flavius-philostratus.vita-apollonii 1.16
Ἐπεφοίτησε καὶ Ἀντιοχείᾳ τῇ μεγάλῃ πεπαυμένος τοῦ σιωπᾶν , καὶ παρῆλθεν ἐς τὸ ἱερὸν τοῦ Δαφναίου Ἀπόλλωνος , ᾧ περιάπτουσιν Ἀσσύριοι τὸν μῦθον τὸν Ἀρκάδα · τὴν γὰρ τοῦ Λάδωνος Δάφνην ἐκεῖ μεταφῦναι λέγουσι καὶ ποταμὸς αὐτοῖς ῥεῖ Λάδων , καὶ φυτὸν τιμᾶται παρʼ αὐτοῖς δάφνης , τοῦτο δὴ τὸ ἀντὶ τῆς παρθένου , κυπαρίττων τε ὕψη ἀμήχανα περιέστηκε κύκλῳ τὸ ἱερὸν καὶ πηγὰς ἐκδίδωσιν ὁ χῶρος ἀφθόνους τε καὶ ἠρεμούσας , αἷς τὸν Ἀπόλλω φασὶ ῥαίνεσθαι . ἐνταῦθα κυπαρίττου τι ἔρνος ἡ γῆ ἀναδέδωκεν ἐπὶ Κυπαρίττῳ φασὶν ἐφήβῳ Ἀσσυρίῳ , καὶ πιστοῦται τὴν μεταβολὴν ἡ ὥρα τοῦ φυτοῦ . καὶ ἴσως νεανικώτερον ἅπτεσθαι δοκῶ τοῦ λόγου διαμυθολογῶν τὰ τοιαῦτα · ἀλλʼ οὐχ ὑπὲρ μυθολογίας ταῦτα . τί δέ μοι ὁ λόγος βούλεται;ὁ Ἀπολλώνιος ἰδὼν τὸ ἱερὸν χαρίεν μέν , σπουδὴν δʼ ἐν αὐτῷ οὐδεμίαν , ἀλλʼ ἀνθρώπους ἡμιβαρβάρους καὶ ἀμούσους Ἄπολλον , ἔφη μετάβαλε τοὺς ἀφώνους ἐς δένδρα , ἵνα κἂν ὡς κυπάριττοι ἠχῶσιν . τὰς δὲ πηγὰς ἐπισκεψάμενος , ὡς γαλήνην ἄγουσι καὶ κελαρύζει σφῶν οὐδεμία , ἡ ἀφωνία εἶπεν ἡ ἐνταῦθα οὐδὲ ταῖς πηγαῖς ξυγχωρεῖ φθέγγεσθαι . πρὸς δὲ τὸν Λάδωνα ἰδὼν οὐχ ἡ θυγάτηρ ἔφη σοὶ μόνη μετέβαλεν , ἀλλὰ καὶ σὺ τῷ δόξαι βάρβαρος ἐξ Ἕλληνός τε καὶ Ἀρκάδος . Ἐπεὶ δὲ ἔγνω διαλέγεσθαι , τὰ μὲν ὁμιλούμενα τῶν χωρίων καὶ ἀτακτοῦντα παρῃτεῖτο φήσας οὐκ ἀνθρώπων ἑαυτῷ δεῖν , ἀλλʼ ἀνδρῶν , τὰ δὲ σεμνότερα ἐσεφοίτα καὶ ᾤκει τῶν ἱερῶν τὰ μὴ κληιστά . ἡλίου μὲν δὴ ἀνίσχοντος ἐφʼ ἑαυτοῦ τινα ἔπραττεν , ἃ μόνοις ἐποίει δῆλα τοῖς ἐτῶν τεττάρων σιωπᾶν γεγυμνασμένοις , τὸν δὲ μετὰ ταῦτα καιρόν , εἰ μὲν Ἑλλὰς ἡ πόλις εἴη καὶ τὰ ἱερὰ γνώριμα , ξυγκαλῶν ἂν τοὺς ἱερέας ἐφιλοσόφει περὶ τῶν θεῶν καὶ διωρθοῦτο αὐτούς , εἴ που τῶν νομιζομένων ἐξαλλάττοιεν , εἰ δὲ βάρβαρά τε καὶ ἰδιότροπα εἴη , διεμάνθανε τοὺς ἱδρυσαμένους αὐτὰ καὶ ἐφʼ ὅτῳ ἱδρύθη , πυθόμενός τε , ὅπη θεραπεύεται ταῦτα καὶ ὑποθέμενος , εἴ τι σοφώτερον τοῦ δρωμένου ἐνθυμηθείη , μετῄει ἐπὶ τοὺς ὁμιλητὰς καὶ ἐκέλευεν ἐρωτᾶν , ἃ βούλονται . ἔφασκε γὰρ χρῆναι τοὺς οὕτω φιλοσοφοῦντας ἠοῦς μὲν ἀρχομένης ξυνεῖναι θεοῖς , προϊούσης δὲ περὶ θεῶν , τὸν δὲ μετὰ ταῦτα καιρὸν ἀνθρωπείων πέρι τὰς ξυνουσίας ποιεῖσθαι . εἰπὼν δʼ ἂν πρὸς τοὺς ἑταίρους , ὁπόσα ἠρώτων , καὶ ἱκανῶς τῆς τοιαύτης ξυνουσίας ἔχων ἐπὶ τὴν διάλεξιν ἀνίστατο λοιπὸν τὴν ἐς πάντας , οὐ πρὸ μεσημβρίας , ἀλλʼ ὁπότε μάλιστα ἡ ἡμέρα ἑστήκοι . καὶ διαλεχθεὶς ἂν ὡς ἀπαρκεῖν ᾤετο , ἠλείφετό τε καὶ τριψάμενος ἵει ἑαυτὸν ἐς ὕδωρ ψυχρὸν γῆρας ἀνθρώπων καλῶν τὰ βαλανεῖα · τῆς γοῦν Ἀντιοχείας ἀποκλεισθείσης ἐς αὐτὰ ἐπὶ μεγάλοις ἁμαρτήμασιν ἔδωκεν ὑμῖν ἔφη ὁ βασιλεὺς κακοῖς οὖσι βιῶναι πλείονα ἔτη . Ἐφεσίων δὲ βουλομένων καταλιθῶσαι τὸν ἄρχοντα ἐπὶ τῷ μὴ ἐκπυροῦν τὰ βαλανεῖα ὑμεῖς μὲν τὸν ἄρχοντα ἔφη αἰτιᾶσθε , ἐπειδὴ πονηρῶς λοῦσθε , ἐγὼ δὲ ὑμᾶς , ὅτι λοῦσθε .
Lemmas: ἐπιφοιτάω καί Ἀντιόχειος ὁ μέγας παύω ὁ σιωπάω , καί παρέρχομαι εἰς ὁ ἱερός ὁ Δαφναῖος Ἀπόλλων , ὅς περιάπτω Ἀσσύριος ὁ μῦθος ὁ Ἀρκάς · ὁ γάρ ὁ Λάδων Δάφνη ἐκεῖ μεταφύω λέγω καί ποταμός αὐτός ῥέω Λάδων , καί φυτόν τιμάω παρά αὐτός δάφνη , οὗτος δή ὁ ἀντί ὁ παρθένος , κυπάρισσος τε ὕψος ἀμήχανος περιίστημι κύκλος ὁ ἱερός καί πηγή ἐκδίδωμι ὁ χῶρος ἄφθονος τε καί ἠρεμέω , ὅς ὁ Ἀπόλλων φημί ῥαίνω . ἐνταῦθα κυπάρισσος τις ἔρνος ὁ γῆ ἀναδίδωμι ἐπί Κυπάρισσος φημί ἔφηβος Ἀσσύριος , καί πιστόω ὁ μεταβολή ὁ ὥρα ὁ φυτόν . καί ἴσως νεανικός ἅπτω δοκέω ὁ λόγος διαμυθολογέω ὁ τοιοῦτος · ἀλλά οὐ ὑπέρ μυθολογία οὗτος . τίς δέ ἐγώ ὁ λόγος βούλεται;ὁ Ἀπολλώνιος ὁράω ὁ ἱερός χαρίεις μέν , σπουδή δέ ἐν αὐτός