galenus.de-locis-affectis-libri-vi 3.10
Ὥσπερ δ’ ἐν τοῖς κατὰ συμπάθειαν οὐ σμικρὰ διαφορὰ γίνεται τοῖς πάθεσι τῆς κεφαλῆς , οὕτω καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς κατὰ πρωτοπάθειαν . οἱ γοῦν κατ’ αὐτὴν τὴν οὐσίαν τοῦ ἐγκεφάλου πλεονάσαντες παχεῖς χυμοὶ ποτὲ μὲν ὡς ὀργανικῷ μορίῳ λυμαίνονται , ποτὲ δὲ ὡς ὁμοιομερεῖ · κατὰ μὲν τὰς ἐμφράξεις τῶν πόρων ὡς ὀργανικῷ μορίῳ , κατὰ δὲ τὰς ἀλλοιώσεις τῆς κράσεως ὡς ὁμοιομερεῖ . καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἥδε ἡ λέξις ἐπὶ τῇ τελευτῇ γέγραπται τοῦ ἕκτου τῶν ἐπιδημιῶν · οἱ μελαγχολικοὶ καὶ ἐπιληπτικοὶ εἰώθασι γίγνεσθαι ὡς ἐπὶ πολὺ καὶ οἱ ἐπιληπτικοὶ μελαγχολικοί · τούτων δ’ ἑκάτερον μᾶλλον γίνεται , ἐφ’ ὁπότερον ἂν ῥέψῃ τὸ ἀῤῥώστημα · ἢν μὲν εἰς τὸ σῶμα , ἐπίληπτοι · ἢν δὲ εἰς τὴν διάνοιαν , μελαγχολικοί . κατὰ ταύτην τὴν ῥῆσιν πρῶτον μὲν ὅτι μὴ διὰ παντὸς , ἀλλ’ ὡς τὸ πολὺ μετάπτωσις εἰς ἄλληλα γίνεται τοῖς πάθεσιν ἐδήλωσεν · οὐ γὰρ ὑπὸ μελαγχολικοῦ χυμοῦ μόνον , ἀλλὰ καὶ φλεγματικοῦ τῆς ἐπιληψίας ἀποτελουμένης , ἡ μὲν ὑπὸ τοῦ μελαγχολικοῦ χυμοῦ γινομένη μεταπίπτει ποτὲ εἰς μελαγχολίαν , ἡ δ’ ὑπὸ τοῦ φλεγματικοῦ πρὸς ἄλλο μέν τι μεθίσταται πάθος , ὑπὲρ οὗ μικρὸν ὕστερον ἐρῶ , μελαγχολίαν δὲ οὐκ ἐργάζεται . δεύτερον δ’ ἐπὶ ﻿ τῷδε θεώρημά τι περιέχεται κατὰ τὸν εἰρημένον ὑφ’ Ἱπποκράτους λόγον οὐ σμικρόν . ἐπεὶ γὰρ ἤτοι κρᾶσίς ἐστιν ἡ ψυχὴ τῶν δραστικῶν ποιοτήτων , ἢ ὑπὸ τῆς κράσεως αὐτῶν ἀλλοιοῦται , τὴν μὲν ὡς ὀργανικῷ μορίῳ τῷ ἐγκεφάλῳ λυμαινομένην χολὴν ἐπὶ τὸ σῶμα τετράφθαι φησὶ τοῦ ἐγκεφάλου , γίγνεται δὲ τοῦτο κατὰ τὰς ἐμφράξεις · τὴν δ’ ὡς ὁμοιομερεῖ τὴν κρᾶσιν ἀδικοῦσαν ἐπὶ τὴν διάνοιαν . ἀλλ’ ἐκεῖνό γε διορίσασθαι πρότερον ἀναγκαῖον εἶναί μοι δοκεῖ τὸ παραλελειμμένον τοῖς ἰατροῖς · ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς φαινομένοις μέρεσι τοῦ σώματος ἐνίοτε μὲν ἅπασιν ἡ αὐτὴ φαίνεται κρᾶσις , ὡς ἐν ἰκτέροις τε καὶ κατὰ τὸν καλούμενον ἐλέφαντα καὶ τοὺς ὑδέρους , ἔτι τε καχεξίας , καὶ πρὸς ταύταις ἐν ἡπατικαῖς τε καὶ σπληνικαῖς ἀχροίαις , ἐνίοτε δ’ ἕν τι μόριον ἤτοι πικρόχολον ἢ φλεγματικὸν ἢ μελαγχολικὸν ὑποδεξάμενον χυμὸν αὐτὸ μόνον ἐξαλλάττεται τὴν κρᾶσιν , οὕτως ἐγχωρεῖ καὶ τὸν ἐγκέφαλον ἐνίοτε μὲν , ἅπαντος τοῦ κατὰ τὰς φλέβας αἵματος μελαγχολικοῦ γενομένου , τῷ κοινῷ λόγῳ τῆς βλάβης καὶ αὐτὸν βλαβῆναι · καθ’ ἕτερον δὲ τρόπον ἀπαθοῦς διαμένοντος τοῦ καθ’ ὅλον τὸν ἄνθρωπον αἵματος , ἀλλοιωθῆναι τὸ κατὰ μόνον τὸν ἐγκέφαλον , καὶ συμβῆναι τοῦτο διττῶς , ἢ ῥυέντος εἰς αὐτὸν ἑτέρωθεν , ἢ γεννηθέντος ἐν τῷ τόπῳ τοῦ μελαγχολικοῦ χυμοῦ · γεννᾶται δ’ ὑπὸ θερμασίας πολλῆς ἐγχωρίου , κατοπτώσης ἤτοι τὴν ξανθὴν χολὴν , ἢ τὸ παχύτερόν τε καὶ μελάντερον αἷμα . διαφέρει δ’ εἰς τὴν θεραπείαν οὐ σμικρὸν ὁ διορισμὸς οὗτος · ὅτ’ ἂν μὲν γὰρ ὅλον τὸ σῶμα μελαγχολικὸν ἔχῃ τὸ αἷμα , τὴν ἀρχὴν τῆς θεραπείας ἀπὸ φλεβοτομίας προσῆκεν ποιεῖσθαι · ὅτ’ ἂν δὲ τὸ κατὰ μόνον τὸν ἐγκέφαλον , οὐ χρῄζει φλεβοτομίας ὁ κάμνων , ὅσον γε ἐπὶ τῇ διαθέσει ταύτῃ , κατ’ ἄλλο γάρ τι δυνατόν ἐστι χρῄζειν αὐτόν . ἡ δ’ οὖν διάγνωσις ἀπὸ τῶνδέ σοι γιγνέσθω , πότερον ὅλον τὸ σῶμα μελαγχολικὸν ἔχει χυμὸν , ἢ κατὰ μόνον τὸν ἐγκέφαλον ἤθροισταί τις τοιοῦτος , καὶ ἀξιῶ σε πρῶτον μὲν ἐπισκέψασθαι τὴν τοῦ σώματος ἕξιν ὁποία τίς ἐστιν , μεμνημένον , ὡς οἱ μὲν ἁπαλοὶ καὶ λευκοὶ καὶ πίονες ἥκιστα μελαγχολικὸν ἴσχουσι χυμὸν , οἱ δ’ ἰσχνοὶ καὶ μελάντεροι καὶ δασεῖς καὶ φλέβας εὐρείας