flavius-philostratus.vita-apollonii 3.34
ὁ μὲν δὴ κατῄει ἐς τὴν κώμην , ὁ γὰρ θεσμὸς τῶν σοφῶν οὐ ξυνεχώρει τῷ βασιλεῖ ξυνεῖναί σφισιν ὑπὲρ μίαν ἡμέραν , ὁ δὲ Ἰάρχας πρὸς τὸν ἄγγελον καὶ Δάμιν εἶπε τῶν δεῦρο ἀπορρήτων ἀξιοῦμεν καὶ ἡκέτω , τῶν δὲ ἄλλων ἐπιμελοῦ ἐν τῇ κώμῃ . Ὡς δὲ ἀφίκετο , ξυνιζήσαντες , ὥσπερ εἰώθεσαν , ξυνεχώρουν τῷ Ἀπολλωνίῳ ἐρωτᾶν , ἤρετό τε ἐκ τίνων ξυγκεῖσθαι τὸν κόσμον ἡγοῖντο , οἱ δὲ ἔφασαν ἐκ στοιχείων . μῶν ἔφη τεττάρων ; οὐ τεττάρων , ἔφη ὁ Ἰάρχας ἀλλὰ πέντε . καὶ τί ἂν ἔφη πέμπτον γένοιτο παρὰ τὸ ὕδωρ τε καὶ τὸν ἀέρα καὶ τὴν γῆν καὶ τὸ πῦρ ; ὁ αἰθήρ , εἶπεν ὃν ἡγεῖσθαι χρὴ γένεσιν θεῶν εἶναι , τὰ μὲν γὰρ τοῦ ἀέρος ἕλκοντα θνητὰ πάντα , τὰ δὲ τοῦ αἰθέρος ἀθάνατά τε καὶ θεῖα . πάλιν ἤρετο , τί τῶν στοιχείων πρῶτον γένοιτο , ὁ δὲ Ἰάρχας ὁμοῦ ἔφη πάντα , τὸ γὰρ ζῷον κατὰ μέρος οὐ τίκτεται . ζῷον ἔφη ἡγῶμαι τὸν κόσμον ; ἤν γε ἔφη ὑγιῶς γιγνώσκῃς , αὐτὸς γὰρ ζωογονεῖ πάντα . θῆλυν εἶπεν αὐτὸν καλῶμεν ἢ τῆς ἄρσενός τε καὶ ἀντικειμένης φύσεως ; ἀμφοῖν , ἔφη αὐτὸς γὰρ αὑτῷ ξυγγιγνόμενος τὰ μητρός τε καὶ πατρὸς ἐς τὴν ζωογονίαν πράττει ἔρωτά τε ἑαυτοῦ ἴσχει θερμότερον ἢ ἕτερόν τι ἑτέρου , ὃς ἁρμόττει αὐτὸν καὶ ξυνίστησιν · ἀπεικὸς δὲ οὐδὲν ἑαυτῷ ξυμφύεσθαι . καὶ ὥσπερ χειρῶν τε καὶ ποδῶν ἔργον πεποίηται ἡ τοῦ ζῴου κίνησις καὶ ὁ ἐν αὐτῷ νοῦς , ὑφʼ οὗ ὁρμᾷ , οὕτως ἡγώμεθα καὶ τὰ μέρη τοῦ κόσμου διὰ τὸν ἐκείνου νοῦν ἐπιτήδεια παρέχειν αὑτὰ τοῖς τικτομένοις τε καὶ κυουμένοις πᾶσι . καὶ γὰρ τὰ πάθη τὰ ἐξ αὐχμῶν φοιτῶντα κατὰ τὸν ἐκείνου φοιτᾷ νοῦν , ἐπειδὰν ἐκπεσοῦσα ἡ δίκη τῶν ἀνθρώπων ἀτίμως πράττῃ , ποιμαίνεταί τε χειρὶ οὐ μιᾷ τόδε τὸ ζῷον , ἀλλὰ πολλαῖς τε καὶ ἀρρήτοις , αἷς χρῆται , ἀχαλίνωτον μὲν διὰ μέγεθος , εὐήνιον δὲ κινεῖται καὶ εὐάγωγον .
