flavius-philostratus.vita-apollonii 3.4
ἐντεῦθέν φασιν ὑπερβαλεῖν τοῦ Καυκάσου τὸ κατατεῖνον ἐς τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν , εἶναι δὲ αὐτὸ ξυνηρεφὲς ἴδαις ἀρωμάτων . τοὺς μὲν δὴ πρῶνας τοῦ ὄρους τὸ κιννάμωμον φέρειν , προσεοικέναι δὲ αὐτὸ νέοις κλήμασι , βάσανον δὲ τοῦ ἀρώματος τὴν αἶγα εἶναι · κινναμώμου γὰρ εἴ τις αἰγὶ ὀρέξειε , κνυζήσεται πρὸς τὴν χεῖρα , καθάπερ κύων , ἀπιόντι τε ὁμαρτήσει τὴν ῥῖνα ἐς αὐτὸ ἐρείσασα , κἂν ὁ αἰπόλος ἀπάγῃ , θρηνήσει καθάπερ λωτοῦ ἀποσπωμένη . ἐν δὲ τοῖς κρημνοῖς τοῦ ὄρους λίβανοί τε ὑψηλοὶ πεφύκασι καὶ πολλὰ εἴδη ἕτερα καὶ τὰ δένδρα αἱ πεπερίδες , ὧν γεωργοὶ πίθηκοι , καὶ οὐδὲ ᾧ εἴκασται τοῦτο , παρεῖταί σφισιν , ὃν δὲ εἴρηται τρόπον , ἐγὼ δηλώσω · τὸ δένδρον ἡ πεπερὶς εἴκασται μὲν τῷ παρʼ Ἕλλησιν ἄγνῳ τά τε ἄλλα καὶ τὸν κόρυμβον τοῦ καρποῦ , φύεται δὲ ἐν τοῖς ἀποτόμοις οὐκ ἐφικτὸς τοῖς ἀνθρώποις , οὗ λέγεται πιθήκων οἰκεῖν δῆμος ἐν μυχοῖς τοῦ ὄρους καὶ ὅ τι αὐτοῦ κοῖλον , οὓς πολλοῦ ἀξίους οἱ Ἰνδοὶ νομίζοντες , ἐπειδὴ τὸ πέπερι ἀποτρυγῶσι , τοὺς λέοντας ἀπʼ αὐτῶν ἐρύκουσι κυσί τε καὶ ὅπλοις . ἐπιτίθεται δὲ πιθήκῳ λέων νοσῶν μὲν ὑπὲρ φαρμάκου , τὴν γὰρ νόσον αὐτῷ τὰ κρέα ἴσχει ταῦτα , γεγηρακὼς δὲ ὑπὲρ σίτου , τῆς γὰρ τῶν ἐλάφων καὶ συῶν θήρας ἔξωροι γεγονότες τοὺς πιθήκους λαφύσσουσιν ἐς τοῦτο χρώμενοι τῇ λοιπῇ ῥώμῃ . οὐ μὴν οἱ ἄνθρωποι περιορῶσιν , ἀλλʼ εὐεργέτας ἡγούμενοι τὰ θηρία ταῦτα πρὸς τοὺς λέοντας ὑπὲρ αὐτῶν αἰχμὴν αἴρονται . τὰ γὰρ πραττόμενα περὶ τὰς πεπερίδας ὧδε ἔχει · προσελθόντες οἱ Ἰνδοὶ τοῖς κάτω δένδρεσι τὸν καρπὸν ἀποθερίσαντες ἅλως ποιοῦνται μικρὰς περὶ τὰ δένδρα καὶ τὸ πέπερι περὶ αὐτὰς ξυμφοροῦσιν οἷον ῥιπτοῦντες , ὡς ἄτιμόν τι καὶ μὴ ἐν σπουδῇ τοῖς ἀνθρώποις , οἱ δὲ ἄνωθεν καὶ ἐκ τῶν ἀβάτων ἀφεωρακότες ταῦτα , νυκτὸς γενομένης ὑποκρίνονται τὸ τῶν Ἰνδῶν ἔργον καὶ τοὺς βοστρύχους τῶν δένδρων περισπῶντες ῥιπτοῦσι φέροντες ἐς τὰς ἅλως , οἱ Ἰνδοὶ δὲ ἅμα ἡμέρᾳ σωροὺς ἀναιροῦνται τοῦ ἀρώματος οὐδὲ πονήσαντες οὐδέν , ἀλλὰ ῥᾴθυμοί τε καὶ καθεύδοντες .
