flavius-philostratus.vita-apollonii 6.11
ταῦτα εἰπόντος ἐστράφησαν ἐς τὸν Ἀπολλώνιον πάντες , οἱ μὲν ἀμφʼ αὐτόν , ὡς ἀντιλέξοι , γιγνώσκοντες , οἱ δὲ ἀμφὶ τὸν Θεσπεσίωνα θαυμάζοντες , ὅ τι ἀντερεῖ . ὁ δὲ ἐπαινέσας αὐτὸν τῆς εὐροίας καὶ τοῦ τόνου μή τι ἔφη προστίθης ; μὰ Δίʼ , εἶπεν εἴρηκα γάρ . τοῦ δʼ αὖ ἐρομένου μὴ τῶν ἄλλων τις Αἰγυπτίων ; πάντων ἔφη δι’ ἐμοῦ ἤκουσας . ἐπισχὼν οὖν ὀλίγον καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐρείσας ἐς τὰ εἰρημένα οὑτωσὶ ἔλεξεν · ἡ μὲν Ἡρακλέους αἵρεσις , ἥν φησι Πρόδικος ἐν ἐφήβῳ ἑλέσθαι αὐτόν , ὑγιῶς τε ὑμῖν λέλεκται καὶ κατὰ τὸν φιλοσοφίας νοῦν , ὦ σοφοὶ Αἰγυπτίων , προσήκει δέ μοι οὐδέν · οὔτε γὰρ ξυμβούλους ὑμάς βίου ποιησόμενος ἥκω πάλαι γε ᾑρημένος τὸν ἐμαυτῷ δόξαντα , πρεσβύτατός τε ὑμῶν πλὴν Θεσπεσίωνος ἀφιγμένος αὐτὸς ἂν μᾶλλον εἰκότως ξυνεβούλευον ὑμῖν σοφίας αἵρεσιν , εἰ μήπω ᾑρημένοις ἐνέτυχον . ὢν δʼ ὅμως τηλικόσδε καὶ σοφίας ἐπὶ τοσόνδε ἀφιγμένος οὐκ ὀκνήσω λογισταῖς ὑμῖν τῆς ἐμαυτοῦ βουλῆς χρήσασθαι διδάσκων , ὡς ὀρθῶς εἱλόμην ταῦτα , ὧν μήπω βελτίω ἐπὶ νοῦν ἦλθέ μοι . κατιδὼν γάρ τι ἐν Πυθαγόρου μέγα καὶ ὡς ὑπὸ σοφίας ἀρρήτου μὴ μόνον γιγνώσκοι ἑαυτόν , ὅστις εἴη , ἀλλὰ καὶ ὅστις γένοιτο , βωμῶν τε ὡς καθαρὸς ἅψαιτο καὶ ὡς ἀχράντῳ μὲν ἐμψύχου βρώσεως γαστρὶ χρήσαιτο , καθαρῷ δὲ σώματι πάντων ἐσθημάτων , ὁπόσα θνησειδίων ξύγκειται , γλῶττάν τε ὡς πρῶτος ἀνθρώπων ξυνέσχε βοῦν ἐπʼ αὐτῇ σιωπῆς εὑρὼν δόγμα , καὶ τὴν ἄλλην φιλοσοφίαν ὡς χρησμώδη καὶ ἀληθῆ κατεστήσατο , ἔδραμον ἐπὶ τὰς ἐκείνου δόξας , οὐ μίαν σοφίαν ἐκ δυοῖν ἑλόμενος , ὡς σύ , βέλτιστε Θεσπεσίων , ξυμβουλεύεις . παραστήσασα γάρ μοι φιλοσοφία τὰς ἑαυτῆς δόξας , ὁπόσαι εἰσί , περιβαλοῦσά τε αὐταῖς κόσμον , ὃς ἑκάστῃ οἰκεῖος , ἐκέλευσεν ἐς αὐτὰς βλέπειν καὶ ὑγιῶς αἱρεῖσθαι · ὥρα μὲν οὖν σεμνή τε ἁπασῶν ἦν καὶ θεία , καὶ κατέμυσεν ἄν τις πρὸς ἐνίας αὐτῶν ὑπʼ ἐκπλήξεως , ἐμοὶ δὲ εἱστήκει τὸ ὄμμα ἐς πάσας , καὶ γάρ με καὶ παρεθάρρυνον αὐταὶ προσαγόμεναί τε καὶ προκηρύττουσαι , ὁπόσα δώσουσιν , ἐπεὶ δʼ ἡ μέν τις αὐτῶν οὐδὲν μοχθήσαντι πολὺν ἐπαντλήσειν ἔφασκεν ἡδονῶν ἐσμόν , ἡ δʼ αὖ μοχθήσαντα ἀναπαύσειν , ἡ δʼ ἐγκαταμίξειν εὐφροσύνας τῷ μόχθῳ , πανταχοῦ δὲ ἡδοναὶ διεφαίνοντο καὶ ἄνετοι μὲν ἡνίαι γαστρός , ἑτοίμη δὲ χεὶρ ἐς πλοῦτον , χαλινὸς δὲ οὐδεὶς ὀμμάτων , ἀλλʼ ἔρωτές τε καὶ ἵμεροι καὶ τὰ τοιαῦτα πάθη ξυνεχωρεῖτο , μία δὲ αὐτῶν ἴσχειν μὲν τῶν τοιούτων ἐκόμπαζε , θρασεῖα δὲ ἦν καὶ φιλολοίδορος καὶ ἀπηγκωνισμένη πάντα , εἶδον σοφίας εἶδος ἄρρητον , οὗ καὶ Πυθαγόρας ποτὲ ἡττήθη , καὶ εἱστήκει δὲ ἄρα οὐκ ἐν ταῖς πολλαῖς , ἀλλʼ ἀπετέτακτο αὐτῶν καὶ ἐσιώπα , ξυνεῖσα δέ , ὡς ταῖς μὲν ἄλλαις οὐ ξυντίθεμαι , τὰ δὲ ἐκείνης οὔπω οἶδα μειράκιον , εἶπεν , ἀηδὴς ἐγὼ καὶ μεστὴ πόνων · εἰ γὰρ ἀφίκοιτό τις ἐς ἤθη τὰ ἐμά , τράπεζαν μέν , ὁπόση ἐμψύχων , ἀνῃρῆσθαι πᾶσαν ʽἂνʼ ἕλοιτο , οἴνου δὲ ἐκλελῆσθαι καὶ τὸν σοφίας μὴ ἐπιθολοῦν κρατῆρα , ὃς ἐν ταῖς ἀοίνοις ψυχαῖς ἕστηκεν , οὐδὲ χλαῖνα θάλψει αὐτόν , οὐδὲ ἔριον , ὃ ἀπʼ ἐμψύχου ἐπέχθη , ὑπόδημα δὲ αὐτοῖς βύβλου δίδωμι καὶ καθεύδειν