galenus.in-hippocratis-librum-primum-epidemiarum-commentarii-iii 3.3.83
Ἐν Λαρίσσῃ τὴν παρθένον πυρετὸς ἔλαβε καυσώδης , ὀξὺς , ἄγρυπνος , διψώδης , γλῶσσα λιγνυώδης , ξηρὴ , οὖρα εὔχροα μὲν , λεπτὰ δέ . δευτέρᾳ ἐπιπόνως , οὐχ ὕπνωσε . τρίτῃ πολλὰ διῆλθεν ἀπὸ κοιλίης ὑδατόχροα καὶ τὰς ἑπομένας διῄει τοιαῦτα εὐφόρως . τετάρτῃ οὔρησε λεπτὸν , ὀλίγον , εἶχεν ἐναιώρημα μετέωρον , οὐχ ἵδρυτο , παρέκρουσεν ἐς νύκτα , ἕκτῃ διὰ ῥινῶν λαῦρον ἐῤῥύη πολὺ , φρίξασα , ἵδρωσε πολλῶ θερμῶ διόλου , ἄπυρος ἐκρίθη . ἐν δὲ τοῖσι πυρετοῖσι καὶ ἤδη κεκριμένων γυναικεῖα κατέβη πρῶτον τότε , παρθένος γὰρ ἦν . ἦν δὲ διὰ παντὸς ἀσώδης , φρικώδης , ἔρευθος προσώπου , ὀμμάτων ὀδύνη , καρηβαρική . ταύτῃ οὐχ ὑπέστρεψεν , ἀλλ’ ἐκρίθη , οἱ πόνοι ἀρτίῃσιν . Ὅτι μὲν ὥραν εἶχεν ἡ παρθένος καταμηνίων δῆλόν ἐστιν · ἐξ ὧν αὐτὸς ἔγραψεν εἰπὼν ὧδεν γυναικεῖα κατέβη . τότε πρῶτον φαίνεται καὶ ἡ νόσος αὐτὴ γεγονέναι πληθωρικὴ καὶ κριθῆναι μὲν ἐπὶ τῆς στ΄ ἡμέρας , διότι καὶ τοὺς πόνους ἔσχεν ἀρτίαις , ὡς αὐτὸς ἔγραψε . παράδοξον δὲ τὸ μηδ’ ὑποστρέψαι , καίτοι τῆς στ΄ ἡμέρας μηδέποτε πιστῶς κρινούσης . ξένον οὖν τοῦτο καὶ πάνυ σπάνιον ἐπ’ αὐτῆς γενόμενον ἐπεσημήνατο γράψας , ταύτῃ οὐχ ὑπέστρεψεν , ἀλλ’ ἐκρίθη ὡς δέον ὑποστρέψαι . ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν ἔγραψε τοῦ μὴ ὑποστρέψαι , προσθεὶς ἐν τοῖσι πυρετοῖσι καὶ ἤδη κεκριμένων , γυναικεῖα κατέβη . τὸ γὰρ ἐπιμεῖναι τὴν κένωσιν αὐτῇ ταῖς μετὰ τὴν κρίσιν ἡμέραις ἱκανὸν ἐγένετο βεβαίαν φυλάξαι τὴν προηγησαμένην κρίσιν ἐν τῇ στ΄ ἡμέρᾳ δι’ αἱμοῤῥαγίας τε καὶ ἱδρώτων καὶ μάλιστα ὅτι μήτε φλεγμονή τις ἐγένετο κυρίου μορίου μήτε κακόηθες ἦν τὸ πλῆθος . αὐτὸς γὰρ ἐπεσημήνατο πληθωρικὴν εἶναι τὴν διάθεσιν ἐν τῷ φάναι διὰ παντὸς ἐσχηκέναι προσώπου μὲν ἔρευθος , ὀμμάτων δὲ ὀδύνην καὶ καρηβαρίαν . εὔδηλον οὖν ἦν ὅτι κενώσεως ἐδεῖτο μόνης . καὶ ταύτην ἡ φύσις ἤρξατο μὲν ἐργάζεσθαι τῇ γ΄ τῶν ἡμερῶν , συνεπλήρωσε δὲ κατὰ τὴν ς΄ . ὅτι δὲ τῷ λόγῳ τῆς φύσεως οὐχ ὡς σύμπτωμα τῆς νόσου διὰ τῆς γαστρὸς ἡ κένωσις ἐγένετο σαφῶς ἐδήλωσεν αὐτὸς γράψας , τῇ τρίτῃ δὲ πολλὰ διῆλθεν ἀπὸ κοιλίης ὑδατόχροα καὶ τὰς ἑπομένας ἦν τοιαῦτα εὐφόρως . τοῦτο προσκείμενον ἐνδείκνυται τῶν λυπούντων γίγνεσθαι τὴν ἔκκρισιν . ἐπισημῄνασθαι δὲ τῶν κατὰ τὴν διήγησιν αὐτῆς εἰρημένων ἄξιόν ἐστι καὶ ταῦτα τὰ β΄ πρὸς τοῖς εἰρημένοις , ἓν μὲν τὸ κατὰ τὴν ἀρχὴν γεγραμμένον , γλῶσσα λιγνυώδης , ξηρὴ , δεύτερον δὲ τὸ δ΄ , οὐρῆσαι λεπτὸν , ὀλίγον , εἶχεν ἐναιώρημα μετέωρον , οὐχ ἵδρυτο , παρέκρουσε . τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν πρότερον εἰρημένον χρήσιμόν ἐστιν εἰς τὸ μὴ παντελῶς ἡγεῖσθαι ὀλεθρίαν τὴν λιγνυώδη γλῶσσαν , ὀνομάζει δ’ οὕτως τὴν ἐπικεχρωσμένην οἷον λιγνύϊ τινὶ , ξηρὰν οὖσαν ἐξ ἀναθυμιάσεως . τὸ δὲ β΄ ἐπειδὴ καὶ κατ’ ἄλλους ἀῤῥώστους εἰπὼν ἐναιώρημα μετέωρον εὐθέως ἐπήνεγκεν αὐτῷ τὸ παρέκρουσεν , ἐμφαίνων τοῖς τοιούτοις ἐναιωρήμασιν ἕπεσθαι παραφροσύνην . καίτοι κατά γε τὸ προγνωστικὸν ἅπαντα τὰ περὶ τῶν οὔρων διελθὼν οὐδεμίαν ἐξ αὐτῶν εἰς παραφροσύνην ἐποιήσατο πρόγνωσιν . ἔοικεν οὖν τὸ σημεῖον τοῦτο καθ’ αὑτὸ μὲν οὐδέποτε σημαίνειν παραφροσύνην , συνενδείκνυσθαι δέ ποτε κατὰ συμβεβηκὸς , ἐπειδὴ πνευματωδέστερον εἶναι δηλοῖ τὸ ἐναιώρημα . κατὰ γὰρ τὸ παντελῶς ἄφυσον εἰς τὸ κάτω τῶν ἀγγείων φέρεται τὰ ἐναιωρήματα .
Lemmas: ἐν Λάρισσα ὁ παρθένος πυρετός λαμβάνω καυσώδης , ὀξύς , ἄγρυπνος , διψώδης , γλῶσσα λιγνυώδης , ξηρός , οὖρον εὔχροος μέν , λεπτός δέ . δεύτερος ἐπίπονος , οὐ ὑπνόω . τρίτος πολύς διέρχομαι ἀπό κοιλία ὑδατόχροος καί ὁ ἕπομαι διέρχομαι τοιοῦτος εὔφορος . τέταρτος οὐρέω λεπτός , ὀλίγος , ἔχω ἐναιώρημα μετέωρος , οὐ ἱδρύω , παρακρούω εἰς νύξ , ἕκτος διά ῥίς λαῦρον ῥέω πολύς , φρίσσω , ἱδρόω πολύς θερμός διόλου , ἄπυρος κρίνω . ἐν δέ ὁ πυρετός καί ἤδη κρίνω γυναικεῖος καταβαίνω πρῶτος τότε , παρθένος γάρ εἰμί . εἰμί δέ διά πᾶς ἀσώδης , φρικώδης , ἔρευθος πρόσωπον , ὄμμα ὀδύνη , καρηβαρικός . ταύτῃ οὐ ὑποστρέφω , ἀλλά κρίνω , ὁ πόνος ἄρτιος . ὅτι μέν ὥρα ἔχω ὁ παρθένος καταμήνιος δῆλος εἰμί · ἐκ ὅς αὐτός γράφω λέγω ὧδε γυναικεῖος καταβαίνω . τότε πρῶτος φαίνω καί ὁ νόσος αὐτός γίγνομαι