galenus.de-methodo-medendi-libri-xiv 4.4
Οὐκ οὖν ἐν ὀνόμασι μικρολογεῖσθαι καλὸν , ἀλλ’ ἄμεινον εἰπεῖν τινα μέθοδον ἰάσεως ἑλκῶν , οἵαν ἡμεῖς ἔν τε τῷ πρὸ τούτου λόγῳ κᾀν τῷδε διεξῇμεν . ἐγὼ μὲν γὰρ καὶ θαυμάζω τὴν ἀναισθησίαν τοῦ Θεσσαλοῦ , γράφοντος ὡδί πως ὑπὲρ τῆς τῶν κακοηθῶν ἑλκῶν ἰάσεως · εἰσὶ δὲ σφόδρα ἀναγκαῖαι καὶ αἱ κοινότητες αἱ τῶν χρονίων ἑλκῶν καὶ μὴ ὑγιαζομένων , ἢ κατουλουμένων καὶ πάλιν ἀναλυομένων · πρὸς τῷ ἐπὶ μὲν τῶν μὴ συμφυομένων σκέπτεσθαι τί ἐστι τὸ ἐμποδίζον καὶ τοῦτ’ αἴρειν , τὸ δ’ ἐπουλούμενον καὶ ἀναξαινόμενον ἀναγκάζειν κρατεῖν τῆς οὐλῆς , μετασυγκρίνοντας τὸ πάσχον μέρος , ἢ καὶ κοινῶς ὅλον τὸ σῶμα καὶ δυσπαθὲς τοῦτο ποιεῖν διὰ τῶν τοῦτο δρώντων βοηθημάτων . ταυτὶ μὲν οὖν ὁ Θεσσαλὸς ἐν τῷ περὶ χειρουργίας βιβλίῳ κατ’ ἀρχὰς εὐθὺς προειπὼν ἐν τοῖς ἐφεξῆς ἐπὶ πλέον ᾧδέ πως ὑπὲρ αὐτῶν τούτων γράφει · τὰ δὲ χρόνια τῶν ἑλκῶν καὶ μὴ ὑγιαζόμενα , ἢ κατουλούμενα καὶ ἀναξαινόμενα ἐμφαίνει · τὰ μὲν εἰς οὐλὴν μὴ συνερχόμενα ἐκκόπτειν τὰ κωλύοντα τὴν σύμφυσιν γίνεσθαι καὶ νεωτεροποιεῖν τοὺς πεπονθότας τόπους καὶ παραπλήσια ποιήσαντας τοῖς νεοτρώτοις πάλιν ἐναίμως ἰᾶσθαι , κᾂν μὴ κρατηθῇ , παρηγορεῖν τὴν φλεγμονὴν καὶ τὴν λοιπὴν προσάγειν ἐπιμέλειαν · τὰ δ’ εἰς οὐλὴν ἐρχόμενα . καὶ ἀναλυόμενα , κατὰ μὲν τοὺς παροξυσμοὺς καὶ τὰς ἑλκώσεις ὁμοίως θεραπεύειν τοῖς προσφάτως φλεγμαίνουσι , καταπλάσμασι τοῖς παρηγοροῦσιν , ἕως ἂν παύσηται ἡ ἀγανάκτησις · ἐνδούσης δὲ συνεργεῖν εἰς ἐπούλωσιν · μετὰ δὲ ταῦτα φοινίσσειν τὰ κύκλῳ μέρη , πλατὺν περιλαμβάνοντας τόπον τῷ διὰ τοῦ νάπυος μαλάγματι , ἤ τινι ἑτέρῳ μεταβάλλειν δυναμένῳ , καὶ τὴν εὐπάθειαν ἀναιρεῖν . μὴ ληγόντων δὲ καὶ κοινῶς ὅλου τοῦ σώματος ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι , μετασυγκρίνοντας αὐτὸ διὰ γυμνασίων ποικίλων καὶ αἰώρας καὶ ἀναφωνήσεως παρόντων ἐμπείρων , καὶ διαίτης κατὰ πρόσθεσιν αὐξανομένης τε καὶ μειουμένης , ἀρχῆς ἐντιθεμένης διὰ τὸν ἀπὸ ῥαφανίδων ἔμετον . χρῆσθαι δὲ καὶ τῇ τοῦ λευκοῦ ἐλλεβόρου δόσει καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασιν οἷς χρώμεθα ἐπὶ τῶν ὑπαγομένων διαίτῃ χρονίων καὶ δυσαποτρίπτων παθῶν . αὕτη μὲν ἡ τοῦ Θεσσαλοῦ ῥῆσις . ἄξιον δὲ θαυμάσαι τἀνθρώπου τὴν ἀναισθησίαν ἢ τὴν τόλμαν · εἰ μὲν αὐτὸς ἑαυτὸν ἀνέπεισεν ὡς ὀρθῶς λέγει , τὴν ἀναισθησίαν · εἰ δ’ ἐπιστάμενος ὡς οὐδὲν λέγει παρακρούεσθαι τοὺς ἀναγινώσκοντας ἅπαντας ἤλπικε , τὴν τόλμαν . ἐκ τῶν χρονίων ἑλκῶν , ὦ γεναιότατε , τίς ἔνδειξις γίνεται θεραπείας ; ἐγὼ μὲν γὰρ οὔτ’ ἐκ τῶν προσφάτων οὔθ’ ὅλως ἐκ χρόνου κατ’ οὐδὲν τῶν νοσημάτων ἐξεῦρον οὐδεπώποτε τὴν θεραπείαν , ἀλλ’ ἐξ αὐτῆς τῆς διαθέσεως , ἣν ἰᾶσθαί μοι πρόκειται . καθόλου γὰρ ἐὰν εἰς τὸν χρόνον ἀποβλέπῃ τις , ὡς ἔνδειξιν παρ’ αὐτοῦ λαμβάνειν , ἑτέραν μὲν πάντως ἡ δευτέρα τῶν ἡμερῶν , ἑτέραν δ’ ἡ τρίτη παρέξει τὴν ἔνδειξιν · οὕτως δὲ καὶ ἡ τετάρτη τῆς πέμπτης ἑτέραν · καὶ τούτων ἁπασῶν ἡ ἕκτη καὶ τῶν ἄλλων ἑκάστη τῶν μετὰ ταύτας . ὥστ’ οὐκέτι τὰς διαθέσεις ἃς θεραπεύομεν , ἐπισκεψόμεθα καὶ παρ’ αὐτῶν ἔνδειξιν ληψόμεθα ; καίτοί γε τούτου ἀλογώτερον οὐδ’ ἐπινοῆσαι δυνατόν ἐστι . πῶς οὖν ἀναγκαῖαι αἱ κοινότητες αἱ τῶν χρονίων ἑλκῶν εἰσιν , οὐδέν γε ἐνδείκνυσθαι δυναμένου τοῦ χρόνου καθ’ ἑαυτόν ; οὐ δήπου γὰρ ἐπειδὰν ὑπὸ κακοχυμίας ἕλκος ἀναβιβρώσκηται , διάφορον ἔνδειξιν ἀπ’ αὐτοῦ ληψόμεθα μετὰ τέτταρας μῆνας ἧς εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐλάβομεν . ἐγὼ μὲν οὐδ’ ἂν ἐάσαιμι χρονίσαι τὸ τοιοῦτον ἕλκος , ἀλλ’ εὐθέως ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ἐκκόψαιμι τὴν αἰτίαν αὐτοῦ . καὶ γὰρ καὶ γνωρίζειν δυνατόν ἐστι τὴν διάθεσιν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ὡς τὰ πολλὰ , καὶ τὴν ἔνδειξιν ἀπὸ τῆς διαθέσεως λαμβάνειν ἀναγκαῖον . ὁ χρόνος δὲ τί πλέον ἡμᾶς διδάξει τοῦ τῶν ἡμερῶν ἀριθμοῦ μὰ τοὺς θεοὺς οὐκ ἔχω συμβαλεῖν , πλὴν εἰ τοῦτο λέγειν ἠβουλήθη ὁ Θεσσαλὸς , ὡς εἰς διάγνωσιν τῶν τοιούτων ἑλκῶν ἀναγκαῖον ἀναμεῖναι τὸν χρόνον . ἀλλ’ οὕτω γε πρῶτον μὲν ἂν ἰδιώτης εἴη παντάπασιν , εἰ μηδέποτε πρὸ τοῦ χρονίσαι τὸ ἕλκος ὁμολογεῖ διαγνῶναι δύνασθαι τὴν διάθεσιν . ἔπειτα δὲ σαφῶς ἂν ἔτι καὶ τοῦθ’ ὁμολογήσειεν , ὡς ἐξ ἄλλου μὲν ἡ τῆς ἰάσεως ἔνδειξις , ἐξ ἄλλων δὲ ἡ διάγνωσις γίνεται τῆς διαθέσεως . ἔστω γάρ τι συμβάλλεσθαι τὸν χρόνον εἰς τὴν διάγνωσιν · ἀλλ’ ἥ γε ἔνδειξις τῆς ἰάσεως οὐκ ἐκ τοῦ χρόνου . τί γὰρ ἄν εἴη πρὸς ἔπος , εἴ τι χρονίζει τῶν ἑλκῶν , ἐκκόπτειν τὰ κωλύοντα τὴν σύμφυσιν γίνεσθαι καὶ νεωτεροποιεῖν τοὺς πεπονθότας τόπους ; εἰ γὰρ διὰ ῥεῦμα κακόηθες , ὦ γενναιότατε , τὰ χείλη τοῦ ἕλκους ἐν διαθέσει τινὶ γέγονε , τί πλέον ἕξομεν , ἂν περικόψωμεν αὐτὰ πρὶν ἰάσασθαι τὸ ῥεῦμα ; μεῖζον ἐργασόμεθα δηλονότι τὸ ἕλκος , ὥσπερ καὶ ποιοῦσιν ἔνιοι τῶν ὁμοίως ἐκείνῳ θεραπευόντων ἕλκη . τῆς γὰρ αἰτίας μενούσης τῆς καὶ πρότερον αὐτὰ σκληρὰ καὶ τυλώδη ποιησάσης οὐδὲν ἔσται πλέον ἐκ τοῦ περιτέμνειν ἄλλο γε ἢ μέγεθος ἕλκους · πάλιν γὰρ ἐκεῖνα τὰ περιτμηθέντα τοῖς πρότερον ὁμοίως ἔσται τυλώδη καὶ σκληρά . καίτοί γ’ οὐδ’ αὐτὸ τοῦτο προσέθηκεν ὁ σοφώτατος Θεσσαλὸς , ὡς ἐκκοπτέον ἐστὶ τὰ τυλώδη καὶ σκληρὰ καὶ κακόχροα τῶν ἡλκωμένων μορίων , ἀλλ’ ἁπλῶς ἐκκόπτειν κελεύει τὰ κωλύοντα τὴν σύμφυσιν καὶ νεωτεροποιεῖν . εἰ μὲν οὖν ἐκκόπτειν τὰ κωλύοντα τὴν σύμφυσιν αἴτια συνεβούλευε , παλαιός τ’ ἂν ἦν ὁ τοιοῦτος λόγος , ἐγώ τε οὐδὲν ἂν ἐμεμφόμην αὐτῷ , παρῄνηται γὰρ ὑπὸ πάντων σχεδὸν τῶν παλαιῶν ἰατρῶν , ὅσοι γε λόγῳ τινὶ καὶ μεθόδῳ περὶ θεραπείας ἑλκῶν ἔγραψαν , ὡς ἐκκοπτέον ἐστὶ τὰς ἐργαζομένας αἰτίας αὐτὰ , καθάπερ , οἶμαι , καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων νοσημάτων . οὐ γὰρ δὴ ἐπὶ μὲν τῶν ἑλκῶν ἔτι μενούσης τῆς ποιούσης αὐτὰ αἰτίας κάλλιον ἐκείνην πρότερον ἐκκόπτειν , ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων νοσημάτων οὐ κάλλιον , ἀλλ’ ἐπὶ πάντων ἁπλῶς ὧν τὸ ποιοῦν ἔτι πάρεστιν ἀπ’ ἐκείνου τῆς θεραπείας ἀρκτέον . εἰ δὲ τὰ κωλύοντα τὴν σύμφυσιν οὐκ ἐπὶ τῶν αἰτίων ἁπάντων ὅσα τοῦτο πέφυκε δρᾷν , ἀλλ’ ἐπὶ τῶν χειλῶν εἴρηκε μόνον , ὡς ἐξ ὧν ἐπιφέρει δῆλός ἐστιν , πλέον ἀγνοεῖν ἔοικεν ἢ γινώσκειν εἰς ἑλκῶν ἴασιν . εἴη μὲν γὰρ ἄν ποτε καὶ τοῦτο μόνον αἴτιον τοῦ μὴ θεραπεύεσθαι τὸ ἕλκος · εἴη δ’ ἂν οὐδὲν ἧττον , ὡς εἴρηται , καὶ ἡ χωρὶς ὄγκου παρὰ φύσιν ἐν τοῖς ἡλκωμένοις μέρεσι δυσκρασία καὶ ἡ μετ’ ὄγκου μέν τινος , ἀλλ’ οὐ πάντως τοῦ γε περιτομῆς δεομένου · καὶ πρὸς τούτοις ἔτι σκιῤῥὸς ὑπερκείμενος , ἢ σπλὴν