galenus.adversus-ea-quae-juliano-in-hippocratis-aphorismos-enuntiata-sunt 6
Ἀλλὰ γὰρ ἐάσαντες ἤδη καὶ ταῦτα τῶν ἑξῆς εἰρημένων ἀκούσωμεν αὐτῷ καὶ πρώτης γε τῆς ῥήσεως , ἐν ᾗ φησι τὸν προκείμενον ἀφορισμὸν ῥίζαν τε καὶ πηγὴν ἔχειν τὸ ὅτι πλῆθος ὑγρῶν τῶν νοσημάτων ἐστὶ συνεκτικὸν αἴτιον . ἄμεινον ἴσως κἀνταῦθα παραγράψαι τὴν ῥῆσιν ὅλην αὐτοῖς ὀνόμασι . γέγραπται δ’ οὕτως ὑπ’ αὐτοῦ αὐτίκα ὧδέ πως εἰρημένον . καιρὸς γὰρ ἤδη ἐπὶ τὴν ἐξ εὐθείας παρελθεῖν ἀντίῤῥησιν . ἐν τῇσι ταραχῇσι τῆς κοιλίης , ὡς τὸ παραλειπόμενον τοῦ ἀφορισμοῦ ἅπαν ῥίζαν τε καὶ πηγὴν ἔχειν τὸ ὅτι πλῆθος ὑγρῶν νοσοποιεῖ τὰ σώματα , κατὰ ἔννοιαν συνεκτικοῦ αἰτίου , ὅθεν ἀποδεδειγμένον τὸ οὐκ ἐν ὑγροῖς εἶναι αἴτια τῶν παθῶν , ψευδὴς γὰρ ἡ δόξα συναποδέδεικται καὶ ἡ τοῦ ἀφορισμοῦ μοχθηρία , ὅτι ἀδήλῳ σπέρματι ἕπονται ψεύδη . αὕτη μὲν ἡ ῥῆσις αὐτοῦ · κάλλιστον δ’ ἦν , εἴπερ ἀνεχώρει γενέσθαι θέατρόν τι πληρώσαντας , μὴ τοιοῦτον οἷον ὁ Θεσσαλὸς ὑποθέμενος ἐστεφάνωσεν ἑαυτὸν ἐν τοῖς ληρώδεσι βιβλίοις , ἀλλ’ ὄντος μεστοῦ ἀνδρῶν πεπαιδευμένων , ἐρέσθαι τὸν Ἰουλιανὸν , ὁποίας ὁρμώμενος ἀποδεικτικῆς μεθόδου τὸν εἰρημένον ὑπ’ αὐτοῦ ἀληθῆ λόγον νομίζει . γενήσεται γὰρ , εἴ τις ἑρμηνεύσει αὐτὸν , ἐν ᾧ προσήκει τοιόσδε · τοῖς ἡγουμένοις ἐπὶ ταῖς κενώσεσιν ὠφελεῖσθαι τοὺς κάμνοντας ἀναγκαῖόν ἐστι συνεκτικὸν αἴτιον ὑποθέσθαι τῶν νόσων πλῆθος . εἰ δ’ ἀληθής ἐστιν ὁ λόγος οὗτος , ἡδέως ἂν ὡς ἐπαίδευσα θεάτρου πεπαιδευμένων ἀνδρῶν , ἵνα κἂν ἐκ τοῦ πλήθους αὐτῶν αἴσθηταί ποτε τῆς ἐμπληξίας ὁ ληρώδης Ἰουλιανός . ἐκ μὲν γὰρ αὐτῶν τῶν λεγομένων ἀδύνατον αἰσθέσθαι τοιούτῳ γε ὄντι . τοιοῦτος γάρ ἐστιν , οἷον ἑαυτὸν ἐνδείκνυσι διὰ τῶν γραμμάτων , ἀλλ’ ὡς ἐν τῷ θεάτρῳ καλῶς ἐγχειρήσει ταῦτα καὶ νῦν ἐρῶ . ἡ τῶν Θεσσαλείων ὄνων ἀγέλη φλεβοτομοῦσι παμπόλλους τῶν πυρεττόντων . εἰ μὲν βλάπτεσθαι νομίζουσιν ἐκ τῆς κενώσεως αὐτοὺς , οὐκ ὀρθῶς φλεβοτομοῦσιν · εἰ δ’ ὠφελεῖσθαι , συνεκτικὸν αἴτιον ὑποτεθέντες πλῆθος , ὅπερ οὐ βούλονται . τάχ’ οὖν ἄν τις ἐξ αὐτῶν εἴποι · καὶ τὶς ἀνάγκη συνεκτικὸν αἴτιον εἶναι τὸ πλῆθος ὠφελούσης τῆς κενώσεως ; πρὸς ὃν ἀποκρίνεσθαί μοι ῥᾷον , ὡς ἀνάγκη μὲν οὐδεμία . λέγει δ’ οὖν ταῦτα τῶν ἐκ τῆς ἀγέλης τῆς ὑμετέρας