galenus.de-placitis-hippocratis-et-platonis 3.7
Ὅπερ οὖν εἶπον ἤδη πρόσθεν ἐν τῷδε τῷ γράμματι , τοῦτο καὶ νῦν ἀναγκαῖον ἀναμνῆσαι , ὅτι ὁ Χρύσιππος ἐν τῇ μετὰ τὰς προγεγραμμένας ῥήσεις λέξει προχείρως πάλιν ἐξ ἑνὸς ἄρχεσθαι μόνου τὰς δυνάμεις ἀμφοτέρας λαμβάνει , μηδὲ μίαν ἀπόδειξιν , ἢ παραμυθίαν , ἢ πιθανότητα τῷ λόγῳ προστιθεὶς , ὡς ἐξ αὐτῆς φανερὸν ἔσται τῆς λέξεως αὐτοῦ τόνδε τὸν τρόπον ἐχούσης . ἀτόπως οὖν αὐτὸ κατὰ ταῦτα ἐξαχθησόμενον , ἐάν τε μὴ φῶσι τὴν λύπην καὶ τὴν ἀγωνίαν ἀλγηδόνας εἶναι , ἐάν τε ἀλγηδόνας , ἐν ἄλλῳ γίνεσθαι τόπῳ ἢ τῷ ἡγεμονικῷ . τὰ δὲ αὐτὰ καὶ ἐπὶ τῆς χαρᾶς καὶ ἐπὶ τοῦ θάρσους ἐροῦμεν , ἅπερ ἐμφαίνει περὶ τὴν καρδίαν γινόμενα . ὃν τρόπον γὰρ , ὅταν τὸν πόδα πονῶμεν ἢ τὴν κεφαλὴν , περὶ τούτους τοὺς τόπους ὁ πόνος γίνεται , οὕτως συναισθανόμεθα καὶ τῆς κατὰ τὴν λύπην ἀλγηδόνος περὶ τὸν θώρακα γινομένης , οὔτε τῆς λύπης οὐκ οὔσης ἀλγηδόνος , οὔτε ἐν ἑτέρῳ τινὶ τόπῳ ἢ τῷ ἡγεμονικῷ αὐτῆς γινομένης . πρὸς ταύτην τὴν ῥῆσιν δίκαιον ἀποκρίνασθαι τῷ Χρυσίππῳ καθ’ ἕκαστον ὧν ἐρωτῶ κεφαλαίων , εὐθέως ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τὸ πρῶτον ἀναλαβόντας , ἔνθα φησὶ , τὴν λύπην καὶ τὴν ἀγωνίαν καὶ τὴν ὀδύνην ἀλγηδόνας ὑπάρχειν . εἴτε γὰρ ἐρωτῶν ἡμᾶς οὕτως εἴποι τις , ὡς Χρύσιππος εἴρηκεν , εἴτε ἀποφαινόμενος , ἐπαινέσομεν αὐτοῦ τὸν λόγον , καὶ φήσομεν , ἀγωνίαν καὶ λύπην καὶ ὀδύνην ἀλγηδόνας εἶναι τῷ γένει , μᾶλλον δ’ , εἰ χρὴ τοῖς ὀνόμασι κατὰ τὴν τῶν Ἑλλήνων χρήσασθαι συνήθειαν , ὀδύνας τε καὶ ἀλγηδόνας οὐδέτερον ἀλλήλων διαφέρειν , ὥσπερ οὐδὲ κίονα οὐδὲ στύλον , οὐδ’ ὦπας καὶ ὀφθαλμούς · ἀγωνίας μέντοι καὶ λύπης οἷον γένος εἶναί τι τὴν ἀλγηδόνα . τὸ δ’ ἐν τῷ ἡγεμονικῷ τόπῳ τὰς ἀλγηδόνας γίνεσθαι , τοῦτ’ οὐκ ἔτι τῷ Χρυσίππῳ συγχωρήσομεν αὐτῷ τὴν ἀλγηδόνα κατά γε τὸ ἡγεμονικὸν συνίστασθαι . δίκαιος οὖν ἐστιν ἐπιδεῖξαι καθ’ ἓν καὶ ταὐτὸν σπλάγχνον ἀμφοτέρας ᾠκισμένας τὰς δυνάμεις . καίτοι τί λέγω καθ’ ἓν καὶ ταὐτόν ; οὐ γὰρ πρὸς Χρύσιππον οὕτω χρὴ ποιεῖσθαι τὸν λόγον , ἀλλὰ πρὸς Ἀριστοτέλην , συγχωροῦντα μὲν , εἶναι πλείους δυνάμεις ἡμῶν ἐν τῇ ψυχῇ τῷ γένει διαφερούσας , οὐ μὴν ἐν ἄλλῳ γε καὶ ἄλλῳ σπλάγχνῳ καθιδρῦσθαι · πάντων γὰρ ἀρχὴν εἶναι βούλεται καρδίαν . ὁ δὲ Χρύσιππος οὐδὲ τὰς δυνάμεις αὐτὰς διαλλάττειν ἀλλήλων ὁμολογεῖ , οὐδ’ ἑτέρᾳ μέν τινι δυνάμει θυμοῦσθαι τὸ ζῶον , ἑτέρᾳ δ’ ἐπιθυμεῖν , ἑτέρᾳ δὲ λογίζεσθαι . οὔκουν οὐδ’ ἡμᾶς οὕτω χρὴ προβάλλειν αὐτὸ , καθάπερ ὀλίγον ἔμπροσθεν εἴπομεν , ἐπιδεῖξαι παρακαλοῦντας , ὡς ἐν ταὐτῷ τόπῳ τοῦ ζώου καὶ τὸ θυμοειδές ἐστι καὶ τὸ λογιστικὸν καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν . τὸ τοίνυν πρότερόν τε τούτου καὶ γενικώτερον ζήτημα τοῦτο παρακαλέσομεν ἢ Χρύσιππον ἤ τινα τῶν ἀπ’ αὐτοῦ καταστήσασθαί τε καὶ ἀποδεῖξαι . τοῦτο δ’ ἐστὶ τὸ τῆς αὐτῆς εἶναι δυνάμεως ἔργα τό τε λογίζεσθαι καὶ τὸ θυμοῦσθαι καὶ τὸ βρωμάτων τε καὶ πομάτων καὶ ἀφροδισίων ἐπιθυμεῖν . ἡμεῖς μὲν γὰρ ἐπί τε τῶν ἄλλων ζώων ἐναργῶς ἐπιδείκνυμεν αὐτὰ κεχωρισμένα , καὶ προσέτι τῶν παίδων οἳ λογισμῷ μὲν ἥκιστα χρῶνται , θυμοῖς δὲ καὶ ἐπιθυμίαις ἰσχυροτάταις ὥσπερ τὰ θηρία δουλεύουσι . καὶ ἡμῶν γ’ αὐτῶν ὁ μὲν τῷ λογισμῷ μάλιστα χρώμενος