μέγας , ἤ τις ἐν ἥπατι κακοπραγία καὶ χωρὶς τούτων ἁπάντων ἀτονία τοῦ μέρους αὐτοῦ τοῦ πεπονθότος , ἐπίτασις οὖσα δυσκρασίας καὶ ἥδε · καὶ μὲν δὴ καὶ ἡ καθ’ ὅλον τὸ σῶμα κακοχυμία μέγιστον τῶν αἰτίων ὅσα λυμαίνεσθαι τοῖς ἕλκεσι πέφυκεν . ἐνοχλεῖ δ’ οὐδὲν ἧττον αὐτοῖς καὶ ἡ καλουμένη πληθώρα . τούτων ἕκαστον εἰ κελεύοι ἐκκόπτειν Θεσσαλὸς , ἐπαινῶ τὸν ἄνθρωπον , ὡς ἑπόμενον τοῖς παλαιοῖς · εἰ δὲ τὰ χείλη μόνον , ἓν ἐκ πολλῶν ἔγνωκε , ὃ μηδὲ τοὺς αἰπόλους λανθάνει . εἰ γὰρ σκληρὰ καὶ τετυλωμένα καὶ πελιδνὰ καὶ μέλανα καί τινα ἄλλην ἐπίσημον ἄχροιαν ἔχοντα θεάσαιτό τις αἰπόλος ἕλκους χείλη , πάντως τολμήσει περικόπτειν αὐτά . καὶ γάρ τοι καὶ προχειρότατόν ἐστι τὸ περικόψαι · μεῖζον δέ γε καὶ τεχνικώτερον ἰᾶσθαι φαρμάκοις . Θεσσαλὸς δὲ οὔτε τῶν ὑπὸ φαρμάκων δυναμένων μαλαχθῆναι χειλῶν εἰς γνῶσιν ἧκέ ποτε , καὶ γὰρ καὶ λέγουσιν αὐτὸν ἀποστῆναι τελέως τοῦ τοιούτου μέρους τῆς τέχνης , ὥσπερ οὖν ἐμφαίνει καὶ αὐτὸς , οὔθ’ ὅλως ἐμπειρίαν ἢ λογικὴν ἐπιστήμην ἔοικεν ἔχειν οὐδενὸς φαρμάκου · καθότι καὶ τοῦτο διὰ τοῦ περὶ φαρμάκων ἐνδείκνυται βιβλίου . ἀλλὰ περὶ μὲν τῶν ἐν ἐκείνοις οὐκ ὀρθῶς εἰρημένων ἐπὶ προήκοντι τῷ λόγῳ διαλέξομαι · περὶ δὲ τῆς τῶν χρονίων ἑλκῶν ἰάσεως , ἣν ἐν τῇ προγεγραμμένῃ ῥήσει Θεσσαλὸς ἐποιήσατο , πρόκειταί μοι τό γε νῦν εἶναι διελθεῖν . ἄμεινον μὲν ἦν δήπου μὴ χρόνια καλεῖν , ἀλλὰ κακοήθη ταῦτα , καὶ τὴν φύσιν αὐτῶν ἐκδιηγήσασθαι καὶ τὰς αἰτίας τῆς γενέσεως εἰπεῖν καὶ τὴν θεραπείαν ἑκάστου , τὴν μὲν ὡς ἐφ’ ἕλκει κοινὴν ἁπάντων αὐτῶν οἴαν ἐν τῷ τρίτῳ γράμματι διῆλθον · ἰδίαν δ’ ἐφ’ ἑκάστου , κατὰ τὸ τῆς ἐργαζομένης αἰτίας εἶδος , ὡς ἐν τούτῳ τῷ λόγῳ διωρισάμην . ὁ δὲ οὐδὲν τούτων ποιήσας καὶ νεωτεροποιεῖν τοὺς ἡλκωμένους τόπους ἀξιοῖ καὶ παραπλήσια τοῖς νεοτρώτοις ἀπεργασάμενος ἐναίμους ἰᾶσθαι . τοῦτο μέν γε ναὶ μὰ τὸν Ἀσκληπιὸν ἐναργῶς ἄν τις γνωρίσειε τοῖς ἔργοις τῆς τέχνης ἐγγεγυμνασμένος , ὡς ὑπ’ ἀνθρώπου γέγραπται ταῦτα μηδέποτε προνοήσαντος ἕλκους . ἐναίμως ἰᾶσθαι δύναταί τις , ἕλκος χρόνιον ὅμοιον τοῖς νεοτρώτοις ἐργασάμενος , ἀγκτῆρσι συναγαγὼν , ἢ ῥάψας αὐτοῦ τὰ χείλη · ἢ τούτων μὲν οὐδενὶ , ἐναίμῳ δέ τινι φαρμάκῳ καὶ μόνῃ σὺν αὐτῷ θαῤῥήσας ἐπιδέσει ; τίς οὐκ οἶδεν ὡς πᾶν ἕλκος κακόηθες εὐθὺς καὶ κοῖλόν ἐστιν , ὡς ἂν ἐξ ἀναβρώσεως γενόμενον ; ἆρ’ οὖν , ὦ σοφώτατε Θεσσαλὲ , πρὶν σαρκωθῆναι τὸ κοῖλον ἕλκος , εἰς σύμφυσιν ἀχθῆναι δύναται ; ἢ οὐ τοῦτ’ ἔστι τὸ ἐναίμως ἰᾶσθαι ; μάτην τοίνυν αὐτὸς σὺ τῶν κοίλων ἑλκῶν τὸν σκοπὸν οὐ κόλλησιν , ἀλλὰ πλήρωσιν ἔγραψας . εἰ δὲ καὶ μὴ δι’ ἑαυτὸ κοῖλον ἦν ἅπαν ἕλκος κακόηθες , ἀλλά τοί γ’ ἐν τῷ νεωτεροποιεῖν , αὐτοῦ τὰ χείλη περικόπτοντας ὡς σὺ κελεύεις , ἐξ ἀνάγκης οἶμαι καὶ κοῖλον γίνεται καὶ πλείστην ἴσχει τῶν χειλῶν τὴν διάστασιν · ὥστ’ οὐκ οἶδα πῶς ἔτι κολλήσεις αὐτὸ καὶ συμφύσεις ἐναίμως . εἰ γὰρ προσάγειν ἐπιχειρήσεις βιαίως τὰ διεστῶτα πάμπολυ χείλη , φλεγμανεῖ μὲν ἐξ ἀνάγκης , οὐ συμφύσεται δέ . τούτου καὶ μόνου συνιέναι μοι δοκεῖ καὶ Θεσσαλός · ἐπιφέρει γοῦν , κᾂν μὴ κρατηθῇ , παρηγορεῖν τὴν φλεγμονήν . ἄμεινον δὲ ἦν γράψαι καὶ μὴ κρατηθέντων παρηγορεῖν τὴν φλεγμονὴν , ἐξ ἀνάγκης γὰρ οὐ κρατηθήσεται . ἀλλ’ εἰ καὶ τοῦτο συγχωρηθείη τῷ Θεσσαλῷ καὶ παρέλθοιμεν αὐτὸ καὶ μὴ λίαν ἀκριβῶς ἐξετάζοιμεν , ὅτι γε τελέως ἀποκεχώρηκε τῆς κοινότητος ἧς αὐτὸς ὑπέθετο πρόδηλον παντί . εἰ γὰρ τὸ ἐμποδίζον ἐξαιρήσομεν , οὐδὲν ἔτι περὶ τῆς τῶν χρονίων ἑλκῶν ὡς χρονίων κοινότητος ληψόμεθα . ἀλλ’ ἔστω καὶ τοῦτο . θεασώμεθα δὲ τὰ ἐφεξῆς , γράφει γοῦν ὧδε · τὰ δ’ εἰς οὐλὴν ἐρχόμενα καὶ ἀναλυόμενα κατὰ μὲν τοὺς παροξυσμοὺς καὶ τὰς ἑλκώσεις ὁμοίως θεραπεύειν τοῖς προσφάτως φλεγμαίνουσι . μετὰ δὲ ταῦτα φησί · φοινίσσειν τὰ κύκλῳ μέρη τῷ διὰ τοῦ νάπυος μαλάγματι . τί φῄς , ἄνθρωπε , κᾂν δριμὺ , κᾂν θερμὸν ῥεῦμα τὸ φερόμενον ᾖ , φοινίσσειν χρὴ νάπυϊ τὸ μόριον ; ἵν’ ὅπερ ἐν πολλῷ χρόνῳ πάσχειν ὑπὸ τοῦ ῥεύματος ἔμελλεν , ὑπὸ τοῦ Θεσσαλείου ταχέως πάθοι φαρμάκου , πᾶν ἑλκωθέν τε καὶ ἀναβρωθέν ; τὰς γὰρ διὰ ψύξιν ἢ ὑγρότητα πολλὴν ἄνευ θερμασίας ἐπιφανοῦς ἀτονίας τῶν μερῶν φοινιγμοῖς ἐθεράπευον οἱ παλαιοί . σὺ δ’ ἑξῆς ἐπὶ πάντων χρᾷ , πρῶτον μὲν αὐτὸ τοῦτο μὴ διορισάμενος , εἴτε δι’ ἀτονίαν τοῦ μέρους , εἴτε διὰ κακοήθειαν τοῦ ῥεύματος , οὐ θεραπεύεται τὸ ἕλκος . ἔπειτα δ’ ὑπαλλάττων τὴν τάξιν . ὅταν γὰρ κατακαύσας τῷ νάπυϊ τὸ μέρος ἀνύσῃς μηδὲν , ἐπὶ τὴν τοῦ παντὸς σώματος ἔρχῃ θεραπείαν ἔμπαλιν δ’ , οἶμαι , καὶ τῷ λόγῳ καὶ τῇ πείρᾳ περὶ τούτων ἔγνωσται , τὸ σύμπαν σῶμα πρότερον ἀπέριττον ἐργασαμένους τολμᾷν ἐπιφέρειν τι τῷ μορίῳ θερμαῖνον καὶ δριμὺ φάρμακον . ἕλκειν γὰρ ἐφ’ ἑαυτὰ πέφυκεν ἐξ ὅλου τοῦ σώματος ἅπαντα τὰ τοιαῦτα δίκην σικύας . ἐὰν μὴ φθάσῃς κενώσας αὐτὸ , χορηγίαν ῥεύματος ἐγκαταλείψεις τῷ δριμεῖ φαρμάκῳ . τοῦτο καὶ τοῖς ἐμπειρικοῖς ἰατροῖς ὡμολόγηται καὶ τοῖς δογματικοῖς · τοῦτο καὶ τοῖς ἀρίστοις ἐδόκει τῶν φιλοσόφων · ἐπειδὴ γὰρ κᾀκείνων μέμνηται Θεσσαλὸς , οὐ χεῖρον αὐτοὺς ἐπικαλέσασθαι μάρτυρας , ὡς ὀφθαλμὸν οὐκ ἐγχωρεῖ καλῶς ἰάσασθαι πρὸ τῆς ὅλης κεφαλῆς , οὐδὲ ταὐτὴν ἄνευ τοῦ παντὸς σώματος . οὕτως Ἀριστοτέλης καὶ Πλάτων ἐγίνωσκεν ὑπὲρ νοσημάτων ἰάσεως · οὕτω δὲ καὶ Ἱπποκράτης καὶ Διοκλῆς καὶ Πραξαγόρας καὶ Πλειστόνικος καὶ πάντες οἱ παλαιοί . Θεσσαλὸς δὲ μόνος ἔμπαλιν ἐπὶ τὸ διὰ τοῦ νάπυος ἥκει φάρμακον πρῶτον · εἶθ’ ὕστερον ἐπιμελεῖται τοῦ παντὸς σώματος · οὔκουν οὐδ’ ἐνταῦθα φρονίμως οὐδὲν ὑποτιθέμενος . ἐνὸν γὰρ ἅπαξ ἐκκενώσαντα τὸ σῶμα καθαίροντι φαρμάκῳ , μετὰ τοῦτο χρηστῶς ἀνατρέφειν , ἀναφωνήσεώς τε μέμνηται καὶ γυμνασίων αἰωρήσεών τε καὶ διαίτης ἐκ περιόδου μεταβαλλομένης καί τινος ἀπὸ ῥαφανίδων ἐμέτου · κᾄπειτα τὸν κολοφῶνα τούτοις ἐπάγει , τὸν ἐλλέβορον αὐτὸν , ὁ χωρὶς περιεργίας ἐπαγγειλάμενος ἅπαντα θεραπεύειν . ἐγὼ δ’ οὐδ’ ἐπινοῆσαι δύναμαι πῶς ἄν τις χεῖρον , ἢ μακρότερον , ἢ περιεργότερον ἕλκος ἰάσαιτο . φέρε γὰρ , ἵν’ ὥσπερ ἔργῳ πολλάκις ἑωράκαμεν , οὕτω καὶ τῷ λόγῳ πλάσωμεν ἄνθρωπον ἰάσεως ἕλκους κακοήθους δεόμενον . ἔστω τις ὑγιαίνων μὲν τἄλλα , κνησάμενος δ’ ἐξαίφνης ὁτιοῦν μόριον , εἰ βούλει πῆχυν , ἐγειράτω παραχρῆμα φλύκταιναν · εἶτ’ αὖθις καὶ αὖθις κνησμῶδες γιγνέσθω ταὐτὸ τοῦτο μόριον · ἐκραγείσης δὲ τῆς φλυκταίνης ἕλκος κακόχρουν , ἀνωμάλως ἀναβιβρωσκόμενον γενέσθω · καὶ ταῦτ’ ἐν τρισὶν ἢ τέτταρσιν ἡμέραις ἀπὸ τῆς ἀρχῆς συμπιπτέτω . λεγέτω δή τις ἐνταῦθά μοι τῶν Θεσσαλείων ἰατρῶν ὅντινα χρὴ τρόπον ἰᾶσθαι τὸ τοιοῦτον ἕλκος . ἐγὼ μὲν γάρ φημι κακόηθές τε