galenus.in-hippocratis-librum-de-articulis-et-galeni-in-eum-commentarii-iv 3.47
Ἔπειτα ἐσμασάμενος ἐς τὴν κοιλίην ἐκ τοῦ εἴσωθεν τῇ χειρὶ ἐς τὸ ἔξω ἀντωθέοι , καὶ ταῦτα νεκρῷ μὲν οἷόν τε ποιέειν , ζῶντι δὲ οὐ πάνυ . διὰ τί οὖν ταῦτα γράφω ; ὅτι οἴονταί τινες ἰητρευκέναι ἀνθρώπους , οἶσιν εἴσωθεν ἔπεσον σφόνδυλοι τελέως ὑπερβάντες τὰ ἄρθρα . καίτοι γε ῥηΐστην ἐς τὸ περιγενέσθαι τῶν διαστροφέων ταύτην ἔνιοι νομίζουσι καὶ οὐδὲν δεῖσθαι ἐμβολῆς , ἀλλ’ αὐτόματα ὑγιέα γενέσθαι τὰ τοιαῦτα . ἀγνοέουσι δὲ πολλοὶ καὶ κερδαίνουσιν ὅτι ἀγνοέουσι · πείθουσι γὰρ τοὺς θέλας , ἐξαπατῶνται δὲ διὰ τόδε . οἴονται τὴν ἄκανθαν τὴν ἐξέχουσαν κατὰ τὴν ῥάχιν ταύτην τοὺς σφονδύλους αὐτοὺς εἶναι , ὅτι στρογγύλον αὐτῶν ἕκαστον φαίνεται ψαυόμενον , ἀγνοοῦντες ὅτι τὰ ὀστέα ταῦτά ἐστι τὰ ἀπὸ τῶν σφονδύλων πεφυκότα , περὶ ὧν ὁ λόγος ὀλίγῳ πρόσθεν εἴρηται . οἱ δὲ σφόνδυλοι πολὺ προσωτέρω ἄπεισι . στενοτάτην γὰρ πάντων ζώων ἄνθρωπος κοιλίην ἔχει ὡς ἐπὶ μεγέθει ἀπὸ τοῦ ὄπισθεν ἐς τὸ ἔμπροσθεν ποτὶ καὶ κατὰ τὸ στῆθος . ὅταν οὖν τι τούτων τῶν ὀστέων τῶν ὑπερεχόντων ἰσχυρῶς καταγῇ , ἤν τε πλείω ταύτῃ ταπεινότερον τὸ χωρίον γίνεται ἢ τὸ ἔνθεν καὶ ἔνθεν . διὰ τοῦτο ἐξαπατῶνται οἰόμενοι τοὺς σφονδύλους εἴσω οἴχεσθαι , προσεξαπατᾷ δὲ ἔτι αὐτοὺς καὶ τὰ σχήματα τῶν τετρωμένων · ἢν μὲν γὰρ πειρῶνται καμπύλεσθαι , ὀδυνῶνται ὀστέα τὰ περιτενέος γιγνομένου ταύτῃ τοῦ δέρματος ᾗ τέτρωται καὶ ἅμα τὰ κατεηγότα ἐνθράσσει οὕτω μᾶλλον τὸν χρῶτα , ἢν δὲ λορδαίνουσι ῥᾴους εἰσί . χαλαρώτερον γὰρ τὸ δέρμα κατὰ τὸ τρῶμα γίνεται καὶ τὰ ὀστέα ἧσσον ἐνθράσσει , ἀτὰρ καὶ ἤν τις ψαύῃ αὐτῶν κατὰ τοῦτο , ὑπείκουσι λορδοῦντες καὶ τὸ χωρίον κενὸν καὶ μαλθακὸν ψαυόμενον ταύτῃ φαίνεται . ταῦτα πάντα τὰ εἰρημένα προσεξαπατᾷ τοὺς ἰητρούς . ὑγιέες δὲ ταχέως καὶ ἀσινέως αὐτόματοι οἱ τοιοῦτοι γίνονται . ταχέως γὰρ πάντα τὰ τοιαῦτα ὀστέα ἐπιπωροῦται ὅσα χαῦνά ἐστιν . Ἐσμασάμενος τουτέστι ἐντιθεὶς εἰς βάθος τὴν χεῖρα χάριν τοῦ διαζητῆσαί τι τῶν ἐν αὐτῷ .