Lemmas: ἐντεῦθεν φημί ὑπερβάλλω ὁ Καύκασος ὁ κατατείνω εἰς ὁ Ἐρυθραί θάλασσα , εἰμί δέ αὐτός συνηρεφής ἴδη ἄρωμα . ὁ μέν δή πρών ὁ ὄρος ὁ κιννάμωμον φέρω , προσέοικα δέ αὐτός νέος κλῆμα , βάσανος δέ ὁ ἄρωμα ὁ αἴξ εἰμί · κιννάμωμον γάρ εἰ τις αἴξ ὀρέγω , κνυζέομαι πρός ὁ χείρ , καθά κύων , ἀπέρχομαι τε ὁμαρτέω ὁ ῥίς εἰς αὐτός ἐρείδω , ἐάν ὁ αἰπόλος ἀπάγω , θρηνέω καθά λωτός ἀποσπάω . ἐν δέ ὁ κρημνός ὁ ὄρος λίβανος τε ὑψηλός φύω καί πολύς εἶδος ἕτερος καί ὁ δένδρον ὁ πεπερίς , ὅς γεωργός πίθηκος , καί οὐδέ ὅς εἰκάζω οὗτος , παρίημι σφεῖς , ὅς δέ λέγω τρόπος , ἐγώ δηλόω · ὁ δένδρον ὁ πεπερίς εἰκάζω μέν ὁ παρά Ἕλλην ἄγνος ὁ τε ἄλλος καί ὁ κόρυμβος ὁ καρπός , φύω δέ ἐν ὁ ἀπότομος οὐ ἐφικτός ὁ ἄνθρωπος , οὗ λέγω πίθηκος οἰκέω δῆμος ἐν μυχός ὁ ὄρος καί ὅς τις αὐτός κοῖλος , ὅς πολύς ἄξιος ὁ Ἰνδός νομίζω , ἐπειδή ὁ πέπερι ἀποτρυγάω , ὁ λέων ἀπό αὐτός ἐρύκω κύων τε καί ὅπλον . ἐπιτίθημι δέ πίθηκος λέων νοσέω μέν ὑπέρ φάρμακον , ὁ γάρ νόσος αὐτός ὁ κρέας ἴσχω οὗτος , γηράσκω δέ ὑπέρ σῖτος , ὁ γάρ ὁ ἔλαφος καί ὗς θήρα ἔξωρος γίγνομαι ὁ πίθηκος λαφύσσω εἰς οὗτος χράω ὁ λοιπός ῥώμη . οὐ μήν ὁ ἄνθρωπος περιοράω , ἀλλά εὐεργέτης ἡγέομαι ὁ θηρίον οὗτος πρός ὁ λέων ὑπέρ αὐτός αἰχμή ἀείρω . ὁ γάρ πράσσω περί ὁ πεπερίς ὧδε ἔχω · προσέρχομαι ὁ Ἰνδός ὁ κάτω δένδρον ὁ καρπός ἀποθερίζω ἅλως ποιέω μικρός περί ὁ δένδρον καί ὁ πέπερι περί αὐτός συμφορέω οἷος ῥίπτω , ὡς ἄτιμος τις καί μή ἐν σπουδή ὁ ἄνθρωπος , ὁ δέ ἄνωθεν καί ἐκ ὁ ἄβατος ἀφοράω οὗτος , νύξ γίγνομαι ὑποκρίνω ὁ ὁ Ἰνδός ἔργον καί ὁ βόστρυχος ὁ δένδρον περισπάω ῥίπτω φέρω εἰς ὁ ἅλως , ὁ Ἰνδός δέ ἅμα ἡμέρα σωρός ἀναιρέω ὁ ἄρωμα οὐδέ πονέω οὐδείς , ἀλλά ῥᾴθυμος τε καί καθεύδω .