Lemmas: ὁ μέν δή κατέρχομαι εἰς ὁ κώμη , ὁ γάρ θεσμός ὁ σοφός οὐ συγχωρέω ὁ βασιλεύς συνίημι σφεῖς ὑπέρ εἷς ἡμέρα , ὁ δέ Ἰάρχας πρός ὁ ἄγγελος καί Δάμις λέγω ὁ δεῦρο ἀπόρρητος ἀξιόω καί ἥκω , ὁ δέ ἄλλος ἐπιμελέομαι ἐν ὁ κώμη . ὡς δέ ἀφικνέομαι , συνιζέω , ὥσπερ εἴωθα , συγχωρέω ὁ Ἀπολλώνιον ἐρωτάω , ἔρομαι τε ἐκ τίς σύγκειμαι ὁ κόσμος ἡγέομαι , ὁ δέ φημί ἐκ στοιχεῖον . μῶν φημί τέσσαρες ; οὐ τέσσαρες , φημί ὁ Ἰάρχας ἀλλά πέντε . καί τίς ἄν φημί πέμπτος γίγνομαι παρά ὁ ὕδωρ τε καί ὁ ἀήρ καί ὁ γῆ καί ὁ πῦρ ; ὁ αἰθήρ , λέγω ὅς ἡγέομαι χρή γένεσις θεός εἰμί , ὁ μέν γάρ ὁ ἀήρ ἕλκω θνητός πᾶς , ὁ δέ ὁ αἰθήρ ἀθάνατος τε καί θεῖος . πάλιν ἔρομαι , τίς ὁ στοιχεῖον πρῶτος γίγνομαι , ὁ δέ Ἰάρχας ὁμοῦ φημί πᾶς , ὁ γάρ ζῷον κατά μέρος οὐ τίκτω . ζῷον φημί ἡγέομαι ὁ κόσμος ; ἐάν γε φημί ὑγιής γιγνώσκω , αὐτός γάρ ζωογονέω πᾶς . θῆλυς λέγω αὐτός καλέω ἤ ὁ ἄρσην τε καί ἀντίκειμαι φύσις ; ἄμφω , φημί αὐτός γάρ ἑαυτοῦ συγγίγνομαι ὁ μήτηρ τε καί πατήρ εἰς ὁ ζωογονία πράσσω ἔρως τε ἑαυτοῦ ἴσχω θερμός ἤ ἕτερος τις ἕτερος , ὅς ἁρμόζω αὐτός καί συνίστημι · ἀφίημι δέ οὐδείς ἑαυτοῦ συμφύω . καί ὥσπερ χείρ τε καί πούς ἔργον ποιέω ὁ ὁ ζῷον κίνησις καί ὁ ἐν αὐτός νόος , ὑπό ὅς ὁρμάω , οὕτως ἡγέομαι καί ὁ μέρος ὁ κόσμος διά ὁ ἐκεῖνος νόος ἐπιτήδειος παρέχω ἑαυτοῦ ὁ τίκτω τε καί κυέω πᾶς . καί γάρ ὁ πάθος ὁ ἐκ αὐχμός φοιτάω κατά ὁ ἐκεῖνος φοιτάω νόος , ἐπειδάν ἐκπίπτω ὁ δίκη ὁ ἄνθρωπος ἄτιμος πράσσω , ποιμαίνω τε χείρ οὐ εἷς ὅδε ὁ ζῷον , ἀλλά πολύς τε καί ἄρρητος , ὅς χράω , ἀχαλίνωτος μέν διά μέγεθος , εὐήνιος δέ κινέω καί εὐάγωγος .