flavius-philostratus.vitae-sophistarum 2.10.1
Ἀδριανὸν δὲ τὸν Φοίνικα Τύρος μὲν ἤνεγκεν , Ἀθῆναι δὲ ἤσκησαν . ὡς γὰρ τῶν ἐμαυτοῦ διδασκάλων ἤκουον , ἀφίκετο μὲν ἐς αὐτὰς κατὰ Ἡρώδην , φύσεως δὲ ἰσχὺν σοφιστικωτάτην ἐνδεικνύμενος καὶ οὐκ ἄδηλος ὢν ὡς ἐπὶ μέγα ἥξοι · ἐφοίτησε μὲν γὰρ τῷ Ἡρώδῃ ὀκτὼ καὶ δέκα ἴσως γεγονὼς ἔτη καὶ ταχέως ἀξιωθείς , ὧν Σκέπτος τε καὶ Ἀμφικλῆς ἠξιοῦντο , ἐνεγράφη καὶ τῇ τοῦ Κλεψυδρίου ἀκροάσει . τὸ δὲ Κλεψύδριον ὧδε εἶχεν · τῶν τοῦ Ἡρώδου ἀκροατῶν δέκα οἱ ἀρετῆς ἀξιούμενοι ἐπεσιτίζοντο τῇ ἐς πάντας ἀκροάσει κλεψύδραν ξυμμεμετρημένην ἐς ἑκατὸν ἔπη , ἃ διῄει ἀποτάδην ὁ Ἡρώδης παρῃτημένος τὸν ἐκ τῶν ἀκροατῶν ἔπαινον καὶ μόνου γεγονὼς τοῦ λέγειν . παραδεδωκότος δὲ αὐτοῦ τοῖς γνωρίμοις τὸ μηδὲ τὸν τοῦ πότου καιρὸν ἀνιέναι , ἀλλὰ κἀκεῖ τι ἐπισπουδάζειν τῷ οἴνῳ ξυνέπινε μὲν ὁ Ἀδριανὸς τοῖς ἀπὸ τῆς κλεψύδρας ὡς κοινωνὸς μεγάλου ἀπορρήτου , λόγου δὲ αὐτοῖς περὶ τῆς ἑκάστου τῶν σοφιστῶν ἰδέας προβαίνοντος παρελθὼν ἐς μέσους ὁ Ἀδριανὸς ἐγὼ ἔφη ὑπογράψω τοὺς χαρακτῆρας οὐ κομματίων ἀπομνημονεύων ἢ νοιδίων ἢ κώλων ἢ ῥυθμῶν , ἀλλʼ ἐς μίμησιν ἐμαυτὸν καθιστὰς καὶ τὰς ἁπάντων ἰδέας ἀποσχεδιάζων σὺν εὐροίᾳ καὶ ἐφιεὶς τῇ γλώττῃ . παραλιπόντος δὲ αὐτοῦ τὸν Ἡρώδην ὁ μὲν Ἀμφικλῆς ἤρετο τοῦ χάριν τὸν διδάσκαλον αὐτῶν παρέλθοι αὐτός τε ἐρῶν τῆς ἰδέας ἐκείνους τε ἰδὼν ἐρῶντας ὅτι ἔφη οὗτοι μὲν οἷοι καὶ μεθύοντι παραδοῦναι μίμησιν , Ἡρώδην δὲ τὸν βασιλέα τῶν λόγων ἀγαπητὸν ἢν ἄοινός τε καὶ νήφων ὑποκρίνωμαι . ταῦτα ἀπαγγελθέντα τῷ Ἡρώδῃ διέχεεν αὐτὸν ὄντα καὶ ἄλλως ἥττω εὐδοξίας . ἐπήγγειλε δὲ τῷ Ἡρώδῃ καὶ ἀκρόασιν σχεδίου λόγου νεάζων ἔτι , καὶ ὁ Ἡρώδης ﻿ οὐχ ὡς διαβάλλουσί τινες , βασκαίνων τε καὶ τωθάζων , ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ διακειμένου τε καὶ ἵλεω ἀκροασάμενος ἐπέρρωσε τὸν νεανίαν εἰπὼν ἐπὶ πᾶσιν κολοσσοῦ ταῦτα μεγάλα σπαράγματʼ ἂν εἴη , ἅμα μὲν διορθούμενος αὐτὸν ὡς ὑφʼ ἡλικίας διεσπασμένον τε καὶ μὴ ξυγκείμενον , ἅμα δὲ ἐπαινῶν ὡς μεγαλόφωνόν τε καὶ μεγαλογνώμονα . καὶ λόγον τῷ Ἡρώδῃ ἀποθανόντι ἐπεφθέγξατο ἐπάξιον τοῦ ἀνδρός , ὡς ἐς δάκρυα ἐκκληθῆναι τοὺς Ἀθηναίους ἐν τῇ τοῦ λόγου ἀκροάσει .