ὡς ἔτυχε , κἂν ἀφροδισίων ἡττηθέντας αἴσθωμαι , βάραθρά ἐστί μοι , καθʼ ὧν σοφίας ὀπαδὸς δίκη φέρει τε αὐτοὺς καὶ ὠθεῖ , χαλεπὴ δʼ οὕτως ἐγὼ τοῖς τἀμὰ αἱρουμένοις , ὡς καὶ δεσμὰ γλώττης ἐπʼ αὐτοὺς ἔχειν . ἃ δʼ ἐστί σοι καρτερήσαντι ταῦτα , ἐμοῦ μάθε · σωφροσύνη μὲν καὶ δικαιοσύνη αὐτόθεν , ζηλωτὸν δὲ ἡγεῖσθαι μηδένα τυράννοις τε φοβερὸν εἶναι μᾶλλον ἢ ὑπʼ αὐτοῖς κεῖσθαι , θεοῖς τε ἡδίω φαίνεσθαι μικρὰ θύσαντα ἢ οἱ προχέοντες αὐτοῖς τὸ τῶν ταύρων αἷμα , καθαρῷ δὲ ὄντι σοι καὶ προγιγνώσκειν δώσω καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς οὕτω τι ἐμπλήσω ἀκτῖνος , ὡς διαγιγνώσκειν μὲν θεόν , γιγνώσκειν δὲ ἥρωα , σκιοειδῆ δʼ ἐλέγχειν φαντάσματα , ὅτε ψεύδοιντο εἴδη ἀνθρώπων . ἥδε μοι βίου αἵρεσις , ὦ σοφοὶ Αἰγυπτίων , ἣν ὑγιῶς τε καὶ κατὰ τὸν Πυθαγόραν ἑλόμενος οὔτε ἐψευσάμην οὔτε ἐψεύσθην , ἐγενόμην μὲν γὰρ ἃ χρὴ τὸν φιλοσοφήσαντα , φιλοσοφοῦντι δὲ ὁπόσα δώσειν ἔφη , πάντʼ ἔχω . ἐφιλοσόφησα γὰρ ὑπὲρ γενέσεως τῆς τέχνης καὶ ὁπόθεν αὐτῆς αἱ ἀρχαί , καί μοι ἔδοξεν ἀνδρῶν εἶναι περιττῶν τὰ θεῖα ψυχήν τε ἄριστα ἐσκεμμένων , ἧς τὸ ἀθάνατόν τε καὶ ἀγέννητον πηγαὶ γενέσεως . Ἀθηναίοις μὲν οὖν οὐ πάνυ προσήκων ἐφαίνετό μοι ὅδε ὁ λόγος , τὸν γὰρ Πλάτωνος λόγον , ὃν θεσπεσίως ἐκεῖ καὶ πανσόφως ὑπὲρ ψυχῆς ἀνεφθέγξατο , αὐτοὶ διέβαλλον ἐναντίας ταύτῃ καὶ οὐκ ἀληθεῖς δόξας ὑπὲρ ψυχῆς προσέμενοι , ἔδει δὲ σκοπεῖν , τίς μὲν εἴη πόλις , ποίων δὲ ἀνδρῶν ἔθνος , παρʼ οἷς οὐχ ὁ μέν τίς , ὁ δὲ οὔ , πᾶσα δὲ ἡλικία ταὐτὸν ὑπὲρ ψυχῆς φθέγγοιτο κἀγὼ μὲν νεότητός τε οὕτως ἀγούσης καὶ τοῦ μήπω ξυνιέναι πρὸς ὑμᾶς ἔβλεψα , ἐπειδὴ πλεῖστα ἐλέγεσθε ὑπερφυῶς εἰδέναι , καὶ πρὸς τὸν διδάσκαλον τὸν ἐμαυτοῦ διῄειν ταῦτα , ὁ δὲ ἐφιστάς με εἰ τῶν ἐρώντων εἶπεν ἐτύγχανες ὢν ἢ τὴν ἡλικίαν ἐχόντων τοῦ ἐρᾶν , εἶτα μειρακίῳ καλῷ ἐντυχὼν καὶ ἀγασθεὶς αὐτὸ τῆς ὥρας σὺ δὲ καὶ ὅτου εἴη παῖς ἐζήτεις , ἦν δὲ ὁ μὲν ἱπποτρόφου καὶ στρατηγοῦ πατρὸς καὶ χορηγοὶ οἱ πάπποι , σὺ δʼ αὐτὸν τριηράρχου τινὸς ἢ φυλάρχου ἐκάλεις , ἆρά γʼ ἂν οἴει προσάγεσθαι τὰ παιδικὰ τούτοις , ἢ κἂν ἀηδὴς δόξαι μὴ πατρόθεν ὀνομάζων τὸ μειράκιον , ἀλλʼ ἀπʼ ἐκφύλου σπορᾶς καὶ νόθου ; σοφίας οὖν ἐρῶν , ἣν Ἰνδοὶ εὗρον , οὐκ ἀπὸ τῶν φύσει πατέρων ὀνομάζεις αὐτήν , ἀλλʼ ἀπὸ τῶν θέσει καὶ δίδως τι μεῖζον Αἰγυπτίοις , ἢ εἰ πάλιν αὐτοῖς , ὡς αὐτοὶ ᾅδουσι , μέλιτι ξυγκεκραμένος ἀναβαίη ὁ Νεῖλος ; ταῦτά με πρὸ ὑμῶν ἐπʼ Ἰνδοὺς ἔτρεψεν ἐνθυμηθέντα περὶ αὐτῶν , ὡς λεπτότεροι μὲν τὴν ξύνεσιν οἱ τοιοίδε ἄνθρωποι καθαρωτέραις ὁμιλοῦντες ἀκτῖσιν , ἀληθέστεροι δὲ τὰς περὶ φύσεώς τε καὶ θεῶν δόξας , ἅτε ἀγχίθεοι καὶ πρὸς ἀρχαῖς τῆς ζῳογόνου καὶ θερμῆς οὐσίας οἰκοῦντες · ἐντυχών τε αὐτοῖς ἔπαθόν τι πρὸς τὴν ἐπαγγελίαν τῶν ἀνδρῶν , ὁποῖον λέγονται πρὸς τὴν Αἰσχύλου σοφίαν παθεῖν Ἀθηναῖοι · ποιητὴς μὲν γὰρ οὗτος τραγῳδίας ἐγένετο , τὴν τέχνην δὲ ὁρῶν ἀκατάσκευόν τε καὶ μήπω κεκοσμημένην εἰ μὲν ξυνέστειλε τοὺς χοροὺς ἀποτάδην ὄντας , ἢ τὰς τῶν ὑποκριτῶν ἀντιλέξεις εὗρε παραιτησάμενος τὸ τῶν μονῳδιῶν μῆκος , ἢ τὸ ὑπὸ σκηνῆς ἀποθνήσκειν ἐπενόησεν , ὡς μὴ ἐν φανερῷ σφάττοι , σοφίας