galenus.adversus-ea-quae-juliano-in-hippocratis-aphorismos-enuntiata-sunt 5
Σκέψαι δ’ ἑξῆς ἃ γράφει μὴ συγχωρῶν , ὡς ἔοικε , μηδὲ τοὔνομά τινι σκέψασθαι τῆς φύσεως . ἔστι δ’ ἀρχὴ τῆς ῥήσεως ἥδε · οὐδ’ ἂν πείσειαν ἡμᾶς τε ἢ αὐτοὺς ἐπ’ ἀληθείᾳ ὅτι ἴσασι τί ἡ φύσις ἐστὶν , ἣν ἄνω τε καὶ κάτω θρυλοῦσι τραγῳδοῦντες πανταχοῦ ἤτοι θερμὸν ἁπλοῦν ἢ κρᾶμα κἀκ μίξεως ἢ ψυχροῦ οὐσίαν καὶ πνεύματος . κἄπειτα ἑξῆς τούτῳ ἐπιφέρει μὴ πολλὰ συγχωρῶν ἐγγνῶναι φύσεως οὐσίαν , ὥσπερ Ἱπποκράτους γεγραφότος ὄνομα φύσεως ἐν τῷ προκειμένῳ νῦν ἡμῖν ἀφορισμῷ , ἀλλ’ οὐκ ἐν τοῖς αὐτομάτοις γιγνόμενον εἰρηκότος . πόθεν ἐπεισῆλθε τὸ τῆς φύσεως ὄνομα ; πόθεν δ’ ἄλλοθεν ἢ ἐκ τῆς συνήθους Ἰουλιανοῦ φλυαρίας ἀφορμὴν παρέξει λόγου μακροῦ , ὃν ἐάν τις ἀναπτύξῃ , προδήλως φωράσει τὸν λῆρον αὐτοῦ . ἐπεὶ τοίνυν ἅπαντες ἰατροὶ τῶν κενώσεων τὰς μὲν ὑπὸ φύσεως , τὰς δ’ ὑπὸ τύχης γίγνεσθαί φασιν , ἐνδεικνύμενοι τὴν αἰτίαν αὐτῶν ἐνίοτε μὲν ἐξ αὐτοῦ τοῦ τῶν καμνόντων ὁρμᾶσθαι σώματος , ἔστι δ’ ὅτ’ ἔξωθεν ἀφορμὴν ταύτην εἶχε περὶ τοῦ ληρῆσαί τι περὶ τοῦ τῆς φύσεως ὀνόματος . ἔστι δ’ ὃ βούλεται λέγειν ἐν κεφαλαίῳ περιλαβόντι τοιόνδε . φυσικὰς κενώσεις οὐδὲ φθέγγεσθαι προσῆκεν , ἀγνοοῦντας ὅ τι ποτ’ ἐστὶν ἡ φύσις . ἀλλ’ , ὦ γενναιότατε ﻿ σοφιστῶν οὐδ’ ὅτι ψυχὴν ἔχομεν ἢ αἴσθησιν ἢ νοῦν ἢ λογισμὸν ἢ μνήμην ὁ τοιοῦτος λόγος ἐπιτρέψει γιγνώσκειν , ὡς ἑκάστου γε καὶ τούτων δύσγνωστος ἡ οὐσία . καὶ τί θαυμαστόν ; ὅπου γὰρ καὶ τὸν ἥλιον αὐτὸν , ὃν ἐναργέστατα βλέπομεν , οὐκ ἴσμεν ἀκριβῶς ὁποῖός ἐστι τὴν οὐσίαν , ἤ πού τε περὶ φύσεως ἢ ψυχῆς ἢ μνήμης ἤ τινος ἑτέρου τῶν τοιούτων ἑτοίμως ἀποφανούμεθα . ἀλλ’ ὥσπερ καὶ ταῦτα αὐτῶν ὀρθῶς εἰρήκαμεν καὶ οὕτως ὅταν τὴν ἔννοιαν αὐτῶν ἑκάστου καὶ τὴν τῆς ὑπάρξεως διάγνωσιν ἔχωμεν ἐναργῆ , προσθεῖναι χρὴ τῷ λόγῳ . ἅπαν μὲν γὰρ φυτὸν ὑπὸ φύσεως διοικεῖται , πᾶν δὲ ζῶον ὑπὸ φύσεώς τε ἅμα καὶ ψυχῆς . εἴ γε δὴ τὴν μὲν τοῦ τρέφεσθαί τε καὶ αὐξάνεσθαι καὶ τῶν τοιούτων ἔργων αἰτίαν ὀνομάζομεν ἅπαντες ἄνθρωποι φύσιν , τὴν δὲ τῆς αἰσθήσεώς τε καὶ τῆς ἕξεως αὐτῆς κινήσεως ψυχὴν , ὥστ’ οὐδεὶς ἡμῶν οὔτε καταψεύδεται τῶν ἔργων τῆς φύσεως οὔτ’ ἐπειδὴ ταῦτα γιγνώσκει καὶ τὴν οὐσίαν αὐτῆς εὐθὺς οἷός τε , καθάπερ οὐδὲ τὴν τοῦ ἡλίου , ἀλλ’ ἀνατέλλοντα μὲν αὐτὸν ὁρῶμεν ἐναργῶς , ὥσπερ γε καὶ δυόμενον ἅπαντά τε τὸν μεταξὺ τόπον ἀμείβοντα τάξει καὶ χρόνῳ ἀφωρισμένῳ , τὴν δ’ οὐσίαν ὁποῖός τίς ἐστιν ἐπὶ χολῇ ζητοῦμεν . εἰ μὲν οὖν ἀδύνατον ἦν γνῶναι τὰς φυσικὰς ἐκκρίσεις ὁπότε γίνονται , χωρὶς τοῦ προγνῶναι τὴν οὐσίαν αὐτῆς ἐργαζομένης αὐτὰς φύσεως , εἰκότως ἂν δείξας ἐκεῖνος ἄγνωστον , εὐθὺς αὐτῇ συνανῄρηκε τὴν τούτων γνῶσιν . ἐπεὶ δ’ ἐγχωρεῖ κἂν ἐκείνην τις ἀγνοῇ , ταύτας γοῦν γιγνώσκειν , ἐκ περιττοῦ φλυαρεῖ ταῦτα πάνθ’ ὁ θαυμασιώτατος Ἰουλιανός . ἡμεῖς γὰρ , ὅταν χωρὶς φαρμάκου καθαίροντος ἔμετος ἢ συχνὴ κάτω γένηται κένωσις , εἴτε δι’ ἐντέρων εἴτε κατὰ τὰς μήτρας , ἅπαντα τὰ τοιαῦτα φύσει τε γεγονέναι φαμὲν ἢ ὑπὸ φύσεως ἢ φυσικῶς . οὐδὲν γὰρ διαφέρει , μιμούμεθά τε φανερῶς ὠφελήσαντες τοὺς κάμνοντας . Ἰουλιανὸς δ’ ἔοικεν οὐδ’ ὃ πάντες ἄνθρωποι λέγουσί τε καθ’ ἑκάστην ἡμέραν καὶ γιγνώσκουσιν , οὐδὲ τοῦτ’ ἐπίστασθαι , κατὰ φύσιν μὲν ἔχειν τοὺς ὑγιαίνοντας , παρὰ φύσιν δὲ τοὺς νοσοῦντας . εἰ γὰρ οὐκ ἔξεστιν οὐδὲν τῶν τοιούτων ὀνομάτων χρῆσθαι , μὴ πρότερον ἐπισταμένους τῆς φύσεως τὴν οὐσίαν , οὔτε τοὺς ὑγιαίνοντας ὅτι κατὰ φύσιν ἔχουσιν ἐροῦμεν οὔτε τοὺς νοσοῦντας ὅτι παρὰ φύσιν . ἀλλὰ γὰρ εἰ βούλει καὶ τοῦτ’ αὐτῷ δῶμεν ἐκ περιουσίας καὶ συγχωρήσομεν , εἰ μὴ πρότερον