flavius-philostratus.vita-apollonii 7.39
οἱ δὲ εὐηθέστεροι τῶν ἀνθρώπων ἐς τοὺς γόητας ἀναφέρουσι ταῦτα , πεπόνθασι δʼ αὐτὸ ἐς πολλὰ τῶν ἀνθρωπείων · δέονται μὲν γὰρ αὑ̓τῶν̓τῆς ʽτέχνησʼ ἀθληταί , δέονται δὲ ἀγωνισταὶ πάντες διὰ τὸ νικᾶν γλίχεσθαι , καὶ ξυλλαμβάνει μὲν αὐτοῖς ἐς τὴν νίκην οὐδέν , ἃ δὲ ἀπὸ τύχης νικῶσι , ταῦθʼ οἱ κακοδαίμονες αὑτοὺς ἀφελόμενοι λογίζονται τῇ τέχνῃ ταύτῃ , ἀπιστοῦσι δʼ αὐτῇ οὐδʼ οἱ ἡττώμενοι σφῶν , εἰ γὰρ τὸ δεῖνα ἔθυσα καὶ τὸ δεῖνα ἐθυμίασα , οὐκ ἂν διέφυγέ με ἡ νίκη τοιαῦτα λέγουσι καὶ τοιαῦτα οἴονται . φοιτᾷ δὲ καὶ ἐπὶ θύρας ἐμπόρων κατὰ ταὐτά , καὶ γὰρ δὴ κἀκείνους εὕροιμεν ἂν τὰ μὲν εὐτυχήματα τῆς ἐμπορίας λογιζομένους τῷ γόητι , τὰ δὲ ἄτοπα τῇ αὑτῶν φειδοῖ καὶ τῷ μὴ ὁπόσα ἔδει θῦσαι . ἀνῆπται δὲ ἡ τέχνη τοὺς ἐρῶντας μάλιστα , νοσοῦντες γὰρ εὐπαράγωγον οὕτω νόσον , ὡς καὶ γραιδίοις ὑπὲρ αὐτῆς διαλέγεσθαι , θαυμαστόν , οἶμαι , οὐδὲν πράττουσι προσιόντες τοῖς σοφισταῖς τούτοις καὶ ἀκροώμενοι σφῶν τὰ τοιαῦτα , οἳ κεστόν τε αὐτοῖς φέρειν διδοῦσι καὶ λίθους , τοὺς μὲν ἐκ τῶν τῆς γῆς ἀπορρήτων , τοὺς δὲ ἐκ σελήνης τε καὶ ἀστέρων ἀρώματά τε ὁπόσα ἡ Ἰνδικὴ κηπεύει , καὶ χρήματα μὲν αὐτοὺς λαμπρὰ ὑπὲρ τούτων πράττονται , ξυνδρῶσι δὲ οὐδέν . ἢν μὲν γὰρ παθόντων τι τῶν παιδικῶν πρὸς τοὺς ἐρῶντας ἢ δώροις ὑπαχθέντων προβαίνῃ τὰ ἐρωτικά , ὑμνεῖται ἡ τέχνη ὡς ἱκανὴ πάντα , εἰ δʼ ἀποτυγχάνοι ἡ πεῖρα , ἐς τὸ ἐλλειφθὲν ἡ ἀναφορά , μὴ γὰρ τὸ δεῖνα θυμιᾶσαι , μηδὲ θῦσαι ἢ τῆξαι , τουτὶ δὲ μέγα εἶναι καὶ ἄπορον . οἱ μὲν οὖν τρόποι , καθʼ οὓς καὶ διοσημίας καὶ ἕτερα πλείω τερατεύονται καὶ ἀναγεγράφαταί τισιν , οἳ ἐγέλασαν πλατὺ ἐς τὴν τέχνην , ἐμοὶ δʼ ἀποπεφάνθω μηδʼ ἐκείνοις ὁμιλεῖν τοὺς νέους , ἵνα μηδὲ παίζειν τὰ τοιαῦτα ἐθίζοιντο . ἀποχρῶσα ἡ ἐκτροπὴ τοῦ λόγου · τί γὰρ ἂν πλείω καθαπτοίμην τοῦ πράγματος , ὃ καὶ φύσει διαβέβληται καὶ νόμῳ ;
