flavius-philostratus.vita-apollonii 4.40
τοῦτο μὲν δὴ ἐπὶ τοσοῦτον ἐπαρῳνήθη . ἅμα δὲ τῇ ἡμέρᾳ Τελεσῖνος ὁ ἕτερος τῶν ὑπάτων καλέσας τὸν Ἀπολλώνιον τί ἔφη τὸ σχῆμα ; ὁ δὲ καθαρὸν εἶπε καὶ ἀπʼ οὐδενὸς θνητοῦ . τίς δὲ ἡ σοφία ; θειασμὸς ἔφη καὶ ὡς ἄν τις θεοῖς εὔχοιτο καὶ θύοι . ἔστι δέ τις , ὦ φιλόσοφε , ὃς ἀγνοεῖ ταῦτα ; πολλοί , εἶπεν εἰ δὲ καὶ ὀρθῶς τις ἐπίσταται ταῦτα , πολλῷ γένοιτʼ ἂν αὑτοῦ βελτίων ἀκούσας σοφωτέρου ἀνδρός , ὅτι , ἃ οἶδεν , εὖ οἶδεν . ταῦτα ἀκούοντα τὸν Τελεσῖνον , καὶ γὰρ ἐτύγχανεν ὑποθεραπεύων τὸ θεῖον , ἐσῆλθεν ὁ ἀνὴρ δι’ ἃ πάλαι περὶ αὐτοῦ ἤκουε καὶ τὸ μὲν ὄνομα οὐκ ᾤετο δεῖν ἐς τὸ φανερὸν ἐρωτᾶν , μή τινʼ ἔτι λανθάνειν βούλοιτο , ἐπανῆγε δὲ αὐτὸν πάλιν ἐς τὸν λόγον τὸν περὶ τοῦ θείου , καὶ γὰρ πρὸς διάλεξιν ἐπιτηδείως εἶχε , καὶ ὡς σοφῷ γε εἶπε τί εὔχῃ προσιὼν τοῖς βωμοῖς ; ἔγωγε ἔφη δικαιοσύνην εἶναι νόμους μὴ καταλύεσθαι πένεσθαι τοὺς σοφούς , τοὺς δὲ ἄλλους πλουτεῖν μέν , ἀδόλως δέ . εἶτα εἶπε τοσαῦτα αἰτῶν οἴει τεύξεσθαι ; νὴ Δίʼ , εἶπε ξυνείρω γὰρ τὰ πάντα ἐς εὐχὴν μίαν καὶ προσιὼν τοῖς βωμοῖς ὧδε εὔχομαι · ὦ θεοί , δοίητέ μοι τὰ ὀφειλόμενα · εἰ μὲν δὴ τῶν χρηστῶν εἰμι ἀνθρώπων , τεύξομαι πλειόνων ἢ εἶπον , εἰ δὲ ἐν τοῖς φαύλοις με οἱ θεοὶ τάττουσι , τἀναντία μοι παρʼ αὐτῶν ἥξει καὶ οὐ μέμψομαι τοὺς θεούς , εἰ κακῶν ἀξιοῦμαι μὴ χρηστὸς ὤν . ἐξεπέπληκτο μὲν δὴ ὁ Τελεσῖνος ὑπὸ τῶν λόγων τούτων , βουλόμενος δὲ αὐτῷ χαρίζεσθαι φοίτα ἔφη ἐς τὰ ἱερὰ πάντα , καὶ γεγράψεται παρʼ ἐμοῦ πρὸς τοὺς ἱερωμένους δέχεσθαί σε καὶ διορθουμένῳ εἴκειν . ἢν δὲ μὴ γράψῃς , ἔφη οὐ δέξονταί με ; μὰ Δίʼ , εἶπεν ἐμὴ γὰρ ἔφη αὕτη ἀρχή . χαίρω , ἔφη ὅτι γενναῖος ὢν μεγάλου ἄρχεις , βουλοίμην δʼ ἄν σε κἀκεῖνο περὶ ἐμοῦ εἰδέναι · ἐγὼ τῶν ἱερῶν τὰ μὴ βεβαίως κλειστὰ χαίρω οἰκῶν καὶ παραιτεῖταί με οὐδεὶς τῶν θεῶν , ἀλλὰ ποιοῦνται κοινωνὸν στέγης · ἀνείσθω δέ μοι τοῦτο , καὶ γὰρ οἱ βάρβαροι ξυνεχώρουν αὐτό . καὶ ὁ Τελεσῖνος μέγα ἔφη Ῥωμαίων ἐγκώμιον οἱ βάρβαροι προὔλαβον , τουτὶ γὰρ ἐβουλόμην ἂν καὶ περὶ ἡμῶν λέγεσθαι . ᾤκει μὲν δὴ ἐν τοῖς ἱεροῖς ἐναλλάττων αὐτὰ καὶ μεθιστάμενος ἐξ ἄλλου ἐς ἄλλο , αἰτίαν δὲ ἐπὶ τούτῳ ἔχων οὐδὲ οἱ θεοὶ ἔφη πάντα τὸν χρόνον ἐν τῷ οὐρανῷ οἰκοῦσιν , ἀλλὰ πορεύονται μὲν ἐς Αἰθιοπίαν , πορεύονται δὲ ἐς Ὄλυμπόν τε καὶ Ἄθω , καὶ οἶμαι ἄτοπον τοὺς μὲν θεοὺς τὰ τῶν ἀνθρώπων ἔθνη περινοστεῖν πάντα , τοὺς δὲ ἀνθρώπους μὴ τοῖς θεοῖς ἐπιφοιτᾶν πᾶσι . καίτοι δεσπόται μὲν ὑπερορῶντες δούλων οὔπω αἰτίαν ἕξουσιν , ἴσως γὰρ ἂν καταφρονοῖεν αὐτῶν , ὡς μὴ σπουδαίων , δοῦλοι δὲ μὴ πάντως τοὺς αὑτῶν δεσπότας θεραπεύοντες ἀπόλοιντο ἂν ὑπʼ αὐτῶν ὡς κατάρατοί τε καὶ θεοῖς ἐχθρὰ ἀνδράποδα .
