flavius-philostratus.vitae-sophistarum 1.22.4
Μηδʼ ἐκεῖνα παρείσθω μοι Ἀρισταίου γε ἠκροαμένῳ αὐτὰ πρεσβυτάτου τῶν κατʼ ἐμὲ Ἑλλήνων καὶ πλεῖστα ὑπὲρ σοφιστῶν εἰδότος · ἐγήρασκε μὲν ὁ Διονύσιος ἐν δόξῃ λαμπρᾷ , παρῄει δʼ ἐς ἀκμὴν ὁ Πολέμων οὔπω γιγνωσκόμενος τῷ Διονυσίῳ καὶ ἐπεδήμει ταῖς Σάρδεσι ἀγορεύων δίκην ἐν τοῖς ἑκατὸν ἀνδράσιν , ὑφʼ ὧν ἐδικαιοῦτο ἡ Λυδία . ἑσπέρας οὖν ἐς τὰς Σάρδεις ἥκων ὁ Διονύσιος ἤρετο Δωρίωνα τὸν κριτικὸν ξένον ἑαυτοῦ · εἰπέ μοι , ἔφη ὦ Δωρίων , τί Πολέμων ἐνταῦθα ; καὶ ὁ Δωρίων ἀνὴρ ἔφη πλουσιώτατος τῶν ἐν Λυδίᾳ κινδυνεύων περὶ τῆς οὐσίας ἄγει συνήγορον τὸν Πολέμωνα ἀπὸ τῆς Σμύρνης πείσας διταλάντῳ μισθῷ , καὶ ἀγωνιεῖται τὴν δίκην αὔριον . καὶ ὁ Διονύσιος οἷον ἔφη ἕρμαιον εἴρηκας , εἰ καὶ ἀκοῦσαί μοι ἔσται Πολέμωνος οὔπω ἐς πεῖραν αὐτοῦ ἀφιγμένῳ . ἔοικεν εἶπεν ὁ Δωρίων στρέφειν σε ὁ νεανίας ἐς ὄνομα ἤδη προβαίνων μέγα . καὶ καθεύδειν γε οὐκ ἐᾷ , μὰ τὴν Ἀθηνᾶν , ἦ δʼ ὁ Διονύσιος ἀλλʼ ἐς πήδησιν ἄγει τὴν καρδίαν καὶ τὴν γνώμην ἐνθυμουμένῳ , ὡς πολλοὶ οἱ ἐπαινέται αὐτοῦ , καὶ τοῖς μὲν δωδεκάκρουνος δοκεῖ τὸ στόμα , οἱ δὲ καὶ πήχεσι διαμετροῦσιν αὐτοῦ τὴν γλῶτταν , ὥσπερ τὰς τοῦ Νείλου ἀναβάσεις . σὺ δʼ αὖ ταύτην ἰάσαιό μοι τὴν φροντίδα εἰπών , τί μὲν πλέον , τί δὲ ἧττον ἐν ἐμοί τε κἀκείνῳ καθεώρακας . καὶ ὁ Δωρίων μάλα σωφρόνως αὐτός , εἶπεν ὦ Διονύσιε , σεαυτῷ τε κἀκείνῳ δικάσεις ἄμεινον , σὺ γὰρ ὑπὸ σοφίας οἷος σαυτόν τε γιγνώσκειν , ἕτερόν τε μὴ ἀγνοῆσαι . ἤκουσεν ὁ Διονύσιος ἀγωνιζομένου τὴν δίκην καὶ ἀπιὼν τοῦ δικαστηρίου ἰσχὺν ἔφη ὁ ἀθλητὴς ἔχει , ἀλλʼ οὐκ ἐκ παλαίστρας . ταῦτα ὡς ἤκουσεν ὁ Πολέμων , ἦλθε μὲν ἐπὶ θύρας τοῦ Διονυσίου μελέτην αὐτῷ ἐπαγγέλλων , ἀφικομένου δὲ διαπρεπῶς ἀγωνιζόμενος προσῆλθε τῷ Διονυσίῳ καὶ ἀντερείσας τὸν ὦμον , ὥσπερ οἱ τῆς σταδιαίας πάλης ἐμβιβάζοντες , μάλα ἀστείως ἐπετώθασεν εἰπὼν ἦσάν ποτʼ , ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι . ἀνδρῶν μὲν οὖν ἐπιφανῶν πᾶσα γῆ τάφος , Διονυσίῳ δὲ σῆμα ἐν τῇ ἐπιφανεστάτῃ Ἐφέσῳ , τέθαπται γὰρ ἐν τῇ ἀγορᾷ κατὰ τὸ κυριώτατον τῆς Ἐφέσου , ἐν ᾗ κατεβίω παιδεύσας τὸν πρῶτον βίον ἐν τῇ Λέσβῳ .
