galenus.in-hippocratis-de-natura-hominis-librum-commentarii-iii 1.1
Ὅστις μὲν εἴωθεν ἀκούειν λεγόντων ἀμφὶ τῆς φύσιος τῆς ἀνθρωπίνης προσωτέρω , ἢ ὁκόσον αὐτέης ἐς ἰητρικὴν ἀφήκει , τουτέῳ μὲν οὐκ ἐπιτήδειος ὅδε ὁ λόγος ἀκούειν . οὔτε γὰρ τὸ πάμπαν ἠέρα λέγω τὸν ἄνθρωπον εἶναι , οὔτε πῦρ , οὔτε ὕδωρ , οὔτε γῆν , οὔτε ἄλλο οὐδὲν , ὅ τι μὴ φανερόν ἐστιν ἓν ἐὸν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ . ἀλλὰ τοῖσι βουλομένοισι ταῦτα λέγειν παρίημι . Ὅσον ἐπὶ τῇ ῥήσει ταύτῃ γνῶναι σαφῶς τὴν τοῦ συγγραφέως γνώμην οὐ πάνυ τι δόξει δυνατὸν εἶναι . μέμφεται γὰρ τοῖς προσωτέρω τὸν περὶ τῆς φύσεως λόγον ἀπάγουσι τῆς ἰατρικῆς χρείας . προσωτέρω δ᾿ ἀπάγειν ὑπονοήσειεν ἄν τις ἐκείνους , ὅσοι τε πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ ἀέρα καὶ γῆν εἶναι λέγουσι τὰ στοιχεῖα τῆς ἀνθρώπου φύσεως , εἰ μὴ μιγέουσι τὰ στοιχεῖα , ὅσοι τε τούτων τὸ στοιχεῖον ἕν τι · κατὰ μὲν τὴν πρόχειρον φαντασίαν ἐπὶ τὸ πρότερον ἀφικνουμένων ἡμῶν , κατὰ δὲ τὴν ἀκριβεστέραν σκέψιν ἐπὶ τὸ δεύτερον . τοὺς γὰρ ἐκ πυρὸς καὶ γῆς ὕδατός τε καὶ ἀέρος ἀλλήλοις κραθέντων ἡγουμένους τὰ σώμαθ᾿ ἡμῶν γεγονέναι μοχθηρῶς ἄν τις ἀξιώσειε κρίνεσθαι ὕδωρ , ἢ πῦρ , ἢ γῆν , ἢ ἀέρα δεικνύοντας ἐν ἡμῖν , ἢ μὴ δεικνύοντας ἐξελέγχεσθαι φάσκειν . ὅμοιον γὰρ τοῦτο τῷ κατὰ τὴν τετραφάρμακον δύναμιν ἀξιοῦν ἤτοι κηρὸν , ἢ πίτταν , ἢ στέαρ , ἢ ῥητίνην εἰλικρινῆ δεικνύειν , ἢ μὴ δυναμένους δεῖξαι , μὴ συγχωρεῖν ἐκ τούτων αὐτὴν συγκεῖσθαι . ἐν γὰρ τῷ κεκρᾶσθαι φάναι τὰ τέτταρα τὸ μηδὲν εἰλικρινὲς αὐτῶν εἶναι δηλοῦται . δυνατὸν μὲν οὖν ἐστιν ἄμφω νοῆσαι κατὰ τὴν προκειμένην ῥῆσιν · ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς εἰρησομένοις φαίνεται τὸ δεύτερον ὑπὸ τοῦ συγγραφέως κατασκευαζόμενον . εἰ δέ τις ἀκριβῶς προσέχοι τὸν νοῦν καὶ κατ᾿ αὐτὴν τήνδε τὴν λέξιν , ἔνθα φησίν . οὔτε γὰρ ἠέρα τὸ πάμπαν εἶναι τὸν ἄνθρωπον , οὐ τοῦτό φησιν , ὡς οὐκ ἔστιν ὅλως ἐν ἡμῖν ἀὴρ , ὥσπερ οὐδ᾿ ὅτι πῦρ , ἢ ὕδωρ ἢ γῆ , ἀλλ᾿ ὡς τὸ πάμπαν . ἐκ δὲ τῆς φωνῆς ταύτης σημαίνεται τὸ μὴ παντελῶς , οὐ τὸ μηδ᾿ ὅλως . οὐ γὰρ ἀναιρεῖται παντάπασιν ὑπὸ τῆς τοῦ πάμπαν λέξεως τὸ πρᾶγμα περὶ οὗ ποιούμεθα τὸν λόγον , ἀλλὰ τὸ τέλειον αὐτοῦ καὶ ἄμικτον παραθραύεται . φαίνεται γοῦν ὅ τε ποιητὴς κατὰ τοῦτο τὸ σημαινόμενον χρώμενος τῷ πάμπαν φωνῇ , δι᾿ ὧν φησιν — οὐδ᾿ ὅτι πάμπαν Ἤθελε λαὸν