galenus.in-hippocratis-aphorismos-commentarii-vii 4.25
Αἷμα ἄνωθεν μὲν ὁκοῖον ἂν ᾖ , κακὸν , κάτω δὲ ἀγαθὸν , τὰ μέλανα ὑποχωρέοντα κακόν . Ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ἀφορισμοῖς ὁ λόγος αὐτῷ γέγονε περὶ τῶν διὰ τοῦ στόματος ἢ τῆς ἕδρας ἐκκρινομένων , ὥστε καὶ κατὰ τόνδε τὸν προκείμενον ἀκούσωμεν αὐτοῦ λέγοντος , ἄνω τὴν διὰ τοῦ στόματος ἔκκρισιν μόνην ἄνευ τοῦ περιλαμβάνεσθαι τὴν διὰ τῶν ῥινῶν . ταύτην οὖν φησι διὰ παντὸς εἶναι κακὴν , ὁποῖον ἂν ᾖ τὸ αἷμα ἐκκρινόμενον , τουτέστιν ἄν τε ἀφρῶδες ἄν τε ἐρυθρὸν ἄν τε ξανθὸν ἄν τε μέλαν ἄν τε ὑδατῶδες ἄν τε παχύ . κάτω γὰρ ὑπέρχεσθαι βέλτιον εἶναί φησιν αὐτό . οὔκουν οὐδ’ ἐνταῦθα τρόπον αἱμοῤῥαγικὸν , ἀλλὰ κατὰ βραχὺ συῤῥέον , ὥστε ἐν τῷ βραδεῖ τῆς διεξόδου μελανθῆναι . αὐτὸ μὲν οὖν τὸ συῤῥεῖν ὅλως εἴς τι τῶν ἐντέρων αἷμα φαῦλον εἶναι χρὴ νομίζειν . ἄμεινον δ’ ὀλίγον ἤπερ ὅταν αἱμοῤῥαγικῶς ἐκκρίνηται πάμπολλα . διὸ καὶ τὸ ἀγαθὸν ὡς οὐ κυρίως εἰρημένον ἀκούειν προσῆκον , ἀλλ’ ἐν ἴσῳ τῷ ἄμεινον ὡς εἰ καὶ οὕτως εἴρητο . κάτω δὲ ἄμεινον τὰ μέλανα χωρέοντα , τῷ γὰρ ὄντι τοῦτ’ ἂν ἕλοιτό τις πρὸ τοῦ διὰ στόματος ὁπωσοῦν ἀναφέρεσθαι τὸ αἷμα . τουτὶ μὲν οὖν ἄν τις εἴποι , διαλυόμενος τὴν μάχην τῶν λόγων τοῦ παλαιοῦ , νυνὶ μὲν εἰπόντος , ἀγαθὸν εἶναι κάτω ὑποχωρεῖν τὰ μέλανα , μικρὸν δ’ ἔμπροσθεν κάκιστον ὑπάρχειν . ἐγχωρεῖ δὲ καὶ οὕτως ἀκοῦσαι τὰ μέλανα , καθάπερ αὐτὸς ἐπὶ τῶν αἱμοῤῥοΐδων ἐν ἐπιδημίαις ἔλεγεν ὡς ἰωμένων τὰ μελαγχολικὰ πάθη . τῷ γὰρ ὄντι μελαγχολίας ἤδη γεγενημένης ἴαμα μέγιστόν ἐστιν αἱμοῤῥοῒς , μελλούσης ἔσεσθαί γε κώλυμα . τοιγαροῦν οὕτως ἀκουόντων ἡμῶν ὁ λόγος ἔσται τοιοῦτος , ἄνω μὲν ὁποῖον ἂν ᾖ , κακὸν , κάτω δὲ δι’ αἱμοῤῥοΐδων ἀγαθὸν , ὅταν ἐκκενοῖ τὰ μέλανα , τουτέστιν ὅταν ἡ φύσις τοῦ ἀνθρώπου πολὺν τὸν τοιοῦτον ἀθροίζῃ χυμόν . ἄλλως δὲ οὐκ ἐπιτρεπτέον ἐθίζεσθαι τῇ τὴν δι’ αἱμοῤῥοΐδος κενώσει σφαλερὰν ἐχούσῃ τὴν ἀμετρίαν ἑκατέρᾳ , ἔν τε τῷ περαιτέρω τοῦ προσήκοντος ἐκκρίνεσθαι κἀν τῷ παντάπασιν ἴσχεσθαι .
