galenus.de-diebus-decretoriis-libri-iii 1.7
Ἐμοὶ γὰρ οὐ σοφιστὰς ἐξελέγχειν πρόκειται νῦν , ὅ τι μὴ πάρεργον , ἀλλὰ τοῖς ἀλήθειαν σπουδάζουσιν ἧς γινώσκω κοινωνῆσαι θεωρίας . ἔστω δή τις τοιοῦτος ἡμῖν ἄῤῥωστος ἐξ ὑποθέσεως εἰς σαφήνειαν τῆς διδασκαλίας προκείμενος , τῇ δεκάτῃ τῆς ἡμέρας ὥρᾳ πυρέττειν ὀξέως ἀρξάμενος , ἐφ’ οὗ ζητεῖν ἐπιτρέψαντες τοῖς σοφισταῖς τὴν λόγῳ θεωρητὴν ἀρχὴν , αὐτοὶ τὴν δευτέραν ἡμέραν , ἢ εἴ τιν’ ἀρχὴν ἑτέραν ἐν αὐτῇ ποιεῖται παροξυσμὸς ἕτερος , αἰσθητὴν καὶ σαφῆ παραφυλάξομεν · εἶθ’ οὕτω καὶ τὴν τρίτην , ἵν’ εἴτε διὰ τρίτης , εἴτε καὶ καθ’ ἑκάστην ἡμέραν οἱ παροξυσμοὶ γίνονται , γινώσκωμεν · ἔτι δὲ τούτου μᾶλλον , εἴτ’ ἐν ταῖς ἀρτίαις , εἴτ’ ἐν ταῖς περιτταῖς ἡμέραις παροξύνεται σφοδρότερον . ἔστω δὴ συνεχὴς μὲν ὁ πυρετὸς , διὰ τρίτης δ’ οἱ παροξυσμοί · καὶ τῇ τρίτῃ μὲν τῶν ἡμερῶν ἑνδεκάτης ὥρας , τῇ πέμπτῃ δὲ νυκτὸς ὥρας πρώτης παροξυνέσθω , τῇ δὲ ἑβδόμῃ νυκτὸς ὥρας τρίτης · ἀεὶ γὰρ ὑποκείσθω δυοῖν ὥραιν ὑστερίζειν τὸν παροξυσμὸν , ὥστε καὶ τῆς ἐννάτης νυκτὸς ὥρᾳ πέμπτῃ παροξυνθήσεται καὶ τῆς ἑνδεκάτης ἑβδόμῃ . ἔστω δὴ τούτῳ τὰ μὲν ἄλλα παραπλήσια δι’ ὅλου τοῦ νοσήματος ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ἕως τῆς ἑνδεκάτης νυκτὸς , κατὰ δὲ τὴν ἑνδεκάτην εὐχρούστερά τε ἅμα γινέσθω τὰ οὖρα καί τινα καὶ λευκὴν νεφέλην ποιείσθω πρότερον οὐ γεγενημένην . ἐνταῦθα πρῶτον μὲν ἐλπὶς οὐ σμικρὰ τοῖς γε ὄντως ἰατροῖς ἐν τῇ ιδ΄ λυθήσεσθαι τὸ νόσημα , συμβαίνει μὴν πολλάκις ὑπερεκπίπτειν τὴν λύσιν εἴς τινα τῶν ἐφεξῆς ἡμερῶν . ἀλλὰ τοῦτο μὲν ὅπως γίνεται τοῦ περὶ κρίσεών ἐστιν ἴδιον λόγου , καὶ διὰ τοῦτο ἐν ἐκείνῳ ῥηθήσεται . τὸ δέ γε νῦν εἶναι πρόκειται μὲν ὁ περὶ τῶν κρισίμων ἡμερῶν λόγος . οὗ δ’ ἕνεκα τοῦ παραδείγματος ἐδεήθην , ἐγγὺς ἥκειν ἔοικεν . εἰσβαλλέτω γὰρ ὁ τῆς τρισκαιδεκάτης νυκτὸς παροξυσμὸς οἱᾳδηποτοῦν ὥρᾳ μετὰ ῥίγους . ἐνδέχεται γὰρ αὐτὸν καὶ προλαβεῖν τὴν ὥραν τὴν συνήθη καὶ μὴ προλαβεῖν , ἄμφω γὰρ γίνεται , καὶ πλέον γε θάτερον , τὸ προλαβεῖν , ὅταν μέλλῃ γενήσεσθαι κρίσις . ἔστω δ’ , εἰ βούλει , καὶ δύσφορος ἡ τρισκαιδεκάτη νὺξ ἅπασα γεγενημένη πρὸς τὸ βεβαιότερον