galenus.de-diebus-decretoriis-libri-iii 2.12
Καλείσθω δὴ τὸ μὲν ἄχρι τῆς ἑβδόμης ἐκτεινόμενον κάτοξυ , τὸ δὲ καὶ περαιτέρω που προϊὸν ἁπλῶς ὀξὺ , μεμνημένων ἡμῶν καὶ τῆς ἐν τῷ κατόξει διαφορᾶς . ἀκριβῶς μὲν γὰρ κάτοξυ τὸ μέχρι τῆς τετάρτης ἡμέρας , οὐκ ἀκριβῶς δὲ τὸ μέχρι τῆς ἑβδόμης ἐκτεινόμενον . οὕτω δὲ καὶ τῶν ὀξέων ἀκριβῶς μὲν ὀξὺ τὸ μέχρι τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης , οὐκ ἀκριβῶς δὲ τὸ μέχρι τῆς εἰκοστῆς , ὀξὺ μέντοι καὶ αὐτό . γένος δ’ ἄλλο νοσημάτων ἐπὶ τῷδε ἐκ μεταπτώσεως ὀξὺ μέχρι τῆς τεσσαρακοστῆς . καλεῖν γὰρ ἄμεινον οὕτως αὐτὸ , διότι τῶν ὀξέων τινὸς ἐλλιπῶς κριθέντος ἐντὸς τῆς εἰκοστῆς ἡμέρας , εἶτα θραυσθείσης τῆς σφοδρότητος , τὸ καταλειπόμενον ἐντὸς τῆς τεσσαρακοστῆς εἴωθε λύεσθαι . ἔνια δ’ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς οἷον κωλυόμενά τε καὶ βραδέως κινούμενα καὶ μηδεμίαν ἀθρόαν ἐν τῷ μεταξὺ ποιησάμενα μεταβολὴν εἰς τὴν τεσσαρακοστὴν ἐκτείνεται . διττὴ δὲ καὶ τούτων ἡ φύσις · ἢ γὰρ εἰς ἀπυρεξίαν ἀκριβῆ τὰς παρακμὰς τῶν παροξυσμῶν ἔχει τελευτώσας , ἢ συνεχὴς ὁ πυρετὸς ἀεὶ διαμένει . τὰ μὲν δὴ τοιαῦτα τῆς τῶν ὀξέων φύσεως ἔχεσθαι δοκεῖ , τὰ δὲ ἕτερα σαφῶς ἐστιν ἤδη χρόνια . πολλαχῇ μὲν δὴ καὶ ἄλλοθι τὸν Ἀρχιγένην δίκαιον ἐπαινεῖν , οὐχ ἥκιστα δὲ καὶ ταύτην ἄν τις γνωρίσειεν αὐτοῦ τὴν περὶ τὰ τῆς τέχνης ἔργα σπουδὴν , ὅτι μὴ τοῖς χρόνοις μόνοις ψιλοῖς , ἀλλὰ καὶ τῇ κινήσει τε καὶ φύσει μᾶλλον ὀξὺ ἢ κάτοξυ προσαγορεύει νόσημα . τὸ γὰρ ἀργῶς τε καὶ βραδέως καὶ μετὰ διαλειμμάτων ἀπυρέτων ἕως τῆς μὲν τεσσαρακοστῆς ἐκτεινόμενον οὐκ ἄν τις εὖ φρονῶν ἔτι καλέσειεν ὀξὺ , φησί . καὶ γὰρ εἰ θᾶττον τῆς μ΄ παύοιτο τοιοῦτον ὑπάρχον , ἤδη χρόνιόν ἐστιν . ἕτερα δὲ νοσήματα βραχυχρόνια μὲν ὀνομάζει , δίκαιον δ’ εἶναί φησι μήτ’ ὀξέα μήτε χρόνια προσαγορεύεσθαι , καθάπερ τοὺς μικροὺς τούτους καὶ ἀκινδύνους πυρετούς . οὗτοι γὰρ ὅτι μὲν οὐκ εἰσὶ χρόνιοι πρόδηλον , ἀποκεχωρήκασι μέντοι τῆς τῶν ὀξέων φύσεως . ὀξὺ γὰρ δὴ τοῦτ’ εἶναί φησιν ὃ ᾖ διὰ ταχέων κινδυνῶδες . ὁρᾷς οὖν ὅτι καὶ λύσεως ἐνίοτε τὴν αὐτὴν ἐχούσης προθεσμίαν ἢ ὀξὺ τὸ νόσημα καλέσομεν ἢ οὐκ ὀξύ . κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν τρόπον ἐνίοτε