flavius-philostratus.vita-apollonii 5.21
καταπλεύσας δὲ ἐς τὴν Χίον , καὶ μηδὲ τὸν πόδα ἐς τὴν γῆν ἐρείσας μετεπήδησεν ἐς τὴν ναῦν τὴν πλησίον — ἐκήρυττε δʼ ἡ ναῦς ἐς Ῥόδον — καὶ οἱ ἑταῖροι δὲ μετεπήδων οὐδὲν εἰπόντες , ἐφιλοσοφεῖτο γὰρ αὐτοῖς μάλιστα τὸ ἕπεσθαι λέγοντί τε καὶ πράττοντι . εὐφόρῳ δὲ περαιωθεὶς πνεύματι τάδε ἐσπούδασεν ἐν τῇ Ῥόδῳ · προσιόντα αὐτὸν τῷ τοῦ Κολοσσοῦ ἀγάλματι ἤρετο ὁ Δάμις , τί ἡγοῖτο ἐκείνου μεῖζον ; ὁ δὲ εἶπεν · ἄνδρα φιλοσοφοῦντα ὑγιῶς τε καὶ ἀδόλως . ἐπεχωρίαζε τότε τῇ Ῥόδῳ Κάνος αὐλητής , ὃς ἄριστα δὴ ἀνθρώπων ἐδόκει αὐλεῖν . καλέσας οὖν αὐτὸν τί ἔφη ὁ αὐλητὴς ἐργάζεται ; πᾶν , εἶπεν ὅπερ ἂν ὁ ἀκροατὴς βούληται . καὶ μὴν πολλοὶ ἔφη τῶν ἀκροωμένων πλουτεῖν βούλονται μᾶλλον ἢ αὐλοῦ ἀκούειν · πλουσίους οὖν ἀποφαίνεις , οὓς ἂν ἐπιθυμοῦντας τούτου αἴσθῃ ; οὐδαμῶς , εἶπεν ὡς ἐβουλόμην ἄν . τί δʼ ; εὐειδεῖς ἐργάζῃ τοὺς νέους τῶν ἀκροατῶν ; ἐπειδὴ καλοὶ βούλονται δοκεῖν πάντες , περὶ οὓς νεότης ἐστίν . οὐδὲ τοῦτο ἔφη καίτοι πλεῖστον ἀφροδίτης ἔχων ἐν τῷ αὐλῷ . τί οὖν ἐστιν , εἶπεν ὃ τὸν ἀκροατὴν ἡγῇ βούλεσθαι ; τί δὲ ἄλλο γε , ἦ δʼ ὁ Κάνος ἢ τὸν λυπούμενον μὲν κοιμίζεσθαι αὐτῷ τὴν λύπην ὑπὸ τοῦ αὐλοῦ , τὸν δὲ χαίροντα ἱλαρώτερον ἑαυτοῦ γίγνεσθαι , τὸν δὲ ἐρῶντα θερμότερον , τὸν δὲ φιλοθύτην ἐνθεώτερόν τε καὶ ὑμνώδη ; τοῦτο οὖν , ἔφη ὦ Κάνε , πότερον αὐτὸς ἐργάζεται ὁ αὐλὸς διὰ τὸ χρυσοῦ τε καὶ ὀρειχάλκου καὶ ἐλάφων κνήμης ξυγκεῖσθαι , οἱ δὲ καὶ ὄνων , ἢ ἕτερόν ἐστιν , ὃ ταῦτα δύναται ; ἕτερον ἔφη ὦ Ἀπολλώνιε , ἡ γὰρ μουσικὴ καὶ οἱ τρόποι καὶ τὸ ἀναμὶξ καὶ τὸ εὐμετάβολον τῆς αὐλήσεως καὶ τὰ τῶν ἁρμονιῶν ἤθη , ταῦτα τοὺς ἀκροωμένους ἁρμόττει καὶ τὰς ψυχὰς ἐργάζεται σφῶν , ὁποίας βούλονται . ξυνῆκα ἔφη ὦ Κάνε , ὅ τι σοι ἡ τέχνη πράττει · τὸ γὰρ ποικίλον αὐτῆς καὶ τὸ ἐς πάντας τρόπους , τοῦτο ἐξασκεῖς τε καὶ παρέχεις τοῖς παρὰ σὲ φοιτῶσιν . ἐμοὶ δὲ πρὸς τοῖς ὑπὸ σοῦ εἰρημένοις καὶ ἑτέρων δοκεῖ ὁ αὐλὸς δεῖσθαι · τῆς τε εὐπνοίας καὶ τῆς εὐστομίας καὶ τοῦ εὔχειρα εἶναι τὸν αὐλοῦντα , ἔστι δὲ εὔπνοια μέν , ἢν τορὸν καὶ λευκὸν ᾖ τὸ πνεῦμα καὶ μὴ ἐπικτυπῇ ἡ φάρυγξ , τουτὶ γὰρ ἔοικε φθόγγῳ ἀμούσῳ , εὐστομία δέ , ἢν τὰ χείλη ἐνθέμενα τὴν τοῦ αὐλοῦ γλῶτταν μὴ πιμπραμένου τοῦ προσώπου αὐλῇ , τὸν δὲ εὔχειρα αὐλητὴν πολλοῦ ἡγοῦμαι ἄξιον , ἢν μήτε ὁ καρπὸς ἀπαγορεύῃ ἀνακλώμενος μήτε οἱ δάκτυλοι βραδεῖς ὦσιν ἐπιπέτεσθαι τοῖς φθόγγοις , καὶ γὰρ τὸ ταχέως μεταβάλλειν ἐκ τρόπου ἐς τρόπον περὶ τοὺς εὔχειράς ἐστι μᾶλλον . εἰ δὴ ταῦτα πάντα παρέχεις , θαρρῶν αὔλει , ὦ Κάνε , μετὰ σοῦ γὰρ ἡ Εὐτέρπη ἔσται .