ἡμᾶς ἐλπίσαι τὴν κρίσιν . οὐ γὰρ ἐνδέχεται τὸν οὕτω νοσήσαντα μὴ κριθῆναι κατὰ τὸν ἐπὶ τῆς τρισκαιδεκάτης νυκτὸς ἀρξάμενον παροξυσμόν . ἴν’ οὖν μηδὲν ἀδιόριστον εἴη , κείσθω μὲν ἡ νὺξ δύσφορος , εἰσβαλλέτω δὲ ὁ παροξυσμὸς ὥρας ὀγδόης μετὰ ῥίγους σφοδροῦ , καὶ μηδὲν ἄλλο τῶν ταῖς κρίσεσι προσεδρευόντων παρέστω σύμπτωμα · γινέσθω δὲ καὶ ὁ σφυγμὸς ἄτακτος μὲν καὶ ἀνώμαλος , ἀλλ’ αἱ πλείους κινήσεις ὑψηλαὶ καὶ μεγάλαι φαινέσθωσαν · ὁ τοιοῦτος ἄῤῥωστος , ἐπειδὰν ὁ μετὰ τοῦ ῥίγους γενόμενος παροξυσμὸς ἀπολάβῃ τὴν οἰκείαν ἀκμὴν , ἱδροῦν εὐθὺς ἄρχεται κρισίμως ἐν τῇ ιδ΄ δηλονότι τῶν ἡμερῶν . οὕτως γὰρ συμβαίνει τῆς ιγ΄ νυκτὸς ὀγδόης ὥρας εἰσβάλλοντος τοῦ παροξυσμοῦ . γινέσθω τοίνυν πρὸς λόγον ἀεὶ τῆς κενώσεως εὐπνούστερός τε καὶ εὐκινητότερος καὶ εὐσφυκτότερος καὶ εὐφορώτερος , καὶ δι’ ὅλης γε τῆς ἡμέρας ἱδρούτω πολλῷ καὶ θερμῷ διὰ παντὸς τοῦ σώματος ὁμαλῶς , εἶτ’ εἰς ἑσπέραν ἀκριβῶς ἀπύρετος γινέσθω · ὁ τοιοῦτος ἄῤῥωστος ἀσφαλῶς κέκριται . καὶ χρὴ λοιπὸν ἀνατρέφειν αὐτὸν κατὰ βραχὺ μηδὲν δεδιότας · ἥ τε γὰρ ἡμέρα πιστὴ καὶ πάντα τὰ κριτικὰ γνωρίσματα συνέδραμεν . ὅτι μὲν ἐπὶ τῆς ια΄ ἡμέρας τὸ κρίσιμον ἐν τοῖς οὔροις ἐφάνη , σημεῖον εὐσήμου τῆς κρίσεως εὐλόγως ῥηθείσης , ὅτι δ’ ἥ τε νὺξ δύσφορος ἡ πρὸ τοῦ παροξυσμοῦ καὶ ἡ εἰσβολὴ μετὰ ῥίγους , καὶ ὁ τῶν σφυγμῶν σάλος ὁ κριτικὸς καὶ οἱ ἱδρῶτες οἱ χρηστοὶ , διὰ τοῦτο σαφοῦς δικαίως ἂν ὀνομασθείσης , ὅτι δὲ ἄνευ συμπτωμάτων φοβερῶν , διὰ τοῦτ’ ἀκινδύνου · καὶ μὲν δὴ καὶ τελείας μὲν , ὅτι τὸν πυρετὸν ἀπήλλαξε τελείως , ἀγαθῆς δὲ διά τε ταὐτὸ τοῦτο καὶ ὅτι χωρὶς κινδύνου . τί δὴ οὖν ἔτι λείπει μαρτυρῆσαι τῇ κρίσει ; τούτῳ μοι τὸν νοῦν ἤδη προσέχειν , ὅτι πιστὴ καὶ ἀσφαλὴς καὶ φόβος οὐδεὶς ὑποτροπιάσαι τὸ νόσημα . πόθεν οὖν ἐλάβομεν τοῦτο ; τῶν μὲν γὰρ ἄλλων ἕκαστον ἐξ ἑνός τινος , ἢ καὶ δυοῖν , ἢ πλειόνων μὲν , ἀλλ’ οὐκ ἐξ ἁπάντων γε τῶν γεγενημένων . τὸ δ’ ὅτι πιστὴ , πάντων δεῖται συναριθμουμένων , ἐν οἷς ἐστι καὶ ἡ τῆς ἡμέρας φύσις . εἰ γὰρ καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ὧν εἴρηκα γεγενημένων εἰς τὴν πεντεκαιδεκάτην ἐξέπεσεν ἡ κρίσις , οὐκ ἂν ὁμοίως ἦν