galenus.in-hippocratis-aphorismos-commentarii-vii 5.7
Τὰ ἐπιληπτικὰ ὁκόσοισι πρὸ τῆς ἤβης γίνεται , μετάστασιν ἔχει . ὁκόσοισι δὲ πέντε καὶ εἴκοσιν ἐτέων γίνεται , τουτέοισι τὰ πολλὰ συναποθνήσκει . Κυρίως μὲν ὀνομάζονται μεταστάσεις πάθους , ὅταν ἐξ ἑτέρου μέρους εἰς ἕτερον μετέρχωνται , καταχρωμένων δὲ καὶ αἱ λύσεις οὕτω προσαγορεύονται . καί μοι δοκεῖ νῦν ὁ Ἱπποκράτης κατὰ τὸ δεύτερον σημαινόμενον κεχρῆσθαι τῇ προσηγορίᾳ . οὐ μόνον γὰρ εἰς ἕτερα μόρια μεθισταμένων τῶν τὴν ἐπιληψίαν ἐργαζομένων χυμῶν λύεται τὸ πάθος , ἀλλὰ καὶ τελέως ἐκθεραπευομένων · εἰσὶ μὲν γὰρ οὗτοι παχεῖς καὶ ψυχροὶ καὶ φλεγματικοί . παύονται δ’ ὑπό τε τῆς ἡλικίας ἐπὶ τὸ ξηρότερον μεταβαλλούσης καὶ διὰ γυμνασίαν καὶ διὰ δίαιταν ξηραντικὴν , ἅμα τοῖς ἐπιτηδείοις φαρμάκοις . ἀλλὰ νῦν γε ὁ Ἱπποκράτης μόνης τῆς καθ’ ἡλικίαν μέμνηται μεταβολῆς ὑφ’ ἧς διδασκόμενοι καὶ τὸ τῆς διαίτης εἶδος ἅμα τοῖς φαρμάκοις εὑρήσομεν . ὅπερ οὖν ἐν ἑτέρῳ μέρει τῶν ἀφορισμῶν εἶπε , τῶν ἐπιληπτικῶν τοῖσι νέοισιν ἀπαλλαγὴν αἱ μεγάλαι μεταβολαὶ , μάλιστα τῆς ἡλικίας καὶ τῶν χωρίων καὶ τῶν βίων καὶ τόπων ποιέουσι , ταῦτα νῦν ἐπ’ αὐτῶν τῶν παθῶν ἐδήλωσε , τὰ μὲν πρὸ τῆς ἥβης συνιστάμενα τῶν ἐπιληπτικῶν παθῶν παύεσθαι λέγων ἐν τῇ τῆς ἡλικίας μεταβολῇ , τὰ δ’ ἐξωτέρω τῶν εἴκοσι πέντε ἐτῶν συναποθνήσκειν , ᾧ καὶ δῆλον ὡς καὶ τὸν τῆς ἥβης χρόνον ἕως τῶν πέντε καὶ εἴκοσιν ἐτῶν ἐκτετάσθαι νομίζει , τὴν ἀρχὴν λαμβάνοντα μετὰ τὴν δευτέραν ἑβδομάδα . πρόδηλον δὲ ὡς οὔτε πᾶσιν ἰαθήσεται τὸ πάθος ὑπὸ τῆς ἡβηστικῆς ἡλικίας , εἰ μὴ καὶ τἄλλα πράττειν ὀρθῶς , οὔθ’ οἷς ἐν ταύτῃ συνέστη διὰ παντὸς παραμένει καλῶς διαιτωμένοις . ἀλλ’ ὅτι γε τὴν ἀπὸ τῆς ἡλικίας ἴασιν οὐκ ἔχει , συγκαταγηράσει δ’ ὅσον ἐπ’ αὐτῇ τὸ πάθος αὐτοῖς ἐδήλωσε σαφῶς , οὐ μὴν σαφῶς γέ τι λέλεκται · καίτοι δοκοῦν εἶναι σαφὲς τοῖς ἀμελέστερον ἀκούουσι τοῖς πέντε καὶ εἴκοσιν ἐτῶν συναποθνήσκειν τὸ πάθος οἷς ἐγένετο πέμπτον καὶ εἰκοστὸν ἔτος ἄγουσιν , ἀλλ’ ἔτι καὶ μᾶλλον οἷς ἐξωτέρω . προσθέντες οὖν τὸ λεῖπον τῇ λέξει τοῦ Ἱπποκράτους ἀληθῆ τελέως αὐτὴν ἀπεργασόμεθα , τὰ ἐπιληπτικὰ παθήματα . τὰ μὲν πρὸ τῆς ἥβης συνιστάμενα κατὰ τὸν ἐκείνης λύεται καιρὸν , τὰ δ’ ἐξωτέρω τῆς ἥβης συναποθνήσκει . καιρὸς δ’ ἥβης ἐστὶν ὁ μετὰ τεσσαρεσκαίδεκα μέχρι πέντε καὶ εἴκοσιν ἐτῶν . ἔστι δὲ καὶ ἄλλη τις γραφὴ τοιαύτη · οἷσι δὲ πέντε καὶ εἴκοσιν ἐτέων γίνεται , τὰ πολλὰ συναποθνήσκει , σημαίνοντος τοῦ τὰ πολλά ταὐτὸν τῷ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ .
Lemmas: ὁ ἐπιληπτικός ὁπόσος πρό ὁ ἀβάω γίγνομαι , μετάστασις ἔχω . ὁπόσος δέ πέντε καί εἴκοσι ἔτος γίγνομαι , οὗτος ὁ πολύς συναποθνῄσκω . κύριος μέν ὀνομάζω μετάστασις πάθος , ὅταν ἐκ ἕτερος μέρος εἰς ἕτερος μετέρχομαι , καταχράομαι δέ καί ὁ λύσις οὕτως προσαγορεύω . καί ἐγώ δοκέω νῦν ὁ Ἱπποκράτης κατά ὁ δεύτερος σημαίνω χράω ὁ προσηγορία . οὐ μόνος γάρ εἰς ἕτερος μόριον μεθίστημι ὁ ὁ ἐπιληψία ἐργάζομαι χυμός λύω ὁ πάθος , ἀλλά καί τέλειος ἐκθεραπεύω · εἰμί μέν γάρ οὗτος παχύς καί ψυχρός καί φλεγματικός . παύω δέ ὑπό τε ὁ ἡλικία ἐπί ὁ ξηρός μεταβάλλω καί διά γυμνασία καί διά δίαιτα ξηραντικός , ἅμα ὁ ἐπιτήδειος φάρμακον . ἀλλά νῦν γε ὁ Ἱπποκράτης μόνος ὁ κατά ἡλικία μιμνῄσκω μεταβολή ὑπό ὅς διδάσκω καί ὁ ὁ δίαιτα εἶδος ἅμα ὁ φάρμακον εὑρίσκω . ὅς οὖν ἐν ἕτερος μέρος ὁ ἀφορισμός λέγω , ὁ ἐπιληπτικός ὁ νέος ἀπαλλαγή ὁ μέγας μεταβολή , μάλα ὁ ἡλικία καί ὁ χωρίον καί ὁ βίος καί τόπος ποιέω , οὗτος νῦν ἐπί αὐτός ὁ πάθος δηλόω , ὁ μέν πρό ὁ ἥβη συνιστάω ὁ ἐπιληπτικός πάθος παύω λέγω ἐν ὁ ὁ ἡλικία μεταβολή , ὁ δέ ἐξωτέρω ὁ εἴκοσι πέντε ἔτος συναποθνῄσκω , ὅς καί δῆλος ὡς καί ὁ ὁ ἥβη χρόνος ἕως ὁ πέντε καί εἴκοσι ἔτος ἐκτείνω νομίζω , ὁ ἀρχή λαμβάνω μετά ὁ δεύτερος ἑβδομάς . πρόδηλος δέ ὡς οὔτε πᾶς ἰάομαι ὁ πάθος ὑπό ὁ ἡβηστικός ἡλικία , εἰ μή καί ἄλλος πράσσω ὀρθός , οὔτε ὅς ἐν οὗτος συνίστημι διά πᾶς παραμένω καλός διαιτάω . ἀλλά ὅτι γε ὁ ἀπό ὁ ἡλικία ἴασις οὐ ἔχω , συγκαταγηράσκω δέ ὅσος ἐπί αὐτός ὁ πάθος αὐτός δηλόω σαφής , οὐ μήν σαφής γε τις λέγω · καίτοι δοκέω εἰμί σαφής ὁ ἀμελής ἀκούω ὁ πέντε καί εἴκοσι ἔτος συναποθνῄσκω ὁ πάθος ὅς γίγνομαι πέμπτος καί εἰκοστός ἔτος ἄγω , ἀλλά ἔτι καί μάλα ὅς ἐξωτέρω . προστίθημι οὖν ὁ λείπω ὁ λέξις ὁ Ἱπποκράτης ἀληθής τέλειος αὐτός ἀπεργάζομαι , ὁ ἐπιληπτικός πάθημα . ὁ μέν πρό ὁ ἥβη συνιστάω κατά ὁ ἐκεῖνος λύω καιρός , ὁ δέ ἐξωτέρω ὁ ἥβη συναποθνῄσκω . καιρός δέ ἥβη εἰμί ὁ μετά τεσσαρεσκαίδεκα μέχρι πέντε καί εἴκοσι ἔτος . εἰμί δέ καί ἄλλος τις γραφή τοιοῦτος · ὅς δέ πέντε καί εἴκοσι ἔτος γίγνομαι , ὁ πολύς συναποθνῄσκω , σημαίνω ὁ ὁ πολύς αὐτός ὁ ὡς ἐπί ὁ πολύς .