flavius-philostratus.vita-apollonii 8.12
ἀνολοφυραμένου δὲ τοῦ Δάμιδος καί τι καὶ τοιοῦτον εἰπόντος ἆρʼ ὀψόμεθά ποτε , ὦ θεοί , τὸν καλόν τε καὶ ἀγαθὸν ἑταῖρον ; ἀκούσας ὁ Ἀπολλώνιος , καὶ γὰρ δὴ καὶ ἐφεστὼς ἤδη τῷ νυμφαίῳ ἐτύγχανεν , ὄψεσθε , εἶπε μᾶλλον δὲ ἑωράκατε . ζῶντα ; ἔφη ὁ Δημήτριος εἰ δὲ τεθνεῶτα , οὔπω πεπαύμεθα ἐπὶ σοὶ κλάοντες . προτείνας οὖν ὁ Ἀπολλώνιος τὴν χεῖρα λαβοῦ μου , ἔφη κἂν μὲν διαφύγω σε , εἴδωλόν εἰμί σοι ἐκ Φερσεφάττης ἧκον , οἷα φαίνουσιν οἱ χθόνιοι θεοὶ τοῖς ἀθυμοτέροις τὰ πένθη , εἰ δὲ ὑπομείναιμι ἁπτόμενον , πεῖθε καὶ Δάμιν ζῆν τέ με καὶ μὴ ἀποβεβληκέναι τὸ σῶμα . οὐκέθʼ οἷοι ἀπιστεῖν ἦσαν , ἀλλʼ ἀναστάντες ἐξεκρέμαντο τοῦ ἀνδρὸς καὶ ἠσπάζοντο ὑπέρ τε τῆς ἀπολογίας ἠρώτων · ὁ μὲν γὰρ Δημήτριος οὐδʼ ἀπολελογῆσθαι αὐτόν , ἀπολέσθαι γὰρ ἂν καὶ μὴ ἀδικοῦντα , Δάμις δʼ ἀπολελογῆσθαι μέν , θᾶττον δʼ ἴσως , οὐ γὰρ ἐπʼ ἐκείνης γε τῆς ἡμέρας ᾤετο . ὁ δʼ Ἀπολλώνιος ἀπολελόγημαι , ἔφη ὦ ἄνδρες , καὶ νικῶμεν , γέγονε δέ μοι τὰ τῆς ἀπολογίας τήμερον οὐ πρὸ πολλοῦ τῆς ἡμέρας , προῄει γὰρ ἤδη ἐς μεσημβρίαν . πῶς οὖν ἔφη ὁ Δημήτριος τοσήνδε ὁδὸν ἐν σμικρῷ τῆς ἡμέρας ἤνυσας ; καὶ ὁ Ἀπολλώνιος πλὴν κριοῦ ἔφη καὶ πτερῶν κηροῦ ξυγκειμένων πάντα οἴου , θεὸν ἐπιγράφων τῇ πομπῇ ταύτῃ . πανταχοῦ μὲν ἦ δʼ ὁ Δημήτριος τῶν σῶν ἔργων τε καὶ λόγων θεὸν ἀεί τινα προορᾶν ἡγοῦμαι , παρʼ οὗ τὰ σὰ οὕτως ἔχει , τὴν δʼ ἀπολογίαν , ἥ τις γέγονε καὶ ἅττα ἡ κατηγορία εἶχε καὶ τὸ τοῦ δικάζοντος ἦθος καὶ ὅ τι ἤρετο καὶ ὅτῳ ξυγκατέθετο ἢ ὅτῳ μή , λέγε ὁμοῦ πάντα , ἵνα καὶ Τελεσίνῳ ἕκαστα φράζοιμι , οὐ γὰρ ἀνήσει ἐρωτῶν τὰ σά , ὅς γε καὶ πρὸ πεντεκαίδεκα ἴσως ἡμερῶν ἐμοὶ ξυμπίνων ἐν Ἀνθίῳ κατέδαρθε μὲν ἐπὶ τῆς τραπέζης , μεσούσης δʼ αὐτῷ τῆς κύλικος ἔδοξεν ὄναρ πῦρ ἐν τῇ γῇ πελαγίσαν τοὺς μὲν