πάντως ὑπάρχειν αὐτὸ καὶ διὰ τοῦτο συνεπισκέψομαι παραχρῆμα τὴν τοῦ παντὸς σώματος διάθεσιν , ὁποία τίς ἐστιν . εὑρήσω γὰρ ἔκ τε τῶν περὶ τὸ ἕλκος συμπτωμάτων κᾀκ τῶν περὶ σύμπαν τὸ σῶμα φαινομένων σημείων , ὁποῖος μάλιστα τὴν ἰδέαν ἐστὶν ὁ πλεονάζων χυμός · καὶ τοῦτον ἐκκενώσω φαρμάκῳ παραχρῆμα · καὶ οὐκ ἀναμενῶ τὸν πῆχυν ὅλον τἀνθρώπου διάθεσίν τινα κακοήθη καὶ δυσίατον σχεῖν . οἱ δ’ ἀπὸ τοῦ Θεσσαλοῦ , τὰς ἐκείνων δηλονότι φυλάττοντες ὑποθήκας , πρῶτον ἀναμενοῦσι χρόνιον γενέσθαι τὸ ἕλκος , ἵν’ εἰς τὴν θαυμαστὴν ἐμπέσῃ κοινότητα νῶν χρονίων ἑλκῶν , ὥσπερ οὐκ ὂν ἄμεινον μακρῷ κακοηθῶν ἑλκῶν , ἀλλὰ μὴ χρονίων ἐνδεικτικὴν θεραπείας ὑποθέσθαι κοινότητα . εἶτα δυοῖν θάτερον , ἢ ἐκκόψουσι καὶ νεωτεροποιήσουσι καὶ συνάξουσιν ὡς εἰς κόλλησιν , ἢ πρῶτον μὲν τῷ διὰ τοῦ νάπυος χρήσονται φαρμάκῳ , τούτου δ’ ἀνύσαντος μηδὲν ἐπὶ τὰς ἀναφωνήσεις τε καὶ τὰς αἰωρήσεις καὶ τὰ ἄλλα γυμνάσια καὶ τὰς τῆς διαίτης κατὰ περιόδους μεταβολὰς ἀφίξονται · κᾄπειτα καὶ τοῖς ἀπὸ ῥαφανίδων ἐμέτοις χρήσονται , καὶ μηδὲ τούτων ἰασαμένων τὸ ἕλκος ἐλλέβορον δώσουσιν · ἂν δὲ μηδ’ οὗτος ἀνύσῃ μηδὲν , ἀποπέμψουσιν εἰς Λιβύην τὸν ἄνθρωπον · ἔτι γὰρ τοῦτ’ ἔδει προσγεγραφέναι τὸν Θεσσαλὸν ἐπὶ τῇ θαυμαστῇ τῶν ἑλκῶν τῶν κακοηθῶν ἰάσει . κατατρίβει γοῦν ἐν ἀναφωνήσεσιν , αἰώραις τε καὶ τοῖς τοιούτοις ὥσπερ καχεξίαν , ἀλλ’ οὐ κακοχυμίαν θεραπεύων . καὶ τί θαυμαστὸν , εἰ μήτε γνωρίζειν ὁμολογοῦσιν ἄρτι συνιστάμενον ἕλκος κακόηθες , ἀναμένουσί τε χρόνιον αὐτὸ γενέσθαι καὶ πολλάκις μὲν ἐπουλωθῆναι , πολλάκις δ’ ἀναλυθῆναι πρὸ τοῦ γνῶναι τί ποιητέον ἐστὶν , ὅπου καὶ τοὺς ὁπωσοῦν πυρέξαντας ὑπερβάλλειν ἀξιοῦσι τὸν διὰ τρίτης ἡμέρας ἤτοι γενησόμενον ἢ μὴ γενησόμενον παροξυσμόν · οὕτως ἀκριβῶς ἄρα τὴν περὶ κρίσεων ἐκμεμαθήκασι θεωρίαν , ἢ τῆς μελλούσης ἀκμῆς τοῦ νοσήματος ὑπάρχουσι προγνωστικοὶ . τί δὴ συμβαίνει πολλάκις ; ἐπὶ τῆς κλίνης κατασήπεσθαι τοὺς ἀνθρώπους ὑπ’ αὐτῶν , ἀπηλλάχθαι δυναμένους εὐθὺς ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν ἡμερῶν . οὐχ ἅπαξ γὰρ ἡμεῖς , ἢ δὶς , ἢ τρὶς , ἀλλὰ μυριάκις αὐτοί τε πολλοὺς τῶν πυρεξάντων ἐλουσάμεθα , ἅμα τῷ παύσασθαι τὸν πρῶτον παροξυσμόν · τούς τε διδασκάλους ἡμῶν ἐθεασάμεθα ταὐτὸ τοῦτο ποιοῦντας · ἀδεῶς τε τοῦ λοιποῦ διαιτᾶσθαι συνεχωρήσαμεν , ὡς οὐκ ἂν ἔτι πυρέξοντας , οὓς ὁ σοφώτατος Θεσσαλὸς , ὁ τὴν πρώτην διάτριτον ἐξευρὼν , ἐταρίχευσεν ἂν ὅλαις , οἶμαι , τρισὶ λιμοκτονήσας ἡμέραις · εἶθ’ οὕτως ἔθρεψεν ἂν , οἶμαι , δηλαδὴ μετρίως τεταρταίους . εἶτα κατ’ ὀλίγον ἀνακομίζων μόλις ἑκταίους ἢ ἑβδομαίους ἀπέλυσεν ἂν ἐπὶ τὰ συνήθη τοὺς ἅπαξ πυρέξαντας . οὕτως ἀεὶ κατασήπουσι τοὺς ἀνθρώπους ἐν τοῖς πάθεσι , κᾂν ἀπαλλαγῆναι ῥᾳδίως αὐτῶν ἦν δυνατόν . ὀλιγίσταις οὖν ἡμέραις οἷόν τε θεραπευθῆναι κακόηθες ἕλκος ἀρχόμενον ὁ Θεσσαλὸς εἰς ἐνιαυτὸν ἢ καὶ πλείονα χρόνον ἐκπίπτειν ἐᾷ . τὸ γὰρ ἀναμένειν πολλάκις μὲν αὐτὸ συνουλωθῆναι , πολλάκις δ’ ἀναλυθῆναι , ἵν’ εἰδῇ εἰ κακόηθες , κᾄπειτα τῆς θεραπείας ἀρξάμενον . οὐδ’ οὖν οὐδὲ τότε καθαίρειν εὐθὺς , ἀλλὰ τῷ διὰ τοῦ νάπυος μὲν πρῶτον , εἶτ’ αἰώραις ἀναφωνήσεσί τε καὶ διαίταις χρῆσθαι , κᾄπειτα ῥαφανῖσιν , εἶθ’ οὕτως ἐλλεβόρῳ , τί ἄλλο ἢ ἐνιαυτὸν ἀναμένοντός ἐστιν ; εἶτ’ ὦ πρὸς θεῶν ἓξ ἡμερῶν , ἢ τὸ πλεῖστον ἑπτὰ , δυναμένου τἀνθρώπου τεθεραπεῦσθαι , μῆνας ἀναμενοῦμεν πολλοὺς ; ἵνα δηλαδὴ πρῶτον μὲν γνῶμεν εἰ χρόνιόν ἐστιν , ἔπειτα δ’ ἀρξώμεθα τῆς θεραπείας ; καὶ τίς ἦν ἀνάγκη χρονίων ἑλκῶν ἰδίαν ὑποθέσθαι κοινότητα , μηδὲν εἰς τὰς ἰάσεις ἡμᾶς ὠφελοῦσαν ; ἐνὸν μὴ χρονίων , ἀλλὰ κακοηθῶν , οὐ κοινότητα μὰ Δία οὐδὲ τούτων ἐνδεικτικὴν , ἀλλὰ θεραπείαν γράψαι . συμβέβηκε μὲν γάρ τισιν ἕλκεσί τε καὶ νόσοις κακοήθεσιν ὑπάρχειν , οὐ μὴν ἀπὸ τούτου γε ἡ τῆς θεραπείας ἔνδειξις , ἀλλ’ ἡ μὲν διάθεσις αὐτὴ τὸν πρῶτον τῆς ἰάσεως . ὑπαγορεύει σκοπόν · ἐξ ἐκείνου δ’ εὑρίσκεται τὰ ποιητέα καθ’ ὃν ἐγὼ διελήλυθα τρόπον . ὥστε τοῦτ’ ἔστι τὸ μεθόδῳ θεραπεύειν , ὃ ποιοῦμεν ἡμεῖς ἑπόμενοι τοῖς παλαιοῖς · εἴ γε χρὴ τὴν μέθοδον ὁδόν τινα εἶναι καθόλου μίαν ἁπάντων κοινὴν τῶν κατὰ μέρος . ὁ δέ γε κᾀν τούτῳ σφάλλεται καὶ τὸ πάντως ὑπάρχον τοῖς ὁτιοῦν μεθόδῳ ποιοῦσι , τοῦτο τὴν μέθοδον αὐτὴν εἶναι νομίζει . γνῶσιν μὲν γὰρ ἔχειν ἀναγκαῖόν ἐστι τὸν μεθόδῳ πᾶν ὁτιοῦν ἐργαζόμενον ὁμοιότητός τε καὶ ἀνομοιότητος , οὐ μὴν αὐτό γε τοῦτ’ ἔστιν ἡ μέθοδος , ὁμοίου τε καὶ ἀνομοίου γνῶσις . οὐδὲ τοῦτο λέγει Πλάτων ἢ Ἀριστοτέλης , ὧν τολμᾷ καταψεύδεσθαι Θεσσαλός · ἀλλὰ γὰρ οὐ τοῦ παρόντος καιροῦ ταῦτ’ ἐξελέγχειν . αὖθις οὖν ἐπὶ τὴν θεραπευτικὴν μέθοδον ἐπάνειμι καὶ δείξειν ἐπαγγέλλομαι τήν τε ἀρχὴν αὐτῆς μίαν ἐν ἁπάσαις ταῖς ἰάσεσι , τήν τε ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ὁδὸν ἕως τοῦ τέλους ὁμοίαν ἐν ἅπασι τοῖς κατὰ μέρος . ὥστ’ εἰ καὶ καθ’ ἕκαστον πάθος ἰδία τις φαίνοιτο μέθοδος ἰάσεως , ἀλλὰ τό γε κοινὸν ἐφ’ ἁπάσαις γένος ἓν ὑπάρχει . ἄρχεσθαι μὲν γὰρ ἀεὶ χρὴ τῆς ἐνδείξεως ἀπὸ τῆς διαθέσεως , ἣν θεραπεύειν ἐπιχειροῦμεν · ἐπισκέπτεσθαι δὲ καὶ διορίζεσθαι πότερον ἤδη πέπαυται τὸ ποιῆσαν αἴτιον τὴν διάθεσιν , ἢ καὶ νῦν ἔτι συνεπαύξει τε καὶ ποιεῖ · κᾄπειτα πεπαυμένου μὲν ἐπὶ τὴν ἐν τῷ τρίτῳ τῶνδε τῶν ὑπομνημάτων εἰρημένην μέθοδον ἰτέον · ἔτι δὲ ποιοῦντος ἐπὶ τὴν ἐν τῷδε . τῇ γὰρ αὐτῇ μεθόδῳ τῇδε καὶ φλεγμονῆς καὶ πυρετοῦ καὶ πάντων ἁπλῶς τῶν νοσημάτων τὰς ἰάσεις ἐξευρήσομεν , εἰ μὲν μηκέτι γίγνοιτο μηδὲν , μὴ προσχρώμενοι τοῖς προηγησαμένοις αἰτίοις , ἀλλ’ ἐξ αὐτῆς μόνης τῆς διαθέσεως ὁρμώμενοι · εἰ δέ τι καὶ νῦν γίγνοιτο , καὶ διττὸν σκοπὸν τῆς θεραπείας ὑποτιθέμενοι καὶ τἄλλ’ ἑξῆς ὡς εἴρηται ποιοῦντες . ἀλλὰ γὰρ καὶ τῆς ἀναισθησίας τῶν ἑπομένων τῷ Θεσσαλῷ θαυμάζειν ἄξιον · οὐκ ἐπειδὰν ἐν τοῖς τοιούτοις ἁμαρτάνωσιν , ἀλλ’ ὅτι δυσπαθείας τε καὶ μετασυγκρίσεις , ἀτονίας τε καὶ ῥώσεις καὶ πολλὰ τοιαῦθ’ ἕτερα λέγοντες ὀνόματα σημαινόμενα πρὸς αὐτῶν , οὐδέπω καὶ νῦν ἐρωτηθέντες , ἀποκρίνασθαι δύνανται . τί γάρ ἐστι τὸ μετασυγκρίνειν τὴν ἕξιν ἐπὶ τῶν χρονιζόντων ἁπάντων οὔθ’ ὡσαύτως ἀλλήλοις οὔτε σαφῶς οὔτε νουνεχῶς ἀποκρίνονται . εἰ μὲν οὖν ἢ παλαιὸν ἢ παρά τινι τῶν Ἑλλήνων ἦν γεγραμμένον τοὔνομα , τάχ’ ἂν ἴσως ἐξ ὧν ἐκεῖνοι γράφουσιν ἐνοήσαμεν ἐφ’ ὅτου πράγματος ἐπιφέρουσιν αὐτό · νυνὶ δὲ , τῆς γὰρ τούτων ἐμπληξίας ἐστὶν οἰκεῖον , ἀπὸ τῆς Ἀσκληπιάδου γεγεννημένον ὑποθέσεως , ὥσπερ καὶ τἄλλα αὐτῶν δόγματα δίκαιοι δήπουθεν εἰσὶ τοὺς ἰδίους ὀνείρους ἐξηγεῖσθαι · ὅθεν συγκρίνεσθαι τὰ σώματα καὶ διακρίνεσθαι τοῖς