galenus.in-hippocratis-de-victu-acutorum-commentaria-iv 3.22
Τὸ δ᾿ ὀξύμελι καλεόμενον ποτὸν πολλαχοῦ εὔχρηστον ἐν ταύτῃσι τῇσι νούσοισιν εὑρήσεις ἐόν · καὶ γὰρ πτυάλου ἀναγωγόν ἐστι καὶ εὔπνοον · καιροὺς μέντοι τοιούσδε ἔχει . Τὸ καλούμενον καὶ τὸ καλεῖσθαι καὶ τὰ παραπλήσια τούτοις ἔμαθες αὐτὸν προστιθέντα ποτὲ μὲν ὡς οὐδέπω συνήθους ἅπασι τοῖς Ἕλλησι τῆσδε τῆς προσηγορίας οὔσης , ποτὲ δὲ ὡς ἀκύρως λεγομένης , ἐνίοτε δὲ ὡς ἐνδεικνυμένης τι τεχνικὸν , ὡς ἐπὶ τῶν κροταφιτῶν τε καὶ μασητήρων μυῶν ἐδιδάξαμεν . ἀλλ᾿ ὅτι μὲν οὐδὲν ἐνδείκνυται τεχνικὸν ἡ προσηγορία τοῦ ὀξυμέλιτος ἅπαντι δῆλον , ἀλλ᾿ ἤτοι μεμφόμενος ἢ ὡς οὐδέπω συνήθη , διὰ τῆς τοῦ καλεομένου ἐπεσημήνατο προσθήκης . ἐγχωρεῖ δ᾿ ἑκάτερα · ἴσως μὲν γὰρ τότε πρῶτον εἰς χρῆσιν κοινὴν ἤρχετο · τάχα δὲ καὶ μέμφεται τῇ φωνῇ , ὡς ἐμφαινούσῃ , ἤτοι ἐκ τοῦ ὄξους καὶ μέλιτος μόνων συγκεῖσθαι τὸ φάρμακον ἢ ὡς μέλιτος διαφορὰν δηλούσῃ , ὡς εἰ καὶ οὕτως ἔλεγέ τις · τὸ δὲ μέλι τὸ ὀξὺ δύναμιν ἔχει τοιάνδε . περὶ μὲν δὴ τῆς τοῦ καλεομένου προσθήκης δῆλον · ἐπ᾿ αὐτὸ δὲ τὸ χρήσιμον ἴωμεν . οὐ γὰρ ἐξ ὄξους καὶ μέλιτος μίξεως μόνον ἡ σύνθεσις γίγνεται τοῦ ὀξυμέλιτος , ἀλλ᾿ ἐκ μελικράτου βραχὺ προσλαμβάνοντος ὄξους . ἕψεσθαι δὲ ἄμεινον αὐτό · καθαιρεῖται γὰρ ἡ δύναμις τοῦ ὄξους ὑπὸ τῆς ἑψήσεως , ὡς τὴν ὠφέλειαν τὴν παρ᾿ αὐτοῦ λαμβάνειν τὸ μελίκρατον ᾧ μίγνυται , τὴν βλάβην δὲ οὐκ ἴσχειν . τὴν μὲν οὖν ὠφέλειαν κατὰ τὴν ἀρχὴν εἶπε τῆς ῥήσεως καὶ μετὰ ταῦτα ἐρεῖ · τὴν βλάβην δ᾿ ἐπὶ τῇ τελευτῇ τῆς ὅλης ῥήσεως προσθήσει . κατὰ τὴν ἀρχὴν μὲν οὖν εἴρηται , πτυέλου γὰρ ἀναγωγόν ἐστι καὶ εὔπνοον · ἐφεξῆς δ᾿ ὅσα ταῖς λέξεσιν ἐπακολουθήσαντες αὐτοῦ μαθησόμεθα . καιροὺς μέντοι τοιούσδε ἔχει . τοὺς καιροὺς ἤτοι τοὺς τῆς χρήσεως αὐτοῦ λέγει , καθότι σύνηθες , ἢ τοὺς τῆς ὠφελείας , ἐπειδὴ καὶ κατὰ τοῦτο τὸ σημαινόμενον ἐδείχθη χρώμενος ἐνίοτε τῇ τοῦ καιροῦ προσηγορίᾳ .
