galenus.in-hippocratis-librum-primum-epidemiarum-commentarii-iii 3.1.13
Τούτῳ κώφωσις διὰ τέλεος παρέμενεν . οὖρα ἢ παχέα καὶ ἐρυθρὰ , οὐ καθιστάμενα ἢ λεπτὰ καὶ ἄχροα ἐναιωρήματα ἔχοντα , γενέσθαι οὐκ ἠδύνατο . Καὶ μετὰ τὴν τῆς εἰκοστῆς ἡμέρας διήγησιν ἐφεξῆς ἐγεγράφει τὸ μὲν νῦν εἰρημένον , τὸ γενέσθαι οὐκ ἠδύνατο , ταὐτὸ σημαῖνον τῇ ἀπόσιτος φωνῇ . οὖρα δ’ ἀπὸ τῆς ἑπτακαιδεκάτης ἄχρι τῆς εἰκοστῆς ἔφη γεγονέναι λεπτὰ , προειρήκει δ’ , εἴ τι μεμνήμεθα , καὶ περὶ τῶν ἐρυθρὸν καὶ ἀκατάστατον ἐχόντων ἐναιώρημα . νῦν οὖν ἐπαναλαβὼν ἄμα περὶ πάντων ὧν ἀπεφήνατο , δυνάμει τοῦτο λέγει , ὡς οὔρησεν ἄλλοτ’ ἀλλοῖα , χρηστὸν δ’ ἀκριβῶς οὐδέποτ’ οὐδέν . ἀλλὰ καὶ ὅτι διὰ παντὸς αὐτῷ τοῦ νοσήματος ἡ κώφωσις παρέμεινεν , οὐκ εἰρημένον ἔμπροσθεν , εἰκότως νῦν προσέθηκεν . οὐκ οἶδα δ’ ὅπως οὐκέτι οὐδὲν εἶπε περὶ τῆς ἰκτερώδους ἀναχύσεως . ἀκόλουθον γὰρ ἦν καὶ ταύτης μνημονεῦσαι . τάχ’ οὖν ὡς πρόδηλον ὅτι παρέμεινεν ἐσιώπησεν , οὔπω γὰρ οὐδ’ ἱδρὼς ἐγένετο τῷ Ἑρμοκράτει οὔτε διὰ γαστρὸς ἢ οὔρων ἢ ἐμέτων ἠκολούθησε κένωσις χολωδῶν , ἀδύνατον ἦν παύσασθαι τὸν ἴκτερον . ἐκ πάντων οὖν τῶν εἰρημένων φαίνεται παθεῖν αὐτῷ τὸ ἧπαρ ἰσχυρῶς , ἀρχὴ τῆς φυτικῆς τε καὶ φυσικῆς ὀνομαζομένης ψυχῆς ὑπάρχον , ἧς ἐδείχθησαν εἶναι τέτταρες δυνάμεις , ἑλκτική τε καὶ καθεκτικὴ καὶ ἀλλοιωτικὴ καὶ ἀποκριτικὴ , καθ’ ἃς καὶ τρέφεσθαι καὶ αὐξάνεσθαι τοῖς σώμασιν ὑπάρχει καὶ παθούσης ταύτης ἀνορεξίαι δειναὶ καταλαμβάνουσιν , ὡς τεθνάναι μᾶλλον ἐθέλειν ἢ γεύσασθαί τινος . Τὰ μὲν παλαιότερα τῶν ἀντιγράφων τὴν ἀρχὴν τῶν προκειμένων χαρακτήρων τοῖς ἀῤῥώστοις εἶχεν ἀπὸ τῆς περὶ Βίτωνος κυναγχικῆς , ἑβδόμης ἀπὸ τῆς ἀρχῆς γεγραμμένης . ἀμέλει καὶ οἱ ἐξηγησάμενοι τοὺς προσγεγραμμένους τῷ βιβλίῳ τούτῳ χαρακτῆρας ἀπ’ ἐκείνης ἤρξαντο πάντες , τοῖς πρώτοις ἀῤῥώστοις λέγοντες αὐτοὺς μὴ προσκεῖσθαι . κατ’ ἔνια μέντοι τῶν νῦν εἰς χεῖρας ἡκόντων ἡμῖν εὑρίσκονται καὶ τοῖς πρώτοις ἀῤῥώστοις προσκείμενοι χαρακτῆρες , ὥστε καὶ ἡ κατὰ Διοσκορίδην ἔκδοσις προσκειμένους αὐτοὺς ἔχει . καὶ τούτῳ γε τῷ Ἑρμοκράτει πρῶτον μὲν ὑπογέγραπται τὸ π ἐν μέσῳ γραμμὴν ἔχον , ἁπάντων τῶν χαρακτήρων , ὧν ἐπὶ πάντων ἀῤῥώστων ἔφαμεν εὑρίσκεσθαι , προσγεγραμμένων . ἐφεξῆς δὲ τὸ ε γέγραπται καὶ μετ’ αὐτὸ τὸ δ κάτωθεν ὀρθὴν γραμμὴν ἀπεστιγμένην ἔχον , οἷόν περ τὸ υ προγραφέν . εἶτα μετ’ αὐτὸ τὸ κ καὶ ξ καὶ μετὰ ταῦτα τὸ θ , κατὰ τόνδε τὸν τρόπον π . ε . δ . κ . ζ . θ . ὁ μὲν οὖν πρῶτος χαρακτὴρ , ὡς καὶ πρόσθεν , σημαίνει τὸ πιθανὸν , ὥσπερ γε καὶ τὸ ὕστατον γράμμα ποτὲ μὲν υ , ποτὲ δὲ θ γεγραμμένον , ὑγείας μὲν τὸ υ , θανάτου δὲ τὸ θ σημεῖόν ἐστι . τὸ δὲ πρὸ τούτου τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν , ﻿ ἐν αἷς ἤτοι ἀπέθανεν ὁ ἄνθρωπος ἢ τελέως ὑγιάσθη , σημαίνει · τὰ δὲ μεταξὺ τὸν τρόπον , καθ’ ὃν ἤτοι σωθῆναι τὸν ἄνθρωπον ἢ ἀπολέσθαι συνέβη . καὶ νῦν οὖν ὁ τὸ ε μετὰ τοῦ κάτωθεν ἀπεστιγμένου δέλτα γράψας , ἐπισχεθέντων τῶν διαχωρημάτων , πιθανὸν εἶναί φησι κατὰ τὴν εἰκοστὴν ἑβδόμην ἡμέραν ἀποθανεῖν τὸν Ἑρμοκράτην . τινὲς δὲ τῶν ἐξηγητῶν διὰ τὸ ῥυῆναι κατὰ τὴν εἰκοστὴν καὶ τετάρτην ἡμέραν τὴν γαστέρα , τὸν θάνατον αὐτῷ γεγονέναι φασὶ , παρατιθέμενοι τὸ ἐκ τοῦ προῤῥητικοῦ κατὰ λέξιν οὕτως ἔχον · κώφωσις καὶ οὖρα ἐξέρυθρα , ἀκατάστατα , ἐναιωρηθέντα παρακρουστικόν . τοῖς τοιούτοις ἰκτεροῦσθαι κακόν · κακὴ δὲ καὶ ἡ ἐπὶ ἰκτέρῳ μώρωσις . τούτους ἀφώνους μὲν , αἰσθανομένους δὲ συμβαίνει γίνεσθαι . οἶμαι δὲ καὶ κοιλίαι καταῤῥήγνυνται τουτέοισι οἷον ἐγένετο Ἑρμίππῳ καὶ ἀπέθανεν . αὕτη μὲν ἡ ἐκ τοῦ προῤῥητικοῦ λέξις , καὶ εἴρηται περὶ αὐτῆς ὁπότ’ ἐξηγούμεθα τὸ βιβλίον ἐκεῖνο . νυνὶ δὲ τοσοῦτον εἰπεῖν ἐξαρκέσει πάλιν ἀναμνήσεως ἕνεκεν ὧν τ’ ἐν ἐκείνοις ἐξηγησάμεθα καὶ ὧν ἐν τῷδε τῷ βιβλίῳ μέχρι δεῦρο . συνέβη γὰρ τὸν Ἑρμοκράτην μήτε δι’ ἐπίσχεσιν γαστρὸς μήτε δι’ ἔκκρισιν ἀποθανεῖν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐπιφανῆναι συμπτώματα τῆς διαθέσεως , ὥσπερ καὶ ὁπότε πρόσθεν ἀπέκρινε συγκεκαυμένα , ταῖς καὶ κατὰ τὸ ἧπαρ διαθέσεσι ἀμφοτέρων ἑπομένων , ὡς ἐδείξαμεν ἐν ἄλλοις τέ τισι κἀν τοῖς περὶ τῶν πεπονθότων τόπων ὑπομνήμασι . φαίνεται δὲ καὶ ὁ θάνατος αὐτῷ γεγονέναι μάλιστα μὲν διὰ τὸ ἧπαρ , ἤδη δὲ καὶ τὰ κατὰ τὴν κεφαλὴν οὐκ ἔχειν κατὰ φύσιν . ἔτι δ’ ἀλογώτερον ἐξηγοῦνται τὸν ἄῤῥωστον οἱ φάσκοντες διὰ τοῦτο γεγράφθαι μόνον , ἵνα τὴν τῶν κρισίμων ἡμερῶν δύναμιν ἐξετάσωμεν , ὥσπερ οὐκ ἐπὶ πάντων μὲν τῶν νοσούντων κοινῶς τούτου παρατηρουμένου , τὰ δὲ καθ’ ἕκαστον ἴδια κατὰ τὰς συμβάσας αὐτοῖς διαθέσεις .
