galenus.in-hippocratis-aphorismos-commentarii-vii 6.32
Τραυλοὶ ὑπὸ διαῤῥοίης μάλιστα ἁλίσκονται μακρῆς . Ὥσπερ τὸ ψελλίζεσθαι τῆς διαλέκτου πάθος ἐστὶν , οὐ τῆς φωνῆς , οὕτω καὶ τὸ τραυλίζειν μὴ δυναμένης τῆς γλώττης ἀκριβῶς ἐκείνας διαρθροῦν τὰς φωνὰς , ὅσαι διὰ τοῦ τ καὶ ρ λέγονται , καθάπερ αὐτήν τε ταύτην τὴν τραύλωσιν καὶ ὁμοίως τάσδε , τρέχει , τρέμει , τραχὺς , τροχὸς , τρυφερὸς ὅσαι τε ἄλλαι παραπλήσιαι . δέονται γὰρ αἱ τοιαῦται πᾶσαι τῆς γλώττης μετὰ τοῦ πλατύνεσθαι στηριζομένης ἐπὶ τοῖς προσθίοις ὀδοῦσιν . ὅταν οὖν ἀτονωτέρα τισὶ ὑπάρχῃ , στηρίζεται χεῖρον καὶ οὐ διαρθροῖ τὸν τοῦ τ καὶ ρ φθόγγον , ἀλλ’ ἐπὶ τὸν τ καὶ λ μεταπίπτει . δύναται δ’ αὐτῇ γενέσθαι τοῦτο καὶ διότι βραχυτέρα πώς ἐστι τοῦ προσήκοντος , ὅπερ ἐστὶ σπανιώτατον · ἀλλὰ καὶ διότι μαλακωτέρα τε καὶ ὑγροτέρα τὴν κρᾶσιν ἡ τραύλωσις γίνεται . οὕτω γοῦν καὶ τὰ παιδία τραυλίζει παραπλησίου τοῦ συμβαίνοντος αὐτοῖς ὑπάρχοντος οἷόν τι καὶ περὶ τὴν βάδισιν γίνεται . καὶ γὰρ καὶ ταύτην τὰ μὲν οὐδ’ ὅλως , τὰ δ’ οὐχ ἱκανῶς ἔχει τῶν σκελῶν αὐτοῖς διὰ μαλακότητα στηρίζεσθαι βεβαίως ἀδυνατούντων . ἐνίοις δὲ καὶ τῶν τελείων , ὅταν διαλεγόμενοι κάμνωσι , συμβαίνει τραυλίζειν , ὥσπερ καὶ τοῖς ἐπὶ τὸ πλεῖστον αὐλήσασιν , οὕτω δὲ καὶ τοῖς ἐν νόσῳ κεκμηκόσιν ἰσχυρῶς τὴν δύναμιν , ὥσπερ γε καὶ διὰ τὸ σφοδρότερον ξηρανθῆναι τὴν γλῶτταν ἐνίοις . ἀλλ’ ἡ τοσαύτη ξηρότης οὐδενὶ τῶν κατὰ φύσιν ἐχόντων ὑπάρξαι δύναται . καὶ διὰ τοῦτο μόνης ὑγρότητος ἀμέτρου σύμπτωμά ἐστιν ἐν τοῖς φύσει τραυλοῖς ἡ τῆς διαλέκτου βλάβη μὴ δυναμένων τῶν μυῶν τῆς γλώττης ἐγκρατῶς στηρίζεσθαι . τοῦτο δὲ αὐτοῖς συμβαίνειν ἐγχωρεῖ μὲν καὶ διὰ τὴν οἰκείαν ἀῤῥωστίαν , ἐγχωρεῖ δὲ καὶ διὰ τὴν τῶν νεύρων , ὧν παρ’ ἐγκεφάλου λαμβάνει δηλονότι . καὶ οἱ μεθύοντες οὖν ἐνίοτε τραυλίζουσι , τοῦτο μὲν ὑγρότητι πολλῇ διαβρεχομένου τοῦ ἐγκεφάλου , τοῦτο δ’ ὑπὸ πλήθους αὐτῆς βαρυνομένου . συμβήσεται γοῦν οὕτω καὶ τοῖς φύσει τραυλοῖς ἤτοι τὸν ἐγκέφαλον ὑγρὸν ὑπάρχειν ἢ τὴν γλῶτταν ἢ ἀμφότερα . τοῦ μὲν οὖν ἐγκεφάλου τοιαύτην ἔχοντος κρᾶσιν ἀποῤῥεῖν μὲν εἰκός ἐστι περιττωμάτων ὑγρῶν πλῆθος , ὑποδέχεσθαι δὲ αὐτὰ καταῤῥέοντα τὴν γαστέρα , κἀντεῦθεν ἁλίσκεσθαι διαῤῥοίαις μακραῖς τὸν ἄνθρωπον . τῆς γλώττης δ’ αὐτῆς ὑγροτέρας οὔσης σφόδρα φύσει καὶ τὴν κοιλίαν εἰκὸς εἶναι τοιαύτην , ὡς ἂν θατέρου τῶν χιτώνων αὐτῆς κοινοῦ πρὸς τὴν γλῶτταν ὑπάρχοντος , ἀσθενοῦς δὲ δι’ ὑγρότητα , κοιλίας δ’ οἰκεῖον πάθημα , χρονία διάῤῥοια .
