flavius-philostratus.vita-apollonii 5.37
ὁ δὲ Εὐφράτης τοῖς μὲν δεδογμένοις ξυγχωρῶ , ἔφη τί γὰρ ἂν πλέον μεταδιδάσκων πράττοιμι ; φιλοσοφίαν δέ , ὦ βασιλεῦ , τουτὶ γὰρ λοιπὸν προσειρήσει , τὴν μὲν κατὰ φύσιν ἐπαίνει καὶ ἀσπάζου , τὴν δὲ θεοκλυτεῖν φάσκουσαν παραιτοῦ , καταψευδόμενοι γὰρ τοῦ θείου πολλὰ καὶ ἀνόητα ἡμᾶς ἐπαίρουσιν . ταυτὶ μὲν πρὸς τὸν Ἀπολλώνιον αὐτῷ ἐλέγετο , ὁ δὲ οὐδὲν ἐπιστραφεὶς ἀπῄει μετὰ τῶν ἑαυτοῦ γνωρίμων , διανύσας τὴν σπουδήν · βουλομένου δὲ τοῦ Εὐφράτου θρασύτερόν τι περὶ αὐτοῦ λέγειν , ξυνῆκεν ὁ βασιλεὺς καὶ διακρουόμενος αὐτὸν ἐσκαλεῖτε ἔφη τοὺς δεομένους τῆς ἀρχῆς καὶ ἀπολαβέτω ἡ βουλὴ τὸ ἑαυτῆς σχῆμα . οὕτω μὲν δὴ ὁ Εὐφράτης ἔλαθε διαβαλὼν ἑαυτόν , καὶ γὰρ βάσκανός τε τῷ βασιλεῖ καὶ ὑβριστὴς ἔδοξε , καὶ τοὺς λόγους τοὺς ὑπὲρ τῆς δημοκρατίας οὐχ ὡς ἐγίγνωσκεν , εἰρηκώς , ἀλλʼ ἐς ἀντιλογίαν τοῦ Ἀπολλωνίου δι’ ἃ περὶ τῆς ἀρχῆς ἐκείνῳ ἐδόκει · οὐ μὴν ἀπερρίπτει αὐτόν , οὐδὲ ἐπεδήλου τι ὀργῆς πρὸς ταῦτα . καὶ τὸν Δίωνα οὐκ ἐπῄνει μὲν ξυναράμενον αὐτῷ τῆς γνώμης , οὐ μὴν ἐπαύσατο ἀγαπῶν · ἐπίχαρίς τε γὰρ τὰς διαλέξεις ἐδόκει καὶ τὰς ἔριδας παρῃτεῖτο , ὥραν τε ἐπέφαινε τοῖς · λόγοις , οἵα τοῦ πρὸς τοῖς ἱεροῖς ἀτμοῦ ἐκπνεῖ , προσῆν δὲ αὐτῷ καὶ τὸ ἀποσχεδιάζειν ἄριστα ἀνθρώπων . τὸν δὲ Ἀπολλώνιον ὁ βασιλεὺς οὐκ ἠγάπα μόνον , ἀλλὰ καὶ ὑπέκειτο αὐτῷ διιόντι μὲν τὰ ἀρχαῖα , διηγουμένῳ δὲ τὸν Ἰνδὸν Φραώτην ποταμούς τε ἀναγράφοντι καὶ θηρία , ὑφʼ ὧν ἡ Ἰνδικὴ οἰκεῖται , προλέγοντι δὲ καὶ ὁπόσα οἱ θεοὶ περὶ τῆς ἀρχῆς ἔφαινον . ἐξελαύνων δὲ τῆς Αἰγύπτου ξυνῳκισμένης τε καὶ νεαζούσης κοινωνὸν μὲν τῆς ὁδοῦ τὸν Ἀπολλώνιον ἐποιεῖτο , τῷ δὲ οὐκ ἐδόκει ταῦτα · Αἴγυπτόν τε γάρ , ὁπόση ἐστίν , οὔπω ἑωρακέναι τοῖς τε Γυμνοῖς οὔπω ἀφῖχθαι ἐς λόγον μάλα ἐσπουδακὼς σοφίᾳ Ἰνδικῇ ἀντικρῖναι Αἰγυπτίαν . οὐδὲ Νείλου ἔφη ἔπιον , ὅθεν ἄρχεται . ξυνεὶς οὖν ὁ βασιλεύς , ὅτι ἐπʼ Αἰθιοπίαν στέλλεται ἡμῶν δὲ ἔφη οὐ μεμνήσῃ ; νὴ Δίʼ , εἶπεν ἢν βασιλεὺς ἀγαθὸς μένῃς καὶ σεαυτοῦ μνημονεύῃς .