ἀσφαλής . τὸ τοίνυν ἀκριβῶς πιστὸν ἐπισφραγίζεται παρὰ τῆς ἡμέρας , καὶ αὕτη τῶν κρισίμων ἡμερῶν ἡ χρεία . εἰ δέ τις ἡγεῖται μόνας αὐτὰς δύνασθαι τὸ πᾶν , οὗτος οὐ μόνον ἀγνοεῖ πλέον ἢ οὗ γινώσκει , ἀλλὰ καὶ τοῖς σοφισταῖς ἀφορμὴν ἀντιλογίας παρέχει . ἐροῦσι γοῦν εὐθέως , εἰ τὸ πιστὸν ἐν ταῖς τῶν νοσημάτων λύσεσιν ἡ τῆς ιδ΄ ἡμέρας παρείχετο ﻿ φύσις , ἐχρῆν , εἴ γε καὶ χωρὶς ἱδρώτων πολλῶν καὶ χρηστῶν ἀπήντησε , πιστὴν ὑπάρχειν αὐτήν . ὅπως δ’ ἐστὶ ληρώδης ὁ λόγος , ἐγὼ μὲν οὐδ’ ἐπιδεικνύναι τὴν ἀρχὴν ἠβουλήθην , ἀλλ’ ἕκαστον τῶν εἰς ἰατροὺς φοιτώντων εἰς τοσοῦτον προπεπαιδεῦσθαι πρὶν φοιτᾷν , ὡς τὰ γοῦν οὕτω πρόδηλα σοφίσματα διαγινώσκειν δύνασθαι . ταχὺ γὰρ ὁ τοιοῦτος λῆρος ἀνατρέπει πᾶν βοήθημα , μήτε φλεβοτομίαν ποτὲ βοηθεῖν ἀποφαίνων · εἴπερ γὰρ ἐβοήθει , τί δή ποτ’ οὖν οὐκ εὐθέως εἰς βαλανεῖον ἀπολύομεν τοὺς φλεβοτομηθέντας ἀδεῶς τε διαιτᾶσθαι κελεύομεν , ἀλλ’ ἐπὶ τῆς κλίνης συνέχομεν καὶ λεπτῶς διαιτῶμεν ; ἀλλὰ μηδὲ κατάπλασμα · καὶ γὰρ ἂν καὶ τοῦτο καὶ τοὺς ἐμπιπλαμένους τε καὶ λουομένους καὶ μεθυσκομένους ὠφελεῖ · ἀλλὰ μηδὲ κλυστῆρα μηδ’ ἄλλο τῶν πάντων οὐδέν · ὅμοιος γὰρ ὁ λῆρος . ἀλλ’ ἐπειδὴ τέχνην οὕτω θαυμαστὴν καὶ μεγάλην ἀντὶ τῶν Ἀσκληπιαδῶν τῶν πάλαι νῦν ἐριουργοί τε καὶ τελῶναι μετέρχονται , χρὴ δή που καὶ ἡμᾶς ἐπαμύνειν αὐτῇ προπηλακιζομένῃ καὶ λέγειν ὡς εἴτε αἴτιον , εἴτε σημεῖον ὁτιοῦν , εἰ μὲν ἓν ἑνὸς ἢ ποιητικὸν , ἢ δηλωτικὸν εἶναι λέγοιτο , δείξαι τις ἀσθενοῦν αὐτὸ περὶ τὴν ἐπαγγελίαν καὶ δεόμενον ἀεὶ παρουσίας ἑτέρου , καλῶς ἐξελέγχει τὴν δόξαν · εἰ δ’ ἤτοι ποιεῖν ἢ δηλοῦν ἅμα πλείω συνιόντα τόδε τι λέγοιτο , ληρώδης ὁ καταμόνας ἕκαστον αὐτῶν προχειριζόμενος . οὐ γὰρ ἓν ἕκαστον αὐτῶν ἰδίᾳ προσήκει διαβάλλειν ὡς οὐχ ἱκανὸν , ἀλλ’ ἅμα σύμπαντα . φαίης γὰρ ἂν οὕτως , οἶμαι , κᾂν εἰ δέκα μέν τινες οἷοί τ’ εἶεν ἐπαίρειν βάρος ὁτιοῦν , ἕκαστος δ’ ἰδίᾳ μὴ δύναιτο , μηδὲν εἰς τὴν τοῦ παντὸς ἔργου συντέλειαν εἰσφέρεσθαι τὸν ἕνα . τί δὴ βούλει ; πότερον αἰτίας εἶναι τὰς κρισίμους ἡμέρας τῆς πιστῆς λύσεως τῶν νοσημάτων , ἢ σημεῖα ; κατ’ ἄμφω γὰρ ἑτοίμως ἐξελέγχεται τὸ σόφισμα . βούλει πρότερον αἰτίας