galenus.in-hippocratis-de-natura-hominis-librum-commentarii-iii 1.30
Τὸ γὰρ φάρμακον , ὁκόταν εἰσέλθῃ ἐς τὸ σῶμα , πρῶτον μὲν ἄγει ὃ ἂν αὐτέῳ κατὰ φύσιν μάλιστα ᾖ τῶν ἐν τῷ σώματι ἐνεόντων , ἔπειτα δὲ καὶ τὰ ἄλλα ἕλκει τε καὶ καθαίρει , ὥσπερ τὰ φυόμενά τε καὶ σπειρόμενα , ὁκόταν εἰς τὴν γῆν ἔλθῃ , ἕλκει ἕκαστον τὸ κατὰ φύσιν ἑωυτοῦ ἐνεὸν ἐν τῇ γῇ . ἔνι δὲ καὶ ὀξὺ καὶ γλυκὺ καὶ πικρὸν καὶ ἁλμυρὸν καὶ παντοῖον . πρῶτον μὲν οὖν πλεῖστον τουτέου εἵλκυσεν ἐς ἑωυτὸ , ὅ τι ἂν ᾖ ἑωυτέῳ κατὰ φύσιν μάλιστα , ἔπειτα δ᾿ ἕλκει καὶ τὰ ἄλλα . τοιοῦτο δέ τι καὶ τὰ φάρμακα ποιέει ἐν τῷ σώματι . ὁκόσα γὰρ τὴν χολὴν ἄγει , πρῶτον μὲν ἀκρητεστάτην ἐκάθηρε τὴν χολὴν , ἔπειτα δὲ μεμιγμένην . καὶ πάλιν τὰ τοῦ φλέγματος φάρμακα πρῶτον μὲν ἀκρητέστατον τὸ φλέγμα ἄγει , ἔπειτα δὲ μεμιγμένον . καὶ πάλιν τοῖσιν ἀποσφαζομένοισι πρῶτον μὲν τὸ αἷμα ῥέει θερμότατόν τε καὶ ἐρυθρότατον , ἔπειτα δὲ ῥέει φλεγματωδέστερον καὶ χολωδέστερον . Σαφὴς ἡ ῥῆσίς ἐστι , γράφοντος αὐτοῦ τὰ μαρτύρια τοῦ προκειμένου λόγου , καθ᾿ ὃν ἔφη τὸ φάρμακον , ὅταν εἰς τὸ σῶμα ἔλθῃ , πρῶτον μὲν τὸν οἰκεῖον ἕλκειν αὑτῷ χυμὸν , ἔπειτα δὲ καὶ τοὺς ἄλλους . μεμνῆσθαι δὲ χρὴ καὶ περὶ τῶν φυτῶν αὐτοῦ λέγοντος , ἕλκειν καὶ ταῦτα εἰς ἑαυτὰ τὸ κατὰ φύσιν ἕκαστον αὑτῷ , περιέχεσθαι γὰρ ἐν τῇ γῇ καὶ ὀξὺ καὶ γλυκὺ καὶ πικρὸν καὶ ἁλμυρὸν καὶ παντοῖον , ὥσπερ δηλονότι καὶ κατὰ τὸν ἄνθρωπον ὀξὺ μὲν τὴν μέλαιναν χολὴν , πικρὸν δὲ τὴν ξανθὴν , γλυκὺ δὲ τὸ αἷμα καὶ ἁλμυρὸν τὸ φλέγμα . καὶ γὰρ τοιοῦτό ἐστί τι φλέγμα , καθάπερ ἄλλο γλυκὺ καὶ ἕτερον ὀξὺ καί τι ἕτερον μηδεμίαν ἔχον ἐπίσημον ποιότητα . διὰ τοῦτό μοι δοκεῖ καὶ κατὰ τέλος τῆς ῥήσεως προσθεῖναι τὸ καὶ παντοῖον , οὐ μόνον ἐν τῷ φλέγματι διαφορὰς ὁρῶν παμπόλλας , ἀλλὰ καὶ κατὰ τοὺς ἄλλους χυμούς . ὥσπερ γὰρ ὀξὺ καὶ γλυκὺ καὶ πικρὸν καὶ ἁλμυρὸν , οὕτω καὶ στρυφνόν τι καὶ αὐστηρὸν καὶ δριμὺ καὶ λιπαρὸν εἶδός ἐστι χυμῶν ἔν τε τοῖς ζώοις καὶ τοῖς φυτοῖς καὶ δηλονότι καὶ κατὰ τὴν γῆν ἀνάλογον αὐτοῖς .