Lemmas: μηδέ ἐκεῖνος παρίημι ἐγώ Ἀρισταῖος γε ἀκροάομαι αὐτός πρέσβυς ὁ κατά ἐγώ Ἕλλην καί πολύς ὑπέρ σοφιστής οἶδα · γηράσκω μέν ὁ Διονύσιος ἐν δόξα λαμπρός , παρέρχομαι δέ εἰς ἀκμή ὁ Πολέμων οὔπω γιγνώσκω ὁ Διονύσιος καί ἐπιδημέω ὁ Σάρδεις ἀγορεύω δίκη ἐν ὁ ἑκατόν ἀνήρ , ὑπό ὅς δικαιόω ὁ Λυδία . ἑσπέρα οὖν εἰς ὁ Σάρδεις ἥκω ὁ Διονύσιος ἔρομαι Δωρίων ὁ κριτικός ξένος ἑαυτοῦ · λέγω ἐγώ , φημί ὦ Δώριος , τίς Πολέμων ἐνταῦθα ; καί ὁ Δώριος ἀνήρ φημί πλούσιος ὁ ἐν Λυδία κινδυνεύω περί ὁ οὐσία ἄγω συνήγορος ὁ Πολέμων ἀπό ὁ Σμύρνα πείθω διτάλαντος μισθός , καί ἀγωνίζομαι ὁ δίκη αὔριον . καί ὁ Διονύσιος οἷος φημί ἕρμαιον λέγω , εἰ καί ἀκούω ἐγώ εἰμί Πολέμων οὔπω εἰς πεῖρα αὐτός ἀφικνέομαι . ἔοικα λέγω ὁ Δώριος στρέφω σύ ὁ νεανίας εἰς ὄνομα ἤδη προβαίνω μέγας . καί καθεύδω γε οὐ ἐάω , μά ὁ Ἀθήνη , ἠμί δέ ὁ Διονύσιος ἀλλά εἰς πήδησις ἄγω ὁ καρδία καί ὁ γνώμη ἐνθυμέομαι , ὡς πολύς ὁ ἐπαινέτης αὐτός , καί ὁ μέν δωδεκάκρουνος δοκέω ὁ στόμα , ὁ δέ καί πῆχυς διαμετρέω αὐτός ὁ γλῶσσα , ὥσπερ ὁ ὁ Νεῖλος ἀνάβασις . σύ δέ αὖ οὗτος ἰάομαι ἐγώ ὁ φροντίς λέγω , τίς μέν πολύς , τίς δέ ἥσσων ἐν ἐγώ τε ἐκεῖνος καθοράω . καί ὁ Δώριος μάλα σώφρων αὐτός , λέγω ὦ Διονύσιος , σεαυτοῦ τε ἐκεῖνος δικάζω ἀγαθός , σύ γάρ ὑπό σοφία οἷος σεαυτοῦ τε γιγνώσκω , ἕτερος τε μή ἀγνοέω . ἀκούω ὁ Διονύσιος ἀγωνίζομαι ὁ δίκη καί ἀπέρχομαι ὁ δικαστήριον ἰσχύς φημί ὁ ἀθλητής ἔχω , ἀλλά οὐ ἐκ παλαίστρα . οὗτος ὡς ἀκούω ὁ Πολέμων , ἔρχομαι μέν ἐπί θύρα ὁ Διονύσιος μελέτη αὐτός ἐπαγγέλλω , ἀφικνέομαι δέ διαπρεπής ἀγωνίζομαι προσέρχομαι ὁ Διονύσιος καί ἀντερείδω ὁ ὦμος , ὥσπερ ὁ ὁ σταδιαῖος πάλα ἐμβιβάζω , μάλα ἀστεῖος ἐπιτωθάζω λέγω εἰμί ποτέ , εἰμί ἄλκιμος Μιλήσιος . ἀνήρ μέν οὖν ἐπιφανής πᾶς γῆ τάφος , Διονύσιος δέ σῆμα ἐν ὁ ἐπιφανής Ἔφεσος , θάπτω γάρ ἐν ὁ ἀγορά κατά ὁ κύριος ὁ Ἔφεσος , ἐν ὅς καταβιόω παιδεύω ὁ πρῶτος βίος ἐν ὁ Λέσβος .