Lemmas: ὁ δέ εὐήθης ὁ ἄνθρωπος εἰς ὁ γόης ἀναφέρω οὗτος , πάσχω δέ αὐτός εἰς πολύς ὁ ἀνθρώπειος · δέω μέν γάρ αὑτός τεχνάομαι ἀθλητής , δέω δέ ἀγωνιστής πᾶς διά ὁ νικάω γλίχομαι , καί συλλαμβάνω μέν αὐτός εἰς ὁ νίκη οὐδείς , ὅς δέ ἀπό τύχη νικάω , οὗτος ὁ κακοδαίμων ἑαυτοῦ ἀφαιρέω λογίζομαι ὁ τέχνη οὗτος , ἀπιστέω δέ αὐτός οὐδέ ὁ ἡσσάομαι σφεῖς , εἰ γάρ ὁ δεῖνα θύω καί ὁ δεῖνα θυμιάζω , οὐ ἄν διαφεύγω ἐγώ ὁ νίκη τοιοῦτος λέγω καί τοιοῦτος οἴομαι . φοιτάω δέ καί ἐπί θύρα ἔμπορος κατά αὐτός , καί γάρ δή ἐκεῖνος εὑρίσκω ἄν ὁ μέν εὐτύχημα ὁ ἐμπορία λογίζομαι ὁ γόης , ὁ δέ ἄτοπος ὁ ἑαυτοῦ φειδώ καί ὁ μή ὁπόσος δέω θύω . ἀνάπτω δέ ὁ τέχνη ὁ ἐράω μάλα , νοσέω γάρ εὐπαράγωγος οὕτως νόσος , ὡς καί γραΐδιον ὑπέρ αὐτός διαλέγω , θαυμαστός , οἴομαι , οὐδείς πράσσω προσέρχομαι ὁ σοφιστής οὗτος καί ἀκροάομαι σφεῖς ὁ τοιοῦτος , ὅς κεστός τε αὐτός φέρω δίδωμι καί λίθος , ὁ μέν ἐκ ὁ ὁ γῆ ἀπόρρητος , ὁ δέ ἐκ σελήνη τε καί ἀστήρ ἄρωμα τε ὁπόσος ὁ Ἰνδικός κηπεύω , καί χρῆμα μέν αὐτός λαμπρός ὑπέρ οὗτος πράσσω , συνδράω δέ οὐδείς . ἐάν μέν γάρ πάσχω τις ὁ παιδικός πρός ὁ ἐράω ἤ δῶρον ὑπάγω προβαίνω ὁ ἐρωτικός , ὑμνέω ὁ τέχνη ὡς ἱκανός πᾶς , εἰ δέ ἀποτυγχάνω ὁ πεῖρα , εἰς ὁ ἐλλείπω ὁ ἀναφορά , μή γάρ ὁ δεῖνα θυμιάω , μηδέ θύω ἤ τήκω , οὗτος δέ μέγας εἰμί καί ἄπορος . ὁ μέν οὖν τρόπος , κατά ὅς καί Διοσημία καί ἕτερος πολύς τερατεύομαι καί ἀναγράφω τις , ὅς γελάω πλατύς εἰς ὁ τέχνη , ἐγώ δέ ἀποπεφάνθω μηδέ ἐκεῖνος ὁμιλέω ὁ νέος , ἵνα μηδέ παίζω ὁ τοιοῦτος ἐθίζω . ἀποχράω ὁ ἐκτροπή ὁ λόγος · τίς γάρ ἄν πολύς καθάπτω ὁ πρᾶγμα , ὅς καί φύσις διαβάλλω καί νόμος ;