flavius-philostratus.vita-apollonii 7.42
τὰ ἐπὶ τούτοις ἀναγράφει Δάμις ἐξ ὧν Ἀπολλωνίου φησὶν ἀκηκοέναι πρὸς Δημήτριόν τε καὶ πρὸς αὐτὸν εἰπόντος . μειράκιον μὲν γὰρ ἐκ Μεσσήνης τῆς ἐν Ἀρκαδίᾳ περίβλεπτον ὥρᾳ ἀφικέσθαι ἐς τὴν Ῥώμην , ἐρᾶν δʼ αὐτοῦ πολλοὺς μέν , Δομετιανὸν δὲ παρὰ πάντας , τοὺς δʼ οὕτως ἐρᾶν , ὡς μηδὲ τὸ ἀντερᾶν ἐκείνῳ δεδιέναι . ἀλλʼ ἐσωφρόνει τὸ μειράκιον καὶ ἐφείδετο τῆς ἑαυτοῦ ὥρας . εἰ μὲν δὴ χρυσοῦ κατεφρόνησεν ἢ χρημάτων ἢ ἵππων ἢ τοιῶνδε δελεασμάτων , οἷς ὑπάγονται τὰ παιδικὰ ἔνιοι , μὴ ἐπαινῶμεν , χρὴ γὰρ οὕτω παρεσκευάσθαι τὸν ἄνδρα , ὁ δὲ μειζόνων ἀξιωθεὶς ἂν ἢ ὁμοῦ πάντες , οὓς ὀφθαλμοὶ βασιλέων ἐσπάσαντο , οὐκ ἠξίου ἑαυτὸν ὧν ἠξιοῦτο . ἐδέθη τοίνυν , τουτὶ γὰρ τῷ ἐραστῇ ἔδοξε . καὶ προσελθὼν τῷ Ἀπολλωνίῳ , βουλομένῳ μέν τι λέγειν ἐῴκει , αἰδῶ δὲ ξύμβουλον σιωπῆς ἔχων οὔπω ἐθάρρει · ξυνεὶς οὖν ὁ Ἀπολλώνιος σὺ μὲν οὐδʼ ἡλικίαν πω τοῦ ἀδικεῖν ἄγων καθεῖρξαι , ἔφη καθάπερ ἡμεῖς οἱ δεινοί . καὶ ἀποθανοῦμαί γε , εἶπε τὸ γὰρ σωφρονεῖν θανάτου τιμῶνται οἱ ἐφʼ ἡμῶν νόμοι . καὶ οἱ ἐπὶ Θησέως , εἶπε τὸν γὰρ Ἱππόλυτον ἐπὶ σωφροσύνῃ ἀπώλλυ ὁ πατὴρ αὐτός . κἀμὲ εἶπεν ὁ πατὴρ ἀπολώλεκεν . ὄντα γάρ με Ἀρκάδα ἐκ Μεσσήνης οὐ τὰ Ἑλλήνων ἐπαίδευσεν , ἀλλʼ ἐνταῦθα ἔστειλε μαθησόμενον ἤθη νομικά , καί με ὑπὲρ τούτων ἥκοντα ὁ βασιλεὺς κακῶς εἶδεν . ὁ δʼ ὥσπερ οὐ ξυνιείς , ὃ λέγει , εἰπέ μοι , ἔφη μειράκιον , μὴ γλαυκὸν ἡγεῖταί σε ὁ βασιλεὺς καίτοι μελανόφθαλμον , ὡς ὁρῶ , ὄντα , ἢ στρεβλὸν τὴν ῥῖνα καίτοι τετραγώνως ἔχοντα , καθάπερ τῶν ἑρμῶν οἱ γεγυμνασμένοι , ἢ τὴν κόμην ἕτερόν τι παρʼ ὅ ἐστιν ; ἔστι δʼ , οἶμαι , ἡλιῶσά τε καὶ ὑποφαίνουσα , καὶ μὴν καὶ τὸ στόμα οὕτω ξύμμετρον , ὡς καὶ σιωπῇ πρέπειν καὶ λόγῳ , δέρη τε οὕτως ἐλευθέρα καὶ φρονοῦσα . τί οὖν ἕτερον τούτων ὁ βασιλεὺς ἡγήσεταί σε , ἐπειδὴ κακῶς ὑπʼ αὐτοῦ λέγεις ὀφθῆναι ; αὐτό με τοῦτο ἀπολώλεκεν , ὑπαχθεὶς γάρ μου ἐρᾶν οὐ φείδεται ὧν ἐπαινεῖ , ἀλλʼ αἰσχύνειν διανοεῖταί με , ὥσπερ οἱ τῶν γυναικῶν ἐρῶντες . ἀγασθεὶς δʼ αὐτὸν ὁ Ἀπολλώνιος τὸ μὲν ξυγκαθεύδειν ὅ τι ἡγοῖτο καὶ εἰ αἰσχρὸν τοῦτο ἢ μή , καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ἐρωτημάτων παρῆκεν , ἐπειδήπερ ἐρυθριῶντα ἑώρα τὸν Ἀρκάδα καὶ κεκοσμημένως φθεγγόμενον , ἤρετο δʼ αὐτὸν ὧδε · κέκτησαί τινας ἐν Ἀρκαδίᾳ δούλους ; νὴ Δίʼ , ἔφη πολλούς γε . τούτων οὖν εἶπε τίνα ἡγῇ σεαυτόν ; ὅνγε , ἔφη οἱ νόμοι , δεσπότης γὰρ αὐτῶν εἰμι . δεσποτῶν δʼ , εἶπεν ὑπηκόους εἶναι δούλους χρὴ ἢ ἀπαξιοῦν , ἃ δοκεῖ τοῖς τοῦ σώματος κυρίοις ; ὁ δʼ ἐνθυμηθεὶς ἐς οἵαν ἀπόκρισιν περιάγοιτο ἡ μὲν τῶν τυράννων ἰσχὺς ἔφη ὡς ἄμαχός τε καὶ χαλεπή , οἶδα , διʼ αὐτὸ γάρ που καὶ δεσπόζειν τῶν ἐλευθέρων βούλονται , τοῦ δʼ ἐμοῦ σώματος ἐγὼ δεσπότης καὶ φυλάξω αὐτὸ ἄσυλον . πῶς ; εἶπε πρὸς ἐραστὴν γὰρ ὁ λόγος κωμάζοντα μετὰ ξίφους ἐπὶ τὴν σὴν ὥραν . τὸν τράχηλον ἔφη ὑποσχὼν μᾶλλον , ἐκείνου γὰρ δεῖ τῷ ξίφει . ἐπαινέσας δὲ αὐτὸν ὁ Ἀπολλώνιος Ἀρκάδα σε ἔφη ὁρῶ . καὶ μὴν τοῦ μειρακίου τούτου καὶ ἐν ἐπιστολῇ μέμνηται καὶ διαγράφει αὐτὸ πολλῷ ἥδιον ἢ ἐγὼ ἐνταῦθα σωφροσύνης τε ἐπαινῶν πρὸς ὃν γράφει φησὶ τὸ μειράκιον τοῦτο μηδʼ ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ τυράννου , θαυμασθὲν δὲ τῆς ῥώμης ἐπὶ Μαλέαν πλεῦσαι ζηλωτὸν τοῖς ἐν Ἀρκαδίᾳ μᾶλλον ἢ οἱ τὰς τῶν μαστίγων καρτερήσεις παρὰ Λακεδαιμονίοις νικῶντες .
Lemmas: ὁ ἐπί οὗτος ἀναγράφω Δάμις ἐκ ὅς Ἀπολλώνιον φημί ἀκούω πρός Δημήτριος τε καί πρός αὐτός λέγω . μειράκιον μέν γάρ ἐκ Μεσσήνη ὁ ἐν Ἀρκαδία περίβλεπτος ὥρα ἀφικνέομαι εἰς ὁ Ῥώμη , ἐράω δέ αὐτός πολύς μέν , Δομετιανός δέ παρά πᾶς , ὁ δέ οὕτως ἐράω , ὡς μηδέ ὁ ἀντεράω ἐκεῖνος δείδω . ἀλλά σωφρονέω ὁ μειράκιον καί φείδομαι ὁ ἑαυτοῦ ὥρα . εἰ μέν δή χρυσός καταφρονέω ἤ χρῆμα ἤ ἵππος ἤ τοιόσδε δελέασμα , ὅς ὑπάγω ὁ παιδικός ἔνιοι , μή ἐπαινέω , χρή γάρ οὕτως παρασκευάζω ὁ ἀνήρ , ὁ δέ μέγας ἀξιόω ἄν ἤ ὁμοῦ πᾶς , ὅς ὀφθαλμός βασιλεύς σπάω , οὐ ἀξιόω ἑαυτοῦ ὅς ἀξιόω . δέω τοίνυν , οὗτος γάρ ὁ ἐραστής δοκέω . καί προσέρχομαι ὁ Ἀπολλώνιον , βούλομαι μέν τις λέγω ἔοικα , αἰδώς δέ σύμβουλος σιωπή ἔχω οὔπω θαρσέω · συνίημι οὖν ὁ Ἀπολλώνιος σύ μέν οὐδέ ἡλικία πω ὁ ἀδικέω ἄγω κατείργω , φημί καθά ἐγώ ὁ δεινός . καί ἀποθνῄσκω