ὄγκους καὶ πόρους ὑποθεμένοις , ἢ ἄτομα καὶ κενὸν , ἢ ὅλως ἀπαθῆ καὶ ἀναλλοίωτα τὰ πρῶτα στοιχεῖα , μόνοις ἐγχωρεῖ λέγειν , ὥσπερ οὖν καὶ λέγουσι καὶ συνεχῶς αὐτοῖς χρῶνται τοῖς ὀνόμασι . καὶ δῆτα καὶ ὁ Θεσσαλὸς ἐν τῷ κανόνι ταύτας κατασκευάζων τὰς ἀρχὰς νεωτεροποιεῖ μέν τε κᾀκεῖ παρὰ τὰ Θεμίσωνί τε καὶ Ἀσκληπιάδῃ δοκοῦντα · διδάσκει δ’ οὖν ὅμως τὴν ἑαυτοῦ γνώμην οὐκ ἀσαφῶς . οὐ γὰρ ἁπλῶς ὡς Ἀσκληπιάδης ἐν συμμετρίᾳ μέν τινι πόρων τὸ ὑγιαίνειν ἡμᾶς ὑποθέμενος , ἐν ἀμετρίᾳ δὲ τὸ νοσεῖν , ἐπάνοδον εἶναι τὴν θεραπείαν εἰς τὴν ἀρχαίαν συμμετρίαν τῶν πόρων ὑπέλαβεν , οὕτω καὶ ὁ Θεσσαλὸς , ἀλλὰ τὸν τρόπον τῆς ποροποιΐας ὅλον ὑπαλλάττεσθαι νομίζει , κᾀκ ταύτης τῆς ὑπολήψεως ἥκει τὸ μετασυγκρίσεως ὄνομα , ταὐτὸν δηλοῦν δυνάμει τῷ τῆς μεταποροποιήσεως . οὐκ ἐχρῆν δ’ αὐτὸν ἐν οἷς ἀποχωρεῖν τῶν ἀδήλων κελεύει καὶ μόναις προσέχειν τὸν νοῦν ταῖς ἐναργῶς φαινομέναις κοινότησιν , ἐν τούτοις ἔτι δογματικοῖς χρῆσθαι τοῖς ὀνόμασιν . ἀλλὰ μὴ δογματικῶς ἄκουε λέγοντος αὐτοῦ , φασὶν , ἀλλ’ ἀφελῶς · εἰώθασι γὰρ οὕτως ἀντιλαμβάνεσθαί τινες τῶν ἀπ’ αὐτοῦ , πάλιν ἐφ’ ἕτερον ἡμᾶς ἄγοντες ὄνομα τὴν ἀφέλειαν , ἣν οὐδ’ αὐτὴν ἐγὼ γοῦν ἔχω νοῆσαι τί δηλοῖ . εἰ μὲν γὰρ ὡς αὐτοὶ καὶ τοῦτ’ ἐξηγοῦνται , πάλιν εἰς ἕτερον ὄνομα μεταλαμβάνοντες ληρωδέστερον τὸ βιωτικῶς , εἶτ’ αὖθις καὶ τοῦτ’ ἐξηγούμενοι φασὶ δηλοῦσθαι πρὸς αὐτοῦ τὸ τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων ὡσαύτως , ἴσον ἂν εἴη δήπου τὸ ἀφελῶς τῷ μὴ διηρθρωμένως μηδ’ ἀκριβῶς , ἀλλ’ ἀτέχνως τε καὶ χωρὶς ἐπιστήμης ἁπάσης · φθέγγονται μὲν γὰρ οἱ προπετέστεροι τῶν ἀνθρώπων ὀνόματα τεχνικὰ μετά τινων ὑπονοιῶν οὐδὲν ἐχουσῶν ἔρεισμα , τοῖς δ’ ἐρωτήσασιν ὅ τι ποτὲ δηλοῦσιν οὐκ ἔχουσιν ἀποκρίνασθαι σαφῶς . εἰ δὲ τοῦθ’ ὁμολογοῦσι καὶ οἱ Θεσσάλειοι πεπονθέναι , φθέγγεσθαι μέν τινα , μὴ γινώσκειν δ’ ἀκριβῶς ἃ λέγουσιν , αὐτὸ δήπου προσίενται τὸ πρὸς ἡμῶν αὐτοῖς ὀνειδιζόμενον . ἡ γοῦν μετασύγκρισις εἰ μὲν ἐπὶ τοῦ τὴν ποροποιίαν ἐναλλάττεσθαι λέγοιτο , νοῦν μὲν ἕξει τινὰ καὶ δηλώσει τι πρᾶγμα , ληρώδης δ’ ἔσται πολυειδῶς . οὔτε γὰρ ἐξ ὄγκων καὶ πόρων τὰ σώματα ἡμῶν συνέστηκεν οὔτ’ εἰ καὶ τοῦτ’ ἀληθὲς ἦν , ἔχει τις δεῖξαι πῶς ἐξαλλάττει τὸ νᾶπυ τὴν ποροποιίαν , οὔτ’ εἰ καὶ τοῦτ’ εἶχέ τις δεῖξαι , κατὰ τὴν ἀκολουθίαν ἦν τῆς αἱρέσεως αὐτῶν , ἀρκεῖσθαι φασκόντων ταῖς φαινομέναις κοινότησι . μὴ τοίνυν μηδὲ χρήσθωσαν τῷ ὀνόματι , μηδὲ πράγμαθ’ ἡμῖν παρεχέτωσαν · ἔνεστι γὰρ δήπου καὶ χωρὶς τοῦ χρήσασθαι τῷ τῆς μετασυγκρίσεως ὀνόματι τὴν θεραπείαν εἰπεῖν τῶν χρονιζόντων ἑλκῶν ἑτέροις ὀνόμασιν , ὥσπερ καὶ οἱ ἐμπειρικοὶ ποιοῦσιν . ὅτι δὲ καὶ ἡ τῆς ἀτονίας προσηγορία κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον αὐτοῖς φλυαρεῖται δέδεικται πρόσθεν ἐν τῷ δευτέρῳ λόγῳ . εἰ μὲν γὰρ ὡς ἐμπειρικοὶ προσφέρονται τοὔνομα , πλέον οὐδὲν δηλοῦσι τοῦ μὴ σώζεσθαι τὴν ἐνέργειαν · εἰ δέ τινας ὑποτίθενται δυνάμεις τὸ ζῶον διοικεῖν , οἵας ἡμεῖς τε λέγομεν ἅπαντές τε σχεδὸν οἱ παλαιοὶ , πρὸς τῷ τοῖς Ἀσκληπιάδου δόγμασιν ἐναντία τίθεσθαι καὶ τῶν ἀδήλων τε καὶ διαπεφωνημένων ἐφάψονται , καίτοι φεύγειν ταῦτα παρακελευόμενοι . τί λέγεις ὦ ἄνθρωπε ; τὸ μετασυγκρίνειν ἀποσαφήνισον ἡμῖν . εἰ μὲν γὰρ τὸ τοὺς πόρους ὑπαλλάττειν , καὶ ψεύδῃ καὶ τῶν ἀδήλων ἐφάπτῃ · εἰ δ’ αὐτὸ τοῦτο τὸ ῥώννυσθαί τε καὶ ὑγιάζεσθαι τὸ μόριον τοῦ σώματος , ἢ τὸν ἄνθρωπον ὅλον , οὐδὲν ἂν πλέον ἐνταῦθα τῶν ἐμπειρικῶν ἀποφαίνῃ , πλὴν ὀνόματος . γιγνώσκουσι γὰρ δήπου κᾀκεῖνοι τῶνδέ τινων προσαγομένων τῶν βοηθημάτων ὑγιάζεσθαι τὸν ἄνθρωπον , ἀλλὰ τί ποιούντων αὐτῶν οὐκ ἴσασιν . οὔτε γὰρ εἰ τοὺς πόρους ὑπαλλάττουσιν αἱ δυνάμεις τῶν βοηθημάτων , οὔτ’ εἰ συμμετρίαν αὐτοῖς ἐκπορίζουσιν , οὔτ’ εἰ σύμπαν ἀλλοιοῦσι κατὰ ποιότητα τὸ θεραπευόμενον μόριον , ἔχει τις εἰπεῖν τῶν ἐμπειρικῶν . ἐκεῖνοι μὲν οὖν σωφρονοῦσιν , ἓν μόνον ἐπίστασθαι λέγοντες , ὡς τῷ τοιῷδε νοσήματι κατὰ τόνδε τὸν καιρὸν προσφερομένου τοῦ διὰ νάπυος φαρμάκου , πολλάκις ἐτήρησαν ὠφέλειαν ἀκολουθοῦσαν . οὐ μὴν μεθόδους γε φθέγγονται καὶ τὰς ὀφρῦς ἀνατείνουσι καὶ σεμνύνονται τῇ τοιαύτῃ γνώσει καὶ τοῖς παλαιοῖς λοιδοροῦνται καὶ τὸν Ἱπποκράτην τὸ μηδὲν ὑπειλήφασιν , ἀλλ’ αὐτὸν τοὐναντίον ἐπαινοῦσί τε καὶ σχεδὸν ἅπαντά φασιν ἀληθεύειν αὐτόν , ὁ δὲ καὶ τούτου καὶ τῶν ἄλλων ἰατρῶν ἁπάντων καταφρονήσας Θεσσαλὸς ἕλκους κοκοήθους ἐμπειρικὴν ἀναγράφων διδασκαλίαν οὐκ αἰσθάνεται · καίτοι γ’ εἰ καὶ τοῦτο δεόντως ἐποίησεν , ἦν ἄν , τι πλέον ἐξειργασμένος · ἀλλὰ γὰρ οὐδὲ τοῦτο ποιεῖν ἔοικεν , ὑπαλλάττων τὴν τάξιν τῶν βοηθημάτων καὶ πρότερον χρώμενος τῷ τοῦ πεπονθότος μέρους , πρὶν ἂν τὸ σύμπαν σῶμα παρασκευάσαι . τοῦτο γὰρ ὑπερβολὴν ἀμαθίας ἔχει · μόνον γοῦν σχεδόν τι τοῖς ἰατροῖς ἅπασιν ὡμολόγηται καίτοί γε τῶν πλείστων διαπεφωνημένων , τὸ πᾶν σῶμα κενὸν καὶ ἀπέριττον ἐργάζεσθαι , πρὶν ὁτιοῦν μόριον ἰσχυροῖς ὑποβάλλειν βοηθήμασιν . εἴτε γὰρ τῇ πείρᾳ κρίνειν ἐθέλει τις ἂν , εἶτε καὶ τῷ λογισμῷ , τρίτον γὰρ οὐδὲν ἕτερον κριτήριον οὔτε κατ’ ἄλλην τέχνην οὔτε καθ’ ὅλον τὸν βίον ἔχομεν , εὑρήσει μέγιστον κακὸν ὑπάρχον , ὅταν τοῦ παντὸς σώματος ἐπικουρίας δεομένου , πρὶν ἐκείνου προνοήσασθαι , τῷ πεπονθότι μορίῳ προσφέρει τις ὁτιοῦν δριμὺ καὶ θερμὸν φάρμακον · ἕλκει γὰρ ἐφ’ ἑαυτὸ δίκην σικύας ἐξ ὅλου τοῦ σώματος τὰ περιττώματα καὶ στηρίζει δυσλύτως κατὰ τὸ πεπονθὸς μέρος . ἄξιον οὖν ἐρέσθαι τοὺς Θεσσαλείους , πόθεν ἐπῆλθε τῷ Θεσσαλῷ τοιαῦτα φλυαρεῖν ὑπὲρ ἑλκῶν κακοηθῶν ἰάσεως · οὔτε γὰρ ἐμπειρικὸς οὐδεὶς τῶν πρόσθεν οὔτε λογικὸς ἀνὴρ οὕτως ἔγραψεν · ἀλλὰ μὴν οὐδ’ αὐτὸς ὁ Θεσσαλὸς , οὐδὲ τῶν ἀπ’ αὐτοῦ τις τολμήσειεν εἰπεῖν ἢ τῇ πείρᾳ συμφωνεῖν ἢ τῷ λογισμῷ τὴν τοιαύτην τάξιν τῶν βοηθημάτων . οὐ μὴν οὐδὲ δεῖξαι δύνανται , πῶς ὁ χρόνος , οὐχ ἡ διάθεσις ἐνδείκνυται · καὶ τὸ τούτου μεῖζόν ἐστι , πῶς αὐτὸς ὁ Θεσσαλὸς , ἀξιῶν σκέπτεσθαι τί τὸ ἐμποδίζον ἐστὶ τὴν συνούλωσιν τῶν ἑλκῶν , καὶ τοῦτ’ ἐκκόπτειν , οὐχὶ τελέως ἐστὶν ἀναίσθητος ; ἅμα μὲν οὐκ εἰδὼς ὡς τοῦτ’ ἀρκεῖ μόνον , ἡ χρονιότης δὲ τῶν ἑλκῶν οὐδέν ἐστι πρὸς ἔπος , ἅμα δὲ ὡς οὐκ ἐφ’ ἑλκῶν μόνον , ἀλλὰ κᾀπὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων νοσημάτων τοῦτο ποιητέον ἐστὶν , ὡς οἱ παλαιοὶ παραινοῦσιν . ἀλλὰ πρὸς ταῦτα μὲν ἡμῖν οὐδὲν ἀποκρίνονται · παρακοὰς δὲ ἑκάστοτε λέγοντες ὡς δῆθεν ἀκριβῶς μεμαθηκότες ἢ τὴν Ἱπποκράτους , ἢ τὴν ἄλλου τινὸς τῶν παλαιῶν γνώμην , ὀρθῶς φασι τὸν Θεσσαλὸν ἀποφῄνασθαι χρονίων ἑλκῶν εἶναί τινα κοινότητα μίαν . οὕτω γοῦν