Lemmas: οὗτος μέν δή ἐπί τοσοῦτος παροινέω . ἅμα δέ ὁ ἡμέρα Τελεσῖνος ὁ ἕτερος ὁ ὕπατος καλέω ὁ Ἀπολλώνιον τίς φημί ὁ σχῆμα ; ὁ δέ καθαρός λέγω καί ἀπό οὐδείς θνητός . τίς δέ ὁ σοφία ; θειασμός φημί καί ὡς ἄν τις θεός εὔχομαι καί θύω . εἰμί δέ τις , ὦ φιλόσοφος , ὅς ἀγνοέω οὗτος ; πολύς , λέγω εἰ δέ καί ὀρθός τις ἐπίσταμαι οὗτος , πολύς γίγνομαι ἄν ἑαυτοῦ ἀγαθός ἀκούω σοφός ἀνήρ , ὅτι , ὅς οἶδα , εὖ οἶδα . οὗτος ἀκούω ὁ Τελεσῖνος , καί γάρ τυγχάνω ὑποθεραπεύω ὁ θεῖος , εἰσέρχομαι ὁ ἀνήρ διά ὅς πάλαι περί αὐτός ἀκούω καί ὁ μέν ὄνομα οὐ οἴομαι δέω εἰς ὁ φανερός ἐρωτάω , μή τις ἔτι λανθάνω βούλομαι , ἐπανάγω δέ αὐτός πάλιν εἰς ὁ λόγος ὁ περί ὁ θεῖος , καί γάρ πρός διάλεξις ἐπιτήδειος ἔχω , καί ὡς σοφός γε λέγω τίς εὔχομαι προσέρχομαι ὁ βωμός ; ἐγώ φημί δικαιοσύνη εἰμί νόμος μή καταλύω πένομαι ὁ σοφός , ὁ δέ ἄλλος πλουτέω μέν , ἄδολος δέ . εἶτα λέγω τοσοῦτος αἰτέω οἴομαι τυγχάνω ; νή Ζεύς , λέγω συλλέγω γάρ ὁ πᾶς εἰς εὐχή εἷς καί προσέρχομαι ὁ βωμός ὧδε εὔχομαι · ὦ θεός , δίδωμι ἐγώ ὁ ὀφείλω · εἰ μέν δή ὁ χρηστός εἰμί ἄνθρωπος , τυγχάνω πολύς ἤ λέγω , εἰ δέ ἐν ὁ φαῦλος ἐγώ ὁ θεός τάσσω , ἐναντίος ἐγώ παρά αὐτός ἥκω καί οὐ μέμφομαι ὁ θεός , εἰ κακός ἀξιόω μή χρηστός εἰμί . ἐκπλήσσω μέν δή ὁ Τελεσῖνος ὑπό ὁ λόγος οὗτος , βούλομαι δέ αὐτός χαρίζω φοιτάω φημί εἰς ὁ ἱερόν πᾶς , καί γράφω παρά ἐγώ πρός ὁ ἱεράομαι δέχομαι σύ καί διορθόω εἴκω . ἐάν δέ μή γράφω , φημί οὐ δέχομαι ἐγώ ; μά Ζεύς , λέγω ἐμός γάρ φημί οὗτος ἀρχή . χαίρω , φημί ὅτι γενναῖος εἰμί μέγας ἄρχω , βούλομαι δέ ἄν σύ ἐκεῖνος περί ἐγώ οἶδα · ἐγώ ὁ ἱερός ὁ μή βέβαιος κλειστός χαίρω οἰκέω καί παραιτέομαι ἐγώ οὐδείς ὁ θεός , ἀλλά ποιέω κοινωνός στέγη · ἀνέω δέ ἐγώ οὗτος , καί γάρ ὁ βάρβαρος συγχωρέω αὐτός . καί ὁ Τελεσῖνος μέγας φημί Ῥωμαῖος ἐγκώμιον ὁ βάρβαρος προλαμβάνω , οὗτος γάρ βούλομαι ἄν καί περί ἐγώ λέγω . οἰκέω μέν δή ἐν ὁ ἱερός ἐναλλάσσω αὐτός καί μεθίστημι ἐκ ἄλλος εἰς ἄλλος , αἰτία δέ ἐπί οὗτος ἔχω οὐδέ ὁ θεός φημί πᾶς ὁ χρόνος ἐν ὁ οὐρανός οἰκέω , ἀλλά πορεύω μέν εἰς Αἰθιοπία , πορεύω δέ εἰς Ὄλυμπος τε καί Ἄθως , καί οἴομαι ἄτοπος ὁ μέν θεός ὁ ὁ ἄνθρωπος ἔθνος περινοστέω πᾶς , ὁ δέ ἄνθρωπος μή ὁ θεός ἐπιφοιτάω πᾶς . καίτοι δεσπότης μέν ὑπεροράω δοῦλος οὔπω αἰτία ἔχω , ἴσως γάρ ἄν καταφρονέω αὐτός , ὡς μή σπουδαῖος , δοῦλος δέ μή πάντως ὁ ἑαυτοῦ δεσπότης θεραπεύω ἀπόλλυμι ἄν ὑπό αὐτός ὡς κατάρατος τε καί θεός ἐχθρός ἀνδράποδον .