galenus.in-hippocratis-de-natura-hominis-librum-commentarii-iii 2.16
Ὑγιέες δὲ γίνονται αὐτόματοι οἱ οὕτω διακείμενοι , πλεῖστοι μὲν ἐν τῇ ὥρῃ ἣν ἄρχονται τήκεσθαι , πέντε καὶ τεσσαράκοντα ἡμερέων . ὁκόσοι δ᾿ ἂν τὴν ὥρην ταύτην ὑπερβάλλωσιν , ἐνιαυτῷ αὐτόματοι ὑγιέες γίνονται , ἢν μή τι ἐς ἄλλο κακουργῆται ὁ ἄνθρωπος . Τίνας λέγει τοὺς οὕτω διακειμένους ; οὓς προειρήκει δηλονότι καταλύσαντας τὰ γυμνάσια διὰ τὴν ἀργίαν ἀποπτύειν τε καὶ οὐρεῖν πῦον , ἁλίσκεσθαί τε δυσεντερίαις . ἐγὼ δὲ ἔφην ἁλισκομένους μὲν δυσεντερίαις αἱματηραῖς ἑωρακέναι πολλοὺς τῶν εἰς ἄπονον μεταστάντων ἐκ ταλαιπωρικοῦ καὶ ἐργαστικοῦ τοῦ πρόσθεν βίου . πῦον δὲ οὔτ᾿ ἀναβήττοντας οὔτ᾿ οὐροῦντας ὦφθαί μοί τινας . ἀλλ᾿ οὗτός γέ μοι δοκεῖ τὸν ὠμὸν ὀνομαζόμενον χυμὸν ὅταν πεφθῇ γε , πῦον εἶναι . καὶ τί θαυμαστὸν , ὅπου γε καὶ ὁ Ἐρασίστρατος τὰς ἐν τοῖς οὔροις ὑποστάσεις ἐπὶ τῶν πυρεσσόντων οὐ τοῦτον εἶναι τὸν χυμὸν , ἀλλὰ πῦον ἡγεῖται ; μηδ᾿ ὅτι τῶν ὑγιαινόντων τοῖς ἀδηφαγοῦσιν ὑφίσταται πολὺ τὸ τοιοῦτο γινώσκων . τεθεάμεθα γοῦν παμπόλλους τῶν ἀργῶς βιούντων διὰ χρόνων τινῶν ἐκκρινομένους διὰ τῶν οὔρων τῇ καλουμένῃ μύξῃ παραπλήσια πάμπολλα , καί τισιν αὐτῶν βραδεῖαν ποιησαμένην τὴν διέξοδον πύῳ παραπλήσιον φαίνεται τὸ ἐκκρινόμενον , καθάπερ γε κᾀπὶ τῶν ἀναπνευστικῶν , διὰ τὸ πλείονι χρόνῳ κατεγχρωσμένα πέττεσθαι τὰ τοιαῦτα . τούτου δ᾿ οὖν καὶ αὐτὸς εἶπε τὴν αἰτίαν ἔμπροσθεν ἐπὶ μὲν τῆς δυσεντερίας τὸ κάταντες τῆς ὁδοῦ , ταχείας διεξόδου τῶν περιττῶν αἴτιον εἶναι φάσκων , ἐπὶ δὲ τῶν ἀναπτυομένων τὸ ἄναντες τῆς βραδείας , ἐπὶ δὲ τῶν οὔρων τὴν θερμασίαν τοῦ χωρίου . εἰ δέ τις οὐ συγχωρεῖ διαφέρειν ὠμοῦ χυμοῦ πῦον ἐν οὔροις , ἢ πτύσμασιν , ἢ διαχωρήμασι , δυοῖν θάτερον οὗτος πέπονθεν , ἢ ἑκὼν πανουργεῖν διὰ ἀκολουθίαν τὴν πρὸς τὸ δόγμα , καθάπερ Ἐρασίστρατος ἐπὶ φλεγμονῇ γίνεσθαι βουλόμενος ἅπαντας τοὺς πυρετοὺς , ἢ σοφιστής ἐστιν ἀνομίλητος τοῖς ἔργοις