flavius-philostratus.vita-apollonii 2.26
ἔδοξεν οὖν τῷ Ἀπολλωνίῳ φιλοσοφεῖν ὁ Ἰνδὸς καὶ παραστησάμενος τὸν ἑρμηνέα χαίρω , εἶπεν ὦ βασιλεῦ , φιλοσοφοῦντά σε ὁρῶν . ἐγὼ δὲ ὑπερχαίρω ἔφη ἐπειδὴ οὕτω περὶ ἐμοῦ οἴει . τουτὶ δὲ νενόμισται παρʼ ὑμῖν , εἶπεν ἢ σὺ πρὸς τὸ ἐπιεικὲς τοῦτο τὴν ἀρχὴν κατεστήσω ; σωφρόνως ἔφη νενομισμένῳ σωφρονέστερον χρῶμαι , καὶ πλεῖστα μὲν ἔχω ἀνθρώπων , δέομαι δὲ ὀλίγων , τὰ γὰρ πολλὰ τῶν φίλων τῶν ἐμαυτοῦ ἡγοῦμαι . μακάριε τοῦ θησαυροῦ , εἶπεν εἰ χρυσοῦ τε καὶ ἀργύρου ἀντερύῃ τοὺς φίλους , ἐξ ὧν ἀναφύεταί σοι πολλά τε καὶ ἀγαθά . καὶ μὴν καὶ τοῖς ἐχθροῖς ἔφη κοινωνῶ τοῦ πλούτου . τοὺς γὰρ ἀεί ποτε διαφόρους τῇ χώρᾳ ταύτῃ βαρβάρους προσοικοῦντας καὶ καταδρομαῖς χρωμένους ἐς τἀμὰ ὅρια ὑποποιοῦμαι τουτοισὶ τοῖς χρήμασι καὶ δορυφορεῖταί μοι ὑπʼ αὐτῶν ἡ χώρα , καὶ οὔτε αὐτοὶ ἐπὶ τἀμὰ φοιτῶσι τούς τε ὁμόρους αὐτοῖς βαρβάρους ἀνείργουσι , χαλεποὺς ὄντας . ἐρομένου δὲ αὐτὸν τοῦ Ἀπολλωνίου , εἰ καὶ Πῶρος αὐτοῖς ἐτέλει χρήματα , Πῶρος εἶπε πολέμου ἤρα , ἐγὼ δὲ εἰρήνης . πάνυ τοῖς λόγοις τούτοις ἐχειροῦτο τὸν Ἀπολλώνιον καὶ οὕτως αὐτοῦ ἡττήθη , ὡς Εὐφράτῃ ποτὲ ἐπιπλήττων μὴ φιλοσοφοῦντι ἡμεῖς δὲ ἀλλὰ τὸν Ἰνδὸν Φραώτην αἰδώμεθα , φάναι , ὄνομα γὰρ τῷ Ἰνδῷ τοῦτο ἦν . σατράπου δέ , ἐπειδὴ μεγάλων παρʼ αὐτοῦ ἠξιώθη , βουληθέντος αὐτὸν ἀναδῆσαι μίτρᾳ χρυσῇ κεκοσμημένῃ λίθοις ποικίλοις ἐγώ , ἔφη εἰ καὶ τῶν ζηλούντων τὰ τοιαῦτα ἦν , παρῃτησάμην ἂν αὐτὰ νῦν καὶ ἀπέρριψα τῆς κεφαλῆς Ἀπολλωνίῳ ἐντυχών , οἷς δὲ μήπω πρότερον ἀναδεῖσθαι ἠξίωσα , πῶς ἂν νῦν κοσμοίμην τὸν μὲν ξένον ἀγνοήσας , ἐμαυτοῦ δὲ ἐκλαθόμενος ; ἤρετο αὐτὸν καὶ περὶ διαίτης ὁ Ἀπολλώνιος , ὁ δὲ οἴνου μὲν ἔφη πίνω τοσοῦτον , ὅσον τῷ Ἡλίῳ σπένδω , ἃ δʼ ἂν ἐν θήρᾳ λάβω , ταῦτα σιτοῦνται ἕτεροι , ἐμοὶ δʼ ἀπόχρη τὸ γεγυμνάσθαι . τὰ δὲ ἐμὰ σιτία λάχανα καὶ φοινίκων ἐγκέφαλοι καὶ ὁ καρπὸς τῶν φοινίκων καὶ ὁπόσα ὁ ποταμὸς κηπεύει . πολλὰ δέ μοι καὶ ἀπὸ δένδρων φύεται , ὧν γεωργοὶ αἵδε αἱ χεῖρες . ταῦτα ἀκούων ὁ Ἀπολλώνιος ὑπερήδετό τε καὶ ἐς τὸν Δάμιν θαμὰ ἑώρα .