μὲν μηδὲ ταῦτα ἀπηλλάχθω , δοκείτω δὲ κἂν ἑτέρῳ παρασχεῖν ἔννοιαν ἧττον δεξιῷ τὴν ποίησιν , ὁ δʼ ἐνθυμηθεὶς μὲν ἑαυτόν , ὡς ἐπάξιον τοῦ τραγῳδίαν ποιεῖν φθέγγοιτο , ἐνθυμηθεὶς δὲ καὶ τὴν τέχνην , ὡς προσφυᾶ τῷ μεγαλείῳ μᾶλλον ἢ τῷ καταβεβλημένῳ τε καὶ ὑπὸ πόδα , σκευοποιίας μὲν ἥψατο εἰκασμένης τοῖς τῶν ἡρώων εἴδεσιν , ὀκρίβαντος δὲ τοὺς ὑποκριτὰς ἐνεβίβασεν , ὡς ἴσα ἐκείνοις βαίνοιεν , ἐσθήμασί τε πρῶτος ἐκόσμησεν , ἃ πρόσφορον ἥρωσί τε καὶ ἡρωίσιν ἠσθῆσθαι , ὅθεν Ἀθηναῖοι πατέρα μὲν αὐτὸν τῆς τραγῳδίας ἡγοῦντο , ἐκάλουν δὲ καὶ τεθνεῶτα ἐς Διονύσια , τὰ γὰρ τοῦ Αἰσχύλου ψηφισαμένων ἀνεδιδάσκετο καὶ ἐνίκα ἐκ καινῆς · καίτοι τραγῳδίας μὲν εὖ κεκοσμημένης ὀλίγη χάρις , εὐφραίνει γὰρ ἐν σμικρῷ τῆς ἡμέρας , ὥσπερ ἡ τῶν Διονυσίων ὥρα , φιλοσοφίας δὲ ξυγκειμένης μέν , ὡς Πυθαγόρας ἐδικαίωσεν , ὑποθειαζούσης δέ , ὡς πρὸ Πυθαγόρου Ἰνδοί , οὐκ ἐς βραχὺν χρόνον ἡ χάρις , ἀλλʼ ἐς ἄπειρόν τε καὶ ἀριθμοῦ πλείω . οὐ δὴ ἀπεικός τι παθεῖν μοι δοκῶ φιλοσοφίας ἡττηθεὶς εὖ κεκοσμημένης , ἣν ἐς τὸ πρόσφορον Ἰνδοὶ στείλαντες ἐφʼ ὑψηλῆς τε καὶ θείας μηχανῆς ἐκκυκλοῦσιν · ὡς δὲ ἐν δίκῃ μὲν ἠγάσθην αὐτούς , ἐν δίκῃ δὲ ἡγοῦμαι σοφούς τε καὶ μακαρίους , ὥρα μανθάνειν · εἶδον ἄνδρας οἰκοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς καὶ οὐκ ἐπʼ αὐτῆς καὶ ἀτειχίστως τετειχισμένους καὶ οὐδὲν κεκτημένους ἢ τὰ πάντων . εἰ δʼ αἰνιγμάτων ἅπτομαι , σοφία Πυθαγόρου ξυγχωρεῖ ταῦτα , παρέδωκε γὰρ καὶ τὸ αἰνίττειν διδάσκαλον εὑρὼν σιωπῆς λόγον · σοφίας δὲ ταύτης ἐγένεσθε μὲν καὶ αὐτοὶ Πυθαγόρᾳ ξύμβουλοι χρόνον , ὃν τὰ Ἰνδῶν ἐπῃνεῖτε , Ἰνδοὶ τὸ ἀρχαῖον πάλαι ὄντες · ἐπεὶ δʼ αἰδοῖ τοῦ λόγου , διʼ ὃν ἐκ μηνιμάτων τῆς γῆς ἀφίκεσθε δεῦρο , ἕτεροι μᾶλλον ἐβούλεσθε δοκεῖν ἢ Αἰθίοπες οἱ ἀπὸ Ἰνδῶν ἥκοντες , πάντα ὑμῖν ἐς τοῦτο ἐδρᾶτο · ὅθεν ἐγυμνώθητε μὲν σκευῆς , ὁπόση ἐκεῖθεν , ὥσπερ ξυναποδυόμενοι τὸ Αἰθίοπες εἶναι , θεοὺς δὲ θεραπεύειν ἐψηφίσασθε τὸν Αἰγύπτιον μᾶλλον ἢ τὸν ὑμέτερον τρόπον , ἐς λόγους τε οὐκ ἐπιτηδείους ὑπὲρ Ἰνδῶν κατέστητε , ὥσπερ οὐκ αὐτοὶ διαβεβλημένοι τῷ ἀφʼ οἵων διαβεβλῆσθαι ἥκειν , καὶ οὐδὲ μετερρύθμισθέ πώ γε τοῦτο , οἳ καὶ τήμερον ἐπίδειξιν αὐτοῦ πεποίησθε φιλολοίδορόν τε καὶ ἰαμβώδη , χρηστὸν οὐδὲν ἐπιτηδεύειν Ἰνδοὺς φάσκοντες , ἀλλʼ ἢ ἐκπλήξεις καὶ ἀγωγάς , καὶ τὰς μὲν ὀφθαλμῶν , τὰς δὲ ὤτων , σοφίαν δὲ οὔπω ἐμὴν εἰδότες ἀναίσθητοι φαίνεσθε τῆς ἐπʼ αὐτῇ δόξης , ἐγὼ δʼ ὑπὲρ ἐμαυτοῦ μὲν λέξω οὐδέν , εἴην γάρ , ὅ με Ἰνδοὶ ἡγοῦνται , Ἰνδῶν δὲ οὐ ξυγχωρῶ ἅπτεσθαι . ἀλλʼ εἰ μέν τις ὑγιῶς καὶ ὑμᾶς ἔχει σοφία Ἱμεραίου ἀνδρός , ὃς ᾅδων ἐς τὴν Ἑλένην ἐναντίον τῷ προτέρῳ λόγῳ παλινῳδίαν αὐτὸν ἐκάλεσεν οὐκ ἔστιν ἔτυμος ὁ λόγος οὗτος ἤδη καὶ αὐτοὺς ὥρα λέγειν , ἀμείνω τῆς νῦν παρεστηκυίας μεταλαβόντας περὶ αὐτῶν δόξαν . εἰ δὲ καὶ ἄμουσοι πρὸς παλινῳδίαν ὑμεῖς , ἀλλὰ φείδεσθαί γε χρὴ ἀνδρῶν , οὓς ἀξιοῦντες θεοὶ τῶν αὐτοῖς ὄντων οὐδὲ ἑαυτοὺς ἀπαξιοῦσιν ὧν ἐκεῖνοι πέπανται . διῆλθές τινα , Θεσπεσίων , καὶ περὶ τῆς Πυθοῦς λόγον ὡς ἁπλῶς τε καὶ ἀκατασκεύως χρώσης , καὶ παράδειγμα ἐγένετό σοι τοῦ λόγου νεὼς κηροῦ καὶ πτερῶν ξυντεθείς · ἐμοὶ δὲ ἀκατάσκευα μὲν δοκεῖ οὐδὲ ταῦτα , τὸ γὰρ ξυμφέρετε πτερά τʼ οἰωνοὶ κηρόν τε μέλιτται κατασκευαζομένου ἦν οἶκον καὶ οἴκου σχῆμα , ὁ δʼ , οἶμαι , μικρὰ ταῦτα ἡγούμενος καὶ τῆς ἑαυτοῦ σοφίας ἥττω καὶ ἄλλου ἐδεήθη νεὼ καὶ ἄλλου καὶ μεγάλων ἤδη καὶ ἑκατομπέδων , ἑνὸς δὲ αὐτῶν καὶ χρυσᾶς ἴυγγας ἀνάψαι λέγεται Σειρήνων τινὰ ἐπεχούσας πειθώ , ξυνελέξατό τε τὰ εὐδοκιμώτατα τῶν ἀναθημάτων ἐς τὴν Πυθὼ κόσμου ἕνεκα , καὶ οὔτʼ ἀγαλματοποιίαν ἀπήλασεν ἀπάγουσαν αὐτῷ κολοσσοὺς ἐς τὸ ἱερὸν τοὺς μὲν θεῶν , τοὺς δὲ ἀνθρώπων , τοὺς δὲ ἵππων τε καὶ ταύρων καὶ ἑτέρων ζῴων οὔτε Γλαῦκον μετὰ τοῦ ὑποκρατηριδίου ἥκοντα , οὔτε τὴν ἁλισκομένην Ἰλίου ἀκρόπολιν , ἣν Πολύγνωτος ἐκεῖ γράφει . οὐ γὰρ δὴ τὸν χρυσόν γε τὸν Λύδιον καλλώπισμα τῆς Πυθοῦς ἡγεῖτο , ἀλλʼ ἐκεῖνον μὲν ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων ἐσήγετο ἐνδεικνύμενος , οἶμαι , αὐτοῖς τὸν τῶν βαρβάρων πλοῦτον , ἵνα γλίχοιντο ἐκείνου μᾶλλον ἢ τοῦ διαπορθεῖν τὰ ἀλλήλων , τὸν δὲ δὴ Ἕλληνά τε καὶ προσφυᾶ τῇ ἑαυτοῦ σοφίᾳ τρόπον κατεσκευάζετο καὶ ἠγλάιζε τούτῳ τὴν Πυθώ . ἡγοῦμαι δὲ αὐτὸν κόσμου ἕνεκα καὶ ἐς μέτρα ἐμβιβάζειν τοὺς χρησμούς . εἰ γὰρ μὴ τοῦτο ἐπεδείκνυτο , τοιάσδε ἂν τὰς ἀποκρίσεις ἐποιεῖτο · δρᾶ τὸ δεῖνα ἢ μὴ δρᾶ , καὶ ἴθι ἢ μὴ ἴθι , καὶ ποιοῦ ξυμμάχους ἢ μὴ ποιοῦ , βραχέα γάρ που ταῦτα , ἤ , ὥς φατε ὑμεῖς , γυμνά , ὁ δʼ ἵνα μεγαλορρήμων τε φαίνοιτο καὶ ἡδίων τοῖς ἐρωτῶσι , ποιητικὴν ἡρμόσατο , καὶ οὐκ ἀξιοῖ εἶναι , ὅ τι μὴ οἶδεν , ἀλλὰ καὶ τὴν ψάμμον εἰδέναι φησίν , ὁπόση , ἀριθμήσας αὐτήν , καὶ τὰ τῆς θαλάττης μέτρα ξυνειληφέναι πάντα . ἢ καὶ ταῦτα τερατολογίᾳ προσγράφεις , ἐπειδὴ σοβαρῶς αὐτὰ ὁ Ἀπόλλων καὶ ξὺν φρονήματι ὀρθῷ φράζει ; εἰ δὲ μὴ ἀχθέσῃ , Θεσπεσίων , τῷ λόγῳ , γρᾶες ἀνημμέναι κόσκινα φοιτῶσιν ἐπὶ ποιμένας , ὅτε δὲ καὶ βουκόλους , ἰώμεναι τὰ νοσοῦντα τῶν θρεμμάτων μαντικῇ , ὥς φασιν , ἀξιοῦσι δὲ σοφαὶ ὀνομάζεσθαι καὶ σοφώτεραι ἢ οἱ ἀτεχνῶς μάντεις · τοῦτό μοι καὶ ὑμεῖς παρὰ τὴν Ἰνδῶν σοφίαν φαίνεσθε , οἱ μὲν γὰρ θεῖοί τέ εἰσι καὶ κεκόσμηνται κατὰ τὴν Πυθίαν , ὑμεῖς δέ — ἀλλʼ οὐδὲν εἰρήσεται περαιτέρω , εὐφημία γὰρ φίλη μὲν ἐμοί , φίλη δὲ Ἰνδοῖς , ἣν ἀσπαζοίμην ὡς ὀπαδὸν ἅμα καὶ ἡγεμόνα τῆς γλώττης , τὰ μὲν ἐμαυτῷ δυνατὰ θηρεύων ξὺν ἐπαίνῳ τε αὐτῶν καὶ ἔρωτι , ὅ τι δὲ μὴ ἐφικτὸν εἴη μοι , καταλείπων αὐτὸ ἄχραντον ψόγου . σὺ δὲ Ὁμήρου μὲν ἐν Κυκλωπίᾳ ἀκούων , ὡς ἡ γῆ τοὺς ἀγριωτάτους καὶ ἀνομωτάτους ἄσπορος καὶ ἀνήροτος ἑστιᾷ , χαίρεις τῷ λόγῳ , κἂν Ἠδωνοί τινες ἢ Λυδοὶ βακχεύωσιν , οὐκ ἀπιστεῖς , ὡς γάλακτος αὐτοῖς καὶ οἴνου πηγὰς δώσει καὶ ποτιεῖ τούτους , τοὺς δὲ σοφίας ἁπάσης βάκχους ἀφαιρήσῃ δῶρα αὐτόματα παρὰ τῆς γῆς ἥκοντα ; τρίποδες δὲ αὐτόματοι καὶ ἐς τὰ ξυμπόσια τῶν θεῶν φοιτῶσι , καὶ ὁ Ἄρης ἀμαθής περ ὢν καὶ ἐχθρὸς οὔπω τὸν Ἥφαιστον ἐπʼ αὐτοῖς γέγραπται , οὐδʼ ἔστιν , ὡς ἤκουσάν ποτε οἱ θεοὶ τοιαύτης γραφῆς · ἀδικεῖς , Ἥφαιστε , κοσμῶν τὸ ξυμπόσιον τῶν θεῶν καὶ περιιστὰς αὐτῷ θαύματα , οὐδὲ ἐπὶ ταῖς δμωαῖς αἰτίαν ποτὲ ἔσχε ταῖς χρυσαῖς ὡς παραφθείρων τὰς ὕλας , ἐπειδὴ τὸν χρυσὸν