galenus.adversus-ea-quae-juliano-in-hippocratis-aphorismos-enuntiata-sunt 8
Τὰ δ’ ἑξῆς ἴδωμεν , ἐν οἷς τὸν Ἀσκληπιάδου λόγον ὁ Ἰουλιανὸς μεταχειρίσεται , τοῦτον δὴ τὸν πολυθρύλητον , ὡς οὐχ ἕλκει τῶν οἰκείων χυμῶν ἕκαστον τῶν καθαιρόντων φαρμάκων , ἀλλ’ αὐτὸν γεννᾷ . λέλεκται δέ μοι περὶ τούτου βραχέα μέν τινα κἀπὶ τῆς . τελευτῆς τοῦ περὶ τῶν καθ’ Ἱπποκράτην στοιχείων , ὥσπερ κἀν τῷ πρώτῳ τῶν φυσικῶν δυνάμεων . ὕστερον δὲ τῶν ἑταίρων ἀξιωσάντων καὶ δι’ ἑνὸς ὅλου γράμματος , ὃ περὶ τῶν καθαιρόντων φαρμάκων δυνάμεως ἐπιγέγραπται , τὸν μὲν ὅλον λόγον ὁ βουλόμενος ἐξ ἐκείνων μανθανέτω , τοῖς δ’ ὑπὸ Θεσσάλου εἰρημένοις , ἐνταῦθα ἀπανθήσω προσγράψας αὐτὰ κατὰ λέξιν . ἀθλητὴν γὰρ λαμβάνοντες εὐέκτην ὃν βούλονται κατὰ φύσιν ἔχοντα , χρηστῆς τούτῳ τῆς ὕλης ἐν τῷ σώματι ὑποκειμένης καὶ ἀτρέπτου καθαρτικὸν δίδομεν καὶ δείκνυμεν τὰ ἀποκρινόμενα καὶ σφόδρα διεφθορότα . εἶτ’ ἐπιλογιζόμεθα μηδενὸς ἐνίστασθαι δυναμένου πρὸς τὸ λεγόμενον ἐναντιωτικῶς , ὡς δὴ ἃ νῦν ἐκκρίνεται , δριμύτατά τε καὶ διεφθαρμένα , πρὸ μὲν τοῦ καθαρτικοῦ οὐχ ὑπόκειται τοιάδε τῷ ἀθλητῇ , εὐέκτης γὰρ ἐτύγχανεν ὤν . λείπεται οὖν μηδὲν ἄλλο ἡμᾶς δύνασθαι λέγειν ἢ ὅτι ὑπὸ τοῦ φαρμάκου ἀμφότερα γίνεται , πρῶτον μὲν τὸ τὴν ὕλην μεταβάλλειν εἰς διαφθορὰν , δεύτερον δὲ καὶ ἀποκρίνεσθαι , εἴτε δι’ ἔμετον εἴη εἴτε διὰ γαστρός . αὕτη μὲν ἡ τοῦ Θεσσαλοῦ ῥῆσις · ἀκούσατε δὲ καὶ πρὸς ἡμῶν ἐν μέρει ὡς τὸ καθαίρεσθαι πάντας χυμοὺς τὸν εὐέκτην οὐ μᾶλλόν τι τοῦ γεννᾶσθαι νῦν ἐστι δηλωτικὸν ἢ τοῦ περιέχεσθαι πρόσθεν . μάτην οὖν εἴρηκε μηδ’ ἑτέραν γε τῶν αἱρέσεων , μήτ’ ἀνατρέπων ἐξ ἀνάγκης μήτε κατασκευάζων . εἰ δὲ τῶν ὑπαγόντων τι τὴν γαστέρα διδοῖεν , ἀλλ’ οὐ φαρμακῶδές γε τοῦτό ἐστιν αὐτοῖς , οὐδ’ ὥσπερ ἀναίσχυντος Θερσίτης δίδομεν λέγειν καὶ δείκνυμεν , μήτε δοὺς αὐτὸς ἢ δείξας πώποτε , μηδ’ ἄλλου δόντος ἢ δείξαντος θεασάμενος . οὐ μὴν ἡμεῖς γε τοιοῦτοι τολμῶντες λέγειν ἢ γράφειν ἃ μὴ πράττομεν , ἀλλὰ τοῖς ἔργοις αὐτοῖς πρότερον ἀποδεικνύντες τἀληθὲς , τηνικαῦτα · τὴν ἀμφ’ αὐτὰ τέχνην ἐξηγούμεθα , ἅπερ ἐστὶν ἀκοῦσαι τῶν ἐκ τῆς ἀγέλης τοῦ Θεσσαλοῦ , πόσους μὲν ὑδερικοὺς ὑδραγωγῷ φαρμάκῳ καθήρας αὐτίκα τὴν γαστέρα προσεσταλμένην ἀπέφηνα , πόσους ἰκτεριῶντας χολαγωγῷ παραχρῆμα τὸν ἴκτερον ἰασάμην . ἀλλ’ οὐδὲ τούτων οὐδὲν οὐδ’ ἄλλο τοιοῦτον Ἰουλιανὸς ἐθεάσατο . διὰ τῶν ἀθλητῶν , φησὶ , δίδωμι καθαρτικὸν καὶ δείκνυμι . ἀκόλουθον μὲν γὰρ δηλαδὴ τῷ τοσαύτης ἐμπληξίας μεστῷ καθαίρειν μὲν τοὺς εὐχύμους ἀθλητὰς , μὴ καθαίρειν δὲ μήθ’ ὑδεριῶντας μήτε μελαγχολῶντας , μήτε τὸν καλούμενον ἐλέφαντα νοσοῦντα , μήτε καρκίνῳ κάμνοντα , μήθ’ ὑπὸ φαγεδαίνης ἢ ἐρυσιπέλατος ἐνοχλούμενον , ἤ τινος ἄλλου κακοχύμου νοσήματος . ἅλις ἤδη μοι καὶ τούτων αὐτοῦ τῶν λήρων . εἰ γὰρ ἅπαντα