galenus.in-hippocratis-aphorismos-commentarii-vii 6.28
Εὐνοῦχοι οὐ ποδαγριῶσιν οὐδὲ φαλακροὶ γίνονται . Τοὺς εὐνούχους τὸ τῆς τομῆς τῶν ὄρχεων πάθος ὁμοίους ταῖς γυναιξὶ ποιεῖ . ἐκείναις οὖν ὥσπερ οὐ γίνεται φαλάκρωσις , οὕτως οὐδὲ τοῖς εὐνούχοις διὰ τὸ ψυχρὸν τῆς κράσεως . τὸ μέντοι μὴ ποδαγριᾷν αὐτοὺς ἐν μὲν τοῖς καθ’ Ἱπποκράτην χρόνοις ἦν ἀληθὲς , ἐν δὲ τῷ νῦν οὐκέτι , διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν ἀργίαν τε ἅμα καὶ ἀκολασίαν τῆς διαίτης . ἔχει δὲ ὧδε τὸ σύμπαν · ἀναγκαῖον μὲν ἀσθενεστέρους ἔχειν τοὺς πόδας , μέλλει τις ἁλῶναι ποδάγρα , καθάπερ τὸν ἐγκέφαλον , εἰ μέλλει τις ἐπιληπτικὸς ἔσεσθαι . οὐ μὴν ἀναγκαῖόν γε πάντως ἑκάτερον ἁλῶναι τῷ πάθει μηδὲν ἐν τῷ βίῳ πλημμελοῦντα . μαθήσῃ δὲ ἐναργῶς ὅτι τοῦ μέρους ἡ ἀσθένεια τὸ πάθος οὐχ ἱκανὴ ποιεῖν ἐστιν ἐν τῷ μεταξὺ χρόνῳ τῶν παροξυσμῶν , ἐν ᾧ μηδὲν ὅλως ἐνοχλοῦνται , καίτοι τῆς φυσικῆς ἀσθενείας διὰ παντὸς ὑπαρχούσης αὐτῇ . εὔδηλον δὲ καὶ τοῦτ’ ἔστιν ἐπὶ τῶν ποδαγρικῶν ἐναργῶς φαινόμενον , ὡς ἐπιῤῥέοντος αὐτοῖς τινος ἐπὶ τοὺς πόδας χυμοῦ περιττοῦ συνίσταται τὸ πάθος . ἐὰν οὖν μηδέποθ’ οὗτος ἐπιῤῥέει , πρόδηλον ὡς οὐδὲ τὸ πάθος ἔσται ποτὲ , οὐκ ἐπιῤῥυήσεται δὲ διὰ παντὸς , εἰ τὸ σῶμα γενήσεται δ’ ἀπέριττον , ἐὰν γυμνάζηται τὰ μέτρια καὶ πέττῃ καλῶς ὁ ἄνθρωπος τὴν τροφὴν , ὅθεν ἀργίαι τε καὶ ἀδηφαγίαι βλάπτουσιν αὐτούς . βλάπτουσι δὲ καὶ τῶν ἰσχυρῶν καὶ πολλῶν οἴνων αἱ πόσεις καὶ μάλισθ’ ὅταν ἄνευ τοῦ προεδηδοκέναι τις αὐτῶν προσφέρηται . πληροῦσι γὰρ ἑτοίμως οἷ τοι τὸ νευρῶδες γένος , ὥσπερ καὶ αἱ συνουσίαι . κατὰ μὲν τοὺς Ἱπποκράτους χρόνους ὀλίγοι παντάπασιν ἐποδαγρίων , διὰ τὸ τοῦ βίου κόσμιον , ηὐξημένης δὲ τῆς τροφῆς εἰς τοσοῦτον ἐν τοῖς καθ’ ἡμᾶς χρόνοις , ὡς ἂν μηδ’ ἐπινοεῖν ἔστι προσθήκην αὐτῇ , ἄπειρόν τι τὸ πλῆθος τῶν ποδαγριώντων ἐστίν . ἐνίων μὲν οὖν οὔτε γυμναζομένων καὶ πρὸ τῆς τροφῆς πινόντων οἴνους ἰσχυροὺς , ἀφροδισίοις τε χρωμένων ἀμέτρως . ἐνίων δὲ , εἰ καὶ μὴ περὶ πάντα , καθ’ ἓν γοῦν ἢ δεύτερον ὧν εἶπον πάντως ἁμαρτανόντων . ἀλλ’ ὅταν ἡ πλημμέλεια γίνηται μεγάλη , πολλάκις ἐξαρκεῖ καὶ μόνον ἕν τι τῶν εἰρημένων ἁμαρτηθέν . διὰ τοῦτο γοῦν καὶ οἱ εὐνοῦχοι ποδαγριῶσιν , εἰ καὶ ὅτι μάλιστα τῶν ἀφροδισίων ἀπέχονται . τηλικαύτη γοῦν ἔστιν ἥ τε ἀργία καὶ ἡ ἀπληστία ἐπ’ αὐτῶν καὶ οἰνοφλυγία , ὥστε καὶ τῶν ἀφροδισίων χωρὶς ἁλῶναι δύνασθαι ποδάγρᾳ . τὰ δ’ αὐτὰ δηλονότι κἀπὶ τῶν ἀρθριτικῶν εἰρῆσθαι νόμιζε . τοὐπίπαν γὰρ ἅπαντες οἱ ἀρθριτικοὶ πρότεροι γίνονται ποδαγρικοί . προσελήλυθε δὲ ταῖς εἰρημέναις αἰτίαις , δι’ ἃς νῦν ποδαγριῶσι πολλοὶ , καὶ τὸ πατέρων τοὺς πλείστους γεγονέναι καὶ πάππων ἤδη ποδαγρικῶν , ἐφ’ ὧν δηλονότι τὸ σπέρμα μοχθηρότερον ἦν καὶ διὰ τοῦτο καὶ τοῖς ἐγγόνοις ἰσχυροτέραν τοῖς μορίοις εἰργάσατο τὴν ἀσθένειαν .
