galenus.in-hippocratis-aphorismos-commentarii-vii 4.47
Αἱ ἀποχρέμψιες αἱ ἐν τοῖσι πυρετοῖσι τοῖσι μὴ διαλείπουσι , αἱ πελιδναὶ καὶ αἱματώδεες καὶ δυσώδεες καὶ χολώδεες πᾶσαι κακαί . ἀποχωροῦσαι δὲ καλῶς ἀγαθαὶ καὶ κατὰ τὰς διαχωρήσιας καὶ κατὰ τὰ οὖρα . ἢν δὲ μή τι τῶν συμφερόντων ἐκκρίνηται διὰ τῶν τόπων τούτων , κακόν . Ἦν μὲν ἴσως πρέπον ἀφοριστικῇ διδασκαλίᾳ συντομώτερον εἰρῆσθαι πάσας τὰς πονηρὰς ἐκκρίσεις καλῶς ἀποχωρούσας εἰς ἀγαθὸν τελευτᾶν , ὁ δὲ Ἱπποκράτης οὐχ οὕτως ἐποίησεν , ἀλλὰ πρῶτον μὲν ἐμνημόνευσε τριῶν γενῶν ἐκκρίσεως , τῆς τε διὰ στόματος καὶ τῆς τῶν διαχωρουμένων καὶ τῆς τῶν οὔρων , εἶτα καὶ τῆς διὰ στόματος αὐτῆς λεπτομερέστερον . οὐ γὰρ ἁπλῶς εἶπε τὰς μοχθηρὰς ἀποχωρούσας καλῶς ἀγαθὰς ὑπάρχειν , ἀλλὰ καὶ κατ’ εἶδος αὐτῶν ἐμνημόνευσεν εἰπών · αἱ πελιδναὶ καὶ αἱματώδεες καὶ δυσώδεες καὶ χολώδεες . εἷς δέ τίς ἐστιν ὁ κοινὸς ἐπὶ πάντων τούτων λόγος , αἱ μοχθηραὶ κενώσεις μοχθηρῶν διαθέσεών εἰσι σημεῖα καὶ γίγνονται πολλάκις μὲν οὕτω , ὡς ἐπὶ τῶν σηπεδονωδῶν ἑλκῶν ἡμῶν οἷς ἰχῶρες ἀποῤῥέουσιν , οὐδὲν ὠφελοῦντες τὴν διάθεσιν , ἐνίοτε δὲ οὕτως , ὡς πῦον ἐξ ἀποστήματος ῥαγέντος , ἐκκαθαιρομένου καλῶς τοῦ πεπονθότος . τεκμήρια δὲ τοῦ καλῶς ἀποκρίνεσθαι μέγιστα μὲν , εἰ πέψις εἴη καὶ ἡ εὐφορία . σὺν αὐτοῖς δὲ καὶ ἡ τοῦ νοσήματος ἰδέα καὶ μετ’ αὐτῶν ὥρα καὶ χώρα ﻿ καὶ ἡλικία καὶ ἡ τοῦ κάμνοντος φύσις . τὸ δ’ ἐπὶ τῇ τελευτῇ τοῦ ἀφορισμοῦ διχῶς εὑρίσκεται γεγραμμένον , ἐν τισὶ μὲν ὡς προγέγραπται , ἢν δὲ μή τι τῶν συμφερόντων ἐκκρίνηται , ἐν τισὶ δὲ χωρὶς τοῦ μὴ , κατὰ τόνδε τὸν τρόπον , ἢν δέ τι τῶν συμφερόντων ἐκκρίνηται · κατὰ μὲν τὴν προτέραν γραφὴν ὁ λόγος ἔσται τοιοῦτος , ἢν δὲ τι τῶν μὴ συμφερόντων ἐκκρίνεσθαι φαίνηται κενούμενον , οὐκ ἀγαθόν ἐστι · κατὰ δὲ τὴν δευτέραν , ἢν δέ τι τῶν συμφερόντων τῷ ζώῳ καὶ οἰκείων ἐκκρίνηται , οὐκ ἀγαθόν ἐστι . βελτίων οὖν ἡ προτέρα γραφή .
Lemmas: ὁ ἀπόχρεμψις ὁ ἐν ὁ πυρετός ὁ μή διαλείπω , ὁ πελιδνός καί αἱματώδης καί δυσώδης καί χολώδης πᾶς κακός . ἀποχωρέω δέ καλός ἀγαθός καί κατά ὁ διαχώρησις καί κατά ὁ οὖρον . ἐάν δέ μή τις ὁ συμφέρω ἐκκρίνω διά ὁ τόπος οὗτος , κακός . εἰμί μέν ἴσως πρέπω ἀφοριστικός διδασκαλία σύντομος λέγω πᾶς ὁ πονηρός ἔκκρισις καλός ἀποχωρέω εἰς ἀγαθός τελευτάω , ὁ δέ Ἱπποκράτης οὐ οὕτως ποιέω , ἀλλά πρῶτος μέν μνημονεύω τρεῖς γένος ἔκκρισις , ὁ τε διά στόμα καί ὁ ὁ διαχωρέω καί ὁ ὁ ὅρος , εἶτα καί ὁ διά στόμα αὐτός λεπτομερής . οὐ γάρ ἁπλῶς λέγω ὁ μοχθηρός ἀποχωρέω καλός ἀγαθός ὑπάρχω , ἀλλά καί κατά εἶδος αὐτός μνημονεύω λέγω · ὁ πελιδνός καί αἱματώδης καί δυσώδης καί χολώδης . εἷς δέ τις εἰμί ὁ κοινός ἐπί πᾶς οὗτος λόγος , ὁ μοχθηρός κένωσις μοχθηρός διάθεσις εἰμί σημεῖον καί γίγνομαι πολλάκις μέν οὕτως , ὡς ἐπί ὁ σηπεδονώδης ἕλκος ἐγώ ὅς ἰχώρ ἀπορρέω , οὐδείς ὠφελέω ὁ διάθεσις , ἐνίοτε δέ οὕτως , ὡς πυός ἐκ ἀπόστημα ῥήγνυμι , ἐκκαθαίρω καλός ὁ πάσχω . τεκμήριον δέ ὁ καλός ἀποκρίνω μέγας μέν , εἰ πέψις εἰμί καί ὁ εὐφορία . σύν αὐτός δέ καί ὁ ὁ νόσημα ἰδέα καί μετά αὐτός ὥρα καί χώρα ﻿ καί ἡλικία καί ὁ ὁ κάμνω φύσις . ὁ δέ ἐπί ὁ τελευτή ὁ ἀφορισμός διχῶς εὑρίσκω γράφω , ἐν τις μέν ὡς προγράφω , ἐάν δέ μή τις ὁ συμφέρω ἐκκρίνω , ἐν τις δέ χωρίς ὁ μή , κατά ὅδε ὁ τρόπος , ἐάν δέ τις ὁ συμφέρω ἐκκρίνω · κατά μέν ὁ πρότερος γραφή ὁ λόγος εἰμί τοιοῦτος , ἐάν δέ τις ὁ μή συμφέρω ἐκκρίνω φαίνω κενόω , οὐ ἀγαθός εἰμί · κατά δέ ὁ δεύτερος , ἐάν δέ τις ὁ συμφέρω ὁ ζῷον καί οἰκεῖος ἐκκρίνω , οὐ ἀγαθός εἰμί . ἀγαθός οὖν ὁ πρότερος γραφή .