flavius-philostratus.vita-apollonii 7.32
ἐπὶ τοσοῦτον μὲν δὴ ταῦτα , ἐπεὶ δὲ σχολὴ τῷ βασιλεῖ ἐγένετο τὰ ἐν ποσὶ διωσαμένῳ πάντα ἐς λόγους ἀφικέσθαι τῷ ἀνδρί , παρῆγον μὲν αὐτὸν ἐς τὰ βασίλεια οἱ ἐπιμεληταὶ τῶν τοιούτων οὐ ξυγχωρήσαντες τῷ Δάμιδι ἐπισπέσθαι οἱ , θαλλοῦ δὲ στέφανον ἔχων ὁ βασιλεὺς ἄρτι μὲν τῇ Ἀθηνᾷ τεθυκὼς ἐτύγχανεν ἐν αὐλῇ Ἀδώνιδος , ἡ δὲ αὐλὴ ἀνθέων ἐτεθήλει κήποις , οὓς Ἀδώνιδι Ἀσσύριοι ποιοῦνται ὑπὲρ ὀργίων ὁμωροφίους αὐτοὺς φυτεύοντες . πρὸς δὲ τοῖς ἱεροῖς ὢν μετεστράφη καὶ ἐκπλαγεὶς ὑπὸ τοῦ εἴδους τοῦ ἀνδρὸς Αἰλιανέ , εἶπε δαίμονά μοι ἐπεσήγαγες . ἀλλʼ οὔτε ἐκπλαγεὶς ὁ Ἀπολλώνιος καθαπτόμενός τε ὧν ἤκουσεν ἐγὼ δὲ ἔφη τὴν Ἀθηνᾶν ᾤμην ἐπιμεμελῆσθαί σου , βασιλεῦ , τρόπον , ὃν καὶ τοῦ Διομήδους ποτὲ ἐν Τροίᾳ , τὴν γάρ τοι ἀχλύν , ὑφʼ ἧς οἱ ἄνθρωποι χεῖρον βλέπουσιν , ἀφελοῦσα τῶν τοῦ Διομήδους ὀφθαλμῶν ἔδωκεν αὐτῷ θεούς τε διαγιγνώσκειν καὶ ἄνδρας , σὲ δʼ οὔπω ἡ θεὸς ἐκάθηρεν , ὦ βασιλεῦ , τὴν κάθαρσιν ταύτην · ἦ μὴν ἔδει γε , ὡς αὐτὴν τὴν Ἀθηνᾶν ὁρῴης ἄμεινον τούς τε ἄνδρας μὴ ἐς τὰ τῶν δαιμόνων εἴδη τάττοις . σὺ δέ , εἶπεν ὦ φιλόσοφε , πότε τὴν ἀχλὺν ἐκαθήρω ταύτην ; πάλαι ἔφη κἀξ ὅτου φιλοσοφῶ . πῶς οὖν εἶπε τοὺς ἐμοὶ πολεμιωτάτους ἄνδρας θεοὺς ἐνόμισας ; καὶ τίς ἔφη πρὸς Ἰάρχαν σοι πόλεμος ἢ πρὸς Φραώτην τοὺς Ἰνδούς , οὓς ἐγὼ μόνους ἀνθρώπων θεούς τε ἡγοῦμαι καὶ ἀξίους τῆς ἐπωνυμίας ταύτης ; μὴ ἄπαγε ἐς Ἰνδούς , εἶπεν ἀλλʼ ὑπὲρ τοῦ φιλτάτου σοι Νερούα καὶ τῶν κοινωνούντων αὐτῷ τῆς αἰτίας λέγε . ἀπολογῶμαι ὑπὲρ αὐτοῦ ἔφη τι ἢ — μὴ ἀπολογοῦ εἶπεν ἀδικῶν γὰρ εἴληπται , ἀλλʼ οὐχ ὡς αὐτὸς ἀδικεῖς ξυνειδὼς ἐκείνῳ τοιαῦτα , τοῦτό με ἀναδίδασκε . εἰ , ἃ ξύνοιδα , ἔφη ἀκοῦσαι βούλει , ἄκουε , τί γὰρ ἂν τἀληθῆ κρύπτοιμι ; ὁ μὲν δὴ βασιλεὺς ἀπορρήτων τε λαμπρῶν ἀκροάσασθαι ᾤετο καὶ ἐς τὸ ξυντεῖνον τῆς ἀπωλείας τῶν ἀνδρῶν ἥκειν πάντα , ὁ δʼ ὡς μετέωρον αὐτὸν ὑπὸ τῆς δόξης ταύτης