ἥκιστ’ ἐπιθυμητικός τ’ ἐστὶ καὶ θυμικὸς , ὁ δ’ ὑπό τινος τῶν ἀλόγων τῆς ψυχῆς μορίων ἀρχόμενος ἥκιστα χρῆται λογισμῷ . καὶ τῆς Μηδείας δ’ ἀναμνηστέον ἐν τούτῳ τῆς Εὐριπίδου , καὶ τοῦ Ὁμηρικοῦ Ὀδυσσέως , ἐν οἷς ἐστασίασε μὲν ἑκάτερα πρὸς ἄλληλα τῆς ψυχῆς τὰ μόρια , δηλοῦντα σαφῶς , ὡς οὐχ ἕν ἐστιν , ἐνίκησε δὲ ἐπὶ τοῦ σοφωτέρου τὸ βέλτιον , ἐπὶ δὲ τῆς ἀπαιδεύτου τε καὶ βαρβάρου τὸ χεῖρον . καὶ ἐπὶ πολλῶν ἀνθρώπων τοιαῦτ’ ἐστι γινόμενα κατὰ τὴν ψυχὴν , τοῦ λογισμοῦ ποτὲ μὲν τῷ θυμοειδεῖ μαχομένου , ποτὲ δὲ τῷ ἐπιθυμητικῷ . ὁ δὲ Χρύσιππος ἅμα τοῖς ἄλλοις Στωϊκοῖς ἐπὶ μὲν τῶν ἀλόγων ζώων ὁμόσε χωρεῖ πρὸς τὸ δόγμα , μηδ’ ἐπιθυμεῖν φάσκων · καί μοι περὶ τῆς ἀναισχυντίας τοῦ λόγου πρόσθεν εἴρηται · ἐπὶ δὲ τῶν παίδων ἄνω καὶ κάτω περιπλέκουσιν , οὐχ ὡσαύτως μὲν ἅπαντες , ἀναισχυντοῦντες δὲ καὶ παρὰ τὸ φαινόμενον ἀποφαινόμενοι πάντες . εἰρήσεται δέ μοι καὶ περὶ τούτων ἐπὶ πλέον ἐν τοῖς ἐφεξῆς . ὡσαύτως δὲ καὶ περὶ τῶν κατὰ τὴν ψυχὴν παθῶν τῆς διαφορᾶς οὐδὲν ὁμολογούμενον οὔτε τοῖς ἐναργέσιν οὔτ’ ἀλλήλοις λέγουσιν , οὔθ’ ἕκαστος ἑαυτῷ . περὶ ὧν ἁπάντων ἔγνωκα κατὰ τὸν ἑξῆς λόγον τὸν δ΄ διελθεῖν · οὑτοσὶ γὰρ ὁ τρίτος οὐκ οἶδ’ ὅπως παρενέπεσε διὰ τὰς τῶν Στωϊκῶν ἔρεις ἀξιούντων , μὴ ὅσα τῶν ὑπὸ Χρυσίππου γεγραμμένων , ἀλλὰ πρὸς ἅπαντα τὴν ἀντιλογίαν ποιεῖσθαι . ἐγὼ δ’ ὧν μὲν καὶ αὐτὸς ὁ Χρύσιππος ᾔσθετο περιττῶς εἰρημένων ὑφ’ ἑαυτοῦ , καὶ τάχ’ ἄν τῳ δοξάντων , ὡς αὐτός φησιν , ὑπὸ γραμματιστοῦ τινος ἢ γραὸς ἀδολεσχούσης εἰρῆσθαι , βέλτιον ᾤμην εἶναι μηδ’ ὅλως μνημονεύειν . τὰ δ’ ἄλλα σύμπαντα δίχα τέμνων , ἐν μὲν τῷ πρὸ τούτου διῆλθον , ἅπερ ἦν ἁπάντων ἰσχυρότατα , τοῖς δὲ περὶ τῶν τῆς ψυχῆς παθῶν ζητουμένοις ἐγνώκειν ἀναθεῖναι κατὰ τόδε τὸ γ΄ τῶν ὑπομνημάτων . τοῦτο μὲν οὖν , ἐὰν ὁ θεὸς ἡμᾶς σώζῃ , πάντως πράξομεν . ἐπεὶ δ’ ἐν τῷ νῦν ἐνεστῶτι λόγῳ μνημονεῦσαι πάντων διέγνωμεν ὧν εἶπεν ὁ Χρύσιππος ἐν τῷ προτέρῳ περὶ ψυχῆς ἡγεμονικοῦ διαλεγόμενος , ἑξῆς ἂν εἴη καιρὸς ἤδη συνάπτειν τοῖς εἰρημένοις τὰ λοιπά . συνεχὴς οὖν τῇ προγεγραμμένῃ ῥήσει τοῦ Χρυσίππου τοιάδε τίς ἐστι , καθ’ ἣν ἔτι φορὰν καὶ τὰ τοιαῦτα λέγεται πάντα . ἡψάμην σου τῆς καρδίας ὥσπερ τῆς ψυχῆς , καὶ ἅπτομαι τῆς καρδίας λέγομεν , οὐχ ὡς ἀντιπαρέλθοιέν τινες ἡμᾶς ἐπὶ τοῦ ἐγκεφάλου καὶ τῶν σπλάγχνων λέγοντες καὶ τοῦ ἥπατος , ἀλλὰ τοῖς προειρημένοις παραπλησίως . ἐκεῖνα γάρ μοι δοκεῖ λέγεσθαι , ὡς ἄν τις ἔφη , τῶν ἐντός σου ἅπτομαι διϊκνουμένης τῆς κακοποιΐας ἐπὶ τοσοῦτον . τῇ δὲ καρδίᾳ καθάπερ ἂν τῇ ψυχῇ χρώμεθα . καὶ τούτων ἔσται ἔμφασις ἐφιστᾶσι μᾶλλον , ὅτι καὶ ταῦτα πρὸς τῷ μηδὲν ἀποδεικνύειν , ἀλλ’ ἰδιώτας ἐπικαλεῖσθαι μάρτυρας , οὐδὲ περαίνει τι τῶν προκειμένων , ἀλλὰ τὸ παθητικόν τε καὶ ἄλογον τῆς ψυχῆς , οὐ τὸ λογιζόμενον ἐνδείκνυται κατὰ τὴν καρδίαν ὑπάρχειν , ἄντικρυς δῆλον · ὅθεν οὐδ’ ἐπὶ πλέον ἐν αὐτοῖς χρὴ διατρίβειν , ὁμοίαν ἔχουσιν ἀτοπίαν οἷς ἤδη πολλάκις ἔδειξα . μετὰ δὲ τὴν προγεγραμμένην ῥῆσιν ἑτέρα τις ἐφεξῆς ἐστιν , ἐν ᾗ τοὺς ἀσπλάγχνους τε καὶ τοὺς οὐκ ἔχοντας ἐγκέφαλον ἐξηγεῖται πῶς λέγονται , περὶ ἧς αὐτάρκως ἔμπροσθεν εἴρηται . μετὰ δὲ ταῦτα τοιάνδε τινα γράφει ῥῆσιν · κατὰ τοιάνδε μοι δοκοῦσι μάλιστα φορὰν καὶ οἱ τιμωρητικώτερον