flavius-philostratus.vita-apollonii 4.20
διαλεγομένου δὲ αὐτοῦ περὶ τοῦ σπένδειν παρέτυχε μὲν τῷ λόγῳ μειράκιον τῶν ἁβρῶν οὕτως ἀσελγὲς νομιζόμενον , ὡς γενέσθαι ποτὲ καὶ ἁμαξῶν ᾆσμα , πατρὶς δὲ αὐτῷ Κέρκυρα ἦν καὶ ἐς Ἀλκίνουν ἀνέφερε τὸν ξένον τοῦ Ὀδυσσέως τὸν Φαίακα , καὶ διῄει μὲν ὁ Ἀπολλώνιος περὶ τοῦ σπένδειν , ἐκέλευε δὲ μὴ πίνειν τοῦ ποτηρίου τούτου , φυλάττειν δὲ αὐτὸ τοῖς θεοῖς ἄχραντόν τε καὶ ἄποτον . ἐπεὶ δὲ καὶ ὦτα ἐκέλευσε τῷ ποτηρίῳ ποιεῖσθαι καὶ σπένδειν κατὰ τὸ οὖς , ἀφʼ οὗ μέρους ἥκιστα πίνουσιν ἄνθρωποι , τὸ μειράκιον κατεσκέδασε τοῦ λόγου πλατύν τε καὶ ἀσελγῆ γέλωτα · ὁ δὲ ἀναβλέψας ἐς αὐτὸ οὐ σὺ ἔφη ταῦτα ὑβρίζεις , ἀλλʼ ὁ δαίμων , ὃς ἐλαύνει σε οὐκ εἰδότα . ἐλελήθει δὲ ἄρα δαιμονῶν τὸ μειράκιον · ἐγέλα τε γὰρ ἐφʼ οἷς οὐδεὶς ἕτερος καὶ μετέβαλλεν ἐς τὸ κλάειν αἰτίαν οὐκ ἔχον , διελέγετό τε πρὸς ἑαυτὸν καὶ ᾖδε . καὶ οἱ μὲν πολλοὶ τὴν νεότητα σκιρτῶσαν ᾤοντο ἐκφέρειν αὐτὸ ἐς ταῦτα , ὁ δʼ ὑπεκρίνετο ἄρα τῷ δαίμονι καὶ ἐδόκει παροινεῖν , ἃ ἐπαρῴνει τότε , ὁρῶντός τε ἐς αὐτὸ τοῦ Ἀπολλωνίου , δεδοικότως τε καὶ ὀργίλως φωνὰς ἠφίει τὸ εἴδωλον , ὁπόσαι καομένων τε καὶ στρεβλουμένων εἰσίν , ἀφεξεσθαί τε τοῦ μειρακίου ὤμνυ καὶ μηδενὶ ἀνθρώπων ἐμπεσεῖσθαι . τοῦ δὲ οἷον δεσπότου πρὸς ἀνδράποδον ποικίλον πανοῦργόν τε καὶ ἀναιδὲς καὶ τὰ τοιαῦτα ξὺν ὀργῇ λέγοντος καὶ κελεύοντος αὐτῷ ξὺν τεκμηρίῳ ἀπαλλάττεσθαι τὸν δεῖνα ἔφη καταβαλῶ ἀνδριάντα δείξας τινὰ τῶν περὶ τὴν Βασίλειον στοάν , πρὸς ᾗ ταῦτα ἐπράττετο · ἐπεὶ δὲ ὁ ἀνδριὰς ὑπεκινήθη πρῶτον , εἶτα ἔπεσε , τὸν μὲν θόρυβον τὸν ἐπὶ τούτῳ καὶ ὡς ἐκρότησαν ὑπὸ θαύματος τί ἄν τις γράφοι ; τὸ δὲ μειράκιον , ὥσπερ ἀφυπνίσαν τούς τε ὀφθαλμοὺς ἔτριψε καὶ πρὸς τὰς αὐγὰς τοῦ ἡλίου εἶδεν αἰδῶ τε ἐπεσπάσατο πάντων ἐς αὐτὸ ἐστραμμένων ἀσελγές τε οὐκέτι ἐφαίνετο , οὐδὲ ἄτακτον βλέπον , ἀλλʼ ἐπανῆλθεν ἐς τὴν ἑαυτοῦ φύσιν μεῖον οὐδὲν ἢ εἰ φαρμακοποσίᾳ ἐκέχρητο , μεταβαλόν τε τῶν χλανιδίων καὶ λῃδίων καὶ τῆς ἄλλης συβάριδος ἐς ἔρωτα ἦλθεν αὐχμοῦ καὶ τρίβωνος καὶ ἐς τὰ τοῦ Ἀπολλωνίου ἤθη ἀπεδύσατο .
