flavius-philostratus.vita-apollonii 4.44
ἐμπεσόντος δὲ ἐν Ῥώμῃ νοσήματος , ὃ κατάρρουν οἱ ἰατροὶ ὀνομάζουσιν , ἀνίστανται δὲ ἄρα ὑπʼ αὐτοῦ βῆχες καὶ ἡ φωνὴ τοῖς λαλοῦσι πονήρως ἔχει , τὰ μὲν ἱερὰ πλέα ἦν ἱκετευόντων τοὺς θεούς , ἐπεὶ διῳδήκει τὴν φάρυγγα Νέρων καὶ μελαίνῃ τῇ φωνῇ ἐχρῆτο , ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἐρρήγνυτο μὲν πρὸς τὴν τῶν πολλῶν ἄνοιαν , ἐπέπληττε δὲ οὐδενί , ἀλλὰ καὶ τὸν Μένιππον παροξυνόμενον ὑπὸ τῶν τοιούτων ἐσωφρόνιζέ τε καὶ κατεῖχε ξυγγιγνώσκειν κελεύων τοῖς θεοῖς , εἰ μίμοις γελοίων χαίρουσιν , ἀπαγγελθέντος δὲ τῷ Τιγελλίνῳ τοῦ λόγου τούτου , πέμπει τοὺς ἄξοντας αὐτὸν ἐς τὸ δικαστήριον , ὡς ἀπολογήσαιτο μὴ ἀσεβεῖν ἐς Νέρωνα , παρεσκεύαστο δὲ καὶ κατήγορος ἐπʼ αὐτὸν πολλοὺς ἀπολωλεκὼς ἤδη καὶ τοιούτων Ὀλυμπιάδων μεστός , καί τι καὶ γραμματεῖον εἶχεν ἐν ταῖν χεροῖν γεγραμμένον τὸ ἔγκλημα , καὶ τοῦτο ὥσπερ ξίφος ἀνασείων ἐπὶ τὸν ἄνδρα ἠκονῆσθαί τε αὐτὸ ἔλεγε καὶ ἀπολεῖν αὐτόν . ἐπεὶ δὲ ἀνελίττων Τιγελλῖνος τὸ γραμματεῖον γραμμῆς μὲν ἴχνος ἐν αὐτῷ οὐχ εὗρεν , ἀσήμῳ δέ τινι βιβλίῳ ἐνέτυχεν , ἐς ἔννοιαν ἀπηνέχθη δαίμονος . τουτὶ δὲ καὶ Δομετιανὸς ὕστερον πρὸς αὐτὸν λέγεται παθεῖν . ἀπολαβὼν οὖν τὸν Ἀπολλώνιον ἤνεγκεν ἐς τὸ ἀπόρρητον δικαστήριον , ἐν ᾧ περὶ τῶν μεγίστων ἡ ἀρχὴ αὕτη ἀφανῶς δικάζει , καὶ μεταστησάμενος πάντας ἐνέκειτο ἐρωτῶν , ὅστις εἴη , ὁ δὲ Ἀπολλώνιος πατρός τε ἐμέμνητο καὶ πατρίδος καὶ ἐφʼ ὅ τι τῇ σοφίᾳ χρῷτο , ἔφασκέ τε αὐτῇ χρῆσθαι ἐπί τε τὸ θεοὺς γιγνώσκειν ἐπί τε τὸ ἀνθρώπων ξυνιέναι , τοῦ γὰρ ἑαυτὸν γνῶναι χαλεπώτερον εἶναι τὸ ἄλλον γνῶναι . τοὺς δαίμονας , εἶπεν ὦ Ἀπολλώνιε , καὶ τὰς τῶν εἰδώλων φαντασίας πῶς ἐλέγχεις ; ὥς γε ἔφη τοὺς μιαιφόνους τε καὶ ἀσεβεῖς ἀνθρώπους . ταυτὶ δὲ πρὸς τὸν Τιγελλῖνον ἀποσκώπτων ἔλεγεν , ἐπειδὴ πάσης ὠμότητός τε καὶ ἀσελγείας διδάσκαλος ἦν τῷ Νέρωνι . μαντεύσαιο δʼ ἂν ἔφη δεηθέντι μοι ; πῶς εἶπεν ὅ γε μὴ μάντις ὤν ; καὶ μὴν σὲ ἔφη φασὶν εἶναι τὸν εἰπόντα ἔσεσθαί τι μέγα καὶ οὐκ ἔσεσθαι . ἀληθῶς εἶπεν ἤκουσας , τοῦτο δὲ μὴ μαντικῇ προστίθει , σοφίᾳ δὲ μᾶλλον , ἣν θεὸς φαίνει σοφοῖς ἀνδράσιν . Νέρωνα δὲ ἔφη διὰ τί οὐ δέδοικας ; ὅτι εἶπεν ὁ θεὸς ὁ παρέχων ἐκείνῳ φοβερῷ δοκεῖν κἀμοὶ δέδωκεν ἀφόβῳ εἶναι . φρονεῖς δὲ πῶς εἶπε περὶ Νέρωνος ; ὁ δὲ Ἀπολλώνιος βέλτιον εἶπεν ἢ ὑμεῖς · ὑμεῖς γὰρ ἡγεῖσθε αὐτὸν ἄξιον τοῦ ᾅδειν , ἐγὼ δὲ ἄξιον τοῦ σιωπᾶν . ἐκπλαγεὶς οὖν ὁ Τιγελλῖνος ἄπιθι ἔφη καταστήσας ἐγγυητὰς τοῦ σώματος . ὁ δὲ Ἀπολλώνιος καὶ τίς εἶπεν ἐγγυήσεται σῶμα , ὃ μηδεὶς δήσει ; ἔδοξε τῷ Τιγελλίνῳ ταῦτα δαιμόνιά τε εἶναι καὶ πρόσω ἀνθρώπου , καὶ ὥσπερ θεομαχεῖν φυλαττόμενος , χώρει , ἔφη οἷ βούλει , σὺ γὰρ κρείττων ἢ ὑπʼ ἐμοῦ ἄρχεσθαι .