Lemmas: ὁ δέ Εὐφράτης ὁ μέν δοκέω συγχωρέω , φημί τίς γάρ ἄν πολύς μεταδιδάσκω πράσσω ; φιλοσοφία δέ , ὦ βασιλεύς , οὗτος γάρ λοιπός προσλέγω , ὁ μέν κατά φύσις ἐπαινέω καί ἀσπάζομαι , ὁ δέ θεοκλυτέω φάσκω παραιτέομαι , καταψεύδομαι γάρ ὁ θεῖος πολύς καί ἀνόητος ἐγώ ἐπαίρω . οὗτος μέν πρός ὁ Ἀπολλώνιον αὐτός λέγω , ὁ δέ οὐδείς ἐπιστρέφω ἀπέρχομαι μετά ὁ ἑαυτοῦ γνώριμος , διανύω ὁ σπουδή · βούλομαι δέ ὁ Εὐφράτης θρασύς τις περί αὐτός λέγω , συνίημι ὁ βασιλεύς καί διακρούω αὐτός εἰσκαλέω φημί ὁ δέω ὁ ἀρχή καί ἀπολαμβάνω ὁ βουλή ὁ ἑαυτοῦ σχῆμα . οὕτως μέν δή ὁ Εὐφράτης λανθάνω διαβάλλω ἑαυτοῦ , καί γάρ βάσκανος τε ὁ βασιλεύς καί ὑβριστής δοκέω , καί ὁ λόγος ὁ ὑπέρ ὁ δημοκρατία οὐ ὡς γιγνώσκω , λέγω , ἀλλά εἰς ἀντιλογία ὁ Ἀπολλώνιον διά ὅς περί ὁ ἀρχή ἐκεῖνος δοκέω · οὐ μήν ἀπενρίπτω αὐτός , οὐδέ ἐπιδηλόω τις ὀργή πρός οὗτος . καί ὁ Δίων οὐ ἐπαινέω μέν συναράομαι αὐτός ὁ γνώμη , οὐ μήν παύω ἀγαπάω · ἐπίχαρις τε γάρ ὁ διάλεξις δοκέω καί ὁ ἔρις παραιτέομαι , ὥρα τε ἐπιφαίνω ὁ · λόγος , οἷος ὁ πρός ὁ ἱερός ἀτμός ἐκπνέω , πρόσειμι δέ αὐτός καί ὁ ἀποσχεδιάζω ἀγαθός ἄνθρωπος . ὁ δέ Ἀπολλώνιον ὁ βασιλεύς οὐ ἀγαπάω μόνος , ἀλλά καί ὑπόκειμαι αὐτός δίειμι μέν ὁ ἀρχαῖος , διηγέομαι δέ ὁ Ἰνδός Φραώτης ποταμός τε ἀναγράφω καί θηρίον , ὑπό ὅς ὁ Ἰνδικός οἰκέω , προλέγω δέ καί ὁπόσος ὁ θεός περί ὁ ἀρχή φαίνω . ἐξελαύνω δέ ὁ Αἴγυπτος συνοικίζω τε καί νεάζω κοινωνός μέν ὁ ὁδός ὁ Ἀπολλώνιον ποιέω , ὁ δέ οὐ δοκέω οὗτος · Αἴγυπτος τε γάρ , ὁπόσος εἰμί , οὔπω ὁράω ὁ τε Γυμνός οὔπω ἀφικνέομαι εἰς λόγος μάλα σπουδάζω σοφία Ἰνδικός ἀντικρίνω Αἰγύπτιος . οὐδέ Νεῖλος φημί πίνω , ὅθεν ἄρχω . συνίημι οὖν ὁ βασιλεύς , ὅτι ἐπί Αἰθιοπία στέλλω ἐγώ δέ φημί οὐ μιμνῄσκω ; νή Ζεύς , λέγω ἐάν βασιλεύς ἀγαθός μένω καί σεαυτοῦ μνημονεύω .