flavius-philostratus.vita-apollonii 5.29
ἡ μὲν δὴ Αἴγυπτος ὧδε ἀνέσχεν ἀπειρηκότες ἤδη διʼ ἃ ἐπιέζοντο . κατιὼν δὲ τοῦ ἱεροῦ ξυνῆψε τῷ Ἀπολλωνίῳ τὴν χεῖρα καὶ παραγαγὼν αὐτὸν ἐς τὰ βασίλεια , ἴσως ἔφη μειρακιώδης ἐνίοις δοκῶ βασιλείας ἁπτόμενος περὶ ἔτος ἑξηκοστὸν τοῦ βίου · δώσω οὖν ἀπολογίαν , ὡς ἀπολογοῖο ὑπὲρ ἐμοῦ τοῖς ἄλλοις · ἐγὼ γὰρ πλούτου μὲν ἡττηθεὶς οὐδὲ ἐν μειρακίῳ ποτὲ οἶδα , τὰς δὲ ἀρχάς τε καὶ λαμπρότητας , ὁπόσαι τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ προσήκουσιν , οὕτω σωφρόνως καὶ μετρίως διεθέμην , ὡς μήτε ὑπέρφρων μήτʼ αὖ κατεπτηχὼς δόξαι , νεώτερα δὲ οὐδʼ ἐπὶ Νέρωνα ἐνεθυμήθην , ἀλλʼ ἐπειδὴ τὴν ἀρχήν , εἰ καὶ μὴ κατὰ νόμους , παρʼ ἀνδρὸς γοῦν αὐτοκράτορος παραλαβὼν εἶχεν , ὑφιέμην αὐτῷ διὰ τὸν Κλαύδιον , ὃς ὕπατόν τε ἀπέδειξέ με καὶ ξύμβουλον τῶν ἑαυτοῦ · καὶ νὴ τὴν Ἀθηνᾶν , ὁπότε Νέρωνα ἴδοιμι ἀσχημονοῦντα , δάκρυά μοι ἐξέπιπτεν ἐνθυμουμένῳ τὸν Κλαύδιον , ὑφʼ οἵου καθάρματος τὸ μέγιστον τῶν ἑαυτοῦ ἐκληρονομήθη . ὁρῶν δὲ μηδʼ ὁπότε Νέρων ἐκποδὼν γέγονεν ἐπὶ τὸ λῷον μεθιστάμενα τὰ τῶν ἀνθρώπων , ἀλλʼ οὕτως ἀτίμως τὴν ἀρχὴν πράττουσαν , ὡς ἐπὶ Βιτελίῳ κεῖσθαι , θαρρῶν ἤδη ἐπʼ αὐτὴν εἶμι , πρῶτον μέν , ἐπειδὴ βούλομαι τοῖς ἀνθρώποις παρασχεῖν ἐμαυτὸν πολλοῦ ἄξιον , εἶτα , ἐπειδὴ πρὸς ἄνθρωπον ὁ ἀγὼν ἔσται κραιπαλῶντα · Βιτέλιος γὰρ μύρῳ μὲν λοῦται πλεῖον ἢ ἐγὼ ὕδατι , δοκεῖ δέ μοι καὶ ξίφει πληγεὶς μύρον ἐκδώσειν μᾶλλον ἢ αἷμα , οἴνῳ δὲ οἶνον ξυνάπτων μαίνεται , καὶ κυβεύει μὲν δεδιὼς μή τι αὐτὸν οἱ πεττοὶ σφήλωσιν , ὑπὲρ δὲ ἀρχῆς ἀναρριπτεῖ παίζων , ἑταίραις δὲ ὑποκείμενος ἐπιθόρνυται ταῖς γεγαμημέναις ἡδίω φάσκων τὰ μετὰ κινδύνων ἐρωτικά . ἐῶ τὰ ἀσελγέστερα , ὡς μὴ τοιαῦτα ἐπὶ σοῦ λέγοιμι · μὴ δὴ περιίδοιμι Ῥωμαίους ὑπὸ τοιούτου ἀρχθέντας , ἀλλʼ ἡγεμόνας ποιούμενος τοὺς θεοὺς ἀνὴρ γιγνοίμην ἐμαυτῷ ὅμοιος · ὅθεν ἐκ σοῦ , Ἀπολλώνιε , πεῖσμα ἐγὼ βάλλομαι , φασὶ γὰρ πλεῖστά σε τῶν θεῶν αἰσθάνεσθαι , καὶ ξύμβουλον ποιοῦμαί σε φροντίδων , ἐφʼ αἷς ἐστι γῆ καὶ θάλαττα , ἵνʼ εἰ μὲν εὐμενῆ τὰ παρὰ τῶν θεῶν φαίνοιτο , πράττοιμι ταῦτα , εἰ δὲ ἐναντία καὶ μὴ πρὸς ἐμοῦ μηδὲ Ῥωμαίων , μὴ ἐνοχλοίην τοὺς θεοὺς ἄκοντας .
