gaius-musonius-rufus.dissertationum-lucio-digestarum-reliquiae 16
Νεανίας τις , ὃν ὁ πατὴρ φιλοσοφεῖν βουλόμενον ἐκώλυεν , ἤρετο αὐτὸν ὧδέ πως · Ἆρά γε , ὦ Μουσώνιε , χρὴ πάντα πείθεσθαι τοῖς γονεῦσιν , ἢ ἔστιν ἃ καὶ παρακουστέον αὐτῶν ; Καὶ ὁ Μουσώνιος · Πείθεσθαι μέν , ἔφη , μητρὶ ἢ πατρὶ τῷ ἑαυτοῦ ἕκαστον φαίνεται καλόν , καὶ · ἐπαινῶ ἔγωγε . τί μέντοι τὸ πείθεσθαί ἐστι , θεασώμεθα · μᾶλλον δὲ πρότερον τὸ ἀπειθεῖν ὁποῖόν τι , καὶ ὁ ἀπειθὴς ὅστις , καταμάθωμεν , εἶθ’ οὕτως κρεῖττον ὀψόμεθα τὸ πείθεσθαι ὁποῖόν τί ἐστι . φέρε δή , εἰ ὑῷ νοσοῦντι ὁ πατὴρ οὐκ ὢν ἰατρὸς οὐδὲ ἔμπειρος ὑγιεινῶν τε καὶ νοσερῶν προστάττοι τι ὡς ὠφέλιμον , τὸ δὲ εἴη βλαβερὸν καὶ ἀσύμφορον , καὶ μὴ λανθάνοι τὸν νοσοῦντα τοιοῦτον ὄν , ἆρά γε μὴ πράττων ἐκεῖνος τὸ προσταχθὲν ἀπειθεῖ τε καὶ ἀπειθής ἐστιν ; ἀλλ’ οὐκ ἔοικεν . τί δέ , εἴ του ὁ πατὴρ νοσῶν αὐτὸς οἶνον ἢ τροφὴν αἰτοίη παρὰ καιρόν , μέλλων εἰ λάβοι μείζω τὴν νόσον ποιεῖν , ὁ δὲ παῖς τοῦτο εἰδὼς μὴ διδοίη , ἆρά γε ἀπειθεῖ τῷ πατρί ; οὐκ ἔστιν εἰπεῖν . καὶ πολύ γε τούτου ἧττον ἐκεῖνον , οἶμαι , φαίη ἄν τις ἀπειθῆ εἶναι , ὅστις πατέρα φιλοκερδῆ ἔχων , κελευόμενος ὑπ’ αὐτοῦ κλέπτειν ἢ παρακαταθήκην ἀποστερεῖν , οὐχ ὑπουργεῖ τῷ προστάγματι . ἢ οὐκ οἴει σύ τινας εἶναι πατέρας , οἳ τοιαῦτα τοῖς ἑαυτῶν παισὶ προστάττουσιν ; ἐγὼ μὲν γὰρ οἶδά τινα οὕτω πονηρόν , ὅς γε υἱὸν ἔχων ὡραῖον τὴν ὥραν ἀπέδοτο αὐτοῦ . εἰ οὖν ἐκεῖνο τὸ μειράκιον τὸ πεπραμένον , πεμπόμενον ὑπὸ τοῦ πατρὸς ἐπὶ τὴν αἰσχύνην , ἀντέλεγε καὶ οὐκ ἀπῄει , πότερον ἀπειθὲς ἂν τὸ μειράκιον ἔφαμεν εἶναι ἢ σωφρονεῖν ; ἢ οὐδὲ ἐρωτᾶν τοῦτό γε ἄξιον ; καὶ γὰρ δὴ τὸ μὲν ἀπειθεῖν καὶ ὁ ἀπειθὴς λοιδορία ἐστὶ καὶ ὄνειδος · τὸ δὲ μὴ πράττειν ἃ μὴ χρὴ οὐκ ὄνειδος , ἀλλ’ ἔπαινος . ὥστε εἴτε πατρὸς εἴτε ἄρχοντος εἴτε καὶ νὴ Δία δεσπότου προστάγματι μὴ ὑπουργεῖ τις . κακὰ προστάττοντος ἢ ἄδικα ἢ αἰσχρά , οὐκ ἀπειθεῖ οὐδαμῶς , ὥσπερ οὐδ’ ἀδικεῖ οὐδ’ ἁμαρτάνει · ἀλλ’ ἐκεῖνος ἀπειθεῖ μόνος ὁ τῶν εὖ καὶ καλῶς καὶ συμφερόντως προσταττομένων ἀφροντιστῶν καὶ παρακούων . ὁ μὲν οὖν ἀπειθὴς τοιοῦτός τίς ἐστιν · ὁ δ’ εὐπειθὴς ἔχει μὲν ἐναντίως τούτῳ καὶ ἔστιν ἐναντίος , εἴη δ’ ἂν ὁ τῷ τὰ προσήκοντα παραινοῦντι κατήκοος ὢν καὶ ἑπόμενος ἑκουσίως , οὗτος εὐπειθής . ὅθεν καὶ γονεῦσι τοῖς ἑαυτοῦ τότε πείθεταί τις , ὅταν χρηστὰ παραινούντων αὐτῶν ταῦτα πράττῃ ἑκών . ἐγὼ μέντοι κἂν μὴ παραινούντων τῶν γονέων πράττῃ τις ἃ χρὴ καὶ συμφέρει αὑτῷ , φημὶ τοῦτον πείθεσθαι τοῖς γονεῦσιν · καὶ ὅτι ὀρθῶς φημι , σκόπει οὕτως . ὁ γὰρ δὴ πράττων ἃ βούλεται ὁ πατὴρ καὶ τῇ βουλήσει τοῦ πατρὸς ἑπόμενος πείθεται , οἶμαι , τῷ πατρί · ὁ δὲ πράττων ἃ δεῖ καὶ ἃ κρεῖττόν ἐστι , τῇ βουλήσει ἕπεται τοῦ πατρός . τίνα τρόπον ; ὅτι πάντες οἱ γονεῖς εὐνοοῦσι δήπου τοῖς ἑαυτῶν παισίν , εὐνοοῦντες δὲ βούλονται ἃ χρὴ καὶ συμφέρει πράττεσθαι ὑπ’ αὐτῶν . ὅστις οὖν πράττει τὰ προσήκοντα καὶ τὰ συμφέροντα , πράττει οὗτος ἃ βούλονται οἱ γονεῖς . ὥστε πείθεται τοῖς γονεῦσι ταῦτα πράττων , κἂν μὴ τῷ λόγῳ κελεύωσιν αὐτὰ πράττειν οἱ γονεῖς . τοῦτο δὴ μόνον προσήκει σκοπεῖν , ὅστις βούλεται πείθεσθαι τοῖς γονεῦσιν ἐφ’ ἑκάστῳ τῶν πραττομένων , εἰ καλὸν καὶ συμφέρον ὃ μέλλει πράξειν ἐστίν , ἕτερον δὲ οὐδέν , ὡς ἂν ὑπάρχῃ τοιοῦτον εὐθὺς καὶ τοῦ πράττοντος αὐτὸ πειθομένου τοῖς γονεῦσιν . μὴ τοίνυν σύ γε δείσῃς , ὦ νεανίσκε , ὡς ἀπειθήσεις τῷ πατρί , ἂν ἢ ἃ 〈 μὴ 〉 προσήκει δρᾶν κελεύοντος τοῦ πατρὸς ἀπέχῃ τοῦ ταῦτα δρᾶν , ἢ ἃ προσήκει ἀπαγορεύοντος , ⟨ τοῦ ⟩ ταῦτα μὴ δρᾶν . μηδέ σοι πρόφασις ἔστω τοῦ ἁμαρτάνειν ὁ πατὴρ ἢ κελεύων τι τῶν πράττεσθαι μὴ καλῶν ἢ ἀπαγορεύων τι τῶν καλῶν . οὐδεμία γὰρ ἀνάγκη σοι τὰ μὴ εὖ προσταττόμενα ὑπουργεῖν · καὶ τοῦτό μοι δοκεῖς οὐδ’ αὐτὸς ἀγνοεῖν . οὔκουν ἀνέξῃ τοῦ πατρὸς ἐν μουσικοῖς , ἐὰν ἐκεῖνος οὐκ ἐπαΐων μουσικῆς προστάττῃ κρούειν ἀμούσως τὴν λύραν , ἢ ἐπιστάμενον γράμματα οὐκ ἐπιστάμενος