οὑτωσὶ καὶ δείξω τὸν Ἰουλιανὸν , ἐκεῖνόν τε φήσω δίκαιον εἶναι λόγον ὑπέχειν ὧν ἐλήρησεν . οὕτω μὲν ἐν τῷ θεάτρῳ προσηνέχθη τις αὐτῷ . νυνὶ δὲ , οὐ γὰρ ἔχομεν θέατρον , εἰς τὰς αὐτὰς λαβὰς ὀλίγοι ἥκουσι , πάντες ἄν τ’ ἀληθεῖς ὑπάρχωσιν ἄν τε καὶ προφανῶς ψευδεῖς . Ἰουλιανός τε γὰρ ἀεὶ γράφει τὸ ἐπελθὸν αὐτῷ , μηδεπώποτε φροντίσας ἀληθείας . ἔγωγε παρ’ ὅλον ἐμαυτοῦ τὸν βίον οὐδὲν οὕτω σπουδάσας ὡς γνῶναι πρῶτον μὲν ἀποδεικτικὴν ἐπιστήμην , ἀσκηθῆναι δ’ αὐτῆς αὐτὴν μετὰ πάσης σπουδῆς , ἔοικα κάμνειν μάτην . ὅσοι μὲν γὰρ ἀποδείξει παρακολουθοῦσι , τάχα μὲν καὶ γινώσκουσιν ὅτι μηδέπω τῶν Ἰουλιανοῦ ἐφιστάμενοι λήρων . ὅσοι δ’ ἐκ τῆς ἀγέλης εἰσὶν αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν οὐδὲν μανθάνουσι τῶν λεγομένων . διὰ ταῦτα τοίνυν αὐτὰ καὶ πρόσθεν ἔλεγον , οὐ μικρόν μοι τοῖον ἆθλον οἱ φίλοι προέταξαν , ὧν ἕνεκεν ἐπιστημονικωτέρων ἅψομαι λόγων . ἐχρῆν μὲν δήπου μὴ φθέγγεσθαι μόνον ὀνόματα τῆς διαφορᾶς τῶν αἰτίων προσήκοντα τὸν Ἰουλιανὸν , ἀλλὰ καὶ φυλάττειν αὐτῶν τὰ σημαινόμενα . νυνὶ δὲ , καὶ γὰρ τοῦτο ἕν ἐστι τῆς ἐμπληξίας ἁπάντων τῶν μεθοδικῶν κοινὸν , ἄχρι μὲν τῆς προσηγορίας ἥκει τῶν συνεκτικῶν αἰτίων , οὐ παρακολουθεῖ δ’ ὅπη διαφέρει τῶν προηγουμένων ἢ πάντως ἂν ἐγίνωσκον ὅτι ἡ τῶν νοσημάτων αὔξησις τῶν προηγουμένων ἔργων ἐστὶν . ἃ γὰρ ὅλως ἤρξατο τῆς γενέσεως τοῦ νοσήματος , ἀνάγκη ταῦτα αὐξάνειν αὐτὰ μέχρι ﻿ περ ἐνεργῆ τι παρόμοιον . εἰ οὕτως ἔτυχε δριμὺ φάρμακον , ὡς ἑλκοῦν δύνασθαι , μιᾷ μὲν ὥρᾳ κατὰ τοῦ δέρματος ἐπιτεθὲν , αὐτὴν μόνην ἑλκώσει τὴν καλουμένην ἐπιδερμίδα . πλέονι δὲ χρόνῳ πλησιάζον ἔργον ἀξιόλογον ἐργάσεται πρώτου μὲν τοῦ δέρματος , εἶτα καὶ τῶν ὑποκειμένων σαρκῶν . καὶ τά γε καλούμενα σηπτὰ μέχρι μὲν τῶν ὑποκειμένων ὀστῶν ἐνίοτε προέρχεται , διακαίοντα τὴν ἐπικειμένην αὐτοῖς ἅπασαν σάρκα . τοιαύτην οὖν φύσιν ἐχόντων τῶν προηγουμένων αἰτιῶν , οὐχ οἷόν τε τὸ γεγονὸς ἤδη πάθος ἰάσασθαι μενόντων . ὅπου γὰρ ἐδείχθη μεῖζον γινόμενον , οὐκ ἂν δήπου τελέως ὑγιασθείη , πρὶν τὸ ποιοῦν ἀρθῆναι . τὰ τοίνυν προηγούμενα τῶν αἰτιῶν οἷόν περ καὶ τὸ πλῆθος , ὑποκείσθω γὰρ πρῶτον ἐν τῷδε τῷ λόγῳ προηγούμενον , εἰ μή τις ἐκκόψει πρότερον , ἀδύνατον αὐτῷ τὸ ἤδη