flavius-philostratus.vita-apollonii 2.14
ἰδὼν δὲ τοὺς ἐλέφαντας ὁ Ἀπολλώνιος τὸν Ἰνδὸν περαιουμένους , ἦσαν δέ , οἶμαι , τριάκοντα , καὶ χρωμένους ἡγεμόνι τῷ σμικροτάτῳ σφῶν , καὶ τοὺς μείζους αὐτῶν ἀνειληφότας τοὺς αὑτῶν πώλους ἐπὶ τὰς τῶν ὀδόντων προβολὰς τάς τε προνομαίας ἐπεζευχότας δεσμοῦ ἕνεκα ταῦτα μέν , ἔφη ὦ Δάμι , οὐδὲ ἐπιτάττοντος οὐδενὸς αὐτοῖς ἀφʼ ἑαυτῶν οὗτοι διὰ ξύνεσίν τε καὶ σοφίαν πράττουσι , καὶ ὁρᾷς , ὡς παραπλησίως τοῖς σκευαγωγοῦσιν ἀνειλήφασι τοὺς πώλους καὶ καταδησάμενοι αὐτοὺς ἄγουσιν ; ὁρῶ , ἔφη ὦ Ἀπολλώνιε , ὡς σοφῶς τε αὐτὸ καὶ ξυνετῶς πράττουσι . τί οὖν βούλεται τὸ εὔηθες ἐκεῖνο φρόντισμα τοῖς ἐρεσχελοῦσι φυσικὴν ἢ μὴ τὴν πρὸς τὰ τέκνα εἶναι εὔνοιαν ; τουτὶ γὰρ καὶ ἐλέφαντες ἤδη βοῶσιν , ὡς παρὰ τῆς φύσεως αὐτοῖς ἥκει · οὐ γὰρ δὴ παρὰ ἀνθρώπων γε μεμαθήκασιν αὐτό , ὥσπερ τὰ ἄλλα , οἵ γε μηδὲ ξυμβεβιώκασί πω ἀνθρώποις , ἀλλὰ φύσει κεκτημένοι τὸ φιλεῖν , ἃ ἔτεκον , προκήδονταί τε αὐτῶν καὶ παιδοτροφοῦσι . καὶ μὴ τοὺς ἐλέφαντας εἴπῃς , ὦ Δάμι · τοῦτο γὰρ τὸ ζῷον δεύτερον ἀνθρώπου τάττω κατὰ ξύνεσίν τε καὶ βουλάς , ἀλλὰ τάς τε ἄρκτους ἐνθυμοῦμαι μᾶλλον , ὡς ἀγριώταται θηρίων οὖσαι πάνθʼ ὑπὲρ τῶν σκύμνων πράττουσι , τούς τε λύκους , ὡς ἀεὶ προσκείμενοι τῷ ἁρπάζειν ἡ μὲν θήλεια φυλάττει , ἃ ἔτεκεν , ὁ δὲ ἄρρην ὑπὲρ σωτηρίας τῶν σκυλάκων ἀπάγει αὐτῇ σῖτον , τάς τε παρδάλεις ὡσαύτως , αἳ διὰ θερμότητα χαίρουσι τῷ γίγνεσθαι μητέρες , δεσπόζειν γὰρ δὴ τότε βούλονται τῶν ἀρρένων καὶ τοῦ οἴκου ἄρχειν , οἱ δὲ ἀνέχονται τὸ ἐξ αὐτῶν πᾶν ἡττώμενοι τοῦ τόκου . λέγεται δέ τις καὶ περὶ τῶν λεαινῶν λόγος , ὡς ἐραστὰς μὲν ποιοῦνται τοὺς παρδάλεις καὶ δέχονται αὐτοὺς ἐπὶ τὰς εὐνὰς τῶν λεόντων ἐς τὰ πεδία , τῆς δὲ γαστρὸς ὥραν ἀγούσης ἀναφεύγουσιν ἐς τὰ ὄρη καὶ τὰ τῶν