καὶ Ἱπποκράτην γινώσκειν ἐν τῷ περὶ ἑλκῶν ὧδέ πως γράψαντα · καὶ ἀπὸ τῶν πεπαλαιωμένων ἑλκέων ξυμφέρει αἷμα ποιέειν ἀποῤῥέειν πυκινὰ , ὅπως ἂν δοκέῃ καιρὸς εἶναι . τάχα οὖν ἄμεινον ἂν εἴη , καίτοι μὴ προῃρημένον με περὶ τῆς Ἱπποκράτους γνώμης ἐνταυθοῖ διέρχεσθαι , δηλῶσαί τι κᾂν διὰ κεφαλαίων ὑπὲρ αὐτῆς · εἴη δ’ ἂν οὐδὲν ἧττον καὶ τῆς τῶν παλαιῶν διανοίας ἐξήγησις ὅδε ὁ λόγος . ἐκεῖνοι γὰρ οἱ ἄνδρες , ἅτε μήπω δουλεύοντες αἱρέσει δογμάτων , ἀλλὰ καθαρᾷ καὶ ἁπλῇ τῇ διανοίᾳ σπουδάζοντες ἐξευρίσκειν τι χρηστὸν εἰς τὰς ἰάσεις , ἔμελλον δήπου τὰ μὲν ἐκ τῆς πείρας εὑρήσειν , τὰ δὲ ἐκ τοῦ λόγου · καὶ γράψειν γε τὰ εὑρημένα πολλαχόθι μὲν χωρὶς τοῦ προσθεῖναι τὸν τρόπον τῆς εὑρέσεως , ἐνίοτε δὲ καὶ σὺν τούτῳ · καὶ τοῦτό γε ποιήσειν αὐτὸ τῆς ὠφελείας ἕνεκα τῶν ἀναγινωσκόντων · εἰ μὲν γὰρ εἰς τὴν ἐπιδέξιον χρῆσιν τῶν εὑρημένων ἤλπιζόν τι συντελέσειν τοῖς ἔπειτα τὸν τρόπον τῆς εὑρέσεως γνωσθέντα , τηνικαῦτα μὲν ἀκριβῶς ἔγραφον · εἰ δὲ μὴ , περιττόν τε λέγειν ἡγοῦντο καὶ παρέλειπον . ὅτι γὰρ εἴ πέρ τι καὶ ἄλλο , καὶ ἡ βραχυλογία τοῖς παλαιοῖς ἐτετίμητο , πάντες ἤδη τοῦτο γινώσκουσι κᾂν ἐγὼ μὴ λέγω · καὶ διά γε ταύτην τὴν αἰτίαν οὐχ Ἱπποκράτης μόνον , ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι παλαιοὶ τὸ μέσον ὑπερβαίνοντες ἐνίοτε τῷ πρώτῳ τὸ τρίτον συνάπτουσιν . εἰ γὰρ σημεῖον μὲν εἴη τὸ πρῶτον τοῦ δευτέρου , τούτῳ δ’ ἐξ ἀνάγκης ἕποιτο τὸ τρίτον , οὕτως ἐπιφέρουσι τῷ πρώτῳ τὸ τρίτον ὑπερβαίνοντες τὸ δεύτερον . ἔδειξα δὲ πολλάκις τοιαῦτα τούς τ’ ἄλλους παλαιοὺς καὶ μάλιστα πάντων τὸν Ἱπποκράτην γράψαντα , καὶ χρὴ τὸν βουλόμενον ἐθάδα γενέσθαι παλαιᾶς ἐρμηνείας ἐν ἐκείνοις γυμνάσασθαι . νυνὶ δ’ αὐτὸ τὸ προβεβλημένον ἐξηγήσομαι μόνον .
Lemmas: οὐ οὖν ἐν ὄνομα μικρολογέομαι καλός , ἀλλά ἀγαθός λέγω τις μέθοδος ἴασις ἕλκος , οἷος ἐγώ ἐν τε ὁ πρό οὗτος λόγος εἰͅν ὅδε διεξέρχομαι . ἐγώ μέν γάρ καί θαυμάζω ὁ ἀναισθησία ὁ Θεσσαλός , γράφω ὡδί πως ὑπέρ ὁ ὁ κακοήθης ἕλκος ἴασις · εἰμί δέ σφόδρα ἀναγκαῖος καί ὁ κοινότης ὁ ὁ χρόνιος ἕλκος καί μή ὑγιάζω , ἤ κατουλέω καί πάλιν ἀναλύω · πρός ὁ ἐπί μέν ὁ μή συμφύω σκοπέω τίς εἰμί ὁ ἐμποδίζω καί οὗτος ἀείρω , ὁ δέ ἐπουλόω καί ἀναξαίνω ἀναγκάζω κρατέω ὁ οὐλή , μετασυγκρίνω ὁ πάσχω μέρος , ἤ καί κοινός ὅλος ὁ σῶμα καί δυσπαθής οὗτος ποιέω διά ὁ οὗτος δράω βοήθημα . οὗτος μέν οὖν ὁ Θεσσαλός ἐν ὁ περί χειρουργία βιβλίον κατά ἀρχή εὐθύς προλέγω ἐν ὁ ἐφεξῆς ἐπί πολύς ὧδε πως ὑπέρ αὐτός οὗτος γράφω · ὁ δέ χρόνιος ὁ ἕλκος καί μή ὑγιάζω , ἤ κατουλέω καί ἀναξαίνω ἐμφαίνω · ὁ μέν εἰς οὐλή μή συνέρχομαι ἐκκόπτω ὁ κωλύω ὁ σύμφυσις γίγνομαι καί νεωτεροποιέω ὁ πάσχω τόπος καί παραπλήσιος ποιέω ὁ νεότρωτος πάλιν ἔναιμος ἰάομαι , ἔͅν μή κρατέω , παρηγορέω ὁ φλεγμονή καί ὁ λοιπός προσάγω ἐπιμέλεια · ὁ δέ εἰς οὐλή ἔρχομαι . καί ἀναλύω , κατά μέν ὁ παροξυσμός καί ὁ ἕλκωσις ὅμοιος θεραπεύω ὁ πρόσφατος φλεγμαίνω , κατάπλασμα ὁ παρηγορέω , ἕως ἄν παύω ὁ ἀγανάκτησις · ἐνδίδωμι δέ συνεργέω εἰς ἐπούλωσις · μετά δέ οὗτος φοινίσσω ὁ κύκλος μέρος , πλατύς περιλαμβάνω τόπος ὁ διά ὁ νᾶπυ μάλαγμα , ἤ τις ἕτερος μεταβάλλω δύναμαι , καί ὁ εὐπάθεια ἀναιρέω . μή λήγω δέ καί κοινός ὅλος ὁ σῶμα ἐπιμέλεια ποιέω , μετασυγκρίνω αὐτός διά γυμνάσιον ποικίλος καί αἰώρα καί ἀναφώνησις πάρειμι ἔμπειρος , καί δίαιτα κατά πρόσθεσις αὐξάνω τε καί μειόω , ἀρχή ἐντίθημι διά ὁ ἀπό ῥαφανίς ἔμετος . χράω δέ καί ὁ ὁ λευκός ἑλλέβορος δόσις καί ὁ ἄλλος ἅπας ὅς χράω ἐπί ὁ ὑπάγω δίαιτα χρόνιος καί δυσαπότριπτος πάθος . οὗτος μέν ὁ ὁ Θεσσαλός ῥῆσις . ἄξιος δέ θαυμάζω ἄνθρωπος ὁ ἀναισθησία ἤ ὁ τόλμα · εἰ μέν αὐτός ἑαυτοῦ ἀναπείθω ὡς ὀρθός λέγω , ὁ ἀναισθησία · εἰ δέ ἐπίσταμαι ὡς οὐδείς λέγω παρακρούω ὁ ἀναγιγνώσκω ἅπας ἐλπίζω , ὁ τόλμα . ἐκ ὁ χρόνιος ἕλκος , ὦ γεναιός , τίς ἔνδειξις γίγνομαι θεραπεία ; ἐγώ μέν γάρ οὔτε ἐκ ὁ πρόσφατος οὔτε ὅλος ἐκ χρόνος κατά οὐδείς ὁ νόσημα ἐξευρίσκω οὐδεπώποτε ὁ θεραπεία , ἀλλά ἐκ αὐτός ὁ διάθεσις , ὅς ἰάομαι ἐγώ πρόκειμαι . καθόλου γάρ ἐάν εἰς ὁ χρόνος ἀποβλέπω τις , ὡς ἔνδειξις παρά αὐτός λαμβάνω , ἕτερος μέν πάντως ὁ δεύτερος ὁ ἡμέρα , ἕτερος δέ ὁ τρίτος παρέχω ὁ ἔνδειξις · οὕτως δέ καί ὁ τέταρτος ὁ πέμπτος ἕτερος · καί οὗτος ἅπας ὁ ἕκτος καί ὁ ἄλλος ἕκαστος ὁ μετά οὗτος . ὥστε οὐκέτι ὁ διάθεσις ὅς θεραπεύω , ἐπισκοπέω καί παρά αὐτός ἔνδειξις λαμβάνω ; καίτοι γε οὗτος ἄλογος οὐδέ ἐπινοέω δυνατός εἰμί . πῶς οὖν ἀναγκαῖος ὁ κοινότης ὁ ὁ χρόνιος ἕλκος εἰμί , οὐδείς γε ἐνδείκνυμι δύναμαι ὁ χρόνος κατά ἑαυτοῦ ; οὐ δήπου γάρ ἐπειδάν ὑπό κακοχυμία ἕλκος ἀναβιβρώσκω , διάφορος ἔνδειξις ἀπό αὐτός λαμβάνω μετά τέσσαρες μείς ὅς εὐθύς ἐκ ἀρχή λαμβάνω . ἐγώ μέν οὐδέ ἄν ἐάω χρονίζω ὁ τοιοῦτος ἕλκος , ἀλλά εὐθύς ἀπό ὁ ἀρχή ἐκκόπτω ὁ αἰτία αὐτός . καί γάρ καί γνωρίζω δυνατός εἰμί ὁ διάθεσις ἀπό ὁ ἀρχή ὡς ὁ πολύς , καί ὁ ἔνδειξις ἀπό ὁ διάθεσις λαμβάνω ἀναγκαῖος . ὁ χρόνος δέ τίς πολύς ἐγώ διδάσκω ὁ ὁ ἡμέρα ἀριθμός μά ὁ θεός οὐ ἔχω συμβάλλω , πλήν εἰ οὗτος λέγω βούλομαι ὁ Θεσσαλός , ὡς εἰς διάγνωσις ὁ τοιοῦτος ἕλκος ἀναγκαῖος ἀναμένω ὁ χρόνος . ἀλλά οὕτως γε πρῶτος μέν ἄν ἰδιώτης εἰμί παντάπασι , εἰ μηδέποτε πρό ὁ χρονίζω ὁ ἕλκος ὁμολογέω διαγιγνώσκω δύναμαι ὁ διάθεσις . ἔπειτα δέ σαφής ἄν ἔτι καί οὗτος ὁμολογέω , ὡς ἐκ ἄλλος μέν ὁ ὁ ἴασις ἔνδειξις , ἐκ ἄλλος δέ ὁ διάγνωσις γίγνομαι ὁ διάθεσις . εἰμί γάρ τις συμβάλλω ὁ χρόνος εἰς ὁ διάγνωσις · ἀλλά ὁ γε ἔνδειξις ὁ ἴασις οὐ ἐκ ὁ χρόνος . τίς γάρ ἄν εἰμί πρός ἔπος , εἰ τις χρονίζω ὁ ἕλκος , ἐκκόπτω ὁ κωλύω ὁ σύμφυσις γίγνομαι καί νεωτεροποιέω ὁ πάσχω τόπος ; εἰ γάρ διά ῥεῦμα κακοήθης , ὦ γενναῖος , ὁ χεῖλος ὁ ἕλκος ἐν διάθεσις τις γίγνομαι , τίς πολύς ἔχω , ἐάν περικόπτω αὐτός πρίν ἰάομαι ὁ ῥεῦμα ; μέγας ἐργάζομαι δηλονότι ὁ ἕλκος , ὥσπερ καί ποιέω ἔνιοι ὁ ὅμοιος ἐκεῖνος θεραπεύω ἕλκος . ὁ γάρ αἰτία μένω ὁ καί πρότερος αὐτός σκληρός καί τυλώδης ποιέω οὐδείς εἰμί πολύς ἐκ ὁ περιτέμνω ἄλλος γε ἤ μέγεθος ἕλκος · πάλιν γάρ ἐκεῖνος ὁ περιτέμνω ὁ πρότερος ὅμοιος εἰμί τυλώδης καί σκληρός . καίτοι γε οὐδέ αὐτός οὗτος προστίθημι ὁ σοφός Θεσσαλός , ὡς ἐκκοπτέον εἰμί ὁ τυλώδης καί σκληρός καί κακόχρους ὁ ἑλκόω μόριον , ἀλλά ἁπλῶς ἐκκόπτω κελεύω ὁ κωλύω ὁ σύμφυσις καί νεωτεροποιέω . εἰ μέν οὖν ἐκκόπτω ὁ κωλύω ὁ σύμφυσις αἴτιος συμβουλεύω , παλαιός τε ἄν εἰμί ὁ τοιοῦτος λόγος , ἐγώ τε οὐδείς ἄν μέμφομαι αὐτός , παραινέω γάρ ὑπό πᾶς σχεδόν ὁ παλαιός ἰατρός , ὅσος γε λόγος τις καί μέθοδος περί θεραπεία ἕλκος