ἔχοντες , ἐπιτηδειότατοι πρὸς ταυτοῦ τοιούτου χυμοῦ γένεσιν ὑπάρχουσιν , ἔσθ’ ὅτε δὲ καὶ οἱ ἐξέρυθροι τὴν χρόαν ἄνθρωποι μεταπίπτουσιν ἀθρόως ἐπὶ τὴν μελαγχολικὴν κρᾶσιν · ἐφεξῆς δ’ αὐτῶν οἱ ξανθοὶ , καὶ μάλισθ’ ὅταν ἐν ἀγρυπνίαις καὶ πόνοις πλείοσι καὶ φροντίσι καὶ λεπτῇ διαίτῃ προδεδιῃτημένοι τύχωσιν . ὁμογενῆ δὲ τούτοις ἐστὶ καὶ τὰ τοιαῦτα γνωρίσματα · πότερον ἐπέσχηταί τις αἱμοῤῥοῒς , ἢ καί τις ἄλλη συνήθης αἵματος κένωσις , ἢ καταμήνια ταῖς γυναιξί · καὶ τούτων ἐφεξῆς ὁποίαις ἐχρήσατο τροφαῖς , ἆρά γε ταῖς μελαγχολικὸν αἷμα γεννώσαις , ἢ ταῖς ἐναντίαις · λέγω δὲ μελαγχολικὸν μὲν αἷμα γεννᾷν αἰγείων καὶ βοείων ἐδωδὴν κρεῶν , καὶ μᾶλλον ἔτι τῶν τραγείων τε καὶ ταυρείων , ἔτι δὲ μᾶλλον ὀνείων τε καὶ καμηλείων , ἐσθίουσι γὰρ ἔνιοι καὶ τούτων , ὥσπέρ γε καὶ ἀλωπέκων τε καὶ κυνῶν . οὐχ ἥκιστα δὲ καὶ ἡ τῶν λαγωῶν ἐδωδὴ τοιοῦτον αἷμα γεννᾷ , καὶ πολὺ μᾶλλον ἡ τῶν ἀγρίων συῶν · καὶ οἱ κοχλίαι δὲ μελαγχολικὸν αἷμα γεννῶσιν , εἴ τις ἐν αὐτοῖς πλεονάσειεν , καὶ πάντα τὰ ταριχευθέντα κρέα τῶν ἐπιγείων ζώων · ἐνύδρων δὲ τά τε τῶν θύννων καὶ φαλαίνης καὶ φώκης καὶ δελφῖνος καὶ κυνὸς καὶ τῶν κητωδῶν ἁπάντων · τῶν δὲ λαχάνων σχεδὸν ἡ κράμβη μόνη τοιοῦτον αἷμα γεννᾷν πέφυκεν , ὥσπέρ γε καὶ τῶν δένδρων οἱ βλαστοὶ δι’ ἅλμης καὶ ὀξάλμης συντιθέμενοι , σχίνου λέγω καὶ τερμίνθου καὶ βάτου καὶ κυνοσβάτου · καὶ μέν τοι καὶ τῶν ὀσπρίων ἥ τε φακὴ μελαγχολικώτατόν ἐστιν ἔδεσμα καὶ μετὰ ταύτην οἱ πιτυρῖται καλούμενοι τῶν ἄρτων , οἵ τε ἐκ τῆς τίφης καὶ τῶν μοχθηρῶν σπερμάτων , οἷς ἀντὶ πυρῶν ἔνια τῶν ἐθνῶν χρῆται , διώρισται δὲ περὶ αὐτῶν ἐν τῷ πρώτῳ τῶν περὶ τῶν ἐν ταῖς τροφαῖς δυνάμεων . ἀλλὰ καὶ τῶν οἴνων οἵ τε παχεῖς καὶ μέλανες ἐπιτηδειότατοι γεννῆσαι τὸν μελαγχολικὸν χυμὸν , ἄν τις ἐν αὐτοῖς πλεονάζων ὑπὸ περιστάσεως τινος ἐν θερμασίᾳ πλείονι τὸ σῶμα σχῇ · καὶ οἱ παλαιοὶ δὲ τυροὶ ῥᾷστοι γεννῆσαι τὸν τοιοῦτον χυμὸν , ὅτ’ ἂν ἐν τῷ σώματι τύχωσιν ὑπερθερμανθέντες . εἰ μὲν οὖν ἐν τοιαύτῃ διαίτῃ πρὸ τοῦ νοσεῖν ὁ ἄνθρωπος εἴη γεγενημένος , ἔξεστι κᾀκ ταύτης στοχάσασθαί τι πλέον · εἰ δ’ ἐν εὐχύμοις ἐδέσμασιν , ἐπισκέπτεσθαι περί τε τῶν γυμνασίων αὐτοῦ καὶ λύπης καὶ ἀγρυπνίας καὶ φροντίδος · ἔνιοι δὲ καὶ κατ’ αὐτὰ τὰ πυρετώδη νοσήματα , καθότι προείρηται , τὸν μελαγχολικὸν ἴσχουσι γενόμενον χυμόν . εἰς δὲ τὴν βεβαιοτέραν διάγνωσιν οὐ σμικρὰ συντελεῖ καὶ ἡ ὥρα τοῦ ἔτους καὶ ἡ γεγενημένη τε καὶ οὖσα κατάστασις , ἔτι τε τὸ χωρίον , ἥ τε τοῦ κάμνοντος ἡλικία . ταῦτα πάντα προδιασκεψάμενος , ὅτ’ ἂν ἐλπίσῃς ἐν ταῖς καθ’ ὅλον τὸ σῶμα φλεψὶ μελαγχολικὸν αἷμα περιέχεσθαι , τὴν βεβαιοτάτην ἐπάγαγε διάγνωσιν ἐκ τοῦ τέμνειν τὴν κατ’ ἀγκῶνα φλέβα · βέλτιον δὲ τὴν μέσην τέμνειν , ἐπειδὴ κοινὴ πρὸς ἀμφοτέρας ἐστὶ , τήν τε ὠμιαίαν ὀνομαζομένην καὶ τὴν διὰ τῆς μασχάλης ἐπὶ τὴν χεῖρα φερομένην · εἶτα εἰ μὲν μὴ φαίνοιτο μελαγχολικὸν εἶναι τὸ ῥέον , ἐπίσχες εὐθέως · εἰ δὲ τοιοῦτον φαίνεται , κένωσον ὅσον ἂν ὑπολάβῃς αὔταρκες ἔσεσθαι τῇ τοῦ πάσχοντος ἕξει σώματος . ἔστι δὲ καὶ τρίτη τις διαφορὰ μελαγχολίας , ὥσπερ ὅτ’ ἂν ἐπιληψία τὴν ἀρχὴν ἀπὸ τῆς κοιλίας ἴσχει · καλοῦσι δὲ ἔνιοι τῶν ἰατρῶν ὑποχονδριακόν τε καὶ φυσῶδες νόσημα τὴν αὐτὴν διάθεσιν . ἀρκέσει δέ μοι παραθέσθαι τὰ ὑπὸ Διοκλέους γεγραμμένα συνεδρεύειν αὐτῷ συμπτώματα , κατὰ τὸ βιβλίον ὃ ἐπιγράφεται , ﻿ πάθος , αἰτία , θεραπεία · κατὰ τοῦτο γὰρ ὁ Διοκλῆς ἔγραψεν αὐτοῖς ὀνόμασιν οὕτως · ἄλλο δὲ γίγνεται μὲν περὶ τὴν κοιλίαν , ἀνόμοιον δ’ ἐστὶ τοῖς προειρημένοις , καλοῦσι δ’ αὐτὸ οἱ μὲν μελαγχολικὸν , οἱ δὲ φυσῶδες . ἕπονται δὲ τούτῳ μετὰ τὰς ἐδωδὰς , καὶ μάλιστα τῶν δυσπέπτων τε καὶ καυστικῶν , πτύσεις ὑγραὶ καὶ πολλαὶ , ὀξυρεγμίαι , πνεύματα , καῦμα πρὸς ὑποχονδρίοις , ἐγκλύδαξις οὐκ εὐθὺς , ἀλλ’ ἐπισχοῦσιν · ἐνίοτε δὲ καὶ πόνοι κοιλίας ἰσχυροὶ , διήκοντες ἐνίοις εἰς τὸ μετάφρενον · πραΰνονται δὲ πεφθέντων τῶν σιτίων , πάλιν τε μετὰ τὸ φαγεῖν τὰ αὐτὰ συμβαίνει , πολλάκις δὲ καὶ νήστεσιν καὶ μετὰ τὸ δεῖπνον ἐνοχλεῖ , καὶ ἐμοῦντες ὠμὰ τὰ σιτία ἐμοῦσι , καὶ φλέγματα ὑπόπικρα καὶ θερμὰ καὶ ὀξέα , ὥστε καὶ τοὺς ὀδόντας αἱμωδιᾷν . καὶ τὰ πολλὰ γίνεται τούτων εὐθὺς ἐκ νέων , μηκύνει δὲ ὅπως ἂν γένηται πᾶσι . ταῦτα προειπὼν ὁ Διοκλῆς ἐφεξῆς αὐτοῖς προσέθηκε τὴν αἰτίαν ὧδέ πως γράψας · τοὺς δὲ φυσώδεας καλουμένους ὑπολαμβάνειν δεῖ πλεῖον ἔχειν τὸ θερμὸν τοῦ προσήκοντος ἐν ταῖς φλεψὶ ταῖς ἐκ τῆς γαστρὸς τὴν τροφὴν δεχομέναις , καὶ τὸ αἷμα πεπαχύνθαι τούτων . δηλοῖ γὰρ ὅτι μέν ἐστιν ἔμφραξις περὶ ταύτας τὰς φλέβας , τὸ μὴ καταδέχεσθαι τὸ σῶμα τὴν τροφὴν , ἀλλ’ ἐν τῇ γαστρὶ διαμένειν ἀκατέργαστον , πρότερον τῶν πόρων τούτων ἀναλαμβανόντων , τὰ δὲ πολλὰ ἀποκρινάντων εἰς τὴν κάτω κοιλίαν · καὶ τὸ τῇ δευτεραίᾳ ἐμεῖν αὐτοὺς , οὐχ ὑπαγόντων εἰς τὸ σῶμα τῶν σιτίων . ὅτι δὲ τὸ θερμὸν πλεῖόν ἐστι τοῦ κατὰ φύσιν , μάλιστ’ ἄν τις κατανοήσειεν ἔκ τε τῶν καυμάτων τῶν γινομένων αὐτοῖς καὶ τῆς προσφορᾶς · φαίνονται γὰρ ὑπὸ τῶν ψυχρῶν ὠφελούμενοι σιτίων , τὰ δὲ τοιαῦτα τὸ θερμὸν καταψύχειν καὶ μαραίνειν εἴωθεν . ἐφεξῆς δὲ τούτων καὶ τἄλλα προσέγραψεν ὁ Διοκλῆς ἐν τῇδε τῇ λέξει · λέγουσι δέ τινες ἐπὶ τῶν τοιούτων παθῶν τὸ στόμα τῆς γαστρὸς τὸ συνεχὲς τῷ ἐντέρῳ φλεγμαίνειν , διὰ δὲ τὴν φλεγμονὴν ἐμπεφράχθαι καὶ κωλύειν καταβαίνειν τὰ σιτία εἰς τὸ ἔντερον τοῖς τεταγμένοις χρόνοις · τούτου δὲ γινομένου , πλείονι χρόνῳ τοῦ δέοντος ἐν τῇ γαστρὶ μένοντα , τούς τε ὄγκους παρασκευάζει καὶ τὰ καύματα καὶ τἄλλα τὰ προειρημένα . ταῦτα μὲν οὖν ὁ Διοκλῆς ἔγραψε , παραλιπὼν ἐν τῷ καταλόγῳ τῶν συμπτωμάτων τὰ κυριώτατα τῆς ὅλης συνδρομῆς , ὅσα τήν τε μελαγχολίαν χαρακτηρίζει καὶ τὸ φυσῶδες καὶ ὑποχονδριακὸν πάθος · καί μοι δοκεῖ , διότι ταῦτα ἐκ τῆς προσηγορίας τοῦ νοσήματος ἐνδεικτικῶς ἐδηλοῦτο , παραλελοιπέναι , μεμαθηκότων γ’ ἡμῶν ὑφ’ Ἱπποκράτους , ἢν φόβος καὶ δυσθυμίη πολὺν χρόνον ἔχοντα διατελέῃ , μελαγχολικὸν τὸ τοιοῦτο . διὰ τί δὲ ἐν τῇ τῆς αἰτίας ἀποδόσει τῶν μὲν ἄλλων συμπτωμάτων ἔγραψε τὰς αἰτίας , αὐτοῦ δὲ τοῦ βλάπτεσθαι τὴν διάνοιαν οὐκ ἔγραψεν , ζητῆσαι ἄξιον . εἴτε γὰρ τὸ θερμὸν ἐν ταῖς κατὰ τὴν γαστέρα φλεψὶ πλέον ἐπ’ αὐτῶν ἐστιν , εἴτε φλεγμονὴ τῶν κατὰ πυλωρὸν μερῶν , διὰ τί τούτοις ἀκολουθεῖ τὰ μελαγχολικὰ συμπτώματα , παραλέλειπται . τὸ μὲν γὰρ ἐμπιπλᾶσθαι τὴν γαστέρα φυσώδους πνεύματος , εἶτα ταῖς ἐρυγαῖς αὐτοῦ κουφίζεσθαι , καὶ προσέτι τοῖς εἰρημένοις ὑπὸ τοῦ Διοκλέους ἐμέτοις , εὔδηλόν ἐστι , κᾂν ἐκεῖνος μὴ λέγῃ · τὰ δὲ τῆς μελαγχολίας ἴδια , χαλεπὸν ἦν αὐτῷ συγγράψαι τῇ κατὰ τὴν γαστέρα λελεγμένῃ διαθέσει . προσθῶμεν οὖν ἡμεῖς τοῦτο , τὴν διάθεσιν τῆς γαστρὸς ὁποία τις ἐν τοῖς τοιούτοις γίνεται πάθεσιν ἑρμηνεύσαντες σαφῶς . ἔοικε μὲν γὰρ εἶναί τις ἐν αὐτῇ φλεγμονὴ , τὸ δ’ ἐν τῷ φλεγμαίνοντι μορίῳ περιεχόμενον αἷμα παχύτερόν τε καὶ μελαγχολικώτερον ὑπάρχειν . ὥσπερ οὖν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀναφερομένης ἐκ τῆς γαστρὸς αἰθαλώδους τινὸς ἢ καπνώδους