γεγονὸς πάθος ἰάσασθαι καί διὰ τοῦτο Ἀσκληπιάδης πλῆθος ἡγεῖται προκατάρχειν νόσων , ὑπό τε τῆς κενώσεως αὐτῆς φησιν ὠφελεῖσθαι τοὺς κάμνοντας , οὐκ εἰς τὸ λύειν ὧν ἐποίει ἤδη παθῶν , ἀλλ’ εἰς τὸ μηκέτι αὔξεσθαι αὐτὰ , ἀπαιτεῖ τοῖς ἰατροῖς ἐπιτελεῖσθαι τὴν ἴασιν . ἀλλὰ γὰρ ὑποκείσθω τὸ πλῆθος γίγνεσθαί ποτε νόσων αἴτιον συνεκτικὸν , ἀναγκαῖον αὐτοῦ τῇ κενώσει παύσασθαι τὸ νόσημα . καὶ μὴν οὐδέποτέ ἐστιν , ὥς φησιν Ἀσκληπιάδης , συνεκτικόν . ἀποχωρήσαντας γὰρ ἐνταῦθα , ληρώδους Ἰουλιανοῦ βέλτιον Ἀσκληπιάδῃ διαλεχθῆναι , κἂν εἰ μηδὲν ἄλλο νομίμως ὑπάρχοντι σοφιστῇ . λόγους γὰρ εἴωθεν ὁ ἀνὴρ οὗτος πιθανωτάτους ἐρωτᾷν , οὐκ ἀκόμψως πεπανουργημένους , ὅπερ ἦν ἔργον οἶμαι σοφιστοῦ . τοιοῦτος δὲ δή τίς ἐστι καὶ ὃν ἐφεξῆς ἔγραψεν Ἰουλιανὸς , οὐ μὰ τὸν Δία τῆς δυνάμεως αἰσθανόμενος ἑαυτοῦ . πάντα γὰρ ἂν ἐγεγράφει τοὺς τοιούτους , ἀλλ’ ἀπομνημονεύσας εἰρημένων ὑπὸ Ἀσκληπιάδου . ὡς εἴ γε τῶν ἰδίων Ἰουλιανοῦ λόγων ἦν , ὁμοίως ἀνεφαίνετο τοῖς ἔμπροσθεν ληρώδης . ὁ τοίνυν Ἀσκληπιάδης φησὶν ὡς , εἴπερ ἦν συνεκτικὸν αἴτιον τὸ πλῆθος τῶν παθῶν ἐπὶ δαψιλέσι κενότησιν ἐνίοτε κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς νόσου γινομέναις , εὐθὺς ἁπάντων ὀχληρῶν ὁ κάμνων ἀπαλλάττεται · νυνὶ δὲ φαίνεται πολλάκις αὐξανομένας τὰς νόσους ἤδη τοῦ πλήθους καθῃρημένου . οὗτος ὁ λόγος ἱκανὸς πιθανός ἐστι καὶ διὰ τοῦτο δεῖται λύσεως ἰδίας , οὐ μὴν ἅπτεται τῶν κατὰ τὸν ἀφορισμὸν Ἱπποκράτους εἰρημένων . οὐ γὰρ ἐκ δόγματος ἐκεῖνα τὴν πίστιν ἔσχηκεν , ἀλλ’ ἐκ λογισμοῦ κοινοῦ πάντων ἀνθρώπων , ᾦ καὶ τοὺς ἐμπειρικοὺς ἔφην χρῆσθαι , διὸ καὶ λύομεν αὐτὸν τὸν Ἀσκληπιάδον λόγον , οὐχ ὡς προσήκοντα τοῖς κατὰ τὸν ἀφορισμὸν εἰρημένοις . ἀλλ’ ἐπειδὴ βέλτιον εἶναι δοκεῖ τῶν Ἰουλιανοῦ λήρων ἀνεσχημένον ἄχρι δεῦρο γυμνάσασθαί ποτε διαλεκτικώτερον ἀνθρώπῳ προσπελάσαντας ὅτι σοφιστῇ . ὅταν οὖν ὀνομάζῃ πλῆθος ὁ Ἀσκληπιάδης , ἐρωτάτω αὐτὸν ὁπότερόν φησιν , ἆρά γε τὸ πρὸς τὴν δύναμιν , εἴτε τὸ πρὸς τὴν χώραν τῶν ἀγγείων , ὃ δὴ κατὰ τὸ ἔγχυμα καλεῖν εἰσιν εἰθισμένοι ; καὶ πότερον τὸ καθ’ ὅλον τὸ σῶμα γιγνόμενον , ἢ κἂν ἐν μέρει τινὶ συνίσταται . τὸ μὲν οὖν ὡς πρὸς τὴν δύναμιν οὐδ’ εἰπεῖν αὐτῷ δυνατὸν ἀνῃρηκότι τὰς δυνάμεις