περί μέσος ἡμέρα ψῦξις ἄκρα ὁ περί χείρ καί κεφαλή μάλα , ἄναυδος , ἄφωνος , βραχύπνοος ἐπί χρόνος πολύς . ἐπί δέ ὁ ηʹ πάλιν ὅδε γράφω , ηʹ πρωΐ μέν κοιμάω μικρός , ταχύς δέ ψῦξις , ἀφωνία , λεπτός πνεῦμα καί μινυθώδης . ἔνθα ἐγώ καί οὗτος προέχω ὁ νόος , ὁπηνίκα καταψύχω μετά ὁ κακόπνοια καί ὁ ἀφωνία αὐτός γίγνομαι φημί καί αὐτός εἴωθα πολλάκις ἐπί νέκρωσις ὁ φύσις γίγνομαι . κατά ὁ δέ ἡμέρα ἡνίκα γράφω , ψῦξις , ἄναυδος , ἄφωνος ἐπί ὁ κακός , ἐμφαίνω διά ὁ ἐπί ὁ κακός προσθήκη καί ὁ βραχύπνοος αὐτός γίγνομαι . καταλείπω τοίνυν ἐπί οὗτος ἐγώ ἐξηγέομαι διά τίς προλέγω ἄναυδος ἐπιφέρω ἄφωνος . εἰμί δέ καί οὗτος λόγος τοιοῦτος . ὁ αὐδή οὔτε πᾶς ὁ ὁ ἀκοή ἴδιος αἰσθητός ὁ παλαιός φαίνω καλέω , οὔτε ἐκεῖνος ὁ εἶδος αὐτός μόνος , ὅσος ἐκπέμπω κατά προαίρεσις ὁ ζῷον διά ὁ στόμα , ἐν ὅς περιέχω καί ὁ κλαίω καί ὁ συρίζω , οἰμώζω τε καί βήσσω καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος , μόνος δέ ὁ ἄνθρωπος φωνή , κατά ὅς διαλέγω πρός ἀλλήλων , αὐδή ὀνομάζω . οὕτως γοῦν καί ὁ ποιητής ἡνίκα ποιέω ὁ ἴδιος ἵππος διαλέγω ὁ Ἀχιλλεύς , τηνικαῦτα φημί ὁ ἕτερος αὐτός ἀμείβω λόγος χράω ἀνθρώπινος διάλεκτος . αὐδήεις , γάρ φημί , τίθημι θεά λευκώλενος Ἥρα . οὐ ὡς ἄφωνος εἰμί πρότερος , οὐ ὡς οὐ ἔχω ὁ κοινός ὁ ἵππος φωνή , ἀλλά ὡς οὐ ὀνομάζω αὐδή ἐκεῖνος . οὕτως οὖν καί θεός αὐδήεις λέγω ὁ ἀνθρώπινος διάλεκτος χράω , ὅτι καί αὐτός ἀνθρωποειδής φημί εἰμί μή πᾶς ὁ θεός τοιοῦτος ὑπάρχω . ἐναργής γοῦν ἥλιος καί σελήνη καί ὁ λοιπός ὁ ἄστρον ἀποχωρέω πάμπολυς ὁ ὁ ἄνθρωπος ἰδέα . καί ὁ Ἱπποκράτης οὖν ἄναυδος μέν λέγω ἐπί ὁ μή δύναμαι διαλέγω , ὁ δέ ἄφωνος ἐπί ὁ μηδέ οἰμώζω μηδέ βοάω δύναμαι . δῆλος δέ εἰμί ὁ τοιοῦτος μοχθηρός εἰμί ὁ ὡς ἄν λέγω τις ἀναυδία . ὅς οὖν ὁ γλῶσσα μόνος παραλύω , φωνέω μέν μέγας ἐνίοτε δύναμαι , διαλέγω δέ οὐ δύναμαι . εἰ δέ μηδέ ἐκφωνέω οἷος τε εἰμί , ἔσχατος νέκρωσις εἰμί ὁ τοιοῦτος γνώρισμα ὁ οὕτως ἔχω , μή οἰμώζω μήτε στενάζω μήτε ὅλος φθέγγομαι δύναμαι . Σαβῖνος δέ καί οὗτος ὁ ἄλλος ὁ μέν οὐδέ ὅλος ἔχω φωνή οὐδείς ἄναυδος λέγω νομίζω , ὁ δέ ἄφωνος ἐν ἴσος ὁ ἀπόπληκτος ὑπό ὁ Ἱπποκράτης γράφω φημί , ὥσπερ οὐ δύναμαι καλέω ὁ οὕτως διάκειμαι ἀπόπληκτος . οὐ μήν οὐδέ ἄλλος ὁ κατά διάθεσις λέγω συνᾴδω ὁ γίγνομαι ὁ πρόκειμαι ἄρρωστος ἀπόπληκτος .