πρός τινας φερόμενοι ὁρμᾷν ἐπὶ τὸ ταύτην ἐκσπάσαι , καθ’ ἣν φορὰν ἐπιτείνοντες καὶ πρὸς τὰ λοιπὰ τῶν σπλάγχνων ὁμοειδῶς φέρονται . ἐνταῦθα πάλιν ὁ Χρύσιππος οὐκ οἶδ’ ὅπως ἀγνοεῖ κατασκευάζων ἕτερόν τι τοῦ προκειμένου σκέμματος . οἱ γὰρ ἀπειλοῦντές τισιν ὥσπερ ἐκκόψαι τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐνίοτε λέγουσιν , ἢ κατάξαι τὴν κεφαλὴν , ἢ συντρῖψαι τὰ σκέλη , κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἔστιν ὅτε καὶ τὴν καρδίαν ἐκσπάσαι φασὶν ἐν ἴσῳ τῷ ἀποκτεῖναι . ἀλλὰ τί τοῦτο πρὸς τὰ παρόντα ; τὸ γὰρ ἀποτεμεῖν ἐνίοτε τὰ ὦτα καὶ τὴν ῥῖνα καὶ διασπάσαι πολλάκις ἄλλους ἀπειλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι . καί πού τις εὐχομένη παρὰ τῷ ποιητῇ γυνὴ τάδε λέγει · — — τοῦ ἐγὼ μέσον ἧπαρ ἔχοιμι Ἐσθέμεναι προσφῦσα — — τί οὖν οὐ καὶ τὸ ἧπαρ ἀρχὴν τῆς ψυχῆς ἀποφαινόμεθα , φίλτατε Χρύσιππε , καὶ ταῦθ’ Ὅμηρον ἔχοντες μαρτυροῦντα , τηλικοῦτον ποιητὴν , ᾧ μᾶλλον ἦν σε πιστεύειν δίκαιον , ἢ τοῖς ἰδιώταις ; οὗτος μέν γε πρὸς τοῖς ἄλλοις ἔτι καὶ ταῦθ’ ὑπὲρ ἥπατος ἔγραψε · Καὶ Τιτυὸν εἶδον γαίης ἐρικυδέος υἱὸν Κείμενον ἐν δαπέδῳ , ὃ δ’ ἐπ’ ἐννέα κεῖτο πέλεθρα . Γῦπε δέ μιν ἑκάτερθε παρημένω ἧπαρ ἔκειρον Δέρτρον ἔσω δύνοντες , ὃ δ’ οὐκ ἀπαμύνετο χερσί . Λητὼ γὰρ εἵλκυσε Διὸς κυδρὴν παράκοιτιν Πυθώδ’ ἐρχομένην διὰ καλλιχόρου Πανοπῆος . ἐν τούτοις ὁ ποιητὴς ἐναργῶς ἐνδείκνυται , τὸ τῆς ψυχῆς ἐπιθυμητικὸν μέρος ὑπάρχειν ἐν ἥπατι . διότι γὰρ , φησὶν , ἐπεθύμησεν ὁ Τιτυὸς ὑβρίσαι τὴν Λητὼ , διὰ τοῦτο γῦπες αὐτοῦ κείρουσι τὸ ἧπαρ , ὡς εἰς αὐτὸ μάλιστα τιμωρούμενοι τὸ κατάρξαν τῆς ὕβρεως . ἀλλ’ ἐνταῦθα μὲν ἐπαινῶ τὸν Χρύσιππον , ἑκόντα σιωπήσαντα τὸ καταβάλλον αὐτοῦ τὴν δόξαν . ἐν οἷς δ’ ἤτοι περαίνει μηδὲν , ἢ καθ’ ἑαυτοῦ καλεῖ τοὺς μαρτυρήσαντας , ἐνταῦθα νομίζω μὴ συνιέναι τῶν ἀκολουθούντων τε καὶ μαχομένων ἀλλήλοις πραγμάτων , ὥσπερ γε κᾀν τοῖς ἑξῆς τῶν προγεγραμμένων , ἐν οἷς φησι · καὶ τὰ τῶν ὀργιζομένων δὲ πάθη περὶ τὸν θώρακα φαίνεται γινόμενα καὶ τὰ τῶν ἐρώντων , ὥστε καὶ τὴν ἐπιθυμίαν μάλιστα γίνεσθαι περὶ τούτους τοὺς τόπους . ἐφ’ ἑκάστῃ τῶν τοιούτων ῥήσεων ἐπιφθέγγεσθαι προσήκει · τί οὖν , ὦ Χρύσιππε , τοῦτο πρὸς τὸ λογιστικὸν , ὑπὲρ οὗ ζητοῦμεν ; οὐ γὰρ δὴ περὶ τῶν ὀργιζομένων ἢ ἐπιθυμούντων ἡ ἀμφισβήτησις ἦν , εἰ κατὰ τὸν θώρακά τε καὶ περὶ τὸν θώρακα τοῖς οὕτως ἔχουσι κινεῖται τὰ πάθη , ἀλλ’ εἰ καὶ τὸ λογιζόμενον ἐνταῦθά ἐστιν . ἐφεξῆς δὲ τούτων τάδε γράφει · εὖ μάλα δὲ παριστᾶσι τὸ λεγόμενον , ὡς ἔφην , καὶ αἱ ἐν αὐτοῖς γινόμεναι μελέται καὶ ῥήσεων καὶ τῶν παραπλησίων . ἐν ᾧ γὰρ ταῦτα πάντα συντελεῖται , πάντως εὔλογον ἐν ἐκείνῳ καὶ τὴν τοῦ λόγου διέξοδον γίνεσθαι , καὶ λέγειν ἡμᾶς καὶ διανοεῖσθαι κατ’ ἐκεῖνο . ἀληθῆ ταῦτα γράφεις , ὦ Χρύσιππε . καθ’ ὃ γὰρ ἐν ἑαυτοῖς μελετῶμεν , ἢ |καὶ μετὰ σιγῆς διεξερχόμεθα διανοούμενοι , τοῦτό ἐστι τὸ λογιζόμενον . ἀλλὰ πότερον ἐγκέφαλος ἢ καρδία τὸ διανοούμενόν ἐστιν , ὃ ἀπ’ ἀρχῆς ἐζητοῦμεν , ἐχρῆν ἀποδεῖξαί σε καὶ μὴ τὸ πρῶτον λῆμμα λαβόντα πρὸς ἁπάντων ὁμολογούμενον ἡγεῖσθαί τι παρ’ αὐτοῦ πλέον ἕξειν εἰς τὴν τῶν ζητουμένων εὕρεσιν . οὐδεὶς γοῦν ἐστιν , ὃς οὐχ ὁμολογήσει , καθ’ ὃ σκεπτόμεθα καὶ διαλεγόμεθα , κατὰ τοῦτο τὸ μόριον εἶναι τὸ τῆς ψυχῆς ἡγεμονικόν . ἀλλ’ οὐ τοῦτ’ ἦν τὸ ζητούμενον , ἀλλ’ εἰ καρδία τοῦθ’ ὑπάρχει τὸ μόριον , ὅπερ οὐκ ἀπέδειξας , εἰ μή πω ἄρα φῂς αἰσθάνεσθαι κατὰ τὴν καρδίαν λογιζομένου . ἀλλ’ ἐν ἀρχῇ γε τοῦ λόγου παντὸς ἔφησθα κατὰ λέξιν ᾧδε . οὕτω φαίνεται διαφεύγειν ὁ τόπος ἡμᾶς , οὔτε αἰσθήσεως ἐκφανοῦς γινομένης , ὅπερ ἐπὶ τῶν λοιπῶν συντέτευχε , οὔτε τῶν τεκμηρίων , δι’ ὧν ἄν τις συλλογίσαιτο τοῦτο , οὐδὲ γὰρ ἂν ἐπὶ τοσοῦτον ἡ ἀντιλογία προῆλθε καὶ ἐν ἰατροῖς καὶ ἐν φιλοσόφοις . ὁ ταῦθ’ εἰπὼν Χρύσιππος , εἰ πάλιν ἐν ταὐτῷ βιβλίῳ φάσκοι , τῶν διαλογισμῶν ἡμᾶς αἰσθάνεσθαι κατὰ τὴν καρδίαν γινομένων , οὔθ’ ἑαυτοῦ δόξει μεμνῆσθαι , καὶ καταψεύδεσθαι τῶν ἐναργῶν . οὐ μὴν τοιοῦτός γ’ ὁ ἀνὴρ , ὥστ’ οὐκ ἂν εἴποι δι’ αἰσθήσεώς τινος ἐπιγινώσκειν ἐν τῇ καρδίᾳ τῶν προειρημένων ἕκαστον γινόμενον . καὶ μὴν εἰ μὴ δι’ αἰσθήσεως , ἀλλὰ δι’ ἀποδείξεώς τινος ἡδέως ἂν ἀκούσαιμεν αὐτῆς . ἐμοὶ μὲν δὴ δοκεῖ τῷ περὶ τῆς φωνῆς λόγῳ καὶ νῦν προσχρῆσθαι . τεκμαίρομαί δὲ καὶ ἐκ τῶν ἐπιφερομένων . ἀπὸ γὰρ τῆς διανοίας , φησὶ , δεῖ λέγειν , καὶ ἐν ἑαυτῷ λέγειν ἢ φωνὴν διεξιέναι , καὶ καρδίαν νοεῖσθαι , καὶ ἐν ἑαυτοῖς φωνὴν διεξιέναι , καὶ ἐκτὸς ἐκπέμπειν . ὁμολογούμενον γάρ τι λαμβάνων , ὡς τοῦ αὐτοῦ μορίου τὸ λέγειν εἴη καὶ τὸ ἐν ἑαυτῷ λέγειν , εἶτα προσλαμβάνων , αὐτὸ τῆς καρδίας ἔργον εἶναι τὸ λέγειν , ἐξ ἀμφοῖν ἔχει περαινόμενον , ἐν τῇ καρδίᾳ γίνεσθαι τὸ ἐν ἑαυτῷ λέγειν . ἀλλ’ ἡμεῖς γε κατὰ τὸ πρὸ τούτου γράμμα τὸν ὑπὸ τοῦ Ζήνωνος ἐρωτηθέντα λόγον ὑπὲρ τοῦ τὴν φωνὴν ὑπὸ τῆς καρδίας ἐκπέμπεσθαι μοχθηρὸν ἐπεδείξαμεν , ὥστε καὶ ὁ νῦν ἐρωτώμενος ὑπὸ τοῦ Χρυσίππου λόγος ἅμα ἐκείνῳ συνανῄρηται . ἐπισκεψώμεθα οὖν ἤδη τὸν ἑξῆς . οἰκείως δὲ τούτῳ καὶ οἱ στεναγμοὶ ἐντεῦθεν προΐενται . καὶ τοὺς στεναγμοὺς , ὦ Χρύσιππε , καὶ τὰς φωνὰς ἐκ τοῦ θώρακος μὲν φήσομεν ἐκπέμπεσθαι καὶ τοῦ πνεύμονος , οὐ μὴν οὐδ’ ἐκ τῆς καρδίας , ὥσπερ οὐδὲ τὰς φωνάς . ἀποδέδεικται γὰρ ἡμῖν ὑπὲρ ἑκάστου τούτων ἐν ἑτέροις οὐχ ἁπλῶς , οὐδ’ ὥσπερ ὑπὸ σοῦ νῦν , οὐδεμίαν ἀπόδειξιν προσθέντος . ἐφεξῆς δὲ τοῖσδε πλῆθος ἐπῶν ὁ Χρύσιππος γράφει τῶν πλείστων ἑαυτῷ μαχομένων , ὡς ἔμπροσθεν ἔδειξα . τὰ δὲ μεταξὺ τῶν ἐπῶν ἐστι μὲν ὀλίγιστα , περιέχεται δέ τις κατὰ ταῦτ’ ἐναντιολογία τοῦ Χρυσίππου πρὸς ἑαυτὸν , ἣν ὲν τῷ μετὰ τοῦτ’ ἐπιδείξω βιβλίῳ , καθ’ ὃ περὶ τῶν τῆς ψυχῆς παθῶν ἔγνωκα ποιήσασθαι τὸν λόγον . ἐν δὲ τῷ παρόντι τῶν ῥήσεων αὐτῶν ἐπιμνησθήσομαι μόνον ἐχουσῶν ᾧδε . ὁ δὲ ποιητὴς πλεονάζων ἐν τούτοις διὰ πολλῶν παρίστησιν , ὅτι καὶ τὸ λογιστικὸν καὶ τὸ θυμοειδὲς περὶ τοῦτόν ἐστι τὸν τόπον , συνάγων ὡς ταὐτὸν αὐτὰ , καθάπερ καὶ δεῖ ποιῆσαι . φανερῶς γὰρ ἐνταῦθα συγχωρεῖ μὲν , ἕτερόν τι παρὰ τὸ λογιστικὸν εἶναι τό τε θυμοειδὲς καὶ τὸ ἐπιθυμητικὸν , ἐν δὲ τῇ καρδίᾳ κατῳκίσθαι φησὶν , ὅπερ Ἀριστοτέλους ἐστὶν , οὐ τῶν Στωϊκῶν δόγμα . καὶ διὰ τῶν ἑξῆς δὲ προειπὼν , ἐν οἷς ὁ ποιητὴς ἐν τῇ καρδίᾳ τὸ λογιζόμενον ὑπάρχειν ἀποφαίνεται , μετὰ ταῦτ’ ἐπιφέρει · ὅτι δὲ καὶ τὸ ἐπιθυμητικὸν ἐνταῦθα , διὰ τούτων ἐμφαίνει · Οὐ γὰρ πώποτέ μ’ ᾧδε θεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικὸς Θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν . εἶτ’ ἐφεξῆς · ὅτι δὲ τὸ θυμοειδὲς ἐνταῦθά πού ἐστι , τά τοιαῦτα ἐμφαίνει πλείονα ὄντα · Ἥρης δ’ οὐκ ἔχαδε στῆθος χόλον , ἀλλὰ προσηύδα . καί · Χόλον , ὅστ’ ἐφέηκε πολύφρονά περ χαλεπῆναι . ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασιν ὁ Χρύσιππος ὁμολογεῖ , δυνάμεις τινὰς εἶναι τῆς ψυχῆς τήν τε θυμοειδῆ καὶ τὴν ἐπιθυμητικὴν ἑτέρας τῆς λογιστικῆς . ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων , ὡς ἔφην , ἐν τῷ τετάρτῳ διαλέξομαι γράμματι . τὰ δ’ ὑπόλοιπα τῶν κατὰ τὸ Χρυσίππου βιβλίον ἐπιδραμὼν , ἐνταῦθά που καὶ αὐτὸς ἤδη καταπαύσω τὸν ἐνεστῶτα λόγον . μετὰ δὲ τὸ πλῆθος τῶν ἐπῶν ἐφεξῆς ὁ Χρύσιππος περί τε φωνῆς καὶ λόγου καὶ νεύρων ἀρχῆς , ὅσα τε τούτοις συνέζευκται , διῆλθεν , ἃ δὴ καὶ μόνα τῶν κατὰ τὸ βιβλίον ἔπρεπεν ἀνδρὶ φιλοσόφῳ , περὶ ὧν καὶ ἡμεῖς ἐν τῷ πρὸ τούτου λόγῳ διεληλύθαμεν , ὑπερβάντες τὰ περιττῶς ἠδολεσχημένα .
Lemmas: ὅς οὖν λέγω ἤδη πρόσθεν ἐν ὅδε ὁ γράμμα , οὗτος καί νῦν ἀναγκαῖος ἀναμιμνῄσκω , ὅτι ὁ Χρύσιππος ἐν ὁ μετά ὁ προγράφω ῥῆσις λέξις πρόχειρος πάλιν ἐκ εἷς ἄρχω μόνος ὁ δύναμις ἀμφότερος λαμβάνω , μηδέ εἷς ἀπόδειξις , ἤ παραμυθία , ἤ πιθανότης ὁ λόγος προστίθημι , ὡς ἐκ αὐτός φανερός εἰμί ὁ λέξις αὐτός ὅδε ὁ τρόπος ἔχω . ἄτοπος οὖν αὐτός κατά οὗτος ἐξάγω , ἐάν τε μή φημί ὁ λύπη καί ὁ ἀγωνία ἀλγηδών εἰμί , ἐάν τε ἀλγηδών , ἐν ἄλλος γίγνομαι τόπος ἤ ὁ ἡγεμονικός . ὁ δέ αὐτός καί ἐπί ὁ χαρά καί ἐπί ὁ θάρσος λέγω , ὅς ἐμφαίνω περί ὁ καρδία γίγνομαι . ὅς τρόπος γάρ , ὅταν ὁ πούς πονέω ἤ ὁ κεφαλή , περί οὗτος ὁ τόπος ὁ πόνος γίγνομαι , οὕτως συναισθάνομαι καί ὁ κατά ὁ λύπη ἀλγηδών περί ὁ θώραξ γίγνομαι , οὔτε ὁ λύπη οὐ εἰμί ἀλγηδών , οὔτε ἐν ἕτερος τις τόπος ἤ ὁ ἡγεμονικός αὐτός γίγνομαι . πρός οὗτος ὁ ῥῆσις δίκαιος ἀποκρίνω ὁ Χρύσιππος κατά ἕκαστος ὅς ἐρωτάω κεφάλαιος , εὐθύς ἀπό ὁ ἀρχή ὁ πρῶτος ἀναλαμβάνω , ἔνθα φημί , ὁ λύπη καί ὁ ἀγωνία καί ὁ ὀδύνη ἀλγηδών ὑπάρχω . εἴτε γάρ ἐρωτάω ἐγώ οὕτως λέγω τις , ὡς Χρύσιππος λέγω , εἴτε ἀποφαίνω , ἐπαινέω αὐτός ὁ λόγος , καί φημί , ἀγωνία καί λύπη καί ὀδύνη ἀλγηδών εἰμί ὁ γένος , μάλα δέ , εἰ χρή ὁ ὄνομα κατά ὁ ὁ Ἕλλην χράω συνήθεια , ὀδύνη τε καί ἀλγηδών οὐδέτερος ἀλλήλων διαφέρω , ὥσπερ οὐδέ κίων οὐδέ στύλος , οὐδέ ὤψ καί ὀφθαλμός · ἀγωνία μέντοι καί λύπη οἷος γένος εἰμί τις ὁ ἀλγηδών . ὁ δέ ἐν ὁ ἡγεμονικός τόπος ὁ ἀλγηδών γίγνομαι , οὗτος οὐ ἔτι ὁ Χρύσιππος συγχωρέω αὐτός ὁ ἀλγηδών κατά γε ὁ ἡγεμονικός συνίστημι . δίκαιος οὖν εἰμί ἐπιδείκνυμι κατά εἷς καί αὐτός σπλάγχνον ἀμφότερος οἰκίζω ὁ δύναμις . καίτοι τίς λέγω κατά εἷς καί αὐτός ; οὐ γάρ πρός Χρύσιππος οὕτως χρή ποιέω ὁ λόγος , ἀλλά πρός Ἀριστοτέλης , συγχωρέω μέν , εἰμί πολύς δύναμις ἐγώ ἐν ὁ ψυχή ὁ γένος διαφέρω , οὐ μήν ἐν ἄλλος γε καί ἄλλος σπλάγχνον καθιδρύω · πᾶς γάρ ἀρχή εἰμί βούλομαι καρδία . ὁ δέ Χρύσιππος οὐδέ ὁ δύναμις αὐτός διαλλάσσω ἀλλήλων ὁμολογέω , οὐδέ ἕτερος μέν τις δύναμις θυμόω ὁ ζῷον , ἕτερος δέ ἐπιθυμέω , ἕτερος δέ λογίζομαι . οὔκουν οὐδέ ἐγώ οὕτως χρή προβάλλω αὐτός , καθά ὀλίγος ἔμπροσθεν λέγω , ἐπιδείκνυμι παρακαλέω , ὡς ἐν αὐτός τόπος ὁ ζῷον καί ὁ θυμοειδής εἰμί καί ὁ λογιστικός καί ὁ ἐπιθυμητικός . ὁ τοίνυν πρότερος τε