flavius-philostratus.vita-apollonii 2.39
ἐπανελθὼν οὖν προκεχωρηκυίας ἤδη τῆς ἡμέρας ἠρώτα περὶ ὧν ἐδίκασεν , ὁ δὲ τήμερον ἔφη οὐκ ἐδίκασα , τὰ γὰρ ἱερὰ οὐ ξυνεχώρει μοι . ὑπολαβὼν οὖν ὁ Ἀπολλώνιος ἐφʼ ἱεροῖς οὖν ἔφη ποιεῖσθε καὶ ταύτας , ὥσπερ τὰς ἐξόδους τε καὶ τὰς στρατείας ; νὴ Δίʼ εἶπε καὶ γὰρ ἐνταῦθα κίνδυνος , εἰ ὁ δικάζων ἀπενεχθείη τοῦ εὐθέος . εὖ λέγειν τῷ Ἀπολλωνίῳ ἔδοξε , καὶ ἤρετο αὐτὸν πάλιν , τίς εἴη , ἣν δικάσοι δίκην , ὁρῶ γὰρ εἶπεν ἐφεστηκότα σε καὶ ἀποροῦντα , ὅπη ψηφίσαιο . ὁμολογῶ ἔφη ἀπορεῖν , ὅθεν ξύμβουλον ποιοῦμαί σε · ἀπέδοτο μὲν γάρ τις ἑτέρῳ γῆν , ἐν ᾗ θησαυρὸς ἀπέκειτό τις οὔπω δῆλος , χρόνῳ δὲ ὕστερον ἡ γῆ ῥαγεῖσα χρυσοῦ τινα ἀνέδειξε θήκην , ἥν φησι μὲν ἑαυτῷ προσήκειν μᾶλλον ὁ τὴν γῆν ἀποδόμενος , καὶ γὰρ οὐδʼ ἂν ἀποδόσθαι τὴν γῆν , εἰ προὔμαθεν , ὅτι βίον ἐπʼ αὐτῇ ἔχοι , ὁ πριάμενος δὲ αὐτὸς ἀξιοῖ πεπᾶσθαι , ἃ ἐν τῇ λοιπὸν ἑαυτοῦ γῇ εὗρε · καὶ δίκαιος μὲν ὁ ἀμφοῖν λόγος , εὐήθης δʼ ἂν ἐγὼ φαινοίμην , εἰ κελεύσαιμι ἄμφω νείμασθαι τὸ χρυσίον , τουτὶ γὰρ ἂν καὶ γραῦς διαιτῴη . ὑπολαβὼν οὖν ὁ Ἀπολλώνιος ὡς μὲν οὐ φιλοσόφω ἔφη τὼ ἄνδρε , δηλοῖ τὸ περὶ χρυσίου διαφέρεσθαι σφᾶς , ἄριστα δʼ ἄν μοι δικάσαι δόξεις ὧδε ἐνθυμηθείς , ὡς οἱ θεοὶ πρῶτον μὲν ἐπιμέλειαν ποιοῦνται τῶν ξὺν ἀρετῇ φιλοσοφούντων , δεύτερον δὲ τῶν ἀναμαρτήτων τε καὶ μηδὲν πώποτε ἀδικεῖν δοξάντων . διδόασι δὲ τοῖς μὲν φιλοσοφοῦσι διαγιγνώσκειν εὖ τὰ θεῖά τε καὶ τὰ ἀνθρώπεια , τοῖς δʼ ἄλλως χρηστοῖς βίον ἀποχρῶντα , ὡς μὴ χήτει ποτὲ τῶν ἀναγκαίων ἄδικοι γένωνται · δοκεῖ δή μοι , βασιλεῦ , καθάπερ ἐπὶ τρυτάνης ἀντικρῖναι τούτους καὶ τὸν ἀμφοῖν ἀναθεωρῆσαι βίον , οὐ γὰρ ἄν μοι δοκοῦσιν οἱ θεοὶ τὸν μὲν ἀφελέσθαι καὶ τὴν γῆν , εἰ μὴ φαῦλος ἦν , τῷ δʼ αὖ καὶ τὰ ὑπὸ τῇ γῇ δοῦναι , εἰ μὴ βελτίων ἦν τοῦ ἀποδομένου . ἀφίκοντο ἐς τὴν ὑστεραίαν δικασόμενοι ἄμφω , καὶ ὁ μὲν ἀποδόμενος ὑβριστής τε ἠλέγχετο καὶ θυσίας ἐκλελοιπώς . ἃς ἔδει τοῖς ἐν τῇ γῇ θεοῖς θύειν , ὁ δὲ ἐπιεικής τε ἐφαίνετο καὶ ὁσιώτατα θεραπεύων τοὺς θεούς . ἐκράτησεν οὖν ἡ τοῦ Ἀπολλωνίου γνώμη καὶ ἀπῆλθεν ὁ χρηστὸς ὡς παρὰ τῶν θεῶν ταῦτα ἔχων .