κελεύῃ σε γράφειν καὶ ἀναγινώσκειν μὴ ὡς ἔμαθες , ἀλλ’ ἑτέρως · οὐδέ γε ἂν ἐπιστάμενον κυβερνᾶν οὐκ ὢν κυβερνητικὸς κελεύῃ σε κινεῖν τὸ πηδάλιον ὡς οὐ προσήκει , οὐ προσέξεις αὐτῷ . τί οὖν ; ταῦτα μὲν ταύτῃ ἔχει · ἂν δέ σε κωλύῃ φιλοσοφεῖν ὁ πατὴρ εἰδότα καὶ ἀκηκοότα ὁποῖόν τι φιλοσοφία ἐστίν , αὐτὸς ἀγνοῶν , ἆρά γε προσεκτέον αὐτῷ , ἢ μεταδιδακτέον μᾶλλον αὐτὸν ὡς οὐκ εὖ σοι παραινεῖ ; ἐμοὶ μὲν οὕτω δοκεῖ . τάχα μὲν οὖν τις καὶ λόγῳ χρώμενος μόνῳ πείσειεν ἂν τὸν αὐτὸς αὑτοῦ πατέρα διανοεῖσθαι ᾗ προσήκει περὶ φιλοσοφίας , ἄν γε μὴ τέλεον ᾖ σκληρὸς τὴν φύσιν ὁ πατήρ . εἰ δ’ οὖν μὴ πείθοιτο τῷ λόγῳ μηδὲ ἕποιτο , ἀλλὰ τά γε ἔργα πάντως τὰ τοῦ παιδὸς ὑπάξεται αὐτόν , εἰ φιλοσοφεῖ τῇ ἀληθείᾳ ὁ παῖς . ἔσται γὰρ δὴ φιλοσοφῶν προθυμότατος μὲν θεραπεύειν τὸν πατέρα θεραπείαν ἅπασαν , κοσμιώτατος δὲ καὶ πρᾳότατος , ἐν τῇ συνουσίᾳ ἥκιστα φίλερις ὢν ἢ φίλαυτος καὶ οὔτε προπετὴς οὔτε ταραχώδης οὔτ’ ὀργίλος · ἔτι δὲ ἐγκρατὴς μὲν εἴη ἂν γλώσσης , γαστρός , ἀφροδισίων , καρτερικὸς δὲ πρὸς τὰ δεινὰ καὶ τοὺς πόνους · καὶ νοῆσαι μὲν ὅ τι καλὸν ἱκανώτατος , οὐχ ὑπερβαίνων δὲ τὸ φαινόμενον καλόν . ὅθεν καὶ τῶν μὲν ἡδέων ὑφήσεται τῷ πατρὶ πάντων ἑκών · τὰ δὲ ἐπίπονα πρὸ ἐκείνου δέξεται αὐτός . τοιοῦτον οὖν υἱὸν τίς μὲν οὐκ ἂν ἔχειν εὔξαιτο τοῖς θεοῖς ; τίς δὲ ἔχων οὐκ〈ἂν 〉 ἀγαπήσειεν , δι’ ὃν ὑπάρξειεν αὐτῷ ζηλωτὸν εἶναι καὶ μακαριστὸν πατέρα παρὰ τοῖς εὖ φρονοῦσι πᾶσιν ; εἰ δ’ οὖν , ὦ νεανίσκε , καὶ τοιοῦτος ὤν , ὁποῖος ἔσῃ πάντως ἄν γε ἀληθῶς φιλοσοφῇς , οὐχ ὑπάξῃ τὸν πατέρα τὸν σὸν οὐδὲ πείσεις ἐπιτρέπειν σοι καὶ συγχωρεῖν ταῦτα πράττειν , ἐκεῖνο λόγισαι · ὁ πατὴρ ὁ σὸς κωλύει σε φιλοσοφεῖν · ὁ δέ γε κοινὸς ἁπάντων πατὴρ ἀνθρώπων τε καὶ θεῶν Ζεὺς κελεύει σε καὶ προτρέπει . πρόσταγμά τε γὰρ ἐκείνου καὶ νόμος ἐστὶ τὸν ἄνθρωπον εἶναι δίκαιον , χρηστόν , εὐεργετικόν , σώφρονα , μεγαλόφρονα , κρείττω πόνων , κρείττω ἡδονῶν , φθόνου παντὸς