Lemmas: οὗτος κώφωσις διά τέλος παραμένω . οὖρον ἤ παχύς καί ἐρυθρός , οὐ καθίστημι ἤ λεπτός καί ἄχροος ἐναιώρημα ἔχω , γίγνομαι οὐ δύναμαι . καί μετά ὁ ὁ εἰκοστός ἡμέρα διήγησις ἐφεξῆς γράφω ὁ μέν νῦν λέγω , ὁ γίγνομαι οὐ δύναμαι , αὐτός σημαίνω ὁ ἀπόσιτος φωνή . οὖρον δέ ἀπό ὁ ἑπτακαιδέκατος ἄχρι ὁ εἰκοστός φημί γίγνομαι λεπτός , προλέγω δέ , εἰ τις μιμνῄσκω , καί περί ὁ ἐρυθρός καί ἀκατάστατος ἔχω ἐναιώρημα . νῦν οὖν ἐπαναλαμβάνω ἅμα περί πᾶς ὅς ἀποφαίνω , δύναμις οὗτος λέγω , ὡς οὐρέω ἄλλοτε ἀλλοῖος , χρηστός δέ ἀκριβής οὐδέποτε οὐδείς . ἀλλά καί ὅτι διά πᾶς αὐτός ὁ νόσημα ὁ κώφωσις παραμένω , οὐ λέγω ἔμπροσθεν , ἔοικα νῦν προστίθημι . οὐ οἶδα δέ ὅπως οὐκέτι οὐδείς λέγω περί ὁ ἰκτερώδης ἀνάχυσις . ἀκόλουθος γάρ εἰμί καί οὗτος μνημονεύω . τάχα οὖν ὡς πρόδηλος ὅτι παραμένω σιωπάω , οὔπω γάρ οὐδέ ἱδρώς γίγνομαι ὁ Ἑρμοκράτης οὔτε διά γαστήρ ἤ ὅρος ἤ ἔμετος ἀκολουθέω κένωσις χολώδης , ἀδύνατος εἰμί παύω ὁ ἴκτερος . ἐκ πᾶς οὖν ὁ λέγω φαίνω πάσχω αὐτός ὁ ἧπαρ ἰσχυρός , ἀρχή ὁ φυτικός τε καί φυσικός ὀνομάζω ψυχή ὑπάρχω , ὅς δείκνυμι εἰμί τέσσαρες δύναμις , ἑλκτικός τε καί καθεκτικός καί ἀλλοιωτικός καί ἀποκριτικός , κατά ὅς καί τρέφω καί αὐξάνω ὁ σῶμα ὑπάρχω καί πάσχω οὗτος ἀνορεξία δεινός καταλαμβάνω , ὡς θνῄσκω μάλα ἐθέλω ἤ γεύω τις . ὁ μέν παλαιός ὁ ἀντίγραφος ὁ ἀρχή ὁ πρόκειμαι χαρακτήρ ὁ ἄρρωστος ἔχω ἀπό ὁ περί Βίτων κυναγχικός , ἕβδομος ἀπό ὁ ἀρχή γράφω . ἀμέλει καί ὁ ἐξηγέομαι ὁ προσγράφω ὁ βιβλίον οὗτος χαρακτήρ ἀπό ἐκεῖνος ἄρχω πᾶς , ὁ πρῶτος ἄρρωστος λέγω αὐτός μή πρόσκειμαι . κατά ἔνιοι μέντοι ὁ νῦν εἰς χείρ ἥκω ἐγώ εὑρίσκω καί ὁ πρῶτος ἄρρωστος πρόσκειμαι χαρακτήρ , ὥστε καί ὁ κατά Διοσκορίδης ἔκδοσις πρόσκειμαι αὐτός ἔχω . καί οὗτος γε ὁ Ἑρμοκράτης πρῶτος μέν ὑπογράφω ὁ π ἐν μέσος