flavius-philostratus.vitae-sophistarum 2.1.11
ἦρξε δὲ αὐτῷ τῆς πρὸς τοὺς Κυντιλίους διαφορᾶς , ὡς μὲν οἱ πολλοί φασι , Πυθικὴ πανήγυρις , ἐπειδὴ ἑτεροδόξως τῆς μουσικῆς ἠκροῶντο , ὡς δὲ ἔνιοι , τὰ παισθέντα περὶ αὐτῶν Ἡρώδῃ πρὸς Μάρκον · ὁρῶν γὰρ αὐτοὺς Τρῶας μέν , μεγάλων δὲ ἀξιουμένους παρὰ τοῦ βασιλέως ἐγὼ ἔφη καὶ τὸν Δία μέμφομαι τὸν Ὁμηρικόν , ὅτι τοὺς Τρῶας φιλεῖ . ἡ δὲ ἀληθεστέρα αἰτία ἥδε · τὼ ἄνδρε τούτω , ὁπότε ἄμφω τῆς Ἑλλάδος ἠρχέτην , καλέσαντες ἐς τὴν ἐκκλησίαν Ἀθηναῖοι φωνὰς ἀφῆκαν τυραννουμένων πρὸς τὸν Ἡρώδην ἀποσημαίνοντες καὶ δεόμενοι ἐπὶ πᾶσιν ἐς τὰ βασίλεια ὦτα παραπεμφθῆναι τὰ εἰρημένα . τῶν δὲ Κυντιλίων παθόντων τι πρὸς τὸν δῆμον καὶ ξὺν ὁρμῇ ἀναπεμψάντων ἃ ἤκουσαν , ἐπιβουλεύεσθαι παρʼ αὐτῶν ὁ Ἡρώδης ἔφασκεν ὡς ἀναθολούντων ἐπʼ αὐτὸν τοὺς Ἀθηναίους . μετʼ ἐκείνην γὰρ τὴν ἐκκλησίαν Δημόστρατοι ἀνέφυσαν καὶ Πραξαγόραι καὶ Μαμερτῖνοι καὶ ἕτεροι πλείους ἐς τὸ ἀντίξοον τῷ Ἡρώδῃ πολιτεύοντες . γραψάμενος δὲ αὐτοὺς Ἡρώδης ὡς ἐπισυνιστάντας αὐτῷ τὸν δῆμον ἦγεν ἐπὶ τὴν ἡγεμονίαν , οἱ δὲ ὑπεξῆλθον ἀφανῶς παρὰ τὸν αὐτοκράτορα Μάρκον , θαρροῦντες τῇ τε φύσει τοῦ βασιλέως δημοτικωτέρᾳ οὔσῃ καὶ τῷ καιρῷ · ὧν γὰρ ὑπώπτευσε Λούκιον κοινωνὸν αὐτῷ τῆς ἀρχῆς γενόμενον , οὐδὲ τὸν Ἡρώδην ἠφίει τοῦ μὴ οὐ ξυμμετέχειν αὐτῷ . ὁ μὲν δὴ αὐτοκράτωρ ἐκάθητο ἐς τὰ Παιόνια ἔθνη ὁρμητηρίῳ τῷ Σιρμίῳ χρώμενος , κατέλυον δὲ οἱ μὲν ἀμφὶ τὸν Δημόστρατον περὶ τὰ βασίλεια , παρέχοντος αὐτοῖς ἀγορὰν τοῦ Μάρκου καὶ θαμὰ ἐρωτῶντος , εἴ του δέοιντο . φιλανθρώπως δὲ πρὸς αὐτοὺς ἔχειν αὐτός τε ἑαυτὸν ἐπεπείκει καὶ τῇ γυναικὶ ἐπέπειστο καὶ τῷ θυγατρίῳ ψελλιζομένῳ ἔτι , τοῦτο γὰρ μάλιστα ξὺν πολλοῖς θωπεύμασι περιπῖπτον τοῖς γόνασι τοῦ πατρὸς ἐδεῖτο σῶσαί οἱ τοὺς Ἀθηναίους . ὁ δὲ Ἡρώδης ἐν προαστείῳ ἐσκήνου , ἐν ὧ πύργοι ἐξῳκοδόμηντο καὶ ἡμιπύργια , καὶ δὴ ξυναπεδήμουν αὐτῷ καὶ δίδυμοι κόραι πρὸς ἀκμῇ γάμων θαυμαζόμεναι ἐπὶ τῷ εἴδει , ἃς ἐκνηπιώσας ὁ Ἡρώδης οἰνοχόους ἑαυτῷ καὶ ὀψοποιοὺς ἐπεποίητο θυγάτρια ἐπονομάζων καὶ ὧδε ἀσπαζόμενος — Ἀλκιμέδοντος μὲν δὴ αὗται θυγατέρες , ὁ δὲ Ἀλκιμέδων ἀπελεύθερος τοῦ Ἡρώδου — καθευδούσας δὲ αὐτὰς ἐν ἑνὶ τῶν πύργων , ὃς ἦν ἐχυρώτατος , σκηπτὸς ἐνεχθεὶς νύκτωρ ἀπέκτεινεν . ὑπὸ τούτου δὴ τοῦ πάθους ἔκφρων ὁ Ἡρώδης ἐγένετο καὶ παρῆλθεν ἐς τὸ βασίλειον δικαστήριον οὔτε ἔννους καὶ θανάτου ἐρῶν . παρελθὼν γὰρ καθίστατο ἐς διαβολὰς τοῦ αὐτοκράτορος οὐδὲ σχηματίσας τὸν λόγον , ὡς εἰκὸς ἦν ἄνδρα γεγυμνασμένον τῆς τοιᾶσδε ἰδέας μεταχειρίσασθαι τὴν ἑαυτοῦ χολήν , ἀλλʼ ἀπηγκωνισμένῃ τῇ γλώττῃ καὶ γυμνῇ διετείνετο λέγων ταῦτά μοι ἡ Λουκίου ξενία , ὃν σύ μοι ἔπεμψας · ὅθεν δικάζεις , γυναικί με καὶ τριετεῖ παιδίῳ καταχαριζόμενος . Βασσαίου δὲ τοῦ πεπιστευμένου τὸ ξίφος θάνατον αὐτῷ φήσαντος ὁ Ἡρώδης ὦ λῷστε , ἔφη γέρων ὀλίγα φοβεῖται . ὁ μὲν οὖν Ἡρώδης ἀπῆλθε τοῦ δικαστηρίου εἰπὼν ταῦτα καὶ μετέωρον καταλείψας πολὺ τοῦ ὕδατος , ἡμεῖς δὲ τῶν ἐπιδήλως τῷ Μάρκῳ φιλοσοφηθέντων καὶ τὰ περὶ τὴν δίκην ταύτην ἡγώμεθα · οὐ γὰρ ξυνήγαγε τὰς ὀφρῦς , οὐδὲ ἔτρεψε τὸ ὄμμα , ὃ κἂν διαιτητής τις ἔπαθεν , ἀλλʼ ἐπιστρέψας ἑαυτὸν ἐς τοὺς Ἀθηναίους ἀπολογεῖσθε , ἔφη , ὦ Ἀθηναῖοι , εἰ καὶ μὴ ξυγχωρεῖ Ἡρώδης . καὶ ἀκούων ἀπολογουμένων ἐπὶ πολλοῖς μὲν ἀφανῶς ἤλγησεν , ἀναγιγνωσκομένης δὲ αὐτῷ καὶ Ἀθηναίων ἐκκλησίας , ἐν ᾗ ἐφαίνοντο καθαπτόμενοι τοῦ Ἡρώδου , ὡς τοὺς ἄρχοντας τῆς Ἑλλάδος ὑποποιουμένου πολλῷ τῷ μέλιτι καί που καὶ βεβοηκότες ὢ πικροῦ μέλιτος καὶ πάλιν μακάριοι οἱ ἐν τῷ λοιμῷ ἀποθνήσκοντες οὕτως ἐσείσθη τὴν καρδίαν ὑφʼ ὧν ἤκουσεν , ὡς ἐς δάκρυα φανερὰ ὑπαχθῆναι . τῆς δὲ τῶν Ἀθηναίων ἀπολογίας ἐχούσης κατηγορίαν τοῦ τε Ἡρώδου καὶ τῶν ἀπελευθέρων τὴν ὀργὴν ὁ Μάρκος ἐς τοὺς ἀπελευθέρους ἔτρεψε κολάσει χρησάμενος ὡς οἷόν τε ἐπιεικεῖ , οὕτω γὰρ αὐτὸς χαρακτηρίζει τὴν ἑαυτοῦ κρίσιν , μόνῳ δὲ Ἀλκιμέδοντι τὴν τιμωρίαν ἐπανῆκεν ἀποχρῶσαν εἶναί οἱ φήσας τὴν ἐπὶ τοῖς τέκνοις συμφοράν . ταῦτα μὲν δὴ ὧδε ἐφιλοσοφεῖτο τῷ Μάρκῳ .