καὶ ἐπιβουλῆς ἁπάσης καθαρόν · ἵνα δὲ συντεμὼν εἴπω , ἀγαθὸν εἶναι κελεύει τὸν ἄνθρωπον ὁ νόμος ὁ τοῦ Διός . τὸ δέ γε εἶναι ἀγαθὸν τῷ φιλόσοφον εἶναι ταὐτόν ἐστιν . εἰ δὴ τῷ πείθεσθαι 〈 τῷ ⟩ πατρὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἕπεσθαι μέλλεις , εἰ δὲ φιλοσοφοίης , τῷ Διΐ , δῆλον ὡς φιλοσοφητέον σοι μᾶλλον , ἢ οὔ . ἀλλὰ νὴ Δία εἴρξει σε ὁ πατὴρ καὶ κατακλείσας ἕξει , ἵνα δὴ μὴ φιλοσοφῇς . ταῦτα μὲν ποιήσει ἴσως , τοῦ δέ γε φιλοσοφεῖν οὐκ ἀπείρξει σε μὴ βουλόμενον · οὐ γὰρ χειρὶ ἢ ποδὶ φιλοσοφοῦμεν οὐδὲ τῷ ἄλλῳ σώματι , ψυχῇ δὲ καὶ ταύτης ὀλίγῳ μέρει , ὃ δὴ διάνοιαν καλοῦμεν . ταύτην γε μὴν ἐν ὀχυρωτάτῳ ἵδρυσεν ὁ θεὸς ὥστε ἀόρατον εἶναι καὶ ἄληπτον , καὶ ἀνάγκης πάσης ἐκτὸς ἐλευθέραν καὶ αὐτεξούσιον . ἄλλως τε ἐὰν τύχῃ οὖσα χρηστή , οὐ δυνήσεταί σε κωλύειν ὁ πατὴρ οὔτε χρῆσθαι τῇ διανοίᾳ οὔτε ἃ χρὴ διανοεῖσθαι οὔτε ἀρέσκεσθαι μὲν τοῖς καλοῖς , μὴ ἀρέσκεσθαι δὲ τοῖς αἰσχροῖς · οὐδ’ αὖ τὰ μὲν αἱρεῖσθαι , τὰ δὲ ἐκκλίνειν . ταῦτα μὲν ποιῶν εὐθὺς φιλοσοφοίης ἄν , καὶ οὔτε τρίβωνα πάντως ἀμπέχεσθαι δεήσει σε οὔτε ἀχίτωνα διατελεῖν , οὐδὲ κομᾶν , οὐδ’ ἐκβαίνειν τὸ κοινὸν τῶν πολλῶν . πρέπει μὲν γὰρ καὶ ταῦτα τοῖς φιλοσόφοις · ἀλλ’ οὐκ ἐν τούτοις τὸ φιλοσοφεῖν ἐστιν , ἀλλ’ ἐν τῷ φρονεῖν ἃ χρὴ καὶ διανοεῖσθαι .
Lemmas: Νεανίας τις , ὅς ὁ πατήρ φιλοσοφέω βούλομαι κωλύω , ἔρομαι αὐτός ὧδε πως · ἆρα γε , εἰμί Μουσώνιος , χρή πᾶς πείθω ὁ γονεύς , ἢ εἰμί ὁ καί παρακουστέον αὐτός ; καί ὁ Μουσώνιος · πείθω μέν , φημί , μήτηρ ἢ πατήρ ὁ ἑαυτοῦ ἕκαστος φαίνω καλός , καί · ἐπαινέω ἔγωγε . τίς μέντοι ὁ πείθω εἰμί , θεάομαι · μᾶλλον δέ πρότερος ὁ ἀπειθέω ὁποῖος τίς , καί ὁ ἀπειθής ὅστις , καταμανθάνω , εἶτα οὕτως ἀγαθός ὁράω ὁ πείθω ὁποῖος τίς εἰμί . φέρω δή , εἰμί υἱός νοσέω ὁ πατήρ οὐ εἰμί ἰατρός οὐδέ ἔμπειρος ὑγιεινός τε καί νοσερός προστάσσω τίς ὡς ὠφέλιμος , ὁ δέ εἰμί βλαβερός καί ἀσύμφορος , καί μή λανθάνω ὁ νοσέω