galenus.in-hippocratis-aphorismos-commentarii-vii 5.63
Παραπλησίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀῤῥένων · ἢ γὰρ δι’ ἀραιότητα τοῦ σώματος τὸ πνεῦμα ἔξω φέρεται , πρὸς τὸ μὴ παραπέμπειν τὸ σπέρμα , ἢ διὰ τὴν πυκνότητα τὸ ὑγρὸν οὐ διαχωρέει ἔξω , ἢ διὰ τὴν ψυχρότητα οὐκ ἐκπυριῆται , ὥστε ἀθροίζεσθαι πρὸς τὸν τόπον τοῦτον , ἢ διὰ τὴν θερμασίαν τὸ αὐτὸ τοῦτο γίνεται . Ὁ τοῦτον παραθεὶς τὸν ἀφορισμὸν οὐδὲ τῶν ἰδίων ἀκούει φωνῶν . ἐπαγγειλάμενος γὰρ ἐπὶ τῶν ἀῤῥένων παραπλήσιον ποιήσασθαι τὸν λόγον , ὥσπερ ἐπὶ τῶν γυναικῶν ὁ Ἱπποκράτης ἔγραψεν , οὐκ ἔπραξε τοῦτο . τεττάρων γὰρ ἐκείνου δυσκρασιῶν μνημονεύσαντος ἐχρῆν καὶ τοῦτον ἐπὶ τῶν ἀῤῥένων εἰρηκέναι τὰς τέσσαρας , ὥσπερ ἡμεῖς . ἐποιήσαμεν . ὁ δ’ οὐχ οὕτως , ἀλλὰ πρῶτον μὲν τὴν ἀραιότητα εὐθέως τοῦ σώματος μέμφεται μὴ λελεγμένην ἐπὶ τῶν γυναικῶν , εἶτ’ οὐδ’ αὐτὸς ὁ λόγος αὐτῷ καθ’ ἑαυτὸν ἐξεταζόμενος ἀληθής ἐστι . φαίνονται γὰρ οὐκ ὀλίγοι τῶν ἀνδρῶν ἀραιὸν μὲν ἔχοντες τὸ σῶμα , γονιμώτατον δὲ σπερμαίνοντες . καὶ οὐδὲν θαυμαστόν · ἡ γὰρ ἀραιότης τοῦ σώματος ἐπὶ θερμοτέραις ἅμα καὶ ὑγροτέραις γίνεται κράσεσιν , αἵπερ δὴ μάλιστά εἰσι πολυσπερμόταται ἅμα καὶ γονιμώταται . καὶ γὰρ καὶ τὴν ὕλην ἔχουσιν , ἔξ ἧς τὸ σπέρμα γίνεται δαψιλῆ καὶ τὴν δύναμιν ἐξ ἧς πέττεται . ἐξακοντίζεται δὲ τὸ σπέρμα τῇ συντονίᾳ τῶν σπερματικῶν ἀγγείων ἐκθλιβόμενον οὐχ ὑπὸ πνεύματος ὠθούμενον . ἀναμέμικται μὲν γὰρ οὐσία πνευματικὴ τῇ τοῦ σπέρματος ὑγρότητι , δεῖται δὲ καὶ αὕτη τῶν ἐκθλιβόντων αὐτὴν , ὥσπερ καὶ ἡ ὑγρότης τοσοῦτον πλεονεκτοῦσα τῆς ξηρότητος ὅσον καὶ θᾶττον ἐξακοντίζεται καὶ μέχρι πλείονος φέρεται . ταῦτα μὲν οὖν ὁ παραγράψας τὸν ἀφορισμὸν ἀγνοεῖ καὶ πρὸς τούτοις ὅταν φῇ διὰ τὴν πυκνότητα τὸ ὑγρὸν οὐ διαχωρεῖν ἔξω . εἰ μὲν γὰρ ὑγρὸν ἄλλο τι λέγει καὶ μὴ τὸ σπέρμα , ληρώδης ὁ λόγος · εἰ δὲ τὸ σπέρμα φησὶ διὰ τὴν πυκνότητα τοῦ σώματος ὅλου , μὴ διαχωρεῖν ἔξω παντάπασιν ἀγνοεῖ τὴν τῶν σπερματικῶν ὀργάνων κατασκευὴν , ἄμεινον γὰρ ἦν αἰτιᾶσθαι τὴν ἐκείνων στενότητα . καὶ μὲν δὴ καὶ τὸ ἐφεξῆς εἰρημένον , ἄχρι τινὸς , ἀληθῶς ἀδιανόητον ἔχει τὸ ἐπιφερόμενον . τὸ μὲν γὰρ διὰ τὴν ψυχρότητα τῆς κράσεως μὴ ἐκπυριᾶσθαι τὸ σπέρμα καὶ διὰ τοῦτο ἄγονον ὑπάρχειν ἀληθές ἐστι , τὸ δὲ ἀθροίζεσθαι μὴ δύνασθαι πρὸς τὸν τόπον τοῦτον ἐκ περιττοῦ πρόσκειται . μετὰ δὲ τοῦ μὴ προσειρῆσθαι τὸν τόπον ὑπ’ αὐτοῦ , καταλελεῖφθαι δ’ ὑφ’ ἡμῶν νοηθῆναι . καίτοι γ’ ἡ τούτων φωνὴ τὴν ἀναφορὰν ἔχει ὡς ἐπὶ τὸ προειρημένον . ἀλλὰ ταῦτα μὲν σμικρὰ , τὸ δ’ ἐπὶ τῇ τελευτῇ μέγα σφάλμα , λέγοντος αὐτοῦ διὰ τὴν θερμασίαν . τὸ αὐτὸ τοῦτο γίνεσθαι · φανερῶς γὰρ ἐπὶ τὸ προειρημένον ὁ λόγος οὗτος ἀναφέρεται . προείρηται δὲ διὰ τὴν ψυχρότητα , οὐκ ἐκπυριᾶται , ὡς ἀθροίζεσθαι πρὸς τὸν τόπον τοῦτον , ὥστε καὶ διὰ τὴν θερμασίαν χρὴ νοεῖν οὐκ ἐκπυριώμενον οὐδὲ ἀθροιζόμενον ἐν τοῖς σπερματικοῖς ὀργάνοις τὸ σπέρμα . προφανῶς δέ ἐστιν ἄτοπον τοῦτο · φρύγεσθαι μὲν γὰρ ἢ ὀπτᾶσθαι ἤ τι τοιοῦτον λέγειν , πάσχειν τὸ σπέρμα διὰ τὴν θερμότητα λόγον ἔχει · τὸ δὲ μὴ ἐκπυριᾶσθαι παντάπασιν ἄτοπον .
Lemmas: παραπλήσιος δέ καί ἐπί ὁ ἄρσην · ἤ γάρ διά ἀραιότης ὁ σῶμα ὁ πνεῦμα ἔξω φέρω , πρός ὁ μή παραπέμπω ὁ σπέρμα , ἤ διά ὁ πυκνότης ὁ ὑγρός οὐ διαχωρέω ἔξω , ἤ διά ὁ ψυχρότης οὐ ἐκπυριάω , ὥστε ἀθροίζω πρός ὁ τόπος οὗτος , ἤ διά ὁ θερμασία ὁ αὐτός οὗτος γίγνομαι . ὁ οὗτος παρατίθημι ὁ ἀφορισμός οὐδέ ὁ ἴδιος ἀκούω φωνή . ἐπαγγέλλω γάρ ἐπί ὁ ἄρσην παραπλήσιος ποιέω ὁ λόγος , ὥσπερ ἐπί ὁ γυνή ὁ Ἱπποκράτης γράφω , οὐ πράσσω οὗτος . τέσσαρες γάρ ἐκεῖνος δυσκρασία μνημονεύω χρή καί οὗτος ἐπί ὁ ἄρσην λέγω ὁ τέσσαρες , ὥσπερ ἐγώ . ποιέω . ὁ δέ οὐ οὕτως , ἀλλά πρῶτος μέν ὁ ἀραιότης εὐθύς ὁ σῶμα μέμφομαι μή λέγω ἐπί ὁ γυνή , εἶτα οὐδέ αὐτός ὁ λόγος αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἐξετάζω ἀληθής εἰμί . φαίνω γάρ οὐ ὀλίγος ὁ ἀνήρ ἀραιός μέν ἔχω ὁ σῶμα , γόνιμος δέ σπερμαίνω . καί οὐδείς θαυμαστός · ὁ γάρ ἀραιότης ὁ σῶμα ἐπί θερμός ἅμα καί ὑγρός γίγνομαι κρᾶσις , ὅς δή μάλα εἰμί πολύσπερμος ἅμα καί γόνιμος . καί γάρ καί ὁ ὕλη ἔχω , ἐκ ὅς ὁ σπέρμα γίγνομαι δαψιλής καί ὁ δύναμις ἐκ ὅς πέσσω . ἐξακοντίζω δέ ὁ σπέρμα ὁ συντονία ὁ σπερματικός ἀγγεῖον ἐκθλίβω οὐ ὑπό πνεῦμα ὠθέω . ἀναμείγνυμι μέν γάρ οὐσία πνευματικός ὁ ὁ σπέρμα ὑγρότης , δέω δέ καί οὗτος ὁ ἐκθλίβω αὐτός , ὥσπερ καί ὁ ὑγρότης τοσοῦτος πλεονεκτέω ὁ ξηρότης ὅσος καί ταχύς ἐξακοντίζω καί μέχρι πολύς φέρω . οὗτος μέν οὖν ὁ παραγράφω ὁ ἀφορισμός ἀγνοέω καί πρός οὗτος ὅταν φημί διά ὁ πυκνότης ὁ ὑγρός οὐ διαχωρέω ἔξω . εἰ μέν γάρ ὑγρός ἄλλος τις λέγω καί μή ὁ σπέρμα , ληρώδης ὁ λόγος · εἰ δέ ὁ σπέρμα φημί διά ὁ πυκνότης ὁ σῶμα ὅλος , μή διαχωρέω ἔξω παντάπασι ἀγνοέω ὁ ὁ σπερματικός ὄργανον κατασκευή , ἀγαθός γάρ εἰμί αἰτιάομαι ὁ ἐκεῖνος στενότης . καί μέν δή καί ὁ ἐφεξῆς λέγω , ἄχρι τις , ἀληθής ἀδιανόητος ἔχω ὁ ἐπιφέρω . ὁ μέν γάρ διά ὁ ψυχρότης ὁ κρᾶσις μή ἐκπυριάω ὁ σπέρμα καί διά οὗτος ἄγονος ὑπάρχω ἀληθής εἰμί , ὁ δέ ἀθροίζω μή δύναμαι πρός ὁ τόπος οὗτος ἐκ περισσός πρόσκειμαι . μετά δέ ὁ μή προσλέγω ὁ τόπος ὑπό αὐτός , καταλείπω δέ ὑπό ἐγώ νοέω . καίτοι γε ὁ οὗτος φωνή ὁ ἀναφορά ἔχω ὡς ἐπί ὁ προλέγω . ἀλλά οὗτος μέν μικρός , ὁ δέ ἐπί ὁ τελευτή μέγας σφάλμα , λέγω αὐτός διά ὁ θερμασία . ὁ αὐτός οὗτος γίγνομαι · φανερός γάρ ἐπί ὁ προλέγω ὁ λόγος οὗτος ἀναφέρω . προλέγω δέ διά ὁ ψυχρότης , οὐ ἐκπυριάω , ὡς ἀθροίζω πρός ὁ τόπος οὗτος , ὥστε καί διά ὁ θερμασία χρή νοέω οὐ ἐκπυριάω οὐδέ ἀθροίζω ἐν ὁ σπερματικός ὄργανον ὁ σπέρμα . προφανής δέ εἰμί ἄτοπος οὗτος · φρύγω μέν γάρ ἤ ὀπτάω ἤ τις τοιοῦτος λέγω , πάσχω ὁ σπέρμα διά ὁ θερμότης λόγος ἔχω · ὁ δέ μή ἐκπυριάω παντάπασι ἄτοπος .