Lemmas: ἐπανέρχομαι οὖν προχωρέω ἤδη ὁ ἡμέρα ἐρωτάω περί ὅς δικάζω , ὁ δέ σήμερον φημί οὐ δικάζω , ὁ γάρ ἱερόν οὐ συγχωρέω ἐγώ . ὑπολαμβάνω οὖν ὁ Ἀπολλώνιος ἐπί ἱερόν οὖν φημί ποιέω καί οὗτος , ὥσπερ ὁ ἔξοδος τε καί ὁ στρατεία ; νή Ζεύς λέγω καί γάρ ἐνταῦθα κίνδυνος , εἰ ὁ δικάζω ἀποφέρω ὁ εὐθύς . εὖ λέγω ὁ Ἀπολλώνιον δοκέω , καί ἔρομαι αὐτός πάλιν , τίς εἰμί , ὅς δικάζω δίκη , ὁράω γάρ λέγω ἐφίστημι σύ καί ἀπορέω , ὅπῃ ψηφίζω . ὁμολογέω φημί ἀπορέω , ὅθεν σύμβουλος ποιέω σύ · ἀποδίδωμι μέν γάρ τις ἕτερος γῆ , ἐν ὅς θησαυρός ἀπόκειμαι τις οὔπω δῆλος , χρόνος δέ ὕστερον ὁ γῆ ῥήγνυμι χρυσός τις ἀναδείκνυμι θήκη , ὅς φημί μέν ἑαυτοῦ προσήκω μάλα ὁ ὁ γῆ ἀποδίδωμι , καί γάρ οὐδέ ἄν ἀποδίδωμι ὁ γῆ , εἰ προμανθάνω , ὅτι βίος ἐπί αὐτός ἔχω , ὁ πρίαμαι δέ αὐτός ἀξιόω πάομαι , ὅς ἐν ὁ λοιπός ἑαυτοῦ γῆ εὑρίσκω · καί δίκαιος μέν ὁ ἄμφω λόγος , εὐήθης δέ ἄν ἐγώ φαίνω , εἰ κελεύω ἄμφω νέμω ὁ χρυσίον , οὗτος γάρ ἄν καί γραῦς διαιτάω . ὑπολαμβάνω οὖν ὁ Ἀπολλώνιος ὡς μέν οὐ φιλόσοφος φημί ὁ ἀνήρ , δηλόω ὁ περί χρυσίον διαφέρω σφεῖς , ἀγαθός δέ ἄν ἐγώ δικάζω δοκέω ὧδε ἐνθυμέομαι , ὡς ὁ θεός πρῶτος μέν ἐπιμέλεια ποιέω ὁ σύν ἀρετή φιλοσοφέω , δεύτερος δέ ὁ ἀναμάρτητος τε καί μηδείς πώποτε ἀδικέω δοκέω . δίδωμι δέ ὁ μέν φιλοσοφέω διαγιγνώσκω εὖ ὁ θεῖος τε καί ὁ ἀνθρώπειος , ὁ δέ ἄλλος χρηστός βίος ἀποχράω , ὡς μή χῆτος ποτέ ὁ ἀναγκαῖος ἄδικος γίγνομαι · δοκέω δή ἐγώ , βασιλεύς , καθά ἐπί τρυτάνη ἀντικρίνω οὗτος καί ὁ ἄμφω ἀναθεωρέω βίος , οὐ γάρ ἄν ἐγώ δοκέω ὁ θεός ὁ μέν ἀφαιρέω καί ὁ γῆ , εἰ μή φαῦλος εἰμί , ὁ δέ αὖ καί ὁ ὑπό ὁ γῆ δίδωμι , εἰ μή ἀγαθός εἰμί ὁ ἀποδίδωμι . ἀφικνέομαι εἰς ὁ ὑστεραῖος δικάζω ἄμφω , καί ὁ μέν ἀποδίδωμι ὑβριστής τε ἐλέγχω καί θυσία ἐκλείπω . ὅς δέω ὁ ἐν ὁ γῆ θεός θύω , ὁ δέ ἐπιεικής τε φαίνω καί ὅσιος θεραπεύω ὁ θεός . κρατέω οὖν ὁ ὁ Ἀπολλώνιον γνώμη καί ἀπέρχομαι ὁ χρηστός ὡς παρά ὁ θεός οὗτος ἔχω .