ἀναθυμιάσεως , ἢ ὅλως ἀτμῶν τινων παχέων , ὅμοια τοῖς ὑποχεομένων γίγνεται συμπτώματα , κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον καὶ νῦν ἐπὶ τὸν ἐγκέφαλον ἀναφερομένης τῆς μελαγχολικῆς ἀναθυμιάσεως , οἷον αἰθαλώδους τινὸς , ἢ καπνώδους ἀναθυμιάσεως , τὰ μελαγχολικὰ γενήσεται περὶ τὴν διάνοιαν συμπτώματα . καὶ μὴν καὶ συνεχέστατα θεώμεθα τὴν κεφαλὴν ὀδυνωμένην ἐπὶ τῇ ξανθῇ χολῇ κατὰ τὴν γαστέρα περιεχομένῃ , καθάπερ γε καὶ παραχρῆμα γινομένην ἀνώδυνον , ἐμεθείσης τῆς χολῆς · καὶ τά γε τοιαῦτα τῶν ἀλγημάτων δακνώδη τέ ἐστιν καὶ διαβρωτικὰ , καθάπερ ἄλλα μέν τινα μετὰ βάρους , ἄλλα δὲ μετὰ τάσεως ἢ καταφορᾶς ὁρᾶται γινόμενα . συμπεφώνηται δὲ τοῖς ἀρίστοις ἰατροῖς , οὐ ταῦτα μόνον ἀπὸ τῆς γαστρὸς τῇ κεφαλῇ συμπίπτειν , ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιληψίαν . ἀεὶ μὲν οὖν οἱ φόβοι συνεδρεύουσι τοῖς μελαγχολικοῖς , οὐκ ἀεὶ δὲ ταὐτὸν εἶδος τῶν παρὰ φύσιν αὐτοῖς γίγνεται φαντασιῶν , εἴγε ὁ μέν τις ὀστρακοῦς ᾤετο γεγονέναι , καὶ διὰ τοῦτ’ ἐξίστατο τοῖς ἀπαντῶσιν , ὅπως μὴ συντριβείη · θεώμενος δέ τις ἄλλος ἀλεκτρυόνας ᾄδοντας , ὥσπερ ἐκεῖνοι τὰς πτέρυγας προσέκρουον πρὸ ᾠδῆς , οὕτω καὶ αὐτὸς τοὺς βραχίονας προσκρούων ταῖς πλευραῖς ἐμιμεῖτο τὴν φωνὴν τῶν ζώων . φόβος δ’ ἦν ἄλλῳ , μή πως ὁ βαστάζων τὸν κόσμον Ἄτλας ἀποσείσηται κεκμηκὼς αὐτὸν , οὕτως τε καὶ αὐτὸς συντριβείη καὶ ἡμᾶς αὐτῷ συναπολέσειεν · ἄλλα τε μυρία τοιαῦτα φαντασιοῦνται . διαφέρονται δὲ ἀλλήλων οἱ μελαγχολικοὶ , τὸ μὲν φοβεῖσθαι καὶ δυσθυμεῖν καὶ μέμφεσθαι τῇ ζωῇ καὶ μισεῖν τοὺς ἀνθρώπους ἅπαντες ἔχοντες , ἀποθανεῖν δ’ ἐπιθυμοῦντες οὐ πάντες , ἀλλ’ ἔστιν ἐνίοις αὐτῶν αὐτὸ δὴ τοῦτο κεφάλαιον τῆς μελαγχολίας , τὸ περὶ τοῦ θανάτου δέος · ἔνιοι δὲ ἀλλόκοτοί σοι δόξουσιν , ἅμα τε καὶ δεδιέναι τὸν θάνατον καὶ θανατᾷν . ὥστε ὀρθῶς ἔοικεν ὁ Ἱπποκράτης εἰς δύο ταῦτα ἀναγαγεῖν τὰ συμπτώματα αὐτῶν πάντα , φόβον καὶ δυσθυμίαν · ἐπὶ γέ τοι τῇ τοιαύτῃ δυσθυμίᾳ ﻿ μισοῦσιν πάντας , οὓς ἂν βλέπωσιν , καὶ σκυθρωποὶ διὰ παντός εἰσι , δειμαίνοντες , ὥσπερ ἐν σκότῳ βαθεῖ τά τε παιδία φοβεῖται καὶ τῶν τελείων οἱ ἀπαίδευτοι . καθάπερ γὰρ καὶ τὸ ἔξωθεν σκότος εἰς φόβον ἄγει σχεδὸν ἅπαντας ἀνθρώπους , πλὴν τῶν ἤτοι πάνυ φύσει τολμηρῶν , ἢ πεπαιδευμένων , οὕτως καὶ τῆς μελαίνης χολῆς τὸ χρῶμα παραπλησίως σκότῳ τὸν φρονοῦντα τόπον ἐπισκιάζον ἐργάζεται τοὺς φόβους . ὅτι γὰρ οἵ τε χυμοὶ καὶ ὅλως ἡ τοῦ σώματος κρᾶσις ἀλλοιοῖ τὰς ἐνεργείας τῆς ψυχῆς , ὡμολόγηται τοῖς ἀρίστοις ἰατροῖς τε καὶ φιλοσόφοις , ἐμοί τε δι’ ἑνὸς ὑπομνήματος ἀποδέδεικται , καθ’ ὃ ταῖς τοῦ σώματος κράσεσιν ἀκολουθούσας ἀπέδειξα τὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις · ὅθεν οὐδὲ γράψαι τι περὶ μελαγχολίας ἐτόλμησαν οἱ τὴν τῶν χυμῶν δύναμιν ἀγνοήσαντες , ἐξ ὧν εἰσι καὶ οἱ περὶ τὸν Ἐρασίστρατον . ἄξιον δέ ἐστι κᾀν τούτῳ θαυμάσαι τὰς κοινὰς ἐννοίας τῶν ἀνθρώπων , ὥσπερ καὶ τἄλλα πολλὰ δόγματα , περὶ ὧν ἠγνόησαν οὐκ ὀλίγοι φιλοσόφων τε καὶ ἰατρῶν · ἅπαντες γοῦν ὀνομάζουσιν τὸ πάθος τοῦτο μελαγχολίαν , ἐνδεικνύμενοι διὰ τῆς προσηγορίας τὸν αἴτιον αὐτοῦ χυμόν . ἐὰν μὲν οὖν ἄρξηταί γε πρῶτα τὰ κατὰ τὴν γαστέρα συμπτώματα , καὶ μείζοσιν αὐτοῖς γινομένοις ἀκολουθήσῃ τὰ μελαγχολικὰ πάθη , κουφίζηταί τε ταῖς διαχωρήσεσιν καὶ τοῖς ἐμέτοις καὶ ταῖς κάτω φύσαις καὶ ταῖς ἐρυγαῖς ὁ ἄνθρωπος , ὑποχονδριακὸν μὲν ὀνομάσομεν οὕτως γε καὶ φυσῶδες τὸ νόσημα , συμπτώματα δὲ εἶναι φήσομεν αὐτοῦ , τήν τε δυσθυμίαν