ἀπολαμβάνειν τῶν ἀνθρώπων , τοὺς δὲ φθάνειν ὑποφεύγοντας , καὶ γὰρ δὴ καὶ ῥεῖν αὐτὸ παραπλησίως τῷ ὕδατι , σὲ δʼ οὐχ ὅπερ οἱ πολλοὶ παθεῖν , ἀλλὰ διανεῦσαι αὐτοῦ σχισθέντος . ἐπὶ δὲ τῷ ἐνυπνίῳ τούτῳ θεοῖς εὐξυμβόλοις ἔσπεισεν ἐμοί τε παρεκελεύσατο ὑπὲρ σοῦ θαρρεῖν . καὶ ὁ Ἀπολλώνιος οὐ θαυμάζω Τελεσῖνον εἶπεν ὑπερκαθεύδοντα , καὶ γὰρ δὴ καὶ ὑπερεγρήγορέ μου πάλαι , τὰ δʼ ὑπὲρ τῆς δίκης πεύσεσθε μέν , οὐ μὴν ἐνταῦθα , δείλη τε γὰρ ἱκανῶς ἤδη καὶ βαδίζειν ὥρα ἐς ἄστυ , ἡδίους δʼ οἱ καθʼ ὁδὸν λόγοι παραπέμψαι βαδίζοντας . ἴωμεν οὖν διαλαλοῦντες ὑπὲρ ὧν ἐρωτᾶτε , λέξω δὲ τὰ τήμερον δήπου ἐν τῷ δικαστηρίῳ πραχθέντα . τὰ γὰρ πρὸ τῆς κρίσεως ἄμφω ἴστε , σὺ μὲν παρατυχών , σὺ δʼ ἠκροαμένος , οἶμαι , τούτου , μὰ Δία , οὐχ ἅπαξ , ἀλλὰ καὶ πάλιν , εἰ μὴ ἐκλέλησμαι Δημητρίου , ἃ δʼ οὔπω ἴστε , δίειμι , διείρων ἀπὸ τῆς προρρήσεως καὶ τοῦ γυμνὸς ἐσελθεῖν . διῄει δὲ καὶ τοὺς ἑαυτοῦ λόγους καὶ ἐπὶ πᾶσι τὸ οὐ γάρ με κτενέεις καὶ τὸ ἀπελθεῖν τῆς κρίσεως , ὡς ἀπῆλθε .
Lemmas: ἀνολοφύρομαι δέ ὁ Δάμις καί τις καί τοιοῦτος λέγω ἆρα ὁράω ποτέ , ὦ θεός , ὁ καλός τε καί ἀγαθός ἑταῖρος ; ἀκούω ὁ Ἀπολλώνιος , καί γάρ δή καί ἐφίστημι ἤδη ὁ νύμφαιον τυγχάνω , ὁράω , λέγω μάλα δέ ὁράω . ζάω ; φημί ὁ Δημήτριος εἰ δέ θνῄσκω , οὔπω παύω ἐπί σύ κλαίω . προτείνω οὖν ὁ Ἀπολλώνιος ὁ χείρ λαμβάνω ἐγώ , φημί ἐάν μέν διαφεύγω σύ , εἴδωλον εἰμί σύ ἐκ Φερσέφασσα ἥκω , οἷος φαίνω ὁ χθόνιος θεός ὁ ἄθυμος ὁ πένθος , εἰ δέ ὑπομένω ἅπτω , πείθω καί Δάμις ζάω τε ἐγώ καί μή ἀποβάλλω ὁ σῶμα . οὐκέτι οἷος ἀπιστέω εἰμί , ἀλλά ἀνίστημι ἐκκρεμάννυμι ὁ ἀνήρ καί ἀσπάζομαι ὑπέρ τε ὁ ἀπολογία ἐρωτάω · ὁ μέν γάρ Δημήτριος οὐδέ ἀπολογέομαι αὐτός , ἀπόλλυμι γάρ ἄν καί μή ἀδικέω , Δάμις δέ ἀπολογέομαι μέν , ταχύς δέ ἴσως , οὐ γάρ ἐπί ἐκεῖνος γε