galenus.in-hippocratis-librum-de-fracturis-commentarii-iii 2.32
Ὅσα δὲ σὺν σκληρύσμασι πελιοῦται κίνδυνος μὲν μελανθῆναι . Καὶ τὸ κατὰ τῆς γῆς ἐκχεόμενον αἷμα ποτὲ μὲν ἄχρι πολλοῦ διαμένει , ποτὲ δὲ ξανθότερον γίγνεται , ποτὲ δὲ ἐπὶ τὸ μελάντερον τρέπεται , καί ποτε σαφῶς γίγνεται μέλαν . εἰκὸς μὲν οὖν καὶ διὰ τὸ ὑπερέχον ἤτοι γ’ αἴθριον ἢ ζοφῶδες ὂν ἢ ὑγρὸν ἢ ξηρὸν ἢ θερμὸν ἢ ψυχρὸν εἰς διαφόρους ἀφικνεῖσθαι χροιὰς αὐτό . τὴν δ’ οὖν μεγίστην αἰτίαν τῆς τῶν χρωμάτων ἀπαλλαγῆς ἐξ αὐτῶν λαμβάνων διαφερόντως , ὡς ἑκάστῳ τῶν ἀνθρώπων ἢ τοῖς μὲν μελαγχολικώτερόν ἐστι , τοῖς δὲ φλεγματωδέστερον ἢ ὑδατωδέστερον ἢ τῆς ξανθῆς ἢ ὠχρᾶς οὐκ ὀλίγον ἔχον χολῆς . οὕτως οὖν καὶ τοῖς τῶν ζώων σώμασιν , ἐπειδὰν ἐκχυθὲν τῶν φλεβῶν εἰς διαφόρους ἀφικνεῖται χροιὰς , ὅταν γε μὴ κρατῆται καὶ μεταβάλληται πρὸς τῶν περιεχόντων αὐτὸ σωμάτων εἰς πῦον . εἰκὸς οὖν ἐνίοτε κατὰ τοῦτον τὸν καιρὸν πελιδνὸν φαίνεσθαι , διότι τὸ μὲν πελιδνὸν σῶμα μεταξὺ τοῦ τ’ ἀκριβῶς μέλανός ἐστι καί τινος τῶν εὐανθῶν , ὁποῖα μάλιστά ἐστιν ἐρυθρόν τε καὶ ξανθὸν , ὅπερ καὶ αὐτὸ χρῶμα . λέγω δὲ τὸ πελιδνὸν ἐκ τῶν εὐανθῶν εἰς τὸ μέλαν ἀφικνουμένων συμπίπτειν εἴωθεν ἢ ἐκ τοῦ μέλανος ἐπὶ τὸ λευκὸν , ὅταν ἐκπυΐσκηται . πολλάκις γοῦν ἰδεῖν ἐστι τά τε ὡς μεμελασμένα κατὰ τὴν εἰς πῦον μεταβολὴν ἀρχομένην πελιδνὰ φαίνοντα . κατὰ βραχύ τε τοῦ μέλανος μὲν ἀποχωροῦντα , πρὸς δὲ τὴν τοῦ πυρὸς χρόαν ἐρχόμενα λευκότερα γίγνεται . τεφρώδης γάρ ἐστιν ἡ τοῦ πύου χρόα . νῦν οὖν ὁ Ἱπποκράτης διδάσκει σε διορισμὸν ἐπὶ τοῖς ἐκχυμώμασιν ὀφθεῖσι πελιδνοῖς · ἐὰν μὲν γὰρ κατὰ σκληρότητα , αὐτοῖς τοῦθ’ ὑπάρχει , φλεγμαίνει τὰ μόρια , χωρὶς δὲ σκληρότητος ἀφλέγμαντον διαμένει . τὰ μὲν οὖν ἀφλέγμαντα τὴν φύσιν ἐῤῥῶσθαι δηλοῖ καὶ τὸ τῶν φλεβῶν ἐκκεχυμένον αἷμα πεφθήσεσθαι καὶ πῦον ἔσεσθαι , τὰ δὲ φλεγμαίνοντα ἀῤῥωστίαν τῆς φύσεως διὰ τὴν ἀσθένειαν τῶν φλεγμαινόντων μορίων καὶ διὰ τὸ πλῆθος τοῦ περιεχομένου κακοχύμου μὴ πέττειν τὸ ἐκχύμωμα μήτε ἐκπυΐσκειν . λείπεται οὖν αὐτὸ μελανθῆναί τε καὶ διαφθαρῆναι .