γράφω , ὡς ἐκκοπτέον εἰμί ὁ ἐργάζομαι αἰτία αὐτός , καθά , οἴομαι , καί ὁ ἄλλος ἅπας νόσημα . οὐ γάρ δή ἐπί μέν ὁ ἕλκος ἔτι μένω ὁ ποιέω αὐτός αἰτία καλός ἐκεῖνος πρότερος ἐκκόπτω , ἐπί δέ ὁ ἄλλος νόσημα οὐ καλός , ἀλλά ἐπί πᾶς ἁπλῶς ὅς ὁ ποιέω ἔτι πάρειμι ἀπό ἐκεῖνος ὁ θεραπεία ἄρχω . εἰ δέ ὁ κωλύω ὁ σύμφυσις οὐ ἐπί ὁ αἴτιος ἅπας ὅσος οὗτος φύω δράω , ἀλλά ἐπί ὁ χεῖλος λέγω μόνος , ὡς ἐκ ὅς ἐπιφέρω δῆλος εἰμί , πολύς ἀγνοέω ἔοικα ἤ γιγνώσκω εἰς ἕλκος ἴασις . εἰμί μέν γάρ ἄν ποτέ καί οὗτος μόνος αἴτιος ὁ μή θεραπεύω ὁ ἕλκος · εἰμί δέ ἄν οὐδείς ἥσσων , ὡς λέγω , καί ὁ χωρίς ὄγκος παρά φύσις ἐν ὁ ἑλκόω μέρος δυσκρασία καί ὁ μετά ὄγκος μέν τις , ἀλλά οὐ πάντως ὁ γε περιτομή δέω · καί πρός οὗτος ἔτι σκιρός ὑπέρκειμαι , ἤ σπλήν μέγας , ἤ τις ἐν ἧπαρ κακοπραγία καί χωρίς οὗτος ἅπας ἀτονία ὁ μέρος αὐτός ὁ πάσχω , ἐπίτασις εἰμί δυσκρασία καί ὅδε · καί μέν δή καί ὁ κατά ὅλος ὁ σῶμα κακοχυμία μέγας ὁ αἴτιος ὅσος λυμαίνομαι ὁ ἕλκος φύω . ἐνοχλέω δέ οὐδείς ἥσσων αὐτός καί ὁ καλέω πληθώρα . οὗτος ἕκαστος εἰ κελεύω ἐκκόπτω Θεσσαλός , ἐπαινέω ὁ ἄνθρωπος , ὡς ἕπομαι ὁ παλαιός · εἰ δέ ὁ χεῖλος μόνος , εἷς ἐκ πολύς γιγνώσκω , ὅς μηδέ ὁ αἴπολος λανθάνω . εἰ γάρ σκληρός καί τυλόω καί πελιδνός καί μέλας καί τις ἄλλος ἐπίσημος ἄχροια ἔχω θεάομαι τις αἰπόλος ἕλκος χεῖλος , πάντως τολμάω περικόπτω αὐτός . καί γάρ τοι καί πρόχειρος εἰμί ὁ περικόπτω · μέγας δέ γε καί τεχνικός ἰάομαι φάρμακον . Θεσσαλός δέ οὔτε ὁ ὑπό φάρμακον δύναμαι μαλάσσω χεῖλος εἰς γνῶσις ἵημι ποτέ , καί γάρ καί λέγω αὐτός ἀφίστημι τέλειος ὁ τοιοῦτος μέρος ὁ τέχνη , ὥσπερ οὖν ἐμφαίνω καί αὐτός , οὔτε ὅλος ἐμπειρία ἤ λογικός ἐπιστήμη ἔοικα ἔχω οὐδείς φάρμακον · καθότι καί οὗτος διά ὁ περί φάρμακον ἐνδείκνυμι βιβλίον . ἀλλά περί μέν ὁ ἐν ἐκεῖνος οὐ ὀρθός λέγω ἐπί προήκω ὁ λόγος διαλέγω · περί δέ ὁ ὁ χρόνιος ἕλκος ἴασις , ὅς ἐν ὁ προγράφω ῥῆσις Θεσσαλός ποιέω , πρόκειμαι ἐγώ ὁ γε νῦν εἰμί διέρχομαι . ἀγαθός μέν εἰμί δήπου μή χρόνιος καλέω , ἀλλά κακοήθης οὗτος , καί ὁ φύσις αὐτός ἐκδιηγέομαι καί ὁ αἰτία ὁ γένεσις λέγω καί ὁ θεραπεία ἕκαστος , ὁ μέν ὡς ἐπί ἕλκος κοινός ἅπας αὐτός οἴη ἐν ὁ τρίτος γράμμα διέρχομαι · ἴδιος δέ ἐπί ἕκαστος , κατά ὁ ὁ ἐργάζομαι αἰτία εἶδος , ὡς ἐν οὗτος ὁ λόγος διορίζω . ὁ δέ οὐδείς οὗτος ποιέω καί νεωτεροποιέω ὁ ἑλκόω τόπος ἀξιόω καί παραπλήσιος ὁ νεότρωτος ἀπεργάζομαι ἔναιμος ἰάομαι . οὗτος μέν γε ναί μά ὁ Ἀσκληπιός ἐναργής ἄν τις γνωρίζω ὁ ἔργον ὁ τέχνη ἐγγυμνάζω , ὡς ὑπό ἄνθρωπος γράφω οὗτος μηδέποτε προνοέω ἕλκος . ἔναιμος ἰάομαι δύναμαι τις , ἕλκος χρόνιος ὅμοιος ὁ νεότρωτος ἐργάζομαι , ἀγκτήρ συνάγω , ἤ ῥάπτω αὐτός ὁ χεῖλος · ἤ οὗτος μέν οὐδείς , ἔναιμος δέ τις φάρμακον καί μόνος σύν αὐτός θαρσέω ἐπίδεσις ; τίς οὐ οἶδα ὡς πᾶς ἕλκος κακοήθης εὐθύς καί κοῖλος εἰμί , ὡς ἄν ἐκ ἀνάβρωσις γίγνομαι ; ἆρα οὖν , ὦ σοφός Θεσσαλός , πρίν σαρκόω ὁ κοῖλος ἕλκος , εἰς σύμφυσις ἄγω δύναμαι ; ἤ οὐ οὗτος εἰμί ὁ ἔναιμος ἰάομαι ; μάτην τοίνυν αὐτός σύ ὁ κοῖλος ἕλκος ὁ σκοπός οὐ κόλλησις , ἀλλά πλήρωσις γράφω . εἰ δέ καί μή διά ἑαυτοῦ κοῖλος εἰμί ἅπας ἕλκος κακοήθης , ἀλλά τοι γε ἐν ὁ νεωτεροποιέω , αὐτός ὁ χεῖλος περικόπτω ὡς σύ κελεύω , ἐκ ἀνάγκη οἴομαι καί κοῖλος γίγνομαι καί πολύς ἴσχω ὁ χεῖλος ὁ διάστασις · ὥστε οὐ οἶδα πῶς ἔτι κολλάω αὐτός καί συμφύω ἔναιμος . εἰ γάρ προσάγω ἐπιχειρέω βίαιος ὁ διΐστημι πάμπολυς χεῖλος , φλεγμαίνω μέν ἐκ ἀνάγκη , οὐ συμφύω δέ . οὗτος καί μόνος συνίημι ἐγώ δοκέω καί Θεσσαλός · ἐπιφέρω γοῦν , ἔͅν μή κρατέω , παρηγορέω ὁ φλεγμονή . ἀγαθός δέ εἰμί γράφω καί μή κρατέω παρηγορέω ὁ φλεγμονή , ἐκ ἀνάγκη γάρ οὐ κρατέω . ἀλλά εἰ καί οὗτος συγχωρέω ὁ Θεσσαλός καί παρέρχομαι αὐτός καί μή λίαν ἀκριβής ἐξετάζω , ὅτι γε τέλειος ἀποχωρέω ὁ κοινότης ὅς αὐτός ὑποτίθημι πρόδηλος πᾶς . εἰ γάρ ὁ ἐμποδίζω ἐξαιρέω , οὐδείς ἔτι περί ὁ ὁ χρόνιος ἕλκος ὡς χρόνιος κοινότης λαμβάνω . ἀλλά εἰμί καί οὗτος . θεάομαι δέ ὁ ἐφεξῆς , γράφω γοῦν ὧδε · ὁ δέ εἰς οὐλή ἔρχομαι καί ἀναλύω κατά μέν ὁ παροξυσμός καί ὁ ἕλκωσις ὅμοιος θεραπεύω ὁ πρόσφατος φλεγμαίνω . μετά δέ οὗτος φημί · φοινίσσω ὁ κύκλος μέρος ὁ διά ὁ νᾶπυ μάλαγμα . τίς φημί , ἄνθρωπος , ἔͅν δριμύς , ἔͅν θερμός ῥεῦμα ὁ φέρω εἰμί , φοινίζω χρή νᾶπυ ὁ μόριον ; ἵνα ὅς ἐν πολύς χρόνος πάσχω ὑπό ὁ ῥεῦμα μέλλω , ὑπό ὁ Θεσσάλειος ταχύς πάσχω φάρμακον , πᾶς ἑλκόω τε καί ἀναβιβρώσκω ; ὁ γάρ διά ψῦξις ἤ ὑγρότης πολύς ἄνευ θερμασία ἐπιφανής ἀτονία ὁ μέρος φοινιγμός θεραπεύω ὁ παλαιός . σύ δέ ἑξῆς ἐπί πᾶς χράω , πρῶτος μέν αὐτός οὗτος μή διορίζω , εἴτε διά ἀτονία ὁ μέρος , εἴτε διά κακοήθεια ὁ ῥεῦμα , οὐ θεραπεύω ὁ ἕλκος . ἔπειτα δέ ὑπαλλάσσω ὁ τάξις . ὅταν γάρ κατακαίω ὁ νᾶπυ ὁ μέρος ἀνύω μηδείς , ἐπί ὁ ὁ πᾶς σῶμα ἔρχομαι θεραπεία ἔμπαλιν δέ , οἴομαι , καί ὁ λόγος καί ὁ πεῖρα περί οὗτος γιγνώσκω , ὁ σύμπας σῶμα πρότερος ἀπέριττος ἐργάζομαι τολμάω ἐπιφέρω τις ὁ μόριον θερμαίνω καί δριμύς φάρμακον . ἕλκω γάρ ἐπί ἑαυτοῦ φύω ἐκ ὅλος ὁ σῶμα ἅπας ὁ τοιοῦτος δίκη σικύα . ἐάν μή φθάνω κενόω αὐτός , χορηγία ῥεῦμα ἐγκαταλείπω ὁ δριμύς φάρμακον . οὗτος καί ὁ ἐμπειρικός ἰατρός ὁμολογέω καί ὁ δογματικός · οὗτος καί ὁ ἀγαθός δοκέω ὁ φιλόσοφος · ἐπειδή γάρ κῄ̓κεινος μιμνῄσκω Θεσσαλός , οὐ κακός αὐτός ἐπικαλέω μάρτυς , ὡς ὀφθαλμός οὐ ἐγχωρέω καλός ἰάομαι πρό ὁ ὅλος κεφαλή , οὐδέ ταὐτός ἄνευ ὁ πᾶς σῶμα . οὕτως Ἀριστοτέλης καί Πλάτων γιγνώσκω ὑπέρ νόσημα ἴασις · οὕτως δέ καί Ἱπποκράτης καί Διοκλῆς καί Πραξαγόρας καί Πλειστόνικος καί πᾶς ὁ παλαιός . Θεσσαλός δέ μόνος ἔμπαλιν ἐπί ὁ διά ὁ νᾶπυ ἥκω φάρμακον πρῶτος · εἶτα ὕστερον ἐπιμελέομαι ὁ πᾶς σῶμα · οὔκουν οὐδέ ἐνταῦθα φρόνιμος οὐδείς ὑποτίθημι . ἔνειμι γάρ ἅπαξ ἐκκενόω ὁ σῶμα καθαίρω φάρμακον , μετά οὗτος χρηστός ἀνατρέφω , ἀναφώνησις τε μιμνῄσκω καί γυμνάσιον αἰώρησις τε καί δίαιτα ἐκ περίοδος μεταβάλλω καί τις ἀπό ῥαφανίς ἔμετος · ᾄπειτα ὁ κολοφών οὗτος ἐπάγω , ὁ ἑλλέβορος αὐτός , ὁ χωρίς περιεργία ἐπαγγέλλω ἅπας θεραπεύω . ἐγώ δέ οὐδέ ἐπινοέω δύναμαι πῶς ἄν τις κακός , ἤ μακρός , ἤ περίεργος ἕλκος ἰάομαι . φέρω γάρ , ἵνα ὥσπερ ἔργον πολλάκις ὁράω , οὕτως καί ὁ λόγος πλάσσω ἄνθρωπος ἴασις ἕλκος κακοήθης δέω . εἰμί τις ὑγιαίνω μέν ἄλλος , κνάω δέ ἐξαίφνης ὁστισοῦν μόριον , εἰ βούλομαι πῆχυς , ἐγείρω παραχρῆμα φλύκταινα · εἶτα αὖθις καί αὖθις κνησμώδης γίγνομαι αὐτός οὗτος μόριον · ἐξαράσσω δέ ὁ φλύκταινα ἕλκος εκόχρους , ἀνώμαλος ἀναβιβρώσκω γίγνομαι · καί οὗτος ἐν τρεῖς ἤ τέσσαρες ἡμέρα ἀπό ὁ ἀρχή