σχεδὸν ἁπάσας αἷς διοικεῖται τὸ ζῶον . τὸ δ’ ὡς πρὸς τὴν χώραν τῶν ἀγγείων . ἔστι μὲν δήπου καὶ τοῦτο διττὸν ἢ τῷ κατὰ φύσιν μέτρῳ παραβαλλόμενον ἢ ψιλῷ καὶ μόνῳ τῷ μὴ τέγγεσθαι . δύναται δὲ ἑκάτερον αὐτῶν ἤτοι καθ’ ὅλον ὑπάρχειν τὸ ζῶον ἢ καθ’ ἕν τι μόριον ἢ πλείω . καὶ δέδεικται πρὸς ἡμῶν ἔν τε τοῖς ὑπομνήμασιν , ἐν οἷς τὰς αἰτίας τῶν συμπτωμάτων διερχόμεθα , κἀν τῷ τῶν παρὰ φύσιν ὄγκων , ὅτι ὁ σπασμὸς ἐνίοτε καὶ ὁ τρόμος ἥ τε φλεγμονὴ διὰ παντὸς ἐρυσίπελάς τε καὶ τὸ καλούμενον ὑπὸ τῶν νεωτέρων ἰατρῶν οἴδημα καὶ πρὸς τούτοις ἕτερά τε πάθη πληθωρικὴν ὑπόθεσιν ἔχονται καὶ εἴ τις κενώσει τὸ πλῆθος , αὐτίκα τὸ μόριον εἰς τὸ κατὰ φύσιν ἐπανερχόμενον . εἴρηται δὲ καὶ περὶ τῶν συνεκτικῶν αἰτίων ἑτέρωθι δεικνύντων ἡμῶν ὅτι τε τοὔνομα καὶ τὸ πρᾶγμα αὐτὸ , καθ’ οὗ τοὔνομα τῆς στωϊκῆς αἱρέσεώς ἐστι καὶ ὡς οὐκ ὀρθῶς ὑπειλήφασιν , οὔτ’ ὀνομάζουσιν οἱ νεώτεροι τῶν ἰατρῶν ἅπαν τοῦτο τὸ γένος , ὅτι τε καὶ ἡμεῖς ἑπόμενοι πολλάκις αὐτοῖς , ὅπως μὴ δόξωμεν ἐρίζειν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος , ἔνια μὲν τῶν αἰτιῶν οὕτω καλεῖσθαι συγχωροῦμεν , οὐ μὲ Διὰ , ὅσα τῶν ἁπλῶν ὄντων ἐστὶν , ἀλλὰ τῶν ἐν τῷ γίγνεσθαι τὸ εἶναι κεκτημένων . ἐν τούτῳ μὲν ἡ λύσις τοῦ σοφίσματος . ἅπαντα δὲ μεταφέρειν ἐνταῦθα τῆς Ἰουλιανοῦ φλυαρίας ἔργον οὐχ ἡμέτερον , ἀλλ’ ἐφ’ ἕτερόν τι τῶν προβεβλημένων ἴωμεν ὃ κοινῇ πρὸς ἅπαν ἐστὶ τῶν ἐν ὑγροῖς αἰτίων τὸ γένος ὑπάρχει διττὸν , ἐν πλήθει μὲν τὸ ἕτερον , ἐν διαφθορᾷ δὲ τὸ ἕτερον , ἀλλ’ ἀμφοῖν γε ῥᾴδιον ἔσεσθαί φασι τὴν ἴασιν , ἐν ἀκαρεῖ χρόνῳ δυναμένων ἡμῶν καὶ τοῦ πλεονάζοντος ἀποχέεσθαι τὸ περιττὸν καὶ τὸ διεφθαρμένον ὅλον ἐκκενῶσαι , ὥστ’ οὐδέποτε χρονίσειν νόσημα . τοῦτον οὖν τὸν λόγον οὕτως ὄντα σαφῆ τε ἅμα καὶ σύντομον ἀσαφῶς καὶ μακρῶς ὁ Ἰουλιανὸς ἔγραψε κατὰ τήνδε τὴν ῥῆσιν · αὐτίκα ἐν τῷ ἀφορισμῷ λῆμμα συνηρπάσθαι οὐκ ἀποδεδειγμένον τὸ ὅτι ὑγροῦ πλῆθος νοσοποιεῖ ἢ μεταβολὴ πρὸς τὸ οὐκ οἰκεῖον τῆς ἰδίας ποιότητος ﻿ ὄνομα ἰατρῶν παῖδες ἔθεντο κατὰ τοῦ ὅλου εἴδους διαφθορὰν , ὥστε τοῦ νοσοποιοῦ ἀποκρινομένου ὠφέλειαν ἔσεσθαι φαντάζεται σφόδρα . τὰ μὲν πρόσθεν τὴν ἀπὸ τοῦ ἀμάχου φαινομένην κρίσιν , ὑγροῦ τινος ἐν τῷ σώματι πλῆθος , τῆς νόσου