τῆς τέχνης , οὓς ὀρθῶς ὀνομάζουσιν οἱ παλαιοὶ λογιατρούς . ἕτερον γάρ ἐστι καὶ χρόᾳ καὶ συστάσει καὶ ὀσμῇ τὸ πῦον ὠμοῦ χυμοῦ . καὶ γίνεται δὲ καὶ διὰ ῥινῶν καὶ διὰ στόματος ἐν περιόδοις τισὶν ἀτάκτοις τε καὶ τεταγμέναις ἔκκρισις ὠμῶν χυμῶν ἐκκαθαίρουσα τὸν ἐγκέφαλον , ἧς οὐκ ἐμνημόνευσε νῦν ὁ ταύτην τὴν προγεγραμμένην ῥῆσιν γράψας . εἰκότως δὲ ἔφησεν αὐτομάτως ὑγιάζεσθαι τοὺς προειρημένους , ὅπερ ἐστὶν οὐδὲν ἡμῶν πραξάντων . αὐτάρκως γὰρ ἡ φύσις αὐτοὺς ἐκκαθαίρει . προθεσμίαν δὲ τῆς ἐκκαθάρσεως ἔθετο διττὴν αὐτοῖς , τὴν μὲν ἑτέραν κατὰ τὴν ὥραν τοῦ ἔτους ἐν ᾗ τὴν εἰρημένην ἔκκρισιν αὐτοῖς ἄρξασθαι συνέβη , τὴν δὲ ἑτέραν εἰς ἐνιαυτὸν ἐκτεινομένην , ἀλλὰ καὶ τὴν ὀλιγοχρόνιον εἰς πέντε καὶ τεσσαράκοντα προήκειν ἡμέρας . τινὲς δὲ οὐ πέντε καὶ τεσσαράκοντα γράφουσι , ἀλλὰ τεσσεράκοντα . πολλοὺς δὲ ἐγὼ θεασάμενος οὕτω καθαιρομένους ὑπὸ τῆς φύσεως , οὐ δύο μόνον ὡρῶν τῆς κενώσεως εἶδον , ὡς οὗτος ἔγραψεν , ἀλλὰ καὶ πάνυ πολλάς . ἄλλος γὰρ ἐν ἄλλῃ προθεσμίᾳ τελέως ἐξεκαθάρθη , τινὲς μὲν τετταράκοντα ἡμέρας , τινὲς δὲ καὶ μέχρι μηνῶν προὔβησαν , οὐκ ἴσων τῶν ἀριθμῶν . ἔστι δὲ οἳ καὶ δι᾿ ὅλου τοῦ ἔτους παραμένον ἔχοντες τὸ σύμπτωμα .
Lemmas: ὑγιής δέ γίγνομαι αὐτόματος ὁ οὕτως διάκειμαι , πολύς μέν ἐν ὁ ὥρα ὅς ἄρχω τήκω , πέντε καί τεσσαράκοντα ἡμέρα . ὁπόσος δέ ἄν ὁ ὥρα οὗτος ὑπερβάλλω , ἐνιαυτός αὐτόματος ὑγιής γίγνομαι , ἐάν μή τις εἰς ἄλλος κακουργέω ὁ ἄνθρωπος . τίς λέγω ὁ οὕτως διάκειμαι ; ὅς προλέγω δηλονότι καταλύω ὁ γυμνάσιον διά ὁ ἀργία ἀποπτύω τε καί οὐρέω πυός , ἁλίσκομαι τε δυσεντερία . ἐγώ δέ φημί ἁλίσκομαι μέν δυσεντερία αἱματηρός ὁράω πολύς ὁ εἰς ἄπονος μεθίστημι ἐκ ταλαιπωρικός καί ἐργαστικός ὁ πρόσθεν βίος . πυός δέ οὔτε ἀναβήσσω οὔτε οὐρέω ὁράω ἐγώ τις . ἀλλά οὗτος γε ἐγώ δοκέω ὁ ὠμός ὀνομάζω χυμός ὅταν πέσσω γε , πυός εἰμί . καί τίς θαυμαστός , ὅπου γε καί ὁ Ἐρασίστρατος ὁ ἐν ὁ οὖρον ὑπόστασις ἐπί ὁ πυρέσσω οὐ οὗτος εἰμί ὁ χυμός , ἀλλά πυός ἡγέομαι ; μηδέ ὅτι ὁ ὑγιαίνω ὁ ἀδηφαγέω ὑφίστημι πολύς ὁ τοιοῦτος γιγνώσκω . θεάομαι γοῦν πάμπολυς ὁ ἀργός βιάζω διά χρόνος τις ἐκκρίνω διά ὁ ὅρος ὁ καλέω μύξα παραπλήσιος πάμπολυς , καί τις αὐτός βραδύς ποιέω ὁ διέξοδος πύον παραπλήσιος φαίνω ὁ ἐκκρίνω , καθά γε εἰͅπί ὁ ἀναπνευστικός , διά ὁ πολύς χρόνος καταγχρώδομαι πέσσω ὁ τοιοῦτος . οὗτος δέ οὖν καί αὐτός λέγω ὁ αἰτία ἔμπροσθεν ἐπί μέν ὁ δυσεντερία ὁ κατάντης ὁ ὁδός , ταχύς διέξοδος ὁ περισσός αἴτιος εἰμί φάσκω , ἐπί δέ ὁ ἀναπτύω ὁ ἀνάντης ὁ βραδύς , ἐπί δέ ὁ ὅρος ὁ θερμασία ὁ χωρίον . εἰ δέ τις οὐ συγχωρέω διαφέρω ὠμός χυμός πυός ἐν οὖρον , ἤ πτύσμα , ἤ διαχώρημα , δύο ἕτερος οὗτος πάσχω , ἤ ἑκών πανουργέω διά ἀκολουθία ὁ πρός ὁ δόγμα , καθά Ἐρασίστρατος ἐπί φλεγμονή γίγνομαι βούλομαι ἅπας ὁ πυρετός , ἤ σοφιστής εἰμί ἀνομίλητος ὁ ἔργον ὁ τέχνη , ὅς ὀρθός ὀνομάζω ὁ παλαιός λογιατρός . ἕτερος γάρ εἰμί καί χροιά καί σύστασις καί ὀσμή ὁ πυός ὠμός χυμός . καί γίγνομαι δέ καί διά ῥίς καί διά στόμα ἐν περίοδος τις ἄτακτος τε καί τάσσω ἔκκρισις ὠμός χυμός ἐκκαθαίρω ὁ ἐγκέφαλος , ὅς οὐ μνημονεύω νῦν ὁ οὗτος ὁ προγράφω ῥῆσις γράφω . ἔοικα δέ φημί αὐτόματος ὑγιάζω ὁ προλέγω , ὅς εἰμί οὐδείς ἐγώ πράσσω . αὔταρκος γάρ ὁ φύσις αὐτός ἐκκαθαίρω . προθεσμία δέ ὁ ἐκκάθαρσις τίθημι δισσός αὐτός , ὁ μέν ἕτερος κατά ὁ ὥρα ὁ ἔτος ἐν ὅς ὁ λέγω ἔκκρισις αὐτός ἄρχω συμβαίνω , ὁ δέ ἕτερος εἰς ἐνιαυτός ἐκτείνω , ἀλλά καί ὁ ὀλιγοχρόνιος εἰς πέντε καί τεσσαράκοντα προήκω ἡμέρα . τις δέ οὐ πέντε καί τεσσαράκοντα γράφω , ἀλλά τεσσαράκοντα . πολύς δέ ἐγώ θεάομαι οὕτως καθαίρω ὑπό ὁ φύσις , οὐ δύο μόνος ὥρα ὁ κένωσις ὁράω , ὡς οὗτος γράφω , ἀλλά καί πάνυ πολύς . ἄλλος γάρ ἐν ἄλλος προθεσμία τέλειος ἐκκαθαίρω , τις μέν τεσσαράκοντα ἡμέρα , τις δέ καί μέχρι μείς προβαίνω , οὐ ἴσος ὁ ἀριθμός . εἰμί δέ ὅς καί διά ὅλος ὁ ἔτος παραμένω ἔχω ὁ σύμπτωμα .