Lemmas: Ἀδριανός δέ ὁ Φοῖνιξ Τύρος μέν φέρω , Ἀθῆναι δέ ἀσκέω . ὡς γάρ ὁ ἐμαυτοῦ διδάσκαλος ἀκούω , ἀφικνέομαι μέν εἰς αὐτός κατά Ἡρώδης , φύσις δέ ἰσχύς σοφιστικός ἐνδείκνυμι καί οὐ ἄδηλος εἰμί ὡς ἐπί μέγας ἥκω · φοιτάω μέν γάρ ὁ Ἡρώδης ὀκτώ καί δέκα ἴσως γίγνομαι ἔτος καί ταχύς ἀξιόω , ὅς Σκέπτος τε καί Ἀμφικλῆς ἀξιόω , ἐγγράφω καί ὁ ὁ Κλεψύδριος ἀκρόασις . ὁ δέ Κλεψύδριον ὧδε ἔχω · ὁ ὁ Ἡρώδης ἀκροατής δέκα ὁ ἀρετή ἀξιόω ἐπισιτίζομαι ὁ εἰς πᾶς ἀκρόασις κλεψύδρα συμμετρέω εἰς ἑκατόν ἔπος , ὅς διέρχομαι ἀποτάδην ὁ Ἡρώδης παραιτέομαι ὁ ἐκ ὁ ἀκροατής ἔπαινος καί μόνος γίγνομαι ὁ λέγω . παραδίδωμι δέ αὐτός ὁ γνώριμος ὁ μηδέ ὁ ὁ πότος καιρός ἀνίημι , ἀλλά ἐκεῖ τις ἐπισπουδάζω ὁ οἶνος συμπίνω μέν ὁ Ἀδριανός ὁ ἀπό ὁ κλεψύδρα ὡς κοινωνός μέγας ἀπόρρητος , λόγος δέ αὐτός περί ὁ ἕκαστος ὁ σοφιστής ἰδέα προβαίνω παρέρχομαι εἰς μέσος ὁ Ἀδριανός ἐγώ φημί ὑπογράφω ὁ χαρακτήρ οὐ κομμάτιον ἀπομνημονεύω ἤ νοίδιον ἤ κῶλον ἤ ῥυθμός , ἀλλά εἰς μίμησις ἐμαυτοῦ καθίστημι καί ὁ ἅπας ἰδέα ἀποσχεδιάζω σύν εὔροια καί ἐφίημι ὁ γλῶσσα . παραλείπω δέ αὐτός ὁ Ἡρώδης ὁ μέν Ἀμφικλῆς ἔρομαι ὁ χάριν ὁ διδάσκαλος αὐτός παρέρχομαι αὐτός τε ἐράω ὁ ἰδέα ἐκεῖνος τε ὁράω ἐράω ὅτι φημί οὗτος μέν οἷος καί μεθύω παραδίδωμι μίμησις , Ἡρώδης δέ ὁ βασιλεύς ὁ λόγος ἀγαπητός ἐάν ἄοινος τε καί νήφω ὑποκρίνομαι . οὗτος ἀπαγγέλλω ὁ Ἡρώδης διαχέω αὐτός εἰμί καί ἄλλος ἥσσων εὐδοξία . ἐπαγγέλλω δέ ὁ Ἡρώδης καί ἀκρόασις σχέδιος λόγος νεάζω ἔτι , καί ὁ Ἡρώδης ﻿ οὐ ὡς διαβάλλω τις , βασκαίνω τε καί τωθάζω , ἀλλά ἀπό ὁ διάκειμαι τε καί ἵλαος ἀκροάομαι ἐπιρρώννυμι ὁ νεανίας λέγω ἐπί πᾶς κολοσσός οὗτος μέγας σπάραγμα ἄν εἰμί , ἅμα μέν διορθόω αὐτός ὡς ὑπό ἡλικία διασπάω τε καί μή σύγκειμαι , ἅμα δέ ἐπαινέω ὡς μεγαλόφωνος τε καί μεγαλογνώμων . καί λόγος ὁ Ἡρώδης ἀποθνῄσκω ἐπιφθέγγομαι ἐπάξιος ὁ ἀνήρ , ὡς εἰς δάκρυον ἐκκαλέω ὁ Ἀθηναῖος ἐν ὁ ὁ λόγος ἀκρόασις .