ἔμπνουν ἐποίει , κόσμου γὰρ ἐπιμελήσεται τέχνη πᾶσα , ὅτι καὶ αὐτὸ τὸ εἶναι τέχνας ὑπὲρ κόσμου εὕρηται . ἀνυποδησία δὲ καὶ τρίβων καὶ πήραν ἀνῆφθαι κόσμου εὕρημα · καὶ γὰρ τὸ γυμνοῦσθαι , καθάπερ ὑμεῖς , ἔοικε μὲν ἀκατασκεύῳ τε καὶ λιτῷ σχήματι , ἐπιτετήδευται δὲ ὑπὲρ κόσμου καὶ οὐδὲ ἄπεστιν αὐτοῦ τὸ ἑτέρῳ φασὶ τύφῳ . τὰ δὲ Ἡλίου τε καὶ Ἰνδῶν πάτρια καὶ ὅπῃ χαίρει θεραπευόμενος ἐχέτω τὸν αὐτῶν νόμον , θεοὶ μὲν γὰρ χθόνιοι βόθρους ἀσπάσονται καὶ τὰ ἐν κοίλῃ τῇ γῇ δρώμενα , Ἡλίου δὲ ἀὴρ ὄχημα , καὶ δεῖ τοὺς προσφόρως ᾀσομένους αὐτὸν ἀπὸ γῆς αἴρεσθαι καὶ ξυμμετεωροπολεῖν τῷ θεῷ · τοῦτο δὲ βούλονται μὲν πάντες , δύνανται δὲ Ἰνδοὶ μόνοι .
Lemmas: οὗτος λέγω στρέφω εἰς ὁ Ἀπολλώνιον πᾶς , ὁ μέν ἀμφί αὐτός , ὡς ἀντιλέγω , γιγνώσκω , ὁ δέ ἀμφί ὁ Θεσπεσίων θαυμάζω , ὅς τις ἀντιλέγω . ὁ δέ ἐπαινέω αὐτός ὁ εὔροια καί ὁ τόνος μή τις φημί προστίθημι ; μά Ζεύς , λέγω λέγω γάρ . ὁ δέ αὖ ἔρομαι μή ὁ ἄλλος τις Αἰγύπτιος ; πᾶς φημί διά ἐγώ ἀκούω . ἐπέχω οὖν ὀλίγος καί ὁ ὀφθαλμός ἐρείδω εἰς ὁ λέγω οὕτως λέγω · ὁ μέν Ἡρακλῆς αἵρεσις , ὅς φημί Πρόδικος ἐν ἔφηβος αἱρέω αὐτός , ὑγιής τε σύ λέγω καί κατά ὁ φιλοσοφία νόος , ὦ σοφός Αἰγύπτιος , προσήκω δέ ἐγώ οὐδείς · οὔτε γάρ σύμβουλος σύ βίος ποιέω ἥκω πάλαι γε αἱρέω ὁ ἐμαυτοῦ δοκέω , πρέσβυς τε σύ πλήν Θεσπεσίων ἀφικνέομαι αὐτός ἄν μάλα ἔοικα συμβουλεύω σύ σοφία αἵρεσις , εἰ μήπω αἱρέω ἐντυγχάνω . εἰμί δέ ὅμως τηλικόσδε καί σοφία ἐπί τοσόσδε ἀφικνέομαι οὐ ὀκνέω λογιστής σύ ὁ ἐμαυτοῦ βουλή χράω διδάσκω , ὡς ὀρθός αἱρέω οὗτος , ὅς μήπω ἀγαθός ἐπί νόος ἔρχομαι ἐγώ . κατοράω γάρ τις ἐν Πυθαγόρας μέγας καί ὡς ὑπό σοφία ἄρρητος μή μόνος γιγνώσκω ἑαυτοῦ , ὅστις εἰμί , ἀλλά καί ὅστις γίγνομαι , βωμός τε ὡς καθαρός ἅπτω καί ὡς ἄχραντος μέν ἔμψυχος βρῶσις γαστήρ χράω , καθαρός δέ σῶμα πᾶς ἔσθημα , ὁπόσος θνησείδιον σύγκειμαι , γλῶσσα τε ὡς πρῶτος ἄνθρωπος συνέχω βοῦς ἐπί αὐτός σιωπή εὑρίσκω δόγμα , καί ὁ ἄλλος φιλοσοφία ὡς χρησμώδης καί ἀληθής καθίστημι , τρέχω ἐπί ὁ ἐκεῖνος δόξα , οὐ εἷς σοφία ἐκ δύο αἱρέω , ὡς σύ , ἀγαθός Θεσπέσιος , συμβουλεύω . παρίστημι γάρ ἐγώ φιλοσοφία ὁ ἑαυτοῦ δόξα , ὁπόσος εἰμί , περιβάλλω τε αὐτός κόσμος , ὅς ἕκαστος οἰκεῖος , κελεύω εἰς αὐτός βλέπω καί ὑγιής αἱρέω · ὥρα μέν οὖν σεμνός τε ἅπας εἰμί καί θεῖος , καί καταμύω ἄν τις πρός ἔνιοι αὐτός ὑπό ἔκπληξις , ἐγώ δέ ἵστημι ὁ ὄμμα εἰς πᾶς , καί γάρ ἐγώ καί παραθαρσύνω αὐτός προσάγω τε καί προκηρύσσω , ὁπόσος δίδωμι , ἐπεί δέ ὁ μέν τις αὐτός οὐδείς μοχθέω πολύς ἐπαντλέω φάσκω ἡδονή ἑσμός , ὁ δέ αὖ μοχθέω ἀναπαύω , ὁ δέ ἐγκαταμίγνυμαι εὐφροσύνη ὁ μόχθος , πανταχοῦ δέ ἡδονή διαφαίνω καί ἄνετος μέν ἡνία γαστήρ , ἑτοῖμος δέ χείρ εἰς πλοῦτος , χαλινός δέ οὐδείς ὄμμα , ἀλλά ἔρως τε καί ἵμερος καί ὁ τοιοῦτος πάθος συγχωρέω , εἷς δέ αὐτός ἴσχω μέν ὁ τοιοῦτος κομπάζω , θρασύς δέ εἰμί καί φιλολοίδορος καί ἀπαγκωνίζω πᾶς , ὁράω σοφία εἶδος ἄρρητος , ὅς καί Πυθαγόρας ποτέ ἡσσάομαι , καί ἵστημι δέ ἄρα οὐ ἐν ὁ πολύς , ἀλλά ἀποτάσσω αὐτός καί σιωπάω , συνίημι δέ , ὡς ὁ μέν ἄλλος οὐ συντίθημι , ὁ δέ ἐκεῖνος οὔπω