galenus.de-placitis-hippocratis-et-platonis 9.5
Δείξαντος οὖν τοῦ Πλάτωνος ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Πολιτείας ἐπὶ πλειόνων παραδειγμάτων , ὧν εἰσι καὶ κυβερνῆται καὶ ἰατροὶ , τοὺς τεχνίτας ὧν ἄρχουσι καὶ διοικοῦσιν , ἐκείνοις τὴν ὠφέλειαν , οὐχ ἑαυτοῖς , ἐκπορίζεσθαι , καταγελάσας Θρασύμαχος ποιμένων τε καὶ βουκόλων μνημονεύει , τὸ ἑαυτοῖς συμφέρον , οὐ τὸ τοῖς προβάτοις τε καὶ βουσὶν , ἐκποριζόντων . ἀλλὰ Σωκράτης ἐπιδείκνυσιν , αὐτῶν σκοπὸν εἶναι καὶ τέλος , ἕτερον μὲν τοῖς παρὰ τῇ ποιμαντικῇ τε καὶ βουκολικῇ τέχνῃ , μηδὲν ἄλλο σκοπουμένοις παρὰ τὴν τῶν προβάτων τε καὶ βοῶν ὠφέλειαν , ἄλλο δὲ τοῖς εἰς πρᾶσιν ἢ θοίνην παρασκευάζουσι τὰ ζῶα . πρόδηλον οὖν , ὅτι καὶ ἰατρὸς , ᾗ μὲν ἰατρός ἐστι , ταύτῃ προνοεῖται τῆς τοῦ σώματος ὑγιείας , ᾗ δὲ δι’ ἄλλο τι τοῦτο πράττει , κατ’ ἐκεῖνο καὶ τὴν προσηγορίαν ἕξει . τινὲς μὲν γὰρ ἕνεκα χρηματισμοῦ τὴν ἰατρικὴν τέχνην ἐργάζονται , τινὲς δὲ διὰ τὴν ἐκ τῶν νόμων αὐτοῖς διδομένην ἀλειτουργησίαν , ἔνιοι δὲ διὰ φιλανθρωπίαν , ὥσπερ ἄλλοι διὰ τὴν ἐπὶ ταύτῃ δόξαν ἢ τιμήν . ὀνομασθήσονται τοιγαροῦν , ᾗ μὲν ὑγιείας εἰσὶ δημιουργοὶ , κοινῇ πάντες ἰατροὶ ζέουσι πρὸς τὰς πράξεις ἐπὶ διαφόροις ποιοῦνται σκοποῖς , ὁ μέν τις φιλάνθρωπος , ὁ δὲ φιλότιμος , ὁ δὲ φιλόδοξος , ὁ δὲ χρηματιστής . οὔκουν τοῖς ἰατροῖς τὸ τέλος ἐστὶν ὡς ἰατροῖς ἔνδοξον ἢ πόριμον , ὡς Μηνόδοτος ἐμπειρικὸς ἔγραψεν , ἀλλὰ Μηνοδότῳ μὲν τοῦτο , Διοκλεῖ δ’ οὐ τοῦτο , καθάπερ οὐδὲ Ἱπποκράτει καὶ Ἐμπεδοκλεῖ , οὐδ’ ἄλλοις τῶν παλαιῶν οὐκ ὀλίγοις , ὅσοι διὰ φιλανθρωπίαν ἐθεράπευον τοὺς ἀνθρώπους . γυμνασάμενος οὖν ἐν τοῖς τοιούτοις τις παραδείγμασι , ( πάμπολλα δ’ ἐστὶ παρ’ Ἱπποκράτει καὶ Πλάτωνι , ) ῥᾳδίως κατόψεται τά τε ἴδια τέχνης ἑκάστης καὶ τὰ κοινά . πρὸς μὲν γὰρ Θρασύμαχον ἐν τῷ πρώτῳ τῆς πολιτείας Σωκράτης διαλεγόμενος ἔδειξεν ἐπὶ ποιμένων τε καὶ βουκόλων , ὡς κοινωνοῦσι μὲν , καθ’ ὅσον εἰσὶ ποιμένες καὶ βουκόλοι , διαφέρονται δὲ , καθ’ ὅσον ὁ μὲν ὡς χρηματιστὴς , ὁ δ’ , ὡς ἵνα κατεδέσηται , κατασκευάζουσιν αὐτὰ πίονα . κατὰ μέντοι τὸ περὶ ἀγμῶν διὰ πλειόνων ἔδειξεν ἡμᾶς διακρίνειν τά τε κοινὰ καὶ τὰ ἴδια · κατὰ δὲ τὰς τέχνας , τουτέστιν εἰ ὅμοιά τ’ εἰσὶ καὶ ἀνόμοια . ἓν γάρ ἐστι τῇ δυνάμει τὰ τρία ταῦτα σκέμματα , τό τε περὶ τῶν κοινῶν καὶ ἰδίων , καὶ τὸ διακρίνειν , εἰ ὅμοια ἢ ἀνόμοια τὰ παραβαλλόμενα πράγματά εἰσι , καὶ τρίτον ἐπὶ τούτοις , τί ταὐτὸν ἐν αὐτοῖς ἐστι , καὶ τί ἕτερον . εἰώθασι γὰρ οἱ Ἕλληνες ὅμοια καλεῖν ἐνίοτε τὰ ταὐτὸν ἔχοντά τι . καὶ τά γε