flavius-philostratus.vitae-sophistarum 2.1.9
ἦν μὲν γὰρ ἐν τοῖς φανεροῖς σπουδαῖος ὁ ἀνὴρ οὗτος , Μουσωνίῳ δὲ τῷ Τυρίῳ προσφιλοσοφήσας εὐσκόπως εἶχε τῶν ἀποκρίσεων καὶ τὸ ἐπίχαρι σὺν καιρῷ ἐπετήδευεν , ἐπιτηδειότατος δὲ ὢν τῷ Ἡρώδῃ παρῆν αὐτῷ πονήρως διατιθεμένῳ τὸ πένθος καὶ ἐνουθέτει τοιαῦτα λέγων · ὦ Ἡρώδη , πᾶν τὸ ἀποχρῶν μεσότητι ὥρισται , καὶ ὑπὲρ τούτου πολλὰ μὲν ἤκουσα Μουσωνίου διαλεγομένου , πολλὰ δὲ αὐτὸς διείλεγμαι , καὶ σοῦ δὲ ἠκροώμην ἐν Ὀλυμπίᾳ ἐπαινοῦντος αὐτὸ πρὸς τοὺς Ἕλληνας , ὅτε δὴ καὶ τοὺς ποταμοὺς ἐκέλευες μέσους τῆς ὄχθης ῥεῖν . ἀλλὰ μὴν νῦν ποῦ ταῦτα ; σεαυτοῦ γὰρ ἐκπεσὼν ἄξια τοῦ πενθεῖσθαι πράττεις περὶ τῇ δόξῃ κινδυνεύων καὶ πλείω ἕτερα . ὡς δὲ οὐκ ἔπειθεν , ἀπῄει δυσχεράνας . ἰδὼν δὲ παῖδας ἐν κρήνῃ τινὶ τῶν κατὰ τὴν οἰκίαν ῥαφανῖδας πλύνοντας ἤρετο αὐτούς , ὅτου εἴη τὸ δεῖπνον , οἱ δὲ ἔφασαν Ἡρώδῃ εὐτρεπίζειν αὐτὸ . καὶ ὁ Λούκιος ἀδικεῖ ἔφη Ῥήγιλλαν Ἡρώδης λευκὰς ῥαφανῖδας σιτούμενος ἐν μελαίνῃ οἰκίᾳ . ταῦτα ὡς ἤκουσεν ἐσαγγελθέντα ὁ Ἡρώδης ἀφεῖλε τὴν ἀχλὺν τῆς οἰκίας , ὡς μὴ ἄθυρμα γένοιτο ἀνδρῶν σπουδαίων . Λουκίου τούτου κἀκεῖνο θαυμάσιον · ἐσπούδαζε μὲν ὁ αὐτοκράτωρ Μάρκος περὶ Σέξτον τὸν ἐκ Βοιωτίας φιλόσοφον , θαμίζων αὐτῷ καὶ φοιτῶν ἐπὶ θύρας , ἄρτι δὲ ἥκων ἐς τὴν Ῥώμην ὁ Λούκιος ἤρετο τὸν αὐτοκράτορα προιόντα , ποῖ βαδίζοι καὶ ἐφʼ ὅ τι , καὶ ὁ Μάρκος καλὸν ἔφη καὶ γηράσκοντι τὸ μανθάνειν · εἶμι δὴ πρὸς Σέξτον τὸν φιλόσοφον μαθησόμενος , ἃ οὔπω οἶδα . καὶ ὁ Λούκιος ἐξάρας τὴν χεῖρα ἐς τὸν οὐρανὸν ὦ Ζεῦ , ἔφη ὁ Ῥωμαίων βασιλεὺς γηράσκων ἤδη δέλτον ἐξαψάμενος ἐς διδασκάλου φοιτᾷ , ὁ δὲ ἐμὸς βασιλεὺς Ἀλέξανδρος δύο καὶ τριάκοντα ἐτῶν ἀπέθανεν . ἀπόχρη καὶ τὰ εἰρημένα δεῖξαι τὴν ἰδέαν , ἣν ἐφιλοσόφει Λούκιος , ἱκανὰ γάρ που ταῦτα δηλῶδαι τὸν ἄνδρα , καθάπερ τὸν ἀνθοσμίαν τὸ γεῦμα .