τὸ αἴτιον εἶναι νομίζειν ἢ οὐ πλῆθος μὲν , προπὴν δέ . ἀδιανόητον γὰρ καὶ πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἀσύμφωνον τόδε τυγχάνειν . ὤμην γὰρ τὰ πάθη εὔλυτα πάντα καὶ ἂν ἦν τι χρόνιον , ἥ τε θεραπεία πᾶσα μονοειδὴς , οὐδ’ ἡντιναοῦν δυσχέρειαν ἐργώδη ἔχουσα . ἁπλοῦν γὰρ ἦν ἐκ παρακειμένου κενῶσαι τὸ νοσοποιοῦν καὶ αὐτίκα ἐν ἀρχῇ καὶ κατὰ τὴν πρώτην ὑπόστασιν λύειν τὸ πάθος , ὥσθ’ ἑνὸς δεῖσθαι μόνου κενωτικοῦ βοηθήματος καὶ τοῦτο παρὰ πάντα καιρὸν ἐνεστῶτα πεσόντα ὁρίζειν καὶ αἵματος μὲν ὄντος μόνῃ ἀρκεῖσθαι φλεβοτομίᾳ , φλέγματος δὲ φλεγμαγωγῷ , χολῆς δὲ χολαγωγῷ .
Lemmas: ἀλλά γάρ ἐάω ἤδη καί οὗτος ὁ ἑξῆς λέγω ἀκούω αὐτός καί πρῶτος γε ὁ ῥῆσις , ἐν ὅς φημί ὁ πρόκειμαι ἀφορισμός ῥίζα τε καί πηγή ἔχω ὁ ὅτι πλῆθος ὑγρός ὁ νόσημα εἰμί συνεκτικός αἴτιος . ἀγαθός ἴσως ἐνταῦθα παραγράφω ὁ ῥῆσις ὅλος αὐτός ὄνομα . γράφω δέ οὕτως ὑπό αὐτός αὐτίκα ὧδε πως λέγω . καιρός γάρ ἤδη ἐπί ὁ ἐκ εὐθύς παρέρχομαι ἀντίρρησις . ἐν ὁ ταραχή ὁ κοιλία , ὡς ὁ παραλείπω ὁ ἀφορισμός ἅπας ῥίζα τε καί πηγή ἔχω ὁ ὅτι πλῆθος ὑγρός νοσοποιέω ὁ σῶμα , κατά ἔννοια συνεκτικός αἴτιος , ὅθεν ἀποδείκνυμι ὁ οὐ ἐν ὑγρός εἰμί αἴτιος ὁ πάθος , ψευδής γάρ ὁ δόξα συναποδείκνυμι καί ὁ ὁ ἀφορισμός μοχθηρία , ὅτι ἄδηλος σπέρμα ἕπομαι ψεῦδος . οὗτος μέν ὁ ῥῆσις αὐτός · καλός δέ εἰμί , εἴπερ ἀναχωρέω γίγνομαι θέατρον τις πληρόω , μή τοιοῦτος οἷος ὁ Θεσσαλός ὑποτίθημι στεφανόω ἑαυτοῦ ἐν ὁ ληρώδης βιβλίον , ἀλλά εἰμί μεστός ἀνήρ παιδεύω , ἔρομαι ὁ Ἰουλιανός , ὁποῖος ὁρμάω ἀποδεικτικός μέθοδος ὁ λέγω ὑπό αὐτός ἀληθής λόγος νομίζω . γίγνομαι γάρ , εἰ τις ἑρμηνεύω αὐτός , ἐν ὅς προσήκω τοιόσδε · ὁ ἡγέομαι ἐπί ὁ κένωσις ὠφελέω ὁ κάμνω ἀναγκαῖος εἰμί συνεκτικός αἴτιος ὑποτίθημι ὁ νόσος πλῆθος . εἰ δέ ἀληθής εἰμί ὁ λόγος οὗτος , ἡδύς ἄν ὡς παιδεύω θέατρον παιδεύω ἀνήρ , ἵνα ἐάν ἐκ ὁ πλῆθος αὐτός αἰσθάνομαι ποτέ ὁ ἐμπληξία ὁ ληρώδης Ἰουλιανός . ἐκ μέν γάρ αὐτός ὁ λέγω ἀδύνατος αἰσθάνομαι τοιοῦτος γε εἰμί . τοιοῦτος γάρ εἰμί , οἷος ἑαυτοῦ ἐνδείκνυμι διά ὁ γράμμα , ἀλλά ὡς ἐν ὁ θέατρον καλός ἐγχειρέω οὗτος καί νῦν λέγω . ὁ ὁ Θεσσάλειος ὄνος ἀγέλη φλεβοτομέω πάμπολυς ὁ πυρέσσω . εἰ μέν βλάπτω νομίζω ἐκ ὁ κένωσις αὐτός , οὐ ὀρθός φλεβοτομέω · εἰ δέ ὠφελέω , συνεκτικός αἴτιος ὑποτίθημι πλῆθος , ὅς οὐ βούλομαι . τάχα οὖν ἄν τις ἐκ αὐτός λέγω · καί τίς ἀνάγκη συνεκτικός αἴτιος εἰμί ὁ πλῆθος ὠφελέω ὁ κένωσις ; πρός ὅς ἀποκρίνω ἐγώ ῥᾴδιος , ὡς ἀνάγκη μέν οὐδείς . λέγω δέ οὖν οὗτος ὁ ἐκ ὁ ἀγέλη ὁ ὑμέτερος οὕτως καί δείκνυμι ὁ Ἰουλιανός , ἐκεῖνος τε φημί δίκαιος εἰμί λόγος ὑπέχω ὅς ληρέω . οὕτως μέν ἐν ὁ θέατρον προσφέρω τις αὐτός . νυνί δέ , οὐ γάρ ἔχω θέατρον , εἰς ὁ αὐτός λαβή ὀλίγος ἥκω , πᾶς ἐάν τε ἀληθής ὑπάρχω ἐάν τε καί προφανής ψευδής . Ἰουλιανός τε γάρ ἀεί γράφω ὁ ἐπέρχομαι αὐτός , μηδεπώποτε φροντίζω ἀλήθεια . ἐγώ παρά ὅλος ἐμαυτοῦ ὁ βίος οὐδείς οὕτως σπουδάζω ὡς γιγνώσκω πρῶτος μέν ἀποδεικτικός ἐπιστήμη , ἀσκέω δέ αὐτός αὐτός μετά πᾶς σπουδή , ἔοικα κάμνω μάτην . ὅσος μέν γάρ ἀπόδειξις παρακολουθέω , τάχα μέν καί γιγνώσκω ὅτι μηδέπω ὁ Ἰουλιανός ἐφίστημι λῆρος . ὅσος δέ ἐκ ὁ ἀγέλη εἰμί αὐτός ὁ ἀρχή οὐδείς μανθάνω ὁ λέγω . διά οὗτος τοίνυν αὐτός καί πρόσθεν λέγω , οὐ μικρός ἐγώ τοῖος ἆθλον ὁ φίλος προτάσσω , ὅς ἕνεκα ἐπιστημονικός ἅπτω λόγος . χρή μέν δήπου μή φθέγγομαι μόνος ὄνομα ὁ διαφορά ὁ αἴτιος προσήκω ὁ Ἰουλιανός , ἀλλά καί φυλάσσω αὐτός ὁ σημαίνω . νυνί δέ , καί γάρ οὗτος εἷς εἰμί ὁ ἐμπληξία ἅπας ὁ μεθοδικός κοινός , ἄχρι μέν ὁ προσηγορία ἥκω ὁ συνεκτικός αἴτιος , οὐ παρακολουθέω δέ ὅπῃ διαφέρω ὁ προηγέομαι ἤ πάντως ἄν γιγνώσκω ὅτι ὁ ὁ νόσημα αὔξησις ὁ προηγέομαι ἔργον εἰμί . ὅς γάρ ὅλος ἄρχω ὁ γένεσις ὁ νόσημα , ἀνάγκη οὗτος αὐξάνω αὐτός μέχρι ﻿ περ ἐνεργός τις παρόμοιος . εἰ οὕτως τυγχάνω δριμύς φάρμακον , ὡς ἑλκόω δύναμαι , εἷς μέν ὥρα κατά ὁ δέρμα ἐπιτίθημι , αὐτός μόνος ἑλκόω ὁ καλέω ἐπιδερμίς . πολύς δέ χρόνος πλησιάζω ἔργον ἀξιόλογος ἐργάζομαι πρῶτος μέν ὁ δέρμα , εἶτα καί ὁ ὑπόκειμαι σάρξ . καί ὁ γε καλέω σηπτός μέχρι μέν ὁ ὑπόκειμαι ὀστέον ἐνίοτε προέρχομαι , διακαίω ὁ ἐπίκειμαι αὐτός ἅπας σάρξ . τοιοῦτος οὖν φύσις ἔχω ὁ προηγέομαι αἰτία , οὐ οἷος τε ὁ γίγνομαι ἤδη πάθος ἰάομαι μένω . ὅπου γάρ δείκνυμι μέγας γίγνομαι , οὐ ἄν δήπου τέλειος ὑγιάζω , πρίν ὁ ποιέω ἀείρω . ὁ τοίνυν προηγέομαι ὁ αἰτία οἷος περ καί ὁ πλῆθος , ὑπόκειμαι γάρ πρῶτος ἐν ὅδε ὁ λόγος προηγέομαι , εἰ μή