Lemmas: καταπλέω δέ εἰς ὁ Χίος , καί μηδέ ὁ πούς εἰς ὁ γῆ ἐρείδω μεταπηδάω εἰς ὁ ναῦς ὁ πλησίον — κηρύσσω δέ ὁ ναῦς εἰς Ῥόδος — καί ὁ ἑταῖρος δέ μεταπηδάω οὐδείς λέγω , φιλοσοφέω γάρ αὐτός μάλα ὁ ἕπομαι λέγω τε καί πράσσω . εὔφορος δέ περαιόω πνεῦμα ὅδε σπουδάζω ἐν ὁ Ῥόδος · προσέρχομαι αὐτός ὁ ὁ Κολοσσός ἄγαλμα ἔρομαι ὁ Δάμις , τίς ἡγέομαι ἐκεῖνος μέγας ; ὁ δέ λέγω · ἀνήρ φιλοσοφέω ὑγιής τε καί ἄδολος . ἐπιχωριάζω τότε ὁ Ῥόδος Κάνος αὐλητής , ὅς ἀγαθός δή ἄνθρωπος δοκέω αὐλέω . καλέω οὖν αὐτός τίς φημί ὁ αὐλητής ἐργάζομαι ; πᾶς , λέγω ὅς ἄν ὁ ἀκροατής βούλομαι . καί μήν πολύς φημί ὁ ἀκροάομαι πλουτέω βούλομαι μάλα ἤ αὐλός ἀκούω · πλούσιος οὖν ἀποφαίνω , ὅς ἄν ἐπιθυμέω οὗτος αἰσθάνομαι ; οὐδαμῶς , λέγω ὡς βούλομαι ἄν . τίς δέ ; εὐειδής ἐργάζομαι ὁ νέος ὁ ἀκροατής ; ἐπειδή καλός βούλομαι δοκέω πᾶς , περί ὅς νεότης εἰμί . οὐδέ οὗτος φημί καίτοι πολύς ἀφροδίτη ἔχω ἐν ὁ αὐλός . τίς οὖν εἰμί , λέγω ὅς ὁ ἀκροατής ἡγέομαι βούλομαι ; τίς δέ ἄλλος γε , ἠμί δέ ὁ Κάνος ἤ ὁ λυπέω μέν κοιμίζω αὐτός ὁ λύπη ὑπό ὁ αὐλός , ὁ δέ χαίρω ἱλαρός ἑαυτοῦ γίγνομαι , ὁ δέ ἐράω θερμός , ὁ δέ φιλοθύτης ἔνθεος τε καί ὑμνώδης ; οὗτος οὖν , φημί ὦ Κάνος , πότερος αὐτός ἐργάζομαι ὁ αὐλός διά ὁ χρυσός τε καί ὀρείχαλκος καί ἔλαφος κνήμη σύγκειμαι , ὁ δέ καί ὄνος , ἤ ἕτερος εἰμί , ὅς οὗτος δύναμαι ; ἕτερος φημί ὦ Ἀπολλώνιος , ὁ γάρ μουσική καί ὁ τρόπος καί ὁ ἀναμίξ καί ὁ εὐμετάβολος ὁ αὔλησις καί ὁ ὁ ἁρμονία ἦθος , οὗτος ὁ ἀκροάομαι ἁρμόζω καί ὁ ψυχή ἐργάζομαι σφεῖς , ὁποῖος βούλομαι . συνίημι φημί ὦ Κάνος , ὅς τις σύ ὁ τέχνη πράσσω · ὁ γάρ ποικίλος αὐτός καί ὁ εἰς πᾶς τρόπος , οὗτος ἐξασκέω τε καί παρέχω ὁ παρά σύ φοιτάω . ἐγώ δέ πρός ὁ ὑπό σύ λέγω καί ἕτερος δοκέω ὁ αὐλός δέω · ὁ τε εὔπνοια καί ὁ εὐστομία καί ὁ εὔχειρ εἰμί ὁ αὐλέω , εἰμί δέ εὔπνοια μέν , ἐάν τορός καί λευκός εἰμί ὁ πνεῦμα καί μή ἐπικτυπέω ὁ φάρυγξ , οὗτος γάρ ἔοικα φθόγγος ἄμουσος , εὐστομία δέ , ἐάν ὁ χεῖλος ἐντίθημι ὁ ὁ αὐλός γλῶσσα μή πίμπρημι ὁ πρόσωπον αὐλή , ὁ δέ εὔχειρ αὐλητής πολύς ἡγέομαι ἄξιος , ἐάν μήτε ὁ καρπός ἀπαγορεύω ἀνακλάω μήτε ὁ δάκτυλος βραδύς εἰμί ἐφίπταμαι ὁ φθόγγος , καί γάρ ὁ ταχύς μεταβάλλω ἐκ τρόπος εἰς τρόπος περί ὁ εὔχειρ εἰμί μάλα . εἰ δή οὗτος πᾶς παρέχω , θαρσέω αὐλέω , ὦ Κάνος , μετά σύ γάρ ὁ Εὐτέρπη εἰμί .