τὸ μὲν ὀξὺ , τὸ δὲ χρόνιον , αὐτῇ τῇ κινήσει μόνῃ διορίζοντες . οἶδα γοῦν πολλοὺς ἕως τῆς τεσσαρακοστῆς ἡμέρας ἐν συνεχεῖ πυρετῷ γινομένους , οὕτω δὲ καλῶ δηλονότι τὸν μὴ παυόμενον εἰς ἀπυρεξίαν , ὥσθ’ ὅτι μὲν οὐκ ἦν χρόνιος ἡ τοιαύτη νόσος ἔχειν εἰπεῖν , οὐ μὴν οὐδ’ ἁπλῶς γ’ ὀξεῖαν αὐτὴν ὀνομάζειν εὔλογον . ἀλλὰ γὰρ ἐπειδὴ τά τ’ ἐκ μεταπτώσεως ὀξέα τῆς ἀκριβοῦς λύσεως ὅρον ἔχει τὸν ἐξωτάτω τὴν τεσσαρακοστὴν ἡμέραν , ἔνια δὲ διὰ παντὸς ἐν συνεχείᾳ πυρετοῦ μέχρι ταύτης ἐξετάθη · κείσθω καὶ οὕτως ὁ χρόνος ἐνίοτε μὲν ἤδη χρονίων σαφῶς νοσημάτων , τῶν ἐχόντων διάλειμμα , ὡς ἔμπροσθεν εἶπον , ἐνίοτε δ’ ὀξέων εἶναι κριτικός . οὕτως οὖν ὁ Ἱπποκράτης ἔλεγεν ἐν τῷ προγνωστικῷ · εὔπνοιαν δὲ χρὴ νομίζειν κάρτα μεγάλην δύναμιν ἔχειν εἰς σωτηρίην ἐν πᾶσι τοῖσιν ὀξέσι νοσήμασιν ὁκόσα σὺν πυρετοῖς ἐστι καὶ ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρῃσι κρίνεται · οὐ γὰρ ἁπλῶς ὀξέων εἶπε καίτοι δυνάμενος εἰπεῖν , ἀλλὰ μετὰ προσθήκης τοῦ ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρῃσι κρίνεται , ὡς ὄντων τινῶν ὀξέων , ἃ τῆς παντελοῦς λύσεως ἕνεκα εἰς αὐτὴν ἐκτείνεται τὴν ἡμέραν . τὰ μὲν οὖν ἁπλῶς ὀξέα τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης οὐκ ἂν ἐξωτέρω προβαίη μὴ κριθέντα , τὰ δὲ εἰς μ΄ ἐκπίπτοντα ποτὲ μὲν αὐτὰ τοιαῦτά ἐστι , τὰ ἐντὸς τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης ἐλλιπῶς κριθέντα , ποτὲ δὲ ὧν ὀλίγον ἔμπροσθεν ἐμνημόνευσα μὴ πάνυ τι πολλάκις γινόμενα . καὶ μὲν δὴ καὶ τρίτα τὰ σαφῶς ἤδη βραδέα τὰ τοῖς ὀξέσιν ἀντιδιαιρούμενα τὴν τεσσαρακοστὴν ἡμέραν ἔχει κρίσιμον . ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ὀλίγον ὕστερον ἐροῦμεν . ὅλον δὲ τὸ προειρημένον γένος τῶν ἐκ μεταπτώσεως ὀξέων ὀνομαζέσθω . δέδεικται μὲν οὖν ἡμῖν καὶ δι’ ἑτέρων καὶ μάλιστα ἐν τῷ τρίτῳ τῶν περὶ δυσπνοίας ὡς ἐν τῷ προγνωστικῷ γράμματι περί τε τῶν ἁπλῶς ὀξέων διαλέγεται καὶ προσέτι τῶν ἐκ μεταπτώσεως ἐκείνων ἀποτελουμένων . ὅταν οὖν ἐπὶ τῇ τελευτῇ μὲν τοῦ βιβλίου καθόλου ποιούμενος τὴν ἀπόφασιν εἴποι · ταῦτα δὲ λέγω περὶ τῶν ὀξέων νοσημάτων καὶ ὅσα ἐκ τουτέων γίνεται · κατὰ μέρος δὲ περὶ μὲν ὑδρώπων ᾧδέ πως · οἱ δὲ ὕδρωπες οἱ ἐκ τῶν ὀξέων νοσημάτων