καὶ τὸν φόβον · ὅταν δὲ τὰ μὲν τῆς μελαγχολίας ἴδια συμπτώματα φαίνηται μεγάλα , κατὰ δὲ τὴν κοιλίαν ἤτοι μηδὲν , ἢ σμικρὰ , τὸν ἐγκέφαλον ἡγητέον ἐπὶ τούτων πρωτοπαθεῖν , ἠθροισμένης ἐν αὐτῷ μελαίνης χολῆς . ἐξ ὧν δὲ χρὴ διορίζεσθαι , πότερον ἐν αὐτῷ μόνῳ τῷ ἐγκεφάλῳ περιέχεται τοιοῦτός τις χυμὸς , ἢ καθ’ ὅλον ἐστὶ τὸ σῶμα , λέλεκται μικρὸν ἔμπροσθεν · ἀναμιμνήσκω δὲ τοὺς ἰδόντας ἑταίρους διά τε λουτρῶν πολλῶν καὶ διαίτης εὐχύμου τε καὶ ὑγρᾶς τὴν τοιαύτην μελαγχολίαν ἐκθεραπεύοντά με χωρὶς ἑτέρου βοηθήματος , ὅταν γε μήπω διά τε χρόνου μῆκος δυσεκκένωτος ᾖ ὁ λυπῶν χυμός · ὡς ὅταν γε ἤδη κεχρονικὸς ὑπάρχῃ τὸ νόσημα , μειζόνων ἑτέρων ἐπὶ τοῖς εἰρημένοις δεῖται βοηθημάτων . ἐπιγίνεται δὲ ἡ τοιαύτη μελαγχολία προηγησαμέναις θερμαῖς διαθέσεσι τῆς κεφαλῆς , ἤτοι γε ἐξ ἐγκαύσεως , ἢ φλεγμονώδους ἐν αὐτῇ γενομένου πάθους , ἢ καὶ φρενίτιδος · ἐπιγίγνεται δὲ καὶ φροντίσι καὶ λύπαις μετ’ ἀγρυπνιῶν . περὶ μὲν οὖν μελαγχολίας ἱκανὰ καὶ ταῦτα .
Lemmas: ὥσπερ δέ ἐν ὁ κατά συμπάθεια οὐ μικρός διαφορά γίγνομαι ὁ πάθος ὁ κεφαλή , οὕτως καί ἐν αὐτός ὁ κατά πρωτοπάθεια . ὁ γοῦν κατά αὐτός ὁ οὐσία ὁ ἐγκέφαλος πλεονάζω παχύς χυμός ποτέ μέν ὡς ὀργανικός μόριον λυμαίνομαι , ποτέ δέ ὡς ὁμοιομερής · κατά μέν ὁ ἔμφραξις ὁ πόρος ὡς ὀργανικός μόριον , κατά δέ ὁ ἀλλοίωσις ὁ κρᾶσις ὡς ὁμοιομερής . καί διά οὗτος καί ὅδε ὁ λέξις ἐπί ὁ τελευτή γράφω ὁ ἕκτος ὁ ἐπιδημία · ὁ μελαγχολικός καί ἐπιληπτικός εἴωθα γίγνομαι ὡς ἐπί πολύς καί ὁ ἐπιληπτικός μελαγχολικός · οὗτος δέ ἑκάτερος μάλα γίγνομαι , ἐπί ὁπότερος ἄν ῥέπω ὁ ἀρρώστημα · ἐάν μέν εἰς ὁ σῶμα , ἐπίληπτος · ἐάν δέ εἰς ὁ διάνοια , μελαγχολικός . κατά οὗτος ὁ ῥῆσις πρῶτος μέν ὅτι μή διά πᾶς , ἀλλά ὡς ὁ πολύς μετάπτωσις εἰς ἀλλήλων γίγνομαι ὁ πάθος δηλόω · οὐ γάρ ὑπό μελαγχολικός χυμός μόνος , ἀλλά καί φλεγματικός ὁ ἐπιληψία ἀποτελέω , ὁ μέν ὑπό ὁ μελαγχολικός χυμός γίγνομαι μεταπίπτω ποτέ εἰς μελαγχολία , ὁ δέ ὑπό ὁ φλεγματικός πρός ἄλλος μέν τις μεθίστημι πάθος , ὑπέρ ὅς μικρός ὕστερον λέγω , μελαγχολία δέ οὐ ἐργάζομαι . δεύτερος δέ ἐπί ﻿ ὅδε θεώρημα τις περιέχω κατά ὁ λέγω ὑπό Ἱπποκράτης λόγος οὐ μικρός . ἐπεί γάρ ἤτοι κρᾶσις εἰμί ὁ ψυχή ὁ δραστικός ποιότης , ἤ ὑπό ὁ κρᾶσις αὐτός ἀλλοιόω , ὁ μέν ὡς ὀργανικός μόριον ὁ ἐγκέφαλος λυμαίνομαι χολή ἐπί ὁ σῶμα τρέπω φημί ὁ ἐγκέφαλος , γίγνομαι δέ οὗτος κατά ὁ ἔμφραξις · ὁ δέ ὡς ὁμοιομερής ὁ κρᾶσις ἀδικέω ἐπί ὁ διάνοια . ἀλλά ἐκεῖνος γε διορίζω πρότερος ἀναγκαῖος εἰμί ἐγώ δοκέω ὁ παραλείπω ὁ ἰατρός · ὥσπερ γάρ ἐν ὁ φαίνω μέρος ὁ σῶμα ἐνίοτε μέν ἅπας ὁ αὐτός φαίνω κρᾶσις , ὡς ἐν ἴκτερος τε καί κατά ὁ καλέω ἐλέφας καί ὁ ὕδερος , ἔτι τε καχεξία , καί πρός οὗτος ἐν ἡπατικός τε καί σπληνικός ἄχροια , ἐνίοτε δέ εἷς τις μόριον ἤτοι πικρόχολος ἤ φλεγματικός ἤ μελαγχολικός ὑποδέχομαι χυμός αὐτός μόνος ἐξαλλάσσω ὁ κρᾶσις , οὕτως ἐγχωρέω καί ὁ ἐγκέφαλος ἐνίοτε μέν , ἅπας ὁ κατά ὁ φλέψ αἷμα μελαγχολικός γίγνομαι , ὁ κοινός λόγος ὁ βλάβη καί αὐτός βλάπτω · κατά ἕτερος δέ τρόπος ἀπαθής διαμένω ὁ κατά ὅλος ὁ ἄνθρωπος αἷμα , ἀλλοιόω ὁ κατά μόνος ὁ ἐγκέφαλος , καί συμβαίνω οὗτος δισσός , ἤ ῥέω εἰς αὐτός ἑτέρωθεν , ἤ γεννάω ἐν ὁ τόπος ὁ μελαγχολικός χυμός · γεννάω δέ ὑπό θερμασία πολύς ἐγχώριος , κατοπτάω ἤτοι ὁ ξανθός χολή , ἤ ὁ παχύς τε καί μέλας αἷμα . διαφέρω δέ εἰς ὁ θεραπεία οὐ μικρός ὁ διορισμός οὗτος · ὅτε ἄν μέν γάρ ὅλος ὁ σῶμα μελαγχολικός ἔχω ὁ αἷμα , ὁ ἀρχή ὁ θεραπεία ἀπό φλεβοτομία