galenus.de-motu-musculorum-libri-ii 1.10
Ἔτι δὲ ὅσα περὶ πάντων τῶν κατὰ τὰ μόρια σχημάτων Ἱπποκράτει γέγραπται πάλαι , καὶ νῦν οὕτως ἔχειν φαίνεται . ἆρ’ οὖν θαυμαστῶς ὁμολογεῖ καὶ ταῦτα ; πρῶτον μὲν , ὅτι κάμψαντες τελέως ὁτιοῦν μόριον ἢ ἐκτείναντες ἐσχάτως ὀδυνώμεθα · δεύτερον δὲ , ὅτι τὸ μέσον τούτων σχῆμα τὸ ἀνωδυνώτατόν ἐστι · τρίτον δ’ , ὅτι μεταβολῆς ταχείας ἐπὶ τοῖς ἐσχάτοις σχήμασιν ὀρεγόμεθα · τέταρτον δὲ , ὅτι μέχρι πλείστου τὸ μέσον σχῆμα φυλάττομεν , οὐδεμιᾶς ἐπιθυμοῦντες μεταβολῆς · πέμπτον δὲ , ὅτι καὶ τοῦτό ποτε μεταβάλλειν ἐπιθυμοῦμεν · ἕκτον δὲ , ὅτι πᾶν σχῆμα δύσφορον τοῖς ἐσχάτως ἀσθενέσιν . αἱ μὲν γὰρ ὑπερβολαὶ τῶν σχημάτων εὐλόγως ὀδυνηραὶ , τοῦ μὲν ἑτέρου τῶν μυῶν ἐνεργοῦντος , τοῦ δ’ ἑτέρου παρὰ φύσιν ἐκτεινομένου . τὸ μέσον δὲ τούτων σχῆμα , καὶ τῆς ἐνεργείας καὶ τῆς ἀμέτρου τάσεως ἀμφοτέρους ἀναπαῦον , εἰκότως ἥδιστον . ὥστε καὶ τῆς μεταβολῆς τῶν μὲν ὀδυνηρῶν σχημάτων ταχείας δεόμεθα , τῆς δ’ ἀνωδύνου βραδείας . διὰ τί δ’ ὅλως μεταβάλλειν αὐτὸ δεόμεθα , καίτοι γε ἀνώδυνον ὄν ; ὅτι κᾀν τούτῳ τάσιν τινὰ ὑπομένουσιν οἱ μύες , ἀλλ’ ἧττον μὲν , ἢ ἐν τοῖς ἄλλοις ἅπασιν , ἀνώδυνον δ’ οὖν αὐτὸ λέγομεν , οὐχ ὡς οὐδ’ ὅλως ὀδύνης μετέχον , ἀλλ’ ὡς ἐλαχίστης τε ταύτης καὶ σχεδὸν ἀναισθήτου διὰ βραχύτητα , καὶ τότ’ αὐτὸ μεταβάλλειν ἐπιθυμοῦμεν , ὅταν ἀθροισθεῖσα κατὰ βραχὺ γένηταί ποτε αἰσθητή . τοῦ δ’ , ὅτι κᾀν τούτῳ τῷ σχήματι τάσιν τινὰ ἔχουσιν οἱ μύες , εἰ μεμνήμεθα τῶν ἔμπροσθεν λόγων , οὐκέτ’ ἀποδείξεως χρῄζομεν . τείνεσθαι γὰρ ἔφαμεν αὐτοὺς πρὸς τῶν κώλων , εἰς ἃ καταφύονται , καὶ διὰ τοῦτο ἐλευθερωθέντας ἐκείνης τῆς τάσεως ἐν τῷ τμηθῆναι τὸν τένοντα τὴν κατὰ φύσιν συστολὴν ἑτοίμως ἀπολαμβάνειν . οὐδέποτ’ οὖν ἔξω τάσεως οὐδεὶς μῦς , οὐδ’ ὅτε ἐν τοῖς μέσοις σχήμασιν , ἀλλὰ τῷ ταύτης μὲν καταφρονεῖν ὡς βραχείας , τὰς δ’ ἄλλας ὡς σφοδρὰς καὶ βιαίους μὴ φέρειν , τοῦτο μὲν αἱρούμεθα , τὰ δ’ ἄλλα φεύγομεν . ὅταν δ’ ἀσθενεῖς ἐσχάτως γενηθῶμεν , ὥσπερ ἐν στομαχικαῖς καὶ καρδιακαῖς συγκοπαῖς , τότ’ οὐδὲ τὴν βραχεῖαν φέροντες τάσιν οὐδὲ τοῦ μέσου σχήματος ἀνεχόμεθα , καὶ διὰ τοῦτο , καίτοι ἀδύνατοι πρὸς τὰς κινήσεις ὄντες , ὅμως ἄλλοτ’ ἄλλη διαῤῥίπτομεν τὰ μόρια , ποθοῦντες μέν τινος ἀνωδύνου σχήματος ἐπιτυχεῖν , οὐδὲν δὲ τελέως τοιοῦτον εὑρεῖν δυνάμενοι . ὡς οὖν , ἄν τις ἡμῶν ἀνάγκην εἶχεν ἐξημμένον τοῦ τραχήλου λίθον τινὰ μὴ μέγαν περιφέρειν , ἐῤῥωμένος μὲν ὢν ἀλύπως ἔφερεν , ἄῤῥωστος δὲ γενόμενος εὐθὺς ἂν ὡς ἄχθος ἀποθέσθαι προὐθυμεῖτο , κατὰ ταὐτὰ καὶ τῶν μυῶν ἕκαστος , οἷόν τινα λίθον βαστάζων τὸ ἐξημμένον ὀστοῦν , ἔστ’ ἂν μὲν ἐῤῥωμένος ᾖ , καταφρονεῖ , μηδ’ αἰσθανόμενος τὰ πολλὰ μηδ’ ἐπὶ βραχὺ τοῦ βάρους , ὅταν δ’ ἀῤῥωστήσῃ , τηνικαῦτ’ αἰσθάνεται καὶ δυσφορεῖ , καὶ οἷόν τι ἀποσείσασθαι ἄχθος ἐπιθυμῶν ἄλλοτ’ ἄλλου σχήματος ὀρέγεται . πάντ’ οὖν πᾶσιν ὁμολογεῖν φαίνεται τὰ κατὰ τοὺς μῦς συμπτώματα καὶ τῆς κοινῆς ἀρχῆς ἔχεσθαι πάντα , καθ’ ἣν ἀπεδείχθησαν ἐξ ἑαυτῶν μὲν εἰς ἐσχάτην ἀεὶ συστολὴν ἐπειγόμενοι , μὴ δυνάμενοι δὲ ταύτης τυχεῖν , ὅτι τοὺς ἀντιτεταγμένους ἀντισπῶντας ἔχουσι καὶ τὸ τῶν ὀστῶν βάρος ἐξημμένον ,
Lemmas: ἔτι δέ ὅσος περί πᾶς ὁ κατά ὁ μόριον σχῆμα Ἱπποκράτης γράφω πάλαι , καί νῦν οὕτως ἔχω φαίνω . ἆρα οὖν θαυμαστός ὁμολογέω καί οὗτος ; πρῶτος μέν , ὅτι κάμπτω τέλειος ὁστισοῦν μόριον ἤ ἐκτείνω ἔσχατος ὀδυνάω · δεύτερος δέ , ὅτι ὁ μέσος οὗτος σχῆμα ὁ ἀνώδυνος εἰμί · τρίτος δέ , ὅτι μεταβολή ταχύς ἐπί ὁ ἔσχατος σχῆμα ὀρέγω · τέταρτος δέ , ὅτι μέχρι πολύς ὁ μέσος σχῆμα φυλάσσω , οὐδείς ἐπιθυμέω μεταβολή · πέμπτος δέ , ὅτι καί οὗτος ποτέ μεταβάλλω ἐπιθυμέω · ἕκτος δέ , ὅτι πᾶς σχῆμα δύσφορος ὁ ἔσχατος ἀσθενής . ὁ μέν γάρ ὑπερβολή ὁ σχῆμα εὔλογος ὀδυνηρός , ὁ μέν ἕτερος ὁ μῦς ἐνεργέω , ὁ δέ ἕτερος παρά φύσις ἐκτείνω . ὁ μέσος δέ οὗτος σχῆμα , καί ὁ ἐνέργεια καί ὁ ἄμετρος τάσις ἀμφότερος ἀναπαύω , ἔοικα ἡδύς . ὥστε καί ὁ μεταβολή