flavius-philostratus.vita-apollonii 5.14
πορευθέντες δὲ ἐπὶ Κατάνης , οὗ τὸ ὄρος ἡ Αἴτνη , Καταναίων μὲν ἀκοῦσαί φασιν ἡγουμένων τὸν Τυφῶ δεδέσθαι ἐκεῖ καὶ πῦρ ἐξ αὐτοῦ ἀνίστασθαι , ὃ τύφει τὴν Αἴτνην , αὐτοὶ δʼ ἐς πιθανωτέρους ἀφικέσθαι λόγους καὶ προσήκοντας τοῖς φιλοσοφοῦσιν . ἄρξαι δʼ αὐτῶν τὸν Ἀπολλώνιον ὧδε ἐρόμενον τοὺς ἑταίρους ἔστι τι μυθολογία ; νὴ Δίʼ , εἶπεν ὁ Μένιππος ἥν γε οἱ ποιηταὶ ἐπαινοῦσι . τὸν δὲ δὴ Αἴσωπον τί ἡγῇ ; μυθολόγον εἶπε καὶ λογοποιὸν πάντα . πότεροι δὲ σοφοὶ τῶν μύθων ; οἱ τῶν ποιητῶν , εἶπεν ἐπειδὴ ὡς γεγονότες ᾅδονται . οἱ δὲ δὴ Αἰσώπου τί ; βάτραχοι ἔφη καὶ ὄνοι καὶ λῆροι γραυσὶν οἷοι μασᾶσθαι καὶ παιδίοις . καὶ μὴν ἔφη ἐμοὶ ὁ Ἀπολλώνιος , ἐπιτηδειότεροι πρὸς σοφίαν οἱ τοῦ Αἰσώπου φαίνονται · οἱ μὲν γὰρ περὶ τοὺς ἥρωας , ὧν ποιητικὴ πᾶσα ἔχεται , καὶ διαφθείρουσι τοὺς ἀκροωμένους , ἐπειδὴ ἔρωτάς τε ἀτόπους οἱ ποιηταὶ ἑρμηνεύουσι καὶ ἀδελφῶν γάμους καὶ διαβολὰς ἐς θεοὺς καὶ βρώσεις παίδων καὶ πανουργίας ἀνελευθέρους καὶ δίκας , καὶ τὸ ὡς γεγονὸς αὐτῶν ἄγει καὶ τὸν ἐρῶντα καὶ τὸν ζηλοτυποῦντα καὶ τὸν ἐπιθυμοῦντα πλουτεῖν ἢ τυραννεύειν ἐφʼ ἅπερ οἱ μῦθοι , Αἴσωπος δὲ ὑπὸ σοφίας πρῶτον μὲν οὐκ ἐς τὸ κοινὸν τῶν ταῦτα ᾀδόντων ἑαυτὸν κατέστησεν , ἀλλʼ ἑαυτοῦ τινα ὁδὸν ἐτράπετο , εἶτα , ὥσπερ οἱ τοῖς εὐτελεστέροις βρώμασι καλῶς ἑστιῶντες , ἀπὸ σμικρῶν πραγμάτων διδάσκει μεγάλα , καὶ προθέμενος τὸν λόγον ἐπάγει αὐτῷ τὸ πρᾶττε ἢ μὴ πρᾶττε , εἶτα τοῦ φιλαλήθους μᾶλλον ἢ οἱ ποιηταὶ ἥψατο · οἱ μὲν γὰρ βιάζονται πιθανοὺς φαίνεσθαι τοὺς ἑαυτῶν λόγους , ὁ δʼ ἐπαγγέλλων λόγον , ὅς ἐστι ψευδής , πᾶς οἶδεν , ὅτι αὐτὸ τὸ μὴ περὶ ἀληθινῶν ἐρεῖν ἀληθεύει . καὶ ὁ μὲν ποιητὴς εἰπὼν τὸν ἑαυτοῦ λόγον καταλείπει τῷ ὑγιαίνοντι ἀκροατῇ βασανίζειν αὐτόν , εἰ ἐγένετο , ὁ δὲ εἰπὼν μὲν ψευδῆ λόγον , ἐπαγαγὼν δὲ νουθεσίαν , ὥσπερ ὁ Αἴσωπος , δείκνυσιν ὡς ἐς τὸ χρήσιμον τῆς ἀκροάσεως τῷ ψεύδει κέχρηται . χαρίεν δʼ αὐτοῦ τὸ καὶ τὰ ἄλογα ἡδίω ἐργάζεσθαι καὶ σπουδῆς ἄξια τοῖς ἀνθρώποις , ἐκ παίδων γὰρ τοῖς λόγοις τούτοις ξυγγενόμενοι καὶ ὑπʼ αὐτῶν ἐκνηπιωθέντες δόξας ἀναλαμβάνομεν περὶ ἑκάστου τῶν ζῴων , τὰ μὲν ὡς βασιλικὰ εἴη , τὰ δὲ ὡς εὐήθη , τὰ δὲ ὡς κομψά , τὰ δὲ ὡς ἀκέραια , καὶ ὁ μὲν ποιητὴς εἰπὼν πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων ἢ τοιοῦτό τι ἐπιχορεύσας ἀπῆλθεν , ὁ δὲ Αἴσωπος ἐπιχρησμῳδήσας τὸν ἑαυτοῦ λόγον καταλύει τὴν ξυνουσίαν ουσίαν ἐς ὃ προὔθετο .
