flavius-philostratus.vitae-sophistarum 2.1.8
οἱ δὲ ποιούμενοι κατηγορίαν τῶν Ἡρώδου χειρῶν ὡς ἐπενεχθεισῶν Ἀντωνίνῳ ἐν τῇ Ἴδῃ τῷ ὄρει κατὰ χρόνους , οὓς ὁ μὲν τῶν ἐλευθέρων πόλεων , ὁ δὲ πασῶν τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν ἦρχον , ἠγνοηκέναι μοι δοκοῦσι τὸν Δημοστράτου πρὸς τὸν Ἡρώδην ἀγῶνα , ἐν ᾧ πλεῖστα διαβάλλων αὐτὸν οὐδαμοῦ τῆς παροινίας ταύτης ἐπεμνήσθη , ἐπεὶ μηδὲ ἐγένετο . ὠθισμὸς μὲν γάρ τις αὐτοῖς ξυνέπεσεν , ὡς ἐν δυσχωρίᾳ καὶ στενοῖς , αἱ δὲ χεῖρες οὐδὲν παρηνόμησαν , ὥστε οὐκ ἂν παρῆκεν ὁ Δημόστρατος διελθεῖν αὐτὰ ἐν τῇ πρὸς τὸν Ἡρώδην δίκῃ πικρῶς οὕτω καθαψάμενος τοῦ ἀνδρός , ὡς διαβάλλειν αὐτοῦ καὶ τὰ ἐπαινούμενα . ἦλθεν ἐπὶ τὸν Ἡρώδην καὶ φόνου δίκη ὧδε ξυντεθεῖσα · κύειν μὲν αὐτῷ τὴν γυναῖκα Ῥήγιλλαν ὄγδοόν που μῆνα , τὸν δὲ Ἡρώδην οὐχ ὑπὲρ μεγάλων Ἀλκιμέδοντι ἀπελευθέρῳ προστάξαι τυπτῆσαι αὐτήν , πληγεῖσαν δὲ ἐς τὴν γαστέρα τὴν γυναῖκα ἀποθανεῖν ἐν ὠμῷ τῷ τόκῳ . ἐπὶ τούτοις ὡς ἀληθέσι γράφεται αὐτὸν φόνου Βραδούας ὁ τῆς Ῥηγίλλης ἀδελφὸς εὐδοκιμώτατος ὢν ἐν ὑπάτοις καὶ τὸ ξύμβολον τῆς εὐγενείας περιηρτημένος τῷ ὑποδήματι , τοῦτο δέ ἐστιν ἐπισφύριον ἐλεφάντινον μηνοειδές , καὶ παρελθὼν ἐς τὸ Ῥωμαίων βουλευτήριον πιθανὸν μὲν οὐδὲν διῄει περὶ τῆς αἰτίας , ἣν ἐπῆγεν , ἑαυτοῦ δὲ ἔπαινον ἐμακρηγόρει περὶ τοῦ γένους , ὅθεν ἐπισκώπτων αὐτὸν ὁ Ἡρώδης σὺ ἔφη τὴν εὐγένειαν ἐν τοῖς ἀστραγάλοις ἔχεις . μεγαλαυχουμένου δὲ τοῦ κατηγόρου καὶ ἐπʼ εὐεργεσίᾳ μιᾶς τῶν ἐν Ἰταλίᾳ πόλεων μάλα γενναίως ὁ Ἡρώδης κἀγὼ ἔφη πολλὰ τοιαῦτα περὶ ἐμαυτοῦ διῄειν ἄν , εἰ ἐν ἁπάσῃ τῇ γῇ ἐκρινόμην . ξυνήρατο δὲ αὐτῷ τῆς ἀπολογίας πρῶτον μὲν τὸ μηδὲν προστάξαι τοιοῦτον ἐπὶ τὴν Ῥήγιλλαν , ἔπειτα τὸ ὑπερπενθῆσαι ἀποθανοῦσαν · διεβάλλετο μὲν γὰρ καὶ ταῦτα ὡς πλάσμα , ἀλλʼ ὅμως τἀληθὲς ἴσχυεν , οὐ γάρ ποτε οὔτʼ ἂν θέατρον αὐτῇ ἀναθεῖναι τοιοῦτον , οὔτʼ ἂν δευτέραν κλήρωσιν τῆς ὑπάτου ἀρχῆς ἐπʼ αὐτῇ ἀναβαλέσθαι μὴ καθαρῶς ἔχοντα τῆς αἰτίας , οὔτʼ ἂν τὸν κόσμον αὐτῆς ἐς τὸ ἐν Ἐλευσῖνι ἱερὸν ἀναθεῖναι φέροντα φόνῳ μεμιασμένον , τουτὶ γὰρ τιμωροὺς τοῦ φόνου ποιοῦντος ἦν τὰς θεὰς μᾶλλον ἢ ξυγγνώμονας . ὁ δὲ καὶ τὸ σχῆμα τῆς οἰκίας ἐπʼ αὐτῇ ὑπήλλαξε μελαίνων τὰ τῶν οἴκων ἄνθη παραπετάσμασι καὶ χρώμασι καὶ λίθῳ Λεσβίῳ — κατηφὴς δὲ ὁ λίθος καὶ μέλας — ὑπὲρ ὧν λέγεται καὶ Λούκιος ἀνὴρ σοφὸς ἐς ξυμβουλίαν τῷ Ἡρώδῃ καθιστάμενος , ὡς οὐκ ἔπειθε μεταβαλεῖν αὐτὸν διασκῶψαι . ἄξιον δὲ μηδὲ τοῦτο παρελθεῖν λόγου παρὰ τοῖς σπουδαίοις ἀξιούμενον ·