πληθωρικός καί κρίνω μέν ἐπί ὁ στʹ ἡμέρα , διότι καί ὁ πόνος ἔχω ἄρτιος , ὡς αὐτός γράφω . παράδοξος δέ ὁ μηδέ ὑποστρέφω , καίτοι ὁ στʹ ἡμέρα μηδέποτε πιστός κρίνω . ξένος οὖν οὗτος καί πάνυ σπάνιος ἐπί αὐτός γίγνομαι ἐπισημαίνω γράφω , ταύτῃ οὐ ὑποστρέφω , ἀλλά κρίνω ὡς δέω ὑποστρέφω . ἀλλά καί ὁ αἰτία γράφω ὁ μή ὑποστρέφω , προστίθημι ἐν ὁ πυρετός καί ἤδη κρίνω , γυναικεῖος καταβαίνω . ὁ γάρ ἐπιμένω ὁ κένωσις αὐτός ὁ μετά ὁ κρίσις ἡμέρα ἱκανός γίγνομαι βέβαιος φυλάσσω ὁ προηγέομαι κρίσις ἐν ὁ στʹ ἡμέρα διά αἱμορραγία τε καί ἱδρώς καί μάλα ὅτι μήτε φλεγμονή τις γίγνομαι κύριος μόριον μήτε κακοήθης εἰμί ὁ πλῆθος . αὐτός γάρ ἐπισημαίνω πληθωρικός εἰμί ὁ διάθεσις ἐν ὁ φημί διά πᾶς ἔχω πρόσωπον μέν ἔρευθος , ὄμμα δέ ὀδύνη καί καρηβαρία . εὔδηλος οὖν εἰμί ὅτι κένωσις δέω μόνος . καί οὗτος ὁ φύσις ἄρχω μέν ἐργάζομαι ὁ γʹ ὁ ἡμέρα , συμπληρόω δέ κατά ὁ ς# . ὅτι δέ ὁ λόγος ὁ φύσις οὐ ὡς σύμπτωμα ὁ νόσος διά ὁ γαστήρ ὁ κένωσις γίγνομαι σαφής δηλόω αὐτός γράφω , ὁ τρίτος δέ πολύς διέρχομαι ἀπό κοιλία ὑδατόχροος καί ὁ ἕπομαι εἰμί τοιοῦτος εὔφορος . οὗτος πρόσκειμαι ἐνδείκνυμι ὁ λυπέω γίγνομαι ὁ ἔκκρισις . ἐπισημῄνομαι δέ ὁ κατά ὁ διήγησις αὐτός λέγω ἄξιος εἰμί καί οὗτος ὁ βʹ πρός ὁ λέγω , εἷς μέν ὁ κατά ὁ ἀρχή γράφω , γλῶσσα λιγνυώδης , ξηρός , δεύτερος δέ ὁ δʹ , οὐρέω λεπτός , ὀλίγος , ἔχω ἐναιώρημα μετέωρος , οὐ ἱδρύω , παρακρούω . ὁ μέν γάρ αὐτός πρότερος λέγω χρήσιμος εἰμί εἰς ὁ μή παντελής ἡγέομαι ὀλέθριος ὁ λιγνυώδης γλῶσσα , ὀνομάζω δέ οὕτως ὁ ἐπιχρώννυμι οἷος λιγνύς τις , ξηρός εἰμί ἐκ ἀναθυμίασις . ὁ δέ βʹ ἐπειδή καί κατά ἄλλος ἄρρωστος λέγω ἐναιώρημα μετέωρος εὐθύς ἐπιφέρω αὐτός ὁ παρακρούω , ἐμφαίνω ὁ τοιοῦτος ἐναιώρημα ἕπομαι παραφροσύνη . καίτοι κατά γε ὁ προγνωστικός ἅπας ὁ περί ὁ ὅρος διέρχομαι οὐδείς ἐκ αὐτός εἰς παραφροσύνη ποιέω πρόγνωσις . ἔοικα οὖν ὁ σημεῖον οὗτος κατά ἑαυτοῦ μέν οὐδέποτε σημαίνω παραφροσύνη , συνενδείκνυμι δέ ποτέ κατά συμβαίνω , ἐπειδή πνευματώδης εἰμί δηλόω ὁ ἐναιώρημα . κατά γάρ ὁ παντελής ἄφυσος εἰς ὁ κάτω ὁ ἀγγεῖον φέρω ὁ ἐναιώρημα .