τις ἐκκόπτω πρότερος , ἀδύνατος αὐτός ὁ ἤδη γίγνομαι πάθος ἰάομαι καί διά οὗτος Ἀσκληπιάδης πλῆθος ἡγέομαι προκατάρχομαι νόσος , ὑπό τε ὁ κένωσις αὐτός φημί ὠφελέω ὁ κάμνω , οὐ εἰς ὁ λύω ὅς ποιέω ἤδη πάθος , ἀλλά εἰς ὁ μηκέτι αὐξάνω αὐτός , ἀπαιτέω ὁ ἰατρός ἐπιτελέω ὁ ἴασις . ἀλλά γάρ ὑπόκειμαι ὁ πλῆθος γίγνομαι ποτέ νόσος αἴτιος συνεκτικός , ἀναγκαῖος αὐτός ὁ κένωσις παύω ὁ νόσημα . καί μήν οὐδέποτε εἰμί , ὡς φημί Ἀσκληπιάδης , συνεκτικός . ἀποχωρέω γάρ ἐνταῦθα , ληρώδης Ἰουλιανός ἀγαθός Ἀσκληπιάδης διαλέγω , ἄν εἰ μηδείς ἄλλος νόμιμος ὑπάρχω σοφιστής . λόγος γάρ εἴωθα ὁ ἀνήρ οὗτος πιθανός ἐρωτάω , οὐ ἄκομψος πανουργέω , ὅς εἰμί ἔργον οἴομαι σοφιστής . τοιοῦτος δέ δή τις εἰμί καί ὅς ἐφεξῆς γράφω Ἰουλιανός , οὐ μά ὁ Ζεύς ὁ δύναμις αἰσθάνομαι ἑαυτοῦ . πᾶς γάρ ἄν γράφω ὁ τοιοῦτος , ἀλλά ἀπομνημονεύω λέγω ὑπό Ἀσκληπιάδης . ὡς εἰ γε ὁ ἴδιος Ἰουλιανός λόγος εἰμί , ὅμοιος ἀναφαίνω ὁ ἔμπροσθεν ληρώδης . ὁ τοίνυν Ἀσκληπιάδης φημί ὡς , εἴπερ εἰμί συνεκτικός αἴτιος ὁ πλῆθος ὁ πάθος ἐπί δαψιλής κενότης ἐνίοτε κατά ὁ ἀρχή ὁ νόσος γίγνομαι , εὐθύς ἅπας ὀχληρός ὁ κάμνω ἀπαλλάσσω · νυνί δέ φαίνω πολλάκις αὐξάνω ὁ νόσος ἤδη ὁ πλῆθος καθαιρέω . οὗτος ὁ λόγος ἱκανός πιθανός εἰμί καί διά οὗτος δέω λύσις ἴδιος , οὐ μήν ἅπτω ὁ κατά ὁ ἀφορισμός Ἱπποκράτης λέγω . οὐ γάρ ἐκ δόγμα ἐκεῖνος ὁ πίστις ἔχω , ἀλλά ἐκ λογισμός κοινός πᾶς ἄνθρωπος , ὄϊς καί ὁ ἐμπειρικός φημί χράω , διό καί λύω αὐτός ὁ Ἀσκληπιάδος λόγος , οὐ ὡς προσήκω ὁ κατά ὁ ἀφορισμός λέγω . ἀλλά ἐπειδή ἀγαθός εἰμί δοκέω ὁ Ἰουλιανός λῆρος ἀνέχω ἄχρι δεῦρο γυμνάζω ποτέ διαλεκτικός ἄνθρωπος προσπελάζω ὅτι σοφιστής . ὅταν οὖν ὀνομάζω πλῆθος ὁ Ἀσκληπιάδης , ἐρωτάω αὐτός ὁπότερος φημί , ἆρα γε ὁ πρός ὁ δύναμις , εἴτε ὁ πρός ὁ χώρα ὁ ἀγγεῖον , ὅς δή κατά ὁ ἔγχυμα καλέω εἰμί ἐθίζω ; καί πότερος ὁ κατά ὅλος ὁ σῶμα γίγνομαι , ἤ ἐάν ἐν μέρος τις συνίστημι . ὁ μέν οὖν ὡς πρός ὁ δύναμις οὐδέ λέγω αὐτός δυνατός ἀναλέγω ὁ δύναμις σχεδόν ἅπας ὅς διοικέω ὁ ζῷον . ὁ δέ ὡς πρός ὁ χώρα ὁ ἀγγεῖον . εἰμί μέν δήπου καί οὗτος δισσός ἤ ὁ κατά φύσις μέτρον παραβάλλω ἤ ψιλός καί μόνος ὁ μή τέγγω . δύναμαι δέ ἑκάτερος αὐτός ἤτοι κατά ὅλος ὑπάρχω ὁ ζῷον ἤ κατά εἷς τις