Lemmas: ἐμπίπτω δέ ἐν Ῥώμη νόσημα , ὅς κατάρροος ὁ ἰατρός ὀνομάζω , ἀνίστημι δέ ἄρα ὑπό αὐτός βήξ καί ὁ φωνή ὁ λαλέω πονηρός ἔχω , ὁ μέν ἱερόν πλέως εἰμί ἱκετεύω ὁ θεός , ἐπεί διοιδέω ὁ φάρυγξ Νέρων καί μέλας ὁ φωνή χράω , ὁ δέ Ἀπολλώνιος ῥήγνυμι μέν πρός ὁ ὁ πολύς ἄνοια , ἐπιπλήσσω δέ οὐδείς , ἀλλά καί ὁ Μένιππος παροξύνω ὑπό ὁ τοιοῦτος σωφρονίζω τε καί κατέχω συγγιγνώσκω κελεύω ὁ θεός , εἰ μῖμος γέλοιος χαίρω , ἀπαγγέλλω δέ ὁ Τιγελλῖνος ὁ λόγος οὗτος , πέμπω ὁ ἄγω αὐτός εἰς ὁ δικαστήριον , ὡς ἀπολογέομαι μή ἀσεβέω εἰς Νέρων , παρασκευάζω δέ καί κατήγορος ἐπί αὐτός πολύς ἀπόλλυμι ἤδη καί τοιοῦτος Ὀλυμπιάς μεστός , καί τις καί γραμματεῖον ἔχω ἐν ὁ χείρ γράφω ὁ ἔγκλημα , καί οὗτος ὥσπερ ξίφος ἀνασείω ἐπί ὁ ἀνήρ ἀκονάω τε αὐτός λέγω καί ἀπόλλυμι αὐτός . ἐπεί δέ ἀνελίσσω Τιγελλῖνος ὁ γραμματεῖον γραμμή μέν ἴχνος ἐν αὐτός οὐ εὑρίσκω , ἄσημος δέ τις βιβλίον ἐντυγχάνω , εἰς ἔννοια ἀποφέρω δαίμων . οὗτος δέ καί Δομετιανός ὕστερον πρός αὐτός λέγω πάσχω . ἀπολαμβάνω οὖν ὁ Ἀπολλώνιον φέρω εἰς ὁ ἀπόρρητος δικαστήριον , ἐν ὅς περί ὁ μέγας ὁ ἀρχή οὗτος ἀφανής δικάζω , καί μεθίστημι πᾶς ἔγκειμαι ἐρωτάω , ὅστις εἰμί , ὁ δέ Ἀπολλώνιος πατήρ τε μιμνῄσκω καί πατρίς καί ἐπί ὅς τις ὁ σοφία χράω , φάσκω τε αὐτός χράω ἐπί τε ὁ θεός γιγνώσκω ἐπί τε ὁ ἄνθρωπος συνίημι , ὁ γάρ ἑαυτοῦ γιγνώσκω χαλεπός εἰμί ὁ ἄλλος γιγνώσκω . ὁ δαίμων , λέγω ὦ Ἀπολλώνιος , καί ὁ ὁ εἴδωλον φαντασία πῶς ἐλέγχω ; ὡς γε φημί ὁ μιαίφονος τε καί ἀσεβής ἄνθρωπος . οὗτος δέ πρός ὁ Τιγελλῖνος ἀποσκώπτω λέγω , ἐπειδή πᾶς ὠμότης τε καί ἀσέλγεια διδάσκαλος εἰμί ὁ Νέρων . μαντεύομαι δέ ἄν φημί δέω ἐγώ ; πῶς λέγω ὁ γε μή μάντις εἰμί ; καί μήν σύ φημί φημί εἰμί ὁ λέγω εἰμί τις μέγας καί οὐ εἰμί . ἀληθής λέγω ἀκούω , οὗτος δέ μή μαντικός προστίθημι , σοφία δέ μάλα , ὅς θεός φαίνω σοφός ἀνήρ . Νέρων δέ φημί διά τίς οὐ δείδω ; ὅτι λέγω ὁ θεός ὁ παρέχω ἐκεῖνος φοβερός δοκέω ἐγώ δίδωμι ἄφοβος εἰμί . φρονέω δέ πῶς λέγω περί Νέρων ; ὁ δέ Ἀπολλώνιος ἀγαθός λέγω ἤ σύ · σύ γάρ ἡγέομαι αὐτός ἄξιος ὁ ἀείδω , ἐγώ δέ ἄξιος ὁ σιωπάω . ἐκπλήσσω οὖν ὁ Τιγελλῖνος ἀπέρχομαι φημί καθίστημι ἐγγυητής ὁ σῶμα . ὁ δέ Ἀπολλώνιος καί τίς λέγω ἐγγυάω σῶμα , ὅς μηδείς δέω ; δοκέω ὁ Τιγελλῖνος οὗτος δαιμόνιον τε εἰμί καί πρόσω ἄνθρωπος , καί ὥσπερ θεομαχέω φυλάσσω , χωρέω , φημί οἷ βούλομαι , σύ γάρ κρατύς ἤ ὑπό ἐγώ ἄρχω .