γινόμενοι πάντες κακοί · κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ὅταν περὶ τῶν ἐμπύων τε καὶ φθισικῶν ὀνομαζομένων καὶ τῶν ἐξ ἀποστήματος εἰς χρόνον ἐμπιπτόντων μακρότερος ὁ λόγος αὐτῷ γίνηται , σαφῶς δηλοῖ ὡς οὐκ ἐπελάθετο μὲν τοῦ προκειμένου , τὰ δὲ ἐκ τῶν ὀξέων νοσημάτων γινόμενα , κᾂν ᾖ χρόνια , διέρχεται . οὕτως οὖν κᾀκεῖνα εἴρηται · αἱ δ’ ἄλλαι ἐκπυήσιες αἱ πλεῖσται ῥήγνυνται , αἱ μὲν εἰκοσταῖαι , αἱ δὲ τριακοσταῖαι , αἱ δὲ τεσσαρακοσταῖαι , αἱ δὲ πρὸς ἑξήκοντα ἡμέρας ἀφικνέονται . καὶ μὲν δὴ κᾀν τῷ καταλόγῳ τῶν κρισίμων ἡμερῶν τῶν κατὰ τὸ προγνωστικὸν ﻿ ἕως τῆς ἑξηκοστῆς ἡμέρας προέβη δεόντως . ἐπεὶ γὰρ οὐ περὶ τῶν ὀξέων μόνον , ἀλλὰ καὶ τῶν ἐκ τούτων γινομένων ὁ λόγος ἦν αὐτῷ , προσηκόντως , οἶμαι , κᾀν ταῖς κρισίμοις αὐταῖς , κᾀν τῇ περὶ ῥήξεως τῶν ἀποστημάτων διδασκαλίᾳ τῆς ἑξηκοστῆς ἡμέρας ἐμνημόνευσε . ταύτην οὖν τὴν διδασκαλίαν οἱ μὴ νοήσαντες εἰκῇ καὶ μάτην ἐν τούτοις πλέκουσι ζητήματα , μάχεσθαι νομίζοντες τῷδε τῷ λόγῳ τῷ κατὰ τοὺς ἀφορισμοὺς εἰρημένῳ τῷ φάσκοντι , τὰ ὀξέα τῶν νοσημάτων ἐν τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρῃσι κρίνεται , ὥσπερ οὐκ αὐτοῦ τοῦ Ἱπποκράτους ἀκριβῶς ἐνδειξαμένου τῷ λόγῳ τῶν ἐκ μεταπτώσεως ὀξέων τὴν φύσιν ἑτέραν τῆς τῶν ἁπλῶς ὀξέων . αὐτὸ γὰρ δὴ τοῦτ’ ἐναντίον ἐστὶν ἢ ἐκεῖνοι νομίζουσιν . εἰ μὴ γὰρ διττὴν ἠπίστατο τῶν ὀξέων τὴν φύσιν , ἑτέραν μὲν τῶν ἁπλῶς ὀξέων , ἑτέραν δὲ τῶν ἐκ μεταπτώσεως , οὐκ ἂν διωρίσατο τῇ προσθήκῃ τὴν ἀπόφασιν , ἀλλ’ ἁπλῶς εἶπεν ἂν , εὔπνοιαν δὲ χρὴ νομίζειν κάρτα μεγάλην δύναμιν ἔχειν εἰς σωτηρίαν ἐν πᾶσι τοῖσιν ὀξέσι νοσήμασι . νυνὶ δὲ ἐπειδὴ τὴν τοιαύτην λέξιν ἠπίστατο τῶν ἁπλῶς ὀξέων ἐσομένην ἐνδεικτικὴν , οὐ μὴν ἐβούλετό γ’ οὕτως , ἀλλὰ σὺν αὐτοῖς καὶ τἄλλα περιλαβεῖν , εὐλόγως προσέθηκε πρῶτον μὲν τὸ ὁπόσα σὺν πυρετοῖς εἰσι , μηκέτι προσγράψας τοῖσι συνεχέσιν , ὅπερ ἴδιον ἦν τῶν ἁπλῶς ὀξέων · ἔπειτα δὲ καὶ τὸ ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρῃσι κρίνεται , ὡς ἂν ἄλλων τινῶν ὄντων ὀξέων , ἃ οὐκ ἐν μ΄ ἡμέρῃσι κρίνεται . πανταχόθεν οὖν αὐτῷ διώρισταί τε καὶ δέδεικται σαφῶς ἡ φύσις τῶν νοσημάτων , ὑπὲρ ὧν ὁ σύμπας ἐστὶ κατὰ τὸ προγνωστικὸν λόγος . οἱ δ’ ἐξηγηταὶ τὰ σαφῶς εἰρημένα ζητοῦσιν ἀσαφῆ ποιῆσαι . τὸ μὲν οὖν ὀνόματος προσθήκῃ λύειν ἐπιχειρεῖν ὃ πλέκουσι ζήτημα συγγνωστὸν , ἀλλὰ τοῦτο μὲν ποιήσουσιν οἱ οὕτω γράφοντες · εὔπνοιαν δὲ χρὴ νομίζειν κάρτα μεγάλην δύναμιν ἔχειν εἰς σωτηρίαν ἐν πᾶσι τοῖσιν ὀξέσι νοσήμασιν , ὁκόσα σὺν πυρετοῖς ἐστι καὶ ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρῃσι κρίνεται . τινὲς δὲ καὶ μὴ προσγράφοντες ἐν τῇ ῥήσει τὸ καὶ ὁκόσα , συνυπακούειν δεῖ , φασὶν , ἵν’ ὁ λόγος αὐτῷ γένηται διπλοῦς , ὁ μὲν ἕτερος περὶ τῶν ὀξέων νοσημάτων , ὑπὲρ ὧν ἀπεφήνατο κατὰ τοὺς ἀφορισμοὺς , ὁ δ’ ἕτερος ὑπὲρ τῶν ἄλλων , ὅσα σὺν πυρετοῖς ἐστι καὶ ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρῃσι κρίνεται . τὸ δὲ μηδὲ ἐν τοῖς ἀφορισμοῖς οἴεσθαι τὴν ιδ΄ ἡμέραν κρίσιμον , ἀλλὰ κᾀκεῖ δεκατέσσαρας τὰς πάσας ὑπολαμβάνειν ἀποφαίνεσθαι τὸν Ἱπποκράτην κρισίμους ἡμέρας ὑπάρχειν , εἶναι γὰρ τοσαύτας , εἴ τις ἀπὸ τῆς τρίτης , ἣ πρώτη πασῶν κρίνειν πέφυκεν , ἀριθμήσειεν ἄχρι τῆς μ΄ , οὐ μικρᾶς καταγνώσεως ἄξιον . οὔτε γὰρ ὡς ἰατροὶ τοῦτο λέγουσιν οὔθ’ ὡς ἀριθμεῖν γινώσκοντες οὔθ’ ὡς ἀναγινώσκειν εἰδότες . ἰατροὶ γὰρ ὄντες ἠπίσταντό τε ἂν πρῶτον μὲν ὡς οὐδὲν τῶν ἀκριβῶς ὀξέων εἰς τὴν μ΄ ἡμέραν ἀφικνεῖται μὴ προκριθέν · ἔπειτα δὲ καὶ ὡς οὐδὲ τεσσαρεσκαίδεκα τὸν ἀριθμόν εἰσιν αἱ μέχρι τῆς μ΄ κρίσιμοι . κατὰ τοῦτο δὲ οὐδὲ ἀριθμεῖν ἄν τις αὐτοὺς ἐπίστασθαι φαίη . πλείους γάρ εἰσι τῶν δεκατεσσάρων τό τε ἀληθὲς αὐτὸ καὶ τὸ φαινόμενον ἐπὶ τῶν ἔργων σκοπουμένοις καὶ μέντοι καὶ τὸ πρὸς Ἱπποκράτους ἐν τῷ πρώτῳ τῶν ἐπιδημιῶν εἰρημένον . ἔμπροσθεν δὲ παρέγραψα τὴν λέξιν ἐκείνην , ἐν ᾗ διδάσκει τὰς κρισίμους ἡμέρας ἁπάσας , εἴ τις ἀριθμεῖν ἐπίσταται , πλείους εὑρήσει τῶν ιδ΄ μέχρι τῆς μ΄ γενομένας . εἰ δὲ τὰς κατὰ τετράδα μόνας ἀριθμεῖ τις , ἴσως γὰρ ἐπὶ τούτῳ ἐξελεγχόμενοι πάλιν μεταβήσονται , ἐλάττους εἰσὶν , αἱ δὲ τῶν ιδ΄ . ὅτι δ’ οὐδ’ ἀναγινώσκειν ἴσασιν οἱ τὰ τοιαῦτα λέγοντες ᾧδ’ ἂν μάλιστα γνοίης . εἰ μὲν οὖν ἐν τῷ προγνωστικῷ τὴν μ΄ ἡμέραν κρίσιμον εἶπεν εἶναι τῶν ὀξέων , ἔπειτα ἐν τοῖς ἀφορισμοῖς ἐν τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρῃσι ταῖς πάσαις ἔλεγεν αὐτὰ κρίνεσθαι , τότε γ’ ἐνεχώρει