Lemmas: ἄρχω δέ αὐτός ὁ πρός ὁ Κυντίλιος διαφορά , ὡς μέν ὁ πολύς φημί , Πυθικός πανήγυρις , ἐπειδή ἑτερόδοξος ὁ μουσική ἀκροάομαι , ὡς δέ ἔνιοι , ὁ παίω περί αὐτός Ἡρώδης πρός Μάρκος · ὁράω γάρ αὐτός Τρώς μέν , μέγας δέ ἀξιόω παρά ὁ βασιλεύς ἐγώ φημί καί ὁ Ζεύς μέμφομαι ὁ Ὁμηρικός , ὅτι ὁ Τρώς φιλέω . ὁ δέ ἀληθής αἰτία ὅδε · ὁ ἀνήρ οὗτος , ὁπότε ἄμφω ὁ Ἑλλάς ἄρχω , καλέω εἰς ὁ ἐκκλησία Ἀθηναῖος φωνή ἀφίημι τυραννεύω πρός ὁ Ἡρώδης ἀποσημαίνω καί δέω ἐπί πᾶς εἰς ὁ βασίλεια οὖς παραπέμπω ὁ λέγω . ὁ δέ Κυντίλιος πάσχω τις πρός ὁ δῆμος καί σύν ὁρμή ἀναπέμπω ὅς ἀκούω , ἐπιβουλεύω παρά αὐτός ὁ Ἡρώδης φάσκω ὡς ἀναθολόω ἐπί αὐτός ὁ Ἀθηναῖος . μετά ἐκεῖνος γάρ ὁ ἐκκλησία Δημόστρατος ἀναφύω καί Πραξαγόρας καί Μαμερτῖνος καί ἕτερος πολύς εἰς ὁ ἀντίξοος ὁ Ἡρώδης πολιτεύω . γράφω δέ αὐτός Ἡρώδης ὡς ἐπισυνίστημι αὐτός ὁ δῆμος ἄγω ἐπί ὁ ἡγεμονία , ὁ δέ ὑπεξέρχομαι ἀφανής παρά ὁ αὐτοκράτωρ Μάρκος , θαρσέω ὁ τε φύσις ὁ βασιλεύς δημοτικός εἰμί καί ὁ καιρός · ὅς γάρ ὑποπτεύω Λούκιος κοινωνός αὐτός ὁ ἀρχή γίγνομαι , οὐδέ ὁ Ἡρώδης ἀφίημι ὁ μή οὐ συμμετέχω αὐτός . ὁ μέν δή αὐτοκράτωρ κάθημαι εἰς ὁ Παιόνιος ἔθνος ὁρμητήριον ὁ Σίρμιον χράω , καταλύω δέ ὁ μέν ἀμφί ὁ Δημόστρατος περί ὁ βασίλεια , παρέχω αὐτός ἀγορά ὁ Μάρκος καί θαμά ἐρωτάω , εἰ τις δέω . φιλάνθρωπος δέ πρός αὐτός ἔχω αὐτός τε ἑαυτοῦ πείθω καί ὁ γυνή πείθω καί ὁ θυγάτριον ψελλίζω ἔτι , οὗτος γάρ μάλα σύν πολύς θώπευμα περιπίπτω ὁ γόνυ ὁ πατήρ δέω σῴζω ἕ ὁ Ἀθηναῖος . ὁ δέ Ἡρώδης ἐν προάστειον σκηνόω , ἐν ὅς πύργος ἐξοικοδομέω καί ἡμιπύργιον , καί δή συναποδημέω αὐτός