οὐδείς , ἀλλά ἄνθρωπος ἡμιβάρβαρος καί ἄμουσος Ἀπόλλων , φημί μεταβάλλω ὁ ἄφωνος εἰς δένδρον , ἵνα ἄν ὡς κυπάρισσος ἠχέω . ὁ δέ πηγή ἐπισκοπέω , ὡς γαλήνη ἄγω καί κελαρύζω σφεῖς οὐδείς , ὁ ἀφωνία λέγω ὁ ἐνταῦθα οὐδέ ὁ πηγή συγχωρέω φθέγγομαι . πρός δέ ὁ Λάδων ὁράω οὐ ὁ θυγάτηρ φημί σύ μόνος μεταβάλλω , ἀλλά καί σύ ὁ δοκέω βάρβαρος ἐκ Ἕλλην τε καί Ἀρκάς . ἐπεί δέ γιγνώσκω διαλέγω , ὁ μέν ὁμιλέω ὁ χωρίον καί ἀτακτέω παραιτέομαι φημί οὐ ἄνθρωπος ἑαυτοῦ δέω , ἀλλά ἀνήρ , ὁ δέ σεμνός εἰσφοιτάω καί οἰκέω ὁ ἱερός ὁ μή κλειστός . ἥλιος μέν δή ἀνίσχω ἐπί ἑαυτοῦ τις πράσσω , ὅς μόνος ποιέω δῆλος ὁ ἔτος τέσσαρες σιωπάω γυμνάζω , ὁ δέ μετά οὗτος καιρός , εἰ μέν Ἑλλάς ὁ πόλις εἰμί καί ὁ ἱερόν γνώριμος , συγκαλέω ἄν ὁ ἱερεύς φιλοσοφέω περί ὁ θεός καί διορθόω αὐτός , εἰ που ὁ νομίζω ἐξαλλάσσω , εἰ δέ βάρβαρος τε καί ἰδιότροπος εἰμί , διαμανθάνω ὁ ἱδρύω αὐτός καί ἐπί ὅστις ἱδρύω , πυνθάνομαι τε , ὅπῃ θεραπεύω οὗτος καί ὑποτίθημι , εἰ τις σοφός ὁ δράω ἐνθυμέομαι , μετέρχομαι ἐπί ὁ ὁμιλητής καί κελεύω ἐρωτάω , ὅς βούλομαι . φάσκω γάρ χρή ὁ οὕτως φιλοσοφέω ἠώς μέν ἄρχω συνίημι θεός , προέρχομαι δέ περί θεός , ὁ δέ μετά οὗτος καιρός ἀνθρώπειος περί ὁ συνουσία ποιέω . λέγω δέ ἄν πρός ὁ ἑταῖρος , ὁπόσος ἐρωτάω , καί ἱκανός ὁ τοιοῦτος συνουσία ἔχω ἐπί ὁ διάλεξις ἀνίστημι λοιπός ὁ εἰς πᾶς , οὐ πρό μεσημβρία , ἀλλά ὁπότε μάλα ὁ ἡμέρα ἵστημι . καί διαλέγω ἄν ὡς ἀπαρκέω οἴομαι , ἀλείφω τε καί τρίβω ἵημι ἑαυτοῦ εἰς ὕδωρ ψυχρός γῆρας ἄνθρωπος καλέω ὁ βαλανεῖον · ὁ γοῦν Ἀντιοχεία ἀποκλείω εἰς αὐτός ἐπί μέγας ἁμάρτημα δίδωμι σύ φημί ὁ βασιλεύς κακός εἰμί βιόω πολύς ἔτος . Ἐφέσιος δέ βούλομαι καταλιθόω ὁ ἄρχων ἐπί ὁ μή ἐκπυρόω ὁ βαλανεῖον σύ μέν ὁ ἄρχων φημί αἰτιάομαι , ἐπειδή πονηρός λόω , ἐγώ δέ σύ , ὅτι λόω .