εἰδείημιν ὡς ἐκ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ καὶ ὑγροῦ καὶ ξηροῦ τὰ σώμαθ’ ἡμῶν συνέστηκεν , ἀμήχανον εἶναι μιμήσασθαι τὰ καλὰ ὑπὸ φύσεως ἢ τύχης γιγνόμενα . τί οὖν κωλύει γιγνώσκειν ἡμᾶς ἀκριβῶς τοῦτο μέχρις ἂν ἡμεῖς τε λέγειν ἔχωμεν ἀπόδειξιν δόγματος , οἵ τ’ ἄριστοι τῶν φιλοσόφων , οὓς καὶ σὺ θαυμάζεις αὐτὸς , ὁμολογῶσιν Ἱπποκράτει τε καὶ ἀλλήλοις , εἰ μή τις τὴν διαφωνίαν ἱκανὸν οἴεται μάρτυρα εἶναι τῆς ἀγνοίας τοῦ δόγματος , ἐξαίφνης ἀπορητικός τις ἀντὶ στωϊκοῦ γεγονώς . εἰ γὰρ δὴ τούτῳ πέπεισαι τῷ λόγῳ , φάσκοντι μηδὲν τῶν διαπεφωνημένων πᾶσι τοῖς φιλοσόφοις εἰς γνῶσιν ἀνθρωπίνην ἀφικέσθαι δύνασθαι , τί δή ποτε οὐ πολὺ πρῶτον ἁπάντων ἀπιστεῖς ταῖς καλαῖς σου κοινότησιν , ἃς ἡ κατὰ τὸν οὐρανὸν οἰκοῦσα μέθοδος ἐγέννησεν ; ἀλλ’ οὐδεὶς τῶν ἄλλων ἰατρῶν εἶδεν αὐτὰς ἀμυδρῶς , ἐναργῶς δὲ , ὡς νομίζει ὁ Θεσσαλὸς , καὶ τό γε μεῖζον τούτου , ὅτι καίτοι θεασαμένου καὶ δείξαντος αὐτὰς τοῦ Θεσσαλοῦ τῷ λαμπροτάτῳ χορῷ τῶν ἀμφ’ αὐτὸν ἰατρῶν , ὅμως οὐδεὶς οὐδενὶ συνεφώνησαν , ἀλλ’ ἄχρι δεῦρο πολεμοῦσι μείζονα πόλεμον , ὃν Θεσσαλὸς ἐπολέμησε τοῖς συμφοιτηταῖς . εἴπερ οὖν διαφωνία σημεῖόν ἐστι τῆς τῶν πραγμάτων ἀγνοίας , ἁπασῶν πρῶτον ἀπιστητέον ταῖς τοῦ Θεσσαλοῦ κοινότησι , ὅσον καὶ πλείστη γε περὶ αὐτῶν ἐστιν ἡ διαφωνία . τὸ μέντοι γε τὴν τοῦ σώματος ἡμῶν φύσιν ἤτοι γε ἐξ ἀέρος καὶ πυρὸς καὶ ὕδατος καὶ γῆς ἢ ἐξ ὑγροῦ καὶ ξηροῦ καὶ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ συμμέτρως ἀλλήλοις κεκραμένων γεγονέναι διαπεφώνηται μὲν , ἀλλ’ οὐκ εἰς τοσοῦτον , ὅσον αἱ Θεσσαλοῦ κοινότητες , εἴ γε καὶ Πλάτων καὶ Ζήνων , Ἀριστοτέλης τε καὶ Θεόφραστος , Εὔδημός τε καὶ Κλεάνθης καὶ Χρύσιππος ἅμα πολλοῖς φιλοσόφοις , ὧν οἱ μὲν στωϊκοὺς , οἱ δὲ περιπατητικοὺς , οἱ δὲ Πλατωνικοὺς ἑαυτοὺς ὠνόμασαν , ὁμολογοῦσιν ἀμφ’ αὐτάς · αἱ δ’ ὑπὸ Θεσσαλοῦ κοινότητες εἰρημέναι , τοσούτου δέουσιν ἀρέσκειν τοῖς ἄλλοις ἰατροῖς , ὥστ’ οὐδ’ αὐταὶ τούτοις ὁμολογοῦνται τοῖς ἀμεθόδοις μὲν ὄντως , ὀνόματι δὲ σεμνῷ τῷ τῆς μεθόδου , καθάπερ τινὶ προβλήματι κεχρημένοις . οὔτε γάρ Ἱπποκράτης οὔτε Διοκλῆς οὔτε Πλειστόνικος οὔτε Πραξαγόρας οὔτε Μνησίθεος οὔτε Φιλότιμος οὔτε Ἐρασίστρατος οὔτε Ἡρόφιλος οὔτε ἄλλος τις ἰατρὸς οὔτε λογικὸς οὔτ’ ἐμπειρικὸς ἠρέσθη ταῖς Θεσσαλοῦ κοινότησι . καὶ μὴν εἰ χρὴ παραβαλεῖν ἀλλήλαις τὰς διαφωνίας , οὐ μικρῷ τινι προὔχουσαν εὑρήσεις τὴν περὶ τοῦ Θεσσαλοῦ κοινότητα . τριῶν γὰρ οὐσῶν ἐν ἰατρικῇ κατὰ γένος αἱρέσεων , ὡς αὐτοὶ λέγουσιν , ὅταν οἵ τ’ ἀπὸ τῆς ἐμπειρίας ὄντες οἵ τε δογματίζοντες ἀναιρῶσι τὰς Θεσσαλοῦ κοινότητας , οὐ μικράν τινα χρὴ νομίζειν τὴν τοιαύτην διαφωνίαν , ἀνυπέρβλητον τὸ μέγεθος αὐτῆς γίγνεται , μήτ’ αὐτοῦ ﻿ τοῦ γεννήσαντος τὰς κοινότητας Θεμίσωνος μήτε τῶν ἀπ’ αὐτοῦ μηδενὸς , ἀλλὰ μήτε τῶν ἀμεθόδων Θεσσαλείων μηδενὸς φυλάξαντος αὐτάς . οὐδεὶς γοῦν ἐστιν ὃς οὐκ ἤτοι προσέθηκεν αὐταῖς ἄλλο ἢ ἀφεῖλεν ἢ μετεκόσμησέ πως . καίτοι γε οὐδ’ εἰ πάντες οὗτοι συνεφώνουν ἀλλήλοις , οὐδ’ οὕτω σμικρά τις ἦν ἡ διαφωνία πρὸς τοὺς ἄλλους αὐτοῖς . ὁπότε δ’ ἐπ’ ἐκείνοις ἅπασιν οὐδ’ αὐτοὶ συμφέρονται , μόνος οὖν ἀπολείπεται ὁ Θεσσαλὸς ἔχων οὐδένα , πρὶν ἄχρι λόγου τοῦτον τὸν Ἰουλιανόν . ἔργῳ μὲν γὰρ ἐδείχθη καὶ οὗτος ἐναντιώτατα λέγων αὐτῷ καὶ ὅστις περὶ τούτου πεισθῆναι βούλεται , τοῖς περὶ τῆς μεθοδικῆς αἱρέσεως ὑπομνήμασιν ἡμῶν ἐντυχέτω . ἀλλὰ καίτοι μόνος ὁ Θεσσαλὸς εἰ φαίη τοῖς ὑπὲρ ἀληθείας ἀγωνιζομένοις ἀπόδειξιν εἶναι τὸ κριτήριον καὶ συμφωνίαν τῶν τοῖς ἄλλοις δοκούντων , οὐδεὶς αὐτοῦ καταγνώσεται , εἶτα Θεσσαλοῦ μὲν οὐ προκαταγινώσκομεν , ἅπασι τοῖς ἄλλοις διαφωνοῦντος Ἱπποκράτους , ᾧ πρὸς τοῖς ἀρίστοις ἰατροῖς οἱ κράτιστοι τῶν φιλοσόφων μαρτυροῦσιν , ἀπιστήσομεν δ’ ἐκ μόνης διαφωνίας ; τίς ἂν τοῦτον ἀνασχέσθαι δύναται ; τίς περιμεῖναι τῷ λόγῳ τοιούτῳ ; τίς οὐκ ἂν ἀλγήσειεν ἀπολλὺς τὸν χρόνον εἰς ἀντιλογίαν ἀνθρώπου , μήθ’ ὧν αὐτὸς εἶπε μεμνημένου μήθ’ ὧν γράφει συνιέντος ; ἀλλὰ αὐτὸ δὴ τοῦτο τὸ κατὰ τὴν παροιμίαν ὅ τι περ ἂν ἐπὶ γλῶτταν ἔλθοι φλυαροῦντος .
Lemmas: σκοπέω δέ ἑξῆς ὅς γράφω μή συγχωρέω , ὡς ἔοικα , μηδέ ὄνομα τις σκοπέω ὁ φύσις . εἰμί δέ ἀρχή ὁ ῥῆσις ὅδε · οὐδέ ἄν πείθω ἐγώ τε ἤ αὐτός ἐπί ἀλήθεια ὅτι οἶδα τίς ὁ φύσις εἰμί , ὅς ἄνω τε καί κάτω θρυλέω τραγῳδέω πανταχοῦ ἤτοι θερμός ἁπλόος ἤ κρᾶμα ἐκ μίξις ἤ ψυχρός οὐσία καί πνεῦμα . ἔπειτα ἑξῆς οὗτος ἐπιφέρω μή πολύς συγχωρέω ἐγγιγνώσκω φύσις οὐσία , ὥσπερ Ἱπποκράτης γράφω ὄνομα φύσις ἐν ὁ πρόκειμαι νῦν ἐγώ ἀφορισμός , ἀλλά οὐ ἐν ὁ αὐτόματος γίγνομαι λέγω . πόθεν ἐπεισέρχομαι ὁ ὁ φύσις ὄνομα ; πόθεν δέ ἄλλοθεν ἤ ἐκ ὁ συνήθης Ἰουλιανός φλυαρία ἀφορμή παρέχω λόγος μακρός , ὅς ἐάν τις ἀναπτύσσω , πρόδηλος φωράω ὁ λῆρος αὐτός . ἐπεί τοίνυν ἅπας ἰατρός ὁ κένωσις ὁ μέν ὑπό φύσις , ὁ δέ ὑπό τύχη γίγνομαι φημί , ἐνδείκνυμι ὁ αἰτία αὐτός ἐνίοτε μέν ἐκ αὐτός ὁ ὁ κάμνω ὁρμάω σῶμα , εἰμί δέ ὅτε ἔξωθεν ἀφορμή οὗτος ἔχω περί ὁ ληρέω τις περί ὁ ὁ φύσις ὄνομα . εἰμί δέ ὅς βούλομαι λέγω ἐν κεφάλαιος περιλαμβάνω τοιόσδε . φυσικός κένωσις οὐδέ φθέγγομαι προσήκω , ἀγνοέω ὅς τις ποτέ εἰμί ὁ φύσις . ἀλλά , ὦ γενναῖος ﻿ σοφιστής οὐδέ ὅτι ψυχή ἔχω ἤ αἴσθησις ἤ νόος ἤ λογισμός ἤ μνήμη ὁ τοιοῦτος λόγος ἐπιτρέπω γιγνώσκω , ὡς ἕκαστος γε καί οὗτος δύσγνωστος ὁ οὐσία . καί τίς θαυμαστός ; ὅπου γάρ καί ὁ ἥλιος αὐτός , ὅς ἐναργής βλέπω , οὐ οἶδα ἀκριβής