συμπίπτω . λέγω δή τις ἐνταῦθα ἐγώ ὁ Θεσσάλειος ἰατρός ὅστις χρή τρόπος ἰάομαι ὁ τοιοῦτος ἕλκος . ἐγώ μέν γάρ φημί κακοήθης τε πάντως ὑπάρχω αὐτός καί διά οὗτος συνεπισκέπτομαι παραχρῆμα ὁ ὁ πᾶς σῶμα διάθεσις , ὁποῖος τις εἰμί . εὑρίσκω γάρ ἐκ τε ὁ περί ὁ ἕλκος σύμπτωμα ἐͅκ ὁ περί σύμπας ὁ σῶμα φαίνω σημεῖον , ὁποῖος μάλα ὁ ἰδέα εἰμί ὁ πλεονάζω χυμός · καί οὗτος ἐκκενόω φάρμακον παραχρῆμα · καί οὐ ἀναμένω ὁ πῆχυς ὅλος ἄνθρωπος διάθεσις τις κακοήθης καί δυσίατος ἔχω . ὁ δέ ἀπό ὁ Θεσσαλός , ὁ ἐκεῖνος δηλονότι φυλάσσω ὑποθήκη , πρῶτος ἀναμένω χρόνιος γίγνομαι ὁ ἕλκος , ἵνα εἰς ὁ θαυμαστός ἐμπίπτω κοινότης νόος χρόνιος ἕλκος , ὥσπερ οὐ εἰμί ἀγαθός μακρός κακοήθης ἕλκος , ἀλλά μή χρόνιος ἐνδεικτικός θεραπεία ὑποτίθημι κοινότης . εἶτα δύο ἕτερος , ἤ ἐκκόπτω καί νεωτεροποιέω καί συνάγω ὡς εἰς κόλλησις , ἤ πρῶτος μέν ὁ διά ὁ νᾶπυ χράω φάρμακον , οὗτος δέ ἀνύω μηδείς ἐπί ὁ ἀναφώνησις τε καί ὁ αἰώρησις καί ὁ ἄλλος γυμνάσιον καί ὁ ὁ δίαιτα κατά περίοδος μεταβολή ἀφικνέομαι · ᾄπειτη καί ὁ ἀπό ῥαφανίς ἔμετος χράω , καί μηδέ οὗτος ἰάομαι ὁ ἕλκος ἑλλέβορος δίδωμι · ἐάν δέ μηδέ οὗτος ἀνύω μηδείς , ἀποπέμπω εἰς Λιβύη ὁ ἄνθρωπος · ἔτι γάρ οὗτος δέω προσγράφω ὁ Θεσσαλός ἐπί ὁ θαυμαστός ὁ ἕλκος ὁ κακοήθης ἴασις . κατατρίβω γοῦν ἐν ἀναφώνησις , αἰώρα τε καί ὁ τοιοῦτος ὥσπερ καχεξία , ἀλλά οὐ κακοχυμία θεραπεύω . καί τίς θαυμαστός , εἰ μήτε γνωρίζω ὁμολογέω ἄρτι συνίστημι ἕλκος κακοήθης , ἀναμένω τε χρόνιος αὐτός γίγνομαι καί πολλάκις μέν ἐπουλόω , πολλάκις δέ ἀναλύω πρό ὁ γιγνώσκω τίς ποιέω εἰμί , ὅπου καί ὁ ὁπωσοῦν πυρέσσω ὑπερβάλλω ἀξιόω ὁ διά τρίτος ἡμέρα ἤτοι γίγνομαι ἤ μή γίγνομαι παροξυσμός · οὕτως ἀκριβής ἄρα ὁ περί κρίσις ἐκμανθάνω θεωρία , ἤ ὁ μέλλω ἀκμή ὁ νόσημα ὑπάρχω προγνωστικός . τίς δή συμβαίνω πολλάκις ; ἐπί ὁ κλίνη κατασήπω ὁ ἄνθρωπος ὑπό αὐτός , ἀπαλλάσσω δύναμαι εὐθύς ἐν ὁ δεύτερος ὁ ἡμέρα . οὐ ἅπαξ γάρ ἐγώ , ἤ δίς , ἤ τρίς , ἀλλά μυριάκις αὐτός τε πολύς ὁ πυρέσσω λούω , ἅμα ὁ παύω ὁ πρῶτος παροξυσμός · ὁ τε διδάσκαλος ἐγώ θεάομαι αὐτός οὗτος ποιέω · ἀδεής τε ὁ λοιπός διαιτάω συγχωρέω , ὡς οὐ ἄν ἔτι πυρέσσω , ὅς ὁ σοφός Θεσσαλός , ὁ ὁ πρῶτος διάτριτος ἐξευρίσκω , ταριχεύω ἄν ὅλος , οἴομαι , τρεῖς λιμοκτονέω ἡμέρα · εἶτα οὕτως τρέφω ἄν , οἴομαι , δηλαδή μέτριος τεταρταῖος . εἶτα κατά ὀλίγος ἀνακομίζω μόλις ἑκταῖος ἤ ἑβδομαῖος ἀπολύω ἄν ἐπί ὁ συνήθης ὁ ἅπαξ πυρέσσω . οὕτως ἀεί κατασήπω ὁ ἄνθρωπος ἐν ὁ πάθος , ἔͅν ἀπαλλάσσω ῥᾴδιος αὐτός εἰμί δυνατός . ὀλίγιστος οὖν ἡμέρα οἷος τε θεραπεύω κακοήθης ἕλκος ἄρχω ὁ Θεσσαλός εἰς ἐνιαυτός ἤ καί πολύς χρόνος ἐκπίπτω ἐάω . ὁ γάρ ἀναμένω πολλάκις μέν αὐτός συνουλόω , πολλάκις δέ ἀναλύω , ἵνα οἶδα εἰ κακοήθης , ᾄπειτη ὁ θεραπεία ἄρχω . οὐδέ οὖν οὐδέ τότε καθαίρω εὐθύς , ἀλλά ὁ διά ὁ νᾶπυ μέν πρῶτος , εἶτα αἰώρα ἀναφώνησις τε καί δίαιτα χράω , ᾄπειτη ῥαφανίς , εἶτα οὕτως ἑλλέβορος , τίς ἄλλος ἤ ἐνιαυτός ἀναμένω εἰμί ; εἶτα ὦ πρός θεός ἕξ ἡμέρα , ἤ ὁ πολύς ἑπτά , δύναμαι ἄνθρωπος θεραπεύω , μείς ἀναμένω πολύς ; ἵνα δηλαδή πρῶτος μέν γιγνώσκω εἰ χρόνιος εἰμί , ἔπειτα δέ ἄρχω ὁ θεραπεία ; καί τίς εἰμί ἀνάγκη χρόνιος ἕλκος ἴδιος ὑποτίθημι κοινότης , μηδείς εἰς ὁ ἴασις ἐγώ ὠφελέω ; ἔνειμι μή χρόνιος , ἀλλά κακοήθης , οὐ κοινότης μά Ζεύς οὐδέ οὗτος ἐνδεικτικός , ἀλλά θεραπεία γράφω . συμβαίνω μέν γάρ τις ἕλκος τε καί νόσος κακοήθης ὑπάρχω , οὐ μήν ἀπό οὗτος γε ὁ ὁ θεραπεία ἔνδειξις , ἀλλά ὁ μέν διάθεσις αὐτός ὁ πρῶτος ὁ ἴασις . ὑπαγορεύω σκοπός · ἐκ ἐκεῖνος δέ εὑρίσκω ὁ ποιέω κατά ὅς ἐγώ διέρχομαι τρόπος . ὥστε οὗτος εἰμί ὁ μέθοδος θεραπεύω , ὅς ποιέω ἐγώ ἕπομαι ὁ παλαιός · εἰ γε χρή ὁ μέθοδος ὁδός τις εἰμί καθόλου εἷς ἅπας κοινός ὁ κατά μέρος . ὁ δέ γε εἰͅν οὗτος σφάλλω καί ὁ πάντως ὑπάρχω ὁ ὁστισοῦν μέθοδος ποιέω , οὗτος ὁ μέθοδος αὐτός εἰμί νομίζω . γνῶσις μέν γάρ ἔχω ἀναγκαῖος εἰμί ὁ μέθοδος πᾶς ὁστισοῦν ἐργάζομαι ὁμοιότης τε καί ἀνομοιότης , οὐ μήν αὐτός γε οὗτος εἰμί ὁ μέθοδος , ὅμοιος τε καί ἀνόμοιος γνῶσις . οὐδέ οὗτος λέγω Πλάτων ἤ Ἀριστοτέλης , ὅς τολμάω καταψεύδομαι Θεσσαλός · ἀλλά γάρ οὐ ὁ πάρειμι καιρός οὗτος ἐξελέγχω . αὖθις οὖν ἐπί ὁ θεραπευτικός μέθοδος ἐπανέρχομαι καί δείκνυμι ἐπαγγέλλω ὁ τε ἀρχή αὐτός εἷς ἐν ἅπας ὁ ἴασις , ὁ τε ἀπό ὁ ἀρχή ὁδός ἕως ὁ τέλος ὅμοιος ἐν ἅπας ὁ κατά μέρος . ὥστε εἰ καί κατά ἕκαστος πάθος ἴδιος τις φαίνω μέθοδος ἴασις , ἀλλά ὁ γε κοινός ἐπί ἅπας γένος εἷς ὑπάρχω . ἄρχω μέν γάρ ἀεί χρή ὁ ἔνδειξις ἀπό ὁ διάθεσις , ὅς θεραπεύω ἐπιχειρέω · ἐπισκοπέω δέ καί διορίζω πότερος ἤδη παύω ὁ ποιέω αἴτιος ὁ διάθεσις , ἤ καί νῦν ἔτι συνεπαυξάνω τε καί ποιέω · ᾄπειτη παύω μέν ἐπί ὁ ἐν ὁ τρίτος ὅδε ὁ ὑπόμνημα λέγω μέθοδος ἔρχομαι · ἔτι δέ ποιέω ἐπί ὁ ἐν ὅδε . ὁ γάρ αὐτός μέθοδος ὅδε καί φλεγμονή καί πυρετός καί πᾶς ἁπλῶς ὁ νόσημα ὁ ἴασις ἐξευρίσκω , εἰ μέν μηκέτι γίγνομαι μηδείς , μή προσχράομαι ὁ προηγέομαι αἴτιος , ἀλλά ἐκ αὐτός μόνος ὁ διάθεσις ὁρμάω · εἰ δέ τις καί νῦν γίγνομαι , καί δισσός σκοπός ὁ θεραπεία ὑποτίθημι καί ἄλλος ἑξῆς ὡς λέγω ποιέω . ἀλλά γάρ καί ὁ ἀναισθησία ὁ ἕπομαι ὁ Θεσσαλός θαυμάζω ἄξιος · οὐ ἐπειδάν ἐν ὁ τοιοῦτος ἁμαρτάνω , ἀλλά ὅτι δυσπάθεια τε καί μετασύγκρισις , ἀτονία τε καί ῥῶσις καί πολύς τοιοῦτος ἕτερος λέγω ὄνομα σημαίνω πρός αὐτός , οὐδέπω καί νῦν ἐρωτάω , ἀποκρίνω δύναμαι . τίς γάρ εἰμί ὁ μετασυγκρίνω ὁ ἕξις ἐπί ὁ χρονίζω ἅπας οὔτε ὡσαύτως ἀλλήλων οὔτε σαφής οὔτε νουνεχής ἀποκρίνω . εἰ μέν οὖν ἤ παλαιός ἤ παρά τις ὁ Ἕλλην εἰμί γράφω ὄνομα , τάχα ἄν ἴσως ἐκ ὅς ἐκεῖνος γράφω νοέω ἐπί ὅστις πρᾶγμα ἐπιφέρω αὐτός · νυνί δέ , ὁ γάρ οὗτος ἐμπληξία εἰμί οἰκεῖος , ἀπό ὁ Ἀσκληπιάδης γεννάω ὑπόθεσις , ὥσπερ καί ἄλλος αὐτός δόγμα δίκαιος δήπουθεν εἰμί ὁ ἴδιος ὄνειρος ἐξηγέομαι · ὅθεν συγκρίνω ὁ σῶμα καί διακρίνω ὁ ὄγκος καί πόρος ὑποτίθημι , ἤ ἄτομος καί κενός , ἤ ὅλος ἀπαθής καί ἀναλλοίωτος ὁ πρῶτος στοιχεῖον , μόνος ἐγχωρέω λέγω , ὥσπερ οὖν καί λέγω καί συνεχής αὐτός χράω ὁ ὄνομα . καί δῆτα καί ὁ Θεσσαλός ἐν ὁ κανών οὗτος κατασκευάζω ὁ ἀρχή νεωτεροποιέω μέν τε ἀικής παρά ὁ Θεμίσων τε καί Ἀσκληπιάδης δοκέω · διδάσκω δέ οὖν ὅμως ὁ ἑαυτοῦ γνώμη οὐ ἀσαφής . οὐ γάρ ἁπλῶς ὡς Ἀσκληπιάδης ἐν συμμετρία μέν τις πόρος ὁ ὑγιαίνω ἐγώ ὑποτίθημι , ἐν ἀμετρία δέ ὁ νοσέω , ἐπάνοδος εἰμί ὁ θεραπεία εἰς ὁ ἀρχαῖος συμμετρία ὁ πόρος ὑπολαμβάνω , οὕτως καί ὁ Θεσσαλός , ἀλλά ὁ τρόπος ὁ ποροποιία ὅλος ὑπαλλάσσω νομίζω , ἐͅκ οὗτος ὁ ὑπόληψις ἥκω ὁ μετασύγκρισις ὄνομα , αὐτός δηλόω