flavius-philostratus.vita-apollonii 4.34
διατρίψας δʼ ἐν τῇ Σπάρτῃ μετὰ τὴν Ὀλυμπίαν χρόνον , ὡς ἐτελεύτα ὁ χειμών , ἐπὶ Μαλέαν ἦλθεν ἀρχομένου ἦρος , ὡς ἐς τὴν Ῥώμην ἀφήσων . διανοουμένῳ δʼ αὐτῷ ταῦτα ἐγένετο ὄναρ τοιόνδε · ἐδόκει γυναῖκα μεγίστην τε καὶ πρεσβυτάτην περιβάλλειν αὐτὸν καὶ δεῖσθαί οἱ ξυγγενέσθαι , πρὶν ἐς Ἰταλοὺς πλεῦσαι , Διὸς δὲ εἶναι ἡ τροφὸς ἔλεγε καὶ ἦν αὐτῇ στέφανος πάντʼ ἔχων τὰ ἐκ γῆς καὶ θαλάττης . λογισμὸν δὲ αὑτῷ διδοὺς τῆς ὄψεως ξυνῆκεν , ὅτι πλευστέα εἴη ἐς Κρήτην πρότερον , ἣν τροφὸν ἡγούμεθα τοῦ Διός , ἐπειδὴ ἐν ταύτῃ ἐμαιεύθη , ὁ δὲ στέφανος καὶ ἄλλην ἴσως δηλώσαι νῆσον . οὐσῶν δὲ ἐν Μαλέᾳ νεῶν πλειόνων , αἳ ἐς Κρήτην ἀφήσειν ἔμελλον , ἐνέβη ναῦν ἀποχρῶσαν τῷ κοινῷ · κοινὸν δὲ ἐκάλει τούς τε ἑταίρους καὶ τοὺς τῶν ἑταίρων δούλους , οὐδὲ γὰρ ἐκείνους παρεώρα . προσπλεύσας δὲ Κυδωνίᾳ καὶ παραπλεύσας ἐς Κνωσσὸν τὸν μὲν Λαβύρινθον , ὃς ἐκεῖ δείκνυται , ξυνεῖχε δέ , οἶμαί , ποτε τὸν Μινώταυρον , βουλομένων ἰδεῖν τῶν ἑταίρων , ἐκείνοις μὲν ξυνεχώρει τοῦτο , αὐτὸς δὲ οὐκ ἂν ἔφη θεατὴς γενέσθαι τῆς ἀδικίας τοῦ Μίνω . προῄει δὲ ἐπὶ Γόρτυναν πόθῳ τῆς Ἴδης . ἀνελθὼν οὖν καὶ τοῖς θεολογουμένοις ἐντυχὼν ἐπορεύθη καὶ ἐς τὸ ἱερὸν τὸ Λεβηναῖον · ἔστι δὲ Ἀσκληπιοῦ καὶ ὥσπερ ἡ Ἀσία ἐς τὸ Πέργαμον , οὕτως ἐς τὸ ἱερὸν τοῦτο ξυνεφοίτα ἡ Κρήτη , πολλοὶ δὲ καὶ Λιβύων ἐς αὐτὸ περαιοῦνται · καὶ γὰρ τέτραπται πρὸς τὸ Λιβυκὸν πέλαγος κατὰ γοῦν τὴν Φαιστόν , ἔνθα τὴν πολλὴν ἀνείργει θάλατταν ὁ μικρὸς λίθος . Λεβηναῖον δὲ τὸ ἱερὸν ὠνομάσθαι φασίν , ἐπειδὴ ἀκρωτήριον ἐξ αὐτοῦ κατατείνει λέοντι εἰκασμένον , οἷα πολλὰ αἱ ξυντυχίαι τῶν πετρῶν ἀποφαίνουσι , μῦθόν τε ἐπὶ τῷ ἀκρωτηρίῳ ᾅδουσιν , ὡς λέων εἷς οὗτος γένοιτο τῶν ὑποζυγίων ποτὲ τῇ Ῥέᾳ . ἐνταῦθα διαλεγομένου ποτὲ τοῦ Ἀπολλωνίου περὶ μεσημβρίαν , διελέγετο δὲ πολλοῖς ἀνδράσιν , ὑφʼ ὧν τὸ ἱερὸν ἐθεραπεύετο , σεισμὸς ἀθρόως τῇ Κρήτῃ προσέβαλε , βροντὴ δὲ οὐκ ἐκ νεφῶν , ἀλλʼ ἐκ τῆς γῆς ὑπήχησεν , ἡ θάλαττα δὲ ὑπενόστησε στάδια ἴσως ἑπτά . καὶ οἱ μὲν πολλοὶ ἔδεισαν , μὴ τὸ πέλαγος ὑποχωρῆσαν ἐπισπάσηται τὸ ἱερὸν καὶ ἀπενεχθῶσιν , ὁ δὲ Ἀπολλώνιος θαρσεῖτε , ἔφη ἡ γὰρ θάλαττα γῆν ἔτεκε . καὶ οἱ μὲν ᾤοντο αὐτὸν τὴν ὁμόνοιαν τῶν στοιχείων λέγειν , καὶ ὅτι μηδὲν ἂν ἡ θάλαττα νεώτερον ἐς τὴν γῆν ἐργάσαιτο , μετὰ δὲ ἡμέρας ὀλίγας ἀφικόμενοί τινες ἐκ τῆς Κυδωνιάτιδος ἤγγειλαν , ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τε καὶ μεσημβρίαν , ἣν ἐγένετο ἡ διοσημία , νῆσος ἐκ τῆς θαλάττης ἀνεδόθη περὶ τὸν πορθμὸν τὸν διαρρἐοντα Θήραν τε καὶ Κρήτην . ἐάσαντες οὖν λόγων μῆκος ἔλθωμεν καὶ ἐπὶ τὰς ἐν Ῥώμῃ σπουδάς , αἳ ἐγένοντο αὐτῷ μετὰ τὰ ἐν Κρήτῃ .
