galenus.de-optima-doctrina 1
Τὴν εἰς ἑκάτερα ἐπιχείρησιν ἀρίστην εἶναι διδασκαλίαν ὁ Φαβωρῖνος φησίν . ὀνομάζουσι δ’ οὕτως οἱ Ἀκαδημιακοὶ , καθ’ ἣν τὴν ἀντικειμένην προσαγορεύουσι . οἱ μὲν οὖν παλαιότεροι τελευτᾷν αὐτὴν εἰς ἐποχὴν ὑπολαμβάνουσι , ἐποχὴν καλοῦντες τὴν , ὡς ἂν εἴποι τὶς , ἀοριστίαν , ὅπερ ἐστὶ περὶ μηδενὸς πράγματος ὁρίσασθαι , μηδὲ ἀποφήνασθαι βεβαίως . οἱ νεώτεροι δὲ , οὐ γὰρ μόνος ὁ Φαβωρῖνος , ἐνίοτε μὲν εἰς τοσοῦτον προάγουσι τὴν ἐποχὴν , ὡς μηδὲ τὸν ἥλιον ὁμολογεῖν εἶναι καταληπτόν · ἐνίοτε δὲ εἰς τοσοῦτον τὴν γνῶσιν , ὡς καὶ τοῖς μαθηταῖς ἐπιτρέπειν αὐτὴν , ἄνευ τοῦ διδαχθῆναι πρότερον ἐπιστημονικὸν κριτήριον . οὐδὲ γὰρ ἄλλο τί ἐστιν , ὃ Φαβωρῖνος εἴρηκεν ἐν τῷ περὶ τῆς Ἀκαδημιακῆς διαθέσεως , ὃ Πλούταρχος ἐπιγέγραπται . λέγει δὲ αὐτὸ ἐν τῷ πρὸς Ἐπίκτητον , ἐν ᾧ δήπουθεν ἐστὶν Ὀνήσιμος ὁ Πλουτάρχου δοῦλος Ἐπικτήτῳ διαλεγόμενος . καὶ μέντοι κᾀν τῷ μετὰ ταῦτα γραφέντι βιβλίῳ Ἀλκιβιάδη καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς Ἀκαδημιακοὺς ἐπαινεῖ , προσαγορεύοντας μὲν ἑκατέρῳ τῶν ἀντικειμένων ἀλλήλοις λόγων , ἐπιτρέποντας δὲ τοῖς μαθηταῖς αἱρεῖσθαι τοὺς ἀληθεστέρους · ἀλλ’ ἐν τούτῳ μὲν εἴρηκε , πιθανὸν ἑαυτῷ φαίνεσθαι , μηδὲν εἶναι καταληπτόν . ἐν δὲ τῷ Πλουτάρχῳ συγχωρεῖν ἔοικεν , εἶναί τι βεβαίως γνωστόν . ἄμεινον γὰρ οὕτως ὀνομάζειν τὸ καταληπτὸν , ἀποχωροῦντας ὀνόματι Στωϊκῷ . καὶ ἔγωγε ἐθαύμαζον νὴ τοὺς θεοὺς , ὅπως ὁ Φαβωρῖνος εἰς τὴν τῶν Ἀττικῶν φωνὴν εἰωθὼς μεταλαμβάνειν ἕκαστα τῶν ὀνομάτων , οὐ παύεται λέγων , οὔτε τὸ καταληπτὸν , οὔτε τὴν κατάληψιν , οὔτε τὴν καταληπτικὴν φαντασίαν , οὔτε τὰ τούτοις ἀντικείμενα οἷον στερητικῶς λεγόμενα , ἀκατάληπτον φαντασίαν , ἢ τὴν ἀκαταληψίαν αὐτήν . ὡς δὲ καὶ τρία βιβλία γράψας , ἓν μὲν πρὸς Ἀδριανὸν , ἕτερον δὲ πρὸς Δρύσωνα , καὶ τρίτον πρὸς Ἀρίσταρχον , ἅπαντα περὶ τῆς καταληπτικῆς φαντασίας ἐπέγραψε . καὶ καθ’ ὅλα γε αὐτὰ γενναίως ἀγωνίζεται , πειρώμενος ἐπιδεικνύναι τὴν καταληπτικὴν φαντασίαν ἀνύπαρκτον .