Lemmas: αἷμα ἄνωθεν μέν ὁποῖος ἄν εἰμί , κακός , κάτω δέ ἀγαθός , ὁ μέλας ὑποχωρέω κακός . ἐν ὁ ἔμπροσθεν ἀφορισμός ὁ λόγος αὐτός γίγνομαι περί ὁ διά ὁ στόμα ἤ ὁ ἕδρα ἐκκρίνω , ὥστε καί κατά ὅδε ὁ πρόκειμαι ἀκούω αὐτός λέγω , ἄνω ὁ διά ὁ στόμα ἔκκρισις μόνος ἄνευ ὁ περιλαμβάνω ὁ διά ὁ ῥίς . οὗτος οὖν φημί διά πᾶς εἰμί κακός , ὁποῖος ἄν εἰμί ὁ αἷμα ἐκκρίνω , τουτέστι ἄν τε ἀφρώδης ἄν τε ἐρυθρός ἐάν τε ξανθός ἄν τε μέλας ἄν τε ὑδατώδης ἄν τε παχύς . κάτω γάρ ὑπέρχομαι ἀγαθός εἰμί φημί αὐτός . οὔκουν οὐδέ ἐνταῦθα τρόπος αἱμορραγικός , ἀλλά κατά βραχύς συρρέω , ὥστε ἐν ὁ βραδύς ὁ διέξοδος μελαίνω . αὐτός μέν οὖν ὁ συρρέω ὅλος εἰς τις ὁ ἔντερον αἷμα φαῦλος εἰμί χρή νομίζω . ἀγαθός δέ ὀλίγος ἤ ὅταν αἱμορραγικός ἐκκρίνω πάμπολυς . διό καί ὁ ἀγαθός ὡς οὐ κύριος λέγω ἀκούω προσήκω , ἀλλά ἐν ἴσος ὁ ἀγαθός ὡς εἰ καί οὕτως λέγω . κάτω δέ ἀγαθός ὁ μέλας χωρέω , ὁ γάρ εἰμί οὗτος ἄν αἱρέω τις πρό ὁ διά στόμα ὁπωσοῦν ἀναφέρω ὁ αἷμα . οὗτος μέν οὖν ἄν τις λέγω , διαλύω ὁ μάχη ὁ λόγος ὁ παλαιός , νυνί μέν λέγω , ἀγαθός εἰμί κάτω ὑποχωρέω ὁ μέλας , μικρός δέ ἔμπροσθεν κακός ὑπάρχω . ἐγχωρέω δέ καί οὕτως ἀκούω ὁ μέλας , καθά αὐτός ἐπί ὁ αἱμορροίς ἐν ἐπιδημία λέγω ὡς ἰάομαι ὁ μελαγχολικός πάθος . ὁ γάρ εἰμί μελαγχολία ἤδη γίγνομαι ἴαμα μέγας εἰμί αἱμορροίς , μέλλω εἰμί γε κώλυμα . τοιγαροῦν οὕτως ἀκούω ἐγώ ὁ λόγος εἰμί τοιοῦτος , ἄνω μέν ὁποῖος ἄν εἰμί , κακός , κάτω δέ διά αἱμορροίς ἀγαθός , ὅταν ἐκκενόω ὁ μέλας , τουτέστι ὅταν ὁ φύσις ὁ ἄνθρωπος πολύς ὁ τοιοῦτος ἀθροίζω χυμός . ἄλλος δέ οὐ ἐπιτρεπτέον ἐθίζω ὁ ὁ διά αἱμορροΐς κένωσις σφαλερός ἔχω ὁ ἀμετρία ἑκάτερος , ἐν τε ὁ πέρα ὁ προσήκω ἐκκρίνω ἐν ὁ παντάπασι ἴσχω .