οὗτος καί γενικός ζήτημα οὗτος παρακαλέω ἤ Χρύσιππος ἤ τις ὁ ἀπό αὐτός καθίστημι τε καί ἀποδείκνυμι . οὗτος δέ εἰμί ὁ ὁ αὐτός εἰμί δύναμις ἔργον ὁ τε λογίζομαι καί ὁ θυμόω καί ὁ βρῶμα τε καί πόμα καί ἀφροδίσιος ἐπιθυμέω . ἐγώ μέν γάρ ἐπί τε ὁ ἄλλος ζῷον ἐναργής ἐπιδείκνυμι αὐτός χωρίζω , καί προσέτι ὁ παῖς ὅς λογισμός μέν ἦκα χράω , θυμός δέ καί ἐπιθυμία ἰσχυρός ὥσπερ ὁ θηρίον δουλεύω . καί ἐγώ γε αὐτός ὁ μέν ὁ λογισμός μάλα χράω ἦκα ἐπιθυμητικός τε εἰμί καί θυμικός , ὁ δέ ὑπό τις ὁ ἄλογος ὁ ψυχή μόριον ἄρχω ἦκα χράω λογισμός . καί ὁ Μήδεια δέ ἀναμνηστέον ἐν οὗτος ὁ Εὐριπίδης , καί ὁ Ὁμηρικός Ὀδυσσεύς , ἐν ὅς στασιάζω μέν ἑκάτερος πρός ἀλλήλων ὁ ψυχή ὁ μόριον , δηλόω σαφής , ὡς οὐ εἷς εἰμί , νικάω δέ ἐπί ὁ σοφός ὁ ἀγαθός , ἐπί δέ ὁ ἀπαίδευτος τε καί βάρβαρος ὁ κακός . καί ἐπί πολύς ἄνθρωπος τοιοῦτος εἰμί γίγνομαι κατά ὁ ψυχή , ὁ λογισμός ποτέ μέν ὁ θυμοειδής μάχομαι , ποτέ δέ ὁ ἐπιθυμητικός . ὁ δέ Χρύσιππος ἅμα ὁ ἄλλος Στωϊκός ἐπί μέν ὁ ἄλογος ζῷον ὁμόσε χωρέω πρός ὁ δόγμα , μηδέ ἐπιθυμέω φάσκω · καί ἐγώ περί ὁ ἀναισχυντία ὁ λόγος πρόσθεν λέγω · ἐπί δέ ὁ παῖς ἄνω καί κάτω περιπλέκω , οὐ ὡσαύτως μέν ἅπας , ἀναισχυντέω δέ καί παρά ὁ φαίνω ἀποφαίνω πᾶς . λέγω δέ ἐγώ καί περί οὗτος ἐπί πολύς ἐν ὁ ἐφεξῆς . ὡσαύτως δέ καί περί ὁ κατά ὁ ψυχή πάθος ὁ διαφορά οὐδείς ὁμολογέω οὔτε ὁ ἐναργής οὔτε ἀλλήλων λέγω , οὔτε ἕκαστος ἑαυτοῦ . περί ὅς ἅπας γιγνώσκω κατά ὁ ἑξῆς λόγος ὁ δʹ διέρχομαι · οὗτος γάρ ὁ τρίτος οὐ οἶδα ὅπως παρεμπίπτω διά ὁ ὁ Στωϊκός ῥέω ἀξιόω , μή ὅσος ὁ ὑπό Χρύσιππος γράφω , ἀλλά πρός ἅπας ὁ ἀντιλογία ποιέω . ἐγώ δέ ὅς μέν καί αὐτός ὁ Χρύσιππος αἰσθάνομαι περισσός λέγω ὑπό ἑαυτοῦ , καί τάχα ἄν τις δοκέω , ὡς αὐτός φημί , ὑπό γραμματιστής τις ἤ γραῦς ἀδολεσχέω λέγω , ἀγαθός οἴομαι εἰμί μηδέ ὅλος μνημονεύω . ὁ δέ ἄλλος σύμπας δίχα τέμνω , ἐν μέν ὁ πρό οὗτος διέρχομαι , ὅς εἰμί ἅπας ἰσχυρός , ὁ δέ περί ὁ ὁ ψυχή πάθος ζητέω γιγνώσκω ἀνατίθημι κατά ὅδε ὁ γʹ ὁ ὑπόμνημα . οὗτος μέν οὖν , ἐάν ὁ θεός ἐγώ σῴζω , πάντως πράσσω . ἐπεί δέ ἐν ὁ νῦν ἐνίστημι λόγος μνημονεύω πᾶς διαγιγνώσκω ὅς λέγω ὁ Χρύσιππος ἐν ὁ πρότερος περί ψυχή ἡγεμονικός διαλέγω , ἑξῆς ἄν εἰμί καιρός ἤδη συνάπτω ὁ λέγω ὁ λοιπός . συνεχής οὖν ὁ προγράφω ῥῆσις ὁ Χρύσιππος τοιόσδε τις εἰμί , κατά ὅς ἔτι φορά καί ὁ τοιοῦτος λέγω πᾶς . ἅπτω σύ ὁ καρδία ὥσπερ ὁ ψυχή , καί ἅπτω ὁ καρδία λέγω , οὐ ὡς ἀντιπαρέρχομαι τις ἐγώ ἐπί ὁ ἐγκέφαλος καί ὁ σπλάγχνον λέγω καί ὁ ἧπαρ , ἀλλά ὁ προλέγω παραπλήσιος . ἐκεῖνος γάρ ἐγώ δοκέω λέγω , ὡς ἄν τις φημί , ὁ ἐντός σύ ἅπτω διικνέομαι ὁ κακοποιία ἐπί τοσοῦτος . ὁ δέ καρδία καθά ἄν ὁ ψυχή χράω . καί οὗτος εἰμί ἔμφασις ἐφίστημι μάλα , ὅτι καί οὗτος πρός ὁ μηδείς ἀποδείκνυμι , ἀλλά ἰδιώτης ἐπικαλέω μάρτυς , οὐδέ περαίνω τις ὁ πρόκειμαι , ἀλλά ὁ παθητικός τε καί ἄλογος ὁ ψυχή , οὐ ὁ λογίζομαι ἐνδείκνυμι κατά ὁ καρδία ὑπάρχω , ἄντικρυς δῆλος · ὅθεν οὐδέ ἐπί πολύς ἐν αὐτός χρή διατρίβω , ὅμοιος ἔχω ἀτοπία ὅς ἤδη πολλάκις δείκνυμι . μετά δέ ὁ προγράφω ῥῆσις ἕτερος τις ἐφεξῆς εἰμί , ἐν ὅς ὁ ἄσπλαγχνος τε καί ὁ οὐ ἔχω ἐγκέφαλος ἐξηγέομαι πῶς λέγω , περί ὅς αὔταρκος ἔμπροσθεν λέγω . μετά δέ οὗτος τοιόσδε τις γράφω ῥῆσις · κατά τοιόσδε ἐγώ δοκέω μάλα φορά καί ὁ τιμωρητικός πρός τις φέρω ὁρμάω ἐπί ὁ οὗτος ἐκσπάω , κατά ὅς φορά ἐπιτείνω καί πρός ὁ λοιπός ὁ σπλάγχνον ὁμοειδής φέρω . ἐνταῦθα πάλιν ὁ Χρύσιππος οὐ οἶδα ὅπως ἀγνοέω κατασκευάζω ἕτερος τις ὁ πρόκειμαι σκέμμα . ὁ γάρ ἀπειλέω τις ὥσπερ ἐκκόπτω ὁ ὀφθαλμός αὐτός ἐνίοτε λέγω , ἤ κατάσσω ὁ κεφαλή , ἤ συντρίβω ὁ σκέλος , κατά ὁ αὐτός τρόπος εἰμί ὅτε καί ὁ καρδία ἐκσπάω φημί ἐν ἴσος ὁ ἀποκτείνω . ἀλλά τίς οὗτος πρός ὁ πάρειμι ; ὁ γάρ ἀποτέμνω ἐνίοτε ὁ οὖς καί ὁ ῥίς καί διασπάω πολλάκις ἄλλος ἀπειλέω ὁ ἄνθρωπος . καί που τις εὔχομαι παρά ὁ ποιητής γυνή ὅδε λέγω · — — ὁ ἐγώ μέσος ἧπαρ ἔχω Ἐσθέμεναι προσφύω — — τίς οὖν οὐ καί ὁ ἧπαρ ἀρχή ὁ ψυχή ἀποφαίνω , φίλος Χρύσιππος , καί οὗτος Ὅμηρος ἔχω μαρτυρέω , τηλικοῦτος ποιητής , ὅς μάλα εἰμί σύ πιστεύω δίκαιος , ἤ ὁ ἰδιώτης ; οὗτος μέν γε πρός ὁ ἄλλος ἔτι καί οὗτος ὑπέρ ἧπαρ γράφω · καί Τιτυός ὁράω γῆ ἐρικυδής υἱός Κείμενος ἐν δάπεδον , ὁ δέ ἐπί ἐννέα κεῖμαι πέλεθρον . γύψ δέ μιν ἑκάτερθε πάρημαι ἧπαρ κείρω Δέρτρον ἔσω δύω , ὁ δέ οὐ ἀπαμύνω χείρ . Λητώ γάρ ἕλκω Ζεύς κυδρός παράκοιτις Πυθώδε ἔρχομαι διά καλλίχορος Πανοπεύς . ἐν οὗτος ὁ ποιητής ἐναργής ἐνδείκνυμι , ὁ ὁ ψυχή ἐπιθυμητικός μέρος ὑπάρχω ἐν ἧπαρ . διότι γάρ , φημί , ἐπιθυμέω ὁ Τιτυός ὑβρίζω ὁ Λητώ , διά οὗτος γύψ αὐτός κείρω ὁ ἧπαρ , ὡς εἰς αὐτός μάλα τιμωρέω ὁ κατάρχω ὁ ὕβρις . ἀλλά ἐνταῦθα μέν ἐπαινέω ὁ Χρύσιππος , ἑκών σιωπάω ὁ καταβάλλω αὐτός ὁ δόξα . ἐν ὅς δέ ἤτοι περαίνω μηδείς , ἤ κατά ἑαυτοῦ καλέω ὁ μαρτυρέω , ἐνταῦθα νομίζω μή συνίημι ὁ ἀκολουθέω τε καί μάχομαι ἀλλήλων πρᾶγμα , ὥσπερ γε εἰͅν ὁ ἑξῆς ὁ προγράφω , ἐν ὅς φημί · καί ὁ ὁ ὀργίζω δέ πάθος περί ὁ θώραξ φαίνω γίγνομαι καί ὁ ὁ ἐράω , ὥστε καί ὁ ἐπιθυμία μάλα γίγνομαι περί οὗτος ὁ τόπος . ἐπί ἕκαστος ὁ τοιοῦτος ῥῆσις ἐπιφθέγγομαι προσήκω · τίς οὖν , ὦ Χρύσιππος , οὗτος πρός ὁ λογιστικός , ὑπέρ ὅς ζητέω ; οὐ γάρ δή περί ὁ ὀργίζω ἤ ἐπιθυμέω ὁ ἀμφισβήτησις εἰμί , εἰ κατά ὁ θώραξ τε καί περί ὁ θώραξ ὁ οὕτως ἔχω κινέω ὁ πάθος , ἀλλά εἰ καί ὁ λογίζομαι ἐνταῦθα εἰμί . ἐφεξῆς δέ οὗτος ὅδε γράφω · εὖ μάλα δέ παρίστημι ὁ λέγω , ὡς φημί , καί ὁ ἐν αὐτός γίγνομαι μελέτη καί ῥῆσις καί ὁ παραπλήσιος . ἐν ὅς γάρ οὗτος πᾶς συντελέω , πάντως εὔλογος ἐν ἐκεῖνος καί ὁ ὁ λόγος διέξοδος γίγνομαι , καί λέγω ἐγώ καί διανοέω κατά ἐκεῖνος . ἀληθής οὗτος γράφω , ὦ Χρύσιππος . κατά ὅς γάρ ἐν ἑαυτοῦ μελετάω , ἤ καί μετά σιγή διεξέρχομαι διανοέω , οὗτος εἰμί ὁ λογίζομαι . ἀλλά πότερος ἐγκέφαλος ἤ καρδία ὁ διανοέω εἰμί , ὅς ἀπό ἀρχή ζητέω , χρή ἀποδείκνυμι σύ καί μή ὁ πρῶτος λῆμμα λαμβάνω πρός ἅπας ὁμολογέω ἡγέομαι τις παρά αὐτός πολύς ἔχω εἰς ὁ ὁ ζητέω εὕρεσις . οὐδείς γοῦν εἰμί , ὅς οὐ ὁμολογέω , κατά ὅς σκοπέω καί διαλέγω , κατά οὗτος ὁ μόριον εἰμί ὁ ὁ ψυχή ἡγεμονικός . ἀλλά οὐ οὗτος εἰμί ὁ ζητέω , ἀλλά εἰ καρδία οὗτος ὑπάρχω ὁ μόριον , ὅς οὐ ἀποδείκνυμι , εἰ μή πω ἄρα φημί αἰσθάνομαι κατά ὁ καρδία λογίζομαι . ἀλλά ἐν ἀρχή γε ὁ λόγος πᾶς φημί κατά λέξις ὧδε . οὕτως φαίνω διαφεύγω ὁ τόπος ἐγώ , οὔτε αἴσθησις ἐκφανής γίγνομαι , ὅς ἐπί ὁ λοιπός συντυγχάνω , οὔτε ὁ τεκμήριον , διά ὅς ἄν τις συλλογίζομαι οὗτος , οὐδέ γάρ ἄν ἐπί