οἶδα μειράκιον , λέγω , ἀηδής ἐγώ καί μεστός πόνος · εἰ γάρ ἀφικνέομαι τις εἰς ἦθος ὁ ἐμός , τράπεζα μέν , ὁπόσος ἔμψυχος , ἀναιρέω πᾶς ὅς αἱρέω , οἶνος δέ ἐκλανθάνω καί ὁ σοφία μή ἐπιθολόω κρατήρ , ὅς ἐν ὁ ἄοινος ψυχή ἵστημι , οὐδέ χλαῖνα θάλπω αὐτός , οὐδέ ἔριον , ὅς ἀπό ἔμψυχος ἔπειμι , ὑπόδημα δέ αὐτός βύβλος δίδωμι καί καθεύδω ὡς τυγχάνω , ἐάν ἀφροδίσιος ἡσσάομαι αἰσθάνομαι , βάραθρον εἰμί ἐγώ , κατά ὅς σοφία ὀπηδός δίκη φέρω τε αὐτός καί ὠθέω , χαλεπός δέ οὕτως ἐγώ ὁ ἐμός αἱρέω , ὡς καί δεσμός γλῶσσα ἐπί αὐτός ἔχω . ὅς δέ εἰμί σύ καρτερέω οὗτος , ἐγώ μανθάνω · σωφροσύνη μέν καί δικαιοσύνη αὐτόθεν , ζηλωτός δέ ἡγέομαι μηδείς τύραννος τε φοβερός εἰμί μάλα ἤ ὑπό αὐτός κεῖμαι , θεός τε ἡδύς φαίνω μικρός θύω ἤ ὁ προχέω αὐτός ὁ ὁ ταῦρος αἷμα , καθαρός δέ εἰμί σύ καί προγιγνώσκω δίδωμι καί ὁ ὀφθαλμός οὕτως τις ἐμπίμπλημι ἀκτίς , ὡς διαγιγνώσκω μέν θεός , γιγνώσκω δέ ἥρως , σκιοειδής δέ ἐλέγχω φάντασμα , ὅτε ψεύδω εἶδος ἄνθρωπος . ὅδε ἐγώ βίος αἵρεσις , ὦ σοφός Αἰγύπτιος , ὅς ὑγιής τε καί κατά ὁ Πυθαγόρας αἱρέω οὔτε ψεύδω οὔτε ψεύδω , γίγνομαι μέν γάρ ὅς χρή ὁ φιλοσοφέω , φιλοσοφέω δέ ὁπόσος δίδωμι φημί , πᾶς ἔχω . φιλοσοφέω γάρ ὑπέρ γένεσις ὁ τέχνη καί ὁπόθεν αὐτός ὁ ἀρχή , καί ἐγώ δοκέω ἀνήρ εἰμί περισσός ὁ θεῖος ψυχή τε ἀγαθός σκοπέω , ὅς ὁ ἀθάνατος τε καί ἀγέννητος πηγή γένεσις . Ἀθηναῖος μέν οὖν οὐ πάνυ προσήκω φαίνω ἐγώ ὅδε ὁ λόγος , ὁ γάρ Πλάτων λόγος , ὅς θεσπέσιος ἐκεῖ καί πάνσοφος ὑπέρ ψυχή ἀναφθέγγομαι , αὐτός διαβάλλω ἐναντίος οὗτος καί οὐ ἀληθής δόξα ὑπέρ ψυχή προσίημι , δέω δέ σκοπέω , τίς μέν εἰμί πόλις , ποῖος δέ ἀνήρ ἔθνος , παρά ὅς οὐ ὁ μέν τις , ὁ δέ οὐ , πᾶς δέ ἡλικία αὐτός ὑπέρ ψυχή φθέγγομαι ἐγώ μέν νεότης τε οὕτως ἄγω καί ὁ μήπω συνίημι πρός σύ βλέπω , ἐπειδή πολύς λέγω ὑπερφυής οἶδα , καί πρός ὁ διδάσκαλος ὁ ἐμαυτοῦ δίειμι οὗτος , ὁ δέ ἐφίστημι ἐγώ εἰ ὁ ἐράω λέγω τυγχάνω εἰμί ἤ ὁ ἡλικία ἔχω ὁ ἐράω , εἶτα μειράκιον καλός ἐντυγχάνω καί ἄγαμαι αὐτός ὁ ὥρα σύ δέ καί ὅστις εἰμί παῖς ζητέω , εἰμί δέ ὁ μέν ἱπποτρόφος καί στρατηγός πατήρ καί χορηγός ἕ πάππος , σύ δέ αὐτός τριήραρχος τις ἤ φύλαρχος καλέω , ἆρα γε ἄν οἴομαι προσάγω ὁ παιδικός οὗτος , ἤ ἄν ἀηδής δοκέω μή πατρόθεν ὀνομάζω ὁ μειράκιον , ἀλλά ἀπό ἔκφυλος σπορά καί νόθος ; σοφία οὖν ἐράω , ὅς Ἰνδός εὑρίσκω , οὐ ἀπό ὁ φύσις πατήρ ὀνομάζω αὐτός , ἀλλά ἀπό ὁ θέσις καί δίδωμι τις μέγας Αἰγύπτιος , ἤ εἰ πάλιν αὐτός , ὡς αὐτός ἀείδω , μέλι συγκεράννυμι ἀναβαίνω ὁ Νεῖλος ; οὗτος ἐγώ πρό σύ ἐπί Ἰνδός τρέπω ἐνθυμέομαι περί αὐτός , ὡς λεπτός μέν ὁ σύνεσις ὁ τοιόσδε ἄνθρωπος καθαρός ὁμιλέω ἀκτίς , ἀληθής δέ ὁ περί φύσις τε καί θεός δόξα , ἅτε ἀγχίθεος καί πρός ἀρχή ὁ ζῳογόνος καί θερμός οὐσία οἰκέω · ἐντυγχάνω τε αὐτός πάσχω τις πρός ὁ ἐπαγγελία ὁ ἀνήρ , ὁποῖος λέγω πρός ὁ Αἰσχύλος σοφία πάσχω Ἀθηναῖος · ποιητής μέν γάρ οὗτος τραγῳδία γίγνομαι , ὁ τέχνη δέ ὁράω ἀκατάσκευος τε καί μήπω κοσμέω εἰ μέν συστέλλω ὁ χορός ἀποτάδην εἰμί , ἤ ὁ ὁ ὑποκριτής ἀντίλεξις εὑρίσκω παραιτέομαι ὁ ὁ μονῳδία μῆκος , ἤ ὁ ὑπό σκηνή ἀποθνῄσκω ἐπινοέω , ὡς μή ἐν φανερός σφάζω , σοφία μέν μηδέ οὗτος ἀπαλλάσσω , δοκέω δέ ἄν ἕτερος παρέχω ἔννοια ἥσσων δεξιός ὁ ποίησις , ὁ δέ ἐνθυμέομαι μέν ἑαυτοῦ , ὡς ἐπάξιος ὁ τραγῳδία ποιέω φθέγγομαι , ἐνθυμέομαι δέ καί ὁ τέχνη , ὡς προσφυής ὁ μεγαλεῖος μάλα ἤ ὁ καταβάλλω τε καί ὑπό πούς , σκευοποιία μέν ἅπτω εἰκάζω ὁ ὁ ἥρως εἶδος , ὀκρίβας δέ ὁ ὑποκριτής ἐμβιβάζω , ὡς ἴσος ἐκεῖνος βαίνω , ἔσθημα τε πρῶτος κοσμέω , ὅς πρόσφορος ἥρως τε καί ἡρωΐς ἐσθέω , ὅθεν Ἀθηναῖος πατήρ μέν αὐτός ὁ τραγῳδία ἡγέομαι , καλέω δέ καί θνῄσκω εἰς Διονύσιος , ὁ γάρ ὁ Αἰσχύλος ψηφίζω ἀναδιδάσκω καί νικάω ἐκ καινός · καίτοι τραγῳδία μέν εὖ κοσμέω ὀλίγος χάρις , εὐφραίνω γάρ ἐν μικρός ὁ ἡμέρα , ὥσπερ ὁ ὁ Διονύσιον ὥρα , φιλοσοφία δέ σύγκειμαι μέν , ὡς Πυθαγόρας δικαιόω , ὑποθειάζω δέ , ὡς πρό Πυθαγόρας Ἰνδός , οὐ εἰς βραχύς χρόνος ὁ χάρις , ἀλλά εἰς ἄπειρος τε καί ἀριθμός πολύς . οὐ δή ἀφίημι τις πάσχω ἐγώ δοκέω φιλοσοφία ἡσσάομαι εὖ κοσμέω , ὅς εἰς ὁ πρόσφορος Ἰνδός στέλλω ἐπί ὑψηλός τε καί θεῖος μηχανή ἐκκυκλέω · ὡς δέ ἐν δίκη μέν ἄγαμαι αὐτός , ἐν δίκη δέ ἡγέομαι σοφός τε καί μακάριος , ὥρα μανθάνω · ὁράω ἀνήρ οἰκέω ἐπί ὁ γῆ καί οὐ ἐπί αὐτός καί ἀτείχιστος τειχίζω καί οὐδείς κτάομαι ἤ ὁ πᾶς . εἰ δέ αἴνιγμα ἅπτω , σοφία Πυθαγόρας συγχωρέω οὗτος , παραδίδωμι γάρ καί ὁ αἰνίζω διδάσκαλος εὑρίσκω σιωπή λόγος · σοφία δέ οὗτος γίγνομαι μέν καί αὐτός Πυθαγόρας σύμβουλος χρόνος , ὅς ὁ Ἰνδός ἐπαινέω , Ἰνδός ὁ ἀρχαῖος πάλαι εἰμί · ἐπεί δέ αἰδώς ὁ λόγος , διά ὅς ἐκ μήνιμα ὁ γῆ ἀφικνέομαι δεῦρο , ἕτερος μάλα βούλομαι δοκέω ἤ Αἰθίοψ ὁ ἀπό Ἰνδός ἥκω , πᾶς σύ εἰς οὗτος δράω · ὅθεν γυμνόω μέν σκευή , ὁπόσος ἐκεῖθεν , ὥσπερ συναποδύω ὁ Αἰθίοψ εἰμί , θεός δέ θεραπεύω ψηφίζω ὁ Αἰγύπτιος μάλα ἤ ὁ ὑμέτερος τρόπος , εἰς λόγος τε οὐ ἐπιτήδειος ὑπέρ Ἰνδός καθίστημι , ὥσπερ οὐ αὐτός διαβάλλω ὁ ἀπό οἷος διαβάλλω ἥκω , καί οὐδέ μεταρρυθμίζω πω γε οὗτος , ὅς καί σήμερον ἐπίδειξις αὐτός ποιέω φιλολοίδορος τε καί ἰαμβώδης , χρηστός οὐδείς ἐπιτηδεύω Ἰνδός φάσκω , ἀλλά ἤ ἔκπληξις καί ἀγωγή , καί ὁ μέν ὀφθαλμός , ὁ δέ οὖς , σοφία δέ οὔπω ἐμός οἶδα ἀναίσθητος φαίνω ὁ ἐπί αὐτός δόξα , ἐγώ δέ ὑπέρ ἐμαυτοῦ μέν λέγω οὐδείς , εἰμί γάρ , ὅς ἐγώ Ἰνδός ἡγέομαι , Ἰνδός δέ οὐ συγχωρέω ἅπτω . ἀλλά εἰ μέν τις ὑγιής καί σύ ἔχω σοφία Ἱμεραῖος ἀνήρ , ὅς ἀείδω εἰς ὁ Ἑλένη ἐναντίος ὁ πρότερος λόγος παλινῳδία αὐτός καλέω οὐ εἰμί ἔτυμος ὁ λόγος οὗτος ἤδη καί αὐτός ὥρα λέγω , ἀγαθός ὁ νῦν παρίστημι μεταλαμβάνω περί αὐτός δόξα . εἰ δέ καί ἄμουσος πρός παλινῳδία σύ , ἀλλά φείδομαι γε χρή ἀνήρ , ὅς ἀξιόω θεός ὁ αὐτός εἰμί οὐδέ ἑαυτοῦ ἀπαξιόω ὅς ἐκεῖνος πάομαι . διέρχομαι τις , Θεσπέσιος , καί περί ὁ Πυθώ λόγος ὡς ἁπλῶς τε καί ἀκατάσκευος χράω , καί παράδειγμα γίγνομαι σύ ὁ λόγος ναῦς κηρός καί πτερόν συντίθημι · ἐγώ δέ ἀκατάσκευος μέν δοκέω οὐδέ οὗτος , ὁ γάρ συμφέρω πτερόν τε οἰωνός κηρός τε μέλισσα κατασκευάζω εἰμί οἶκος καί οἶκος σχῆμα , ὁ δέ , οἴομαι , μικρός οὗτος ἡγέομαι καί ὁ ἑαυτοῦ σοφία ἥσσων καί ἄλλος δέω ναός καί ἄλλος καί μέγας ἤδη καί ἑκατόμπεδος , εἷς δέ αὐτός καί