καί δίδυμος κόρη πρός ἀκμή γάμος θαυμάζω ἐπί ὁ εἶδος , ὅς ἐκνηπιόω ὁ Ἡρώδης οἰνόχοος ἑαυτοῦ καί ὀψοποιός ποιέω θυγάτριον ἐπονομάζω καί ὧδε ἀσπάζομαι — Ἀλκιμέδων μέν δή οὗτος θυγάτηρ , ὁ δέ Ἀλκιμέδων ἀπελεύθερος ὁ Ἡρώδης — καθεύδω δέ αὐτός ἐν εἷς ὁ πύργος , ὅς εἰμί ἐχυρός , σκηπτός φέρω νύκτωρ ἀποκτείνω . ὑπό οὗτος δή ὁ πάθος ἔκφρων ὁ Ἡρώδης γίγνομαι καί παρέρχομαι εἰς ὁ βασίλειος δικαστήριον οὔτε ἔννοος καί θάνατος ἐράω . παρέρχομαι γάρ καθίστημι εἰς διαβολή ὁ αὐτοκράτωρ οὐδέ σχηματίζω ὁ λόγος , ὡς ἔοικα εἰμί ἀνήρ γυμνάζω ὁ τοιόσδε ἰδέα μεταχειρίζω ὁ ἑαυτοῦ χολή , ἀλλά ἀπαγκωνίζω ὁ γλῶσσα καί γυμνός διατείνω λέγω οὗτος ἐγώ ὁ Λούκιος ξενία , ὅς σύ ἐγώ πέμπω · ὅθεν δικάζω , γυνή ἐγώ καί τριετής παιδίον καταχαρίζομαι . Βασσαῖος δέ ὁ πιστεύω ὁ ξίφος θάνατος αὐτός φημί ὁ Ἡρώδης ὦ λωΐων , φημί γέρων ὀλίγος φοβέω . ὁ μέν οὖν Ἡρώδης ἀπέρχομαι ὁ δικαστήριον λέγω οὗτος καί μετέωρος καταλείβω πολύς ὁ ὕδωρ , ἐγώ δέ ὁ ἐπίδηλος ὁ Μάρκος φιλοσοφέω καί ὁ περί ὁ δίκη οὗτος ἡγέομαι · οὐ γάρ συνάγω ὁ ὀφρύς , οὐδέ τρέπω ὁ ὄμμα , ὅς ἄν διαιτητής τις πάσχω , ἀλλά ἐπιστρέφω ἑαυτοῦ εἰς ὁ Ἀθηναῖος ἀπολογέομαι , φημί , ὦ Ἀθηναῖος , εἰ καί μή συγχωρέω Ἡρώδης . καί ἀκούω ἀπολογέομαι ἐπί πολύς μέν ἀφανής ἀλγέω , ἀναγιγνώσκω δέ αὐτός καί Ἀθηναῖος ἐκκλησία , ἐν ὅς φαίνω καθάπτω ὁ Ἡρώδης , ὡς ὁ ἄρχων ὁ Ἑλλάς ὑποποιέω πολύς ὁ μέλι καί που καί βοάω ὦ πικρός μέλι καί πάλιν μακάριος ὁ ἐν ὁ λοιμός ἀποθνῄσκω οὕτως σείω ὁ καρδία ὑπό ὅς ἀκούω , ὡς εἰς δάκρυον φανερός ὑπάγω . ὁ δέ ὁ Ἀθηναῖος ἀπολογία ἔχω κατηγορία ὁ τε Ἡρώδης καί ὁ ἀπελεύθερος ὁ ὀργή ὁ Μάρκος εἰς ὁ ἀπελεύθερος τρέπω κόλασις χράω ὡς οἷος τε ἐπιεικής , οὕτως γάρ αὐτός χαρακτηρίζω ὁ ἑαυτοῦ κρίσις , μόνος δέ Ἀλκιμέδων ὁ τιμωρία ἐπανήκω ἀποχράω εἰμί ἕ φημί ὁ ἐπί ὁ τέκνον συμφορά . οὗτος μέν δή ὧδε φιλοσοφέω ὁ Μάρκος .