Lemmas: τραυλός ὑπό διάρροια μάλα ἁλίσκομαι μακρός . ὥσπερ ὁ ψελλίζω ὁ διάλεκτος πάθος εἰμί , οὐ ὁ φωνή , οὕτως καί ὁ τραυλίζω μή δύναμαι ὁ γλῶσσα ἀκριβής ἐκεῖνος διαρθρόω ὁ φωνή , ὅσος διά ὁ τ καί ρ̅ λέγω , καθά αὐτός τε οὗτος ὁ τραύλωσις καί ὅμοιος ὅδε , τρέχω , τρέμω , τραχύς , τροχός , τρυφερός ὅσος τε ἄλλος παραπλήσιος . δέω γάρ ὁ τοιοῦτος πᾶς ὁ γλῶσσα μετά ὁ πλατύνω στηρίζω ἐπί ὁ πρόσθιος ὀδούς . ὅταν οὖν ἄτονος τις ὑπάρχω , στηρίζω κακός καί οὐ διαρθρόω ὁ ὁ τ καί ρ̅ φθόγγος , ἀλλά ἐπί ὁ τ καί λ μεταπίπτω . δύναμαι δέ αὐτός γίγνομαι οὗτος καί διότι βραχύς πως εἰμί ὁ προσήκω , ὅς εἰμί σπάνιος · ἀλλά καί διότι μαλακός τε καί ὑγρός ὁ κρᾶσις ὁ τραύλωσις γίγνομαι . οὕτως γοῦν καί ὁ παιδίον τραυλίζω παραπλήσιος ὁ συμβαίνω αὐτός ὑπάρχω οἷος τις καί περί ὁ βάδισις γίγνομαι . καί γάρ καί οὗτος ὁ μέν οὐδέ ὅλος , ὁ δέ οὐ ἱκανός ἔχω ὁ σκέλος αὐτός διά μαλακότης στηρίζω βέβαιος ἀδυνατέω . ἔνιοι δέ καί ὁ τέλειος , ὅταν διαλέγω κάμνω , συμβαίνω τραυλίζω , ὥσπερ καί ὁ ἐπί ὁ πολύς αὐλέω , οὕτως δέ καί ὁ ἐν νόσος κάμνω ἰσχυρός ὁ δύναμις , ὥσπερ γε καί διά ὁ σφοδρός ξηραίνω ὁ γλῶσσα ἔνιοι . ἀλλά ὁ τοσοῦτος ξηρότης οὐδείς ὁ κατά φύσις ἔχω ὑπάρχω δύναμαι . καί διά οὗτος μόνος ὑγρότης ἄμετρος σύμπτωμα εἰμί ἐν ὁ φύσις τραυλός ὁ ὁ διάλεκτος βλάβη μή δύναμαι ὁ μῦς ὁ γλῶσσα ἐγκρατής στηρίζω . οὗτος δέ αὐτός συμβαίνω ἐγχωρέω μέν καί διά ὁ οἰκεῖος ἀρρωστία , ἐγχωρέω δέ καί διά ὁ ὁ νεῦρον , ὅς παρά ἐγκέφαλος λαμβάνω δηλονότι . καί ὁ μεθύω οὖν ἐνίοτε τραυλίζω , οὗτος μέν ὑγρότης πολύς διαβρέχω ὁ ἐγκέφαλος , οὗτος δέ ὑπό πλῆθος αὐτός βαρύνω . συμβαίνω γοῦν οὕτως καί ὁ φύσις τραυλός ἤτοι ὁ ἐγκέφαλος ὑγρός ὑπάρχω ἤ ὁ γλῶσσα ἤ ἀμφότερος . ὁ μέν οὖν ἐγκέφαλος τοιοῦτος ἔχω κρᾶσις ἀπορρέω μέν ἔοικα εἰμί περίσσωμα ὑγρός πλῆθος , ὑποδέχομαι δέ αὐτός καταρρέω ὁ γαστήρ , ἐντεῦθεν ἁλίσκομαι διάρροια μακρός ὁ ἄνθρωπος . ὁ γλῶσσα δέ αὐτός ὑγρός εἰμί σφόδρα φύσις καί ὁ κοιλία ἔοικα εἰμί τοιοῦτος , ὡς ἄν ἕτερος ὁ χιτών αὐτός κοινός πρός ὁ γλῶσσα ὑπάρχω , ἀσθενής δέ διά ὑγρότης , κοιλία δέ οἰκεῖος πάθημα , χρόνιος διάρροια .