παραδείγματα κατὰ ταὐτὸν ἐν τοῖς παραβαλλομένοις ἐκέλευσεν ἡμᾶς ὁ Πλάτων ποιεῖσθαι . γειτνιᾷ δέ πως τούτῳ τῷ σκέμματι καὶ τὸ κατὰ τὴν διαιρετικὴν ὀνομαζομένην μέθοδον , ἧς τὴν μὲν γυμνασίαν ὁ Πλάτων ἐν Σοφιστῇ καὶ Πολιτικῷ πεποίηται , τὴν δὲ ἐξ αὐτῆς χρείαν ἐπέδειξεν οὐκ ἐν τούτοις μόνον , ἀλλὰ σαφέστατα μὲν ἅμα καὶ τελεώτατα κατά τε Φίληβον καὶ Φαῖδρον , οὐ μὴν καὶ κατὰ τὴν Πολιτείαν τε καὶ ἄλλα ἄττα τῶν συγγραμμάτων . ἐν μὲν οὖν τῷ Σοφιστῇ καὶ Πολιτικῷ διδάσκει , πῶς ἄν τις ἀντὶ τῆς προσηγορίας ἑρμηνεύοι λόγῳ σαφεῖ τε ἅμα καὶ συντόμῳ τὸ σημαινόμενον αὐτῆς , ὅντινα λόγον ὡρισμένον τε καὶ ὅρον ἐξαιρέτως ἐκάλεσαν οἱ μετὰ Πλάτωνα · ἐν δὲ τῷ Φιλήβῳ καὶ τῷ Φαίδρῳ δείκνυσιν , εἰς τεχνῶν σύστασιν ἀναγκαιοτάτην εἶναι τὴν διαιρετικὴν καὶ συνθετικὴν θεωρίαν , γεγυμνάσθαι τε κελεύει διττῶς κατ’ αὐτὴν , ἀπὸ μὲν τοῦ πρώτου καὶ γενικωτάτου καταβαίνοντας ἐπὶ τὰ μηκέτι τομὴν δεχόμενα διὰ τῶν ἐν τῷ μεταξὺ διαφορῶν , δι’ ὧν καὶ τοὺς ὁρισμοὺς τῶν εἰδῶν ἐδεδείχει συνισταμένους ἐν Σοφιστῇ καὶ Πολιτικῷ , ἔμπαλιν δ’ ἀπὸ τῶν εἰδικωτάτων πολλῶν ὄντων ἀναβαίνοντας ἐπὶ τὸ πρῶτον γένος κατὰ σύνθεσιν · ὁδὸν μὲν γὰρ εἶναι μίαν ἀμφοῖν , ὁδοιπορίαν δὲ διττὴν , ἀπὸ θατέρου τῶν πρώτων ἐπὶ θάτερον ἐναλλὰξ ἰόντι . λέγει δὲ περὶ αὐτῶν ἐν μὲν τῷ Φαίδρῳ κατὰ τήνδε τὴν λέξιν . ἐμοὶ δὲ φαίνεται τὰ μὲν ἄλλα τῷ ὄντι παιδιὰ πεπαῖχθαι . τούτων δέ τινων ἐκ τύχης ῥηθέντων δυοῖν εἰδῶν , εἰ αὐτὴν τὴν δύναμιν τέχνῃ λαβεῖν δύναιτό τις , οὐκ ἄχαρι . τίνων δή ; εἰς μίαν τε ἰδέαν συνορῶντα ἄγειν τὰ πολλαχῇ διεσπαρμένα , ἵν’ ἕκαστον ὁριζόμενος δῆλον ποιῇ , περὶ οὗ ἂν ἀεὶ διδάσκων ἐθέλῃ , ὥσπερ τὰ νῦν δὴ περὶ ἔρωτος ὅ ἐστιν ὁρισθὲν , εἴτε εὖ , εἴτε κακῶς ἐλέχθη . τὸ γοῦν σαφὲς καὶ τὸ αὐτὸ αὑτῷ ὁμολογούμενον διὰ ταῦτα ἔσχεν εἰπεῖν ὁ λόγος . τὸ δ’ ἕτερον δὴ εἶδος τί λέγεις , ὦ Σώκρατες ; τὸ πάλιν κατ’ εἴδη δύνασθαι διατέμνειν κατὰ ἄρθρα , ᾗ πέφυκε , καὶ μὴ ἐπιχειρεῖν καταγνύναι μέρος μηδὲν , κακοῦ μαγείρου τρόπῳ χρώμενον . ταῦτα μὲν οὖν καθόλου περὶ τῆς διαιρετικῆς τε καὶ συνθετικῆς μεθόδου λέλεκται τῷ Πλάτωνι . μεταβὰς δ’ ἐπὶ τὴν ῥητορικὴν τέχνην , ( εἴη δ’ ἂν ἡμῖν ἐν τι τοῦτο παράδειγμα τῆς ὅλης πραγματείας , ) τάδε γράφει . ἐπειδὴ λόγου δύναμις τυγχάνει ψυχαγωγία οὖσα , τὸν μέλλοντα ῥητορικὸν ἔσεσθαι ἀνάγκη εἰδέναι , ψυχὴ ὅσα εἴδη ἔχει . ἔστιν οὖν τόσα καὶ τόσα , καὶ τοῖα καὶ τοῖα , ὅθεν οἱ μὲν τοιοίδε , οἱ δὲ τοιοίδε γίγνονται . τούτων δ’ οὕτω διῃρημένων λόγων αὖ τόσα καὶ τόσα ἐστὶν εἴδη , τοιόνδε δὲ ἕκαστον . οἱ μὲν οὖν τοιοίδε ὑπὸ τῶν τοιῶνδε λόγων διὰ τήνδε τὴν αἰτίαν εἰς τὰ τοιάδε εὐπειθεῖς , οἱ δὲ τοιοίδε διὰ τάδε δυσπειθεῖς . δεῖ δὴ ταῦτα ἱκανῶς νοήσαντα , μετὰ ταῦτα θεώμενον αὐτὰ ἐν ταῖς πράξεσιν ὄντα τε καὶ πραττόμενα ὀξέως δύνασθαι ἐπακολουθεῖν τῇ αἰσθήσει , ἢ μηδὲν εἶναί πω πλέον αὐτῶν , ὧν τότε ἤκουε λόγων ξυνών . ὅταν δ’ εἰπεῖν τε ἱκανῶς ἔχῃ , οἷος ὑφ’ οἵων πείθεται , παραγιγνόμενόν τε δυνατὸς ᾖ διαισθανόμενος ἑαυτῷ ἐνδείκνυσθαι , ὅτι οὕτως ἐστὶ καὶ αὕτη ἡ φύσις , περὶ ἧς τότε ἦσαν οἱ λόγοι , νῦν ἔργῳ παροῦσά σοι , ᾗ προσοιστέον τούσδε ᾧδε τοὺς λόγους ἐπὶ τὴν τῶνδε πειθώ . πάντα δὴ ταῦτ’ ἔχοντι , προσλαβόντι καιροὺς τοῦ πότε λεκτέον καὶ ἐπισχετέον , βραχυλογίας τε αὖ καὶ ἐλεινολογίας καὶ δεινώσεως ἑκάστων τε ὅσα ἂν εἴδη λόγων μάθῃ , τούτων τὴν εὐκαιρίαν τε καὶ ἀκαιρίαν διαγνόντι , καλῶς τε καὶ τελέως ἐστὶν ἡ τέχνη ἀπειργασμένη , πρότερον δ’ οὔ . ἀλλ’ ὅ τι ἂν αὐτῶν τις ἐλλίπῃ λέγων , ἢ διδάσκων , ἢ γράφων , φησὶ δὲ τέχνην λέγειν , ὁ μὴ πειθόμενος κρατεῖ . ταῦτα οὖν αὐτῷ λέλεκται περὶ τῆς ῥητορικῆς , ἐνταῦθα διδάσκοντι , πῶς ἄν τις αὐτὴν ἄριστα συστήσαιτο μεθόδῳ χρώμενος , οὐ καθάπερ οἱ πολλοὶ δι’ ἐμπειρίας τε καὶ τριβῆς . ἔτι τε πρὸς τούτοις κατωτέρω μετὰ τὸ διελθεῖν ἐν τῷ μεταξὺ χρήσιμα πολλὰ συγκεφαλαιούμενος αὐτὰ κατὰ λέξιν οὕτως ἔφη . ὥστ’ , εἰ μὲν ἄλλο τι περὶ τέχνης λόγων λέγοις , ἀκούοιμεν ἂν , εἰ δὲ μὴ , οἷς νῦν δὴ διήλθομεν πεισόμεθα , ὡς , ἐὰν μή τις τῶν τ’ ἀκουσομένων τὰς φύσεις διαριθμήσηται , καὶ κατ’ εἴδη τε διαιρῆται τὰ ὄντα , καὶ μιᾷ ἰδέᾳ ἀδύνατος ᾖ καθ’ ἓν ἕκαστον περιλαμβάνειν , οὔπω ἔσται τεχνικὸς λόγων πέρι , καθόσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ . ἐν τούτῳ μὲν τῷ βιβλίῳ διὰ συντόμων ἐδήλωσε περί τε τῆς τῶν τεχνῶν ἁπασῶν καθόλου συστάσεως καὶ περὶ τῆς ῥητορικῆς , ἀκριβέστατα δὲ τὸν λόγον ὅλον ἐν τῷ Φιλήβῳ διῆλθεν . ἐγὼ δὲ ἀπὸ τῶν ἐπικαιροτάτων ἄρξομαι παραγράψας αὐτοῦ πρώτην τήνδε τὴν ῥῆσιν . φωνὴ μὲν ἡμῖν ἐστί που μία διὰ τοῦ στόματος ἰοῦσα , καὶ ἄπειρος αὖ πλήθει πάντων τε καὶ ἑκάστου . τί μήν ; καὶ οὐδὲν ἑτέρων γε τούτων ἐσμέν πως σοφοὶ , οὔτε ὅτι τὸ ἄπειρον αὐτῆς ἴσμεν , οὔθ’ ὅτι τὸ ἓν ἄλλο τι , ὁπόσα τέ ἐστι καὶ ὁποῖα , τοῦτό ἐστι τὸ γραμματικὸν ἕκαστον ποιοῦν ἡμῶν . ἀληθέστατα . καὶ μὴν καὶ τὸ μουσικὸν οὐ τυγχάνει ποιοῦν ; τουτέστι ταὐτόν . πῶς ; φωνὴ μέν που καὶ τὸ κατ’ ἐκείνην τὴν τέχνην ἐστὶ μία ἐν αὐτῇ . πῶς δ’ οὔ ; δύο δὲ θῶμεν βαρὺ καὶ ὀξὺ , καὶ τρίτον ὁμότονον . ἢ πῶς ; οὕτως . ἀλλ’ οὔπω σοφὸς ἂν εἴης τὴν μουσικὴν εἰδὼς ταῦτα μόνα , μὴ εἰδὼς δὲ , ὡς ἔπος εἰπεῖν , εἰς