Lemmas: ὅσος δέ σύν σκλήρυσμα πελιόομαι κίνδυνος μέν μελαίνω . καί ὁ κατά ὁ γῆ ἐκχέω αἷμα ποτέ μέν ἄχρι πολύς διαμένω , ποτέ δέ ξανθός γίγνομαι , ποτέ δέ ἐπί ὁ μέλας τρέπω , καί ποτέ σαφής γίγνομαι μέλας . ἔοικα μέν οὖν καί διά ὁ ὑπερέχω ἤτοι γε αἴθριος ἤ ζοφώδης εἰμί ἤ ὑγρός ἤ ξηρός ἤ θερμός ἤ ψυχρός εἰς διάφορος ἀφικνέομαι χροιά αὐτός . ὁ δέ οὖν μέγας αἰτία ὁ ὁ χρῶμα ἀπαλλαγή ἐκ αὐτός λαμβάνω διαφερόντως , ὡς ἕκαστος ὁ ἄνθρωπος ἤ ὁ μέν μελαγχολικός εἰμί , ὁ δέ φλεγματώδης ἤ ὑδατώδης ἤ ὁ ξανθός ἤ ὠχρός οὐ ὀλίγος ἔχω χολή . οὕτως οὖν καί ὁ ὁ ζῷον σῶμα , ἐπειδάν ἐκχέω ὁ φλέψ εἰς διάφορος ἀφικνέομαι χροιά , ὅταν γε μή κρατέω καί μεταβάλλω πρός ὁ περιέχω αὐτός σῶμα εἰς πυός . ἔοικα οὖν ἐνίοτε κατά οὗτος ὁ καιρός πελιδνός φαίνω , διότι ὁ μέν πελιδνός σῶμα μεταξύ ὁ τε ἀκριβής μέλας εἰμί καί τις ὁ εὐανθής , ὁποῖος μάλα εἰμί ἐρυθρός τε καί ξανθός , ὅς καί αὐτός χρῶμα . λέγω δέ ὁ πελιδνός ἐκ ὁ εὐανθής εἰς ὁ μέλας ἀφικνέομαι συμπίπτω εἴωθα ἤ ἐκ ὁ μέλας ἐπί ὁ λευκός , ὅταν ἐκπυΐσκομαι . πολλάκις γοῦν ὁράω εἰμί ὁ τε ὡς μελαίνω κατά ὁ εἰς πυός μεταβολή ἄρχω πελιδνός φαίνω . κατά βραχύς τε ὁ μέλας μέν ἀποχωρέω , πρός δέ ὁ ὁ πῦρ χροιά ἔρχομαι λευκός γίγνομαι . τεφρώδης γάρ εἰμί ὁ ὁ πύον χρώς . νῦν οὖν ὁ Ἱπποκράτης διδάσκω σύ διορισμός ἐπί ὁ ἐκχύμωμα ὁράω πελιδνός · ἐάν μέν γάρ κατά σκληρότης , αὐτός οὗτος ὑπάρχω , φλεγμαίνω ὁ μόριον , χωρίς δέ σκληρότης ἀφλέγμαντος διαμένω . ὁ μέν οὖν ἀφλέγμαντος ὁ φύσις ῥώννυμι δηλόω καί ὁ ὁ φλέψ ἐκχέω αἷμα πέσσω καί πυός εἰμί , ὁ δέ φλεγμαίνω ἀρρωστία ὁ φύσις διά ὁ ἀσθένεια ὁ φλεγμαίνω μόριον καί διά ὁ πλῆθος ὁ περιέχω κακόχυμος μή πέσσω ὁ ἐκχύμωμα μήτε ἐκπυΐͅσκω . λείπω οὖν αὐτός μελαίνω τε καί διαφθείρω .