λέγειν ὧν ἐστιν ἄξιος ἀκούειν Ἰουλιανὸς ἐπιχειρήσειέ τις , οὐ μιᾶς ἢ δυοῖν , ἀλλὰ παμπόλλων αὐτῷ χρεία βίβλων ἐστίν . ἀλλ’ ἀκούσωμεν οὖν αὐτοῦ τι τῶν ἐφεξῆς ὡδί πως γράφοντος . ἄλλο δή φημι ἰσχυρότατον ὃ μᾶλλον ὁρῶντας σωφρονίζεσθαι ἐχρῆν καὶ μὴ πάντα τῆς μελαίνης χολῆς ἄγειν . ὅτι δὴ χολῆς ὑπεῖναι δοξαζομένης φλεγμαγωγὸν δίδομεν , καὶ χολὴ μὲν ἀποκρίνεται , φλέγμα δὲ οὐκ , ἢ φλέγματος ὑπονοουμένου φλεγμαγωγὸν , καὶ φλέγμα μὲν οὐκ ﻿ ἀποκρίνεται , χολὴ δὲ ἐπ’ ἀμφοῖν , ὑδραγωγὸν δίδομεν καὶ τόδε οὔτε ὕδωρ φανήσεται τὸ φερόμενον , πάντων μάλιστα παραδοξότατον , ὑδρωπικῶν σαφῶς ὕδατος παρακειμένου , ἀπόκρισις γένοιτ’ ἂν , χολῇ μὲν διὰ χολαγωγοῦ , φλέγματι δὲ διὰ φλεγμαγαγωγοῦ . αὕτη μὲν ἡ ῥῆσις · ἄξιον δὲ αὐτοῦ ἄγασθαι πρῶτον μὲν τὸ κατὰ τὴν ἀρχὴν εἰρημένον ὡς χρῆν μὴ πάντα τῆς μελαίνης χολῆς ἄγειν . μελαγχολῶντας γὰρ ἡμᾶς δηλονότι λέγει τοὺς ἐπαινοῦντας Ἱπποκράτην . ἀλλ’ οὗτός γε ὁ χαριεντισμὸς ἑτέροις μᾶλλον ἔπρεπεν , ὅσοι δογματίζουσιν ὑπὸ μελαίνης χολῆς ἐνοχλεῖσθαι τοὺς μελαγχολῶντας . Ἰουλιανὸς δὲ ὁμοιότατός ἐστι τῷ κατὰ τὸν Αἰσώπου λόγον ὄνῳ , ὃς θεασάμενος ἓν τῶν Μελιταίων κυνίδιον Ἀριστοσίτῳ δεσπότῃ συγκατακείμενον , ἁλλόμενόν τε περὶ αὐτὸν καὶ σκιρτῶν καὶ σεῖον τὴν οὐρὰν , καί τι καὶ φώνημα τερπνὸν ὑποφθεγγόμενον , ἐφ’ οἷς ἥδοντό τε καὶ κατεφίλουν αὐτὸ πάντες οἱ σύνδειπνοι , μηδὲν μελλήσας ἀλλ’ εὐθὺς ἀναπηδήσας ἐπὶ τὴν κλίνην ὀγκᾶται καὶ κατ’ αὐτὸν εἰλεῖτο , σείων τὴν οὐράν . ἀλλὰ τούτῳ παραπλησίως ὢν Ἰουλιανὸς ἐπισκήπτει χαριεντιζόμενος εἰς μελαγχολίαν ἡμᾶς , ἣν αὐτός φησιν ὑπὸ μελαίνης γίγνεσθαι χολῆς . κατέλειπε τοίνυν ἡμᾶς ἐπί σοι λέγειν τὴν μέλαιναν , ὃς οὐδὲ τῶν ἰατρικῶν παιδαρίων ἀμείνων ὑπάρχων τὴν τέχνην ἐπιτιμᾷς Ἱπποκράτους . τίς ταύτης μείζων μελαγχολία ; τίς ἀπαιδευσία φανερωτέρα ; τὶς τόλμη προπετεστέρα ; καθ’ ἡμῶν , Ἰουλιανὲ , χαριεντίζῃ τοιαῦτα καὶ συνάπτεις αὐτὰ λόγοις ἀμαθέσιν , ὡς ἂν μὴ παῖδα λαθεῖν αὐτῶν τὴν ἀτοπίαν . Ἱπποκράτους γὰρ εἰρηκότος οὔθ’ ἡλικίαν οὔθ’ ὥραν ἔτους οὔθ’ ὅλως οὐδένα καιρὸν εὑρεθῆναι δύνασθαι , καθ’ ὃν ἀπόλλυταί τις ἐκ τοῦ σώματος ἡμῶν χυμὸς , ὃν αὐτὸς ἀεί φησιν ὑπάρχειν , αἵματος δηλονότι καὶ φλέγματος καὶ χολῶν διττῶν . ἅπαντας μὲν γὰρ εἶναι διὰ παντὸς , αὐξάνεσθαι δ’ ἄλλον ἐν ἄλλῃ κράσει καὶ φύσει σώματος , ἡλικίᾳ τε καὶ ὥρᾳ καὶ χώρᾳ καὶ νοσήματι νομίζεις καταβάλλεσθαι τὸν λόγον , εἰ τῷ χολῶντι φλέγματος ἀγωγὸν δοθείη φάρμακον , τουτὶ μὲν κενούμενον φαίνοιτο , χολὴ δὲ οὐ κενοῦται . φέρε τοίνυν ἡμῖν τοῦτο φαίνεται γιγνόμενον , μηδ’ ἐκκενοῦν τὸ φάρμακον ἀεὶ τὸν οἰκεῖον ἑαυτῷ χυμόν . ἆρ’ οὖν ἐναργῶς ἐδόκει ψευδὲς εἶναι τὸ Ἱπποκράτους δόγμα ; εἰ γὰρ ὁμοτίμως μὲν ἅπαντας ἕλκει τοὺς χυμοὺς ἕκαστον τῶν καθαιρόντων , ἀλλοιοῦν δ’ εἰς μίαν ἰδέαν αὐτοὺς , ἣν