ὀλέσσαι Ἀχαϊκὸν Ἰλιόθι πρό . αὐτός θ᾿ Ἱπποκράτης , ἡνίκα ἂν λέγῃ · τῶν ὀξέων νοσημάτων οὐ πάμπαν ἀσφαλέες αἱ προσαγορεύσιες , οὔτε τῆς ὑγιείης οὔτε τοῦ θανάτου . ὁ μὲν γὰρ ποιητὴς τὸν Δία φησὶ χαριζόμενον τῇ Θέτιδι πολὺν μὲν ὄλεθρον ἐθέλειν ἐργάσεσθαι τῶν Ἑλλήνων , οὐ μὴν παντελῶς γ᾿ αὐτοὺς διαφθεῖραι . ὁ δ᾿ Ἱπποκράτης πολλὰς μὲν τῶν προῤῥήσεων εἶναι βεβαίας , ὡς ἐπεδείξαμεν ἐν τοῖς εἰς τὸ προγνωστικὸν ὑπομνήμασιν , οὐ μὴν ἁπάσας γε , βέλτιον ἀκούειν , ὅπερ καὶ διὰ τῶν ἐφεξῆς δηλοῦται , μὴ συγχωρεῖν τὸν Ἱπποκράτην τοῖς ἀέρα μόνον εἶναι λέγουσι τὸ στοιχεῖον τοῦ ἀνθρωπείου σώματος , ὥσπερ οὐδὲ τὴν γῆν μόνην , ἢ ὕδωρ , ἢ πῦρ . οὐδὲ γὰρ ἕν τι τούτων ἐστὶν , ἀλλ᾿ ἅπαντα στοιχεῖα . διὸ καὶ τὴν κατὰ τὸ τέλος τῆς ῥήσεως φωνὴν , ἀμφίβολον οὖσαν ἐν τῷ παρὰ διαίρεσιν καὶ σύνθεσιν γένει ἀμφιβολίας , ἄμεινόν ἐστι κατὰ διαίρεσιν ἀναγινώσκειν , ἔνθα φησίν · οὔτ᾿ ἄλλο οὐδὲν ὅ τι μὴ φανερόν ἐστιν ἓν ἐὸν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ . τὸ γὰρ ἓν ἐὸν οὐχ ὡς οἱ τὴν προτέραν τῶν ἐξηγήσεων πρεσβεύοντες οἴονται , μέρος ἕν ἐστι λόγου , λεγόμενον ὑπὸ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων ἐν δυοῖν συλλαβαῖν , ἓν ὄν . ὑπὸ δὲ τῶν Ἰώνων ἐν τρισὶν , ἐνεὸν , ἀλλὰ δύο ἐστὶ λόγου μέρη . τὸ μὲν ἕτερον ὄνομα μονοσύλλαβον , ὡς ἐπειδὰν λέγωμεν ἀριθμοῦντες ἓν , δύο , τρία . τὸ δ᾿ ἕτερον , ὅπερ ἡμεῖς μὲν ἂν λέγομεν , οἱ δ᾿ Ἴωνες ἐὸν ἐν δυοῖν συλλαβαῖν . ἐπιδειχθήσεται γὰρ ἐν τοῖς ἑξῆς ὁ Ἱπποκράτης ἀντιλέγων οὐ τοῖς περιέχεσθαι κατὰ τὸ σῶμα τῶν τεσσάρων στοιχείων ἕκαστον οἰομένοις , ἀλλὰ τοῖς ἓν μόνον ἐξ αὐτῶν τὴν φύσιν εἶναι τοῦ ἀνθρώπου νομίζουσι . πῶς οὖν φησί τις προσωτέρω ἢ κατὰ τὴν ἰατρικὴν ὁ λόγος οὗτος ἀποχωρεῖ , καθ᾿ ὃν ἓν ὁτιοῦν στοιχεῖον ὑποτίθενταί τινες εἶναι τὴν φύσιν τοῦ ἀνθρώπου ; ὅτι , καθάπερ αὐτὸς ὀλίγον ὕστερόν φησι , ταύτῃ τῇ δόξῃ τὸ μή ποτε ἀλγεῖν τὸν ἄνθρωπον ἕπεται , καίτοι κἂν τοῦτό τις συγχωρήσῃ , ἓν καὶ τὸ ἰώμενον εἶναι . φαίνεται δὲ ἀλγοῦν καὶ θεραπευόμενον πολυειδῶς , ὥστε ψευδὴς ἀληθῶς . ἴδωμεν οὖν τῶν εἰρημένων ἕκαστον ἐν ταῖς ἐφεξῆς ῥήσεσιν , ὅπως αὐτὰ κατασκευάζῃ . Οὔτε γὰρ τὸ πάμπαν ἠέρα λέγω τὸν ἄνθρωπον εἶναι , οὔτε πῦρ , οὔτε ὕδωρ , οὔτε γῆν , οὔτε ἄλλο οὐδὲν , ὅ τι μὴ φανερόν ἐστιν ἓν ἐὸν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ . ἀλλὰ τοῖσι βουλομένοισι ταῦτα λέγειν