Lemmas: ὁ εἰς ἑκάτερος ἐπιχείρησις ἀγαθός εἰμί διδασκαλία ὁ Φαβωρῖνος φημί . ὀνομάζω δέ οὕτως ὁ Ἀκαδημιακός , κατά ὅς ὁ ἀντίκειμαι προσαγορεύω . ὁ μέν οὖν παλαιός τελευτάω αὐτός εἰς ἐποχή ὑπολαμβάνω , ἐποχή καλέω ὁ , ὡς ἄν λέγω τίς , ἀοριστία , ὅς εἰμί περί μηδείς πρᾶγμα ὁρίζω , μηδέ ἀποφαίνω βέβαιος . ὁ νέος δέ , οὐ γάρ μόνος ὁ Φαβωρῖνος , ἐνίοτε μέν εἰς τοσοῦτος προάγω ὁ ἐποχή , ὡς μηδέ ὁ ἥλιος ὁμολογέω εἰμί καταληπτός · ἐνίοτε δέ εἰς τοσοῦτος ὁ γνῶσις , ὡς καί ὁ μαθητής ἐπιτρέπω αὐτός , ἄνευ ὁ διδάσκω πρότερος ἐπιστημονικός κριτήριον . οὐδέ γάρ ἄλλος τις εἰμί , ὅς Φαβωρῖνος λέγω ἐν ὁ περί ὁ Ἀκαδημιακός διάθεσις , ὅς Πλούταρχος ἐπιγράφω . λέγω δέ αὐτός ἐν ὁ πρός Ἐπίκτητος , ἐν ὅς δήπουθεν εἰμί Ὀνήσιμος ὁ Πλούταρχος δοῦλος Ἐπίκτητος διαλέγω . καί μέντοι εἰͅν ὁ μετά οὗτος γράφω βιβλίον Ἀλκιβιάδης καί ὁ ἄλλος ὁ Ἀκαδημιακός ἐπαινέω , προσαγορεύω μέν ἑκάτερος ὁ ἀντίκειμαι ἀλλήλων λόγος , ἐπιτρέπω δέ ὁ μαθητής αἱρέω ὁ ἀληθής · ἀλλά ἐν οὗτος μέν λέγω , πιθανός ἑαυτοῦ φαίνω , μηδείς εἰμί καταληπτός . ἐν δέ ὁ Πλούταρχος συγχωρέω ἔοικα , εἰμί τις βέβαιος γνωστός . ἀγαθός γάρ οὕτως ὀνομάζω ὁ καταληπτός , ἀποχωρέω ὄνομα Στωϊκός . καί ἐγώ θαυμάζω νή ὁ θεός , ὅπως ὁ Φαβωρῖνος εἰς ὁ ὁ Ἀττικός φωνή εἴωθα μεταλαμβάνω ἕκαστος ὁ ὄνομα , οὐ παύω λέγω , οὔτε ὁ καταληπτός , οὔτε ὁ κατάληψις , οὔτε ὁ καταληπτικός φαντασία , οὔτε ὁ οὗτος ἀντίκειμαι οἷος στερητικός λέγω , ἀκατάληπτος φαντασία , ἤ ὁ ἀκαταληψία αὐτός . ὡς δέ καί τρεῖς βιβλίον γράφω , εἷς μέν πρός Ἀδριανός , ἕτερος δέ πρός Δρύσων , καί τρίτος πρός Ἀρίσταρχος , ἅπας περί ὁ καταληπτικός φαντασία ἐπιγράφω . καί κατά ὅλος γε αὐτός γενναῖος ἀγωνίζομαι , πειράω ἐπιδείκνυμι ὁ καταληπτικός φαντασία ἀνύπαρκτος .