Lemmas: ὁ μέν δή Αἴγυπτος ὧδε ἀνέχω ἀπολέγω ἤδη διά ὅς πιέζω . κατέρχομαι δέ ὁ ἱερός συνάπτω ὁ Ἀπολλώνιον ὁ χείρ καί παράγω αὐτός εἰς ὁ βασίλεια , ἴσως φημί μειρακιώδης ἔνιοι δοκέω βασιλεία ἅπτω περί ἔτος ἑξηκοστός ὁ βίος · δίδωμι οὖν ἀπολογία , ὡς ἀπολογέομαι ὑπέρ ἐγώ ὁ ἄλλος · ἐγώ γάρ πλοῦτος μέν ἡσσάομαι οὐδέ ἐν μειράκιον ποτέ οἶδα , ὁ δέ ἀρχή τε καί λαμπρότης , ὁπόσος ὁ Ῥωμαῖος ἀρχή προσήκω , οὕτως σώφρων καί μέτριος διατίθημι , ὡς μήτε ὑπέρφρων μήτε αὖ καταπτήσσω δοκέω , νέος δέ οὐδέ ἐπί Νέρων ἐνθυμέομαι , ἀλλά ἐπειδή ὁ ἀρχή , εἰ καί μή κατά νόμος , παρά ἀνήρ γοῦν αὐτοκράτωρ παραλαμβάνω ἔχω , ὑφίημι αὐτός διά ὁ Κλαύδιος , ὅς ὕπατος τε ἀποδείκνυμι ἐγώ καί σύμβουλος ὁ ἑαυτοῦ · καί νή ὁ Ἀθήνη , ὁπότε Νέρων ὁράω ἀσχημονέω , δάκρυον ἐγώ ἐκπίπτω ἐνθυμέομαι ὁ Κλαύδιος , ὑπό οἷος κάθαρμα ὁ μέγας ὁ ἑαυτοῦ κληρονομέω . ὁράω δέ μηδέ ὁπότε Νέρων ἐκποδών γίγνομαι ἐπί ὁ λωΐων μεθίστημι ὁ ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά οὕτως ἄτιμος ὁ ἀρχή πράσσω , ὡς ἐπί Βιτέλιος κεῖμαι , θαρσέω ἤδη ἐπί αὐτός ἔρχομαι , πρῶτος μέν , ἐπειδή βούλομαι ὁ ἄνθρωπος παρέχω ἐμαυτοῦ πολύς ἄξιος , εἶτα , ἐπειδή πρός ἄνθρωπος ὁ ἀγών εἰμί κραιπαλάω · Βιτέλιος γάρ μύρον μέν λούω πολύς ἤ ἐγώ ὕδωρ , δοκέω δέ ἐγώ καί ξίφος πλήσσω μύρον ἐκδίδωμι μάλα ἤ αἷμα , οἶνος δέ οἶνος συνάπτω μαίνομαι , καί κυβεύω μέν δείδω μή τις αὐτός ὁ πεσσός σφάλλω , ὑπέρ δέ ἀρχή ἀναρρίπτω παίζω , ἑταίρα δέ ὑπόκειμαι ἐπιθόρνυμαι ὁ γαμέω ἡδύς φάσκω ὁ μετά κίνδυνος ἐρωτικός . ἐάω ὁ ἀσελγής , ὡς μή τοιοῦτος ἐπί σύ λέγω · μή δή περιοράω Ῥωμαῖος ὑπό τοιοῦτος ἄρχω , ἀλλά ἡγεμών ποιέω ὁ θεός ἀνήρ γίγνομαι ἐμαυτοῦ ὅμοιος · ὅθεν ἐκ σύ , Ἀπολλώνιος , πεῖσμα ἐγώ βάλλω , φημί γάρ πολύς σύ ὁ θεός αἰσθάνομαι , καί σύμβουλος ποιέω σύ φροντίς , ἐπί ὅς εἰμί γῆ καί θάλασσα , ἵνα εἰ μέν εὐμενής ὁ παρά ὁ θεός φαίνω , πράσσω οὗτος , εἰ δέ ἐναντίος καί μή πρός ἐγώ μηδέ Ῥωμαῖος , μή ἐνοχλέω ὁ θεός ἄκων .