πέφυκεν , οὐδὲν διοίσει τοῦ φλεβοτομεῖν τὸ καθαίρειν . ἀλλ’ εἴπερ τοῦτο οὕτως ἔχει , ῥᾷστον ἤδη τῇ πείρᾳ κρῖναι τὸ δόγμα καὶ δυοῖν ἀνθρώπων ἀσκίτην ὕδερον ἐχόντων ἴσον τὸ μέγεθος , ἐπὶ τῇ τοῦ σώματος ἕξει τε καὶ ἡλικίᾳ παραπλησίως διακειμένων , τῷ μὲν ἑτέρῳ δοῦναι τῶν ὑδραγωγῶν τι φάρμακον , τοῦ δ’ ἑτέρου τεμεῖν τὴν φλέβα , κἄπειτα θεάσασθαι τίς μὲν ἐξ αὐτῶν ὠφελεῖται , τίς δὲ βλάπτεται . δίκαιον μὲν ἦν ἴσον ἑκατέρῳ ποιήσασθαι τὸ πλῆθος τῆς κενώσεως , τοσαύτας κοτύλας ἐκχέοντας τοῦ αἵματος , ὅσας τοῦ κενωθέντος , ὡς οὗτοι νομίζουσιν ὕδατος ὑπὸ τοῦ καθαρτικοῦ φαρμάκου . κἂν τοῦτο συγχωρήσωμεν αὐτοῖς καὶ τοῦ μὲν ἑτέρου διὰ τῆς καθάρσεως κενώσομεν κοτύλας ὕδατος , εἰ τύχοι ιε΄ , τοῦ δ’ ἑτέρου διὰ τῆς φλεβοτομίας δύο μόνας ἐπίδωμεν ὅστις μὲν αὐτῶν ἐσφάγη . τί γὰρ ἂν ἄλλο τις εἴποι περὶ τοῦ φλεβοτομηθέντος ὑδεριῶντος ; ὅστις δ’ ὤνηται τὰ μέγιστα . τί , λέγομεν , ὦ οὗτος ; ἆρα ἴσως ἢ παραπλησίως ὁ νῦν εἰρημένος ἔλεγχος ὅσῳ μικρὸν ἔμπροσθεν ἐγχειρήσας , καθαρτικὸν χολῆς , φησὶ , διδόσθω τινὶ τῶν ὑδεριόντων , κενώσει μὲν , ὦ οὗτος , καὶ τουτὶ χολὴν , ἀλλ’ ὀλίγην τε καὶ σὺν οὐδενὶ χρηστῷ · καθαρτικὸν ὑδατώδους ἰχῶρος διδόσθω τῷ χολῶντι , κενώσει μὲν ὑδατῶδες , ἀλλ’ ὀλίγον τε καὶ μετὰ βλάβης . πάλιν οὖν διδόσθω τὸ μὲν ὑδραγωγὸν τῷ τὸν · ἀσκίτην νοσοῦντι , τὸ δὲ χολαγωγὸν τῷ τὸν ἴκτερον , καὶ πολὺ κενωθήσεται τῶν ἀνθρώπων ἑκάτερος καὶ σὺν ὠφελείᾳ μεγάλῃ . ταῦτα εἰ μὲν οὐδέπω ἀνέγνω γεγραμμένα παρὰ τινι τῶν ἰατρῶν ὁ Ἰουλιανὸς , θαυμάζω τὴν φιλοπονίαν τἀνδρός . ἀναγνοὺς δ’ εἰ ἐτόλμησε γράφειν ἅπερ ἔγραψεν , ἄξιον ἄγασθαι τὴν σύνεσιν αὐτοῦ . νομίζω γὰρ ἐγὼ νῦν ἀκούσασι τῶν εἰρημένων ἀρτήσειν αὐτῶν τὰ ὦτα . Ἰουλιανὸς δ’ ἐν οἷς ἔγραψε περὶ αὐτῶν ἡγεῖται μελαγχολᾷν ἡμᾶς . ἀποκρίνασθαι τοιγαροῦν ἀναμνησθεὶς τῶν φιλοσόφων οὓς ἐπῄνεσε , παρὰ τίνος αὐτῶν ἔμαθε νόμον ἀποδείξεως τοιοῦτον , οἵῳ φαίνεται κεχρημένος . εἰ γὰρ ἐπεφύκει , φησὶ , τὸ χολαγωγὸν φάρμακον ἐκκαθαίρειν τοῦ ζώου τὴν χολὴν , οὐκ αὐτὴν γεννᾷν , οὐκ ἂν ἐκενοῦντο χολὴν τοῖς φλεγματώδεσι . θαυμαστή γε ἡ τοῦ ἀκολούθου γνῶσις · ὦ τῆς μεγάλης διαλεκτικῆς τοῦ σοφιστοῦ . τί συνετὸν οὕτω Χρύσιππος ἢ Ἀριστοτέλης ἢ Πλάτων εἶπεν ; οἵ γε , εἰ περὶ τούτων αὐτῶν ἐπισκέψασθαι προὐτάθη , τὸ μηδὲ ὅλως περιέχεσθαι κατὰ τὸ σῶμα χολὴν πάντες ἂν ἔφασαν ἕπεσθαι τὸ μηδ’ ὅλως ὑπὸ τῶν χολαγωγῶν ἐκκενοῦσθαι , τὸ δ’ ὀλίγον περιέχεσθαι , τὸ τὴν ἑλκομένην ὑπ’ αὐτῶν ὀλίγην ὑπάρχειν , ὥσπερ γε εἰ πολὺ περιέχοιτο , πολλὴν εἶναι τὴν ἑλκομένην . ἀλλ’ Ἰουλιανὸς ὁ τῆς καινῆς διαλεκτικῆς σοφιστὴς ἀξιοῖ μηδ’ ὅλως ἕπεσθαι χολὴν τοῖς χολαγωγοῖς , ὅταν ὀλίγη ποθ’ ὑπάρχῃ κατὰ τὸ ζῶον . εἶθ’ ἡμᾶς μὲν λέγει μελαγχολῶντας τοὺς ὑδραγωγὸν διδόντας ﻿ φάρμακον τοῖς ὑδεριῶσιν . ἑαυτὸν δὲ σωφρονεῖν , οὗ τοῖς δόγμασιν ἕπεται φλεβοτομεῖν αὐτούς . ὁμοιότατον δὲ τούτοις αὐτοῦ τοῖς λόγοις ἐστὶ καὶ τὸ διὰ τῶν ἐχομένων εἰρημένων ἐν τῇδε τῇ ῥήσει · τό τε γίγνεσθαι ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐναλλὰξ ἐπίτασις τε καὶ ἄνεσις , ὑγεία ἀδιόριστος · ὁμοιούμενός τις , ὡς πρὸς ἡμῶν κατὰ πᾶν συνεχείας , ἐν τῷ σπανίως ὀλιγάκις τε φαινομένῳ . ἐν τούτοις Ἰουλιανὸς καταβάλλει τὴν δόξαν τῶν οἰομένων ἀεὶ σωματικὰς εἶναι τὰς κατασκευὰς τῶν παθῶν , ταῦτα ὡς μαρτυροῦντα , γράφοντας ἐπιτάσεις καὶ τὰς ἀνέσεις τῶν νοσημάτων , οἰόμενος συμφωνεῖν μὲν τῇ δόξῃ τῶν μεθοδικῶν , ἐναντιοῦσθαι δὲ τῇ τοῦ παλαιοῦ . καίτοι ταὐτὸ τὸ ἐναντιώτατον εὕροις ἄν . αἱ μὲν γὰρ τοῖς στερεοῖς τοῦ ζώου μέρεσι διαθέσεις ἐστηριγμέναι τ’ εἰσὶ καὶ μόνιμοι , τὰ δὲ ὑγρὰ καὶ μεταῤῥεῖν εἰκὸς εἰς ἄλλο μόριον τοῦ ζώου καὶ διαφορεῖσθαι λεπτυνόμενα καὶ κατά τινας αἰσθητοὺς πόρους ἐκκρίνεσθαι , καὶ ποτὲ μὲν ὑπὸ τῆς διοικούσης τὰ ζῶα φύσεως πεπτόμενα χρηστότερα γίνεσθαι , ποτὲ δ’ ὑπὸ πυρετώδους θερμασίας ἀλλοιούμενα μοχθηρότερα , καὶ τὰ μὲν διαπνεῖσθαι ὑπὸ τῆς πυρετώδους θερμότητος , τὰ δ’ αὐτῶν βελτίω γίγνεσθαι κεραννύμενα χρησταῖς τροφαῖς , τὰ δὲ συνδιαφθείρεσθαι ταῖς ἐπιῤῥεούσαις , ἤτοι γ’ εὐθὺς ἔξωθεν οὔσαις μοχθηραῖς ἢ μὴ καλῶς ἔτι ἐν τῇ γαστρὶ πεφθείσαις , * * * * τοὺς δ’ ἐπὶ σηπεδόνι χυμῶν ἀναπτομένους οὐδὲν δήπου θαυμαστόν ἐστιν ὡς ἂν ἐκεῖνα τύχῃ κατά τε χώρας ἀθροιζόμενά τε καὶ σηπόμενα καὶ κενούμενα , τάς τε γενέσεις ἴσχειν καὶ τὰς παρακμάς . ἀλλ’ ἐν μὲν τούτοις ἀνάσχοιτ’ ἄν τις ἴσως αὐτῶν · ὃ δ’ ἐφεξῆς ἔγραψεν Ἰουλιανὸς οὐκ ἔτι κοινὸν . ἁπάντων ὑπάρχον , ἀλλ’ ἴδιον ἐξαίρετον ἑαυτῷ , τοῦτ’ ἤδη σοι δίειμι . ὅλην δ’ ἄμεινόν μοι δοκεῖ παραγράψαι τὴν ῥῆσιν , εἰ καὶ μακροτέρα πώς ἐστιν ἔχουσαν ὧδε . ὅτι δ’ ἀδιανόητον ἐπὶ πλῆθος ἢ διαφθορὰν , ὃ ἄν τι πρὸς τοῦ νῦν τιθέναι , ἀναφέρειν τὸ ποιητικὸν τῆς νόσου , τί δ’ ἄν τις συμμελέστατα διαγνοίη τοῦ πάθους δι’ ὅλου τοῦ σώματος ἀπιόντος ; ἀναγκαῖον ὁμολογεῖν πάντα περιττεύειν ἐν παντὶ μέρει τε καὶ μορίῳ . τῷ ἀποτελέσματι γὰρ συμπαρατείνεσθαι χρὴ τὸ συνέχον αἴτιον . χωρεῖ δὲ δι’ ὅλου πάθη , ὡς πυρετοὶ ἄλλα τε μύρια , ἐφ’ ὧν ἐν τῷ ὅλῳ καὶ τὸ πλῆθος εἶναι δεῖ . καὶ τὸ τοῖς πλεῖον ὅταν πλεῖον καὶ τὸ νόσημα ᾖ καὶ τὸ τοῖς πλεῖον καὶ συγκεχωρημένον ὧδέ πως φάναι . εἰ δέ γε * * * * διὰ ἀντιφῶν τὸ πλῆθος τοῦ ὑγροῦ . καὶ μὴν Ἰουλιανὸς οὐ βούλεται τῶν καθόλου τὸ σῶμα νοσημάτων ἐν ἑνὶ τόπῳ τὴν συνεκτικὴν ὑπάρχειν αἰτίαν . ἀλλὰ κἂν τὴν ῥύσιν ὑπόθηταί τις ἐπὶ τῷ βουβῶνι γίγνεσθαι συνέχον αἴτιον οὖσαν τοῦ πυρετοῦ , εἰς τοσαύτην ἀπορίαν ὁ λόγος ἀχθήσεται . λυομένου γὰρ τοῦ βουβῶνος οὔτε διαμένειν αὐτὴν οὔτε παύεσθαι δυνατὸν , ἐπειδὴ μενούσης μὲν ἀναγκαῖόν ἐστι καὶ τὸν πυρετὸν διαλύεσθαι , λυομένης δὲ συνεκτικὸν