Lemmas: διαλέγω δέ αὐτός περί ὁ σπένδω παρατυγχάνω μέν ὁ λόγος μειράκιον ὁ ἁβρός οὕτως ἀσελγής νομίζω , ὡς γίγνομαι ποτέ καί ἄμαξα ᾆσμα , πατρίς δέ αὐτός Κέρκυρα εἰμί καί εἰς Ἀλκίνοος ἀναφέρω ὁ ξένος ὁ Ὀδυσσεύς ὁ Φαίαξ , καί διέρχομαι μέν ὁ Ἀπολλώνιος περί ὁ σπένδω , κελεύω δέ μή πίνω ὁ ποτήριον οὗτος , φυλάσσω δέ αὐτός ὁ θεός ἄχραντος τε καί ἄποτος . ἐπεί δέ καί οὖς κελεύω ὁ ποτήριον ποιέω καί σπένδω κατά ὁ οὖς , ἀπό ὅς μέρος ἦκα πίνω ἄνθρωπος , ὁ μειράκιον κατασκεδάννυμι ὁ λόγος πλατύς τε καί ἀσελγής γέλως · ὁ δέ ἀναβλέπω εἰς αὐτός οὐ σύ φημί οὗτος ὑβρίζω , ἀλλά ὁ δαίμων , ὅς ἐλαύνω σύ οὐ οἶδα . λανθάνω δέ ἄρα δαιμονάω ὁ μειράκιον · γελάω τε γάρ ἐπί ὅς οὐδείς ἕτερος καί μεταβάλλω εἰς ὁ κλαίω αἰτία οὐ ἔχω , διαλέγω τε πρός ἑαυτοῦ καί ἀείδω . καί ὁ μέν πολύς ὁ νεότης σκιρτάω οἴομαι ἐκφέρω αὐτός εἰς οὗτος , ὁ δέ ὑποκρίνω ἄρα ὁ δαίμων καί δοκέω παροινέω , ὅς παροινέω τότε , ὁράω τε εἰς αὐτός ὁ Ἀπολλώνιον , δεδοικότως τε καί ὀργίλος φωνή ἀφίημι ὁ εἴδωλον , ὁπόσος καίω τε καί στρεβλόω εἰμί , ἀπέχω τε ὁ μειράκιον ὄμνυμι καί μηδείς ἄνθρωπος ἐμπίπτω . ὁ δέ οἷος δεσπότης πρός ἀνδράποδον ποικίλος πάνουργος τε καί ἀναιδής καί ὁ τοιοῦτος σύν ὀργή λέγω καί κελεύω αὐτός σύν τεκμήριον ἀπαλλάσσω ὁ δεῖνα φημί καταβάλλω ἀνδριάς δείκνυμι τις ὁ περί ὁ Βασίλειος στοά , πρός ὅς οὗτος πράσσω · ἐπεί δέ ὁ ἀνδριάς ὑποκινέω πρῶτος , εἶτα πίπτω , ὁ μέν θόρυβος ὁ ἐπί οὗτος καί ὡς κροτέω ὑπό θαῦμα τίς ἄν τις γράφω ; ὁ δέ μειράκιον , ὥσπερ ἀφυπνίζω ὁ τε ὀφθαλμός τρίβω καί πρός ὁ αὐγή ὁ ἥλιος ὁράω αἰδώς τε ἐπισπάω πᾶς εἰς αὐτός στράπτω ἀσελγής τε οὐκέτι φαίνω , οὐδέ ἄτακτος βλέπω , ἀλλά ἐπανέρχομαι εἰς ὁ ἑαυτοῦ φύσις μείων οὐδείς ἤ εἰ φαρμακοποσία χράω , μεταβάλλω τε ὁ χλανίδιον καί λῃδίον καί ὁ ἄλλος σύβαρις εἰς ἔρως ἔρχομαι αὐχμός καί τρίβων καί εἰς ὁ ὁ Ἀπολλώνιον ἦθος ἀποδύω .