flavius-philostratus.vita-apollonii 6.43
κἀκεῖνα ἐν Ταρσοῖς τοῦ ἀνδρὸς ᾅδουσι · κύων ἐνεπεπτώκει ἐφήβῳ λυττῶν καὶ ἀπῆγε τὸν ἔφηβον τὸ δῆγμα ἐς τὰ τῶν κυνῶν πάντα , ὑλάκτει τε γὰρ καὶ ὠρύετο καὶ τετράπους ἔθει τὼ χεῖρε ὑπέχων τῷ δρόμῳ . νοσοῦντι δʼ αὐτῷ τριακοστὴν ἡμέραν ἐφίσταται μὲν ὁ Ἀπολλώνιος ἄρτι ἐς τοὺς Ταρσοὺς ἥκων , κελεύει δὲ ἀνιχνευθῆναί οἱ τὸν κύνα , ὃς ταῦτα εἰργάσατο , οἱ δʼ οὔτε ἐντετυχηκέναι τῷ κυνὶ ἔφασαν , ἔξω γὰρ τείχους εἰλῆφθαι αὐτὸν τοῦ ἐφήβου πρὸς ἀκοντίοις ὄντος , οὔτʼ ἂν τοῦ νοσοῦντος μαθεῖν , ἥτις ἡ ἰδέα τοῦ κυνός , ἐπεὶ μηδὲ αὑτὸν ἔτι οἶδεν . ἐπισχὼν οὖν ὦ Δάμι , ἔφη λευκὸς ὁ κύων λάσιος προβατευτικὸς Ἀμφιλοχικῷ ἴσος , προσέστηκε δὲ τῇ δεῖνι κρήνῃ τρέμων , τὸ γὰρ ὕδωρ καὶ ποθεῖ καὶ δέδοικεν · ἄγε μοι τοῦτον ἐπὶ τὴν τοῦ ποταμοῦ ὄχθην , ἐφʼ ἧς αἱ παλαῖστραι , μόνον εἰπών , ὅτι ὑπʼ ἐμοῦ καλοῖτο . ἑλχθεὶς δʼ ὁ κύων ὑπὸ τοῦ Δάμιδος ὑπεκλίθη τοῖς τοῦ Ἀπολλωνίου ποσίν , ὥσπερ οἱ βώμιοι τῶν ἱκετῶν κλαίων , ὁ δʼ ἡμέρου τε αὐτὸν ἔτι μᾶλλον καὶ τῇ χειρὶ ἐπράυνε , τὸν ἔφηβόν τε ἵστη ἐγγὺς ξυνέχων αὐτός , ὡς δὲ μὴ λάθοι τοὺς πολλοὺς μέγα ἀπόρρητον μεθέστηκε μὲν ἔφη ἐς τὸν παῖδα τοῦτον ἡ Τηλέφου ψυχὴ τοῦ Μυσοῦ , Μοῖραι δʼ ἐπʼ αὐτῷ ταὐτὰ βούλονται , καὶ εἰπὼν ταῦτα ἐκέλευσε τὸν κύνα περιλιχμήσασθαι τὸ δῆγμα , ὡς ἰατρὸς αὐτῷ πάλιν ὁ τρώσας γένοιτο . ἐπεστράφη τὸ ἐντεῦθεν ἐς τὸν πατέρα ὁ παῖς καὶ ξυνῆκε τῆς μητρὸς προσεῖπέ τε τοὺς ἥλικας καὶ ἔπιε τοῦ Κύδνου , περιώφθη δὲ οὐδὲ ὁ κύων , ἀλλὰ κἀκεῖνον εὐξάμενος τῷ ποταμῷ διʼ αὐτοῦ ἧκεν . ὁ δʼ ἐπεὶ διέβη τὸν Κύδνον , ἐπιστὰς τῇ ὄχθῃ φωνήν τε ἀφῆκεν , ὅπερ ἥκιστα περὶ τοὺς λυττῶντας τῶν κυνῶν ξυμβαίνει , καὶ τὰ ὦτα ἀνακλάσας ἔσεισε τὴν οὐρὰν ξυνιεὶς τοῦ ἐρρῶσθαι , φαρμακοποσία γὰρ λύττης ὕδωρ , ἢν θαρσήσῃ αὐτὸ ὁ λυττῶν . Τοιαῦτα τοῦ ἀνδρὸς τὰ ὑπὲρ ἱερῶν τε καὶ πόλεων καὶ τὰ πρὸς δήμους καὶ ὑπὲρ δήμων καὶ τὰ ὑπὲρ τεθνεώτων ἢ νοσούντων καὶ τὰ πρὸς σοφούς τε καὶ μὴ σοφοὺς καὶ τὰ πρὸς βασιλέας , οἳ ξύμβουλον αὐτὸν ἀρετῆς ἐποιοῦντο .
Lemmas: ἐκεῖνος ἐν Ταρσός ὁ ἀνήρ ἀείδω · κύων ἐμπίπτω ἔφηβος λυσσάω καί ἀπάγω ὁ ἔφηβος ὁ δῆγμα εἰς ὁ ὁ κύων πᾶς , ὑλακτέω τε γάρ καί ὠρύομαι καί τετράπους θέω ὁ χείρ ὑπέχω ὁ δρόμος . νοσέω δέ αὐτός τριακοστός ἡμέρα ἐφίστημι μέν ὁ Ἀπολλώνιος ἄρτι εἰς ὁ Ταρσός ἥκω , κελεύω δέ ἀνιχνεύω ἕ ὁ κύων , ὅς οὗτος ἐργάζομαι , ὁ δέ οὔτε ἐντυγχάνω ὁ κύων φημί , ἔξω γάρ τεῖχος λαμβάνω αὐτός ὁ ἔφηβος πρός ἀκόντιον εἰμί , οὔτε ἄν ὁ νοσέω μανθάνω , ὅστις ὁ ἰδέα ὁ κύων , ἐπεί μηδέ ἑαυτοῦ ἔτι οἶδα . ἐπέχω οὖν ὦ Δάμις , φημί λευκός ὁ κύων λάσιος προβατευτικός Ἀμφιλοχικός ἴσος , προσίστημι δέ ὁ δεῖν κρήνη τρέμω , ὁ γάρ ὕδωρ καί ποθέω καί δείδω · ἄγω ἐγώ οὗτος ἐπί ὁ ὁ ποταμός ὄχθη , ἐπί ὅς ὁ παλαίστρα , μόνος λέγω , ὅτι ὑπό ἐγώ καλέω . ἑλκέω δέ ὁ κύων ὑπό ὁ Δάμις ὑποκλίνομαι ὁ ὁ Ἀπολλώνιον πούς , ὥσπερ ὁ βώμιος ὁ ἱκέτης κλαίω , ὁ δέ ἥμερος τε αὐτός ἔτι μάλα καί ὁ χείρ πραύνω , ὁ ἔφηβος τε ἵστημι ἐγγύς συνέχω αὐτός , ὡς δέ μή λανθάνω ὁ πολύς μέγας ἀπόρρητος μεθίστημι μέν φημί εἰς ὁ παῖς οὗτος ὁ Τήλεφος ψυχή ὁ Μυσός , Μοῖρα δέ ἐπί αὐτός αὐτός βούλομαι , καί λέγω οὗτος κελεύω ὁ κύων περιλιχμάομαι ὁ δῆγμα , ὡς ἰατρός αὐτός πάλιν ὁ τιτρώσκω γίγνομαι . ἐπιστρέφω ὁ ἐντεῦθεν εἰς ὁ πατήρ ὁ παῖς καί συνίημι ὁ μήτηρ προσλέγω τε ὁ ἧλιξ καί πίνω ὁ Κύδνος , περιοράω δέ οὐδέ ὁ κύων , ἀλλά ἐκεῖνος εὔχομαι ὁ ποταμός διά αὐτός ἥκω . ὁ δέ ἐπεί διαβαίνω ὁ Κύδνος , ἐφίστημι ὁ ὄχθη φωνή τε ἀφίημι , ὅς ἦκα περί ὁ λυσσάω ὁ κύων συμβαίνω , καί ὁ οὖς ἀνακλάω σείω ὁ οὐρά συνίημι ὁ ῥώννυμι , φαρμακοποσία γάρ λύσσα ὕδωρ , ἐάν θαρσέω αὐτός ὁ λυσσάω . τοιοῦτος ὁ ἀνήρ ὁ ὑπέρ ἱερός τε καί πόλις καί ὁ πρός δῆμος καί ὑπέρ δῆμος καί ὁ ὑπέρ θνῄσκω ἤ νοσέω καί ὁ πρός σοφός τε καί μή σοφός καί ὁ πρός βασιλεύς , ὅς σύμβουλος αὐτός ἀρετή ποιέω .