galenus.in-hippocratis-librum-de-articulis-et-galeni-in-eum-commentarii-iv 3.45
Αὐτὸ δὲ τὸ ἄρθρον τοῦ αὐχένος λορδόν ἐστιν . ὁκόσοισι μὲν οὖν κυφώματα γίνεται κατὰ τοὺς σφονδύλους ἔξωσις μὲν μεγάλη ἀποῤῥαγεῖσα ἀπὸ τῆς συμφύσιος ἢ ἑνὸς σφονδύλου ἢ καὶ πλειόνων οὐ μάλα πολλοῖσι γίνεται , ἀλλ’ ὀλίγοισιν . οὐδὲ γὰρ τὰ τρώματα τὰ τοιαῦτα ῥηΐδιον γίνεσθαι , οὔτε γὰρ ἐς τὸ ἔξω ἐξωθῆναι ῥηΐδιον ἐστιν , εἰ μὴ ἐκ τοῦ ἔμπροσθεν ἰσχυρῷ τινι τρωθείη διὰ τῆς κοιλίης . οὕτω δ’ ἂν ἀπόλοιτο ἢ εἴ τις ἀφ’ ὑψηλοῦ τοῦ χωρίου πεσὼν ἐρείσειε τοῖσιν ἰσχίοισιν ἢ τοῖσιν ὤμοισιν · ἀλλὰ καὶ οὕτως ἂν ἀποθάνοι , παραχρῆμα δὲ οὐκ ἂν ἀποθάνοι . ἐκ δὲ τοῦ ὄπισθεν οὐ ῥηΐδιον τοιαύτην ἔξαλσιν γενέσθαι ἐς τὸ εἴσω , εἰ μὴ ὑπέρβαρύ τι ἄχθος ἐμπέσοι . τῶν τε γὰρ ὀστέων τῶν ἐκπεφυκότων ἔξωθεν ἕκαστον τοιοῦτόν ἐστιν , ὥστε πρόσθεν ἂν αὐτὸ καταγείη , πρὶν ἢ μεγάλην ῥοπὴν εἴσω ποιῆσαι τούς τε συνδέσμους βιασάμενον . Εἰς τὸ πρόσω ῥέπον δηλονότι , καὶ γὰρ φαίνεται τοῦτο . δύο δὲ εἰσιν οἱ πρῶτοι σφόνδυλοι , καθ’ οὓς τὸ ἄρθρον γίγνεται τοῦ αὐχένος , καθ’ ὃ λοιπὸν τρεῖς εἰσιν , ὧν οὐκ ἐμνημόνευσεν , ὅπως ἔχουσι θέσεως ἐν τῷ μεταξὺ τοῦ δευτέρου καὶ τοῦ ἕκτου , τρίτος καὶ τέταρτος καὶ πέμπτος . οἳ δὴ μάλιστα φαίνονται θέσιν εὐθεῖαν ἔχοντες ὄντες καὶ ἄλλοι μικρότατοι τῶν δύο σφονδύλων , καὶ μάλισθ’ ὁ τρίτος · ὁ γάρ τοι τέταρτος ἢ μείζων ἐστὶν αὐτοῦ , καθάπερ καὶ τούτοις πάλιν ὁ πέμπτος · ὁ δὲ ἕκτος οὐ τούτων μόνον , ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑβδόμου μείζων . οἱ δ’ ἀπὸ τοῦδε πάντες ἄχρι καὶ τοῦ πέρατος τῆς ῥάχεως ἀλλήλων ἀνάλογον μείζους εἰσὶν ἐπ’ ἀνθρώπου ἐξειαζομένου τοῦ λόγου καὶ μετ’ αὐτὸν ἐπὶ πιθήκοις , ὅσοι τὸ πρόσωπον ἀνθρωποειδέστερον ἔχουσι καὶ μᾶλλον τῶν ἄλλων ὄρθιοι βαδίζουσιν , οὗτοι τά τ’ ἄλλα καὶ τὴν τῶν ὀστῶν θέσιν ἂν ἐοίκασιν ἀνθρώποις ἔχουσι δέ τι κοινὸν ἐν τῇ ῥάχει πρὸς τὰ ἄλλα ζῶα τὰ τετραπόδα τοῖς ἀνθρώποις οὐχ ὑπάρχον . ἔστι γὰρ αὐτοῖς ὀσφὺς μακροτέρα τῆς ἐπ’ ἀνθρώπου ἀνάλογον δηλονότι τοῦ μεγέθους τοῦ ἄλλου ἐξεταζόντων ἡμῶν ἀνθρώποις μόνον εʹ κατὰ τὴν ὀσφῦν εἰσι σφόνδυλοι τοῖς πιθήκοις , ὥσπερ καὶ τοῖς ἄλλοις τετράποσίν εἰσιν . ἐπισημήνασθαι δὲ προσήκει κατὰ τὸν ἐνεστῶτα λόγον ὅτι προθέμενος εἰπεῖν περὶ τοῦ τῆς ῥάχεως σχήματος ἀρξάμενός τε τοῦ λόγου κατὰ τήνδε τὴν λέξιν , αὐτὴ δὲ ἡ ῥάχις κατὰ μῆκος ἰθυσκόλιός ἐστιν . ἐπὶ τελευτῇ τοῦ λόγου προσέθηκεν , αὐτὸ δὲ τὸ ἄρθρον τοῦ αὐχένος λορδόν ἐστι . δόξει γὰρ οὖν πάλιν ἐν τούτῳ καὶ τὸν τράχηλον προσνέμειν τῇ ῥάχει .
