flavius-philostratus.vita-apollonii 4.30
ὡς δὲ καὶ διεβέβλητο πρὸς τοὺς οἰομένους ξυγγράφειν καὶ ἀμαθεῖς ἡγεῖτο τοὺς ἁπτομένους λόγου μείζονος , ὑπάρχει μαθεῖν ἐκ τῶνδε · μειράκιον γὰρ δοκησίσοφον ἐντυχὸν αὐτῷ περὶ τὸ ἱερὸν συμπροθυμήθητί μοι ἔφη αὔριον , ἀναγνώσομαι γάρ τι . τοῦ δὲ Ἀπολλωνίου ἐρομένου , ὅ τι ἀναγνώσοιτο , λόγος εἶπε ξυντέτακταί μοι ἐς τὸν Δία . καὶ ἅμα ὑπὸ τῷ ἱματίῳ ἐπεδείκνυ αὐτὸν σεμνυνόμενος τῇ παχύτητι τοῦ βιβλίου . τί οὖν ἔφη ἐπαινέσῃ τοῦ Διός ; ἢ τὸν Δία τὸν ἐνταῦθα καὶ τὸ μηδὲν εἶναι τῶν ἐν τῇ γῇ ὅμοιον ; καὶ τοῦτο μέν , ἔφη πολλὰ δὲ πρὸ τούτου καὶ ἐπὶ τούτῳ ἕτερα , καὶ γὰρ αἱ ὧραι καὶ τὰ ἐν τῇ γῇ καὶ τὰ ὑπὲρ τὴν γῆν καὶ ἀνέμους εἶναι καὶ ἄστρα Διὸς πάντα . ὁ δὲ Ἀπολλώνιος δοκεῖς μοι εἶπεν ἐγκωμιαστικός τις εἶναι σφόδρα . διὰ τοῦτο ἔφη καὶ ποδάγρας ἐγκώμιόν τί μοι ξυντέτακται καὶ τοῦ τυφλόν τινα ἢ κωφὸν εἶναι . ἀλλὰ μηδὲ τοὺς ὑδέρους εἶπε μηδὲ τοὺς κατάρρους ἀποκήρυττε τῆς ἑαυτοῦ σοφίας , εἰ βούλοιο ἐπαινεῖν τὰ τοιαῦτα , βελτίων δὲ ἔσῃ καὶ τοῖς ἀποθνήσκουσιν ἑπόμενος καὶ διιὼν ἐπαίνους τῶν νοσημάτων , ὑφʼ ὧν ἀπέθανον , ἧττον γὰρ ἐπʼ αὐτοῖς ἀνιάσονται πατέρες τε καὶ παῖδες καὶ οἱ ἀγχοῦ τῶν ἀποθανόντων . κεχαλινωμένον δὲ ἰδὼν τὸ μειράκιον ὑπὸ τοῦ λόγου ὁ ἐγκωμιάζων , εἶπεν ὦ ξυγγραφεῦ , πότερον ἃ οἶδεν ἐπαινέσεται ἄμεινον ἢ ἃ οὐκ οἶδεν ; ἃ οἶδεν , ἔφη πῶς γὰρ ἄν τις ἐπαινοῖ , ἃ οὐκ οἶδε ; τὸν πατέρα οὖν ἤδη ποτὲ τὸν σαυτοῦ ἐπῄνεσας ; ἐβουλήθην , εἶπεν ἀλλʼ ἐπεὶ μέγας τι μοι δοκεῖ καὶ γενναῖος ἀνθρώπων τε ὧν οἶδα κάλλιστος οἶκόν τε ἱκανὸς οἰκῆσαι καὶ σοφίᾳ ἐς πάντα χρῆσθαι , παρῆκα τὸν ἐς αὐτὸν ἔπαινον , ὡς μὴ αἰσχύνοιμι τὸν πατέρα λόγῳ ἥττονι . δυσχεράνας οὖν ὁ Ἀπολλώνιος , τουτὶ δὲ πρὸς τοὺς φορτικοὺς τῶν ἀνθρώπων ἔπασχεν εἶτα , ἔφη ὦ κάθαρμα , τὸν μὲν πατέρα τὸν σεαυτοῦ , ὃν ἴσα καὶ σεαυτὸν γιγνώσκεις , οὐκ ἄρʼ οἴει πότʼ ἂν ἱκανῶς ἐπαινέσαι , τὸν δʼ ἀνθρώπων καὶ θεῶν πατέρα καὶ δημιουργὸν τῶν ὅλων , ὅσα περὶ ἡμᾶς καὶ ὑπὲρ ἡμᾶς ἐστιν , εὐκόλως οὕτως ἐγκωμιάζων οὔθʼ , ὃν ἐπαινεῖς , δέδιας , οὔτε ξυνίης ἐς λόγον καθιστάμενος μείζονα ἀνθρώπου ;