προσήκω ποιέω · ὅτε ἄν δέ ὁ κατά μόνος ὁ ἐγκέφαλος , οὐ χρῄζω φλεβοτομία ὁ κάμνω , ὅσος γε ἐπί ὁ διάθεσις οὗτος , κατά ἄλλος γάρ τις δυνατός εἰμί χρῄζω αὐτός . ὁ δέ οὖν διάγνωσις ἀπό ὅδε σύ γίγνομαι , πότερος ὅλος ὁ σῶμα μελαγχολικός ἔχω χυμός , ἤ κατά μόνος ὁ ἐγκέφαλος ἀθροίζω τις τοιοῦτος , καί ἀξιόω σύ πρῶτος μέν ἐπισκοπέω ὁ ὁ σῶμα ἕξις ὁποῖος τις εἰμί , μιμνῄσκω , ὡς ὁ μέν ἁπαλός καί λευκός καί πίων ἦκα μελαγχολικός ἴσχω χυμός , ὁ δέ ἰσχνός καί μελάντερος καί δασύς καί φλέψ εὐρύς ἔχω , ἐπιτήδειος πρός ταυτός τοιοῦτος χυμός γένεσις ὑπάρχω , ἔστε ὅτε δέ καί ὁ ἐξέρυθρος ὁ χροιά ἄνθρωπος μεταπίπτω ἀθρόος ἐπί ὁ μελαγχολικός κρᾶσις · ἐφεξῆς δέ αὐτός ὁ ξανθός , καί μάλα ὅταν ἐν ἀγρυπνία καί πόνος πολύς καί φροντίς καί λεπτός δίαιτα προδιαιτάω τυγχάνω . ὁμογενής δέ οὗτος εἰμί καί ὁ τοιοῦτος γνώρισμα · πότερος ἐπέχω τις αἱμορροίς , ἤ καί τις ἄλλος συνήθης αἷμα κένωσις , ἤ καταμήνιος ὁ γυνή · καί οὗτος ἐφεξῆς ὁποῖος χράω τροφή , ἆρα γε ὁ μελαγχολικός αἷμα γεννάω , ἤ ὁ ἐναντίος · λέγω δέ μελαγχολικός μέν αἷμα γεννάω αἴγειος καί βόειος ἐδωδή κρέας , καί μάλα ἔτι ὁ τράγειος τε καί ταύρειος , ἔτι δέ μάλα ὀνεῖον τε καί καμήλειος , ἐσθίω γάρ ἔνιοι καί οὗτος , ὥσπερ γε καί ἀλώπηξ τε καί κύων . οὐ ἦκα δέ καί ὁ ὁ λαγώς ἐδωδή τοιοῦτος αἷμα γεννάω , καί πολύς μάλα ὁ ὁ ἄγριος ὗς · καί ὁ κόχλιας δέ μελαγχολικός αἷμα γεννάω , εἰ τις ἐν αὐτός πλεονάζω , καί πᾶς ὁ ταριχεύω κρέας ὁ ἐπίγειος ζῷον · ἔνυδρος δέ ὁ τε ὁ θύννος καί φάλαινα καί φώκη καί δελφίς καί κύων καί ὁ κητώδης ἅπας · ὁ δέ λάχανον σχεδόν ὁ κράμβη μόνος τοιοῦτος αἷμα γεννάω φύω , ὥσπερ γε καί ὁ δένδρον ὁ βλαστός διά ἅλμη καί ὀξάλμη συντίθημι , σχῖνος λέγω καί τέρμινθος καί βάτος καί κυνόσβατος · καί μέν τοι καί ὁ ὄσπριον ὁ τε φακή μελαγχολικός εἰμί ἔδεσμα καί μετά οὗτος ὁ πιτυρίτης καλέω ὁ ἄρτος , ὁ τε ἐκ ὁ τίφη καί ὁ μοχθηρός σπέρμα , ὅς ἀντί πυρός ἔνιοι ὁ ἔθνος χράω , διορίζω δέ περί αὐτός ἐν ὁ πρῶτος ὁ περί ὁ ἐν ὁ τροφή δύναμις . ἀλλά καί ὁ οἶνος ὁ τε παχύς καί μέλας ἐπιτήδειος γεννάω ὁ μελαγχολικός χυμός , ἐάν τις ἐν αὐτός πλεονάζω ὑπό περίστασις τις ἐν θερμασία πολύς ὁ σῶμα ἔχω · καί ὁ παλαιός δέ τυρός ῥᾴδιος γεννάω ὁ τοιοῦτος χυμός , ὅτε ἄν ἐν ὁ σῶμα τυγχάνω ὑπερθερμαίνω . εἰ μέν οὖν ἐν τοιοῦτος δίαιτα πρό ὁ νοσέω ὁ ἄνθρωπος εἰμί γίγνομαι , ἔξεστι ᾀ οὗτος στοχάζομαι τις πολύς · εἰ δέ ἐν εὔχυμος ἔδεσμα , ἐπισκοπέω περί τε ὁ γυμνάσιον αὐτός καί λύπη καί ἀγρυπνία καί φροντίς · ἔνιοι δέ καί κατά αὐτός ὁ πυρετώδης νόσημα , καθότι προλέγω , ὁ μελαγχολικός ἴσχω γίγνομαι χυμός . εἰς δέ ὁ βέβαιος διάγνωσις οὐ μικρός συντελέω καί ὁ ὥρα ὁ ἔτος καί ὁ γίγνομαι τε καί εἰμί κατάστασις , ἔτι τε ὁ χωρίον , ὁ τε ὁ κάμνω ἡλικία . οὗτος πᾶς προδιασκέπτομαι , ὅτε ἄν ἐλπίζω ἐν ὁ κατά ὅλος ὁ σῶμα φλέψ μελαγχολικός αἷμα περιέχω , ὁ βέβαιος ἐπάγω διάγνωσις ἐκ ὁ τέμνω ὁ κατά ἀγκών φλέψ · ἀγαθός δέ ὁ μέσος τέμνω , ἐπειδή κοινός πρός ἀμφότερος εἰμί , ὁ τε ὠμιαῖος ὀνομάζω καί ὁ διά ὁ μασχάλη ἐπί ὁ χείρ φέρω · εἶτα εἰ μέν μή φαίνω μελαγχολικός εἰμί ὁ ῥέω , ἐπέχω εὐθύς · εἰ δέ τοιοῦτος φαίνω , κενόω ὅσος ἄν ὑπολαμβάνω αὐτάρκης εἰμί ὁ ὁ πάσχω ἕξις σῶμα . εἰμί δέ καί τρίτος τις διαφορά μελαγχολία , ὥσπερ ὅτε ἄν ἐπιληψία ὁ ἀρχή ἀπό ὁ κοιλία ἴσχω · καλέω δέ ἔνιοι ὁ ἰατρός ὑποχονδριακός τε καί φυσώδης νόσημα ὁ αὐτός διάθεσις . ἀρκέω δέ ἐγώ παρατίθημι ὁ ὑπό Διοκλῆς γράφω συνεδρεύω αὐτός σύμπτωμα , κατά ὁ βιβλίον ὅς ἐπιγράφω , ﻿ πάθος , αἰτία , θεραπεία · κατά οὗτος γάρ ὁ Διοκλῆς γράφω αὐτός ὄνομα οὕτως · ἄλλος δέ γίγνομαι μέν περί ὁ κοιλία , ἀνόμοιος δέ εἰμί ὁ προλέγω , καλέω δέ αὐτός ὁ μέν μελαγχολικός , ὁ δέ φυσώδης . ἕπομαι δέ οὗτος μετά ὁ ἐδωδή , καί μάλα ὁ δύσπεπτος τε καί καυστικός , πτύσις ὑγρός καί πολύς , ὀξυρεγμία , πνεῦμα , καῦμα πρός ὑποχόνδριος , ἐγκλύδαξις οὐ εὐθύς , ἀλλά ἐπισχάω · ἐνίοτε δέ καί πόνος κοιλία ἰσχυρός , διήκω ἔνιοι εἰς ὁ μετάφρενον · πραύνω δέ πέσσω ὁ σιτίον , πάλιν τε μετά ὁ ἐσθίω ὁ αὐτός συμβαίνω , πολλάκις δέ καί νῆστις καί μετά ὁ δεῖπνον ἐνοχλέω , καί ἐμέω ὠμός ὁ σιτίον ἐμέω , καί φλέγμα ὑπόπικρος καί θερμός καί ὀξύς , ὥστε καί ὁ ὀδούς αἱμωδιάω . καί ὁ πολύς γίγνομαι οὗτος εὐθύς ἐκ νέος , μηκύνω δέ ὅπως ἄν γίγνομαι πᾶς . οὗτος προλέγω ὁ Διοκλῆς ἐφεξῆς αὐτός προστίθημι ὁ αἰτία ὧδε πως γράφω · ὁ δέ φυσώδης καλέω ὑπολαμβάνω δέω πολύς ἔχω ὁ θερμός ὁ προσήκω ἐν ὁ φλέψ ὁ ἐκ ὁ γαστήρ ὁ τροφή δέχομαι , καί ὁ αἷμα παχύνω οὗτος . δηλόω γάρ ὅτι μέν εἰμί ἔμφραξις περί οὗτος ὁ φλέψ , ὁ μή καταδέχομαι ὁ σῶμα ὁ τροφή , ἀλλά ἐν ὁ γαστήρ διαμένω ἀκατέργαστος , πρότερος ὁ πόρος οὗτος ἀναλαμβάνω , ὁ δέ πολύς ἀποκρίνω εἰς ὁ κάτω κοιλία · καί ὁ ὁ δευτεραῖος ἐμέω αὐτός , οὐ ὑπάγω εἰς ὁ σῶμα ὁ σιτίον . ὅτι δέ ὁ θερμός πολύς εἰμί ὁ κατά φύσις , μάλα ἄν τις κατανοέω ἐκ τε ὁ καῦμα ὁ γίγνομαι αὐτός καί ὁ προσφορά · φαίνω γάρ ὑπό ὁ ψυχρός ὠφελέω σιτίον , ὁ δέ τοιοῦτος ὁ θερμός καταψύχω καί μαραίνω εἴωθα . ἐφεξῆς δέ οὗτος καί ἄλλος προσγράφω ὁ Διοκλῆς ἐν ὅδε ὁ λέξις · λέγω δέ τις ἐπί ὁ τοιοῦτος πάθος ὁ στόμα ὁ γαστήρ ὁ συνεχής ὁ ἔντερον φλεγμαίνω , διά δέ ὁ φλεγμονή ἐμφράσσω καί κωλύω καταβαίνω ὁ σιτίον εἰς ὁ ἔντερον ὁ τάσσω χρόνος · οὗτος δέ γίγνομαι , πολύς χρόνος ὁ δέω ἐν ὁ γαστήρ μένω , ὁ τε ὄγκος παρασκευάζω καί ὁ καῦμα καί ἄλλος ὁ προλέγω . οὗτος μέν οὖν ὁ Διοκλῆς γράφω , παραλείπω ἐν ὁ κατάλογος ὁ σύμπτωμα ὁ κύριος ὁ ὅλος συνδρομή , ὅσος ὁ τε μελαγχολία χαρακτηρίζω καί ὁ φυσώδης καί ὑποχονδριακός πάθος · καί ἐγώ δοκέω , διότι οὗτος ἐκ ὁ προσηγορία ὁ νόσημα ἐνδεικτικός δηλόω , παραλείπω , μανθάνω γε ἐγώ ὑπό Ἱπποκράτης , ἐάν φόβος καί δυσθυμία πολύς χρόνος ἔχω διατελέω , μελαγχολικός ὁ τοιοῦτος . διά τίς δέ ἐν ὁ ὁ αἰτία ἀπόδοσις ὁ μέν ἄλλος σύμπτωμα γράφω ὁ αἰτία , αὐτός δέ ὁ βλάπτω ὁ διάνοια οὐ γράφω , ζητέω ἄξιος . εἴτε γάρ ὁ θερμός ἐν ὁ κατά ὁ γαστήρ φλέψ πολύς ἐπί αὐτός εἰμί , εἴτε φλεγμονή ὁ κατά πυλωρός μέρος , διά τίς οὗτος ἀκολουθέω ὁ μελαγχολικός σύμπτωμα , παραλείπω . ὁ μέν γάρ ἐμπίμπλημι ὁ γαστήρ φυσώδης πνεῦμα , εἶτα ὁ ἐρυγή αὐτός κουφίζω , καί προσέτι ὁ λέγω ὑπό ὁ Διοκλῆς ἔμετος , εὔδηλος εἰμί , ἔͅν ἐκεῖνος μή λέγω · ὁ δέ ὁ μελαγχολία ἴδιος , χαλεπός εἰμί αὐτός συγγράφω ὁ κατά ὁ γαστήρ λέγω διάθεσις . προστίθημι οὖν ἐγώ οὗτος , ὁ διάθεσις ὁ γαστήρ ὁποῖος τις ἐν ὁ τοιοῦτος γίγνομαι πάθος ἑρμηνεύω σαφής . ἔοικα μέν γάρ εἰμί τις ἐν αὐτός φλεγμονή , ὁ δέ ἐν ὁ φλεγμαίνω μόριον περιέχω αἷμα παχύς τε καί μελαγχολικός ὑπάρχω . ὥσπερ οὖν ἐπί ὁ ὀφθαλμός ἀναφέρω ἐκ ὁ γαστήρ αἰθαλώδης τις ἤ καπνώδης ἀναθυμίασις , ἤ ὅλος ἀτμός τις παχύς , ὅμοιος ὁ ὑποχέω γίγνομαι σύμπτωμα , κατά ὁ αὐτός λόγος καί νῦν ἐπί ὁ ἐγκέφαλος ἀναφέρω ὁ μελαγχολικός ἀναθυμίασις , οἷος αἰθαλώδης τις , ἤ καπνώδης ἀναθυμίασις , ὁ μελαγχολικός γίγνομαι περί ὁ διάνοια σύμπτωμα . καί μήν καί συνεχής θεάομαι ὁ κεφαλή ὀδυνάω ἐπί ὁ ξανθός χολή κατά ὁ γαστήρ περιέχω , καθά γε καί