ἑαυτῆς αἴτιον ἔχειν τὸν βουβῶνα , κἀν τούτῳ τὸν λόγον ἀνατρέπεσθαι , τοῦ θαυμαστοῦ προστάτου , φάσκοντος ἀδύνατον εἶναι τὸ καθ’ ὅλον τοῦ σῶμα πάθος αἴτιον ἐν ἑνὶ τόπῳ συστῆναι . καὶ μὴν οὐδ’ ἄλλην τινὰ ἔννοιαν εἰπεῖν ἔχει τοῦ συνέχοντος αἰτίου , παρὰ τὸ γίνεσθαί τι πρὸς αὐτοῦ καὶ παύεσθαι σὺν αὐτῷ , πλὴν εἰ κἀνταῦθα πάλιν ἐξαίφνης ἑαυτὸν εἶναί φησι στωϊκὸν , ὡς ἐν ἄλλοις ἐποίησεν . ἀλλὰ τοῦτό γε πράξας οὐ νόσου μόνον , ἀλλὰ καὶ τῆς ὑγείας αὐτῆς αἴτιον ἀποφανεῖταί τινα καὶ θερμὸν καὶ ψυχρὸν ἀναγκασθήσεταί τι λέγειν εἶναι νόσημα καὶ ξηρὸν καὶ ὑγρὸν , ἅπερ οὐ βούλεται . μὴ τοίνυν ληρείτω μάταια , μηδ’ ἐμπλήκτων τρόπον , ἀλλὰ τἄλλα φανταζέσθω , ποτὲ μὲν ἐπαινῶν στωϊκοὺς , ποτὲ δ’ ἀναιρῶν αὐτῶν τὰ δόγματα .
Lemmas: ὁ δέ ἑξῆς ὁράω , ἐν ὅς ὁ Ἀσκληπιάδης λόγος ὁ Ἰουλιανός μεταχειρίζω , οὗτος δή ὁ πολυθρύλητος , ὡς οὐ ἕλκω ὁ οἰκεῖος χυμός ἕκαστος ὁ καθαίρω φάρμακον , ἀλλά αὐτός γεννάω . λέγω δέ ἐγώ περί οὗτος βραχύς μέν τις ἐπί ὁ . τελευτή ὁ περί ὁ κατά Ἱπποκράτης στοιχεῖον , ὥσπερ ἐν ὁ πρῶτος ὁ φυσικός δύναμις . ὕστερον δέ ὁ ἑταῖρος ἀξιόω καί διά εἷς ὅλος γράμμα , ὅς περί ὁ καθαίρω φάρμακον δύναμις ἐπιγράφω , ὁ μέν ὅλος λόγος ὁ βούλομαι ἐκ ἐκεῖνος μανθάνω , ὁ δέ ὑπό Θέσσαλος λέγω , ἐνταῦθα ἀπανθέω προσγράφω αὐτός κατά λέξις . ἀθλητής γάρ λαμβάνω εὐέκτης ὅς βούλομαι κατά φύσις ἔχω , χρηστός οὗτος ὁ ὕλη ἐν ὁ σῶμα ὑπόκειμαι καί ἄτρεπτος καθαρτικός δίδωμι καί δείκνυμι ὁ ἀποκρίνω καί σφόδρα διαφθείρω . εἶτα ἐπιλογίζομαι μηδείς ἐνίστημι δύναμαι πρός ὁ λέγω ἐναντιωτικός , ὡς δή ὅς νῦν ἐκκρίνω , δριμύς τε καί διαφθείρω , πρό μέν ὁ καθαρτικός οὐ ὑπόκειμαι τοιόσδε ὁ ἀθλητής , εὐέκτης γάρ τυγχάνω εἰμί . λείπω οὖν μηδείς ἄλλος ἐγώ δύναμαι λέγω ἤ ὅτι ὑπό ὁ φάρμακον ἀμφότερος γίγνομαι , πρῶτος μέν ὁ ὁ ὕλη μεταβάλλω εἰς διαφθορά , δεύτερος δέ καί ἀποκρίνω , εἴτε διά ἔμετος εἰμί εἴτε διά γαστήρ . οὗτος μέν ὁ ὁ Θεσσαλός ῥῆσις · ἀκούω δέ καί πρός ἐγώ ἐν μέρος ὡς ὁ καθαίρω πᾶς χυμός ὁ εὐέκτης οὐ μάλα τις ὁ γεννάω νῦν εἰμί δηλωτικός ἤ ὁ περιέχω πρόσθεν . μάτην οὖν λέγω μηδέ ἕτερος γε ὁ αἵρεσις , μήτε ἀνατρέπω ἐκ ἀνάγκη μήτε κατασκευάζω . εἰ δέ ὁ ὑπάγω τις ὁ γαστήρ δίδωμι , ἀλλά οὐ φαρμακώδης γε οὗτος εἰμί αὐτός , οὐδέ ὥσπερ ἀναίσχυντος Θερσίτης δίδωμι λέγω καί δείκνυμι , μήτε δίδωμι αὐτός ἤ δείκνυμι πώποτε , μηδέ ἄλλος δίδωμι ἤ δείκνυμι θεάομαι . οὐ μήν ἐγώ γε τοιοῦτος τολμάω λέγω ἤ γράφω ὅς μή πράσσω , ἀλλά ὁ ἔργον αὐτός πρότερος ἀποδείκνυμι ἀληθής , τηνικαῦτα · ὁ ἀμφί αὐτός τέχνη ἐξηγέομαι , ὅς εἰμί ἀκούω ὁ ἐκ ὁ ἀγέλη ὁ Θεσσαλός , πόσος μέν ὑδερικός ὑδραγωγός φάρμακον καθαίρω αὐτίκα ὁ γαστήρ προσστέλλω ἀποφαίνω , πόσος ἰκτεριάω χολαγωγός παραχρῆμα ὁ ἴκτερος ἰάομαι . ἀλλά οὐδέ οὗτος οὐδείς οὐδέ ἄλλος τοιοῦτος Ἰουλιανός θεάομαι . διά ὁ ἀθλητής , φημί , δίδωμι καθαρτικός καί δείκνυμι . ἀκόλουθος μέν γάρ δηλαδή ὁ τοσοῦτος ἐμπληξία μεστός καθαίρω μέν ὁ εὔχυμος ἀθλητής , μή καθαίρω δέ μήτε ὑδεριάω μήτε μελαγχολάω , μήτε ὁ καλέω ἐλέφας νοσέω , μήτε καρκίνος κάμνω , μήτε ὑπό φαγέδαινα ἤ ἐρυσίπελας ἐνοχλέω , ἤ τις ἄλλος κακόχυμος νόσημα . ἅλις ἤδη ἐγώ καί οὗτος αὐτός ὁ λῆρος . εἰ γάρ ἅπας λέγω ὅς εἰμί ἄξιος ἀκούω Ἰουλιανός ἐπιχειρέω τις , οὐ εἷς ἤ δύο , ἀλλά πάμπολυς αὐτός χρεία βίβλος εἰμί . ἀλλά ἀκούω οὖν αὐτός τις ὁ ἐφεξῆς ὡδί πως γράφω . ἄλλος δή φημί ἰσχυρός ὅς μάλα ὁράω σωφρονίζω χρή καί μή πᾶς ὁ μέλας χολή ἄγω . ὅτι δή χολή ὑφίημι δοξάζω φλεγμαγωγός δίδωμι , καί χολή μέν ἀποκρίνω , φλέγμα δέ οὐ , ἤ φλέγμα ὑπονοέω φλεγμαγωγός , καί φλέγμα μέν οὐ ﻿ ἀποκρίνω , χολή δέ ἐπί ἄμφω , ὑδραγωγός δίδωμι καί ὅδε οὔτε ὕδωρ φαίνω ὁ φέρω , πᾶς μάλα παράδοξος , ὑδρωπικός σαφής ὕδωρ παράκειμαι , ἀπόκρισις γίγνομαι ἄν , χολή μέν διά χολαγωγός , φλέγμα δέ διά φλεγμαγαγωγός . οὗτος μέν ὁ ῥῆσις · ἄξιος δέ αὐτός ἄγαμαι πρῶτος μέν ὁ κατά ὁ ἀρχή λέγω ὡς χρή μή πᾶς ὁ μέλας χολή ἄγω . μελαγχολάω γάρ ἐγώ δηλονότι λέγω ὁ ἐπαινέω Ἱπποκράτης . ἀλλά οὗτος γε ὁ χαριεντισμός ἕτερος μάλα πρέπω , ὅσος δογματίζω ὑπό μέλας χολή ἐνοχλέω ὁ μελαγχολάω . Ἰουλιανός δέ ὅμοιος εἰμί ὁ κατά ὁ Αἴσωπος λόγος ὄνος , ὅς θεάομαι εἷς ὁ Μελιταῖος κυνίδιον Ἀριστόσιτος δεσπότης συγκατάκειμαι , ἅλλομαι τε περί αὐτός καί σκιρτάω καί σείω ὁ οὐρά , καί τις καί φώνημα τερπνός ὑποφθέγγομαι , ἐπί ὅς ἥδομαι τε καί καταφιλέω αὐτός πᾶς ὁ σύνδειπνος , μηδείς μέλλω ἀλλά εὐθύς ἀναπηδάω ἐπί ὁ κλίνη ὀγκάομαι καί κατά αὐτός εἴλω , σείω ὁ οὐρά . ἀλλά οὗτος παραπλήσιος εἰμί Ἰουλιανός ἐπισκήπτω χαριεντίζομαι εἰς μελαγχολία ἐγώ , ὅς αὐτός φημί ὑπό μέλας γίγνομαι χολή . καταλείπω τοίνυν ἐγώ ἐπί σύ λέγω ὁ μέλας , ὅς οὐδέ ὁ ἰατρικός παιδάριον ἀγαθός ὑπάρχω ὁ τέχνη ἐπιτιμάω Ἱπποκράτης . τίς οὗτος μέγας μελαγχολία ; τίς ἀπαιδευσία φανερός ; τίς τολμάω προπετής ; κατά ἐγώ , Ἰουλιανός , χαριεντίζομαι τοιοῦτος καί συνάπτω αὐτός λόγος ἀμαθής , ὡς ἄν μή παῖς λανθάνω αὐτός ὁ ἀτοπία . Ἱπποκράτης γάρ λέγω οὔτε ἡλικία οὔτε ὥρα ἔτος οὔτε ὅλος οὐδείς καιρός εὑρίσκω δύναμαι , κατά ὅς ἀπόλλυμι τις ἐκ ὁ σῶμα ἐγώ χυμός , ὅς αὐτός ἀεί φημί ὑπάρχω , αἷμα δηλονότι καί φλέγμα καί χολή δισσός . ἅπας μέν γάρ εἰμί διά πᾶς , αὐξάνω δέ ἄλλος ἐν ἄλλος κρᾶσις καί φύσις σῶμα , ἡλικία τε καί ὥρα καί χώρα καί νόσημα νομίζω καταβάλλω ὁ λόγος , εἰ ὁ χολάω φλέγμα ἀγωγός δίδωμι φάρμακον , οὗτος μέν κενόω φαίνω , χολή δέ οὐ κενόω . φέρω τοίνυν ἐγώ οὗτος φαίνω γίγνομαι , μηδέ ἐκκενόω ὁ φάρμακον ἀεί ὁ οἰκεῖος ἑαυτοῦ χυμός . ἆρα οὖν ἐναργής δοκέω ψευδής εἰμί ὁ Ἱπποκράτης δόγμα ; εἰ γάρ ὁμότιμος μέν ἅπας ἕλκω ὁ χυμός ἕκαστος ὁ καθαίρω , ἀλλοιόω δέ εἰς εἷς ἰδέα αὐτός , ὅς φύω , οὐδείς διαφέρω ὁ φλεβοτομέω ὁ καθαίρω . ἀλλά εἴπερ οὗτος οὕτως ἔχω , ῥᾴδιος ἤδη ὁ πεῖρα κρίνω ὁ δόγμα καί δύο ἄνθρωπος ἀσκίτης ὕδερος ἔχω ἴσος ὁ μέγεθος , ἐπί ὁ ὁ σῶμα ἕξις τε καί ἡλικία παραπλήσιος διάκειμαι , ὁ μέν ἕτερος δίδωμι ὁ ὑδραγωγός τις Φάρμακος , ὁ δέ ἕτερος τέμνω ὁ φλέψ , ἔπειτα θεάομαι τίς μέν ἐκ αὐτός ὠφελέω , τίς δέ βλάπτω . δίκαιος μέν εἰμί ἴσος ἑκάτερος ποιέω ὁ πλῆθος ὁ κένωσις , τοσοῦτος κοτύλη ἐκχέω ὁ αἷμα , ὅσος ὁ κενόω , ὡς οὗτος νομίζω ὕδωρ ὑπό ὁ καθαρτικός φάρμακον . ἐάν οὗτος συγχωρέω αὐτός καί ὁ μέν ἕτερος διά ὁ κάθαρσις κενόω κοτύλη ὕδωρ , εἰ τυγχάνω ιεʹ , ὁ δέ ἕτερος διά ὁ φλεβοτομία δύο μόνος ἐφοράω ὅστις μέν αὐτός σφάζω . τίς γάρ ἄν ἄλλος τις λέγω περί ὁ φλεβοτομέω ὑδεριάω ; ὅστις δέ ὠνέομαι ὁ μέγας . τίς , λέγω , ὦ οὗτος ; ἆρα ἴσως ἤ παραπλήσιος ὁ νῦν λέγω ἔλεγχος ὅσος μικρός ἔμπροσθεν ἐγχειρέω , καθαρτικός χολή , φημί , δίδωμι τις ὁ ὑδεράω , κενόω μέν , ὦ οὗτος , καί οὗτος χολή , ἀλλά ὀλίγος τε καί σύν οὐδείς χρηστός · καθαρτικός ὑδατώδης ἰχώρ δίδωμι ὁ χολάω , κενόω μέν ὑδατώδης , ἀλλά ὀλίγος τε καί μετά βλάβη . πάλιν οὖν δίδωμι ὁ μέν ὑδραγωγός ὁ ὁ · ἀσκίτης νοσέω , ὁ δέ χολαγωγός ὁ ὁ ἴκτερος , καί πολύς κενόω ὁ ἄνθρωπος ἑκάτερος καί σύν ὠφέλεια μέγας . οὗτος εἰ μέν οὐδέπω ἀναγιγνώσκω γράφω παρά τις ὁ ἰατρός ὁ Ἰουλιανός , θαυμάζω ὁ φιλοπονία ἀνήρ . ἀναγιγνώσκω δέ εἰ τολμάω γράφω ὅς γράφω , ἄξιος ἄγαμαι ὁ σύνεσις αὐτός . νομίζω γάρ ἐγώ νῦν ἀκούω ὁ λέγω ἀρτάω αὐτός ὁ οὖς . Ἰουλιανός δέ ἐν ὅς γράφω περί αὐτός ἡγέομαι μελαγχολάω ἐγώ . ἀποκρίνω τοιγαροῦν ἀναμιμνῄσκω ὁ φιλόσοφος ὅς ἐπαινέω , παρά τίς αὐτός μανθάνω νόμος ἀπόδειξις τοιοῦτος , οἷος φαίνω χράω . εἰ γάρ φύω , φημί , ὁ χολαγωγός φάρμακον ἐκκαθαίρω ὁ ζῷον ὁ χολή , οὐ αὐτός γεννάω , οὐ ἄν κενόω χολή ὁ φλεγματώδης . θαυμαστός γε ὁ ὁ ἀκόλουθος γνῶσις · ὦ ὁ μέγας διαλεκτικός ὁ σοφιστής . τίς συνετός οὕτως Χρύσιππος ἤ Ἀριστοτέλης ἤ Πλάτων λέγω ; ὁ γε , εἰ περί οὗτος αὐτός ἐπισκοπέω προτείνω , ὁ μηδέ ὅλος περιέχω κατά ὁ σῶμα χολή πᾶς ἄν φημί ἕπομαι ὁ μηδέ ὅλος ὑπό ὁ χολαγωγός ἐκκενόω , ὁ δέ ὀλίγος περιέχω , ὁ ὁ ἕλκω ὑπό αὐτός ὀλίγος ὑπάρχω , ὥσπερ γε εἰ πολύς περιέχω , πολύς εἰμί ὁ ἕλκω . ἀλλά Ἰουλιανός ὁ ὁ καινός διαλεκτικός σοφιστής ἀξιόω μηδέ ὅλος ἕπομαι χολή ὁ χολαγωγός , ὅταν ὀλίγος ποτέ ὑπάρχω κατά ὁ ζῷον . εἶτα ἐγώ μέν λέγω μελαγχολάω ὁ ὑδραγωγός δίδωμι ﻿ φάρμακον ὁ ὑδεριάω . ἑαυτοῦ δέ σωφρονέω , ὅς ὁ δόγμα ἕπομαι φλεβοτομέω αὐτός . ὅμοιος δέ οὗτος αὐτός ὁ λόγος εἰμί καί ὁ διά ὁ ἔχω λέγω ἐν ὅδε ὁ ῥῆσις · ὁ τε γίγνομαι ἐπί ὁ πολύς ἐναλλάξ ἐπίτασις τε καί ἄνεσις , ὑγεία ἀδιόριστος · ὁμοιόω τις , ὡς πρός ἐγώ κατά πᾶς συνέχεια , ἐν ὁ σπάνιος ὀλιγάκις τε φαίνω . ἐν οὗτος