μόριον ἤ πολύς . καί δείκνυμι πρός ἐγώ ἐν τε ὁ ὑπόμνημα , ἐν ὅς ὁ αἰτία ὁ σύμπτωμα διέρχομαι , ἐν ὁ ὁ παρά φύσις ὄγκος , ὅτι ὁ σπασμός ἐνίοτε καί ὁ τρόμος ὁ τε φλεγμονή διά πᾶς ἐρυσίπελας τε καί ὁ καλέω ὑπό ὁ νέος ἰατρός οἴδημα καί πρός οὗτος ἕτερος τε πάθος πληθωρικός ὑπόθεσις ἔχω καί εἰ τις κενόω ὁ πλῆθος , αὐτίκα ὁ μόριον εἰς ὁ κατά φύσις ἐπανέρχομαι . λέγω δέ καί περί ὁ συνεκτικός αἴτιος ἑτέρωθι δείκνυμι ἐγώ ὅτι τε ὄνομα καί ὁ πρᾶγμα αὐτός , κατά ὅς ὄνομα ὁ στωϊκός αἵρεσις εἰμί καί ὡς οὐ ὀρθός ὑπολαμβάνω , οὔτε ὀνομάζω ὁ νέος ὁ ἰατρός ἅπας οὗτος ὁ γένος , ὅτι τε καί ἐγώ ἕπομαι πολλάκις αὐτός , ὅπως μή δοκέω ἐρίζω ὑπέρ ὁ ὄνομα , ἔνιοι μέν ὁ αἰτία οὕτως καλέω συγχωρέω , οὐ ἐγώ Ζεύς , ὅσος ὁ ἁπλόος εἰμί εἰμί , ἀλλά ὁ ἐν ὁ γίγνομαι ὁ εἰμί κτάομαι . ἐν οὗτος μέν ὁ λύσις ὁ σόφισμα . ἅπας δέ μεταφέρω ἐνταῦθα ὁ Ἰουλιανός φλυαρία ἔργον οὐ ἡμέτερος , ἀλλά ἐπί ἕτερος τις ὁ προβάλλω ἔρχομαι ὅς κοινῇ πρός ἅπας εἰμί ὁ ἐν ὑγρός αἴτιος ὁ γένος ὑπάρχω δισσός , ἐν πλῆθος μέν ὁ ἕτερος , ἐν διαφθορά δέ ὁ ἕτερος , ἀλλά ἄμφω γε ῥᾴδιος εἰμί φημί ὁ ἴασις , ἐν ἀκαρής χρόνος δύναμαι ἐγώ καί ὁ πλεονάζω ἀποχέω ὁ περισσός καί ὁ διαφθείρω ὅλος ἐκκενόω , ὥστε οὐδέποτε χρονίζω νόσημα . οὗτος οὖν ὁ λόγος οὕτως εἰμί σαφής τε ἅμα καί σύντομος ἀσαφής καί μακρός ὁ Ἰουλιανός γράφω κατά ὅδε ὁ ῥῆσις · αὐτίκα ἐν ὁ ἀφορισμός λῆμμα συναρπάζω οὐ ἀποδείκνυμι ὁ ὅτι ὑγρός πλῆθος νοσοποιέω ἤ μεταβολή πρός ὁ οὐ οἰκεῖος ὁ ἴδιος ποιότης ﻿ ὄνομα ἰατρός παῖς τίθημι κατά ὁ ὅλος εἶδος διαφθορά , ὥστε ὁ νοσοποιός ἀποκρίνω ὠφέλεια εἰμί φαντάζω σφόδρα . ὁ μέν πρόσθεν ὁ ἀπό ὁ ἄμαχος φαίνω κρίσις , ὑγρός τις ἐν ὁ σῶμα πλῆθος , ὁ νόσος ὁ αἴτιος εἰμί νομίζω ἤ οὐ πλῆθος μέν , προπή δέ . ἀδιανόητος γάρ καί πρός ὁ ἀλήθεια ἀσύμφωνος ὅδε τυγχάνω . ἄμη γάρ ὁ πάθος εὔλυτος πᾶς καί ἄν εἰμί τις χρόνιος , ὁ τε θεραπεία πᾶς μονοειδής , οὐδέ ὁστισοῦν δυσχέρεια ἐργώδης ἔχω . ἁπλόος γάρ εἰμί ἐκ παράκειμαι κενόω ὁ νοσοποιέω καί αὐτίκα ἐν ἀρχή καί κατά ὁ πρῶτος ὑπόστασις λύω ὁ πάθος , ὥστε εἷς δέω μόνος κενωτικός βοήθημα καί οὗτος παρά πᾶς καιρός ἐνίστημι πίπτω ὁρίζω καί αἷμα μέν εἰμί μόνος ἀρκέω φλεβοτομία , φλέγμα δέ φλεγμαγωγός , χολή δέ χολαγωγός .