παρίημι . Ἀρτεμίδωρος ὁ ἐπικληθεὶς Καπίτων ἔκδοσιν ἐποιήσατο τῶν Ἱπποκράτους βιβλίων , εὐδοκιμήσασαν οὐ μόνον παρὰ Ἀδριανῷ τῷ αὐτοκράτορι , ἀλλὰ καὶ νῦν ἱκανῶς ὑπὸ πολλῶν σπουδαζομένην , ὥσπερ καὶ ἡ τοῦ συγγενοῦς αὐτῷ Διοσκουρίδου . πολλὰ μὲν οὖν ἀμφότεροι μετέγραψαν , ὑπαλλάττοντες τὰς παλαιὰς γραφὰς , ἃς μόνας ἴσασιν οἱ ἐξηγησάμενοι τὰ Ἱπποκράτους βιβλία . πρὸς δὲ τοῖς πολλοῖς καὶ τήνδε τὴν νῦν προκειμένην λέξιν ὑπήλλαξε Καπίτων , ὧδέ πως γράψας · οὔτε γὰρ τὸ πᾶν ἠέρα λέγω τὸν ἄνθρωπον εἶναι , οὔτε πῦρ , οὔτε ὕδωρ . ἐπειδὴ γὰρ οὔτε βιβλίον ηὕρισκεν ἀνδρὸς παλαιοῦ τὴν γῆν μόνην εἰπόντος εἶναι στοιχεῖον , οὔτε παρὰ τοῖς μάλιστα τὴν τοιαύτην ἱστορίαν ἀναλεξαμένοις ἀνδράσι τοῖς Περιπατητικοῖς ἱστορούμενον , τῆς δόξης ταύτης προθεῖναί τινα τὴν λέξιν ὑπήλλαξε τολμηρῶς . ἄμεινον δ᾿ ἦν ἐπιτιμῆσαι τοῖς φιλοτίμως ἐζητηκόσι τίνος ἦν ἀνδρὸς ἡ περὶ τῆς γῆς ὡς μόνης στοιχείου δόξα . παραπλήσιον γάρ ἐστι τοῦτο τῷ ζητῆσαι , τίς μὲν οὖν ὁ ἀξιῶν ἐκτετραμμένην ἐπιδεῖσθαι τὴν χεῖρα ὑπτίαν . καὶ τίς μὲν ὁ τὴν τῆς πτέρνης ἐπίδεσιν ἑτέρως ἢ ὡς Ἱπποκράτης ἀξιῶν ποιεῖσθαι · τίς δὲ ὁ τὴν τῆς κλειδὸς , ἢ τίς ὁ τὰ μεθ᾿ ἕλκους κατάγματα , κατ᾿ αὐτὸ μὲν τὸ ἕλκος οὐκ ἐπιδῶν , ἑκατέρωθι δὲ ἐπιδῶν · ἢ τίς ἐν τῷ καίειν τὸ κατ᾿ ὦμον ἄρθρον , οὐκ ἐν οἷς χρὴ μέρεσιν ἐτίθει τὰς ἐσχάρας . ἢ τίνες ἦσαν οὓς ἐν τῷ περὶ ῥάχεων λόγῳ μέμφεται . πολλὰ γὰρ τοιαῦτα κατά τε τὸ περὶ ἀγμῶν καὶ περὶ ἄρθρων εἴρηται τῷ Ἱπποκράτει , ποτὲ μὲν ὡς ἑνὸς , ἐνίοτε δ᾿ ὡς πολλῶν ἁμαρτανόντων , ὥσπερ κᾀν τῷ περὶ διαίτης ὀξέων . ἅμα γὰρ κᾀκεῖ πολλοὺς ἰατροὺς μεμφόμενος ἔγραψεν ὧδέ πως . οἶδα τοὺς ἰητροὺς τὰ ἐναντιώτατα ἢ ὡς δεῖ ποιέοντας · βούλονται γὰρ πάντες ὑπὸ τὰς ἀρχὰς τῶν νούσων προταριχεύσαντες τοὺς ἀνθρώπους , ἢ δύο , ἢ καὶ τρεῖς , ἢ καὶ πλείους ἡμέρας , οὕτω προσφέρειν καὶ τὰ ῥοφήματα καὶ τὰ ποτά . τίνες οὖν ἦσαν οἱ διαιτῶντες οὕτω δεικνύτωσαν ἡμῖν οἱ ἐξηγηταί . τίνες δὲ οἱ νομίζοντες φλέγμα μόνον εἶναι τὸν ἄνθρωπον , τίνες οἱ ξανθὴν χολὴν , ἢ τίνες οἱ μέλαιναν . ἐφεξῆς γάρ τοι κατὰ τοῦτο αὐτὸ τὸ περὶ φύσεως ἀνθρώπου βιβλίον εἶναί τινάς φησιν , οἳ οὕτως ἐδόξασαν . ἄμεινον μὲν οὖν εἰρῆσθαι τοῖς ἐξηγηταῖς ὡς τάχα μὲν οὐδ᾿ ἔγραψαν πάντες οὗτοι τὰς ἑαυτῶν δόξας . ἐγχωρεῖ δὲ καὶ γραψάντων αὐτῶν μὴ διασωθῆναι . φαίνεται γὰρ τοῦτο κατὰ πλείους αἰτίας γιγνόμενον . ἔνιοι μὲν γὰρ τοὺς διαδεξαμένους αὐτῶν τὴν διδασκαλίαν οὐκ ἔσχον , ἔνιοι δὲ οὐκ ἐξέδοσαν ζῶντες τὰς βίβλους , εἶτα ἀποθανόντων αὐτῶν , ἓν ἢ δύο που σωζόμενα τῶν ἀντιγράφων , ἀπώλετο . δυνατὸν δέ ἐστι καὶ διότι κατεφρονήθη τὰ συγγράμματα αὐτῶν , ἀμεληθῆναί τε καὶ τῷ χρόνῳ τελέως ἀπολέσθαι . καὶ μέντοι καὶ φθονεροί τινες ἤτοι κατακρύπτουσιν , ἢ τελέως ἀφανίζουσι τὰ τῶν πρεσβυτῶν βιβλία . τινὲς δ᾿ ὑπὲρ τοῦ λέγειν ὡς ἴδια τὰ ἐν αὐτοῖς γεγραμμένα πράττουσι ταὐτό . ἢ καὶ τί θαυμαστὸν ἀπολέσθαι τῶν ἀλλοκότους δόξας γραψάντων , ὅπου γε καὶ παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις εὑρίσκονταί τινες εὐδοκίμως ἠγωνισμένοι κωμικοί τε καὶ τραγικοὶ ποιηταὶ δράμασιν οὐκέτι διασωζομένοις . ἵνα γὰρ παραλείπω τὰς ἄλλας ἁπάσας αἰτίας , δυοῖν δὲ μόνων τῶν ἔναγχος ἐν Ῥώμῃ γιγνομένων μνημονεύσω . πολλάκις μὲν ἐμπρησθέντες σηκοὶ , πολλάκις δὲ ἐν σεισμοῖς καταπεσόντες , ἢ κατ᾿ ἄλλην αἰτίαν , οὐκ ὀλίγων βιβλίων ἀπωλείας αἴτιοι γεγονέναι φαίνονται . κακῶς μὲν ὁ Καπίτων ἐτόλμησε μεταγράψαι τὴν παλαιὰν ῥῆσιν , οὐκοῦν οὐδὲ τοῦτο προσθεὶς , ὡς ἐνεδέχετο τὸν πρῶτον βιβλιογράφον ἁμαρτεῖν , ἀντ᾿ ἄλλου γράψαντ᾿ ἄλλο . κακῶς δὲ καὶ τῶν ἐξηγητῶν ἔνιοι κατεψεύσαντο Ξενοφάνους , ὥσπερ καὶ Σαβῖνος , ὡδί πως γράψας αὐτοῖς ὀνόμασιν . οὔτε γὰρ πάμπαν ἀέρα λέγω τὸν ἄνθρωπον , ὥσπερ Ἀναξιμένης , οὔτε ὕδωρ ὡς Θαλῆς , οὔτε γῆν ὡς ἔν τινι Ξενοφάνης . οὐδαμόθεν γὰρ εὑρίσκεται ὁ Ξενοφάνης ἀποφηνάμενος οὕτως . ἀλλὰ καὶ ὁ Σαβῖνος αὐτὸς εὔδηλός ἐστιν ἐκ τῶν αὐτοῦ καταψευδόμενος , οὐχ ὑπ᾿ ἀγνοίας ἐσφαλμένος , ἢ πάντως ἂν ὀνομαστὶ προσέγραψε τὸ βιβλίον ἐν ᾧ ταῦτα ἀπεφήνατο . νῦν δ᾿ οὕτως ἔγραψεν , οὔτε γῆν ὡς ἔν τινι Ξενοφάνης · καὶ Θεόφραστος δ᾿ ἂν ἐν ταῖς τῶν φυσικῶν δοξῶν ἐπιτομαῖς τὴν Ξενοφάνους δόξαν , εἴπερ οὕτως εἶχεν , ἐγεγράφει . καί σοι πάρεστιν εἰ χαίροις τῇ περὶ τούτων ἱστορίᾳ , τὰς τοῦ Θεοφράστου βίβλους ἀναγνῶναι , καθ᾿ ἃς τὴν ἐπιτομὴν ἐποιήσατο τῶν φυσικῶν δοξῶν . ὥσπερ γε πάλιν εἰ τὰς τῶν παλαιῶν ἰατρῶν δόξας ἐθέλοις ἱστορῆσαι , πάρεστί σοι τὰς τῆς ἰατρικῆς συναγωγῆς ἀναγνῶναι βίβλους , ἐπιγεγραμμένας μὲν Ἀριστοτέλει , ὁμολογουμένας δὲ ὑπὸ τοῦ Μένωνος , ὃς ἦν μαθητὴς αὐτοῦ , γεγράφθαι , διὸ καὶ Μενώνεια προσαγορεύουσιν ἔνιοι ταυτὶ τὰ βιβλία . δῆλον δὲ ὅτι καὶ ὁ Μένων ἐκεῖνος ἐπιμελῶς τὰ διασωζόμενα κατ᾿ αὐτὸ ἔτι τῶν παλαιῶν ἰατρῶν βιβλία , τὰς δόξας