τι τοιοῦτον οἷον ἐκεῖνοι λέγουσιν ἐπινοεῖν . ἐπεὶ δὲ κᾀν τῷ προγνωστικῷ ἐν τεσσαράκονθ’ ἡμέρῃσιν ἔφησιν αὐτὰ κρίνεσθαι , κᾀν τοῖς ἀφορισμοῖς ἐν τεσσαρεσκαίδεκα , γελοιότατόν ἐστι τῆς αὐτῆς λέξεως ἄλλοτ’ ἄλλως ἀκούειν . ἀμείνους δὲ τούτων οἱ μὴ ζητοῦντες τοὺς λόγους ἀποδεῖξαι , ὁμολογοῦντες ἄλλου μὲν εἶναι τοὺς ἀφορισμοὺς ἀνδρὸς , ἄλλου δὲ τὸ προγνωστικὸν , ἀλλ’ οὗτοι θαυμαστοὶ τῆς μεγαλοψυχίας . ὅτι δὲ τὸ χρήσιμον εἰς τὴν τοιαύτην διδασκαλίαν ὁ Ἱπποκράτης ἐπισκοπούμενος ἀεὶ τὰ μὲν ἁπλῶς ὀξέα τὴν ιδ΄ ἡμέραν ὅρον ὀρθῶς ἔφησεν ἔχειν , τῶν δ’ ἐκ μεταπτώσεως ὀξέων τὰ μὲν τὴν μ΄ , τὰ δὲ τὴν ξ΄ , αὐτάρκως ἐπιδέδεικται .
Lemmas: καλέω δή ὁ μέν ἄχρι ὁ ἕβδομος ἐκτείνω κάτοξυς , ὁ δέ καί περαιτέρω που πρόειμι ἁπλῶς ὀξύς , μιμνῄσκω ἐγώ καί ὁ ἐν ὁ κάτοξυς διαφορά . ἀκριβής μέν γάρ κάτοξυς ὁ μέχρι ὁ τέταρτος ἡμέρα , οὐ ἀκριβής δέ ὁ μέχρι ὁ ἕβδομος ἐκτείνω . οὕτως δέ καί ὁ ὀξύς ἀκριβής μέν ὀξύς ὁ μέχρι ὁ τεσσαρεσκαιδέκατος , οὐ ἀκριβής δέ ὁ μέχρι ὁ εἰκοστός , ὀξύς μέντοι καί αὐτός . γένος δέ ἄλλος νόσημα ἐπί ὅδε ἐκ μετάπτωσις ὀξύς μέχρι ὁ τεσσαρακοστός . καλέω γάρ ἀγαθός οὕτως αὐτός , διότι ὁ ὀξύς τις ἐλλιπής κρίνω ἐντός ὁ εἰκοστός ἡμέρα , εἶτα θραύω ὁ σφοδρότης , ὁ καταλείπω ἐντός ὁ τεσσαρακοστός εἴωθα λύω . ἔνιοι δέ εὐθύς ἐκ ἀρχή οἷος κωλύω τε καί βραδύς κινέω καί μηδείς ἀθρόος ἐν ὁ μεταξύ ποιέω μεταβολή εἰς ὁ τεσσαρακοστός ἐκτείνω . δισσός δέ καί οὗτος ὁ φύσις · ἤ γάρ εἰς ἀπυρεξία ἀκριβής ὁ παρακμή ὁ παροξυσμός ἔχω τελευτάω , ἤ συνεχής ὁ πυρετός ἀεί διαμένω . ὁ μέν δή τοιοῦτος ὁ ὁ ὀξύς φύσις ἔχω δοκέω , ὁ δέ ἕτερος σαφής εἰμί ἤδη χρόνιος . πολλαχῆ μέν δή καί ἄλλοθι ὁ Ἀρχιγένης δίκαιος ἐπαινέω , οὐ ἦκα δέ καί οὗτος ἄν τις γνωρίζω αὐτός ὁ περί ὁ ὁ τέχνη ἔργον σπουδή , ὅτι μή ὁ χρόνος μόνος ψιλός , ἀλλά καί ὁ κίνησις τε καί φύσις μάλα ὀξύς ἤ κάτοξυς προσαγορεύω νόσημα . ὁ γάρ ἀργός τε καί βραδύς καί μετά διάλειμμα ἀπύρετος ἕως ὁ μέν τεσσαρακοστός ἐκτείνω οὐ ἄν τις εὖ φρονέω ἔτι καλέω ὀξύς , φημί . καί γάρ εἰ ταχύς ὁ μʹ παύω τοιοῦτος ὑπάρχω , ἤδη χρόνιος εἰμί . ἕτερος δέ νόσημα βραχυχρόνιος μέν ὀνομάζω , δίκαιος δέ εἰμί φημί μήτε ὀξύς μήτε χρόνιος προσαγορεύω , καθά ὁ μικρός οὗτος καί