ὁ ἡμέρα οἴομαι . ὁ δέ Ἀπολλώνιος ἀπολογέομαι , φημί ὦ ἀνήρ , καί νικάω , γίγνομαι δέ ἐγώ ὁ ὁ ἀπολογία σήμερον οὐ πρό πολύς ὁ ἡμέρα , προέρχομαι γάρ ἤδη εἰς μεσημβρία . πῶς οὖν φημί ὁ Δημήτριος τοσόσδε ὁδός ἐν μικρός ὁ ἡμέρα ἀνύω ; καί ὁ Ἀπολλώνιος πλήν κριός φημί καί πτερόν κηρός σύγκειμαι πᾶς οἴομαι , θεός ἐπιγράφω ὁ πομπή οὗτος . πανταχοῦ μέν ἠμί δέ ὁ Δημήτριος ὁ σός ἔργον τε καί λόγος θεός ἀεί τις προοράω ἡγέομαι , παρά ὅς ὁ σός οὕτως ἔχω , ὁ δέ ἀπολογία , ὅς τις γίγνομαι καί ὅστις ὁ κατηγορία ἔχω καί ὁ ὁ δικάζω ἦθος καί ὅς τις ἔρομαι καί ὅστις συγκατατίθημι ἤ ὅστις μή , λέγω ὁμοῦ πᾶς , ἵνα καί Τελεσῖνος ἕκαστος φράζω , οὐ γάρ ἀνίημι ἐρωτάω ὁ σός , ὅς γε καί πρό πεντεκαίδεκα ἴσως ἡμέρα ἐγώ συμπίνω ἐν Ἄνθιον καταδαρθάνω μέν ἐπί ὁ τράπεζα , μεσόω δέ αὐτός ὁ κύλιξ δοκέω ὄναρ πῦρ ἐν ὁ γῆ πελαγίζω ὁ μέν ἀπολαμβάνω ὁ ἄνθρωπος , ὁ δέ φθάνω ὑποφεύγω , καί γάρ δή καί ῥέω αὐτός παραπλήσιος ὁ ὕδωρ , σύ δέ οὐ ὅς ἕ πολύς πάσχω , ἀλλά διανεύω αὐτός σχίζω . ἐπί δέ ὁ ἐνύπνιον οὗτος θεός εὐσύμβολος σπένδω ἐγώ τε παρακελεύομαι ὑπέρ σύ θαρσέω . καί ὁ Ἀπολλώνιος οὐ θαυμάζω Τελεσῖνος λέγω ὑπερκαθεύδω , καί γάρ δή καί ὑπερεγείρω ἐγώ πάλαι , ὁ δέ ὑπέρ ὁ δίκη πυνθάνομαι μέν , οὐ μήν ἐνταῦθα , δείλη τε γάρ ἱκανός ἤδη καί βαδίζω ὥρα εἰς ἄστυ , ἡδύς δέ ὁ κατά ὁδός λόγος παραπέμπω βαδίζω . ἔρχομαι οὖν διαλαλέω ὑπέρ ὅς ἐρωτάω , λέγω δέ ὁ σήμερον δήπου ἐν ὁ δικαστήριον πράσσω . ὁ γάρ πρό ὁ κρίσις ἄμφω οἶδα , σύ μέν παρατυγχάνω , σύ δέ ἀκροάομαι , οἴομαι , οὗτος , μά Ζεύς , οὐ ἅπαξ , ἀλλά καί πάλιν , εἰ μή ἐκλανθάνω Δημήτριος , ὅς δέ οὔπω οἶδα , διέρχομαι , διείρω ἀπό ὁ πρόρρησις καί ὁ γυμνός εἰσέρχομαι . διέρχομαι δέ καί ὁ ἑαυτοῦ λόγος καί ἐπί πᾶς ὁ οὐ γάρ ἐγώ κτείνω καί ὁ ἀπέρχομαι ὁ κρίσις , ὡς ἀπέρχομαι .