ὑποθώμεθα , καθάπερ καὶ τὴν φλεβοτομίαν καὶ τὸν κλυστῆρα καὶ τὸ κατάπλασμα καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον βοηθημάτων αἴτιον ὑγείας εἶναί φαμεν ; ἀλλ’ ὥσπερ ἐκείνων οὐδὲν οὕτως ἦν ἰσχυρὸν ὡς ἄνευ τῶν ἄλλων ὑγιάζειν , οὕτως οὐδ’ ἡ κρίσιμος ἡμέρα . πάλιν οὖν , εἰ βούλει , μηκέτ’ αἰτίας αὐτὰς , ἀλλὰ σημεῖα λέγωμεν , οἷα κᾀν τοῖς οὔροις καὶ διαχωρήμασι καὶ πτύσμασι καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασι τοῖς τοιούτοις ἐστίν . ἀλλ’ οὐδ’ ἐκείνων οὐδὲν ἱκανὸν ἦν μόνον σωτηρίαν , ἢ θάνατον ἐνδείξασθαι . καὶ μὴν εἰ μήθ’ ὡς αἴτια μήθ’ ὡς σημεῖα τὰς κρισίμους ἡμέρας ἀξιώσαιμεν ἀεὶ μόνας ἢ δρᾷν , ἢ δηλοῦν ταὐτὸν , ἀλλὰ μετὰ συνόδου πλειόνων , οὐκέτι οὐδένα λόγον ἕξει τὸ σόφισμα αὐτῶν . οὐ γὰρ αὕτη βάσανος ὀρθὴ τῶν κριτικῶν εἶναι πιστὰς , ἀλλ’ ἄλλη τις , ἥπερ δὴ καὶ ὄντως ἐστίν . εἰ γὰρ δὴ τῶν ἄλλων ἁπάντων ὡσαύτως ἐχόντων ὑπαλλαχθείη μόνου ἡ κρίσιμος ἡμέρα , πολὺ τοῦ πιστοῦ τῆς κρίσεως ἀφαιρεῖται . κᾂν εἰ τῶν ἄλλων δὲ κριτικῶν σημείων μὴ πάνυ συμπεπληρωμένων προσθείης αὐτοῖς ἡμέραν κρίσιμον , ἕξεις τινὰ ἐλπίδα λύσεως ἀσφαλοῦς . καίτοι κᾂν εἰ τοῦθ’ ὑπῆρχε μόνον ταῖς κρισίμοις ἡμέραις , τὸ συντρέχειν αὐταῖς πολλάκις ἤτοι τὰ πλεῖστα καὶ μέγιστα τῶν κρισίμων σημείων ἢ καὶ σύμπαντα , δίκαιον δήπου ἦν διά γε τοῦτο μόνον ἰδίαν τινὰ φύσιν ὑπολαβεῖν εἶναι ἡμερῶν κρισίμων . ὁπότ’ οὖν πρὸς τούτῳ καὶ παρ’ ἑαυτῶν τι συνεισφέρουσιν , πολὺ δήπου μᾶλλον αὐτὰς τῶν μήτε συνεισφερουσῶν τι μήτε τοῖς πολλοῖς τῶν κριτικῶν σημείων συντρεχουσῶν ἀποκρινοῦμεν ὡς ἰδίαν μὲν ἐκείνων τὴν φύσιν , ἰδίαν δὲ τούτων ἐχουσῶν ; ἐμοὶ μὲν καὶ πάνυ δοκεῖ . πάλιν οὖν ἀποχωρήσαντες τῶν λυμαινομένων τοῖς καλλίστοις τῆς τέχνης σοφιστῶν , ἀναμνησθέντες τε τῆς προγεγραμμένης ὑποθέσεως ὀλίγον ἔμπροσθεν , ἕνεκα σαφοῦς διδασκαλίας , τὸν ἄῤῥωστον ἐκεῖνον , ὃν συνεχῶς μὲν πυρέσσοντα , διὰ τρίτης δὲ παροξυνόμενον , εἰς τὴν ἑνδεκάτην ἡμέραν ἀγαγόντες τῷ λόγῳ , κριτικὸν ἐν τοῖς οὔροις ὑπεθέμεθα σημεῖον ἐσχηκέναι , κᾄπειτα διὰ τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης κεκρίσθαι , νῦν μηκέθ’ οὕτως , ἀλλ’ ἔτ’ ἂν ἄκριτον