αὐτῶν ἐκεῖθεν ἀνελέξατο . τῶν δ᾿ ἤδη διεφθαρμένων παντάπασιν , ἢ σωζομένων μὲν , οὐ θεωρηθέντων δ᾿ , αὐτῷ τὰς γνώμας οὐκ ἠδύνατο γράψαι . κατὰ ταῦτ᾿ οὖν τὰ βιβλία χολὴν ξανθὴν , ἢ μέλαιναν , ἢ φλέγμα στοιχεῖον ἀνθρώπου φύσεως οὐκ ἂν εὕροις οὐδ᾿ ὑφ᾿ ἑνὸς εἰρημένον . αἷμα δὲ καὶ τῶν μεθ᾿ Ἱπποκράτην φαίνονται πολλοὶ μόνον εἶναι νομίζοντες ἐν ἡμῖν , ὥστε καὶ τὴν πρώτην γένεσιν ἡμῶν ἐξ αὐτοῦ γίγνεσθαι , καὶ τὴν μετὰ ταῦτα κατὰ τὴν μήτραν αὔξησιν καὶ ἀποκυηθέντων τελείωσιν . ἀλλ᾿ ὅ γε Ἱπποκράτης ὀλίγον ὕστερον ἔγρα ψεν ὡς ὄντων τινῶν οἳ καὶ φλέγμα καὶ χολὴν ἐνόμιζον εἶναι τὸν ἄνθρωπον , οὐκ ἂν οὕτω γράψας , εἰ μή τινες ἦσαν ἤτοι κατ᾿ αὐτὸν , ἢ πρὸ αὐτοῦ δοξάζοντες οὕτως .
Lemmas: ὅστις μέν εἴωθα ἀκούω λέγω ἀμφί ὁ φύσις ὁ ἀνθρώπινος πρόσω , ἤ ὁπόσος αὐτε͂οι εἰς ἰατρικός ἀφήκω , τούτεος μέν οὐ ἐπιτήδειος ὅδε ὁ λόγος ἀκούω . οὔτε γάρ ὁ πάμπαν ἀήρ λέγω ὁ ἄνθρωπος εἰμί , οὔτε πῦρ , οὔτε ὕδωρ , οὔτε γῆ , οὔτε ἄλλος οὐδείς , ὅς τις μή φανερός εἰμί εἷς εἰμί ἐν ὁ ἄνθρωπος . ἀλλά ὁ βούλομαι οὗτος λέγω παρίημι . ὅσος ἐπί ὁ ῥῆσις οὗτος γιγνώσκω σαφής ὁ ὁ συγγραφεύς γνώμη οὐ πάνυ τις δοκέω δυνατός εἰμί . μέμφομαι γάρ ὁ πρόσω ὁ περί ὁ φύσις λόγος ἀπάγω ὁ ἰατρικός χρεία . πρόσω δέ ἀπάγω ὑπονοέω ἄν τις ἐκεῖνος , ὅσος τε πῦρ καί ὕδωρ καί ἀήρ καί γῆ εἰμί λέγω ὁ στοιχεῖον ὁ ἄνθρωπος φύσις , εἰ μή μείγνυμι ὁ στοιχεῖον , ὅσος τε οὗτος ὁ στοιχεῖον εἷς τις · κατά μέν ὁ πρόχειρος φαντασία ἐπί ὁ πρότερος ἀφικνέομαι ἐγώ , κατά δέ ὁ ἀκριβής σκέψις ἐπί ὁ δεύτερος . ὁ γάρ ἐκ πῦρ καί γῆ ὕδωρ τε καί ἀήρ ἀλλήλων κεράννυμι ἡγέομαι ὁ σῶμα ἐγώ γίγνομαι μοχθηρός ἄν τις ἀξιόω κρίνω ὕδωρ , ἤ πῦρ , ἤ γῆ , ἤ ἀήρ δείκνυμι ἐν ἐγώ , ἤ μή δείκνυμι ἐξελέγχω φάσκω . ὅμοιος γάρ οὗτος ὁ κατά ὁ τετραφάρμακος δύναμις ἀξιόω ἤτοι κηρός , ἤ πίσσα , ἤ στέαρ , ἤ ῥητίνη εἰλικρινής δείκνυμι , ἤ μή δύναμαι δείκνυμι , μή συγχωρέω ἐκ οὗτος αὐτός σύγκειμαι . ἐν γάρ ὁ κράω φημί ὁ τέσσαρες ὁ μηδείς εἰλικρινής αὐτός εἰμί δηλόω . δυνατός μέν οὖν εἰμί ἄμφω νοέω κατά ὁ πρόκειμαι ῥῆσις · ἐν δέ ὁ ἑξῆς λέγω φαίνω ὁ δεύτερος ὑπό ὁ συγγραφεύς κατασκευάζω . εἰ δέ τις ἀκριβής προσέχω ὁ νόος καί κατά αὐτός ὅδε ὁ λέξις , ἔνθα φημί . οὔτε γάρ ἀήρ ὁ πάμπαν εἰμί ὁ ἄνθρωπος , οὐ οὗτος φημί , ὡς οὐ εἰμί ὅλος ἐν ἐγώ ἀήρ , ὥσπερ οὐδέ ὅτι πῦρ , ἤ ὕδωρ ἤ γῆ , ἀλλά ὡς ὁ πάμπαν . ἐκ δέ ὁ φωνή οὗτος σημαίνω ὁ μή παντελής , οὐ ὁ μηδέ ὅλος . οὐ γάρ ἀναιρέω παντάπασι ὑπό ὁ ὁ πάμπαν λέξις ὁ πρᾶγμα περί ὅς ποιέω ὁ λόγος , ἀλλά ὁ τέλειος αὐτός καί ἄμικτος παραθραύω . φαίνω γοῦν ὁ τε ποιητής κατά οὗτος ὁ σημαίνω χράω ὁ πάμπαν φωνή , διά ὅς φημί — οὐδέ ὅτι πάμπαν Ἤθελος λαός ὄλλυμι Ἀχαϊκός Ἰλιόθι πρό . αὐτός τε Ἱπποκράτης , ἡνίκα ἄν λέγω · ὁ ὀξύς νόσημα οὐ πάμπαν ἀσφαλής ὁ προσαγόρευσις , οὔτε ὁ ὑγίεια οὔτε ὁ θάνατος . ὁ μέν γάρ ποιητής ὁ Ζεύς φημί χαρίζω ὁ Θέτις πολύς μέν ὄλεθρος ἐθέλω ἐργάζομαι ὁ Ἕλλην , οὐ μήν παντελής γε αὐτός διαφθείρω . ὁ δέ Ἱπποκράτης πολύς μέν ὁ πρόρρησις εἰμί βέβαιος , ὡς ἐπιδείκνυμι ἐν ὁ εἰς ὁ προγνωστικός ὑπόμνημα , οὐ μήν ἅπας γε , ἀγαθός ἀκούω , ὅς καί διά ὁ ἐφεξῆς δηλόω , μή συγχωρέω ὁ Ἱπποκράτης ὁ ἀήρ μόνος εἰμί λέγω ὁ στοιχεῖον ὁ ἀνθρώπειος σῶμα , ὥσπερ οὐδέ ὁ γῆ μόνος , ἤ ὕδωρ , ἤ πῦρ . οὐδέ γάρ εἷς τις οὗτος εἰμί , ἀλλά ἅπας στοιχεῖον . διό καί ὁ κατά ὁ τέλος ὁ ῥῆσις φωνή , ἀμφίβολος εἰμί ἐν ὁ παρά διαίρεσις καί σύνθεσις γένος ἀμφιβολία , ἀγαθός εἰμί κατά διαίρεσις ἀναγιγνώσκω , ἔνθα φημί · οὔτε ἄλλος οὐδείς ὅς τις μή φανερός εἰμί εἷς εἰμί ἐν ὁ ἄνθρωπος . ὁ γάρ εἷς εἰμί οὐ ὡς ὁ ὁ πρότερος ὁ ἐξήγησις πρεσβεύω οἴομαι , μέρος εἷς εἰμί λόγος , λέγω ὑπό ὁ ἄλλος Ἕλλην ἐν δύο συλλαβή , εἷς εἰμί . ὑπό δέ ὁ Ἴων ἐν τρεῖς , ἔνειμι , ἀλλά δύο εἰμί λόγος μέρος . ὁ μέν ἕτερος ὄνομα μονοσύλλαβος , ὡς ἐπειδάν λέγω ἀριθμέω εἷς , δύο , τρεῖς . ὁ δέ ἕτερος , ὅς ἐγώ μέν ἄν λέγω , ὁ δέ Ἴων εἰμί ἐν δύο συλλαβή . ἐπιδείκνυμι γάρ ἐν ὁ ἑξῆς ὁ Ἱπποκράτης ἀντιλέγω οὐ ὁ περιέχω κατά ὁ σῶμα ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ἕκαστος οἴομαι , ἀλλά ὁ εἷς μόνος ἐκ αὐτός ὁ φύσις εἰμί ὁ ἄνθρωπος νομίζω . πῶς οὖν φημί τις πρόσω ἤ κατά ὁ ἰατρικός ὁ λόγος οὗτος ἀποχωρέω , κατά ὅς εἷς ὁστισοῦν στοιχεῖον ὑποτίθημι τις εἰμί ὁ φύσις ὁ ἄνθρωπος ; ὅτι , καθά αὐτός ὀλίγος ὕστερον φημί , οὗτος ὁ δόξα ὁ μή ποτέ ἀλγέω ὁ ἄνθρωπος ἕπομαι , καίτοι ἐάν οὗτος τις συγχωρέω , εἷς καί ὁ ἰάομαι εἰμί . φαίνω δέ ἀλγέω καί θεραπεύω πολυειδής , ὥστε ψευδής ἀληθής . ὁράω οὖν ὁ λέγω ἕκαστος ἐν ὁ ἐφεξῆς ῥῆσις , ὅπως αὐτός κατασκευάζω . οὔτε γάρ ὁ πάμπαν ἀήρ λέγω ὁ ἄνθρωπος εἰμί , οὔτε πῦρ , οὔτε ὕδωρ , οὔτε γῆ , οὔτε ἄλλος οὐδείς , ὅς τις μή φανερός εἰμί εἷς εἰμί ἐν ὁ ἄνθρωπος . ἀλλά ὁ βούλομαι οὗτος λέγω παρίημι . Ἀρτεμίδωρος ὁ ἐπικαλέω Καπίτων ἔκδοσις ποιέω ὁ Ἱπποκράτης βιβλίον , εὐδοκιμέω οὐ μόνος παρά Ἀδριανός ὁ αὐτοκράτωρ , ἀλλά καί νῦν ἱκανός ὑπό πολύς σπουδάζω , ὥσπερ καί ὁ ὁ συγγενής αὐτός Διοσκουρίδης . πολύς μέν οὖν ἀμφότερος μεταγράφω , ὑπαλλάσσω ὁ παλαιός γραφή , ὅς μόνος οἶδα ὁ ἐξηγέομαι ὁ Ἱπποκράτης βιβλίον . πρός δέ ὁ πολύς καί ὅδε ὁ νῦν πρόκειμαι λέξις ὑπαλλάσσω Καπίτων , ὧδε πως γράφω · οὔτε γάρ ὁ πᾶς ἀήρ λέγω ὁ ἄνθρωπος εἰμί , οὔτε πῦρ , οὔτε ὕδωρ . ἐπειδή γάρ οὔτε βιβλίον εὑρίσκω ἀνήρ παλαιός ὁ γῆ μόνος λέγω εἰμί στοιχεῖον , οὔτε παρά ὁ μάλα ὁ τοιοῦτος ἱστορία ἀναλέγω ἀνήρ ὁ Περιπατητικός ἱστορέω , ὁ δόξα οὗτος προτίθημι τις ὁ λέξις ὑπαλλάσσω τολμηρός . ἀγαθός δέ εἰμί ἐπιτιμάω ὁ φιλότιμος ζητέω τίς εἰμί ἀνήρ ὁ περί ὁ γῆ ὡς μόνος στοιχεῖον δόξα . παραπλήσιος γάρ εἰμί οὗτος ὁ ζητέω , τίς μέν οὖν ὁ ἀξιόω ἐκτρέπω ἐπιδέω ὁ χείρ ὕπτιος . καί τίς μέν ὁ ὁ ὁ πτέρνα ἐπίδεσις ἕτερος ἤ ὡς Ἱπποκράτης ἀξιόω ποιέω · τίς δέ ὁ ὁ ὁ κλείς , ἤ τίς ὁ ὁ μετά ἕλκος κάταγμα , κατά αὐτός μέν ὁ ἕλκος οὐ ἐπιδέω , ἑκατέρωθι δέ ἐπιδέω · ἤ τίς ἐν ὁ καίω ὁ κατά ὦμος ἄρθρον , οὐ ἐν ὅς χρή μέρος τίθημι ὁ ἐσχάρα . ἤ τίς εἰμί ὅς ἐν ὁ περί ῥάχις λόγος μέμφομαι . πολύς γάρ τοιοῦτος κατά τε ὁ περί ἀγμός καί περί ἄρθρον λέγω ὁ Ἱπποκράτης , ποτέ μέν ὡς εἷς , ἐνίοτε δέ ὡς πολύς ἁμαρτάνω , ὥσπερ εἰͅν ὁ περί δίαιτα ὀξύς . ἅμα γάρ ἀικής πολύς ἰατρός μέμφομαι γράφω ὧδε πως . οἶδα ὁ ἰατρός ὁ ἐναντίος ἤ ὡς δέω ποιέω · βούλομαι γάρ πᾶς ὑπό ὁ ἀρχή ὁ νόσος προταριχεύω ὁ ἄνθρωπος , ἤ δύο , ἤ καί τρεῖς , ἤ καί πολύς ἡμέρα , οὕτως προσφέρω καί ὁ ῥόφημα καί ὁ ποτός . τίς οὖν εἰμί ὁ διαιτάω οὕτως δείκνυμι ἐγώ ὁ ἐξηγητής . τίς δέ ὁ νομίζω φλέγμα μόνος εἰμί ὁ ἄνθρωπος , τίς ὁ ξανθός χολή , ἤ τίς ὁ μέλας . ἐφεξῆς γάρ τοι κατά οὗτος αὐτός ὁ περί φύσις ἄνθρωπος βιβλίον εἰμί τις φημί , ὅς οὕτως δοξάζω . ἀγαθός μέν οὖν λέγω ὁ ἐξηγητής ὡς τάχα μέν οὐδέ γράφω πᾶς οὗτος ὁ ἑαυτοῦ δόξα . ἐγχωρέω δέ καί γράφω αὐτός μή διασῴζω . φαίνω γάρ οὗτος κατά πολύς αἰτία γίγνομαι . ἔνιοι μέν γάρ ὁ διαδέχομαι αὐτός ὁ διδασκαλία οὐ ἔχω , ἔνιοι δέ οὐ ἐκδίδωμι ζάω ὁ βίβλος , εἶτα ἀποθνῄσκω αὐτός , εἷς ἤ δύο που σῴζω ὁ ἀντίγραφος , ἀπόλλυμι . δυνατός δέ εἰμί καί διότι καταφρονέω ὁ σύγγραμμα αὐτός , ἀμελέω τε καί ὁ χρόνος τέλειος ἀπόλλυμι . καί μέντοι καί φθονερός τις ἤτοι κατακρύπτω , ἤ τέλειος ἀφανίζω ὁ ὁ πρεσβύτης