δύναμις ὁ ὁ μεταποροποίησις . οὐ χρή δέ αὐτός ἐν ὅς ἀποχωρέω ὁ ἄδηλος κελεύω καί μόνος προσέχω ὁ νόος ὁ ἐναργής φαίνω κοινότης , ἐν οὗτος ἔτι δογματικός χράω ὁ ὄνομα . ἀλλά μή δογματικός ἀκούω λέγω αὐτός , φημί , ἀλλά ἀφελής · εἴωθα γάρ οὕτως ἀντιλαμβάνω τις ὁ ἀπό αὐτός , πάλιν ἐπί ἕτερος ἐγώ ἄγω ὄνομα ὁ ἀφέλεια , ὅς οὐδέ αὐτός ἐγώ γοῦν ἔχω νοέω τίς δηλόω . εἰ μέν γάρ ὡς αὐτός καί οὗτος ἐξηγέομαι , πάλιν εἰς ἕτερος ὄνομα μεταλαμβάνω ληρώδης ὁ βιωτικός , εἶτα αὖθις καί οὗτος ἐξηγέομαι φημί δηλόω πρός αὐτός ὁ ὁ πολύς ὁ ἄνθρωπος ὡσαύτως , ἴσος ἄν εἰμί δήπου ὁ ἀφελής ὁ μή διηρθρωμένως μηδέ ἀκριβής , ἀλλά ἄτεχνος τε καί χωρίς ἐπιστήμη ἅπας · φθέγγομαι μέν γάρ ὁ προπετής ὁ ἄνθρωπος ὄνομα τεχνικός μετά τις ὑπόνοια οὐδείς ἔχω ἔρεισμα , ὁ δέ ἐρωτάω ὅς τις ποτέ δηλόω οὐ ἔχω ἀποκρίνω σαφής . εἰ δέ οὗτος ὁμολογέω καί ὁ Θεσσάλειος πάσχω , φθέγγομαι μέν τις , μή γιγνώσκω δέ ἀκριβής ὅς λέγω , αὐτός δήπου προσίημι ὁ πρός ἐγώ αὐτός ὀνειδίζω . ὁ γοῦν μετασύγκρισις εἰ μέν ἐπί ὁ ὁ ποροποιία ἐναλλάσσω λέγω , νόος μέν ἔχω τις καί δηλόω τις πρᾶγμα , ληρώδης δέ εἰμί πολυειδής . οὔτε γάρ ἐκ ὄγκος καί πόρος ὁ σῶμα ἐγώ συνίστημι οὔτε εἰ καί οὗτος ἀληθής εἰμί , ἔχω τις δείκνυμι πῶς ἐξαλλάσσω ὁ νᾶπυ ὁ ποροποιία , οὔτε εἰ καί οὗτος ἔχω τις δείκνυμι , κατά ὁ ἀκολουθία εἰμί ὁ αἵρεσις αὐτός , ἀρκέω φάσκω ὁ φαίνω κοινότης . μή τοίνυν μηδέ χράω ὁ ὄνομα , μηδέ πρᾶγμα ἐγώ παρέχω · ἔνειμι γάρ δήπου καί χωρίς ὁ χράω ὁ ὁ μετασύγκρισις ὄνομα ὁ θεραπεία λέγω ὁ χρονίζω ἕλκος ἕτερος ὄνομα , ὥσπερ καί ὁ ἐμπειρικός ποιέω . ὅτι δέ καί ὁ ὁ ἀτονία προσηγορία κατά ὁ αὐτός τρόπος αὐτός φλυαρέω δείκνυμι πρόσθεν ἐν ὁ δεύτερος λόγος . εἰ μέν γάρ ὡς ἐμπειρικός προσφέρω ὄνομα , πολύς οὐδείς δηλόω ὁ μή σῴζω ὁ ἐνέργεια · εἰ δέ τις ὑποτίθημι δύναμις ὁ ζῷον διοικέω , οἷος ἐγώ τε λέγω ἅπας τε σχεδόν ὁ παλαιός , πρός ὁ ὁ Ἀσκληπιάδης δόγμα ἐναντίος τίθημι καί ὁ ἄδηλος τε καί διαφωνέω ἐφάπτω , καίτοι φεύγω οὗτος παρακελεύομαι . τίς λέγω ὦ ἄνθρωπος ; ὁ μετασυγκρίνω ἀποσαφηνίζω ἐγώ . εἰ μέν γάρ ὁ ὁ πόρος ὑπαλλάσσω , καί ψεύδω καί ὁ ἄδηλος ἐφάπτω · εἰ δέ αὐτός οὗτος ὁ ῥώννυμι τε καί ὑγιάζω ὁ μόριον ὁ σῶμα , ἤ ὁ ἄνθρωπος ὅλος , οὐδείς ἄν πολύς ἐνταῦθα ὁ ἐμπειρικός ἀποφαίνω , πλήν ὄνομα . γιγνώσκω γάρ δήπου κᾀκεῖνος ὅδε τις προσάγω ὁ βοήθημα ὑγιάζω ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά τίς ποιέω αὐτός οὐ οἶδα . οὔτε γάρ εἰ ὁ πόρος ὑπαλλάσσω ὁ δύναμις ὁ βοήθημα , οὔτε εἰ συμμετρία αὐτός ἐκπορίζω , οὔτε εἰ σύμπας ἀλλοιόω κατά ποιότης ὁ θεραπεύω μόριον , ἔχω τις λέγω ὁ ἐμπειρικός . ἐκεῖνος μέν οὖν σωφρονέω , εἷς μόνος ἐπίσταμαι λέγω , ὡς ὁ τοιόσδε νόσημα κατά ὅδε ὁ καιρός προσφέρω ὁ διά νᾶπυ φάρμακον , πολλάκις τηρέω ὠφέλεια ἀκολουθέω . οὐ μήν μέθοδος γε φθέγγομαι καί ὁ ὀφρύς ἀνατείνω καί σεμνύνω ὁ τοιοῦτος γνῶσις καί ὁ παλαιός λοιδορέω καί ὁ Ἱπποκράτης ὁ μηδείς ὑπολαμβάνω , ἀλλά αὐτός ἐναντίος ἐπαινέω τε καί σχεδόν ἅπας φημί ἀληθεύω αὐτός , ὁ δέ καί οὗτος καί ὁ ἄλλος ἰατρός ἅπας καταφρονέω Θεσσαλός ἕλκος κοκοήθης ἐμπειρικός ἀναγράφω διδασκαλία οὐ αἰσθάνομαι · καίτοι γε εἰ καί οὗτος δεόντως ποιέω , εἰμί ἄν , τις πολύς ἐξεργάζομαι · ἀλλά γάρ οὐδέ οὗτος ποιέω ἔοικα , ὑπαλλάσσω ὁ τάξις ὁ βοήθημα καί πρότερος χράω ὁ ὁ πάσχω μέρος , πρίν ἄν ὁ σύμπας σῶμα παρασκευάζω . οὗτος γάρ ὑπερβολή ἀμαθία ἔχω · μόνος γοῦν σχεδόν τις ὁ ἰατρός ἅπας ὁμολογέω καίτοι γε ὁ πολύς διαφωνέω , ὁ πᾶς σῶμα κενός καί ἀπέριττος ἐργάζομαι , πρίν ὁστισοῦν μόριον ἰσχυρός ὑποβάλλω βοήθημα . εἴτε γάρ ὁ πεῖρα κρίνω ἐθέλω τις ἄν , εἰμί καί ὁ λογισμός , τρίτος γάρ οὐδείς ἕτερος κριτήριον οὔτε κατά ἄλλος τέχνη οὔτε κατά ὅλος ὁ βίος ἔχω , εὑρίσκω μέγας κακός ὑπάρχω , ὅταν ὁ πᾶς σῶμα ἐπικουρία δέω , πρίν ἐκεῖνος προνοέω , ὁ πάσχω μόριον προσφέρω τις ὁστισοῦν δριμύς καί θερμός φάρμακον · ἕλκω γάρ ἐπί ἑαυτοῦ δίκη σικύα ἐκ ὅλος ὁ σῶμα ὁ περίσσωμα καί στηρίζω δύσλυτος κατά ὁ πάσχω μέρος . ἄξιος οὖν ἔρομαι ὁ Θεσσάλειος , πόθεν ἐπέρχομαι ὁ Θεσσαλός τοιοῦτος φλυαρέω ὑπέρ ἕλκος κακοήθης ἴασις · οὔτε γάρ ἐμπειρικός οὐδείς ὁ πρόσθεν οὔτε λογικός ἀνήρ οὕτως γράφω · ἀλλά μήν οὐδέ αὐτός ὁ Θεσσαλός , οὐδέ ὁ ἀπό αὐτός τις τολμάω λέγω ἤ ὁ πεῖρα συμφωνέω ἤ ὁ λογισμός ὁ τοιοῦτος τάξις ὁ βοήθημα . οὐ μήν οὐδέ δείκνυμι δύναμαι , πῶς ὁ χρόνος , οὐ ὁ διάθεσις ἐνδείκνυμι · καί ὁ οὗτος μέγας εἰμί , πῶς αὐτός ὁ Θεσσαλός , ἀξιόω σκοπέω τίς ὁ ἐμποδίζω εἰμί ὁ συνούλωσις ὁ ἕλκος , καί οὗτος ἐκκόπτω , οὐ τέλειος εἰμί ἀναίσθητος ; ἅμα μέν οὐ οἶδα ὡς οὗτος ἀρκέω μόνος , ὁ χρονιότης δέ ὁ ἕλκος οὐδείς εἰμί πρός ἔπος , ἅμα δέ ὡς οὐ ἐπί ἕλκος μόνος , ἀλλά εἰͅπί ὁ ἄλλος ἅπας νόσημα οὗτος ποιέω εἰμί , ὡς ὁ παλαιός παραινέω . ἀλλά πρός οὗτος μέν ἐγώ οὐδείς ἀποκρίνω · παρακοή δέ ἑκάστοτε λέγω ὡς δῆθεν ἀκριβής μανθάνω ἤ ὁ Ἱπποκράτης , ἤ ὁ ἄλλος τις ὁ παλαιός γνώμη , ὀρθός φημί ὁ Θεσσαλός ἀποφῄνομαι χρόνιος ἕλκος εἰμί τις κοινότης εἷς . οὕτως γοῦν καί Ἱπποκράτης γιγνώσκω ἐν ὁ περί ἕλκος ὧδε πως γράφω · καί ἀπό ὁ παλαιόω ἕλκος συμφέρω αἷμα ποιέω ἀπορρέω πυκνός , ὅπως ἄν δοκέω καιρός εἰμί . τάχα οὖν ἀγαθός ἄν εἰμί , καίτοι μή προλέγω ἐγώ περί ὁ Ἱπποκράτης γνώμη ἐνταυθοῖ διέρχομαι , δηλόω τις ἔͅν διά κεφάλαιος ὑπέρ αὐτός · εἰμί δέ ἄν οὐδείς ἥσσων καί ὁ ὁ παλαιός διάνοια ἐξήγησις ὅδε ὁ λόγος . ἐκεῖνος γάρ ὁ ἀνήρ , ἅτε μήπω δουλεύω αἵρεσις δόγμα , ἀλλά καθαρός καί ἁπλόος ὁ διάνοια σπουδάζω ἐξευρίσκω τις χρηστός εἰς ὁ ἴασις , μέλλω δήπου ὁ μέν ἐκ ὁ πεῖρα εὑρίσκω , ὁ δέ ἐκ ὁ λόγος · καί γράφω γε ὁ εὑρίσκω πολλαχόθι μέν χωρίς ὁ προστίθημι ὁ τρόπος ὁ εὕρεσις , ἐνίοτε δέ καί σύν οὗτος · καί οὗτος γε ποιέω αὐτός ὁ ὠφέλεια ἕνεκα ὁ ἀναγιγνώσκω · εἰ μέν γάρ εἰς ὁ ἐπιδέξιος χρῆσις ὁ εὑρίσκω ἐλπίζω τις συντελέω ὁ ἔπειτα ὁ τρόπος ὁ εὕρεσις γιγνώσκω , τηνικαῦτα μέν ἀκριβής γράφω · εἰ δέ μή , περισσός τε λέγω ἡγέομαι καί παραλείπω . ὅτι γάρ εἰ περ τις καί ἄλλος , καί ὁ βραχυλογία ὁ παλαιός τιμάω , πᾶς ἤδη οὗτος γιγνώσκω ᾄν ἐγώ μή λέγω · καί διά γε οὗτος ὁ αἰτία οὐ Ἱπποκράτης μόνος , ἀλλά καί ὁ ἄλλος παλαιός ὁ μέσος ὑπερβαίνω ἐνίοτε ὁ πρῶτος ὁ τρίτος συνάπτω . εἰ γάρ σημεῖον μέν εἰμί ὁ πρῶτος ὁ δεύτερος , οὗτος δέ ἐκ ἀνάγκη ἕπομαι ὁ τρίτος , οὕτως ἐπιφέρω ὁ πρῶτος ὁ τρίτος ὑπερβαίνω ὁ δεύτερος . δείκνυμι δέ πολλάκις τοιοῦτος ὁ τε ἄλλος παλαιός καί μάλα πᾶς ὁ Ἱπποκράτης γράφω , καί χρή ὁ βούλομαι ἐθάς γίγνομαι παλαιός ἑρμηνεία ἐν ἐκεῖνος γυμνάζω . νυνί δέ αὐτός ὁ προβάλλω ἐξηγέομαι μόνος .