Lemmas: ἔπειτα εἰσμάσσω εἰς ὁ κοιλία ἐκ ὁ ἔσωθεν ὁ χείρ εἰς ὁ ἔξω ἀντωθέω , καί οὗτος νεκρός μέν οἷος τε ποιέω , ζάω δέ οὐ πάνυ . διά τίς οὖν οὗτος γράφω ; ὅτι οἴομαι τις ἰητρύημι ἄνθρωπος , οἶσις ἔσωθεν πίπτω σφόνδυλος τέλειος ὑπερβαίνω ὁ ἄρθρον . καίτοι γε ῥᾴδιος εἰς ὁ περιγίγνομαι ὁ διαστροφή οὗτος ἔνιοι νομίζω καί οὐδείς δέω ἐμβολή , ἀλλά αὐτόματος ὑγιής γίγνομαι ὁ τοιοῦτος . ἀγνοέω δέ πολύς καί κερδαίνω ὅτι ἀγνοέω · πείθω γάρ ὁ θέλης , ἐξαπατάω δέ διά ὅδε . οἴομαι ὁ ἄκανθα ὁ ἐξέχω κατά ὁ ῥάχις οὗτος ὁ σφόνδυλος αὐτός εἰμί , ὅτι στρογγύλος αὐτός ἕκαστος φαίνω ψαύω , ἀγνοέω ὅτι ὁ ὀστέον οὗτος εἰμί ὁ ἀπό ὁ σφόνδυλος φύω , περί ὅς ὁ λόγος ὀλίγος πρόσθεν λέγω . ὁ δέ σφόνδυλος πολύς πρόσω ἀπέρχομαι . στενός γάρ πᾶς ζῷον ἄνθρωπος κοιλία ἔχω ὡς ἐπί μέγεθος ἀπό ὁ ὄπισθεν εἰς ὁ ἔμπροσθεν πρός καί κατά ὁ στῆθος . ὅταν οὖν τις οὗτος ὁ ὀστέον ὁ ὑπερέχω ἰσχυρός κατάγνυμι , ἐάν τε πολύς ταύτῃ ταπεινός ὁ χωρίον γίγνομαι ἤ ὁ ἔνθεν καί ἔνθεν . διά οὗτος ἐξαπατάω οἴομαι ὁ σφόνδυλος εἴσω οἴχομαι , προσεξαπατάω δέ ἔτι αὐτός καί ὁ σχῆμα ὁ τιτρώσκω · ἐάν μέν γάρ πειράω καμφυλνέομαι , ὀδυνάω ὀστέον ὁ περιτενής γίγνομαι ταύτῃ ὁ δέρμα ᾗ τιτρώσκω καί ἅμα ὁ κατάγνυμι ἐνθράσσω οὕτως μάλα ὁ χρώς , ἐάν δέ λορδαίνω ῥᾴδιος εἰμί . χαλαρός γάρ ὁ δέρμα κατά ὁ τραῦμα γίγνομαι καί ὁ ὀστέον ἥσσων ἐνθράσσω , ἀτάρ καί ἐάν τις ψαύω αὐτός κατά οὗτος , ὑπείκω λορδόω καί ὁ χωρίον κενός καί μαλθακός ψαύω ταύτῃ φαίνω . οὗτος πᾶς ὁ λέγω προσεξαπατάω ὁ ἰατρός . ὑγιής δέ ταχύς καί ἀσινής αὐτόματος ὁ τοιοῦτος γίγνομαι . ταχύς γάρ πᾶς ὁ τοιοῦτος ὀστέον ἐπιπωρόομαι ὅσος χαῦνος εἰμί . εἰσμάσσω τουτέστι ἐντίθημι εἰς βάθος ὁ χείρ χάριν ὁ διαζητέω τις ὁ ἐν αὐτός .