flavius-philostratus.vitae-sophistarum 2.1.14
ἑρμηνεύσω καὶ τὴν γλῶτταν τοῦ ἀνδρὸς ἐς χαρακτῆρα ἰὼν τοῦ λόγου · ὡς μὲν δὴ Πολέμωνα καὶ Φαβωρῖνον καὶ Σκοπελιανὸν ἐν διδασκάλοις ἑαυτοῦ ἦγε καὶ ὡς Σεκούνδῳ τῷ Ἀθηναίῳ ἐφοίτησεν , εἰρημένον μοι ἤδη , τοὺς δὲ κριτικοὺς τῶν λόγων Θεαγένει τε τῷ Κνιδίῳ καὶ Μουνατίῳ τῷ ἐκ Τραλλέων συνεγένετο καὶ Ταύρῳ τῷ Τυρίῳ ἐπὶ ταῖς Πλάτωνος δόξαις . ἡ δὲ ἁρμονία τοῦ λόγου ἱκανῶς κεκολασμένη καὶ ἡ δεινότης ὑφέρπουσα μᾶλλον ἢ ἐγκειμένη κρότος τε σὺν ἀφελείᾳ καὶ κριτιάζουσα ἠχὼ καὶ ἔννοιαι οἷαι μὴ ἑτέρῳ ἐνθυμηθῆναι κωμική τε εὐγλωττία οὐκ ἐπέσακτος , ἀλλʼ ἐκ τῶν πραγμάτων , καὶ ἡδὺς ὁ λόγος καὶ πολυσχήματος καὶ εὐσχήμων καὶ σοφῶς ἐξαλλάττων τὸ πνεῦμά τε οὐ σφοδρόν , ἀλλὰ λεῖον καὶ καθεστηκὸς καὶ ἡ ἐπίπαν ἰδέα τοῦ λόγου χρυσοῦ ψῆγμα ποταμῷ ἀργυροδίνῃ ὑπαυγάζον . προσέκειτο μὲν γὰρ πᾶσι τοῖς παλαιοῖς , τῷ δὲ Κριτίᾳ καὶ προσετετήκει καὶ παρήγαγεν αὐτὸν ἐς ἤθη Ἑλλήνων τέως ἀμελούμενον καὶ περιορώμενον . βοώσης δὲ ἐπʼ αὐτῷ τῆς Ἑλλάδος καὶ καλούσης αὐτὸν ἕνα τῶν δέκα οὐχ ἡττήθη τοῦ ἐπαίνου μεγάλου δοκοῦντος , ἀλλʼ ἀστειότατα πρὸς τοὺς ἐπαινέσαντας Ἀνδοκίδου μὲν ἔφη βελτίων εἰμί . εὐμαθέστατος δὲ ἀνθρώπων γενόμενος οὐδὲ τοῦ μοχθεῖν ἠμέλησεν , ἀλλὰ καὶ παρὰ πότον ἐσπούδαζε καὶ νύκτωρ ἐν τοῖς διαλείμμασι τῶν ὕπνων , ὅθεν ἐκάλουν αὐτὸν σιτευτὸν ῥήτορα οἱ ὀλίγωροί τε καὶ λεπτοί . ἄλλος μὲν οὖν ἄλλο ἀγαθὸς καὶ ἄλλος ἐν ἄλλῳ βελτίων ἑτέρου , ὁ μὲν γὰρ σχεδιάσαι θαυμάσιος , ὁ δὲ ἐκπονῆσαι λόγον , ὁ δὲ τὰ ξύμπαντα ἄριστα τῶν σοφιστῶν διέθετο καὶ τὸ παθητικὸν οὐκ ἐκ τῆς τραγῳδίας μόνον , ἀλλὰ κἀκ τῶν ἀνθρωπίνων συνελέξατο . ἐπιστολαὶ δὲ πλεῖσται Ἡρώδου καὶ διαλέξεις καὶ ἐφημερίδες ἐγχειρίδιά τε καὶ καίρια τὴν ἀρχαίαν πολυμάθειαν ἐν βραχεῖ ἀπηνθισμένα . οἱ δὲ προφέροντες αὐτῷ νέῳ ἔτι τὸ λόγου τινὸς ἐν Παιονίᾳ ἐκπεσεῖν ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτορος ἠγνοηκέναι μοι δοκοῦσιν , ὅτι καὶ Δημοσθένης ἐπὶ Φιλίππου λέγων ταὐτὸν ἔπαθεν · κἀκεῖνος μὲν ἥκων Ἀθήναζε τιμὰς προσῄτει καὶ στεφάνους ἀπολωλυίας Ἀθηναίοις Ἀμφιπόλεως , Ἡρώδης δέ , ἐπεὶ τοῦτο ἔπαθεν , ἐπὶ τὸν Ἴστρον ἦλθεν ὡς ῥίψων ἑαυτὸν , τοσοῦτον γὰρ αὐτῷ περιῆν τοῦ ἐν λόγοις βούλεσθαι ὀνομαστῷ εἶναι , ὡς θανάτου τιμᾶσθαι τὸ σφαλῆναι .