ἀκίνδυνος πυρετός . οὗτος γάρ ὅτι μέν οὐ εἰμί χρόνιος πρόδηλος , ἀποχωρέω μέντοι ὁ ὁ ὀξύς φύσις . ὀξύς γάρ δή οὗτος εἰμί φημί ὅς εἰμί διά ταχύς κινδυνώδης . ὁράω οὖν ὅτι καί λύσις ἐνίοτε ὁ αὐτός ἔχω προθεσμία ἤ ὀξύς ὁ νόσημα καλέω ἤ οὐ ὀξύς . κατά δέ ὁ αὐτός τρόπος ἐνίοτε ὁ μέν ὀξύς , ὁ δέ χρόνιος , αὐτός ὁ κίνησις μόνος διορίζω . οἶδα γοῦν πολύς ἕως ὁ τεσσαρακοστός ἡμέρα ἐν συνεχής πυρετός γίγνομαι , οὕτως δέ καλέω δηλονότι ὁ μή παύω εἰς ἀπυρεξία , ὥστε ὅτι μέν οὐ εἰμί χρόνιος ὁ τοιοῦτος νόσος ἔχω λέγω , οὐ μήν οὐδέ ἁπλῶς γε ὀξύς αὐτός ὀνομάζω εὔλογος . ἀλλά γάρ ἐπειδή ὁ τε ἐκ μετάπτωσις ὀξύς ὁ ἀκριβής λύσις ὅρος ἔχω ὁ ἐξωτάτω ὁ τεσσαρακοστός ἡμέρα , ἔνιοι δέ διά πᾶς ἐν συνέχεια πυρετός μέχρι οὗτος ἐκτείνω · κεῖμαι καί οὕτως ὁ χρόνος ἐνίοτε μέν ἤδη χρόνιος σαφής νόσημα , ὁ ἔχω διάλειμμα , ὡς ἔμπροσθεν λέγω , ἐνίοτε δέ ὀξύς εἰμί κριτικός . οὕτως οὖν ὁ Ἱπποκράτης λέγω ἐν ὁ προγνωστικός · εὔπνοια δέ χρή νομίζω κάρτα μέγας δύναμις ἔχω εἰς σωτηρία ἐν πᾶς ὁ ὀξύς νόσημα ὁπόσος σύν πυρετός εἰμί καί ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρα κρίνω · οὐ γάρ ἁπλῶς ὀξύς λέγω καίτοι δύναμαι λέγω , ἀλλά μετά προσθήκη ὁ ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρα κρίνω , ὡς εἰμί τις ὀξύς , ὅς ὁ παντελής λύσις ἕνεκα εἰς αὐτός ἐκτείνω ὁ ἡμέρα . ὁ μέν οὖν ἁπλῶς ὀξύς ὁ τεσσαρεσκαιδέκατος οὐ ἄν ἐξωτέρω προβαίνω μή κρίνω , ὁ δέ εἰς μʹ ἐκπίπτω ποτέ μέν αὐτός τοιοῦτος εἰμί , ὁ ἐντός ὁ τεσσαρεσκαιδέκατος ἐλλιπής κρίνω , ποτέ δέ ὅς ὀλίγος ἔμπροσθεν μνημονεύω μή πάνυ τις πολλάκις γίγνομαι . καί μέν δή καί τρίτος ὁ σαφής ἤδη βραδύς ὁ ὁ ὀξύς ἀντιδιαιρέω ὁ τεσσαρακοστός ἡμέρα ἔχω κρίσιμος . ἀλλά περί μέν οὗτος ὀλίγος ὕστερον λέγω . ὅλος δέ ὁ προλέγω γένος ὁ ἐκ μετάπτωσις ὀξύς ὀνομάζω . δείκνυμι μέν οὖν ἐγώ καί διά ἕτερος καί μάλα ἐν ὁ τρίτος ὁ περί δύσπνοια ὡς ἐν ὁ προγνωστικός γράμμα περί τε ὁ ἁπλῶς ὀξύς διαλέγω καί προσέτι ὁ ἐκ μετάπτωσις ἐκεῖνος ἀποτελέω . ὅταν οὖν ἐπί ὁ τελευτή μέν ὁ βιβλίον καθόλου ποιέω ὁ ἀπόφασις λέγω · οὗτος δέ λέγω περί ὁ ὀξύς νόσημα καί ὅσος ἐκ οὗτος γίγνομαι · κατά μέρος δέ περί μέν ὕδρωψ ὧδε πως · ὁ δέ ὕδρωψ ὁ ἐκ ὁ ὀξύς νόσημα γίγνομαι πᾶς κακός · κατά