γραμμή ἔχω , ἅπας ὁ χαρακτήρ , ὅς ἐπί πᾶς ἄρρωστος φημί εὑρίσκω , προσγράφω . ἐφεξῆς δέ ὁ ε γράφω καί μετά αὐτός ὁ δ κάτωθεν ὀρθός γραμμή ἀποστίζω ἔχω , οἷος περ ὁ υ̅ προγράφω . εἶτα μετά αὐτός ὁ κ καί ξ καί μετά οὗτος ὁ θ̅ , κατά ὅδε ὁ τρόπος π . ε . δ . κ . ζ̅ . θ̅ . ὁ μέν οὖν πρῶτος χαρακτήρ , ὡς καί πρόσθεν , σημαίνω ὁ πιθανός , ὥσπερ γε καί ὁ ὕστερος γράμμα ποτέ μέν υ̅ , ποτέ δέ θ̅ γράφω , ὑγεία μέν ὁ υ̅ , θάνατος δέ ὁ θ̅ σημεῖον εἰμί . ὁ δέ πρό οὗτος ὁ ἀριθμός ὁ ἡμέρα , ﻿ ἐν ὅς ἤτοι ἀποθνῄσκω ὁ ἄνθρωπος ἤ τέλειος ὑγιάζω , σημαίνω · ὁ δέ μεταξύ ὁ τρόπος , κατά ὅς ἤτοι σῴζω ὁ ἄνθρωπος ἤ ἀπόλλυμι συμβαίνω . καί νῦν οὖν ὁ ὁ ε μετά ὁ κάτωθεν ἀποστίζω δέλτα γράφω , ἐπέχω ὁ διαχώρημα , πιθανός εἰμί φημί κατά ὁ εἰκοστός ἕβδομος ἡμέρα ἀποθνῄσκω ὁ Ἑρμοκράτης . τις δέ ὁ ἐξηγητής διά ὁ ῥέω κατά ὁ εἰκοστός καί τέταρτος ἡμέρα ὁ γαστήρ , ὁ θάνατος αὐτός γίγνομαι φημί , παρατίθημι ὁ ἐκ ὁ προρρητικός κατά λέξις οὕτως ἔχω · κώφωσις καί οὖρον ἐξέρυθρος , ἀκατάστατος , ἐναιωρέομαι παρακρουστικός . ὁ τοιοῦτος ἰκτερόομαι κακός · κακός δέ καί ὁ ἐπί ἴκτερος μώρωσις . οὗτος ἄφωνος μέν , αἰσθάνομαι δέ συμβαίνω γίγνομαι . οἴομαι δέ καί κοιλία καταρρήγνυμι οὗτος οἷος γίγνομαι Ἕρμιππος καί ἀποθνῄσκω . οὗτος μέν ὁ ἐκ ὁ προρρητικός λέξις , καί λέγω περί αὐτός ὁπότε ἐξηγέομαι ὁ βιβλίον ἐκεῖνος . νυνί δέ τοσοῦτος λέγω ἐξαρκέω πάλιν ἀνάμνησις ἕνεκα ὅς τε ἐν ἐκεῖνος ἐξηγέομαι καί ὅς ἐν ὅδε ὁ βιβλίον μέχρι δεῦρο . συμβαίνω γάρ ὁ Ἑρμοκράτης μήτε διά ἐπίσχεσις γαστήρ μήτε διά ἔκκρισις ἀποθνῄσκω . ἀλλά οὗτος μέν ἐπιφαίνω σύμπτωμα ὁ διάθεσις , ὥσπερ καί ὁπότε πρόσθεν ἀποκρίνω συγκαίω , ὁ καί κατά ὁ ἧπαρ διάθεσις ἀμφότερος ἕπομαι , ὡς δείκνυμι ἐν ἄλλος τε τις ἐν ὁ περί ὁ πάσχω τόπος ὑπόμνημα . φαίνω δέ καί ὁ θάνατος αὐτός γίγνομαι μάλα μέν διά ὁ ἧπαρ , ἤδη δέ καί ὁ κατά ὁ κεφαλή οὐ ἔχω κατά φύσις . ἔτι δέ ἄλογος ἐξηγέομαι ὁ ἄρρωστος ὁ φάσκω διά οὗτος γράφω μόνος , ἵνα ὁ ὁ κρίσιμος ἡμέρα δύναμις ἐξετάζω , ὥσπερ οὐ ἐπί πᾶς μέν ὁ νοσέω κοινός οὗτος παρατηρέω , ὁ δέ κατά ἕκαστος ἴδιος κατά ὁ συμβαίνω αὐτός διάθεσις .