galenus.in-hippocratis-librum-iii-epidemiarum-commentarii-iii 3.83
Ἐν Λαρίσσῃ τὴν παρθένον πυρετὸς ἔλαβε καυσώδης , ὀξὺς , ἄγρυπνος , διψώδης , γλῶσσα λιγνυώδης , ξηρὴ , οὖρα εὔχροα μὲν , λεπτὰ δέ . δευτέρᾳ ἐπιπόνως , οὐχ ὕπνωσε . τρίτῃ πολλὰ διῆλθεν ἀπὸ κοιλίης ὑδατόχροα καὶ τὰς ἑπομένας διῄει τοιαῦτα εὐφόρως . τετάρτῃ οὔρησε λεπτὸν , ὀλίγον , εἶχεν ἐναιώρημα μετέωρον , οὐχ ἵδρυτο , παρέκρουσεν ἐς νύκτα , ἕκτῃ διὰ ῥινῶν λαῦρον ἐῤῥύη πολὺ , φρίξασα , ἵδρωσε πολλῶ θερμῶ διόλου , ἄπυρος ἐκρίθη . ἐν δὲ τοῖσι πυρετοῖσι καὶ ἤδη κεκριμένων γυναικεῖα κατέβη πρῶτον τότε , παρθένος γὰρ ἦν . ἦν δὲ διὰ παντὸς ἀσώδης , φρικώδης , ἔρευθος προσώπου , ὀμμάτων ὀδύνη , καρηβαρική . ταύτῃ οὐχ ὑπέστρεψεν , ἀλλ’ ἐκρίθη , οἱ πόνοι ἀρτίῃσιν . Ὅτι μὲν ὥραν εἶχεν ἡ παρθένος καταμηνίων δῆλόν ἐστιν · ἐξ ὧν αὐτὸς ἔγραψεν εἰπὼν ὧδεν γυναικεῖα κατέβη . τότε πρῶτον φαίνεται καὶ ἡ νόσος αὐτὴ γεγονέναι πληθωρικὴ καὶ κριθῆναι μὲν ἐπὶ τῆς στʹ ἡμέρας , διότι καὶ τοὺς πόνους ἔσχεν ἀρτίαις , ὡς αὐτὸς ἔγραψε . παράδοξον δὲ τὸ μηδ’ ὑποστρέψαι , καίτοι τῆς στʹ ἡμέρας μηδέποτε πιστῶς κρινούσης . ξένον οὖν τοῦτο καὶ πάνυ σπάνιον ἐπ’ αὐτῆς γενόμενον ἐπεσημήνατο γράψας , ταύτῃ οὐχ ὑπέστρεψεν , ἀλλ’ ἐκρίθη ὡς δέον ὑποστρέψαι . ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν ἔγραψε τοῦ μὴ ὑποστρέψαι , προσθεὶς ἐν τοῖσι πυρετοῖσι καὶ ἤδη κεκριμένων , γυναικεῖα κατέβη . τὸ γὰρ ἐπιμεῖναι τὴν κένωσιν αὐτῇ ταῖς μετὰ τὴν κρίσιν ἡμέραις ἱκανὸν ἐγένετο βεβαίαν φυλάξαι τὴν προηγησαμένην κρίσιν ἐν τῇ στʹ ἡμέρᾳ δι’ αἱμοῤῥαγίας τε καὶ ἱδρώτων καὶ μάλιστα ὅτι μήτε φλεγμονή τις ἐγένετο κυρίου μορίου μήτε κακόηθες ἦν τὸ πλῆθος . αὐτὸς γὰρ ἐπεσημήνατο πληθωρικὴν εἶναι τὴν διάθεσιν ἐν τῷ φάναι διὰ παντὸς ἐσχηκέναι προσώπου μὲν ἔρευθος , ὀμμάτων δὲ ὀδύνην καὶ καρηβαρίαν . εὔδηλον οὖν ἦν ὅτι κενώσεως ἐδεῖτο μόνης . καὶ ταύτην ἡ φύσις ἤρξατο μὲν ἐργάζεσθαι τῇ γʹ τῶν ἡμερῶν , συνεπλήρωσε δὲ κατὰ τὴν ϛʹ . ὅτι δὲ τῷ λόγῳ τῆς φύσεως οὐχ ὡς σύμπτωμα τῆς νόσου διὰ τῆς γαστρὸς ἡ κένωσις ἐγένετο σαφῶς ἐδήλωσεν αὐτὸς γράψας , τῇ τρίτῃ δὲ πολλὰ διῆλθεν ἀπὸ κοιλίης ὑδατόχροα καὶ τὰς ἑπομένας ἦν τοιαῦτα εὐφόρως . τοῦτο προσκείμενον ἐνδείκνυται τῶν λυπούντων γίγνεσθαι τὴν ἔκκρισιν . ἐπισημῄνασθαι δὲ τῶν κατὰ τὴν διήγησιν αὐτῆς εἰρημένων ἄξιόν ἐστι καὶ ταῦτα τὰ βʹ πρὸς τοῖς εἰρημένοις , ἓν μὲν τὸ κατὰ τὴν ἀρχὴν γεγραμμένον , γλῶσσα λιγνυώδης , ξηρὴ , δεύτερον δὲ τὸ δʹ , οὐρῆσαι λεπτὸν , ὀλίγον , εἶχεν ἐναιώρημα μετέωρον , οὐχ ἵδρυτο , παρέκρουσε . τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν πρότερον εἰρημένον χρήσιμόν ἐστιν εἰς τὸ μὴ παντελῶς ἡγεῖσθαι ὀλεθρίαν τὴν λιγνυώδη γλῶσσαν , ὀνομάζει δ’ οὕτως τὴν ἐπικεχρωσμένην οἷον λιγνύϊ τινὶ , ξηρὰν οὖσαν ἐξ ἀναθυμιάσεως . τὸ δὲ βʹ ἐπειδὴ καὶ κατ’ ἄλλους ἀῤῥώστους εἰπὼν ἐναιώρημα μετέωρον εὐθέως ἐπήνεγκεν αὐτῷ τὸ παρέκρουσεν , ἐμφαίνων τοῖς τοιούτοις ἐναιωρήμασιν ἕπεσθαι παραφροσύνην . καίτοι κατά γε τὸ προγνωστικὸν ἅπαντα τὰ περὶ τῶν οὔρων διελθὼν οὐδεμίαν ἐξ αὐτῶν εἰς παραφροσύνην ἐποιήσατο πρόγνωσιν . ἔοικεν οὖν τὸ σημεῖον τοῦτο καθ’ αὑτὸ μὲν οὐδέποτε σημαίνειν παραφροσύνην , συνενδείκνυσθαι δέ ποτε κατὰ συμβεβηκὸς , ἐπειδὴ πνευματωδέστερον εἶναι δηλοῖ τὸ ἐναιώρημα . κατὰ γὰρ τὸ παντελῶς ἄφυσον εἰς τὸ κάτω τῶν ἀγγείων φέρεται τὰ ἐναιωρήματα .
Lemmas: ἐν Λάρισσα ὁ παρθένος πυρετός λαμβάνω καυσώδης , ὀξύς2 , ἄγρυπνος , διψώδης , γλῶσσα λιγνυώδης , ξηρός , ὅρος εὔχροος μέν , λεπτόν δέ . δύο ἐπιπόνως , οὐ ὑπνόω . τρίτος πολύς διέρχομαι ἀπό κοιλία ὑδατόχροος καί ὁ ἕπομαι δίειμι τοιοῦτος εὔφορος . τέταρτος οὐρέω λεπτόν , ὀλίγος , ἔχω ἐναιώρημα μετέωρος , οὐ ἱδρύω , παρακρούω εἰς νύξ , ἕκτος διά ῥίς λάβρος ῥέω πολύς , φρίσσω , ἱδρόω πολύς θερμός διόλου , ἄπυρος κρίνω . ἐν δέ ὅς πυρετός καί ἤδη κρίνω γυναικεῖος καταβαίνω πρῶτος τότε , παρθένος γάρ εἰμί . εἰμί δέ διά πᾶς ἀσώδης , φρικώδης , ἔρευθος πρόσωπον , ὄμμα ὀδύνη , καρηβαρικός . οὗτος οὐ ὑποστρέφω , ἀλλά κρίνω , ὁ πόνος ἄρτιος . ὅτι2 μέν ὥρα ἔχω ὁ παρθένος καταμήνιος δῆλος εἰμί · ἐκ ὅς αὐτός γράφω εἶπον ὧδε γυναικεῖος καταβαίνω . τότε πρῶτος φαίνω καί ὁ νόσος αὐτός γίγνομαι