Lemmas: εἰμί μέν γάρ ἐν ὁ φανερός σπουδαῖος ὁ ἀνήρ οὗτος , Μουσώνιος δέ ὁ Τύριος προσφιλοσοφέω εὔσκοπος ἔχω ὁ ἀπόκρισις καί ὁ ἐπίχαρις σύν καιρός ἐπιτηδεύω , ἐπιτήδειος δέ εἰμί ὁ Ἡρώδης πάρειμι αὐτός πονηρός διατίθημι ὁ πένθος καί νουθετέω τοιοῦτος λέγω · ὦ Ἡρώδης , πᾶς ὁ ἀποχράω μεσότης ὁρίζω , καί ὑπέρ οὗτος πολύς μέν ἀκούω Μουσώνιος διαλέγω , πολύς δέ αὐτός διαλέγω , καί σύ δέ ἀκροάομαι ἐν Ὀλυμπία ἐπαινέω αὐτός πρός ὁ Ἕλλην , ὅτε δή καί ὁ ποταμός κελεύω μέσος ὁ ὄχθη ῥέω . ἀλλά μήν νῦν ποῦ οὗτος ; σεαυτοῦ γάρ ἐκπίπτω ἄξιος ὁ πενθέω πράσσω περί ὁ δόξα κινδυνεύω καί πολύς ἕτερος . ὡς δέ οὐ πείθω , ἀπέρχομαι δυσχεραίνω . ὁράω δέ παῖς ἐν κρήνη τις ὁ κατά ὁ οἰκία ῥαφανίς πλύνω ἔρομαι αὐτός , ὅστις εἰμί ὁ δεῖπνον , ὁ δέ φημί Ἡρώδης εὐτρεπίζω αὐτός . καί ὁ Λούκιος ἀδικέω φημί Ῥήγιλλα Ἡρώδης λευκός ῥαφανίς σιτέω ἐν μέλας οἰκία . οὗτος ὡς ἀκούω εἰσαγγέλλω ὁ Ἡρώδης ἀφαιρέω ὁ ἀχλύς ὁ οἰκία , ὡς μή ἄθυρμα γίγνομαι ἀνήρ σπουδαῖος . Λούκιος οὗτος ἐκεῖνος θαυμάσιος · σπουδάζω μέν ὁ αὐτοκράτωρ Μάρκος περί Σέξτος ὁ ἐκ Βοιωτία φιλόσοφος , θαμίζω αὐτός καί φοιτάω ἐπί θύρα , ἄρτι δέ ἥκω εἰς ὁ Ῥώμη ὁ Λούκιος ἔρομαι ὁ αὐτοκράτωρ προέρχομαι , ποῖ βαδίζω καί ἐπί ὅς τις , καί ὁ Μάρκος καλός φημί καί γηράσκω ὁ μανθάνω · ἔρχομαι δή πρός Σέξτος ὁ φιλόσοφος μανθάνω , ὅς οὔπω οἶδα . καί ὁ Λούκιος ἐξαίρω ὁ χείρ εἰς ὁ οὐρανός ὦ Ζεύς , φημί ὁ Ῥωμαῖος βασιλεύς γηράσκω ἤδη δέλτος ἐξάπτω εἰς διδάσκαλος φοιτάω , ὁ δέ ἐμός βασιλεύς Ἀλέξανδρος δύο καί τριάκοντα ἔτος ἀποθνῄσκω . ἀποχράω καί ὁ λέγω δείκνυμι ὁ ἰδέα , ὅς φιλοσοφέω Λούκιος , ἱκανός γάρ που οὗτος δηλόω ὁ ἀνήρ , καθά ὁ ἀνθοσμίας ὁ γεῦμα .