τοιοῦτος εἰμί , ἆρα γε μή πράσσω ἐκεῖνος ὁ προσστάζω ἀπειθέω τε καί ἀπειθής εἰμί ; ἀλλά οὐ ἔοικα . τίς δέ , εἰμί ὁ ὁ πατήρ νοσέω αὐτός οἶνος ἢ τροφή αἰτέω παρά καιρός , μέλλω εἰμί λαμβάνω μείζων ὁ νόσος ποιέω , ὁ δέ παῖς οὗτος εἰδοί μή δίδωμι , ἆρα γε ἀπειθέω ὁ πατήρ ; οὐ εἰμί εἶπον . καί πολύς γε οὗτος κακός ἐκεῖνος , οἴομαι , φημί ἄν τις ἀπειθής εἰμί , ὅστις πατήρ φιλοκερδής ἔχω , κελεύω ὑπό αὐτός κλέπτω ἢ παρακαταθήκη ἀποστερέω , οὐ ὑπουργέω ὁ πρόσταγμα . ἢ οὐ οἴομαι σῦς τις εἰμί πατήρ , ἕ τοιοῦτος ὁ ἑαυτοῦ παῖς προστάσσω ; ἐγώ μέν γάρ οἶδα τις οὗτος πονηρός , ὅς γε υἱός ἔχω ὡραῖος ὁ ὥρα πωλέω αὐτός . εἰμί οὖν ἐκεῖνος ὁ μειράκιον ὁ πέρνημι , πέμπω ὑπό ὁ πατήρ ἐπί ὁ αἰσχύνη , ἀντιλέγω καί οὐ ἄπειμι , πότερος ἀπειθής εἄν ὁ μειράκιον φημί εἰμί ἢ σωφρονέω ; ἢ οὐδέ ἐρωτάω οὗτος γε ἄξιος ; καί γάρ δή ὁ μέν ἀπειθέω καί ὁ ἀπειθής λοιδορία εἰμί καί ὄνειδος · ὁ δέ μή πράσσω ὁ μή χρή οὐ ὄνειδος , ἀλλά ἔπαινος . ὥστε εἴτε πατήρ εἴτε ἄρχω εἴτε καί νή Ζεύς δεσπότης πρόσταγμα μή ὑπουργέω τις . κακός προστάσσω ἢ ἄδικος ἢ αἰσχρός , οὐ ἀπειθέω οὐδαμῶς , ὥσπερ οὐδέ ἀδικέω οὐδέ ἁμαρτάνω · ἀλλά ἐκεῖνος ἀπειθέω μόνος ὁ ὁ εὕω καί καλῶς καί συμφέρω προστάσσω ἀφροντιστέω καί παρακούω . ὁ μέν οὖν ἀπειθής τοιοῦτος τίς εἰμί · ὁ δέ εὐπειθής ἔχω μέν ἐναντίος οὗτος καί εἰμί ἐναντίος , εἰμί δέ εἄν ὁ ὁ ὁ προσήκω παρανέω κατήκοος εἰμί καί ἕπω ἑκούσιος , οὗτος εὐπειθής . ὅθεν καί γονεύς ὁ ἑαυτοῦ τότε πείθω τις , ὅταν χρηστός παραινέω αὐτός οὗτος πράσσω ἑκών . ἐγώ μέντοι κἀν μή παραινέω ὁ γονεύς πράσσω τις ὁ χρή καί συμφέρω ἑαυτοῦ , φημί οὗτος πείθω ὁ γονεύς · καί ὅτι ὀρθῶς φημί , σκοπέω οὕτως . ὁ γάρ δή πράσσω ὁ βούλομαι ὁ πατήρ καί ὁ βούλομαι ὁ πατήρ ἕπω πείθω , οἴομαι , ὁ πατήρ · ὁ δέ πράσσω ὁ δεῖ καί ὁ κρατύς εἰμί , ὁ βούλομαι ἕπω ὁ πατήρ . τίς τρόπος ; ὅτι πᾶς ὁ γονεύς εὐνοέω δήπου ὁ ἑαυτοῦ παῖς , εὐνοέω δέ βούλομαι ὁ χρή καί συμφέρω πράσσω ὑπό