galenus.in-hippocratis-librum-iii-epidemiarum-commentarii-iii 3.79
Ἐν Ἀβδήροισιν Ἀναξίωνα , ὃς κατέκειτο παρὰ τὰς Θρηικίας πύλας , πυρετὸς ὀξὺς ἔλαβε , πλευροῦ δεξιοῦ ὀδύνη ξυνεχὴς , ἔβησσε ξηρὴ , οὐδ’ ἔπτυε τὰς πρώτας , διψώδης , ἄγρυπνος , οὖρα εὔχροα , πολλὰ , λεπτά . ἕκτῃ παράληρος , πρὸς δὲ τὰ θερμάσματα οὐδὲν ἐνεδίδου , ἑβδόμῃ ἐπίπονος , ὁ γὰρ πυρετὸς ἐπέτεινεν , οἵ τε πόνοι οὐ ξυνεδίδοσαν , αἵ τε βῆχες ξυνώχλουν , δύσπνοός τε ἦν . ὀγδόῃ ἀγκῶνα ἔτεμον , ἐῤῥύη πολλὸν οἶον δεῖ , ξυνέδωκαν μὲν οἱ πόνοι , αἱ μέντοι βῆχες ξηραὶ παρείποντο . ἑνδεκάτῃ ξυνέδωκαν οἱ πυρετοὶ , σμικρὰ περὶ κεφαλὴν ἵδρωσεν , ἔτι βῆχες καὶ τὰ ἀπὸ πνεύμονος ὑγρότερα . ἑπτακαιδεκάτῃ ἤρξατο σμικρὰ , πέπονα πτύειν , ἐκουφίσθη , διψώδης ἦν καὶ τῶν ἀπὸ πνεύμονος οὐ χρησταὶ αἱ καθάρσιες . εἰκοστῇ ἵδρωσεν ἄπυρος , μετὰ δὲ κρίσιν ἐκουφίσθη . εἰκοστῇ ἑβδόμῃ ὁ πυρετὸς ὑπέστρεφεν , ἔβησσεν , ἀνῆγε πέπονα πολλὰ , οὔροισιν ὑπόστασις πολλὴ , λευκὴ , ἄδιψος ἐγένετο , ὕπνοι . τριακοστῇ τετάρτῃ ἵδρωσε διόλου , ἄπυρος , ἐκρίθη πάντα . Ἐπὶ τούτου μόνου τοῦ ἀῤῥώστου ἐν τῷ αʹ τε καὶ τῷ γʹ βιβλίῳ τῶν γεγραμμένων ἀῤῥώστων ἐμνημόνευσε φλεβοτομίας ὁ Ἱπποκράτης , οὐχ ὡς μόνου φλεβοτομηθέντος , ἀλλ’ ὡς κατὰ τὴν ἡμέραν μόνου . καὶ τῶν ἰατρῶν ὥσπερ ἐκ νόμου τινὸς οὐκέτι μετὰ τὴν δʹ ἡμέραν φλεβοτομούντων . ὅπου τοίνυν οὗτος ὀγδοαῖος ἐφλεβοτομήθη , πολὺ δή που ἄλλους ἡγητέον δεομένους φλεβοτομίας περὶ βʹ καὶ γʹ καὶ δʹ κεχρῆσθαι τῷ βοηθήματι . παρέλιπε δὲ ὁ Ἱπποκράτης ὥσπερ τῶν ἄλλων ἁπάντων βοηθημάτων , ἐφ’ ὧν ἀναγκασθεὶς ἐνίοτε γράφειν μηδὲν αὐτοὺς ὑπὸ τῶν προσφερομένων ὠφελεῖσθαι χάριν τοῦ τὴν κακοήθειαν ἐνδείξασθαι τοῦ νοσήματος . οὐ γὰρ θεραπευτικὴν αὐτῷ προύκειτο ταύτην γράψαι πραγματείαν , ἀλλὰ προγνωστικήν . ἐπί τινων δ’ οὐδ’ ἀπ’ ἀρχῆς φαίνεται παραγεγονὼς τοῖς ἀῤῥώστοις . ἐνίοτε γοῦν προσγράφει τοῦτο διὰ τέλεος , ἐξ οὗ κᾀγὼ οἶδα , τὸ δέ τι καὶ τότε συνέπεσε τελέως . τοῖς δὲ ἀγνοοῦσι καὶ ἡ τούτων τῶν ἀῤῥώστων ὠφέλεια δέδεικταί μοι διὰ τοῦ αʹ περὶ κρίσεων , ἔνθα πῶς μὲν ἄν τις γνωρίσειε τὸ τελέως ἄπεπτον νόσημα , πῶς δὲ τὸ πέττεσθαι νυνὶ πρῶτον ἀρχόμενον , ὅπως δὲ τὸ προῆκον ἐν τῇ πέψει καὶ πῶς τὸ πλησίον ἤδη τῆς τελείας πέψεως ἐπειράθην ἐπιδεῖξαι σαφῶς . ὅ γ’ οὖν Ἀναξίων οὗτος μέχρι μὲν οὖν βήττων ἦν , οὐδὲν δ’ ἀπέπτυεν ὅλως , ἀπεπτοτάτην εἶχε τὴν πλευρῖτιν . ιαʹ δ’ ἡμέρᾳ πτύειν ἀρξάμενος ἐδήλωσε πέττεσθαι τὴν νόσον , ἔπειτα κατὰ βραχὺ τῷ χρόνῳ προϊόντι οὕτως ἔγραψεν ὁ Ἱπποκράτης , κατὰ τὴν κζʹ ἀνῆγε πέπονα πολλὰ , οὔροισιν ὑπόστασις λευκὴ καὶ διὰ τοῦτο τελέως ἐκρίθη τῇ λʹ καὶ δʹ .