παρδάλεων ἤθη , στικτὰ γὰρ τίκτουσιν , ὅθεν κρύπτουσιν αὐτὰ καὶ θηλάζουσιν ἐν σκολιαῖς λόχμαις πλασάμεναι ἀφημερεύειν πρὸς θήραν . εἰ γὰρ φωράσειαν τουτὶ οἱ λέοντες , διασπῶνται τοὺς σκύμνους καὶ ξαίνουσι τὴν σπορὰν ὡς νόθον . ἐνέτυχες δήπου καὶ τῶν Ὁμηρείων λεόντων ἑνί , ὡς ὑπὲρ τῶν ἑαυτοῦ σκύμνων δεινὸν βλέπει καὶ ῥώννυσιν ἑαυτὸν μάχης ἅπτεσθαι . καὶ τὴν τίγριν δὲ χαλεπωτάτην οὖσάν φασιν ἐν τῇδε τῇ χώρᾳ καὶ περὶ τὴν θάλατταν τὴν Ἐρυθρὰν ἐπὶ τὰς ναῦς ἵεσθαι , τοὺς σκύμνους ἀπαιτοῦσαν , καὶ ἀπολαβοῦσαν μὲν ἀπιέναι χαίρουσαν , εἰ δὲ ἀποπλεύσαιεν , ὠρύεσθαι αὐτὴν πρὸς τῇ θαλάττῃ καὶ ἀποθνήσκειν ἐνίοτε . τὰ δὲ τῶν ὀρνίθων τίς οὐκ οἶδεν ; ὡς ἀετοὶ μὲν καὶ πελαργοὶ καλιὰς οὐκ ἂν πήξαιντο μὴ πρότερον αὐταῖς ἐναρμόσαντες ὁ μὲν τὸν ἀετίτην λίθον , ὁ δὲ τὸν λυχνίτην ὑπὲρ τῆς ᾠογονίας καὶ τοῦ μὴ πελάζειν σφίσι τοὺς ὄφεις . κἂν τὰ ἐν τῇ θαλάττῃ σκοπῶμεν , τοὺς μὲν δελφῖνας οὐκ ἂν θαυμάσαιμεν , εἰ χρηστοὶ ὄντες φιλοτεκνοῦσι , φαλαίνας δὲ καὶ φώκας καὶ τὰ ζῳοτόκα ἔθνη πῶς οὐ θαυμασόμεθα , εἰ φώκη μέν , ἣν εἶδον ἐγὼ ἐν Αἰγαῖς καθειργμένην ἐς κυνήγια , οὕτως ἐπένθησεν ἀποθανόντα τὸν σκύμνον , ὃν ἐν τῷ οἰκίσκῳ ἀπεκύησεν , ὡς μὴ προσδέξασθαι τριῶν ἡμερῶν σῖτον , καίτοι βορωτάτη θηρίων οὖσα , φάλαινα δὲ ἐς τοὺς χηραμοὺς τῆς φάρυγγος ἀναλαμβάνει τοὺς σκύμνους , ἐπειδὰν φεύγῃ τι ἑαυτῆς μεῖζον ; καὶ ἔχιδνα ὤφθη ποτὲ τοὺς ὄφεις , οὓς ἀπέτεκε , λιχμωμένη καὶ θεραπεύουσα ἐκκειμένῃ τῇ γλώττῃ . μὴ γὰρ δεχώμεθα , ὦ Δάμι , τὸν εὐήθη λόγον , ὡς ἀμήτορες οἱ τῶν ἐχιδνῶν τίκτονται , τουτὶ γὰρ οὐδὲ ἡ φύσις ξυγκεχώρηκεν , οὔτε ἡ πεῖρα . ὑπολαβὼν οὖν ὁ Δάμις ξυγχωρεῖς οὖν ἔφη τὸν Εὐριπίδην ἐπαινεῖν ἐπὶ τῷ ἰαμβείῳ τούτῳ , ᾧ πεποίηται αὐτῷ ἡ Ἀνδρομάχη λέγουσα ἅπασι δʼ ἀνθρώποις ἄρʼ ἦν ψυχὴ τέκνα ; ξυγχωρῶ , ἔφη σοφῶς γὰρ καὶ δαιμονίως εἴρηται , πολλῷ δʼ ἂν σοφώτερον καὶ ἀληθέστερον εἶχεν , εἰ περὶ πάντων ζῴων ὕμνητο . ἔοικας , ἔφη Ἀπολλώνιε , μεταγράφειν τὸ ἰαμβεῖον , ἵνʼ οὕτως ᾅδοιμεν · ἅπασι δὲ ζῴοις ἄρʼ ἦν ψυχὴ τέκνα . καὶ ἕπομαί σοι , βέλτιον γάρ .
