flavius-philostratus.vita-apollonii 1.20
παριόντας δὲ αὐτοὺς ἐς τὴν μέσην τῶν ποταμῶν ὁ τελώνης ὁ ἐπιβεβλημένος τῷ Ζεύγματι πρὸς τὸ πινάκιον ἦγε καὶ ἠρώτα , ὅ τι ἀπάγοιεν , ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἀπάγω ἔφη σωφροσύνην δικαιοσύνην ἀρετὴν ἐγκράτειαν ἀνδρείαν ἄσκησιν , πολλὰ καὶ οὕτω θήλεα εἴρας ὀνόματα . ὁ δʼ ἤδη βλέπων τὸ ἑαυτοῦ κέρδος ἀπόγραψαι οὖν ἔφη τὰς δούλας . ὁ δὲ οὐκ ἔξεστιν , εἶπεν οὐ γὰρ δούλας ἀπάγω ταύτας , ἀλλὰ δεσποίνας . τὴν δὲ τῶν ποταμῶν μέσην ὁ Τίγρις ἀποφαίνει καὶ ὁ Εὐφράτης ῥέοντες μὲν ἐξ Ἀρμενίας καὶ Ταύρου λήγοντος , περιβάλλοντες δὲ ἤπειρον , ἐν ᾗ καὶ πόλεις μέν , τὸ δὲ πλεῖστον κῶμαι , ἔθνη τε Ἀρμένια καὶ Ἀράβια , ἃ ξυγκλέίσαντες οἱ ποταμοὶ ἔχουσιν , ὧν καὶ νομάδες οἱ πολλοὶ στείχουσιν , οὕτω τι νησιώτας ἑαυτοὺς νομίζοντες , ὡς ἐπὶ θάλαττάν τε καταβαίνειν φάσκειν , ὅτʼ ἐπὶ τοὺς ποταμοὺς βαδίζοιεν , ὅρον τε ποιεῖσθαι τῆς γῆς τὸν τῶν ποταμῶν κύκλον · ἀποτορνεύσαντες γὰρ τὴν προειρημένην ἤπειρον ἐπὶ τὴν αὐτὴν ἵενται θάλατταν . εἰσὶ δʼ , οἵ φασιν ἐς ἕλος ἀφανίζεσθαι τὸ πολὺ τοῦ Εὐφράτου καὶ τελευτᾶν τὸν ποταμὸν τοῦτον ἐν τῇ γῇ . λόγου δʼ ἔνιοι θρασυτέρου ἐφάπτονται , φάσκοντες αὐτὸν ὑπὸ τῇ γῇ ῥέοντα ἐς Αἴγυπτον ἀναφαίνεσθαι καὶ Νείλῳ συγκεράννυσθαι . ἀκριβολογίας μὲν δὴ ἕνεκα καὶ τοῦ μηδὲν παραλελεῖφθαί μοι τῶν γεγραμμένων ὑπὸ τοῦ Δάμιδος ἐβουλόμην ἂν καὶ τὰ διὰ τῶν βαρβάρων τούτων ʽπορευομένοισʼ σπουδασθέντα εἰπεῖν , ξυνελαύνει δὲ ἡμᾶς ὁ λόγος ἐς τὰ μείζω τε καὶ θαυμασιώτερα , οὐ μὴν ὡς δυοῖν γε ἀμελῆσαι τούτοιν , τῆς τε ἀνδρείας , ᾗ χρώμενος ὁ Ἀπολλώνιος διεπορεύθη βάρβαρα ἔθνη καὶ λῃστρικά , οὐδʼ ὑπὸ Ῥωμαίοις πω ὄντα , τῆς τε σοφίας , ᾗ τὸν Ἀράβιον τρόπον ἐς ξύνεσιν τῆς τῶν ζῴων φωνῆς ἦλθεν . ἔμαθε δὲ τοῦτο διὰ τουτωνὶ τῶν Ἀραβίων πορευόμενος ἄριστα γιγνωσκόντων τε αὐτὸ καὶ πραττόντων . ἔστι γὰρ τῶν Ἀραβίων ἤδη κοινὸν καὶ τῶν ὀρνίθων ἀκούειν μαντευομένων , ὁπόσα οἱ χρησμοί , ξυμβάλλονται δὲ τῶν ἀλόγων σιτούμενοι τῶν δρακόντων οἱ μὲν καρδίαν φασίν , οἱ δὲ ἧπαρ .