Lemmas: ἐν Ἄβδηρα Ἀναξίων , ὅς κατάκειμαι παρά ὁ Θρᾷξ πύλη , πυρετός ὀξύς2 λαμβάνω , πλευρόν δεξιός ὀδύνη συνεχής , βήσσω ξηρός , οὐδέ πτύω ὁ πρῶτος , διψώδης , ἄγρυπνος , ὅρος εὔχροος , πολύς , λεπτός . ἕκτος παράληρος , πρός δέ ὁ θέρμασμα οὐδείς ἐνδίδωμι , ἕβδομος ἐπίπονος , ὁ γάρ πυρετός ἐπιτείνω , ὁ τε πόνος οὖον συνδίδωμι , ὁ τε βήξ συνοχλέω , δύσπνοος τε εἰμί . ὄγδοος ἀγκών τέμνω , ῥέω πολύς οἶος δεῖ , συνδίδωμι μέν ὁ πόνος , ὁ μέντοι βήξ ξηρός παρεῖπον . ἑνδέκατος συνδίδωμι ὁ πυρετός , μικρός περί κεφαλή ἱδρόω , ἔτι βήξ καί ὁ ἀπό πνεύμων ὑγρός . ἑπτακαιδέκατος ἄρχω μικρός , πέπων πτύω , κουφίζω , διψώδης εἰμί καί ὁ ἀπό πνεύμων οὖον χρηστός ὁ κάθαρσις . εἰκοστός ἱδρόω ἄπυρος , μετά δέ κρίσις κουφίζω . εἰκοστός ἕβδομος ὁ πυρετός ὑποστρέφω , βήσσω , ἀνάγω πέπων πολύς , ὅρος ὑπόστασις πολύς , λευκός , ἄδιψος γίγνομαι , ὕπνος . τριακοστός τέταρτος ἱδρόω διόλου , ἄπυρος , κρίνω πᾶς . ἐπί οὗτος μόνος ὁ ἄρρωστος ἐν ὁ ὅς τε καί ὁ γε βιβλίον ὁ γράφω ἄρρωστος μνημονεύω φλεβοτομία ὁ Ἱπποκράτης , οὐ ὡς μόνος φλεβοτομέω , ἀλλά ὡς κατά ὁ ἡμέρα μόνος . καί ὁ ἰατρός ὥσπερ ἐκ νόμος τις οὐκέτι μετά ὁ δέ ἡμέρα φλεβοτομέω . ὅπου τοίνυν οὗτος ὀγδοαῖος φλεβοτομέω , πολύς δή ποῦ ἄλλος ἡγητέον δήω φλεβοτομία περί βε καί γε καί δέ χράομαι ὁ βοήθημα . παραλείπω δέ ὁ Ἱπποκράτης ὥσπερ ὁ ἄλλος ἅπας βοήθημα , ἐπί ὅς ἀναγκάζω ἐνίοτε γράφω μηδείς αὐτός ὑπό ὁ προσφέρω ὠφελέω χάρις ὁ ὁ κακοήθεια ἐνδείκνυμι ὁ νόσημα . οὖον γάρ θεραπευτικός αὐτός πρόκειμαι οὗτος γράφω πραγματεία , ἀλλά προγνωστικός . ἐπί τίνω δέ οὐδέ ἀπό ἀρχή φαίνω παραγίγνομαι ὁ ἄρρωστος . ἐνίοτε γοῦν προσγράφω οὗτος διά τέλος , ἐκ ὅς ἐͅγώ οἶδα , ὁ δέ τίς καί τότε συμπίπτω τέλειος . ὁ δέ ἀγνοέω καί ὁ οὗτος ὁ ἄρρωστος ὠφέλεια δείκνυμι ἐγώ διά ὁ ὅς περί κρίσις , ἔνθα πῶς μέν ἄν τις γνωρίζω ὁ τέλειος ἄπεπτος νόσημα , πῶς δέ ὁ πέσσω νυνί πρῶτος ἄρχω , ὅπως δέ ὁ προήκω ἐν ὁ πέσσω καί πῶς ὁ πλησίος ἤδη ὁ τέλειος πέψις πειράω ἐπιδείκνυμι σαφῶς . ὅς γε οὖν Ἀναξίων οὗτος μέχρι μέν οὖν βήσσω εἰμί , οὐδείς δέ ἀποπτύω ὅλως , ἄπεπτος ἔχω ὁ πλευρῖτις . ἰά δέ ἡμέρα πτύω ἄρχω δηλόω πέσσω ὁ νόσος , ἔπειτα κατά βραχύς ὁ χρόνος πρόειμι οὕτως γράφω ὁ Ἱπποκράτης , κατά ὁ κζʹ ἀνάγω πέπων πολύς , ὅρος ὑπόστασις λευκός καί διά οὗτος τέλειος κρίνω ὁ λίαν καί δέ .