χρύσεος ἴυγξ ἀνάπτω λέγω Σειρήν τις ἐπέχω πειθώ , συλλέγω τε ὁ εὐδόκιμος ὁ ἀνάθημα εἰς ὁ Πυθώ κόσμος ἕνεκα , καί οὔτε ἀγαλματοποιία ἀπελαύνω ἀπάγω αὐτός κολοσσός εἰς ὁ ἱερός ὁ μέν θεός , ὁ δέ ἄνθρωπος , ὁ δέ ἵππος τε καί ταῦρος καί ἕτερος ζῷον οὔτε Γλαῦκος μετά ὁ ὑποκρατηρίδιον ἥκω , οὔτε ὁ ἁλίσκομαι Ἴλιος ἀκρόπολις , ὅς Πολύγνωτος ἐκεῖ γράφω . οὐ γάρ δή ὁ χρυσός γε ὁ Λύδιος καλλώπισμα ὁ Πυθώ ἡγέομαι , ἀλλά ἐκεῖνος μέν ὑπέρ ὁ Ἕλλην εἰσάγω ἐνδείκνυμι , οἴομαι , αὐτός ὁ ὁ βάρβαρος πλοῦτος , ἵνα γλίχομαι ἐκεῖνος μάλα ἤ ὁ διαπορθέω ὁ ἀλλήλων , ὁ δέ δή Ἕλλην τε καί προσφυής ὁ ἑαυτοῦ σοφία τρόπος κατασκευάζω καί ἀγλαίζω οὗτος ὁ Πυθώ . ἡγέομαι δέ αὐτός κόσμος ἕνεκα καί εἰς μέτρον ἐμβιβάζω ὁ χρησμός . εἰ γάρ μή οὗτος ἐπιδείκνυμι , τοιόσδε ἄν ὁ ἀπόκρισις ποιέω · δράω ὁ δεῖνα ἤ μή δράω , καί ἔρχομαι ἤ μή ἔρχομαι , καί ποιέω σύμμαχος ἤ μή ποιέω , βραχύς γάρ που οὗτος , ἤ , ὡς φημί σύ , γυμνός , ὁ δέ ἵνα μεγαλορρήμων τε φαίνω καί ἡδύς ὁ ἐρωτάω , ποιητικός ἁρμόζω , καί οὐ ἀξιόω εἰμί , ὅς τις μή οἶδα , ἀλλά καί ὁ ψάμμος οἶδα φημί , ὁπόσος , ἀριθμέω αὐτός , καί ὁ ὁ θάλασσα μέτρον συλλαμβάνω πᾶς . ἤ καί οὗτος τερατολογία προσγράφω , ἐπειδή σοβαρός αὐτός ὁ Ἀπόλλων καί σύν φρόνημα ὀρθός φράζω ; εἰ δέ μή ἄχθομαι , Θεσπέσιος , ὁ λόγος , γραῦς ἀνάπτω κόσκινον φοιτάω ἐπί ποιμήν , ὅτε δέ καί βουκόλος , ἰάομαι ὁ νοσέω ὁ θρέμμα μαντικός , ὡς φημί , ἀξιόω δέ σοφός ὀνομάζω καί σοφός ἤ ὁ ἄτεχνος μάντις · οὗτος ἐγώ καί σύ παρά ὁ Ἰνδός σοφία φαίνω , ὁ μέν γάρ θεῖος τε εἰμί καί κοσμέω κατά ὁ Πυθία , σύ δέ — ἀλλά οὐδείς λέγω περαιτέρω , εὐφημία γάρ φίλος μέν ἐγώ , φίλος δέ Ἰνδός , ὅς ἀσπάζομαι ὡς ὀπηδός ἅμα καί ἡγεμών ὁ γλῶσσα , ὁ μέν ἐμαυτοῦ δυνατός θηρεύω σύν ἔπαινος τε αὐτός καί ἔρως , ὅς τις δέ μή ἐφικτός εἰμί ἐγώ , καταλείπω αὐτός ἄχραντος ψόγος . σύ δέ Ὅμηρος μέν ἐν Κυκλωπία ἀκούω , ὡς ὁ γῆ ὁ ἄγριος καί ἄνομος ἄσπορος καί ἀνήροτος ἑστιάω , χαίρω ὁ λόγος , ἐάν Ἠδωνοί τις ἤ Λυδός Βακχεύω , οὐ ἀπιστέω , ὡς γάλα αὐτός καί οἶνος πηγή δίδωμι καί ποτίζω οὗτος , ὁ δέ σοφία ἅπας Βάκχος ἀφαιρέω δῶρον αὐτόματος παρά ὁ γῆ ἥκω ; τρίπους δέ αὐτόματος καί εἰς ὁ συμπόσιος ὁ θεός φοιτάω , καί ὁ Ἄρης ἀμαθής περ εἰμί καί ἐχθρός οὔπω ὁ Ἥφαιστος ἐπί αὐτός γράφω , οὐδέ εἰμί , ὡς ἀκούω ποτέ ὁ θεός τοιοῦτος γραφή · ἀδικέω , Ἥφαιστος , κοσμέω ὁ συμπόσιος ὁ θεός καί περιίστημι αὐτός θαῦμα , οὐδέ ἐπί ὁ δμωή αἰτία ποτέ ἔχω ὁ χρύσεος ὡς παραφθείρω ὁ ὕλη , ἐπειδή ὁ χρυσός ἔμπνους ποιέω , κόσμος γάρ ἐπιμελέομαι τέχνη πᾶς , ὅτι καί αὐτός ὁ εἰμί τέχνη ὑπέρ κόσμος εὑρίσκω . ἀνυποδησία δέ καί τρίβων καί πήρα ἀνάπτω κόσμος εὕρημα · καί γάρ ὁ γυμνόω , καθά σύ , ἔοικα μέν ἀκατάσκευος τε καί λιτός σχῆμα , ἐπιτηδεύω δέ ὑπέρ κόσμος καί οὐδέ ἄπειμι αὐτός ὁ ἕτερος φημί τῦφος . ὁ δέ Ἥλιος τε καί Ἰνδός πάτριος καί ὅπῃ χαίρω θεραπεύω ἔχω ὁ αὐτός νόμος , θεός μέν γάρ χθόνιος βόθρος ἀσπάζομαι καί ὁ ἐν κοῖλος ὁ γῆ δράω , Ἥλιος δέ ἀήρ ὄχημα , καί δέω ὁ πρόσφορος ἀείδω αὐτός ἀπό γῆ ἀείρω καί συμμετεωροπολέω ὁ θεός · οὗτος δέ βούλομαι μέν πᾶς , δύναμαι δέ Ἰνδός μόνος .