αὐτός . ὅστις οὖν πράσσω ὁ προσήκω καί ὁ συμφέρω , πράσσω οὗτος ὁ βούλομαι ὁ γονεύς . ὥστε πείθω ὁ γονεύς οὗτος πράσσω , κἀν μή ὁ λόγος κελεύω αὐτός πράσσω ὁ γονεύς . οὗτος δή μόνος προσήκω σκοπέω , ὅστις βούλομαι πείθω ὁ γονεύς ἐπί ἕκαστος ὁ πράσσω , εἰμί καλός καί συμφέρω ὅς μέλλω πράσσω εἰμί , ἕτερος δέ οὐδείς , ὡς εἄν ὑπάρχω τοιοῦτος εὐθύς καί ὁ πράσσω αὐτός πείθω ὁ γονεύς . μή τοίνυν σῦς γε δείδω , εἰμί νεανίσκος , ὡς ἀπειθέω ὁ πατήρ , εἄν ἢ ὁ 〈 μή 〉 προσήκω δράω κελεύω ὁ πατήρ ἀπέχω ὁ οὗτος δράω , ἢ ὁ προσήκω ἀπαγορεύω , ⟨ ὁ ⟩ οὗτος μή δράω . μηδέ σύ πρόφασις ἵστημι ὁ ἁμαρτάνω ὁ πατήρ ἢ κελεύω τίς ὁ πράσσω μή καλός ἢ ἀπαγορεύω τίς ὁ καλός . οὐδείς γάρ ἀνάγκη σύ ὁ μή εὕω προστάσσω ὑπουργέω · καί οὗτος ἐγώ δοκέω οὐδέ αὐτός ἀγνοέω . οὔκουν ἀνέχω ὁ πατήρ ἐν μουσικός , ἐάν ἐκεῖνος οὐ ἐπαΐω μουσικός προστάσσω κρούω ἄμουσος ὁ λύρα , ἢ ἐφίστημι γράμμα οὐ ἐπίσταμαι κελεύω σύ γράφω καί ἀναγιγνώσκω μή ὡς μανθάνω , ἀλλά ἑτέρως · οὐδέ γε εἄν ἐφίστημι κυβερνάω οὐ εἰμί κυβερνητικός κελεύω σύ κινέω ὁ πηδάλιον ὡς οὖον προσήκω , οὖον προσέχω αὐτός . τίς οὖν ; οὗτος μέν οὗτος ἔχω · εἄν δέ σύ κωλύω φιλοσοφέω ὁ πατήρ οἶδα καί ἀκούω ὁποῖος τίς φιλοσοφία εἰμί , αὐτός ἀγνοέω , ἆρα γε προσεκτέος αὐτός , ἢ μεταδιδακτέον μᾶλλον αὐτός ὡς οὐ εὕω σύ παραινέω ; ἐγώ μέν οὗτος δοκέω . τάχα μέν οὖν τις καί λόγος χράω μόνος πείθω εἄν ὁ αὐτός αὐτός πατήρ διανοέομαι ὅς προσήκω περί φιλοσοφία , ἄν γε μή τελέω εἰμί σκληρός ὁ φύσις ὁ πατήρ . εἰμί δέ οὖν μή πείθω ὁ λόγος μηδέ ἕπω , ἀλλά ὁ γε ἔργον πάντως ὁ ὁ παῖς ὑπάγω αὐτός , εἰμί φιλοσοφέω ὁ ἀλήθεια ὁ παῖς . εἰμί γάρ δή φιλοσοφέω πρόθυμος μέν θεραπεύω ὁ πατήρ θεραπεία ἅπας , κόσμιος δέ καί πρᾶος , ἐν ὁ συνουσία ἥκιστος φίλερις εἰμί ἢ φίλαυτος καί οὔτε προπετής οὔτε ταραχώδης οὔτε ὀργίλος · ἔτι δέ ἐγκρατής μέν εἰμί εἄν γλῶσσα , γαστήρ , Ἀφροδίσιος , καρτερικός δέ πρός ὁ δεινός καί ὁ πόνος · καί νοέω