Lemmas: ἐπί τοσοῦτος μέν δή οὗτος , ἐπεί δέ σχολή ὁ βασιλεύς γίγνομαι ὁ ἐν πούς διωθέω πᾶς εἰς λόγος ἀφικνέομαι ὁ ἀνήρ , παράγω μέν αὐτός εἰς ὁ βασίλεια ὁ ἐπιμελητής ὁ τοιοῦτος οὐ συγχωρέω ὁ Δᾶμις ἐφέπω ἕ , θαλλός δέ στέφανος ἔχω ὁ βασιλεύς ἄρτι μέν ὁ Ἀθήνη θύω τυγχάνω ἐν αὐλή Ἄδωνις , ὁ δέ αὐλή ἄνθος θάλλω κῆπος , ὅς Ἄδωνις Ἀσσύριος ποιέω ὑπέρ ὄργια ὁμωρόφιος αὐτός φυτεύω . πρός δέ ὁ ἱερός εἰμί μεταστρέφω καί ἐκπλήσσω ὑπό ὁ εἶδος ὁ ἀνήρ Αἰλιανός , λέγω δαίμων ἐγώ ἐπεισάγω . ἀλλά οὔτε ἐκπλήσσω ὁ Ἀπολλώνιος καθάπτω τε ὅς ἀκούω ἐγώ δέ φημί ὁ Ἀθήνη οἴομαι ἐπιμελέομαι σύ , βασιλεύς , τρόπος , ὅς καί ὁ Διομήδης ποτέ ἐν Τροία , ὁ γάρ τοι ἀχλύς , ὑπό ὅς ὁ ἄνθρωπος κακός βλέπω , ἀφαιρέω ὁ ὁ Διομήδης ὀφθαλμός δίδωμι αὐτός θεός τε διαγιγνώσκω καί ἀνήρ , σύ δέ οὔπω ὁ θεός καθαίρω , ὦ βασιλεύς , ὁ κάθαρσις οὗτος · ἦ μήν δέω γε , ὡς αὐτός ὁ Ἀθήνη ὁράω ἀγαθός ὁ τε ἀνήρ μή εἰς ὁ ὁ δαίμων εἶδος τάσσω . σύ δέ , λέγω ὦ φιλόσοφος , πότε ὁ ἀχλύς καθαίρω οὗτος ; πάλαι φημί ἐκ ὅστις φιλοσοφέω . πῶς οὖν λέγω ὁ ἐγώ πολέμιος ἀνήρ θεός νομίζω ; καί τίς φημί πρός Ἰάρχας σύ πόλεμος ἤ πρός Φραώτης ὁ Ἰνδός , ὅς ἐγώ μόνος ἄνθρωπος θεός τε ἡγέομαι καί ἄξιος ὁ ἐπωνυμία οὗτος ; μή ἀπάγω εἰς Ἰνδός , λέγω ἀλλά ὑπέρ ὁ φίλος σύ Νερούα καί ὁ κοινωνέω αὐτός ὁ αἰτία λέγω . ἀπολογάω ὑπέρ αὐτός φημί τις ἤ — μή ἀπολογέομαι λέγω ἀδικέω γάρ λαμβάνω , ἀλλά οὐ ὡς αὐτός ἀδικέω σύνοιδα ἐκεῖνος τοιοῦτος , οὗτος ἐγώ ἀναδιδάσκω . εἰ , ὅς σύνοιδα , φημί ἀκούω βούλομαι , ἀκούω , τίς γάρ ἄν ἀληθής κρύπτω ; ὁ μέν δή βασιλεύς ἀπόρρητος τε λαμπρός ἀκροάομαι οἴομαι καί εἰς ὁ συντείνω ὁ ἀπώλεια ὁ ἀνήρ ἥκω πᾶς , ὁ δέ ὡς μετέωρος αὐτός ὑπό ὁ δόξα οὗτος