Lemmas: ὁράω δέ ὁ ἐλέφας ὁ Ἀπολλώνιος ὁ Ἰνδός περαιόω , εἰμί δέ , οἴομαι , τριάκοντα , καί χράω ἡγεμών ὁ μικρός σφεῖς , καί ὁ μέγας αὐτός ἀναλαμβάνω ὁ ἑαυτοῦ πῶλος ἐπί ὁ ὁ ὀδούς προβολή ὁ τε προνομαία ἐπιζεύσχω δεσμός ἕνεκα οὗτος μέν , φημί ὦ Δάμις , οὐδέ ἐπιτάσσω οὐδείς αὐτός ἀπό ἑαυτοῦ οὗτος διά σύνεσις τε καί σοφία πράσσω , καί ὁράω , ὡς παραπλήσιος ὁ σκευαγωγέω ἀναλαμβάνω ὁ πῶλος καί καταδέομαι αὐτός ἄγω ; ὁράω , φημί ὦ Ἀπολλώνιος , ὡς σοφός τε αὐτός καί συνετός πράσσω . τίς οὖν βούλομαι ὁ εὐήθης ἐκεῖνος φρόντισμα ὁ ἐρεσχελέω φυσικός ἤ μή ὁ πρός ὁ τέκνον εἰμί εὔνοια ; οὗτος γάρ καί ἐλέφας ἤδη βοάω , ὡς παρά ὁ φύσις αὐτός ἥκω · οὐ γάρ δή παρά ἄνθρωπος γε μανθάνω αὐτός , ὥσπερ ὁ ἄλλος , ὁ γε μηδέ συμβιόω πω ἄνθρωπος , ἀλλά φύσις κτάομαι ὁ φιλέω , ὅς τίκτω , προκήδομαι τε αὐτός καί παιδοτροφέω . καί μή ὁ ἐλέφας λέγω , ὦ Δάμις · οὗτος γάρ ὁ ζῷον δεύτερος ἄνθρωπος τάσσω κατά σύνεσις τε καί βουλή , ἀλλά ὁ τε ἄρκτος ἐνθυμέομαι μάλα , ὡς ἄγριος θηρίον εἰμί πᾶς ὑπέρ ὁ σκύμνος πράσσω , ὁ τε λύκος , ὡς ἀεί πρόσκειμαι ὁ ἁρπάζω ὁ μέν θῆλυς φυλάσσω , ὅς τίκτω , ὁ δέ ἄρσην ὑπέρ σωτηρία ὁ σκύλαξ ἀπάγω αὐτός σῖτος , ὁ τε πάρδαλις ὡσαύτως , ὅς διά θερμότης χαίρω ὁ γίγνομαι μήτηρ , δεσπόζω γάρ δή τότε βούλομαι ὁ ἄρσην καί ὁ οἶκος ἄρχω , ὁ δέ ἀνέχω ὁ ἐκ αὐτός πᾶς ἡσσάομαι ὁ τόκος . λέγω δέ τις καί περί ὁ λέαινα λόγος , ὡς ἐραστής μέν ποιέω ὁ πάρδαλις καί δέχομαι αὐτός ἐπί ὁ εὐνή ὁ λέων εἰς ὁ πεδίον , ὁ δέ γαστήρ ὥρα ἄγω ἀναφεύγω εἰς ὁ ὄρος καί ὁ ὁ πάρδαλις ἦθος , στικτός γάρ τίκτω , ὅθεν κρύπτω αὐτός καί θηλάζω ἐν σκολιός λόχμη πλάσσω ἀφημερεύω πρός θήρα . εἰ γάρ φωράω οὗτος ὁ λέων , διασπάω ὁ σκύμνος καί ξαίνω ὁ σπορά ὡς νόθος . ἐντυγχάνω δήπου καί ὁ Ὁμήρειος λέων εἷς , ὡς ὑπέρ ὁ ἑαυτοῦ σκύμνος δεινός βλέπω καί ῥώννυμι ἑαυτοῦ μάχη ἅπτω . καί ὁ τίγρις δέ χαλεπός εἰμί φημί ἐν ὅδε ὁ χώρα καί περί ὁ θάλασσα ὁ Ἐρυθραί ἐπί ὁ ναῦς ἵημι , ὁ σκύμνος ἀπαιτέω , καί ἀπολαμβάνω μέν ἀπέρχομαι χαίρω , εἰ δέ ἀποπλέω , ὠρύομαι αὐτός πρός ὁ θάλασσα καί ἀποθνῄσκω ἐνίοτε . ὁ δέ ὁ ὄρνις τίς οὐ οἶδα ; ὡς ἀετός μέν καί πελαργός καλιά οὐ ἄν πήγνυμι μή πρότερος αὐτός ἐναρμόζω ὁ μέν ὁ ἀετίτης λίθος , ὁ δέ ὁ λυχνίτης ὑπέρ ὁ ᾠογονία καί ὁ μή πελάζω σφεῖς ὁ ὄφις . ἐάν ὁ ἐν ὁ θάλασσα σκοπέω , ὁ μέν δελφίς οὐ ἄν θαυμάζω , εἰ χρηστός εἰμί φιλοτεκνέω , φάλαινα δέ καί φώκη καί ὁ ζῳοτόκος ἔθνος πῶς οὐ θαυμάζω , εἰ φώκη μέν , ὅς ὁράω ἐγώ ἐν Αἰγαί κατείργω εἰς κυνήγιον , οὕτως πενθέω ἀποθνῄσκω ὁ σκύμνος , ὅς ἐν ὁ οἰκίσκος ἀποκυέω , ὡς μή προσδέχομαι τρεῖς ἡμέρα σῖτος , καίτοι βορός θηρίον εἰμί , φάλαινα δέ εἰς ὁ χηραμός ὁ φάρυγξ ἀναλαμβάνω ὁ σκύμνος , ἐπειδάν φεύγω τις ἑαυτοῦ μέγας ; καί ἔχιδνα ὁράω ποτέ ὁ ὄφις , ὅς ἀποτίκτω , λιχμάω καί θεραπεύω ἔκκειμαι ὁ γλῶσσα . μή γάρ δέχομαι , ὦ Δάμις , ὁ εὐήθης λόγος , ὡς ἀμήτωρ ὁ ὁ ἔχιδνα τίκτω , οὗτος γάρ οὐδέ ὁ φύσις συγχωρέω , οὔτε ὁ πεῖρα . ὑπολαμβάνω οὖν ὁ Δάμις συγχωρέω οὖν φημί ὁ Εὐριπίδης ἐπαινέω ἐπί ὁ ἰαμβεῖος οὗτος , ὅς ποιέω αὐτός ὁ Ἀνδρομάχη λέγω ἅπας δέ ἄνθρωπος ἄρα εἰμί ψυχή τέκνον ; συγχωρέω , φημί σοφός γάρ καί δαιμόνιος λέγω , πολύς δέ ἄν σοφός καί ἀληθής ἔχω , εἰ περί πᾶς ζῷον ὑμνέω . ἔοικα , φημί Ἀπολλώνιος , μεταγράφω ὁ ἰαμβεῖος , ἵνα οὕτως ἀείδω · ἅπας δέ ζῷον ἄρα εἰμί ψυχή τέκνον . καί ἕπομαι σύ , ἀγαθός γάρ .