Ἰουλιανός καταβάλλω ὁ δόξα ὁ οἴομαι ἀεί σωματικός εἰμί ὁ κατασκευή ὁ πάθος , οὗτος ὡς μαρτυρέω , γράφω ἐπίτασις καί ὁ ἄνεσις ὁ νόσημα , οἴομαι συμφωνέω μέν ὁ δόξα ὁ μεθοδικός , ἐναντιόομαι δέ ὁ ὁ παλαιός . καίτοι αὐτός ὁ ἐναντίος εὑρίσκω ἄν . ὁ μέν γάρ ὁ στερεός ὁ ζῷον μέρος διάθεσις στηρίζω τε εἰμί καί μόνιμος , ὁ δέ ὑγρός καί μεταρρέω ἔοικα εἰς ἄλλος μόριον ὁ ζῷον καί διαφορέω λεπτύνω καί κατά τις αἰσθητός πόρος ἐκκρίνω , καί ποτέ μέν ὑπό ὁ διοικέω ὁ ζῷον φύσις πέσσω χρηστός γίγνομαι , ποτέ δέ ὑπό πυρετώδης θερμασία ἀλλοιόω μοχθηρός , καί ὁ μέν διαπνέω ὑπό ὁ πυρετώδης θερμότης , ὁ δέ αὐτός ἀγαθός γίγνομαι κεράννυμι χρηστός τροφή , ὁ δέ συνδιαφθείρομαι ὁ ἐπιρρέω , ἤτοι γε εὐθύς ἔξωθεν εἰμί μοχθηρός ἤ μή καλός ἔτι ἐν ὁ γαστήρ πέσσω , * * * * ὁ δέ ἐπί σηπεδών χυμός ἀναπέτομαι οὐδείς δήπου θαυμαστός εἰμί ὡς ἄν ἐκεῖνος τύχη κατά τε χώρα ἀθροίζω τε καί σήπω καί κενόω , ὁ τε γένεσις ἴσχω καί ὁ παρακμή . ἀλλά ἐν μέν οὗτος ἀνέχω ἄν τις ἴσως αὐτός · ὅς δέ ἐφεξῆς γράφω Ἰουλιανός οὐ ἔτι κοινός . ἅπας ὑπάρχω , ἀλλά ἴδιος ἐξαιρετός ἑαυτοῦ , οὗτος ἤδη σύ διέρχομαι . ὅλος δέ ἀγαθός ἐγώ δοκέω παραγράφω ὁ ῥῆσις , εἰ καί μακρός πως εἰμί ἔχω ὧδε . ὅτι δέ ἀδιανόητος ἐπί πλῆθος ἤ διαφθορά , ὅς ἄν τις πρός ὁ νῦν τίθημι , ἀναφέρω ὁ ποιητικός ὁ νόσος , τίς δέ ἄν τις συμμελής διαγιγνώσκω ὁ πάθος διά ὅλος ὁ σῶμα ἀπέρχομαι ; ἀναγκαῖος ὁμολογέω πᾶς περισσεύω ἐν πᾶς μέρος τε καί μόριον . ὁ ἀποτέλεσμα γάρ συμπαρατείνω χρή ὁ συνέχω αἴτιος . χωρέω δέ διά ὅλος πάθος , ὡς πυρετός ἄλλος τε μυρίος , ἐπί ὅς ἐν ὁ ὅλος καί ὁ πλῆθος εἰμί δέω . καί ὁ ὁ πολύς ὅταν πολύς καί ὁ νόσημα εἰμί καί ὁ ὁ πολύς καί συγχωρέω ὧδε πως φημί . εἰ δέ γε * * * * διά ἀντιφῶν ὁ πλῆθος ὁ ὑγρός . καί μήν Ἰουλιανός οὐ βούλομαι ὁ καθόλου ὁ σῶμα νόσημα ἐν εἷς τόπος ὁ συνεκτικός ὑπάρχω αἰτία . ἀλλά ἐάν ὁ ῥύσις ὑποτίθημι τις ἐπί ὁ βουβών γίγνομαι συνέχω αἴτιος εἰμί ὁ πυρετός , εἰς τοσοῦτος ἀπορία ὁ λόγος ἄγω . λύω γάρ ὁ βουβών οὔτε διαμένω αὐτός οὔτε παύω δυνατός , ἐπειδή μένω μέν ἀναγκαῖος εἰμί καί ὁ πυρετός διαλύω , λύω δέ συνεκτικός ἑαυτοῦ αἴτιος ἔχω ὁ βουβών , ἐν οὗτος ὁ λόγος ἀνατρέπω , ὁ θαυμαστός προστάτης , φάσκω ἀδύνατος εἰμί ὁ κατά ὅλος ὁ σῶμα πάθος αἴτιος ἐν εἷς τόπος συνίστημι . καί μήν οὐδέ ἄλλος τις ἔννοια λέγω ἔχω ὁ συνέχω αἴτιος , παρά ὁ γίγνομαι τις πρός αὐτός καί παύω σύν αὐτός , πλήν εἰ ἐνταῦθα πάλιν ἐξαίφνης ἑαυτοῦ εἰμί φημί στωϊκός , ὡς ἐν ἄλλος ποιέω . ἀλλά οὗτος γε πράσσω οὐ νόσος μόνος , ἀλλά καί ὁ ὑγεία αὐτός αἴτιος ἀποφαίνω τις καί θερμός καί ψυχρός ἀναγκάζω τις λέγω εἰμί νόσημα καί ξηρός καί ὑγρός , ὅς οὐ βούλομαι . μή τοίνυν ληρέω μάταιος , μηδέ ἔμπληκτος τρόπος , ἀλλά ἄλλος φαντάζω , ποτέ μέν ἐπαινέω στωϊκός , ποτέ δέ ἀναιρέω αὐτός ὁ δόγμα .