flavius-philostratus.vita-apollonii 7.36
δυοῖν γὰρ ἡμέραιν δεδεμένου τοῦ ἀνδρὸς ἀφικνεῖταί τις ἐς τὸ δεσμωτήριον τὸ προσελθεῖν αὐτῷ ἐωνῆσθαι φάσκων , ξύμβουλος δὲ σωτηρίας ἥκειν · ἦν μὲν δὴ Συρακούσιος οὗτος , Δομετιανοῦ δὲ νοῦς τε καὶ γλῶττα , καθεῖτο δʼ , ὥσπερ ὁ πρότερος , ἀλλʼ ὑπὲρ πιθανωτέρων οὗτος . ὁ μὲν γὰρ πόρρωθεν , ὁ δʼ ἐκ τῶν παρόντων ἑλὼν ὦ θεοί , ἔφη τίς ἂν ᾠήθη δεθῆναι Ἀπολλώνιον ; ὁ δήσας , εἶπεν οὐ γὰρ ἄν , εἰ μὴ ᾠήθη , ἔδησε . τίς δʼ ἂν τὰς ἀμβροσίας ποτὲ ἀποτμηθῆναι χαίτας ; ἐγὼ εἶπεν ὁ κομῶν . φέρεις δὲ πῶς ταῦτα ; ὥς γε εἰκὸς εἶπε τὸν μήθʼ ἑκουσίως μήτʼ ἀκουσίως ἐς αὐτὰ ἥκοντα . τὸ δὲ σκέλος πῶς ἔφη καρτερεῖ ; οὐκ οἶδα , εἶπεν ὁ γὰρ νοῦς πρὸς ἑτέροις ἐστί . καὶ μὴν πρὸς τῷ ἀλγοῦντι ἔφη ὁ νοῦς . οὐ μὲν οὖν , εἶπε νοῦς μὲν γὰρ ὅ γʼ ἐν ἀνδρὶ τοιῷδε ἢ οὐκ ἀλγήσει ἢ τὸ ἀλγοῦν παύσει . τί δὲ δὴ ἐνθυμεῖται ὁ νοῦς ; αὐτὸ εἶπε τὸ μὴ ἐννοεῖν ταῦτα . πάλιν δʼ αὐτοῦ τὰς χαίτας ἀνακαλοῦντος καὶ περιάγοντος ἐς αὐτὰς τὸν λόγον , ὤνησαι , ἔφη νεανίσκε , μὴ τῶν ἐν Τροίᾳ ποτὲ Ἀχαιῶν εἷς γενόμενος , ὡς σφόδρα ἄν μοι δοκεῖς τὰς Ἀχιλλείους κόμας ὀλοφύρασθαι Πατρόκλῳ τμηθείσας , εἰ δὴ ἐτμήθησαν , καὶ λειποθυμῆσαι δʼ ἂν ἐπʼ αὐταῖς · ὃς γὰρ τὰς ἐμάς , ἐν αἷς πολιαί τε ἦσαν καὶ αὐχμός , ἐλεεῖν φάσκεις , τί οὐκ ἂν πρὸς ἐκείνας ἔπαθες τὰς ἠσκημένας τε καὶ ξανθάς ; τῷ δὲ ἄρα ξὺν ἐπιβουλῇ ταῦτα ἐλέγετο , ἵνʼ ὑπὲρ ὧν ἀλγεῖ μάθοι , καὶ νὴ Δία , εἰ λοιδορεῖται τῷ βασιλεῖ ὑπὲρ ὧν πέπονθεν · ἀνακοπεὶς δʼ ὑφʼ ὧν ἤκουσε διαβέβλησαι , ἔφη πρὸς τὸν βασιλέα περὶ πλειόνων , μάλιστα δʼ ὑπὲρ ὧν οἱ περὶ Νερούαν ὡς ἀδικοῦντες φεύγουσιν , ἀφίκοντο μὲν γάρ τινες ἐς αὐτὸν διαβολαὶ καὶ περὶ τῶν ἐν Ἰωνίᾳ λόγων , οὓς ἀντιξόως τε αὐτῷ καὶ ἀπηχθημένως εἶπας , καταφρονεῖ δὲ τούτων , ὥς φασιν , ἐπειδὴ πρὸς τὰ μείζω παρώξυνται , καίτοι τοῦ κἀκεῖνα διαβάλλοντος ἀνδρὸς ὑψοῦ προήκοντος τῆς δόξης . οἷον ἔφη Ὀλυμπιονίκην εἴρηκας , εἰ δόξης φησὶν ἅπτεσθαι διαβολαῖς ἰσχύων . ξυνίημι δʼ , ὡς ἔστιν Εὐφράτης , ὃν ἐγὼ οἶδα πάντʼ ἐπʼ ἐμὲ πράττοντα , ἠδίκημαι δʼ ὑπʼ αὐτοῦ καὶ μείζω ἕτερα · αἰσθόμενος γάρ ποτε φοιτήσειν μέλλοντα παρὰ τοὺς ἐν Αἰθιοπίᾳ Γυμνοὺς ἐς διαβολάς μου πρὸς αὐτοὺς κατέστη , καὶ εἰ μὴ τῆς ἐπιβουλῆς ξυνῆκα , τάχʼ . ἂν ἀπῆλθον μηδʼ ἰδὼν τοὺς ἄνδρας . θαυμάσας οὖν ὁ Συρακούσιος τὸν λόγον εἶτʼ ἔφη τοῦ διαβληθῆναι βασιλεῖ μεῖζον ἡγῇ τὸ τοῖς Γυμνοῖς μὴ χρηστὸς ἂν ἐξ ὧν Εὐφράτης καθίει δόξαι ; νὴ Δίʼ , εἶπεν ἐκεῖ μὲν γὰρ μαθησόμενος ἦα , ἐνταῦθα δὲ ὑπὲρ διδασκαλίας ἥκω . τῆς τί ἔφη διδασκούσης ; τὸ εἶναί με εἶπε καλὸν κἀγαθόν , τουτὶ δὲ ὁ βασιλεὺς οὔπω οἶδεν . ἀλλʼ ἔστιν ἔφη τὰ σεαυτοῦ εὖ θέσθαι διδαξαμένῳ αὐτόν , ἃ καὶ πρὶν ἐνταῦθα ἥκειν λέξας οὐδʼ ἂν ἐδέθης . ξυνιεὶς οὖν τοῦ Συρακουσίου ξυνελαύνοντος αὐτὸν ἐς τὸν ὅμοιον τῷ βασιλεῖ λόγον οἰομένου τε , ὡς ἀπαγορεύων πρὸς τὰ δεσμὰ ψεύσεταί τι κατὰ τῶν ἀνδρῶν ὦ βέλτιστε , εἶπεν εἰ τἀληθῆ πρὸς Δομετιανὸν εἰπὼν ἐδέθην , τί πείσομαι μὴ ἀληθεύσας ; ἐκείνῳ μὲν γὰρ τἀληθὲς δοκεῖ δεσμῶν ἄξιον , ἐμοὶ δὲ τὸ ψεῦδος .
Lemmas: δύο γάρ ἡμέρα δέω ὁ ἀνήρ ἀφικνέομαι τις εἰς ὁ δεσμωτήριον ὁ προσέρχομαι αὐτός ὠνέομαι φάσκω , σύμβουλος δέ σωτηρία ἥκω · εἰμί μέν δή Συρακούσιος οὗτος , Δομετιανός δέ νόος τε καί γλῶσσα , καθίημι δέ , ὥσπερ ὁ πρότερος , ἀλλά ὑπέρ πιθανός οὗτος . ὁ μέν γάρ πρόσωθεν , ὁ δέ ἐκ ὁ πάρειμι αἱρέω ὦ θεός , φημί τίς ἄν οἴομαι δέω Ἀπολλώνιον ; ὁ δέω , λέγω οὐ γάρ ἄν , εἰ μή οἴομαι , δέω . τίς δέ ἄν ὁ ἀμβρόσιος ποτέ ἀποτέμνω χαίτη ; ἐγώ λέγω ὁ κομάω . φέρω δέ πῶς οὗτος ; ὡς γε ἔοικα λέγω ὁ μήτε ἑκούσιος μήτε ἀκούσιος εἰς αὐτός ἥκω . ὁ δέ σκέλος πῶς φημί καρτερέω ; οὐ οἶδα , λέγω ὁ γάρ νόος πρός ἕτερος εἰμί . καί μήν πρός ὁ ἀλγέω φημί ὁ νόος . οὐ μέν οὖν , λέγω νόος μέν γάρ ὁ γε ἐν ἀνήρ τοιόσδε ἤ οὐ ἀλγέω ἤ ὁ ἀλγέω παύω . τίς δέ δή ἐνθυμέομαι ὁ νόος ; αὐτός λέγω ὁ μή ἐννοέω