flavius-philostratus.vita-apollonii 1.37
τοιαῦτα δὴ λαλούντων πρὸς ἀλλήλους κραυγὴ τῶν βασιλείων ἐξεφοίτησεν εὐνούχων καὶ γυναικῶν ἅμα · εἴληπτο δὲ ἄρα εὐνοῦχός τις ἐπὶ μιᾷ τῶν τοῦ βασιλέως παλλακῶν ξυγκατακείμενός τε καὶ ὁπόσα οἱ μοιχοὶ πράττων , καὶ ἦγον αὐτὸν οἱ ἀμφὶ τὴν γυναικωνῖτιν ἐπισπῶντες τῆς κόμης , ὃν δὴ ἄγονται τρόπον οἱ βασιλέως δοῦλοι . ἐπεὶ δὲ ὁ πρεσβύτατος τῶν εὐνούχων ἐρῶντα μὲν τῆς γυναικὸς πάλαι ᾐσθῆσθαι ἔφη καὶ προειρηκέναι οἱ , μὴ προσδιαλέγεσθαι αὐτῇ , μηδὲ ἅπτεσθαι δέρης ἢ χειρός , μηδὲ κοσμεῖν ταύτην μόνην τῶν ἔνδον , νῦν δὲ καὶ ξυγκατακείμενον εὑρηκέναι καὶ ἀνδριζόμενον ἐπὶ τὴν γυναῖκα , ὁ μὲν Ἀπολλώνιος ἐς τὸν Δάμιν εἶδεν , ὡς δὴ τοῦ λόγου ἀποδεδειγμένου , ὃς ἐφιλοσοφεῖτο αὐτοῖς περὶ τοῦ καὶ εὐνούχων τὸ ἐρᾶν εἶναι , ὁ δὲ βασιλεὺς πρὸς τοὺς παρόντας ἀλλʼ αἰσχρόν γε εἶπεν ὦ ἄνδρες , παρόντος ἡμῖν Ἀπολλωνίου περὶ σωφροσύνης ἡμᾶς , ἀλλὰ μὴ τοῦτον , ἀποφαίνεσθαι · τί οὖν κελεύεις , Ἀπολλώνιε , παθεῖν αὐτόν ; τί δὲ ἄλλο ἢ ζῆν ; εἶπε παρὰ τὴν πάντων ἀποκρινάμενος δόξαν . ἀνερυθριάσας οὖν ὁ βασιλεὺς εἶτα οὐ πολλῶν ἔφη θανάτων ἄξιος ὑφέρπων οὕτως τὴν εὐνὴν τὴν ἐμήν ; ἀλλʼ οὐχ ὑπὲρ ξυγγνώμης ἔφη βασιλεῦ , ταῦτα εἶπον , ἀλλʼ ὑπὲρ τιμωρίας , ἣ ἀποκναίσει αὐτόν · εἰ γὰρ ζήσεται νοσῶν καὶ ἀδυνάτων ἁπτόμενος καὶ μήτε σῖτα μήτε ποτὰ ἥσει αὐτὸν μήτε θεάματα , ἃ σέ τε καὶ τούς σοι συνόντας εὐφρανεῖ , πηδήσεταί τε ἡ καρδία θαμὰ ἐκθρώσκοντος τοῦ ὕπνου , ὃ δὴ μάλιστα περὶ τοὺς ἐρῶντάς φασι γίγνεσθαι , , τίς μὲν οὕτω φθόη τήξει αὐτόν , τίς δὲ οὕτω λιμὸς ἐπιθρύψει τὰ σπλάγχνα ; εἰ δὲ μὴ τῶν φιλοψύχων εἴη τις , αὐτός , ὦ βασιλεῦ , δεήσεταί σού ποτε καὶ ἀποκτεῖναι αὐτὸν ἢ ἑαυτόν γε ἀποκτενεῖ πολλὰ ὀλοφυρόμενος τὴν παροῦσαν ταύτην ἡμέραν , ἐν ᾗ μὴ εὐθὺς ἀπέθανε . τοῦτο μὲν δὴ τοιοῦτον τοῦ Ἀπολλωνίου καὶ οὕτω σοφόν τε καὶ ἥμερον , ἐφʼ ᾧ ὁ βασιλεὺς ἀνῆκε τὸν θάνατον τῷ εὐνούχῳ .