Lemmas: ὁ δέ ὀξύμελι καλέω ποτός πολλαχοῦ εὔχρηστος ἐν οὗτος ὁ νόσος εὑρίσκω εἰμί · καί γάρ πτύαλον ἀναγωγός εἰμί καί εὔπνοος · καιρός μέντοι τοιόσδε ἔχω . ὁ καλέω καί ὁ καλέω καί ὁ παραπλήσιος οὗτος μανθάνω αὐτός προστίθημι ποτέ μέν ὡς οὐδέπω συνήθης ἅπας ὁ Ἕλλην ὅδε ὁ προσηγορία εἰμί , ποτέ δέ ὡς ἄκυρος λέγω , ἐνίοτε δέ ὡς ἐνδείκνυμι τις τεχνικός , ὡς ἐπί ὁ κροταφίτης τε καί μασητήρ μῦς διδάσκω . ἀλλά ὅτι μέν οὐδείς ἐνδείκνυμι τεχνικός ὁ προσηγορία ὁ ὀξύμελι ἅπας δῆλος , ἀλλά ἤτοι μέμφομαι ἤ ὡς οὐδέπω συνήθης , διά ὁ ὁ καλέω ἐπισημαίνω προσθήκη . ἐγχωρέω δέ ἑκάτερος · ἴσως μέν γάρ τότε πρῶτος εἰς χρῆσις κοινός ἄρχω · τάχα δέ καί μέμφομαι ὁ φωνή , ὡς ἐμφαίνω , ἤτοι ἐκ ὁ ὄξος καί μέλι μόνος σύγκειμαι ὁ φάρμακον ἤ ὡς μέλι διαφορά δηλόω , ὡς εἰ καί οὕτως λέγω τις · ὁ δέ μέλι ὁ ὀξύς δύναμις ἔχω τοιόσδε . περί μέν δή ὁ ὁ καλέω προσθήκη δῆλος · ἐπί αὐτός δέ ὁ χρήσιμος ἔρχομαι . οὐ γάρ ἐκ ὄξος καί μέλι μίξις μόνος ὁ σύνθεσις γίγνομαι ὁ ὀξύμελι , ἀλλά ἐκ μελίκρατον βραχύς προσλαμβάνω ὄξος . ἕπομαι δέ ἀγαθός αὐτός · καθαιρέω γάρ ὁ δύναμις ὁ ὄξος ὑπό ὁ ἕψησις , ὡς ὁ ὠφέλεια ὁ παρά αὐτός λαμβάνω ὁ μελίκρατον ὅς μείγνυμι , ὁ βλάβη δέ οὐ ἴσχω . ὁ μέν οὖν ὠφέλεια κατά ὁ ἀρχή λέγω ὁ ῥῆσις καί μετά οὗτος λέγω · ὁ βλάβη δέ ἐπί ὁ τελευτή ὁ ὅλος ῥῆσις προστίθημι . κατά ὁ ἀρχή μέν οὖν λέγω , πτύελος γάρ ἀναγωγός εἰμί καί εὔπνοος · ἐφεξῆς δέ ὅσος ὁ λέξις ἐπακολουθέω αὐτός μανθάνω . καιρός μέντοι τοιόσδε ἔχω . ὁ καιρός ἤτοι ὁ ὁ χρῆσις αὐτός λέγω , καθότι συνήθης , ἤ ὁ ὁ ὠφέλεια , ἐπειδή καί κατά οὗτος ὁ σημαίνω δείκνυμι χράω ἐνίοτε ὁ ὁ καιρός προσηγορία .