flavius-philostratus.vita-apollonii 2.37
καὶ μὴν καὶ τὸ μαντικὸν τὸ ἐκ τῶν ὀνειράτων , ὃ θειότατον τῶν ἀνθρωπίνων δοκεῖ , ῥᾷον διορᾷ μὴ ξυντεθολωμένη ὑπὸ τοῦ οἴνου , ἀλλʼ ἀκήρατος δεχομένη αὐτὸ καὶ περιαθροῦσα · οἱ γοῦν ἐξηγηταὶ τῶν ὄψεων , οὓς ὀνειροπόλους οἱ ποιηταὶ καλοῦσιν , οὐκ ἂν ὑποκρίνοιντο ὄψιν οὐδεμίαν μὴ πρότερον ἐρόμενοι τὸν καιρόν , ἐν ᾧ εἶδεν . ἂν μὲν γὰρ ἑῷος ᾖ καὶ τοῦ περὶ τὸν ὄρθρον ὕπνου , ξυμβάλλονται αὐτὴν ὡς ὑγιῶς μαντευομένης τῆς ψυχῆς , ἐπειδὰν ἀπορρύψηται τὸν οἶνον , εἰ δʼ ἀμφὶ πρῶτον ὕπνον ἢ μέσας νύκτας , ὅτε βεβύθισταί τε καὶ ξυντεθόλωται ἔτι ὑπὸ τοῦ οἴνου , παραιτοῦνται τὴν ὑπόκρισιν σοφοὶ ὄντες . ὡς δὲ καὶ τοῖς θεοῖς δοκεῖ ταῦτα καὶ τὸ χρησμῶδες ἐν ταῖς νηφούσαις ψυχαῖς τίθενται , σαφῶς δηλώσω · ἐγένετο , ὦ βασιλεῦ , παρʼ Ἕλλησιν Ἀμφιάρεως ἀνὴρ μάντις . οἶδα , εἶπε λέγεις γάρ που τὸν τοῦ Οἰκλέους , ὃν ἐκ Θηβῶν ἐπανιόντα ἐπεσπάσατο ἡ γῆ ζῶντα . οὗτος , ὦ βασιλεῦ , ἔφη μαντευόμενος ἐν τῇ Ἀττικῇ νῦν ὀνείρατα ἐπάγει τοῖς χρωμένοις , καὶ λαβόντες οἱ ἱερεῖς τὸν χρησόμενον σίτου τε εἴργουσι μίαν ἡμέραν καὶ οἴνου τρεῖς , ἵνα διαλαμπούσῃ τῇ ψυχῇ τῶν λογίων σπάσῃ · εἰ δὲ ὁ οἶνος ἀγαθὸν ἦν τοῦ ὕπνου φάρμακον , ἐκέλευσεν ἂν ὁ σοφὸς Ἀμφιάρεως τοὺς θεωροὺς τὸν ἐναντίον ἐσκευασμένους τρόπον καὶ οἴνου μεστούς , ὥσπερ ἀμφορέας , ἐς τὸ ἄδυτον αὐτῷ φέρεσθαι . πολλὰ δὲ καὶ μαντεῖα λέγοιμʼ ἂν εὐδόκιμα παρʼ Ἕλλησί τε καὶ βαρβάροις , ἐν οἷς ὁ ἱερεὺς ὕδατος , ἀλλʼ οὐχὶ οἴνου σπάσας ἀποφθέγγεται τὰ ἐκ τοῦ τρίποδος . θεοφόρητον δὴ κἀμὲ ἡγοῦ καὶ πάντας , ὦ βασιλεῦ , τοὺς τὸ ὕδωρ πίνοντας · νυμφόληπτοι γὰρ ἡμεῖς καὶ βάκχοι τοῦ νήφειν . ποιήσῃ οὖν , ἔφη ὦ Ἀπολλώνιε , κἀμὲ θιασώτην ; εἴπερ μὴ φορτικὸς εἶπε τοῖς ὑπηκόοις δόξεις · φιλοσοφία γὰρ περὶ βασιλεῖ ἀνδρὶ ξύμμετρος μὲν καὶ ὑπανειμένη θαυμαστὴν ἐργάζεται κρᾶσιν , ὥσπερ ἐν σοὶ διαφαίνεται , ἡ δʼ ἀκριβὴς καὶ ὑπερτείνουσα φορτική τε , ὦ βασιλεῦ , καὶ ταπεινοτέρα τῆς ὑμετέρας σκηνῆς φαίνεται καὶ τύφου δὲ αὐτό τι ἂν ʽἔχεινʼ ἡγοῖντο βάσκανοι .