τοσοῦτος ὁ ἀντιλογία προέρχομαι καί ἐν ἰατρός καί ἐν φιλόσοφος . ὁ οὗτος λέγω Χρύσιππος , εἰ πάλιν ἐν αὐτός βιβλίον φάσκω , ὁ διαλογισμός ἐγώ αἰσθάνομαι κατά ὁ καρδία γίγνομαι , οὔτε ἑαυτοῦ δοκέω μιμνῄσκω , καί καταψεύδομαι ὁ ἐναργής . οὐ μήν τοιοῦτος γε ὁ ἀνήρ , ὥστε οὐ ἄν λέγω διά αἴσθησις τις ἐπιγιγνώσκω ἐν ὁ καρδία ὁ προλέγω ἕκαστος γίγνομαι . καί μήν εἰ μή διά αἴσθησις , ἀλλά διά ἀπόδειξις τις ἡδύς ἄν ἀκούω αὐτός . ἐγώ μέν δή δοκέω ὁ περί ὁ φωνή λόγος καί νῦν προσχράομαι . τεκμαίρομαι δέ καί ἐκ ὁ ἐπιφέρω . ἀπό γάρ ὁ διάνοια , φημί , δέω λέγω , καί ἐν ἑαυτοῦ λέγω ἤ φωνή διεξέρχομαι , καί καρδία νοέω , καί ἐν ἑαυτοῦ φωνή διεξέρχομαι , καί ἐκτός ἐκπέμπω . ὁμολογέω γάρ τις λαμβάνω , ὡς ὁ αὐτός μόριον ὁ λέγω εἰμί καί ὁ ἐν ἑαυτοῦ λέγω , εἶτα προσλαμβάνω , αὐτός ὁ καρδία ἔργον εἰμί ὁ λέγω , ἐκ ἄμφω ἔχω περαίνω , ἐν ὁ καρδία γίγνομαι ὁ ἐν ἑαυτοῦ λέγω . ἀλλά ἐγώ γε κατά ὁ πρό οὗτος γράμμα ὁ ὑπό ὁ Ζήνων ἐρωτάω λόγος ὑπέρ ὁ ὁ φωνή ὑπό ὁ καρδία ἐκπέμπω μοχθηρός ἐπιδείκνυμι , ὥστε καί ὁ νῦν ἐρωτάω ὑπό ὁ Χρύσιππος λόγος ἅμα ἐκεῖνος συναναιρέω . ἐπισκοπέω οὖν ἤδη ὁ ἑξῆς . οἰκεῖος δέ οὗτος καί ὁ στεναγμός ἐντεῦθεν προίημι . καί ὁ στεναγμός , ὦ Χρύσιππος , καί ὁ φωνή ἐκ ὁ θώραξ μέν φημί ἐκπέμπω καί ὁ πνεύμων , οὐ μήν οὐδέ ἐκ ὁ καρδία , ὥσπερ οὐδέ ὁ φωνή . ἀποδείκνυμι γάρ ἐγώ ὑπέρ ἕκαστος οὗτος ἐν ἕτερος οὐ ἁπλῶς , οὐδέ ὥσπερ ὑπό σύ νῦν , οὐδείς ἀπόδειξις προστίθημι . ἐφεξῆς δέ ὅδε πλῆθος ἔπος ὁ Χρύσιππος γράφω ὁ πολύς ἑαυτοῦ μάχομαι , ὡς ἔμπροσθεν δείκνυμι . ὁ δέ μεταξύ ὁ ἔπος εἰμί μέν ὀλίγιστος , περιέχω δέ τις κατά οὗτος ἐναντιολογία ὁ Χρύσιππος πρός ἑαυτοῦ , ὅς εἰμί ὁ μετά οὗτος ἐπιδείκνυμι βιβλίον , κατά ὅς περί ὁ ὁ ψυχή πάθος γιγνώσκω ποιέω ὁ λόγος . ἐν δέ ὁ πάρειμι ὁ ῥῆσις αὐτός ἐπιμιμνήσκομαι μόνος ἔχω ὧδε . ὁ δέ ποιητής πλεονάζω ἐν οὗτος διά πολύς παρίστημι , ὅτι καί ὁ λογιστικός καί ὁ θυμοειδής περί οὗτος εἰμί ὁ τόπος , συνάγω ὡς αὐτός αὐτός , καθά καί δέω ποιέω . φανερός γάρ ἐνταῦθα συγχωρέω μέν , ἕτερος τις παρά ὁ λογιστικός εἰμί ὁ τε θυμοειδής καί ὁ ἐπιθυμητικός , ἐν δέ ὁ καρδία κατοικίζω φημί , ὅς Ἀριστοτέλης εἰμί , οὐ ὁ Στωϊκός δόγμα . καί διά ὁ ἑξῆς δέ προλέγω , ἐν ὅς ὁ ποιητής ἐν ὁ καρδία ὁ λογίζομαι ὑπάρχω ἀποφαίνω , μετά οὗτος ἐπιφέρω · ὅτι δέ καί ὁ ἐπιθυμητικός ἐνταῦθα , διά οὗτος ἐμφαίνω · οὐ γάρ πώποτε ἐγώ ὧδε θεά ἔρος οὐδέ γυνή Θυμός ἐν στῆθος περιπροχέομαι δαμάζω . εἶτα ἐφεξῆς · ὅτι δέ ὁ θυμοειδής ἐνταῦθα που εἰμί , ὁ τοιοῦτος ἐμφαίνω πολύς εἰμί · Ἥρα δέ οὐ χανδάνω στῆθος χόλος , ἀλλά προσαυδάω . καί · χόλος , ὅστε ἐφίημι πολύφρων περ χαλεπαίνω . ἐν ὁ τοιοῦτος ἅπας ὁ Χρύσιππος ὁμολογέω , δύναμις τις εἰμί ὁ ψυχή ὁ τε θυμοειδής καί ὁ ἐπιθυμητικός ἕτερος ὁ λογιστικός . ἀλλά περί μέν οὗτος , ὡς φημί , ἐν ὁ τέταρτος διαλέγω γράμμα . ὁ δέ ὑπόλοιπος ὁ κατά ὁ Χρύσιππος βιβλίον ἐπιτρέχω , ἐνταῦθα που καί αὐτός ἤδη καταπαύω ὁ ἐνίστημι λόγος . μετά δέ ὁ πλῆθος ὁ ἔπος ἐφεξῆς ὁ Χρύσιππος περί τε φωνή καί λόγος καί νεῦρον ἀρχή , ὅσος τε οὗτος συζεύγνυμι , διέρχομαι , ὅς δή καί μόνος ὁ κατά ὁ βιβλίον πρέπω ἀνήρ φιλόσοφος , περί ὅς καί ἐγώ ἐν ὁ πρό οὗτος λόγος διέρχομαι , ὑπερβαίνω ὁ περισσός ἀδολεσχέω .