Lemmas: αὐτός δέ ὁ ἄρθρον ὁ αὐχήν λορδός εἰμί . ὁπόσος μέν οὖν κύφωμα γίγνομαι κατά ὁ σφόνδυλος ἔξωσις μέν μέγας ἀπαράσσω ἀπό ὁ σύμφυσις ἤ εἷς σφόνδυλος ἤ καί πολύς οὐ μάλα πολύς γίγνομαι , ἀλλά ὀλίγος . οὐδέ γάρ ὁ τραῦμα ὁ τοιοῦτος ῥᾴδιος γίγνομαι , οὔτε γάρ εἰς ὁ ἔξω ἐξωθέω ῥᾴδιος εἰμί , εἰ μή ἐκ ὁ ἔμπροσθεν ἰσχυρός τις τιτρώσκω διά ὁ κοιλία . οὕτως δέ ἄν ἀπόλλυμι ἤ εἰ τις ἀπό ὑψηλός ὁ χωρίον πίπτω ἐρείδω ὁ ἴσχιον ἤ ὁ ὦμος · ἀλλά καί οὕτως ἄν ἀποθνῄσκω , παραχρῆμα δέ οὐ ἄν ἀποθνῄσκω . ἐκ δέ ὁ ὄπισθεν οὐ ῥᾴδιος τοιοῦτος ἔξαλσις γίγνομαι εἰς ὁ εἴσω , εἰ μή ὕπερβαρς τις ἄχθος ἐμπίπτω . ὁ τε γάρ ὀστέον ὁ ἐκφύω ἔξωθεν ἕκαστος τοιοῦτος εἰμί , ὥστε πρόσθεν ἄν αὐτός κατάγνυμι , πρίν ἤ μέγας ῥοπή εἴσω ποιέω ὁ τε σύνδεσμος βιάζω . εἰς ὁ πρόσω ῥέπω δηλονότι , καί γάρ φαίνω οὗτος . δύο δέ εἰμί ὁ πρῶτος σφόνδυλος , κατά ὅς ὁ ἄρθρον γίγνομαι ὁ αὐχήν , κατά ὅς λοιπός τρεῖς εἰμί , ὅς οὐ μνημονεύω , ὅπως ἔχω θέσις ἐν ὁ μεταξύ ὁ δεύτερος καί ὁ ἕκτος , τρίτος καί τέταρτος καί πέμπτος . ὁ δή μάλα φαίνω θέσις εὐθύς ἔχω εἰμί καί ἄλλος μικρός ὁ δύο σφόνδυλος , καί μάλα ὁ τρίτος · ὁ γάρ τοι τέταρτος ἤ μέγας εἰμί αὐτός , καθά καί οὗτος πάλιν ὁ πέμπτος · ὁ δέ ἕκτος οὐ οὗτος μόνος , ἀλλά καί ὁ ἕβδομος μέγας . ὁ δέ ἀπό ὅδε πᾶς ἄχρι καί ὁ πέρας ὁ ῥάχις ἀλλήλων ἀνάλογος μέγας εἰμί ἐπί ἄνθρωπος ἐξειάζω ὁ λόγος καί μετά αὐτός ἐπί πίθηκος , ὅσος ὁ πρόσωπον ἀνθρωποειδής ἔχω καί μάλα ὁ ἄλλος ὄρθιος βαδίζω , οὗτος ὁ τε ἄλλος καί ὁ ὁ ὀστέον θέσις ἄν ἔοικα ἄνθρωπος ἔχω δέ τις κοινός ἐν ὁ ῥάχις πρός ὁ ἄλλος ζῷον ὁ τετραπόδης ὁ ἄνθρωπος οὐ ὑπάρχω . εἰμί γάρ αὐτός ὀσφῦς μακρός ὁ ἐπί ἄνθρωπος ἀνάλογος δηλονότι ὁ μέγεθος ὁ ἄλλος ἐξετάζω ἐγώ ἄνθρωπος μόνος πέντε κατά ὁ ὀσφῦς εἰμί σφόνδυλος ὁ πίθηκος , ὥσπερ καί ὁ ἄλλος τετράπους εἰμί . ἐπισημαίνω δέ προσήκω κατά ὁ ἐνίστημι λόγος ὅτι προτίθημι λέγω περί ὁ ὁ ῥάχις σχῆμα ἄρχω τε ὁ λόγος κατά ὅδε ὁ λέξις , αὐτός δέ ὁ ῥάχις κατά μῆκος ἰθυσκόλιος εἰμί . ἐπί τελευτή ὁ λόγος προστίθημι , αὐτός δέ ὁ ἄρθρον ὁ αὐχήν λορδός εἰμί . δοκέω γάρ οὖν πάλιν ἐν οὗτος καί ὁ τράχηλος προσνέμω ὁ ῥάχις .