Lemmas: τοιοῦτος δή λαλέω πρός ἀλλήλων κραυγή ὁ βασίλειον ἐκφοιτάω εὐνοῦχος καί γυνή ἅμα · λαμβάνω δέ ἄρα εὐνοῦχος τις ἐπί εἷς ὁ ὁ βασιλεύς παλλακή συγκατάκειμαι τε καί ὁπόσος ὁ μοιχός πράσσω , καί ἄγω αὐτός ὁ ἀμφί ὁ γυναικωνῖτις ἐπισπάω ὁ κόμη , ὅς δή ἄγω τρόπος ὁ βασιλεύς δοῦλος . ἐπεί δέ ὁ πρέσβυς ὁ εὐνοῦχος ἐράω μέν ὁ γυνή πάλαι αἰσθάνομαι φημί καί προλέγω ἕ , μή προσδιαλέγομαι αὐτός , μηδέ ἅπτω δειρή ἤ χείρ , μηδέ κοσμέω οὗτος μόνος ὁ ἔνδον , νῦν δέ καί συγκατάκειμαι εὑρίσκω καί ἀνδρίζω ἐπί ὁ γυνή , ὁ μέν Ἀπολλώνιος εἰς ὁ Δάμις ὁράω , ὡς δή ὁ λόγος ἀποδείκνυμι , ὅς φιλοσοφέω αὐτός περί ὁ καί εὐνοῦχος ὁ ἐράω εἰμί , ὁ δέ βασιλεύς πρός ὁ πάρειμι ἀλλά αἰσχρός γε λέγω ὦ ἀνήρ , πάρειμι ἐγώ Ἀπολλώνιον περί σωφροσύνη ἐγώ , ἀλλά μή οὗτος , ἀποφαίνω · τίς οὖν κελεύω , Ἀπολλώνιος , πάσχω αὐτός ; τίς δέ ἄλλος ἤ ζάω ; λέγω παρά ὁ πᾶς ἀποκρίνω δόξα . ἀνερυθριάω οὖν ὁ βασιλεύς εἶτα οὐ πολύς φημί θάνατος ἄξιος ὑφέρπω οὕτως ὁ εὐνή ὁ ἐμός ; ἀλλά οὐ ὑπέρ συγγνώμη φημί βασιλεύς , οὗτος λέγω , ἀλλά ὑπέρ τιμωρία , ὅς ἀποκναίω αὐτός · εἰ γάρ ζάω νοσέω καί ἀδύνατος ἅπτω καί μήτε σῖτος μήτε ποτός ἵημι αὐτός μήτε θέαμα , ὅς σύ τε καί ὁ σύ σύνειμι εὐφραίνω , πηδάω τε ὁ καρδία θαμά ἐκθρῴσκω ὁ ὕπνος , ὅς δή μάλα περί ὁ ἐράω φημί γίγνομαι , , τίς μέν οὕτως φθόη τήκω αὐτός , τίς δέ οὕτως λιμός ἐπιθρύπτω ὁ σπλάγχνον ; εἰ δέ μή ὁ φιλόψυχος εἰμί τις , αὐτός , ὦ βασιλεύς , δέω σύ ποτέ καί ἀποκτείνω αὐτός ἤ ἑαυτοῦ γε ἀποκτείνω πολύς ὀλοφύρομαι ὁ πάρειμι οὗτος ἡμέρα , ἐν ὅς μή εὐθύς ἀποθνῄσκω . οὗτος μέν δή τοιοῦτος ὁ Ἀπολλώνιον καί οὕτως σοφός τε καί ἥμερος , ἐπί ὅς ὁ βασιλεύς ἀνίημι ὁ θάνατος ὁ εὐνοῦχος .