οὗτος . πάλιν δέ αὐτός ὁ χαίτη ἀνακαλέω καί περιάγω εἰς αὐτός ὁ λόγος , ὠνέομαι , φημί νεανίσκος , μή ὁ ἐν Τροία ποτέ Ἀχαιός εἷς γίγνομαι , ὡς σφόδρα ἄν ἐγώ δοκέω ὁ Ἀχίλλειος κόμη ὀλοφύρομαι Πάτροκλος τέμνω , εἰ δή τέμνω , καί λειποθυμέω δέ ἄν ἐπί αὐτός · ὅς γάρ ὁ ἐμός , ἐν ὅς πολιός τε εἰμί καί αὐχμός , ἐλεέω φάσκω , τίς οὐ ἄν πρός ἐκεῖνος πάσχω ὁ ἀσκέω τε καί ξανθός ; ὁ δέ ἄρα σύν ἐπιβουλή οὗτος λέγω , ἵνα ὑπέρ ὅς ἀλγέω μανθάνω , καί νή Ζεύς , εἰ λοιδορέω ὁ βασιλεύς ὑπέρ ὅς πάσχω · ἀνακόπτω δέ ὑπό ὅς ἀκούω διαβάλλω , φημί πρός ὁ βασιλεύς περί πολύς , μάλα δέ ὑπέρ ὅς ὁ περί Νερούας ὡς ἀδικέω φεύγω , ἀφικνέομαι μέν γάρ τις εἰς αὐτός διαβολή καί περί ὁ ἐν Ἰωνία λόγος , ὅς ἀντίξοος τε αὐτός καί ἀπηχθημένως λέγω , καταφρονέω δέ οὗτος , ὡς φημί , ἐπειδή πρός ὁ μέγας παροξύνω , καίτοι ὁ ἐκεῖνος διαβάλλω ἀνήρ ὑψοῦ προήκω ὁ δόξα . οἷος φημί Ὀλυμπιονίκη λέγω , εἰ δόξα φημί ἅπτω διαβολή ἰσχύω . συνίημι δέ , ὡς εἰμί Εὐφράτης , ὅς ἐγώ οἶδα πᾶς ἐπί ἐγώ πράσσω , ἀδικέω δέ ὑπό αὐτός καί μέγας ἕτερος · αἰσθάνομαι γάρ ποτέ φοιτάω μέλλω παρά ὁ ἐν Αἰθιοπία Γυμνός εἰς διαβολή ἐγώ πρός αὐτός καθίστημι , καί εἰ μή ὁ ἐπιβουλή συνίημι , τάχα . ἀνά ἀπέρχομαι μηδέ ὁράω ὁ ἀνήρ . θαυμάζω οὖν ὁ Συρακούσιος ὁ λόγος εἶτα φημί ὁ διαβάλλω βασιλεύς μέγας ἡγέομαι ὁ ὁ Γυμνός μή χρηστός ἄν ἐκ ὅς Εὐφράτης καθίημι δοκέω ; νή Ζεύς , λέγω ἐκεῖ μέν γάρ μανθάνω εἰμί , ἐνταῦθα δέ ὑπέρ διδασκαλία ἥκω . ὁ τίς φημί διδάσκω ; ὁ εἰμί ἐγώ λέγω καλός ἀγαθός , οὗτος δέ ὁ βασιλεύς οὔπω οἶδα . ἀλλά εἰμί φημί ὁ σεαυτοῦ εὖ τίθημι διδάσκω αὐτός , ὅς καί πρίν ἐνταῦθα ἥκω λέγω οὐδέ ἄν δέω . συνίημι οὖν ὁ Συρακούσιος συνελαύνω αὐτός εἰς ὁ ὅμοιος ὁ βασιλεύς λόγος οἴομαι τε , ὡς ἀπαγορεύω πρός ὁ δεσμός ψεύδω τις κατά ὁ ἀνήρ ὦ ἀγαθός , λέγω εἰ ἀληθής πρός Δομετιανός λέγω δέω , τίς πείθω μή ἀληθεύω ; ἐκεῖνος μέν γάρ ἀληθής δοκέω δεσμός ἄξιος , ἐγώ δέ ὁ ψεῦδος .