εἰς τὴν πεντεκαιδεκάτην ἀγαγόντες νύκτα , τὸν ἐν ταύτῃ παροξυσμὸν ὁμοίως μὲν εἰσβαλόντα μετὰ ῥίγους , ὡσαύτως δὲ ἱδρῶτι κρινόμενον ὑποθώμεθα κατὰ τὴν ἑκκαιδεκάτην ἡμέραν , ἵν’ ἐναργῶς μάθωμεν ὅσην τινὰ δύναμιν ἡμέρα κρίσιμος ἔχῃ . πρῶτον μὲν γὰρ οὐδ’ ἂν καλῶς ὁ τοιοῦτος ἱδρώσειεν , οὐδ’ ἂν τελέως ἀπύρετος γένοιτο κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν . εἰ δ’ ἄρα τι καὶ παράδοξον ἀπαντήσειεν , ἀλλ’ ἄπιστός γε πάντως ἡ κρίσις , καί τι μικρὸν ἁμαρτόντος τοῦ κάμνοντος , ὑποστρέψει πάλιν τὸ νόσημα .
Lemmas: ἐγώ γάρ οὐ σοφιστής ἐξελέγχω πρόκειμαι νῦν , ὅς τις μή πάρεργον , ἀλλά ὁ ἀλήθεια σπουδάζω ὅς γιγνώσκω κοινωνέω θεωρία . εἰμί δή τις τοιοῦτος ἐγώ ἄρρωστος ἐκ ὑπόθεσις εἰς σαφήνεια ὁ διδασκαλία πρόκειμαι , ὁ δέκατος ὁ ἡμέρα ὥρα πυρέσσω ὀξύς ἄρχω , ἐπί ὅς ζητέω ἐπιτρέπω ὁ σοφιστής ὁ λόγος θεωρητός ἀρχή , αὐτός ὁ δεύτερος ἡμέρα , ἤ εἰ τις ἀρχή ἕτερος ἐν αὐτός ποιέω παροξυσμός ἕτερος , αἰσθητός καί σαφής παραφυλάσσω · εἶτα οὕτως καί ὁ τρίτος , ἵνα εἴτε διά τρίτος , εἴτε καί κατά ἕκαστος ἡμέρα ὁ παροξυσμός γίγνομαι , γιγνώσκω · ἔτι δέ οὗτος μάλα , εἴτε ἐν ὁ ἄρτιος , εἴτε ἐν ὁ περισσός ἡμέρα παροξύνω σφοδρός . εἰμί δή συνεχής μέν ὁ πυρετός , διά τρίτος δέ ὁ παροξυσμός · καί ὁ τρίτος μέν ὁ ἡμέρα ἑνδέκατος ὥρα , ὁ πέμπτος δέ νύξ ὥρα πρῶτος παροξύνω , ὁ δέ ἕβδομος νύξ ὥρα τρίτος · ἀεί γάρ ὑπόκειμαι δύο ὥρα ὑστερίζω ὁ παροξυσμός , ὥστε καί ὁ ενν́ατος νύξ ὥρα πέμπτος παροξύνω καί ὁ ἑνδέκατος ἕβδομος . εἰμί δή οὗτος ὁ μέν ἄλλος παραπλήσιος διά ὅλος ὁ νόσημα ἀπό ὁ ἀρχή ἕως ὁ ἑνδέκατος νύξ , κατά δέ ὁ ἑνδέκατος εὐχρούρω τε ἅμα γίγνομαι ὁ οὖρον καί τις καί λευκός νεφέλη ποιέω πρότερος οὐ γίγνομαι . ἐνταῦθα πρῶτος μέν ἐλπίς οὐ μικρός ὁ γε ὄντως ἰατρός ἐν ὁ ιδʹ λύω ὁ νόσημα , συμβαίνω μήν πολλάκις ὑπερεκπίπτω ὁ λύσις εἰς τις ὁ ἐφεξῆς ἡμέρα . ἀλλά οὗτος μέν ὅπως γίγνομαι ὁ περί κρίσις εἰμί ἴδιος λόγος , καί διά οὗτος ἐν ἐκεῖνος λέγω . ὁ δέ γε νῦν εἰμί πρόκειμαι μέν ὁ περί ὁ κρίσιμος ἡμέρα λόγος . ὅς δέ ἕνεκα ὁ παράδειγμα δέω , ἐγγύς ἥκω ἔοικα . εἰσβάλλω γάρ ὁ ὁ τρισκαιδέκατος νύξ παροξυσμός οίσ̔ᾳδηποτς ὥρα μετά ῥῖγος . ἐνδέχομαι γάρ αὐτός καί προλαμβάνω ὁ ὥρα ὁ συνήθης καί μή προλαμβάνω , ἄμφω γάρ γίγνομαι , καί πολύς γε ἕτερος , ὁ προλαμβάνω , ὅταν μέλλω γίγνομαι κρίσις . εἰμί δέ , εἰ βούλομαι , καί δύσφορος ὁ τρισκαιδέκατος νύξ ἅπας γίγνομαι πρός ὁ βέβαιος ἐγώ ἐλπίζω ὁ κρίσις . οὐ γάρ ἐνδέχομαι ὁ οὕτως νοσέω μή κρίνω κατά ὁ ἐπί ὁ τρισκαιδέκατος νύξ ἄρχω παροξυσμός . ἔρχομαι οὖν μηδείς ἀδιόριστος εἰμί , κεῖμαι μέν ὁ νύξ δύσφορος , εἰσβάλλω δέ ὁ παροξυσμός ὥρα ὄγδοος μετά ῥῖγος σφοδρός , καί μηδείς ἄλλος ὁ ὁ κρίσις προσεδρεύω πάρειμι σύμπτωμα · γίγνομαι δέ καί ὁ σφυγμός ἄτακτος μέν καί ἀνώμαλος , ἀλλά ὁ πολύς κίνησις ὑψηλός καί μέγας φαίνω · ὁ τοιοῦτος ἄρρωστος , ἐπειδάν ὁ μετά ὁ ῥῖγος γίγνομαι παροξυσμός ἀπολαμβάνω ὁ οἰκεῖος ἀκμή , ἱδρόω εὐθύς ἄρχω κρίσιμος ἐν ὁ ιδʹ δηλονότι ὁ ἡμέρα . οὕτως γάρ συμβαίνω ὁ ιγʹ νύξ ὄγδοος ὥρα εἰσβάλλω ὁ παροξυσμός . γίγνομαι τοίνυν πρός λόγος ἀεί ὁ κένωσις εύ̓πνοος τε καί εὐκίνητος καί εὔσφυκτος καί εὔφορος , καί διά ὅλος γε ὁ ἡμέρα ἱδρόω πολύς καί θερμός διά πᾶς ὁ σῶμα ὁμαλής , εἶτα εἰς ἑσπέρα ἀκριβής ἀπύρετος γίγνομαι · ὁ τοιοῦτος ἄρρωστος ἀσφαλής κρίνω . καί χρή λοιπός ἀνατρέφω αὐτός κατά βραχύς μηδείς δείδω · ὁ τε γάρ ἡμέρα πιστός καί πᾶς ὁ κριτικός γνώρισμα συντρέχω . ὅτι μέν ἐπί ὁ ιαʹ ἡμέρα ὁ κρίσιμος ἐν ὁ οὖρον φαίνω , σημεῖον εὔσημος ὁ κρίσις εὔλογος λέγω , ὅτι δέ ὁ τε νύξ δύσφορος ὁ πρό ὁ παροξυσμός καί ὁ εἰσβολή μετά ῥῖγος , καί ὁ ὁ σφυγμός σάλος ὁ κριτικός καί ὁ ἱδρώς ὁ χρηστός , διά οὗτος σαφής δίκαιος ἄν ὀνομάζω , ὅτι δέ ἄνευ σύμπτωμα φοβερός , διά οὗτος ἀκίνδυνος · καί μέν δή καί τέλειος μέν , ὅτι ὁ πυρετός ἀπαλλάσσω τέλειος , ἀγαθός δέ διά τε αὐτός οὗτος καί ὅτι χωρίς κίνδυνος . τίς δή οὖν ἔτι λείπω μαρτυρέω ὁ κρίσις ; οὗτος ἐγώ ὁ νόος ἤδη προσέχω , ὅτι πιστός καί ἀσφαλής καί φόβος οὐδείς ὑποτροπιάζω ὁ νόσημα . πόθεν οὖν λαμβάνω οὗτος ; ὁ μέν γάρ ἄλλος ἕκαστος ἐκ εἷς τις , ἤ καί δύο , ἤ πολύς μέν , ἀλλά οὐ ἐκ ἅπας γε ὁ γίγνομαι . ὁ δέ ὅτι πιστός , πᾶς δέω συναριθμέω , ἐν ὅς εἰμί καί ὁ ὁ ἡμέρα φύσις . εἰ γάρ καί ὁ ἄλλος ἅπας ὅς λέγω γίγνομαι εἰς ὁ πεντεκαιδέκατος ἐκπίπτω ὁ κρίσις , οὐ ἄν ὅμοιος εἰμί ἀσφαλής . ὁ τοίνυν ἀκριβής πιστός ἐπισφραγίζω παρά ὁ ἡμέρα , καί οὗτος ὁ κρίσιμος ἡμέρα ὁ χρεία . εἰ δέ τις ἡγέομαι μόνος αὐτός δύναμαι ὁ πᾶς , οὗτος οὐ μόνος ἀγνοέω πολύς ἤ ὅς γιγνώσκω , ἀλλά καί ὁ σοφιστής ἀφορμή ἀντιλογία παρέχω . λέγω γοῦν εὐθύς , εἰ ὁ πιστός ἐν ὁ ὁ νόσημα λύσις ὁ ὁ ιδʹ ἡμέρα παρέχω ﻿ φύσις , χρή , εἰ γε καί χωρίς ἱδρώς πολύς καί χρηστός ἀπαντάω , πιστός ὑπάρχω αὐτός . ὅπως δέ εἰμί ληρώδης ὁ λόγος , ἐγώ μέν οὐδέ ἐπιδείκνυμι ὁ ἀρχή βούλομαι , ἀλλά ἕκαστος ὁ εἰς ἰατρός φοιτάω εἰς τοσοῦτος προπαιδεύω πρίν φοιτάω , ὡς ὁ γοῦν οὕτως πρόδηλος σόφισμα διαγιγνώσκω δύναμαι . ταχύς γάρ ὁ τοιοῦτος λῆρος ἀνατρέπω πᾶς βοήθημα , μήτε φλεβοτομία ποτέ βοηθέω ἀποφαίνω · εἴπερ γάρ βοηθέω , τίς δή ποτέ οὖν οὐ εὐθύς εἰς βαλανεῖον ἀπολύω ὁ φλεβοτομέω ἀδεής τε διαιτάω κελεύω , ἀλλά ἐπί ὁ κλίνη συνέχω καί λεπτός διαιτάω ; ἀλλά μηδέ κατάπλασμα · καί γάρ ἄν καί οὗτος καί ὁ ἐμπίμπλημι τε καί λούω καί μεθύσκω ὠφελέω · ἀλλά μηδέ κλυστήρ μηδέ ἄλλος ὁ πᾶς οὐδείς · ὅμοιος γάρ ὁ λῆρος . ἀλλά ἐπειδή τέχνη οὕτως θαυμαστός καί μέγας ἀντί ὁ Ἀσκληπιάδης ὁ πάλαι νῦν ἐριουργός τε καί τελώνης μετέρχομαι , χρή δή που καί ἐγώ ἐπαμύνω αὐτός προπηλακίζω καί λέγω ὡς εἴτε αἴτιος , εἴτε σημεῖον ὁστισοῦν , εἰ μέν εἷς εἷς ἤ ποιητικός , ἤ δηλωτικός εἰμί λέγω , δείκνυμι τις ἀσθενέω αὐτός περί ὁ ἐπαγγελία καί δέω ἀεί παρουσία ἕτερος , καλός ἐξελέγχω ὁ δόξα · εἰ δέ ἤτοι ποιέω ἤ δηλόω ἅμα πολύς συνέρχομαι ὅδε τις λέγω , ληρώδης ὁ καταμόνας ἕκαστος αὐτός προχειρίζω . οὐ γάρ εἷς ἕκαστος αὐτός ἴδιος προσήκω διαβάλλω ὡς οὐ ἱκανός , ἀλλά ἅμα σύμπας . φημί γάρ ἄν οὕτως , οἴομαι , ᾄν εἰ δέκα μέν τις οἷος τε εἰμί ἐπαίρω βάρος ὁστισοῦν , ἕκαστος δέ ἴδιος μή δύναμαι , μηδείς εἰς ὁ ὁ πᾶς ἔργον συντέλεια εἰσφέρω ὁ εἷς . τίς δή βούλομαι ; πότερος αἰτία εἰμί ὁ κρίσιμος ἡμέρα ὁ πιστός λύσις ὁ νόσημα , ἤ σημεῖον ; κατά ἄμφω γάρ ἑτοῖμος ἐξελέγχω ὁ σόφισμα . βούλομαι πρότερος αἰτία ὑποτίθημι , καθά καί ὁ φλεβοτομία καί ὁ κλυστήρ καί ὁ κατάπλασμα καί ὁ ἄλλος ἕκαστος βοήθημα αἴτιος ὑγεία εἰμί φημί ; ἀλλά ὥσπερ ἐκεῖνος οὐδείς οὕτως εἰμί ἰσχυρός ὡς