ταῦτα , οὐδενὸς ἄξιος ἔσῃ . οὐ γὰρ οὖν . ἀλλ’ , ὦ φίλε , ἐπειδὰν λάβῃς , ὁπόσα τὰ διαστήματά ἐστι τὸν ἀριθμὸν τῆς φωνῆς ὀξύτητός τε πέρι καὶ βαρύτητος , καὶ ὁποῖα , καὶ τοὺς ὅρους τῶν διαστημάτων , καὶ τὰ ἐκ τούτων ὅσα συστήματα γέγονεν , ἃ κατιδόντες οἱ πρόσθεν παρέδοσαν ἡμῖν τοῖς ἑπομένοις ἐκείνοις καλεῖν αὐτὰ ἁρμονίας . ἔν τε ταῖς κινήσεσιν αὖ τοῦ σώματος ἕτερα τοιαῦτα ἐνόντα πάθη γιγνόμενα , ἃ δὴ δι’ ἀριθμῶν μετρηθέντα δεῖν αὐτά φασι ῥυθμοὺς καὶ μέτρα ἐπονομάζειν , καὶ ἅμα ἐννοεῖν , ὡς οὕτω δεῖ περὶ παντὸς ἑνὸς καὶ πολλῶν σκοπεῖν . ὅταν γὰρ ταῦτά τε λάβῃς , οὕτω τότε ἐγένου σοφός · ὅταν δ’ ἄλλο τῶν ὄντων ὁτιοῦν ταύτῃ σκοπούμενος ἕλῃς , οὕτως ἔμφρων περὶ τούτου γέγονας . τὸ δ’ ἄπειρόν σε ἑκάστων καὶ ἐν ἑκάστοις πλῆθος ἄπειρον ἑκάστοτε ποιεῖ τοῦ φρονεῖν , καὶ οὐκ ἐλλόγιμον , οὐδ’ ἐνάριθμον , ἅτ’ οὐκ εἰς ἀριθμὸν οὐδένα ἐν οὐδενὶ πώποτε ἀπιδόντα . κάλλιστα , ὦ Φίληβε , ἔμοιγε τὰ νῦν λεγόμενα εἰρηκέναι φαίνεται Σωκράτης . καὶ ἐμοὶ ταῦτά γε αὐτά . ἀλλὰ τί δή ποτε πρὸς ἡμᾶς οὗτος ὁ λόγος εἴρηται νῦν , καὶ τί ποτε βουλόμενος ; ὀρθῶς μέντοι τοῦθ’ ἡμᾶς , ὦ Πρώταρχε , ἠρώτησε Φίληβος . πάνυ μὲν οὖν , καὶ ἀποκρίνου γε αὐτῷ . δράσω ταῦτα , διελθὼν σμικρὸν ἔτι περὶ αὐτῶν τούτων . ὥσπερ γὰρ ἓν ὁτιοῦν εἴ τίς ποτε λάβοι τούτων , ὥς φαμεν , οὐκ ἐπ’ ἀπείρου φύσιν ἀεὶ δὴ βλέπειν εὐθὺς , ἀλλ’ ἐπί τινα ἀριθμὸν , οὕτω καὶ τὸ ἐναντίον , ὅταν τις τὸ ἄπειρον ἀναγκασθῇ πρῶτον λαμβάνειν , μὴ ἐπὶ τὸ ἓν τοῦτο εὐθὺς , ἀλλ’ ἐπ’ ἀριθμὸν αὖ τινα πλῆθος ἕκαστον ἔχοντά τι κατανοεῖν , τελευτᾷν τ’ ἐκ πάντων εἰς ἕν . πάλιν δὲ ἐν τοῖς γράμμασι τὸ νῦν λεγόμενον λάβωμεν . πῶς ; ἐπειδὴ φωνὴν ἄπειρον κατενόησεν , εἴτε τις θεὸς , εἴτε καὶ θεῖος ἄνθρωπος , ὡς λόγος ἐν Αἰγύπτῳ Θεῦθ τινα τούτων γενέσθαι λέγων , ὃς πρῶτος τὰ φωνήεντα ἐν τῷ ἀπείρῳ κατενόησεν οὐχ ἓν ὄντα , ἀλλὰ πλείω , καὶ πάλιν ἕτερα φωνῆς μὲν , οὐ φθόγγου δὲ μετέχοντά τινος , ἀριθμὸν δέ τινα καὶ τούτων εἶναι . τρίτον δὲ εἶδος γραμμάτων διεστήσατο τὰ νῦν λεγόμενα ἄφωνα ἡμῖν . τὸ μετὰ τοῦτο διῄρει τά τε ἄφωνα καὶ ἄφθογγα μέχρις ἑνὸς ἑκάστου , καὶ τὰ φωνήεντα , καὶ τὰ μέσα κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον , ἕως ἀριθμὸν αὐτῶν λαβὼν ἑνί τε ἑκάστῳ καὶ σύμπασι στοιχεῖον ἐπωνόμασε . καθορῶν δ’ , ὡς οὐδεὶς ἡμῶν οὐδ’ ἂν ἓν αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ ἄνευ πάντων αὐτῶν μάθοι , τοῦτον τὸν δεσμὸν αὖ λογισάμενος , ὡς ὄντα ἕνα , καὶ ταῦτα πάντα ἕν πως ποιοῦντα , μίαν ἐπ’ αὐτοῖς ὡς οὖσαν γραμματικὴν τέχνην ἐπεφθέγξατο προσειπών . ταῦτα