ὁποῖος εἰμί ὁ οὐσία , ἤ που τε περί φύσις ἤ ψυχή ἤ μνήμη ἤ τις ἕτερος ὁ τοιοῦτος ἑτοῖμος ἀποφαίνω . ἀλλά ὥσπερ καί οὗτος αὐτός ὀρθός λέγω καί οὕτως ὅταν ὁ ἔννοια αὐτός ἕκαστος καί ὁ ὁ ὕπαρξις διάγνωσις ἔχω ἐναργής , προστίθημι χρή ὁ λόγος . ἅπας μέν γάρ φυτόν ὑπό φύσις διοικέω , πᾶς δέ ζῷον ὑπό φύσις τε ἅμα καί ψυχή . εἰ γε δή ὁ μέν ὁ τρέφω τε καί αὐξάνω καί ὁ τοιοῦτος ἔργον αἰτία ὀνομάζω ἅπας ἄνθρωπος φύσις , ὁ δέ ὁ αἴσθησις τε καί ὁ ἕξις αὐτός κίνησις ψυχή , ὥστε οὐδείς ἐγώ οὔτε καταψεύδομαι ὁ ἔργον ὁ φύσις οὔτε ἐπειδή οὗτος γιγνώσκω καί ὁ οὐσία αὐτός εὐθύς οἷος τε , καθά οὐδέ ὁ ὁ ἥλιος , ἀλλά ἀνατέλλω μέν αὐτός ὁράω ἐναργής , ὥσπερ γε καί δύω ἅπας τε ὁ μεταξύ τόπος ἀμείβω τάξις καί χρόνος ἀφορίζω , ὁ δέ οὐσία ὁποῖος τις εἰμί ἐπί χολή ζητέω . εἰ μέν οὖν ἀδύνατος εἰμί γιγνώσκω ὁ φυσικός ἔκκρισις ὁπότε γίγνομαι , χωρίς ὁ προγιγνώσκω ὁ οὐσία αὐτός ἐργάζομαι αὐτός φύσις , ἔοικα ἄν δείκνυμι ἐκεῖνος ἄγνωστος , εὐθύς αὐτός συναναιρέω ὁ οὗτος γνῶσις . ἐπεί δέ ἐγχωρέω ἐάν ἐκεῖνος τις ἀγνοέω , οὗτος γοῦν γιγνώσκω , ἐκ περισσός φλυαρέω οὗτος πᾶς ὁ θαυμάσιος Ἰουλιανός . ἐγώ γάρ , ὅταν χωρίς φάρμακον καθαίρω ἔμετος ἤ συχνός κάτω γίγνομαι κένωσις , εἴτε διά ἔντερον εἴτε κατά ὁ μήτρα , ἅπας ὁ τοιοῦτος φύσις τε γίγνομαι φημί ἤ ὑπό φύσις ἤ φυσικός . οὐδείς γάρ διαφέρω , μιμέομαι τε φανερός ὠφελέω ὁ κάμνω . Ἰουλιανός δέ ἔοικα οὐδέ ὅς πᾶς ἄνθρωπος λέγω τε κατά ἕκαστος ἡμέρα καί γιγνώσκω , οὐδέ οὗτος ἐπίσταμαι , κατά φύσις μέν ἔχω ὁ ὑγιαίνω , παρά φύσις δέ ὁ νοσέω . εἰ γάρ οὐ ἔξεστι οὐδείς ὁ τοιοῦτος ὄνομα χράω , μή πρότερος ἐπίσταμαι ὁ φύσις ὁ οὐσία , οὔτε ὁ ὑγιαίνω ὅτι κατά φύσις ἔχω λέγω οὔτε ὁ νοσέω ὅτι παρά φύσις . ἀλλά γάρ εἰ βούλομαι καί οὗτος αὐτός δίδωμι ἐκ περιουσία καί συγχωρέω , εἰ μή πρότερος ἐαδείημι ὡς ἐκ θερμός καί ψυχρός καί ὑγρός καί ξηρός ὁ σῶμα ἐγώ συνίστημι , ἀμήχανος εἰμί μιμέομαι ὁ καλός ὑπό φύσις ἤ τύχη γίγνομαι . τίς οὖν κωλύω γιγνώσκω ἐγώ ἀκριβής οὗτος μέχρι ἄν ἐγώ τε λέγω ἔχω ἀπόδειξις δόγμα , ὁ τε ἀγαθός ὁ φιλόσοφος , ὅς καί σύ θαυμάζω αὐτός , ὁμολογέω Ἱπποκράτης τε καί ἀλλήλων , εἰ μή τις ὁ διαφωνία ἱκανός οἴομαι μάρτυς εἰμί ὁ ἄγνοια ὁ δόγμα , ἐξαίφνης ἀπορητικός τις ἀντί στωϊκός γίγνομαι . εἰ γάρ δή οὗτος πείθω ὁ λόγος , φάσκω μηδείς ὁ διαφωνέω πᾶς ὁ φιλόσοφος εἰς γνῶσις ἀνθρώπινος ἀφικνέομαι δύναμαι , τίς δή ποτέ οὐ πολύς πρῶτος ἅπας ἀπιστέω ὁ καλός σύ κοινότης , ὅς ὁ κατά ὁ οὐρανός οἰκέω μέθοδος γεννάω ; ἀλλά οὐδείς ὁ ἄλλος ἰατρός ὁράω αὐτός ἀμυδρός , ἐναργής δέ , ὡς νομίζω ὁ Θεσσαλός , καί ὁ γε μέγας οὗτος , ὅτι καίτοι θεάομαι καί δείκνυμι αὐτός ὁ Θεσσαλός ὁ λαμπρός χορός ὁ ἀμφί αὐτός ἰατρός , ὅμως οὐδείς οὐδείς συμφωνέω , ἀλλά ἄχρι δεῦρο πολεμέω μέγας πόλεμος , ὅς Θεσσαλός πολεμέω ὁ συμφοιτητής . εἴπερ οὖν διαφωνία σημεῖον εἰμί ὁ ὁ πρᾶγμα ἄγνοια , ἅπας πρῶτος ἀπιστητέον ὁ ὁ Θεσσαλός κοινότης , ὅσος καί πολύς γε περί αὐτός εἰμί ὁ διαφωνία . ὁ μέντοι γε ὁ ὁ σῶμα ἐγώ φύσις ἤτοι γε ἐκ ἀήρ καί πῦρ καί ὕδωρ καί γῆ ἤ ἐκ ὑγρός καί ξηρός καί θερμός καί ψυχρός σύμμετρος ἀλλήλων κεράννυμι γίγνομαι διαφωνέω μέν , ἀλλά οὐ εἰς τοσοῦτος , ὅσος ὁ Θεσσαλός κοινότης , εἰ γε καί Πλάτων καί Ζήνων , Ἀριστοτέλης τε καί Θεόφραστος , Εὔδημος τε καί Κλεάνθης καί Χρύσιππος ἅμα πολύς φιλόσοφος , ὅς ὁ μέν στωϊκός , ὁ δέ περιπατητικός , ὁ δέ Πλατωνικός ἑαυτοῦ ὀνομάζω , ὁμολογέω ἀμφί αὐτός · ὁ δέ ὑπό Θεσσαλός κοινότης λέγω , τοσοῦτος δέω ἀρέσκω ὁ ἄλλος ἰατρός , ὥστε οὐδέ αὐτός οὗτος ὁμολογέω ὁ ἀμέθοδος μέν ὄντως , ὄνομα δέ σεμνός ὁ ὁ μέθοδος , καθά