Lemmas: ὁ δέ ποιέω κατηγορία ὁ Ἡρώδης χείρ ὡς ἐπιφέρω Ἀντωνῖνος ἐν ὁ Ἴδη ὁ ὄρος κατά χρόνος , ὅς ὁ μέν ὁ ἐλεύθερος πόλις , ὁ δέ πᾶς ὁ κατά ὁ Ἀσία ἄρχω , ἀγνοέω ἐγώ δοκέω ὁ Δημόστρατος πρός ὁ Ἡρώδης ἀγών , ἐν ὅς πολύς διαβάλλω αὐτός οὐδαμοῦ ὁ παροινία οὗτος ἐπιμιμνῄσκομαι , ἐπεί μηδέ γίγνομαι . ὠθισμός μέν γάρ τις αὐτός συμπίπτω , ὡς ἐν δυσχωρία καί στενός , ὁ δέ χείρ οὐδείς παρανομέω , ὥστε οὐ ἄν παρίημι ὁ Δημόστρατος διέρχομαι αὐτός ἐν ὁ πρός ὁ Ἡρώδης δίκη πικρός οὕτως καθάπτω ὁ ἀνήρ , ὡς διαβάλλω αὐτός καί ὁ ἐπαινέω . ἔρχομαι ἐπί ὁ Ἡρώδης καί φόνος δίκη ὧδε συντίθημι · κύω μέν αὐτός ὁ γυνή Ῥήγιλλα ὄγδοος που μείς , ὁ δέ Ἡρώδης οὐ ὑπέρ μέγας Ἀλκιμέδων ἀπελεύθερος προστάσσω τύπτω αὐτός , πλήσσω δέ εἰς ὁ γαστήρ ὁ γυνή ἀποθνῄσκω ἐν ὠμός ὁ τόκος . ἐπί οὗτος ὡς ἀληθής γράφω αὐτός φόνος Βραδούας ὁ ὁ Ῥηγίλλη ἀδελφός εὐδόκιμος εἰμί ἐν ὕπατος καί ὁ σύμβολος ὁ εὐγένεια περιαρτάω ὁ ὑπόδημα , οὗτος δέ εἰμί ἐπισφύριος ἐλεφάντινος μηνοειδής , καί παρέρχομαι εἰς ὁ Ῥωμαῖος βουλευτήριον πιθανός μέν οὐδείς διέρχομαι περί ὁ αἰτία , ὅς ἐπάγω , ἑαυτοῦ δέ ἔπαινος μακρηγορέω περί ὁ γένος , ὅθεν ἐπισκώπτω αὐτός ὁ Ἡρώδης σύ φημί ὁ εὐγένεια ἐν ὁ ἀστράγαλος ἔχω . μεγαλαυχέω δέ ὁ κατήγορος καί ἐπί εὐεργεσία εἷς ὁ ἐν Ἰταλία πόλις μάλα γενναῖος ὁ Ἡρώδης ἐγώ φημί πολύς τοιοῦτος περί ἐμαυτοῦ δίειμι ἄν , εἰ ἐν ἅπας ὁ γῆ κρίνω . συναίρω δέ αὐτός ὁ ἀπολογία πρῶτος μέν ὁ μηδείς προστάσσω τοιοῦτος ἐπί ὁ Ῥήγιλλα , ἔπειτα ὁ ὑπερπενθέω ἀποθνῄσκω · διαβάλλω μέν γάρ καί οὗτος ὡς πλάσμα , ἀλλά ὅμως ἀληθής ἰσχύω , οὐ γάρ ποτέ οὔτε ἄν θέατρον αὐτός ἀνατίθημι τοιοῦτος , οὔτε ἄν δεύτερος κλήρωσις ὁ ὕπατος ἀρχή ἐπί αὐτός ἀναβάλλω μή καθαρός ἔχω ὁ αἰτία , οὔτε ἄν ὁ κόσμος αὐτός εἰς ὁ ἐν Ἐλευσίς ἱερός ἀνατίθημι φέρω φόνος μιαίνω , οὗτος γάρ τιμωρός ὁ φόνος ποιέω εἰμί ὁ θεά μάλα ἤ συγγνώμων . ὁ δέ καί ὁ σχῆμα ὁ οἰκία ἐπί αὐτός ὑπαλλάσσω μελαίνω ὁ ὁ οἶκος ἄνθος παραπέτασμα καί χρῶμα καί λίθος Λέσβιος — κατηφής δέ ὁ λίθος καί μέλας — ὑπέρ ὅς λέγω καί Λούκιος ἀνήρ σοφός εἰς συμβουλία ὁ Ἡρώδης καθίστημι , ὡς οὐ πείθω μεταβάλλω αὐτός διασκώπτομαι . ἄξιος δέ μηδέ οὗτος παρέρχομαι λόγος παρά ὁ σπουδαῖος ἀξιόω ·