Lemmas: καί μήν καί ὁ μαντικός ὁ ἐκ ὁ ὄνειρος , ὅς θεῖος ὁ ἀνθρώπινος δοκέω , ῥᾴδιος διοράω μή συνθολόω ὑπό ὁ οἶνος , ἀλλά ἀκήρατος δέχομαι αὐτός καί περιαθρέω · ὁ γοῦν ἐξηγητής ὁ ὄψις , ὅς ὀνειρόπολος ὁ ποιητής καλέω , οὐ ἄν ὑποκρίνομαι ὄψις οὐδείς μή πρότερος ἔρομαι ὁ καιρός , ἐν ὅς ὁράω . ἐάν μέν γάρ ἑῷος εἰμί καί ὁ περί ὁ ὄρθρος ὕπνος , συμβάλλω αὐτός ὡς ὑγιής μαντεύομαι ὁ ψυχή , ἐπειδάν ἀπορρύπτω ὁ οἶνος , εἰ δέ ἀμφί πρῶτος ὕπνος ἤ μέσος νύξ , ὅτε βυθίζω τε καί συνθολόω ἔτι ὑπό ὁ οἶνος , παραιτέομαι ὁ ὑπόκρισις σοφός εἰμί . ὡς δέ καί ὁ θεός δοκέω οὗτος καί ὁ χρησμώδης ἐν ὁ νήφω ψυχή τίθημι , σαφής δηλόω · γίγνομαι , ὦ βασιλεύς , παρά Ἕλλην Ἀμφιάραος ἀνήρ μάντις . οἶδα , λέγω λέγω γάρ που ὁ ὁ Οἰκλῆς , ὅς ἐκ Θῆβαι ἐπανέρχομαι ἐπισπάω ὁ γῆ ζάω . οὗτος , ὦ βασιλεύς , φημί μαντεύομαι ἐν ὁ Ἀττική νῦν ὄνειρος ἐπάγω ὁ χράω , καί λαμβάνω ὁ ἱερεύς ὁ χράω σῖτος τε ἔργω εἷς ἡμέρα καί οἶνος τρεῖς , ἵνα διαλάμπω ὁ ψυχή ὁ λόγιον σπάω · εἰ δέ ὁ οἶνος ἀγαθός εἰμί ὁ ὕπνος φάρμακον , κελεύω ἄν ὁ σοφός Ἀμφιάραος ὁ θεωρός ὁ ἐναντίος σκευάζω τρόπος καί οἶνος μεστός , ὥσπερ ἀμφορεύς , εἰς ὁ ἄδυτος αὐτός φέρω . πολύς δέ καί μαντεῖον λέγω ἄν εὐδόκιμος παρά Ἕλλην τε καί βάρβαρος , ἐν ὅς ὁ ἱερεύς ὕδωρ , ἀλλά οὐ οἶνος σπάω ἀποφθέγγομαι ὁ ἐκ ὁ τρίπους . θεοφόρητος δή ἐγώ ἡγέομαι καί πᾶς , ὦ βασιλεύς , ὁ ὁ ὕδωρ πίνω · νυμφόληπτος γάρ ἐγώ καί Βάκχος ὁ νήφω . ποιέω οὖν , φημί ὦ Ἀπολλώνιος , ἐγώ θιασώτης ; εἴπερ μή φορτικός λέγω ὁ ὑπήκοος δοκέω · φιλοσοφία γάρ περί βασιλεύς ἀνήρ σύμμετρος μέν καί ὑπανίημι θαυμαστός ἐργάζομαι κρᾶσις , ὥσπερ ἐν σύ διαφαίνω , ὁ δέ ἀκριβής καί ὑπερτείνω φορτικός τε , ὦ βασιλεύς , καί ταπεινός ὁ ὑμέτερος σκηνή φαίνω καί τῦφος δέ αὐτός τις ἄν ἔχω ἡγέομαι βάσκανος .