δέ ὁ αὐτός τρόπος καί ὅταν περί ὁ ἔμπυος τε καί φθισικός ὀνομάζω καί ὁ ἐκ ἀπόστημα εἰς χρόνος ἐμπίπτω μακρός ὁ λόγος αὐτός γίγνομαι , σαφής δηλόω ὡς οὐ ἐπιλανθάνω μέν ὁ πρόκειμαι , ὁ δέ ἐκ ὁ ὀξύς νόσημα γίγνομαι , ἔͅν εἰμί χρόνιος , διέρχομαι . οὕτως οὖν κοᾀκίς λέγω · ὁ δέ ἄλλος ἐκπύησις ὁ πολύς ῥήγνυμι , ὁ μέν εἰκοσταῖος , ὁ δέ τριακοσταῖος , ὁ δέ τεσσαρακοσταῖος , ὁ δέ πρός ἑξήκοντα ἡμέρα ἀφικνέομαι . καί μέν δή εἰͅν ὁ κατάλογος ὁ κρίσιμος ἡμέρα ὁ κατά ὁ προγνωστικός ﻿ ἕως ὁ ἑξηκοστός ἡμέρα προβαίνω δεόντως . ἐπεί γάρ οὐ περί ὁ ὀξύς μόνος , ἀλλά καί ὁ ἐκ οὗτος γίγνομαι ὁ λόγος εἰμί αὐτός , προσηκόντως , οἴομαι , εἰͅν ὁ κρίσιμος αὐτός , εἰͅν ὁ περί ῥῆξις ὁ ἀπόστημα διδασκαλία ὁ ἑξηκοστός ἡμέρα μνημονεύω . οὗτος οὖν ὁ διδασκαλία ὁ μή νοέω εἰκῇ καί μάτην ἐν οὗτος πλέκω ζήτημα , μάχομαι νομίζω ὅδε ὁ λόγος ὁ κατά ὁ ἀφορισμός λέγω ὁ φάσκω , ὁ ὀξύς ὁ νόσημα ἐν τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρα κρίνω , ὥσπερ οὐ αὐτός ὁ Ἱπποκράτης ἀκριβής ἐνδείκνυμι ὁ λόγος ὁ ἐκ μετάπτωσις ὀξύς ὁ φύσις ἕτερος ὁ ὁ ἁπλῶς ὀξύς . αὐτός γάρ δή οὗτος ἐναντίος εἰμί ἤ ἐκεῖνος νομίζω . εἰ μή γάρ δισσός ἐπίσταμαι ὁ ὀξύς ὁ φύσις , ἕτερος μέν ὁ ἁπλῶς ὀξύς , ἕτερος δέ ὁ ἐκ μετάπτωσις , οὐ ἄν διορίζω ὁ προσθήκη ὁ ἀπόφασις , ἀλλά ἁπλῶς λέγω ἄν , εὔπνοια δέ χρή νομίζω κάρτα μέγας δύναμις ἔχω εἰς σωτηρία ἐν πᾶς ὁ ὀξύς νόσημα . νυνί δέ ἐπειδή ὁ τοιοῦτος λέξις ἐπίσταμαι ὁ ἁπλῶς ὀξύς εἰμί ἐνδεικτικός , οὐ μήν βούλομαι γε οὕτως , ἀλλά σύν αὐτός καί ἄλλος περιλαμβάνω , εὔλογος προστίθημι πρῶτος μέν ὁ ὁπόσος σύν πυρετός εἰμί , μηκέτι προσγράφω ὁ συνεχής , ὅς ἴδιος εἰμί ὁ ἁπλῶς ὀξύς · ἔπειτα δέ καί ὁ ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρα κρίνω , ὡς ἄν ἄλλος τις εἰμί ὀξύς , ὅς οὐ ἐν μʹ ἡμέρα κρίνω . πανταχόθεν οὖν αὐτός διορίζω τε καί δείκνυμι σαφής ὁ φύσις ὁ νόσημα , ὑπέρ ὅς ὁ σύμπας εἰμί κατά ὁ προγνωστικός λόγος . ὁ δέ ἐξηγητής ὁ σαφής λέγω ζητέω ἀσαφής ποιέω . ὁ μέν οὖν ὄνομα προσθήκη λύω ἐπιχειρέω ὅς πλέκω ζήτημα συγγνωστός , ἀλλά οὗτος μέν ποιέω ὁ οὕτως γράφω · εὔπνοια δέ χρή νομίζω κάρτα μέγας δύναμις ἔχω εἰς σωτηρία ἐν πᾶς ὁ ὀξύς νόσημα , ὁπόσος σύν πυρετός εἰμί καί ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρα κρίνω . τις δέ καί μή προσγράφω ἐν ὁ ῥῆσις ὁ καί ὁπόσος , συνυπακούω δέω , φημί , ἵνα ὁ λόγος αὐτός γίγνομαι διπλόος , ὁ μέν ἕτερος περί ὁ ὀξύς νόσημα , ὑπέρ ὅς ἀποφαίνω κατά ὁ ἀφορισμός , ὁ δέ ἕτερος ὑπέρ ὁ ἄλλος , ὅσος σύν πυρετός εἰμί καί ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρα κρίνω . ὁ δέ μηδέ ἐν ὁ ἀφορισμός οἴομαι ὁ ιδʹ ἡμέρα κρίσιμος , ἀλλά ἀικής δεκατέσσαρες ὁ πᾶς ὑπολαμβάνω ἀποφαίνω ὁ Ἱπποκράτης κρίσιμος ἡμέρα ὑπάρχω , εἰμί γάρ τοσοῦτος , εἰ τις ἀπό ὁ τρίτος , ὅς πρῶτος πᾶς κρίνω φύω , ἀριθμέω ἄχρι ὁ μʹ , οὐ μικρός κατάγνωσις ἄξιος . οὔτε γάρ ὡς ἰατρός οὗτος λέγω οὔτε ὡς ἀριθμέω γιγνώσκω οὔτε ὡς ἀναγιγνώσκω οἶδα . ἰατρός γάρ εἰμί ἐπίσταμαι τε ἄν πρῶτος μέν ὡς οὐδείς ὁ ἀκριβής ὀξύς εἰς ὁ μʹ ἡμέρα ἀφικνέομαι μή προκρίνω · ἔπειτα δέ καί ὡς οὐδός τεσσαρεσκαίδεκα ὁ ἀριθμός εἰμί ὁ μέχρι ὁ μʹ κρίσιμος . κατά οὗτος δέ οὐδέ ἀριθμέω ἄν τις αὐτός ἐπίσταμαι φημί . πολύς γάρ εἰμί ὁ δεκατέσσαρες ὁ τε ἀληθής αὐτός καί ὁ φαίνω ἐπί ὁ ἔργον σκοπέω καί μέντοι καί ὁ πρός Ἱπποκράτης ἐν ὁ πρῶτος ὁ ἐπιδημία λέγω . ἔμπροσθεν δέ παραγράφω ὁ λέξις ἐκεῖνος , ἐν ὅς διδάσκω ὁ κρίσιμος ἡμέρα ἅπας , εἰ τις ἀριθμέω ἐπίσταμαι , πολύς εὑρίσκω ὁ ιδʹ μέχρι ὁ μʹ γίγνομαι . εἰ δέ ὁ κατά τετράς μόνος ἀριθμέω τις , ἴσως γάρ ἐπί οὗτος ἐξελέγχω πάλιν μεταβαίνω , ἐλαχύς εἰμί , ὁ δέ ὁ ιδʹ . ὅτι δέ οὐδέ ἀναγιγνώσκω οἶδα ὁ ὁ τοιοῦτος λέγω ὧδε ἄν μάλα γιγνώσκω . εἰ μέν οὖν ἐν ὁ προγνωστικός ὁ μʹ ἡμέρα κρίσιμος λέγω εἰμί ὁ ὀξύς , ἔπειτα ἐν ὁ ἀφορισμός ἐν τεσσαρεσκαίδεκα ἡμέρα ὁ πᾶς λέγω αὐτός κρίνω , τότε γε ἐγχωρέω τις τοιοῦτος οἷος ἐκεῖνος λέγω ἐπινοέω . ἐπεί δέ εἰͅν ὁ προγνωστικός ἐν τεσσαράκοντα ἡμέρα ἐφίημι αὐτός κρίνω , εἰͅν ὁ ἀφορισμός ἐν τεσσαρεσκαίδεκα , γέλοιος εἰμί ὁ αὐτός λέξις ἄλλοτε ἄλλος ἀκούω . ἀγαθός δέ οὗτος ὁ μή ζητέω ὁ λόγος ἀποδείκνυμι , ὁμολογέω ἄλλος μέν εἰμί ὁ ἀφορισμός ἀνήρ , ἄλλος δέ ὁ προγνωστικός , ἀλλά οὗτος θαυμαστός ὁ μεγαλοψυχία . ὅτι δέ ὁ χρήσιμος εἰς ὁ τοιοῦτος διδασκαλία ὁ Ἱπποκράτης ἐπισκοπέω ἀεί ὁ μέν ἁπλῶς ὀξύς ὁ ιδʹ ἡμέρα ὅρος ὀρθός φημί ἔχω , ὁ δέ ἐκ μετάπτωσις ὀξύς ὁ μέν ὁ μʹ , ὁ δέ ὁ ξʹ , αὔταρκος ἐπιδείκνυμι .