ἄνευ ὁ ἄλλος ὑγιάζω , οὕτως οὐδέ ὁ κρίσιμος ἡμέρα . πάλιν οὖν , εἰ βούλομαι , μηκέτι αἰτία αὐτός , ἀλλά σημεῖον λέγω , οἷος εἰͅν ὁ οὖρον καί διαχώρημα καί πτύσμα καί ὁ ἄλλος ἅπας ὁ τοιοῦτος εἰμί . ἀλλά οὐδέ ἐκεῖνος οὐδείς ἱκανός εἰμί μόνος σωτηρία , ἤ θάνατος ἐνδείκνυμι . καί μήν εἰ μήτε ὡς αἴτιος μήτε ὡς σημεῖον ὁ κρίσιμος ἡμέρα ἀξιόω ἀεί μόνος ἤ δράω , ἤ δηλόω αὐτός , ἀλλά μετά σύνοδος πολύς , οὐκέτι οὐδείς λόγος ἔχω ὁ σόφισμα αὐτός . οὐ γάρ οὗτος βάσανος ὀρθός ὁ κριτικός εἰμί πιστός , ἀλλά ἄλλος τις , ὅς δή καί ὄντως εἰμί . εἰ γάρ δή ὁ ἄλλος ἅπας ὡσαύτως ἔχω ὑπαλλάσσω μόνος ὁ κρίσιμος ἡμέρα , πολύς ὁ πιστός ὁ κρίσις ἀφαιρέω . ᾄν εἰ ὁ ἄλλος δέ κριτικός σημεῖον μή πάνυ συμπληρόω προστίθημι αὐτός ἡμέρα κρίσιμος , ἔχω τις ἐλπίς λύσις ἀσφαλής . καίτοι ἔͅν εἰ οὗτος ὑπάρχω μόνος ὁ κρίσιμος ἡμέρα , ὁ συντρέχω αὐτός πολλάκις ἤτοι ὁ πολύς καί μέγας ὁ κρίσιμος σημεῖον ἤ καί σύμπας , δίκαιος δήπου εἰμί διά γε οὗτος μόνος ἴδιος τις φύσις ὑπολαμβάνω εἰμί ἡμέρα κρίσιμος . ὁπότε οὖν πρός οὗτος καί παρά ἑαυτοῦ τις συνεισφέρω , πολύς δήπου μάλα αὐτός ὁ μήτε συνεισφέρω τις μήτε ὁ πολύς ὁ κριτικός σημεῖον συντρέχω ἀποκρίνω ὡς ἴδιος μέν ἐκεῖνος ὁ φύσις , ἴδιος δέ οὗτος ἔχω ; ἐγώ μέν καί πάνυ δοκέω . πάλιν οὖν ἀποχωρέω ὁ λυμαίνομαι ὁ καλός ὁ τέχνη σοφιστής , ἀναμιμνῄσκω τε ὁ προγράφω ὑπόθεσις ὀλίγος ἔμπροσθεν , ἕνεκα σαφής διδασκαλία , ὁ ἄρρωστος ἐκεῖνος , ὅς συνεχής μέν πυρέσσω , διά τρίτος δέ παροξύνω , εἰς ὁ ἑνδέκατος ἡμέρα ἄγω ὁ λόγος , κριτικός ἐν ὁ οὖρον ὑποτίθημι σημεῖον ἔχω , ᾅπειτα διά ὁ τεσσαρεσκαιδέκατος κρίνω , νῦν μηκέτι οὕτως , ἀλλά ἔτι ἄν ἄκριτος εἰς ὁ πεντεκαιδέκατος ἄγω νύξ , ὁ ἐν οὗτος παροξυσμός ὅμοιος μέν εἰσβάλλω μετά ῥῖγος , ὡσαύτως δέ ἱδρώς κρίνω ὑποτίθημι κατά ὁ ἑκκαιδέκατος ἡμέρα , ἵνα ἐναργής μανθάνω ὅσος τις δύναμις ἡμέρα κρίσιμος ἔχω . πρῶτος μέν γάρ οὐδέ ἄν καλός ὁ τοιοῦτος ἱδρόω , οὐδέ ἄν τέλειος ἀπύρετος γίγνομαι κατά ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα . εἰ δέ ἄρα τις καί παράδοξος ἀπαντάω , ἀλλά ἄπιστος γε πάντως ὁ κρίσις , καί τις μικρός ἁμαρτάνω ὁ κάμνω , ὑποστρέφω πάλιν ὁ νόσημα .