flavius-philostratus.vitae-sophistarum 2.1.10
τὸ μὲν δὴ ἐπὶ Ῥηγίλλῃ πένθος ὧδε ἐσβέσθη , τὸ δὲ ἐπὶ Παναθηναίδι τῇ θυγατρὶ Ἀθηναῖοι ἐπράυναν ἐν ἄστει τε αὐτὴν θάψαντες καὶ ψηφισάμενοι τὴν ἡμέραν , ἐφʼ ἧς ἀπέθανεν , ἐξαιρεῖν τοῦ ἔτους . ἀποθανούσης δὲ αὐτῷ καὶ τῆς ἄλλης θυγατρός , ἣν ﻿ Ἐλπινίκην ὠνόμαζεν , ἔκειτο μὲν ἐν τῷ δαπέδῳ τὴν γῆν παίων καὶ βοῶν τί σοι , θύγατερ , καθαγίσω ; τί σοι ξυνθάψω ; παρατυχὼν δὲ αὐτῷ Σέξτος ὁ φιλόσοφος μεγάλα ἔφη τῇ θυγατρὶ δώσεις ἐγκρατῶς αὐτὴν πενθήσας . ἐπένθει δὲ ταῖς ὑπερβολαῖς ταύταις τὰς θυγατέρας , ἐπειδὴ Ἀττικὸν τὸν υἱὸν ἐν ὀργῇ εἶχεν . διεβέβλητο δὲ πρὸς αὐτὸν ὡς ἠλιθιώδη καὶ δυσγράμματον καὶ παχὺν τὴν μνήμην · τὰ γοῦν πρῶτα γράμματα παραλαβεῖν μὴ δυνηθέντος ἦλθεν ἐς ἐπίνοιαν τῷ Ἡρώδῃ ξυντρέφειν αὐτῷ τέτταρας παῖδας καὶ εἴκοσιν ἰσήλικας ὠνομασμένους ἀπὸ τῶν γραμμάτων , ἵνα ἐν τοῖς τῶν παίδων ὀνόμασι τὰ γράμματα ἐξ ἀνάγκης αὐτῷ μελετῷτο . ἑώρα δὲ αὐτὸν καὶ μεθυστικὸν καὶ ἀνοήτως ἐρῶντα , ὅθεν ζῶν μὲν ἐπεχρησμῴδει τῇ ἑαυτοῦ οὐσίᾳ ἐκεῖνο τὸ ἔπος · εἷς δʼ ἔτι που μωρὸς καταλείπεται εὐρέι οἴκῳ , τελευτῶν δὲ τὰ μὲν μητρῷα αὐτῷ ἀπέδωκεν , ἐς ἑτέρους δὲ κληρονόμους τὸν ἑαυτοῦ οἶκον μετέστησεν . ἀλλʼ Ἀθηναίοις ἀπάνθρωπα ἐδόκει ταῦτα οὐκ ἐνθυμουμένοις τὸν Ἀχιλλέα καὶ τὸν Πολυδεύκην καὶ τὸν Μέμνονα , οὓς ἴσα γνησίοις ἐπένθησε τροφίμους ὄντας , ἐπειδὴ καλοὶ μάλιστα καὶ ἀγαθοὶ ἦσαν γενναῖοί τε καὶ φιλομαθεῖς καὶ τῇ παρʼ αὐτῷ τροφῇ πρέποντες . εἰκόνας γοῦν ἀνετίθει σφῶν θηρώντων καὶ τεθηρακότων καὶ θηρασόντων τὰς μὲν ἐν δρυμοῖς , τὰς δὲ ἐπʼ ἀγροῖς , τὰς δὲ πρὸς πηγαῖς , τὰς δὲ ὑπὸ σκιαῖς πλατάνων , οὐκ ἀφανῶς , ἀλλὰ ξὺν ἀραῖς τοῦ περικόψοντος ἢ κινήσοντος , οὓς οὐκ ἂν ἐπὶ τοσοῦτον ἦρεν , εἰ μὴ ἐπαίνων ἀξίους ἐγίγνωσκεν . Κυντιλίων δέ , ὁπότε ἦρχον τῆς Ἑλλάδος , αἰτιωμένων αὐτὸν ἐπὶ ταῖς τῶν μειρακίων τούτων εἰκόσιν ὡς περιτταῖς τί δὲ ὑμῖν ἔφη διενήνοχεν , εἰ ἐγὼ τοῖς ἐμοῖς ἐμπαίζω λιθαρίοις ;