Lemmas: εὐνοῦχος οὐ ποδαγριάω οὐδέ φαλακρός γίγνομαι . ὁ εὐνοῦχος ὁ ὁ τομή ὁ ὄρχις πάθος ὅμοιος ὁ γυνή ποιέω . ἐκεῖνος οὖν ὥσπερ οὐ γίγνομαι φαλάκρωσις , οὕτως οὐδέ ὁ εὐνοῦχος διά ὁ ψυχρός ὁ κρᾶσις . ὁ μέντοι μή ποδαγριάω αὐτός ἐν μέν ὁ κατά Ἱπποκράτης χρόνος εἰμί ἀληθής , ἐν δέ ὁ νῦν οὐκέτι , διά ὁ ὑπερβάλλω ἀργία τε ἅμα καί ἀκολασία ὁ δίαιτα . ἔχω δέ ὧδε ὁ σύμπας · ἀναγκαῖος μέν ἀσθενής ἔχω ὁ πούς , μέλλω τις ἁλίσκομαι ποδάγρα , καθά ὁ ἐγκέφαλος , εἰ μέλλω τις ἐπιληπτικός εἰμί . οὐ μήν ἀναγκαῖος γε πάντως ἑκάτερος ἁλίσκομαι ὁ πάθος μηδείς ἐν ὁ βίος πλημμελέω . μανθάνω δέ ἐναργής ὅτι ὁ μέρος ὁ ἀσθένεια ὁ πάθος οὐ ἱκανός ποιέω εἰμί ἐν ὁ μεταξύ χρόνος ὁ παροξυσμός , ἐν ὅς μηδείς ὅλος ἐνοχλέω , καίτοι ὁ φυσικός ἀσθένεια διά πᾶς ὑπάρχω αὐτός . εὔδηλος δέ καί οὗτος εἰμί ἐπί ὁ ποδαγρικός ἐναργής φαίνω , ὡς ἐπιρρέω αὐτός τις ἐπί ὁ πούς χυμός περισσός συνίστημι ὁ πάθος . ἐάν οὖν μηδέποτε οὗτος ἐπιρρέω , πρόδηλος ὡς οὐδέ ὁ πάθος εἰμί ποτέ , οὐ ἐπιρρέω δέ διά πᾶς , εἰ ὁ σῶμα γίγνομαι δέ ἀπέριττος , ἐάν γυμνάζω ὁ μέτριος καί πέσσω καλός ὁ ἄνθρωπος ὁ τροφή , ὅθεν ἀργία τε καί ἀδηφαγία βλάπτω αὐτός . βλάπτω δέ καί ὁ ἰσχυρός καί πολύς οἶνος ὁ πόσις καί μάλα ὅταν ἄνευ ὁ προεσθίω τις αὐτός προσφέρω . πληρόω γάρ ἑτοῖμος οἷ τοι ὁ νευρώδης γένος , ὥσπερ καί ὁ συνουσία . κατά μέν ὁ Ἱπποκράτης χρόνος ὀλίγος παντάπασι ποδαγριάω , διά ὁ ὁ βίος κόσμιος , αὐξάνω δέ ὁ τροφή εἰς τοσοῦτος ἐν ὁ κατά ἐγώ χρόνος , ὡς ἄν μηδέ ἐπινοέω εἰμί προσθήκη αὐτός , ἄπειρος τις ὁ πλῆθος ὁ ποδαγριάω εἰμί . ἔνιοι μέν οὖν οὔτε γυμνάζω καί πρό ὁ τροφή πίνω οἶνος ἰσχυρός , ἀφροδίσιος τε χράω ἄμετρος . ἔνιοι δέ , εἰ καί μή περί πᾶς , κατά εἷς γοῦν ἤ δεύτερος ὅς λέγω πάντως ἁμαρτάνω . ἀλλά ὅταν ὁ πλημμέλεια γίγνομαι μέγας , πολλάκις ἐξαρκέω καί μόνος εἷς τις ὁ λέγω ἁμαρτάνω . διά οὗτος γοῦν καί ὁ εὐνοῦχος ποδαγριάω , εἰ καί ὅτι μάλα ὁ ἀφροδίσιος ἀπέχω . τηλίκαυτος γοῦν εἰμί ὁ τε ἀργία καί ὁ ἀπληστία ἐπί αὐτός καί οἰνοφλυγία , ὥστε καί ὁ ἀφροδίσιος χωρίς ἁλίσκομαι δύναμαι ποδάγρα . ὁ δέ αὐτός δηλονότι ἐπί ὁ ἀρθριτικός λέγω νομίζω . ἐπίπαν γάρ ἅπας ὁ ἀρθριτικός πρότερος γίγνομαι ποδαγρικός . προσέρχομαι δέ ὁ λέγω αἰτία , διά ὅς νῦν ποδαγριάω πολύς , καί ὁ πατήρ ὁ πολύς γίγνομαι καί πάππος ἤδη ποδαγρικός , ἐπί ὅς δηλονότι ὁ σπέρμα μοχθηρός εἰμί καί διά οὗτος καί ὁ ἔγγονος ἰσχυρός ὁ μόριον ἐργάζομαι ὁ ἀσθένεια .