γε , λέγω ὁ γάρ σωφρονέω θάνατος τιμάω ὁ ἐπί ἐγώ νόμος . καί ἕ ἐπί Θησεύς , λέγω ὁ γάρ Ἱππόλυτος ἐπί σωφροσύνη ἀπόλλυμι ὁ πατήρ αὐτός . ἐγώ λέγω ὁ πατήρ ἀπόλλυμι . εἰμί γάρ ἐγώ Ἀρκάς ἐκ Μεσσήνη οὐ ὁ Ἕλλην παιδεύω , ἀλλά ἐνταῦθα στέλλω μανθάνω ἦθος νομικός , καί ἐγώ ὑπέρ οὗτος ἥκω ὁ βασιλεύς κακός ὁράω . ὁ δέ ὥσπερ οὐ συνίημι , ὅς λέγω , λέγω ἐγώ , φημί μειράκιον , μή γλαυκός ἡγέομαι σύ ὁ βασιλεύς καίτοι μελανόφθαλμος , ὡς ὁράω , εἰμί , ἤ στρεβλός ὁ ῥίς καίτοι τετράγωνος ἔχω , καθά ὁ ἑρμάζω ὁ γυμνάζω , ἤ ὁ κόμη ἕτερος τις παρά ὅς εἰμί ; εἰμί δέ , οἴομαι , ἡλιάω τε καί ὑποφαίνω , καί μήν καί ὁ στόμα οὕτως σύμμετρος , ὡς καί σιωπή πρέπω καί λόγος , δειρή τε οὕτως ἐλεύθερος καί φρονέω . τίς οὖν ἕτερος οὗτος ὁ βασιλεύς ἡγέομαι σύ , ἐπειδή κακός ὑπό αὐτός λέγω ὁράω ; αὐτός ἐγώ οὗτος ἀπόλλυμι , ὑπάγω γάρ ἐγώ ἐράω οὐ φείδομαι ὅς ἐπαινέω , ἀλλά αἰσχύνω διανοέω ἐγώ , ὥσπερ ὁ ὁ γυνή ἐράω . ἄγαμαι δέ αὐτός ὁ Ἀπολλώνιος ὁ μέν συγκαθεύδω ὅς τις ἡγέομαι καί εἰ αἰσχρός οὗτος ἤ μή , καί ὁ τοιοῦτος ὁ ἐρώτημα παρίημι , ἐπειδή ἐρυθριάω ὁράω ὁ Ἀρκάς καί κεκοσμημένως φθέγγομαι , ἔρομαι δέ αὐτός ὧδε · κτάομαι τις ἐν Ἀρκαδία δοῦλος ; νή Ζεύς , φημί πολύς γε . οὗτος οὖν λέγω τίς ἡγέομαι σεαυτοῦ ; ὅνγε , φημί ὁ νόμος , δεσπότης γάρ αὐτός εἰμί . δεσπότης δέ , λέγω ὑπήκοος εἰμί δοῦλος χρή ἤ ἀπαξιόω , ὅς δοκέω ὁ ὁ σῶμα κύριος ; ὁ δέ ἐνθυμέομαι εἰς οἷος ἀπόκρισις περιάγω ὁ μέν ὁ τύραννος ἰσχύς φημί ὡς ἄμαχος τε καί χαλεπός , οἶδα , διά αὐτός γάρ που καί δεσπόζω ὁ ἐλεύθερος βούλομαι , ὁ δέ ἐγώ σῶμα ἐγώ δεσπότης καί φυλάσσω αὐτός ἄσυλος . πῶς ; λέγω πρός ἐραστής γάρ ὁ λόγος κωμάζω μετά ξίφος ἐπί ὁ σός ὥρα . ὁ τράχηλος φημί ὑπέχω μάλα , ἐκεῖνος γάρ δέω ὁ ξίφος . ἐπαινέω δέ αὐτός ὁ Ἀπολλώνιος Ἀρκάς σύ φημί ὁράω . καί μήν ὁ μειράκιον οὗτος καί ἐν ἐπιστολή μιμνῄσκω καί διαγράφω αὐτός πολύς ἡδύς ἤ ἐγώ ἐνταῦθα σωφροσύνη τε ἐπαινέω πρός ὅς γράφω φημί ὁ μειράκιον οὗτος μηδέ ἀποθνῄσκω ὑπό ὁ τύραννος , θαυμάζω δέ ὁ ῥώμη ἐπί Μαλέα πλέω ζηλωτός ὁ ἐν Ἀρκαδία μάλα ἤ ὁ ὁ ὁ μάστιξ καρτέρησις παρά Λακεδαιμόνιος νικάω .