παραχρῆμα γίγνομαι ἀνώδυνος , μεθίημι ὁ χολή · καί ὁ γε τοιοῦτος ὁ ἄλγημα δακνώδης τε εἰμί καί διαβρωτικός , καθά ἄλλος μέν τις μετά βάρος , ἄλλος δέ μετά τάσις ἤ καταφορά ὁράω γίγνομαι . συμφωνέω δέ ὁ ἀγαθός ἰατρός , οὐ οὗτος μόνος ἀπό ὁ γαστήρ ὁ κεφαλή συμπίπτω , ἀλλά καί ὁ ἐπιληψία . ἀεί μέν οὖν ὁ φόβος συνεδρεύω ὁ μελαγχολικός , οὐ ἀεί δέ αὐτός εἶδος ὁ παρά φύσις αὐτός γίγνομαι φαντασία , εἰ ὁ μέν τις ὀστρακόω οἴομαι γίγνομαι , καί διά οὗτος ἐξίστημι ὁ ἀπαντάω , ὅπως μή συντρίβω · θεάομαι δέ τις ἄλλος ἀλεκτρυών ἀείδω , ὥσπερ ἐκεῖνος ὁ πτέρυξ προσκρούω πρό ἀοιδή , οὕτως καί αὐτός ὁ βραχίων προσκρούω ὁ πλευρά μιμέομαι ὁ φωνή ὁ ζῷον . φόβος δέ εἰμί ἄλλος , μή πως ὁ βαστάζω ὁ κόσμος Ἄτλας ἀποσείω κάμνω αὐτός , οὕτως τε καί αὐτός συντρίβω καί ἐγώ αὐτός συναπόλλυμι · ἄλλος τε μυρίος τοιοῦτος φαντασιόω . διαφέρω δέ ἀλλήλων ὁ μελαγχολικός , ὁ μέν φοβέω καί δυσθυμέω καί μέμφομαι ὁ ζωή καί μισέω ὁ ἄνθρωπος ἅπας ἔχω , ἀποθνῄσκω δέ ἐπιθυμέω οὐ πᾶς , ἀλλά εἰμί ἔνιοι αὐτός αὐτός δή οὗτος κεφάλαιος ὁ μελαγχολία , ὁ περί ὁ θάνατος δέος · ἔνιοι δέ ἀλλόκοτος σύ δοκέω , ἅμα τε καί δείδω ὁ θάνατος καί θανατάω . ὥστε ὀρθός ἔοικα ὁ Ἱπποκράτης εἰς δύο οὗτος ἀνάγω ὁ σύμπτωμα αὐτός πᾶς , φόβος καί δυσθυμία · ἐπί γε τοι ὁ τοιοῦτος δυσθυμία ﻿ μισέω πᾶς , ὅς ἄν βλέπω , καί σκυθρωπός διά πᾶς εἰμί , δειμαίνω , ὥσπερ ἐν σκότος βαθύς ὁ τε παιδίον φοβέω καί ὁ τέλειος ὁ ἀπαίδευτος . καθά γάρ καί ὁ ἔξωθεν σκότος εἰς φόβος ἄγω σχεδόν ἅπας ἄνθρωπος , πλήν ὁ ἤτοι πάνυ φύσις τολμηρός , ἤ παιδεύω , οὕτως καί ὁ μέλας χολή ὁ χρῶμα παραπλήσιος σκότος ὁ φρονέω τόπος ἐπισκιάζω ἐργάζομαι ὁ φόβος . ὅτι γάρ ὁ τε χυμός καί ὅλος ὁ ὁ σῶμα κρᾶσις ἀλλοιόω ὁ ἐνέργεια ὁ ψυχή , ὁμολογέω ὁ ἀγαθός ἰατρός τε καί φιλόσοφος , ἐγώ τε διά εἷς ὑπόμνημα ἀποδείκνυμι , κατά ὅς ὁ ὁ σῶμα κρᾶσις ἀκολουθέω ἀποδείκνυμι ὁ ὁ ψυχή δύναμις · ὅθεν οὐδέ γράφω τις περί μελαγχολία τολμάω ὁ ὁ ὁ χυμός δύναμις ἀγνοέω , ἐκ ὅς εἰμί καί ὁ περί ὁ Ἐρασίστρατος . ἄξιος δέ εἰμί εἰͅν οὗτος θαυμάζω ὁ κοινός ἔννοια ὁ ἄνθρωπος , ὥσπερ καί ἄλλος πολύς δόγμα , περί ὅς ἀγνοέω οὐ ὀλίγος φιλόσοφος τε καί ἰατρός · ἅπας γοῦν ὀνομάζω ὁ πάθος οὗτος μελαγχολία , ἐνδείκνυμι διά ὁ προσηγορία ὁ αἴτιος αὐτός χυμός . ἐάν μέν οὖν ἄρχω γε πρῶτος ὁ κατά ὁ γαστήρ σύμπτωμα , καί μέγας αὐτός γίγνομαι ἀκολουθέω ὁ μελαγχολικός πάθος , κουφίζω τε ὁ διαχώρησις καί ὁ ἔμετος καί ὁ κάτω φῦσα καί ὁ ἐρυγή ὁ ἄνθρωπος , ὑποχονδριακός μέν ὀνομάζω οὕτως γε καί φυσώδης ὁ νόσημα , σύμπτωμα δέ εἰμί φημί αὐτός , ὁ τε δυσθυμία καί ὁ φόβος · ὅταν δέ ὁ μέν ὁ μελαγχολία ἴδιος σύμπτωμα φαίνω μέγας , κατά δέ ὁ κοιλία ἤτοι μηδείς , ἤ μικρός , ὁ ἐγκέφαλος ἡγέομαι ἐπί οὗτος πρωτοπαθέω , ἀθροίζω ἐν αὐτός μέλας χολή . ἐκ ὅς δέ χρή διορίζω , πότερος ἐν αὐτός μόνος ὁ ἐγκέφαλος περιέχω τοιοῦτος τις χυμός , ἤ κατά ὅλος εἰμί ὁ σῶμα , λέγω μικρός ἔμπροσθεν · ἀναμιμνῄσκω δέ ὁ ὁράω ἑταῖρος διά τε λουτρόν πολύς καί δίαιτα εὔχυμος τε καί ὑγρός ὁ τοιοῦτος μελαγχολία ἐκθεραπεύω ἐγώ χωρίς ἕτερος βοήθημα , ὅταν γε μήπω διά τε χρόνος μῆκος δυσεκκένωτος εἰμί ὁ λυπέω χυμός · ὡς ὅταν γε ἤδη χρονίζω ὑπάρχω ὁ νόσημα , μέγας ἕτερος ἐπί ὁ λέγω δέω βοήθημα . ἐπιγίγνομαι δέ ὁ τοιοῦτος μελαγχολία προηγέομαι θερμός διάθεσις ὁ κεφαλή , ἤτοι γε ἐκ ἔγκαυσις , ἤ φλεγμονώδης ἐν αὐτός γίγνομαι πάθος , ἤ καί φρένιτις · ἐπιγίγνομαι δέ καί φροντίς καί λύπη μετά ἀγρυπνία . περί μέν οὖν μελαγχολία ἱκανός καί οὗτος .