πληθωρικός καί κρίνω μέν ἐπί ὁ εἰμί ἡμέρα , διότι καί ὁ πόνος ἔχω ἄρτιος , ὡς αὐτός γράφω . παράδοξος δέ ὁ μηδέ ὑποστρέφω , καίτοι ὁ εἰμί ἡμέρα μηδέποτε πιστῶς κρίνω . ξένος οὖν οὗτος καί πάνυ σπάνις ἐπί αὐτός γίγνομαι ἐπισημαίνω γράφω , οὗτος οὐ ὑποστρέφω , ἀλλά κρίνω ὡς δήω ὑποστρέφω . ἀλλά καί ὁ αἴτιος γράφω ὁ μή ὑποστρέφω , προστίθημι ἐν ὅς πυρετός καί ἤδη κρίνω , γυναικεῖος καταβαίνω . ὁ γάρ ἐπιμένω ὁ κένωσις αὐτός ὁ μετά ὁ κρίσις ἡμέρα ἱκανός γίγνομαι βέβαιος φυλάσσω ὁ προηγέομαι κρίσις ἐν ὁ εἰμί ἡμέρα διά αἱμορραγία τε καί ἱδρώς καί μάλιστα ὅτι μήτε φλεγμονή τις γίγνομαι κύριος μόριον μήτε κακοήθης εἰμί ὁ πλῆθος . αὐτός γάρ ἐπισημαίνω πληθωρικός εἰμί ὁ διάθεσις ἐν ὁ φαίνω διά πᾶς ἔχω πρόσωπον μέν ἔρευθος , ὄμμα δέ ὀδύνη καί καρηβαρία . εὔδηλος οὖν εἰμί ὅτι κένωσις δήω μόνος . καί οὗτος ὁ φύσις ἄρχω μέν ἐργάζομαι ὁ γε ὁ ἡμέρα , συμπληρόω δέ κατά ὁ ϛυʹ . ὅτι δέ ὁ λόγος ὁ φύσις οὐ ὡς σύμπτωμα ὁ νόσος διά ὁ γαστήρ ὁ κένωσις γίγνομαι σαφῶς δηλόω αὐτός γράφω , ὁ τρίτος δέ πολύς διέρχομαι ἀπό κοιλία ὑδατόχροος καί ὁ ἕπομαι εἰμί τοιοῦτος εὔφορος . οὗτος πρόσκειμαι ἐνδείκνυμι ὁ λυπέω γίγνομαι ὁ ἔκκρισις . ἐπισημῄνομαι δέ ὁ κατά ὁ διήγησις αὐτός εἴρω ἄξιος εἰμί καί οὗτος ὁ βε πρός ὁ εἴρω , εἷς μέν ὁ κατά ὁ ἀρχή γράφω , γλῶσσα λιγνυώδης , ξηρός , δύο δέ ὁ δέ , οὐρέω λεπτόν , ὀλίγος , ἔχω ἐναιώρημα μετέωρος , οὐ ἱδρύω , παρακρούω . ὁ μέν γάρ αὐτός πρότερος εἴρω χρήσιμος εἰμί εἰς ὁ μή παντελῶς ἡγέομαι ὀλέθριος ὁ λιγνυώδης γλῶσσα , ὀνομάζω δέ οὕτως ὁ ἐπιχρώννυμι οἷος λιγνύς τις , ξηρός εἰμί ἐκ ἀναθυμίασις . ὁ δέ βε ἐπεί καί κατά ἄλλος ἄρρωστος εἶπον ἐναιώρημα μετέωρος εὐθύς ἐπιφέρω αὐτός ὁ παρακρούω , ἐμφαίνω ὁ τοιοῦτος ἐναιώρημα ἕπω παραφροσύνη . καίτοι κατά γε ὁ προγνωστικός ἅπας ὁ περί ὁ ὅρος διέρχομαι οὐδείς ἐκ αὐτός εἰς παραφροσύνη ποιέω πρόγνωσις . ἔοικα οὖν ὁ σημεῖον οὗτος κατά ἑαυτοῦ μέν οὐδέποτε σημαίνω παραφροσύνη , συνενδείκνυμι δέ ποτός κατά συμβαίνω , ἐπεί πνευματώδης εἰμί δηλόω ὁ ἐναιώρημα . κατά γάρ ὁ παντελῶς ἄφυσος εἰς ὁ κάτω ὁ ἀγγεῖον φέρω ὁ ἐναιώρημα .