Lemmas: ὡς δέ καί διαβάλλω πρός ὁ οἴομαι συγγράφω καί ἀμαθής ἡγέομαι ὁ ἅπτω λόγος μέγας , ὑπάρχω μανθάνω ἐκ ὅδε · μειράκιον γάρ δοκησίσοφος ἐντυγχάνω αὐτός περί ὁ ἱερός συμπροθυμέομαι ἐγώ φημί αὔριον , ἀναγιγνώσκω γάρ τις . ὁ δέ Ἀπολλώνιον ἔρομαι , ὅς τις ἀναγιγνώσκω , λόγος λέγω συντάσσω ἐγώ εἰς ὁ Ζεύς . καί ἅμα ὑπό ὁ ἱμάτιον ἐπιδείκνυμι αὐτός σεμνύνω ὁ παχύτης ὁ βιβλίον . τίς οὖν φημί ἐπαινέω ὁ Ζεύς ; ἤ ὁ Ζεύς ὁ ἐνταῦθα καί ὁ μηδείς εἰμί ὁ ἐν ὁ γῆ ὅμοιος ; καί οὗτος μέν , φημί πολύς δέ πρό οὗτος καί ἐπί οὗτος ἕτερος , καί γάρ ὁ ὥρα καί ὁ ἐν ὁ γῆ καί ὁ ὑπέρ ὁ γῆ καί ἄνεμος εἰμί καί ἄστρον Ζεύς πᾶς . ὁ δέ Ἀπολλώνιος δοκέω ἐγώ λέγω ἐγκωμιαστικός τις εἰμί σφόδρα . διά οὗτος φημί καί ποδάγρα ἐγκώμιον τις ἐγώ συντάσσω καί ὁ τυφλός τις ἤ κωφός εἰμί . ἀλλά μηδέ ὁ ὕδερος λέγω μηδέ ὁ κατάρροος ἀποκηρύσσω ὁ ἑαυτοῦ σοφία , εἰ βούλομαι ἐπαινέω ὁ τοιοῦτος , ἀγαθός δέ εἰμί καί ὁ ἀποθνῄσκω ἕπομαι καί δίειμι ἔπαινος ὁ νόσημα , ὑπό ὅς ἀποθνῄσκω , ἥσσων γάρ ἐπί αὐτός ἀνιάω πατήρ τε καί παῖς καί ὁ ἀγχοῦ ὁ ἀποθνῄσκω . χαλινόω δέ ὁράω ὁ μειράκιον ὑπό ὁ λόγος ὁ ἐγκωμιάζω , λέγω ὦ συγγραφεύς , πότερος ὅς οἶδα ἐπαινέω ἀγαθός ἤ ὅς οὐ οἶδα ; ὅς οἶδα , φημί πῶς γάρ ἄν τις ἐπαινέω , ὅς οὐ οἶδα ; ὁ πατήρ οὖν ἤδη ποτέ ὁ σεαυτοῦ ἐπαινέω ; βούλομαι , λέγω ἀλλά ἐπεί μέγας τις ἐγώ δοκέω καί γενναῖος ἄνθρωπος τε ὅς οἶδα καλός οἶκος τε ἱκανός οἰκέω καί σοφία εἰς πᾶς χράω , παρίημι ὁ εἰς αὐτός ἔπαινος , ὡς μή αἰσχύνω ὁ πατήρ λόγος ἥσσων . δυσχεραίνω οὖν ὁ Ἀπολλώνιος , οὗτος δέ πρός ὁ φορτικός ὁ ἄνθρωπος πάσχω εἶτα , φημί ὦ κάθαρμα , ὁ μέν πατήρ ὁ σεαυτοῦ , ὅς ἴσος καί σεαυτοῦ γιγνώσκω , οὐ ἄρα οἴομαι πότε ἄν ἱκανός ἐπαινέω , ὁ δέ ἄνθρωπος καί θεός πατήρ καί δημιουργός ὁ ὅλος , ὅσος περί ἐγώ καί ὑπέρ ἐγώ εἰμί , εὔκολος οὕτως ἐγκωμιάζω οὔτε , ὅς ἐπαινέω , δείδω , οὔτε συνίημι εἰς λόγος καθίστημι μέγας ἄνθρωπος ;