Lemmas: ὁ γάρ φάρμακον , ὁπόταν εἰσέρχομαι εἰς ὁ σῶμα , πρῶτος μέν ἄγω ὅς ἄν αὐτός κατά φύσις μάλα εἰμί ὁ ἐν ὁ σῶμα ἔνειμι , ἔπειτα δέ καί ὁ ἄλλος ἕλκω τε καί καθαίρω , ὥσπερ ὁ φύω τε καί σπείρω , ὁπόταν εἰς ὁ γῆ ἔρχομαι , ἕλκω ἕκαστος ὁ κατά φύσις ἑαυτοῦ ἔνειμι ἐν ὁ γῆ . ἔνειμι δέ καί ὀξύς καί γλυκύς καί πικρός καί ἁλμυρός καί παντοῖος . πρῶτος μέν οὖν πολύς οὗτος ἕλκω εἰς ἑαυτοῦ , ὅς τις ἄν εἰμί ἑωύτῳ κατά φύσις μάλα , ἔπειτα δέ ἕλκω καί ὁ ἄλλος . τοιοῦτος δέ τις καί ὁ φάρμακον ποιέω ἐν ὁ σῶμα . ὁπόσος γάρ ὁ χολή ἄγω , πρῶτος μέν ἄκρατος καθαίρω ὁ χολή , ἔπειτα δέ μείγνυμι . καί πάλιν ὁ ὁ φλέγμα φάρμακον πρῶτος μέν ἄκρατος ὁ φλέγμα ἄγω , ἔπειτα δέ μείγνυμι . καί πάλιν ὁ ἀποσφάζω πρῶτος μέν ὁ αἷμα ῥέω θερμός τε καί ἐρυθρός , ἔπειτα δέ ῥέω φλεγματώδης καί χολώδης . σαφής ὁ ῥῆσις εἰμί , γράφω αὐτός ὁ μαρτύριον ὁ πρόκειμαι λόγος , κατά ὅς φημί ὁ φάρμακον , ὅταν εἰς ὁ σῶμα ἔρχομαι , πρῶτος μέν ὁ οἰκεῖος ἕλκω ἑαυτοῦ χυμός , ἔπειτα δέ καί ὁ ἄλλος . μιμνῄσκω δέ χρή καί περί ὁ φυτόν αὐτός λέγω , ἕλκω καί οὗτος εἰς ἑαυτοῦ ὁ κατά φύσις ἕκαστος ἑαυτοῦ , περιέχω γάρ ἐν ὁ γῆ καί ὀξύς καί γλυκύς καί πικρός καί ἁλμυρός καί παντοῖος , ὥσπερ δηλονότι καί κατά ὁ ἄνθρωπος ὀξύς μέν ὁ μέλας χολή , πικρός δέ ὁ ξανθός , γλυκύς δέ ὁ αἷμα καί ἁλμυρός ὁ φλέγμα . καί γάρ τοιοῦτος εἰμί τις φλέγμα , καθά ἄλλος γλυκύς καί ἕτερος ὀξύς καί τις ἕτερος μηδείς ἔχω ἐπίσημος ποιότης . διά οὗτος ἐγώ δοκέω καί κατά τέλος ὁ ῥῆσις προστίθημι ὁ καί παντοῖος , οὐ μόνος ἐν ὁ φλέγμα διαφορά ὁράω πάμπολυς , ἀλλά καί κατά ὁ ἄλλος χυμός . ὥσπερ γάρ ὀξύς καί γλυκύς καί πικρός καί ἁλμυρός , οὕτως καί στρυφνός τις καί αὐστηρός καί δριμύς καί λιπαρός εἶδος εἰμί χυμός ἐν τε ὁ ζῷον καί ὁ φυτόν καί δηλονότι καί κατά ὁ γῆ ἀνάλογος αὐτός .