Lemmas: διατρίβω δέ ἐν ὁ Σπάρτη μετά ὁ Ὀλυμπία χρόνος , ὡς τελευτάω ὁ χειμών , ἐπί Μαλέα ἔρχομαι ἄρχω ἔαρ , ὡς εἰς ὁ Ῥώμη ἀφίημι . διανοέω δέ αὐτός οὗτος γίγνομαι ὄναρ τοιόσδε · δοκέω γυνή μέγας τε καί πρέσβυς περιβάλλω αὐτός καί δέω ἕ συγγίγνομαι , πρίν εἰς Ἰταλός πλέω , Ζεύς δέ εἰμί ὁ τροφός λέγω καί εἰμί αὐτός στέφανος πᾶς ἔχω ὁ ἐκ γῆ καί θάλασσα . λογισμός δέ ἑαυτοῦ δίδωμι ὁ ὄψις συνίημι , ὅτι πλευστέον εἰμί εἰς Κρήτη πρότερος , ὅς τροφός ἡγέομαι ὁ Ζεύς , ἐπειδή ἐν οὗτος μαιεύομαι , ὁ δέ στέφανος καί ἄλλος ἴσως δηλόω νῆσος . εἰμί δέ ἐν Μαλέα ναῦς πολύς , ὅς εἰς Κρήτη ἀφίημι μέλλω , ἐμβαίνω ναῦς ἀποχράω ὁ κοινός · κοινός δέ καλέω ὁ τε ἑταῖρος καί ὁ ὁ ἑταῖρος δοῦλος , οὐδέ γάρ ἐκεῖνος παροράω . προσπλέω δέ Κυδωνία καί παραπλέω εἰς Κνωσσός ὁ μέν Λαβύρινθος , ὅς ἐκεῖ δείκνυμι , συνέχω δέ , οἴομαι , ποτέ ὁ Μινώταυρος , βούλομαι ὁράω ὁ ἑταῖρος , ἐκεῖνος μέν συγχωρέω οὗτος , αὐτός δέ οὐ ἄν φημί θεατής γίγνομαι ὁ ἀδικία ὁ Μίνως . προέρχομαι δέ ἐπί Γόρτυνα πόθος ὁ Ἴδη . ἀνέρχομαι οὖν καί ὁ θεολογέω ἐντυγχάνω πορεύω καί εἰς ὁ ἱερός ὁ Λεβηναῖος · εἰμί δέ Ἀσκληπιός καί ὥσπερ ὁ Ἀσία εἰς ὁ Πέργαμον , οὕτως εἰς ὁ ἱερός οὗτος συμφοιτάω ὁ Κρήτη , πολύς δέ καί Λίβυς εἰς αὐτός περαιόω · καί γάρ τρέπω πρός ὁ Λιβυκός πέλαγος κατά γοῦν ὁ Φαιστός , ἔνθα ὁ πολύς ἀνείργω θάλασσα ὁ μικρός λίθος . Λεβηναῖον δέ ὁ ἱερός ὀνομάζω φημί , ἐπειδή ἀκρωτήριον ἐκ αὐτός κατατείνω λέων εἰκάζω , οἷος πολύς ὁ συντυχία ὁ πέτρα ἀποφαίνω , μῦθος τε ἐπί ὁ ἀκρωτήριον ἀείδω , ὡς λέων εἷς οὗτος γίγνομαι ὁ ὑποζύγιον ποτέ ὁ Ῥέα . ἐνταῦθα διαλέγω ποτέ ὁ Ἀπολλώνιον περί μεσημβρία , διαλέγω δέ πολύς ἀνήρ , ὑπό ὅς ὁ ἱερός θεραπεύω , σεισμός ἀθρόος ὁ Κρήτη προσβάλλω , βροντή δέ οὐ ἐκ νέφος , ἀλλά ἐκ ὁ γῆ ὑπηχέω , ὁ θάλασσα δέ ὑπονοστέω στάδιον ἴσως ἑπτά . καί ὁ μέν πολύς δείδω , μή ὁ πέλαγος ὑποχωρέω ἐπισπάω ὁ ἱερός καί ἀποφέρω , ὁ δέ Ἀπολλώνιος θαρσέω , φημί ὁ γάρ θάλασσα γῆ τίκτω . καί ὁ μέν οἴομαι αὐτός ὁ ὁμόνοια ὁ στοιχεῖον λέγω , καί ὅτι μηδείς ἄν ὁ θάλασσα νέος εἰς ὁ γῆ ἐργάζομαι , μετά δέ ἡμέρα ὀλίγος ἀφικνέομαι τις ἐκ ὁ Κυδωνιάτης ἀγγέλλω , ὅτι κατά ὁ ἡμέρα τε καί μεσημβρία , ὅς γίγνομαι ὁ διοσημία , νῆσος ἐκ ὁ θάλασσα ἀναδίδωμι περί ὁ πορθμός ὁ διαρρέω Θήρα τε καί Κρήτη . ἐάω οὖν λόγος μῆκος ἔρχομαι καί ἐπί ὁ ἐν Ῥώμη σπουδή , ὅς γίγνομαι αὐτός μετά ὁ ἐν Κρήτη .