τις πρόβλημα χράω . οὔτε γάρ Ἱπποκράτης οὔτε Διοκλῆς οὔτε Πλειστόνικος οὔτε Πραξαγόρας οὔτε Μνησίθεος οὔτε Φιλότιμος οὔτε Ἐρασίστρατος οὔτε Ἡρόφιλος οὔτε ἄλλος τις ἰατρός οὔτε λογικός οὔτε ἐμπειρικός ἀρέσκω ὁ Θεσσαλός κοινότης . καί μήν εἰ χρή παραβάλλω ἀλλήλων ὁ διαφωνία , οὐ μικρός τις προέχω εὑρίσκω ὁ περί ὁ Θεσσαλός κοινότης . τρεῖς γάρ εἰμί ἐν ἰατρικός κατά γένος αἵρεσις , ὡς αὐτός λέγω , ὅταν ὁ τε ἀπό ὁ ἐμπειρία εἰμί ὁ τε δογματίζω ἀναιρέω ὁ Θεσσαλός κοινότης , οὐ μικρός τις χρή νομίζω ὁ τοιοῦτος διαφωνία , ἀνυπέρβλητος ὁ μέγεθος αὐτός γίγνομαι , μήτε αὐτός ﻿ ὁ γεννάω ὁ κοινότης Θεμίσων μήτε ὁ ἀπό αὐτός μηδείς , ἀλλά μήτε ὁ ἀμέθοδος Θεσσάλειος μηδείς φυλάσσω αὐτός . οὐδείς γοῦν εἰμί ὅς οὐ ἤτοι προστίθημι αὐτός ἄλλος ἤ ἀφαιρέω ἤ μετακοσμέω πως . καίτοι γε οὐδέ εἰ πᾶς οὗτος συμφωνέω ἀλλήλων , οὐδέ οὕτως μικρός τις εἰμί ὁ διαφωνία πρός ὁ ἄλλος αὐτός . ὁπότε δέ ἐπί ἐκεῖνος ἅπας οὐδέ αὐτός συμφέρω , μόνος οὖν ἀπολείπω ὁ Θεσσαλός ἔχω οὐδείς , πρίν ἄχρι λόγος οὗτος ὁ Ἰουλιανός . ἔργον μέν γάρ δείκνυμι καί οὗτος ἐναντίος λέγω αὐτός καί ὅστις περί οὗτος πείθω βούλομαι , ὁ περί ὁ μεθοδικός αἵρεσις ὑπόμνημα ἐγώ ἐντυγχάνω . ἀλλά καίτοι μόνος ὁ Θεσσαλός εἰ φημί ὁ ὑπέρ ἀλήθεια ἀγωνίζομαι ἀπόδειξις εἰμί ὁ κριτήριον καί συμφωνία ὁ ὁ ἄλλος δοκέω , οὐδείς αὐτός καταγιγνώσκω , εἶτα Θεσσαλός μέν οὐ προκαταγιγνώσκω , ἅπας ὁ ἄλλος διαφωνέω Ἱπποκράτης , ὅς πρός ὁ ἀγαθός ἰατρός ὁ κρατύς ὁ φιλόσοφος μαρτυρέω , ἀπιστέω δέ ἐκ μόνος διαφωνία ; τίς ἄν οὗτος ἀνέχω δύναμαι ; τίς περιμένω ὁ λόγος τοιοῦτος ; τίς οὐ ἄν ἀλγέω ἀπόλλυμι ὁ χρόνος εἰς ἀντιλογία ἄνθρωπος , μήτε ὅς αὐτός λέγω μιμνῄσκω μήτε ὅς γράφω συνίημι ; ἀλλά αὐτός δή οὗτος ὁ κατά ὁ παροιμία ὅς τις περ ἄν ἐπί γλῶσσα ἔρχομαι φλυαρέω .