Lemmas: ὁ μέν δή ἐπί Ῥηγίλλη πένθος ὧδε σβέννυμι , ὁ δέ ἐπί Παναθηναΐς ὁ θυγάτηρ Ἀθηναῖος πραύνω ἐν ἄστυ τε αὐτός θάπτω καί ψηφίζω ὁ ἡμέρα , ἐπί ὅς ἀποθνῄσκω , ἐξαιρέω ὁ ἔτος . ἀποθνῄσκω δέ αὐτός καί ὁ ἄλλος θυγάτηρ , ὅς ﻿ Ἐλπινίκη ὀνομάζω , κεῖμαι μέν ἐν ὁ δάπεδον ὁ γῆ παίω καί βοάω τίς σύ , θυγάτηρ , καθαγίζω ; τίς σύ συνθάπτω ; παρατυγχάνω δέ αὐτός Σέξτος ὁ φιλόσοφος μέγας φημί ὁ θυγάτηρ δίδωμι ἐγκρατής αὐτός πενθέω . πενθέω δέ ὁ ὑπερβολή οὗτος ὁ θυγάτηρ , ἐπειδή Ἀττικός ὁ υἱός ἐν ὀργή ἔχω . διαβάλλω δέ πρός αὐτός ὡς ἠλιθιώδης καί δυσγράμματος καί παχύς ὁ μνήμη · ὁ γοῦν πρῶτος γράμμα παραλαμβάνω μή δύναμαι ἔρχομαι εἰς ἐπίνοια ὁ Ἡρώδης συντρέφω αὐτός τέσσαρες παῖς καί εἴκοσι ἰσῆλιξ ὀνομάζω ἀπό ὁ γράμμα , ἵνα ἐν ὁ ὁ παῖς ὄνομα ὁ γράμμα ἐκ ἀνάγκη αὐτός μελετάω . ὁράω δέ αὐτός καί μεθυστικός καί ἀνόητος ἐράω , ὅθεν ζάω μέν ἐπιχρησμῳδέω ὁ ἑαυτοῦ οὐσία ἐκεῖνος ὁ ἔπος · εἷς δέ ἔτι που μωρός καταλείπω εὐρύς οἶκος , τελευτάω δέ ὁ μέν μητρῷος αὐτός ἀποδίδωμι , εἰς ἕτερος δέ κληρονόμος ὁ ἑαυτοῦ οἶκος μεθίστημι . ἀλλά Ἀθηναῖος ἀπάνθρωπος δοκέω οὗτος οὐ ἐνθυμέομαι ὁ Ἀχιλλεύς καί ὁ Πολυδεύκης καί ὁ Μέμνων , ὅς ἴσος γνήσιος πενθέω τρόφιμος εἰμί , ἐπειδή καλός μάλα καί ἀγαθός εἰμί γενναῖος τε καί φιλομαθής καί ὁ παρά αὐτός τροφή πρέπω . εἰκών γοῦν ἀνατίθημι σφεῖς θηράω καί θηράω καί θηράω ὁ μέν ἐν δρυμός , ὁ δέ ἐπί ἀγρός , ὁ δέ πρός πηγή , ὁ δέ ὑπό σκιά πλάτανος , οὐ ἀφανής , ἀλλά σύν ἀρή ὁ περικόπτω ἤ κινέω , ὅς οὐ ἄν ἐπί τοσοῦτος ἀείρω , εἰ μή ἔπαινος ἄξιος γιγνώσκω . Κυντίλιος δέ , ὁπότε ἄρχω ὁ Ἑλλάς , αἰτιάομαι αὐτός ἐπί ὁ ὁ μειράκιον οὗτος εἰκών ὡς περισσός τίς δέ σύ φημί διαφέρω , εἰ ἐγώ ὁ ἐμός ἐμπαίζω λιθάριον ;