μὲν ὁ Πλάτων ἔγραψεν ἐν Φιλήβῳ περὶ συστάσεως τεχνῶν , τῆς κατὰ μέθοδον δηλονότι τὴν λογικὴν , οὐ τῆς ἐκ τῆς πολυχρονίου τηρήσεως , ἐκ τῆς τῶν κατὰ μέρος ἀθροιζομένης ἐμπειρίας . ὅτι δ’ οὐκ ἄνευ τοῦ γεγυμνάσθαι περὶ διαίρεσίν τε καὶ σύνθεσιν οἷόν τε γενέσθαι τὴν λογικὴν σύστασιν τῶν τεχνῶν , εὔδηλόν ἐστιν ἐξ ὧν ἄχρι τοῦ δεῦρο λέλεκταί μοι . καὶ μέντοι καὶ καθ’ ὅλον τὸ βιβλίον τὸν Φίληβον ἐν τοῖς ἑξῆς ἔργῳ δείκνυσι τὴν μέθοδον ἐπὶ τῆς ἡδονῆς , ἁπάσας αὐτῆς τὰς διαφορὰς διελθών .
Lemmas: δείκνυμι οὖν ὁ Πλάτων ἐν ὁ πρῶτος ὁ Πολιτεία ἐπί πολύς παράδειγμα , ὅς εἰμί καί κυβερνήτης καί ἰατρός , ὁ τεχνίτης ὅς ἄρχω καί διοικέω , ἐκεῖνος ὁ ὠφέλεια , οὐ ἑαυτοῦ , ἐκπορίζω , καταγελάω Θρασύμαχος ποιμήν τε καί βούκολος μνημονεύω , ὁ ἑαυτοῦ συμφέρω , οὐ ὁ ὁ πρόβατον τε καί βοῦς , ἐκπορίζω . ἀλλά Σωκράτης ἐπιδείκνυμι , αὐτός σκοπός εἰμί καί τέλος , ἕτερος μέν ὁ παρά ὁ ποιμαντικός τε καί βουκολικός τέχνη , μηδείς ἄλλος σκοπέω παρά ὁ ὁ πρόβατον τε καί βοῦς ὠφέλεια , ἄλλος δέ ὁ εἰς πρᾶσις ἤ θοίνη παρασκευάζω ὁ ζῷον . πρόδηλος οὖν , ὅτι καί ἰατρός , ᾗ μέν ἰατρός εἰμί , ταύτῃ προνοέω ὁ ὁ σῶμα ὑγίεια , ᾗ δέ διά ἄλλος τις οὗτος πράσσω , κατά ἐκεῖνος καί ὁ προσηγορία ἔχω . τις μέν γάρ ἕνεκα χρηματισμός ὁ ἰατρικός τέχνη ἐργάζομαι , τις δέ διά ὁ ἐκ ὁ νόμος αὐτός δίδωμι ἀλειτουργησία , ἔνιοι δέ διά φιλανθρωπία , ὥσπερ ἄλλος διά ὁ ἐπί οὗτος δόξα ἤ τιμή . ὀνομάζω τοιγαροῦν , ᾗ μέν ὑγίεια εἰμί δημιουργός , κοινῇ πᾶς ἰατρός ζέω πρός ὁ πρᾶξις ἐπί διάφορος ποιέω σκοπός , ὁ μέν τις φιλάνθρωπος , ὁ δέ φιλότιμος , ὁ δέ φιλόδοξος , ὁ δέ χρηματιστής . οὔκουν ὁ ἰατρός ὁ τέλος εἰμί ὡς ἰατρός ἔνδοξος ἤ πόριμος , ὡς Μηνόδοτος ἐμπειρικός γράφω , ἀλλά Μηνόδοτος μέν οὗτος , Διοκλῆς δέ οὐ οὗτος , καθά οὐδέ Ἱπποκράτης καί Ἐμπεδοκλῆς , οὐδέ ἄλλος ὁ παλαιός οὐ ὀλίγος , ὅσος διά φιλανθρωπία θεραπεύω ὁ ἄνθρωπος . γυμνάζω οὖν ἐν ὁ τοιοῦτος τις παράδειγμα , ( πάμπολυς δέ εἰμί παρά Ἱπποκράτης καί Πλάτων , ) ῥᾴδιος καθοράω ὁ τε ἴδιος τέχνη ἕκαστος καί ὁ κοινός . πρός μέν γάρ Θρασύμαχος ἐν ὁ πρῶτος ὁ πολιτεία Σωκράτης διαλέγω δείκνυμι ἐπί ποιμήν τε καί βούκολος , ὡς κοινωνέω μέν , κατά ὅσος εἰμί ποιμήν καί βούκολος , διαφέρω δέ , κατά ὅσος ὁ μέν ὡς χρηματιστής , ὁ δέ , ὡς ἵνα κατεσέω , κατασκευάζω αὐτός πίων . κατά μέντοι ὁ περί ἀγμός διά πολύς δείκνυμι ἐγώ διακρίνω ὁ τε κοινός καί ὁ ἴδιος · κατά δέ ὁ τέχνη , τουτέστι εἰ ὅμοιος τε εἰμί καί ἀνόμοιος . εἷς γάρ εἰμί ὁ δύναμις ὁ τρεῖς οὗτος σκέμμα , ὁ τε περί ὁ κοινός καί ἴδιος , καί ὁ διακρίνω , εἰ ὅμοιος ἤ ἀνόμοιος ὁ παραβάλλω πρᾶγμα εἰμί , καί τρίτος ἐπί οὗτος , τίς αὐτός ἐν αὐτός εἰμί , καί τίς ἕτερος . εἴωθα γάρ ὁ Ἕλλην ὅμοιος καλέω ἐνίοτε ὁ αὐτός ἔχω τις . καί ὁ γε παράδειγμα κατά αὐτός ἐν ὁ παραβάλλω κελεύω ἐγώ ὁ Πλάτων ποιέω . γειτνιάω δέ πως οὗτος ὁ σκέμμα καί ὁ κατά ὁ διαιρετικός ὀνομάζω μέθοδος , ὅς ὁ μέν γυμνασία ὁ Πλάτων ἐν Σοφιστής καί Πολιτικός ποιέω , ὁ δέ ἐκ αὐτός χρεία ἐπιδείκνυμι οὐ ἐν οὗτος μόνος , ἀλλά σαφής μέν ἅμα καί τέλειος κατά τε Φίληβος καί Φαῖδρος , οὐ μήν καί κατά ὁ Πολιτεία τε καί ἄλλος τις ὁ σύγγραμμα . ἐν μέν οὖν ὁ Σοφιστής καί Πολιτικός διδάσκω , πῶς ἄν τις ἀντί ὁ προσηγορία ἑρμηνεύω λόγος σαφής τε ἅμα καί σύντομος ὁ σημαίνω αὐτός , ὅστις λόγος ὁρίζω τε καί ὅρος ἐξαιρετός καλέω ὁ μετά Πλάτων · ἐν δέ ὁ Φίληβος καί ὁ Φαῖδρος δείκνυμι , εἰς τέχνη σύστασις ἀναγκαῖος εἰμί ὁ διαιρετικός καί συνθετικός θεωρία , γυμνάζω τε κελεύω δισσός κατά αὐτός , ἀπό μέν ὁ πρῶτος καί γενικός καταβαίνω ἐπί ὁ μηκέτι τομή δέχομαι διά ὁ ἐν ὁ μεταξύ διαφορά , διά ὅς καί ὁ ὁρισμός ὁ εἶδος δείκνυμι συνίστημι ἐν Σοφιστής καί Πολιτικός , ἔμπαλιν δέ ἀπό ὁ εἰδικός πολύς εἰμί ἀναβαίνω ἐπί ὁ πρῶτος γένος κατά σύνθεσις · ὁδός μέν γάρ εἰμί εἷς ἄμφω , ὁδοιπορία δέ δισσός , ἀπό ἕτερος ὁ πρῶτος ἐπί ἕτερος ἐναλλάξ ἔρχομαι . λέγω δέ περί αὐτός ἐν μέν ὁ Φαῖδρος κατά ὅδε ὁ λέξις . ἐγώ δέ φαίνω ὁ μέν ἄλλος ὁ εἰμί παιδιά παίζω . οὗτος δέ τις ἐκ τύχη λέγω δύο εἶδος , εἰ αὐτός ὁ δύναμις τέχνη λαμβάνω δύναμαι τις , οὐ ἄχαρις . τίς δή ; εἰς εἷς τε ἰδέα συνοράω ἄγω ὁ πολλαχῆ διασπείρω , ἵνα ἕκαστος ὁρίζω δῆλος ποιέω , περί ὅς ἄν ἀεί διδάσκω ἐθέλω , ὥσπερ ὁ νῦν δή περί ἔρως ὅς εἰμί ὁρίζω , εἴτε εὖ , εἴτε κακός λέγω . ὁ γοῦν σαφής καί ὁ αὐτός ἑαυτοῦ ὁμολογέω διά οὗτος ἔχω λέγω ὁ λόγος . ὁ δέ ἕτερος δή εἶδος τίς λέγω , ὦ Σωκράτης ; ὁ πάλιν κατά εἶδος δύναμαι διατέμνω κατά ἄρθρον , ᾗ φύω , καί μή ἐπιχειρέω κατάγνυμι μέρος μηδείς , κακός μάγειρος τρόπος χράω . οὗτος μέν οὖν καθόλου περί ὁ διαιρετικός τε καί συνθετικός μέθοδος λέγω ὁ Πλάτων . μεταβαίνω δέ ἐπί ὁ ῥητορική τέχνη , ( εἰμί δέ ἄν ἐγώ ἐν τις οὗτος παράδειγμα ὁ ὅλος πραγματεία , ) ὅδε γράφω . ἐπειδή λόγος δύναμις τυγχάνω ψυχαγωγία εἰμί , ὁ μέλλω ῥητορικός εἰμί ἀνάγκη οἶδα , ψυχή ὅσος εἶδος ἔχω . εἰμί οὖν τόσος καί τόσος , καί τοῖος καί τοῖος , ὅθεν ὁ μέν τοιόσδε , ὁ δέ τοιόσδε γίγνομαι . οὗτος δέ οὕτως διαιρέω λόγος αὖ τόσος καί τόσος εἰμί εἶδος , τοιόσδε δέ ἕκαστος . ὁ μέν οὖν τοιόσδε ὑπό ὁ τοιόσδε λόγος διά ὅδε ὁ αἰτία εἰς ὁ τοιόσδε εὐπειθής , ὁ δέ τοιόσδε διά ὅδε δυσπειθής . δέω δή οὗτος ἱκανός νοέω , μετά οὗτος θεάομαι αὐτός ἐν ὁ πρᾶξις εἰμί τε καί πράσσω ὀξύς δύναμαι ἐπακολουθέω ὁ αἴσθησις , ἤ μηδείς εἰμί πω πολύς αὐτός , ὅς τότε ἀκούω λόγος σύνειμι . ὅταν δέ λέγω τε ἱκανός ἔχω , οἷος ὑπό οἷος πείθω , παραγίγνομαι τε δυνατός εἰμί διαισθάνομαι ἑαυτοῦ ἐνδείκνυμι , ὅτι οὕτως εἰμί καί οὗτος ὁ φύσις , περί ὅς τότε εἰμί ὁ λόγος , νῦν ἔργον πάρειμι σύ , ὅς προσφέρω ὅδε ὧδε ὁ λόγος ἐπί ὁ ὅδε πειθώ . πᾶς δή οὗτος ἔχω , προσλαμβάνω καιρός ὁ πότε λεκτέος καί ἐπισχετέον , βραχυλογία τε αὖ καί ἐλεινολογία καί δείνωσις ἕκαστος τε ὅσος ἄν εἶδος λόγος μανθάνω , οὗτος ὁ εὐκαιρία τε καί ἀκαιρία διαγιγνώσκω , καλός τε καί τέλειος εἰμί ὁ τέχνη ἀπεργάζομαι , πρότερος δέ οὐ . ἀλλά ὅς τις ἄν αὐτός τις ἐλλείπω λέγω , ἤ διδάσκω , ἤ γράφω , φημί δέ τέχνη λέγω , ὁ μή πείθω κρατέω . οὗτος οὖν αὐτός λέγω περί ὁ ῥητορική , ἐνταῦθα διδάσκω , πῶς ἄν τις αὐτός ἀγαθός συνίστημι μέθοδος χράω , οὐ καθά ὁ πολύς διά ἐμπειρία τε καί τριβή . ἔτι τε πρός οὗτος κάτω μετά ὁ διέρχομαι ἐν ὁ μεταξύ χρήσιμος πολύς συγκεφαλαιόω αὐτός κατά λέξις οὕτως φημί . ὥστε , εἰ μέν ἄλλος τις περί τέχνη λόγος λέγω , ἀκούω ἄν , εἰ δέ μή , ὅς νῦν δή διέρχομαι πείθω , ὡς , ἐάν μή τις ὁ τε ἀκούω ὁ φύσις διαριθμέω , καί κατά εἶδος τε διαιρέω ὁ εἰμί , καί εἷς ἰδέα ἀδύνατος εἰμί κατά εἷς ἕκαστος περιλαμβάνω , οὔπω εἰμί τεχνικός λόγος περί , καθόσον δυνατός ἄνθρωπος . ἐν οὗτος μέν ὁ βιβλίον διά σύντομος δηλόω περί τε ὁ ὁ τέχνη ἅπας καθόλου σύστασις καί περί ὁ ῥητορική , ἀκριβής δέ ὁ λόγος ὅλος ἐν ὁ Φίληβος διέρχομαι . ἐγώ δέ ἀπό ὁ ἐπίκαιρος ἄρχω παραγράφω αὐτός πρῶτος ὅδε ὁ ῥῆσις . φωνή μέν ἐγώ εἰμί που εἷς διά ὁ στόμα ἔρχομαι , καί ἄπειρος αὖ πλῆθος πᾶς τε καί ἕκαστος . τίς μήν ; καί οὐδείς ἕτερος γε οὗτος εἰμί πως σοφός , οὔτε ὅτι ὁ ἄπειρος αὐτός οἶδα , οὔτε ὅτι ὁ εἷς ἄλλος τις , ὁπόσος τε εἰμί καί ὁποῖος , οὗτος εἰμί ὁ γραμματικός ἕκαστος ποιέω ἐγώ . ἀληθής . καί μήν καί ὁ μουσικός οὐ τυγχάνω ποιέω ; τουτέστι αὐτός . πῶς ; φωνή μέν που καί ὁ κατά ἐκεῖνος ὁ τέχνη εἰμί εἷς ἐν αὐτός . πῶς δέ οὐ ; δύο δέ τίθημι βαρύς καί ὀξύς , καί τρίτος ὁμότονος . ἤ πῶς ; οὕτως . ἀλλά οὔπω σοφός ἄν εἰμί ὁ μουσική οἶδα οὗτος μόνος , μή οἶδα δέ , ὡς ἔπος λέγω , εἰς οὗτος , οὐδείς ἄξιος εἰμί . οὐ γάρ οὖν . ἀλλά , ὦ φίλος , ἐπειδάν λαμβάνω , ὁπόσος ὁ διάστημα εἰμί ὁ ἀριθμός ὁ φωνή ὀξύτης τε περί καί βαρύτης , καί ὁποῖος , καί ὁ ὅρος ὁ διάστημα , καί ὁ ἐκ οὗτος ὅσος σύστημα γίγνομαι , ὅς καθοράω ὁ πρόσθεν παραδίδωμι