ὁ μέν ὀδυνηρός σχῆμα ταχύς δέω , ὁ δέ ἀνώδυνος βραδύς . διά τίς δέ ὅλος μεταβάλλω αὐτός δέω , καίτοι γε ἀνώδυνος εἰμί ; ὅτι εἰͅν οὗτος τάσις τις ὑπομένω ὁ μῦς , ἀλλά ἥσσων μέν , ἤ ἐν ὁ ἄλλος ἅπας , ἀνώδυνος δέ οὖν αὐτός λέγω , οὐ ὡς οὐδέ ὅλος ὀδύνη μετέχω , ἀλλά ὡς ἐλαχύς τε οὗτος καί σχεδόν ἀναίσθητος διά βραχύτης , καί τότε αὐτός μεταβάλλω ἐπιθυμέω , ὅταν ἀθροίζω κατά βραχύς γίγνομαι ποτέ αἰσθητός . ὁ δέ , ὅτι εἰͅν οὗτος ὁ σχῆμα τάσις τις ἔχω ὁ μῦς , εἰ μιμνῄσκω ὁ ἔμπροσθεν λόγος , οὐκέτι ἀπόδειξις χρῄζω . τείνω γάρ φημί αὐτός πρός ὁ κῶλον , εἰς ὅς καταφύω , καί διά οὗτος ἐλευθερόω ἐκεῖνος ὁ τάσις ἐν ὁ τέμνω ὁ τένων ὁ κατά φύσις συστολή ἑτοῖμος ἀπολαμβάνω . οὐδέποτε οὖν ἔξω τάσις οὐδείς μῦς , οὐδέ ὅτε ἐν ὁ μέσος σχῆμα , ἀλλά ὁ οὗτος μέν καταφρονέω ὡς βραχύς , ὁ δέ ἄλλος ὡς σφοδρός καί βίαιος μή φέρω , οὗτος μέν αἱρέω , ὁ δέ ἄλλος φεύγω . ὅταν δέ ἀσθενής ἔσχατος γίγνομαι , ὥσπερ ἐν στομαχικός καί καρδιακός συγκοπή , τότε οὐδέ ὁ βραχύς φέρω τάσις οὐδέ ὁ μέσος σχῆμα ἀνέχομαι , καί διά οὗτος , καίτοι ἀδύνατος πρός ὁ κίνησις εἰμί , ὅμως ἄλλοτε ἄλλος διαρρίπτω ὁ μόριον , ποθέω μέν τις ἀνώδυνος σχῆμα ἐπιτυγχάνω , οὐδείς δέ τέλειος τοιοῦτος εὑρίσκω δύναμαι . ὡς οὖν , ἐάν τις ἐγώ ἀνάγκη ἔχω ἐξάπτω ὁ τράχηλος λίθος τις μή μέγας περιφέρω , ἐρρωμένος μέν εἰμί ἄλυπος φέρω , ἄρρωστος δέ γίγνομαι εὐθύς ἄν ὡς ἄχθος ἀποτίθημι προθυμέομαι , κατά αὐτός καί ὁ μῦς ἕκαστος , οἷος τις λίθος βαστάζω ὁ ἐξάπτω ὀστέον , ἔστε ἄν μέν ῥώννυμι εἰμί , καταφρονέω , μηδέ αἰσθάνομαι ὁ πολύς μηδέ ἐπί βραχύς ὁ βάρος , ὅταν δέ ἀρρωστέω , τηνικαῦτα αἰσθάνομαι καί δυσφορέω , καί οἷος τις ἀποσείω ἄχθος ἐπιθυμέω ἄλλοτε ἄλλος σχῆμα ὀρέγω . πᾶς οὖν πᾶς ὁμολογέω φαίνω ὁ κατά ὁ μῦς σύμπτωμα καί ὁ κοινός ἀρχή ἔχω πᾶς , κατά ὅς ἀποδείκνυμι ἐκ ἑαυτοῦ μέν εἰς ἔσχατος ἀεί συστολή ἐπείγω , μή δύναμαι δέ οὗτος τυγχάνω , ὅτι ὁ ἀντιτάσσω ἀντισπάω ἔχω καί ὁ ὁ ὀστέον βάρος ἐξάπτω ,