Lemmas: παρέρχομαι δέ αὐτός εἰς ὁ μέσος ὁ ποταμός ὁ τελώνης ὁ ἐπιβάλλω ὁ Ζεῦγμα πρός ὁ πινάκιον ἄγω καί ἐρωτάω , ὅς τις ἀπάγω , ὁ δέ Ἀπολλώνιος ἀπάγω φημί σωφροσύνη δικαιοσύνη ἀρετή ἐγκράτεια ἀνδρεία ἄσκησις , πολύς καί οὕτως θῆλυς εἴρω ὄνομα . ὁ δέ ἤδη βλέπω ὁ ἑαυτοῦ κέρδος ἀπογράφω οὖν φημί ὁ δούλη . ὁ δέ οὐ ἔξεστι , λέγω οὐ γάρ δούλη ἀπάγω οὗτος , ἀλλά δέσποινα . ὁ δέ ὁ ποταμός μέσος ὁ Τίγρις ἀποφαίνω καί ὁ Εὐφράτης ῥέω μέν ἐκ Ἀρμενία καί Ταῦρος λήγω , περιβάλλω δέ ἤπειρος , ἐν ὅς καί πόλις μέν , ὁ δέ πολύς κώμη , ἔθνος τε Ἀρμένιος καί Ἄραψ , ὅς συγκλείω ὁ ποταμός ἔχω , ὅς καί νομάς ὁ πολύς στείχω , οὕτως τις νησιώτης ἑαυτοῦ νομίζω , ὡς ἐπί θάλασσα τε καταβαίνω φάσκω , ὅτε ἐπί ὁ ποταμός βαδίζω , ὅρος τε ποιέω ὁ γῆ ὁ ὁ ποταμός κύκλος · ἀποτορνεύω γάρ ὁ προλέγω ἤπειρος ἐπί ὁ αὐτός ἵημι θάλασσα . εἰμί δέ , ὅς φημί εἰς ἕλος ἀφανίζω ὁ πολύς ὁ Εὐφράτης καί τελευτάω ὁ ποταμός οὗτος ἐν ὁ γῆ . λόγος δέ ἔνιοι θρασύς ἐφάπτω , φάσκω αὐτός ὑπό ὁ γῆ ῥέω εἰς Αἴγυπτος ἀναφαίνω καί Νεῖλος συγκεράννυμι . ἀκριβολογία μέν δή ἕνεκα καί ὁ μηδείς παραλείπω ἐγώ ὁ γράφω ὑπό ὁ Δάμις βούλομαι ἄν καί ὁ διά ὁ βάρβαρος οὗτος πορεύω σπουδάζω λέγω , συνελαύνω δέ ἐγώ ὁ λόγος εἰς ὁ μέγας τε καί θαυμάσιος , οὐ μήν ὡς δύο γε ἀμελέω οὗτος , ὁ τε ἀνδρεία , ὅς χράω ὁ Ἀπολλώνιος διαπορεύω βάρβαρος ἔθνος καί λῃστρικός , οὐδέ ὑπό Ῥωμαῖος πω εἰμί , ὁ τε σοφία , ὅς ὁ Ἀράβιος τρόπος εἰς σύνεσις ὁ ὁ ζῷον φωνή ἔρχομαι . μανθάνω δέ οὗτος διά οὗτος ὁ Ἀράβιος πορεύω ἀγαθός γιγνώσκω τε αὐτός καί πράσσω . εἰμί γάρ ὁ Ἀράβιος ἤδη κοινός καί ὁ ὄρνις ἀκούω μαντεύομαι , ὁπόσος ὁ χρησμός , συμβάλλω δέ ὁ ἄλογος σιτέομαι ὁ δράκων ὁ μέν καρδία φημί , ὁ δέ ἧπαρ .