Lemmas: δοκέω οὖν ὁ Ἀπολλώνιον φιλοσοφέω ὁ Ἰνδός καί παρίστημι ὁ ἑρμηνεύς χαίρω , λέγω ὦ βασιλεύς , φιλοσοφέω σύ ὁράω . ἐγώ δέ ὑπερχαίρω φημί ἐπειδή οὕτως περί ἐγώ οἴομαι . οὗτος δέ νομίζω παρά σύ , λέγω ἤ σύ πρός ὁ ἐπιεικής οὗτος ὁ ἀρχή καθίστημι ; σώφρων φημί νομίζω σώφρων χράω , καί πολύς μέν ἔχω ἄνθρωπος , δέω δέ ὀλίγος , ὁ γάρ πολύς ὁ φίλος ὁ ἐμαυτοῦ ἡγέομαι . μακάριος ὁ θησαυρός , λέγω εἰ χρυσός τε καί ἄργυρος ἀντερύομαι ὁ φίλος , ἐκ ὅς ἀναφύω σύ πολύς τε καί ἀγαθός . καί μήν καί ὁ ἐχθρός φημί κοινωνέω ὁ πλοῦτος . ὁ γάρ ἀεί ποτέ διάφορος ὁ χώρα οὗτος βάρβαρος προσοικέω καί καταδρομή χράω εἰς ἐμός ὅριον ὑποποιέω οὗτος ὁ χρῆμα καί δορυφορέω ἐγώ ὑπό αὐτός ὁ χώρα , καί οὔτε αὐτός ἐπί ἐμός φοιτάω ὁ τε ὅμορος αὐτός βάρβαρος ἀνείργω , χαλεπός εἰμί . ἔρομαι δέ αὐτός ὁ Ἀπολλώνιον , εἰ καί Πῶρος αὐτός τελέω χρῆμα , Πῶρος λέγω πόλεμος ἐράω , ἐγώ δέ εἰρήνη . πάνυ ὁ λόγος οὗτος χειρόω ὁ Ἀπολλώνιον καί οὕτως αὐτός ἡσσάομαι , ὡς Εὐφράτης ποτέ ἐπιπλήσσω μή φιλοσοφέω ἐγώ δέ ἀλλά ὁ Ἰνδός Φραώτης αἰδέομαι , φημί , ὄνομα γάρ ὁ Ἰνδός οὗτος εἰμί . σατράπης δέ , ἐπειδή μέγας παρά αὐτός ἀξιόω , βούλομαι αὐτός ἀναδέω μίτρα χρύσεος κοσμέω λίθος ποικίλος ἐγώ , φημί εἰ καί ὁ ζηλέω ὁ τοιοῦτος εἰμί , παραιτέομαι ἄν αὐτός νῦν καί ἀπορρίπτω ὁ κεφαλή Ἀπολλώνιον ἐντυγχάνω , ὅς δέ μήπω πρότερος ἀναδέω ἀξιόω , πῶς ἄν νῦν κοσμέω ὁ μέν ξένος ἀγνοέω , ἐμαυτοῦ δέ ἐκλανθάνω ; ἔρομαι αὐτός καί περί δίαιτα ὁ Ἀπολλώνιος , ὁ δέ οἶνος μέν φημί πίνω τοσοῦτος , ὅσος ὁ Ἥλιος σπένδω , ὅς δέ ἄν ἐν θήρα λαμβάνω , οὗτος σιτέω ἕτερος , ἐγώ δέ ἀποχράω ὁ γυμνάζω . ὁ δέ ἐμός σιτίον λάχανον καί φοῖνιξ ἐγκέφαλος καί ὁ καρπός ὁ φοῖνιξ καί ὁπόσος ὁ ποταμός κηπεύω . πολύς δέ ἐγώ καί ἀπό δένδρον φύω , ὅς γεωργός ὅδε ὁ χείρ . οὗτος ἀκούω ὁ Ἀπολλώνιος ὑπερήδομαι τε καί εἰς ὁ Δάμις θαμά ὁράω .