βιβλίον . τις δέ ὑπέρ ὁ λέγω ὡς ἴδιος ὁ ἐν αὐτός γράφω πράσσω αὐτός . ἤ καί τίς θαυμαστός ἀπόλλυμι ὁ ἀλλόκοτος δόξα γράφω , ὅπου γε καί παρά ὁ Ἀθηναῖος εὑρίσκω τις εὐδόκιμος ἀγωνίζομαι κωμικός τε καί τραγικός ποιητής δρᾶμα οὐκέτι διασῴζω . ἵνα γάρ παραλείπω ὁ ἄλλος ἅπας αἰτία , δύο δέ μόνος ὁ ἔναγχος ἐν Ῥώμη γίγνομαι μνημονεύω . πολλάκις μέν ἐμπίμπρημι σηκός , πολλάκις δέ ἐν σεισμός καταπίπτω , ἤ κατά ἄλλος αἰτία , οὐ ὀλίγος βιβλίον ἀπώλεια αἴτιος γίγνομαι φαίνω . κακός μέν ὁ Καπίτων τολμάω μεταγράφω ὁ παλαιός ῥῆσις , οὐκοῦν οὐδέ οὗτος προστίθημι , ὡς ἐνδέχομαι ὁ πρῶτος βιβλιογράφος ἁμαρτάνω , ἀντί ἄλλος γράφω ἄλλος . κακός δέ καί ὁ ἐξηγητής ἔνιοι καταψεύδομαι Ξενοφάνης , ὥσπερ καί Σαβῖνος , ὡδί πως γράφω αὐτός ὄνομα . οὔτε γάρ πάμπαν ἀήρ λέγω ὁ ἄνθρωπος , ὥσπερ Ἀναξιμένης , οὔτε ὕδωρ ὡς Θαλῆς , οὔτε γῆ ὡς ἐν τις Ξενοφάνης . οὐδαμόθεν γάρ εὑρίσκω ὁ Ξενοφάνης ἀποφαίνω οὕτως . ἀλλά καί ὁ Σαβῖνος αὐτός εὔδηλος εἰμί ἐκ ὁ αὐτός καταψεύδομαι , οὐ ὑπό ἄγνοια σφάλλω , ἤ πάντως ἄν ὀνομαστί προσγράφω ὁ βιβλίον ἐν ὅς οὗτος ἀποφαίνω . νῦν δέ οὕτως γράφω , οὔτε γῆ ὡς ἐν τις Ξενοφάνης · καί Θεόφραστος δέ ἄν ἐν ὁ ὁ φυσικός δόξα ἐπιτομή ὁ Ξενοφάνης δόξα , εἴπερ οὕτως ἔχω , γράφω . καί σύ πάρειμι εἰ χαίρω ὁ περί οὗτος ἱστορία , ὁ ὁ Θεόφραστος βίβλος ἀναγιγνώσκω , κατά ὅς ὁ ἐπιτομή ποιέω ὁ φυσικός δόξα . ὥσπερ γε πάλιν εἰ ὁ ὁ παλαιός ἰατρός δόξα ἐθέλω ἱστορέω , πάρειμι σύ ὁ ὁ ἰατρικός συναγωγή ἀναγιγνώσκω βίβλος , ἐπιγράφω μέν Ἀριστοτέλης , ὁμολογέω δέ ὑπό ὁ Μένων , ὅς εἰμί μαθητής αὐτός , γράφω , διό καί Μενώνειον προσαγορεύω ἔνιοι οὗτος ὁ βιβλίον . δῆλος δέ ὅτι καί ὁ Μένων ἐκεῖνος ἐπιμελής ὁ διασῴζω κατά αὐτός ἔτι ὁ παλαιός ἰατρός βιβλίον , ὁ δόξα αὐτός ἐκεῖθεν ἀναλέγω . ὁ δέ ἤδη διαφθείρω παντάπασι , ἤ σῴζω μέν , οὐ θεωρέω δέ , αὐτός ὁ γνώμη οὐ δύναμαι γράφω . κατά οὗτος οὖν ὁ βιβλίον χολή ξανθός , ἤ μέλας , ἤ φλέγμα στοιχεῖον ἄνθρωπος φύσις οὐ ἄν εὑρίσκω οὐδέ ὑπό εἷς λέγω . αἷμα δέ καί ὁ μετά Ἱπποκράτης φαίνω πολύς μόνος εἰμί νομίζω ἐν ἐγώ , ὥστε καί ὁ πρῶτος γένεσις ἐγώ ἐκ αὐτός γίγνομαι , καί ὁ μετά οὗτος κατά ὁ μήτρα αὔξησις καί ἀποκυέω τελείωσις . ἀλλά ὁ γε Ἱπποκράτης ὀλίγος ὕστερον γράω ψε ὡς εἰμί τις ὅς καί φλέγμα καί χολή νομίζω εἰμί ὁ ἄνθρωπος , οὐ ἄν οὕτως γράφω , εἰ μή τις εἰμί ἤτοι κατά αὐτός , ἤ πρό αὐτός δοξάζω οὕτως .