ἐγώ ὁ ἕπομαι ἐκεῖνος καλέω αὐτός ἁρμονία . ἐν τε ὁ κίνησις αὖ ὁ σῶμα ἕτερος τοιοῦτος ἔνειμι πάθος γίγνομαι , ὅς δή διά ἀριθμός μετρέω δέω αὐτός φημί ῥυθμός καί μέτρον ἐπονομάζω , καί ἅμα ἐννοέω , ὡς οὕτως δέω περί πᾶς εἷς καί πολύς σκοπέω . ὅταν γάρ οὗτος τε λαμβάνω , οὕτως τότε γίγνομαι σοφός · ὅταν δέ ἄλλος ὁ εἰμί ὁστισοῦν ταύτῃ σκοπέω αἱρέω , οὕτως ἔμφρων περί οὗτος γίγνομαι . ὁ δέ ἄπειρος σύ ἕκαστος καί ἐν ἕκαστος πλῆθος ἄπειρος ἑκάστοτε ποιέω ὁ φρονέω , καί οὐ ἐλλόγιμος , οὐδέ ἐνάριθμος , ὅστε οὐ εἰς ἀριθμός οὐδείς ἐν οὐδείς πώποτε ἀφοράω . καλός , ὦ Φίληβος , ἐγώ ὁ νῦν λέγω λέγω φαίνω Σωκράτης . καί ἐγώ οὗτος γε αὐτός . ἀλλά τίς δή ποτέ πρός ἐγώ οὗτος ὁ λόγος λέγω νῦν , καί τίς ποτέ βούλομαι ; ὀρθός μέντοι οὗτος ἐγώ , ὦ Πρώταρχος , ἐρωτάω Φίληβος . πάνυ μέν οὖν , καί ἀποκρίνω γε αὐτός . δράω οὗτος , διέρχομαι μικρός ἔτι περί αὐτός οὗτος . ὥσπερ γάρ εἷς ὁστισοῦν εἰ τις ποτέ λαμβάνω οὗτος , ὡς φημί , οὐ ἐπί ἄπειρος φύσις ἀεί δή βλέπω εὐθύς , ἀλλά ἐπί τις ἀριθμός , οὕτως καί ὁ ἐναντίος , ὅταν τις ὁ ἄπειρος ἀναγκάζω πρῶτος λαμβάνω , μή ἐπί ὁ εἷς οὗτος εὐθύς , ἀλλά ἐπί ἀριθμός αὖ τις πλῆθος ἕκαστος ἔχω τις κατανοέω , τελευτάω τε ἐκ πᾶς εἰς εἷς . πάλιν δέ ἐν ὁ γράμμα ὁ νῦν λέγω λαμβάνω . πῶς ; ἐπειδή φωνή ἄπειρος κατανοέω , εἴτε τις θεός , εἴτε καί θεῖος ἄνθρωπος , ὡς λόγος ἐν Αἴγυπτος Θεῦθ τις οὗτος γίγνομαι λέγω , ὅς πρῶτος ὁ φωνήεις ἐν ὁ ἄπειρος κατανοέω οὐ εἷς εἰμί , ἀλλά πολύς , καί πάλιν ἕτερος φωνή μέν , οὐ φθόγγος δέ μετέχω τις , ἀριθμός δέ τις καί οὗτος εἰμί . τρίτος δέ εἶδος γράμμα διίστημι ὁ νῦν λέγω ἄφωνος ἐγώ . ὁ μετά οὗτος διαιρέω ὁ τε ἄφωνος καί ἄφθογγος μέχρι εἷς ἕκαστος , καί ὁ φωνήεις , καί ὁ μέσος κατά ὁ αὐτός τρόπος , ἕως ἀριθμός αὐτός λαμβάνω εἷς τε ἕκαστος καί σύμπας στοιχεῖον ἐπονομάζω . καθοράω δέ , ὡς οὐδείς ἐγώ οὐδέ ἄν εἷς αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἄνευ πᾶς αὐτός μανθάνω , οὗτος ὁ δεσμός αὖ λογίζομαι , ὡς εἰμί εἷς , καί οὗτος πᾶς εἷς πως ποιέω , εἷς ἐπί αὐτός ὡς εἰμί γραμματικός τέχνη ἐπιφθέγγομαι προσλέγω . οὗτος μέν ὁ Πλάτων γράφω ἐν Φίληβος περί σύστασις τέχνη , ὁ κατά μέθοδος δηλονότι ὁ λογικός , οὐ ὁ ἐκ ὁ πολυχρόνιος τήρησις , ἐκ ὁ ὁ κατά μέρος ἀθροίζω ἐμπειρία . ὅτι δέ οὐ ἄνευ ὁ γυμνάζω περί διαίρεσις τε καί σύνθεσις οἷος τε γίγνομαι ὁ λογικός σύστασις ὁ τέχνη , εὔδηλος εἰμί ἐκ ὅς ἄχρι ὁ δεῦρο λέγω ἐγώ . καί μέντοι καί κατά ὅλος ὁ βιβλίον ὁ Φίληβος ἐν ὁ ἑξῆς ἔργον δείκνυμι ὁ μέθοδος ἐπί ὁ ἡδονή , ἅπας αὐτός ὁ διαφορά διέρχομαι .