Lemmas: ἑρμηνεύω καί ὁ γλῶσσα ὁ ἀνήρ εἰς χαρακτήρ ἔρχομαι ὁ λόγος · ὡς μέν δή Πολέμων καί Φαβωρῖνος καί Σκοπελιανός ἐν διδάσκαλος ἑαυτοῦ ἄγω καί ὡς Σεκοῦνδος ὁ Ἀθηναῖος φοιτάω , λέγω ἐγώ ἤδη , ὁ δέ κριτικός ὁ λόγος Θεαγένης τε ὁ Κνίδιος καί Μουνάτιος ὁ ἐκ Τράλλεις συγγίγνομαι καί Ταῦρος ὁ Τύριος ἐπί ὁ Πλάτων δόξα . ὁ δέ ἁρμονία ὁ λόγος ἱκανός κολάζω καί ὁ δεινότης ὑφέρπω μάλα ἤ ἔγκειμαι κρότος τε σύν ἀφέλεια καί κριτιάζω ἠχώ καί ἔννοια οἷος μή ἕτερος ἐνθυμέομαι κωμικός τε εὐγλωσσία οὐ ἐπέσακτος , ἀλλά ἐκ ὁ πρᾶγμα , καί ἡδύς ὁ λόγος καί πολυσχήματος καί εὐσχήμων καί σοφός ἐξαλλάσσω ὁ πνεῦμα τε οὐ σφοδρός , ἀλλά λεῖος καί καθίστημι καί ὁ ἐπίπαν ἰδέα ὁ λόγος χρυσός ψῆγμα ποταμός ἀργυροδίνης ὑπαυγάζω . πρόσκειμαι μέν γάρ πᾶς ὁ παλαιός , ὁ δέ Κριτίας καί προστήκομαι καί παράγω αὐτός εἰς ἦθος Ἕλλην τέως ἀμελέω καί περιοράω . βοάω δέ ἐπί αὐτός ὁ Ἑλλάς καί καλέω αὐτός εἷς ὁ δέκα οὐ ἡσσάομαι ὁ ἔπαινος μέγας δοκέω , ἀλλά ἀστεῖος πρός ὁ ἐπαινέω Ἀνδοκίδης μέν φημί ἀγαθός εἰμί . εὐμαθής δέ ἄνθρωπος γίγνομαι οὐδέ ὁ μοχθέω ἀμελέω , ἀλλά καί παρά πότος σπουδάζω καί νύκτωρ ἐν ὁ διάλειμμα ὁ ὕπνος , ὅθεν καλέω αὐτός σιτευτός ῥήτωρ ὁ ὀλίγωρος τε καί λεπτός . ἄλλος μέν οὖν ἄλλος ἀγαθός καί ἄλλος ἐν ἄλλος ἀγαθός ἕτερος , ὁ μέν γάρ σχεδιάζω θαυμάσιος , ὁ δέ ἐκπονέω λόγος , ὁ δέ ὁ σύμπας ἀγαθός ὁ σοφιστής διατίθημι καί ὁ παθητικός οὐ ἐκ ὁ τραγῳδία μόνος , ἀλλά ἐκ ὁ ἀνθρώπινος συλλέγω . ἐπιστολή δέ πολύς Ἡρώδης καί διάλεξις καί ἐφημερίς ἐγχειρίδιον τε καί καίριος ὁ ἀρχαῖος πολυμάθεια ἐν βραχύς ἀπανθίζω . ὁ δέ προφέρω αὐτός νέος ἔτι ὁ λόγος τις ἐν Παιονία ἐκπίπτω ἐπί ὁ αὐτοκράτωρ ἀγνοέω ἐγώ δοκέω , ὅτι καί Δημοσθένης ἐπί Φίλιππος λέγω αὐτός πάσχω · ἐκεῖνος μέν ἥκω Ἀθήναζε τιμή προσαιτέω καί στέφανος ἀπόλλυμι Ἀθηναῖος Ἀμφίπολις , Ἡρώδης δέ , ἐπεί οὗτος πάσχω , ἐπί ὁ Ἴστρος ἔρχομαι ὡς ῥίπτω ἑαυτοῦ , τοσοῦτος γάρ αὐτός περίειμι ὁ ἐν λόγος βούλομαι ὀνομαστός εἰμί , ὡς θάνατος τιμάω ὁ σφάλλω .