μέν ὅς τίς καλός ἱκανός , οὐ ὑπερβαίνω δέ ὁ φαίνω καλός . ὅθεν καί ὁ μέν ἡδύς ὑφίημι ὁ πατήρ πᾶς ἑκών · ὁ δέ ἐπίπονος πρό ἐκεῖνος δέχομαι αὐτός . τοιοῦτος οὖν υἱός τίς μέν οὐ εἄν ἔχω εὔχομαι ὁ θεός ; τίς δέ ἔχω οὐκ〈ἂν 〉 ἀγαπάω , διά ὅς ὑπάρχω αὐτός ζηλωτός εἰμί καί μακαριστός πατήρ παρά ὁ εὕω φρονέω πᾶς ; εἰμί δέ οὖν , εἰμί νεανίσκος , καί τοιοῦτος εἰμί , ὁποῖος εἰμί πάντως ἄν γε ἀληθής φιλοσοφέω , οὐ ὑπάγω ὁ πατήρ ὁ σός οὐδέ πείθω ἐπιτρέπω σύ καί συγχωρέω οὗτος πράσσω , ἐκεῖνος λογίζομαι · ὁ πατήρ ὁ σός κωλύω σύ φιλοσοφέω · ὁ δέ γε κοινός ἅπας πατήρ ἄνθρωπος τε καί θεός Ζεύς κελεύω σύ καί προτρέπω . πρόσταγμα τε γάρ ἐκεῖνος καί νόμος εἰμί ὁ ἄνθρωπος εἰμί Δίκαιος , χρηστός , εὐεργετικός , σώφρων , μεγαλόφρων , ἀγαθός πόνος , ἀγαθός ἡδονή , φθόνος πᾶς καί ἐπιβουλή ἅπας καθαρός · ἵνα δέ συντέμνω εἶπον , ἀγαθός εἰμί κελεύω ὁ ἄνθρωπος ὁ νόμος ὁ ὁ Ζεύς . ὁ δέ γε εἰμί ἀγαθός ὁ φιλόσοφος εἰμί αὐτός εἰμί . εἰμί δή ὁ πείθω 〈 ὁ ⟩ πατήρ ὁ ἄνθρωπος ἕπω μέλλω , εἰμί δέ φιλοσοφέω , ὁ Ζεύς , δῆλος ὡς φιλοσοφητέον σύ μᾶλλον , ἢ οὖον . ἀλλά νή Ζεύς εἴργω σύ ὁ πατήρ καί κατακλείω ἔχω , ἵνα δή μή φιλοσοφέω . οὗτος μέν ποιέω ἴσως , ὁ δέ γε φιλοσοφέω οὐ ἀπείργω σύ μή βούλομαι · οὖον γάρ χείρ ἢ πούς φιλοσοφέω οὐδέ ὁ ἄλλος σῶμα , Ψυχή δέ καί οὗτος ὀλίγος μέρος , ὅς δή διάνοια καλέω . οὗτος γε μήv ἐν ὀχυρός ἱδρύω ὁ θεός ὥστε ἀόρατος εἰμί καί ἄληπτος , καί ἀνάγκη πᾶς ἐκτός ἐλεύθερος καί αὐτεξούσιος . ἄλλως τε ἐάν τυγχάνω εἰμί χρηστός , οὖον δύναμαι σύ κωλύω ὁ πατήρ οὔτε χράω ὁ διάνοια οὔτε ὁ χρή διανοέομαι οὔτε ἀρέσκω μέν ὁ καλός , μή ἀρέσκω δέ ὁ αἰσχρός · οὐδέ αὖος ὁ μέν αἱρέω , ὁ δέ ἐκκλίνω . οὗτος μέν ποιέω εὐθύς φιλοσοφέω ἄν , καί οὔτε τρίβω πάντως ἀμπέχω δήω σύ οὔτε ἀχίτων διατελέω , οὐδέ κομάω , οὐδέ ἐκβαίνω ὁ κοινός ὁ πολύς . πρέπω μέν γάρ καί οὗτος ὁ φιλόσοφος · ἀλλά οὐ ἐν οὗτος ὁ φιλοσοφέω εἰμί , ἀλλά ἐν ὁ φρονέω ὁ χρή καί διανοέομαι .