Lemmas: πορεύω δέ ἐπί Κατάνη , οὗ ὁ ὄρος ὁ Αἴτνη , Καταναῖος μέν ἀκούω φημί ἡγέομαι ὁ Τυφώς δέω ἐκεῖ καί πῦρ ἐκ αὐτός ἀνίστημι , ὅς τύφω ὁ Αἴτνη , αὐτός δέ εἰς πιθανός ἀφικνέομαι λόγος καί προσήκω ὁ φιλοσοφέω . ἄρχω δέ αὐτός ὁ Ἀπολλώνιον ὧδε ἔρομαι ὁ ἑταῖρος εἰμί τις μυθολογία ; νή Ζεύς , λέγω ὁ Μένιππος ὅς γε ὁ ποιητής ἐπαινέω . ὁ δέ δή Αἴσωπος τίς ἡγέομαι ; μυθολόγος λέγω καί λογοποιός πᾶς . πότερος δέ σοφός ὁ μῦθος ; ὁ ὁ ποιητής , λέγω ἐπειδή ὡς γίγνομαι ἀείδω . ὁ δέ δή Αἴσωπος τίς ; βάτραχος φημί καί ὄνος καί λῆρος γραῦς οἷος μασάομαι καί παιδίον . καί μήν φημί ἐγώ ὁ Ἀπολλώνιος , ἐπιτήδειος πρός σοφία ὁ ὁ Αἴσωπος φαίνω · ὁ μέν γάρ περί ὁ ἥρως , ὅς ποιητικός πᾶς ἔχω , καί διαφθείρω ὁ ἀκροάομαι , ἐπειδή ἔρως τε ἄτοπος ὁ ποιητής ἑρμηνεύω καί ἀδελφός γάμος καί διαβολή εἰς θεός καί βρῶσις παῖς καί πανουργία ἀνελεύθερος καί δίκη , καί ὁ ὡς γίγνομαι αὐτός ἄγω καί ὁ ἐράω καί ὁ ζηλοτυπέω καί ὁ ἐπιθυμέω πλουτέω ἤ τυραννεύω ἐπί ὅς ὁ μῦθος , Αἴσωπος δέ ὑπό σοφία πρῶτος μέν οὐ εἰς ὁ κοινός ὁ οὗτος ἀείδω ἑαυτοῦ καθίστημι , ἀλλά ἑαυτοῦ τις ὁδός τρέπω , εἶτα , ὥσπερ ὁ ὁ εὐτελής βρῶμα καλός ἑστιάω , ἀπό μικρός πρᾶγμα διδάσκω μέγας , καί προτίθημι ὁ λόγος ἐπάγω αὐτός ὁ πράσσω ἤ μή πράσσω , εἶτα ὁ φιλαλήθης μάλα ἤ ἕ ποιητής ἅπτω · ὁ μέν γάρ βιάζω πιθανός φαίνω ὁ ἑαυτοῦ λόγος , ὁ δέ ἐπαγγέλλω λόγος , ὅς εἰμί ψευδής , πᾶς οἶδα , ὅτι αὐτός ὁ μή περί ἀληθινός λέγω ἀληθεύω . καί ὁ μέν ποιητής λέγω ὁ ἑαυτοῦ λόγος καταλείπω ὁ ὑγιαίνω ἀκροατής βασανίζω αὐτός , εἰ γίγνομαι , ὁ δέ λέγω μέν ψευδής λόγος , ἐπάγω δέ νουθεσία , ὥσπερ ὁ Αἴσωπος , δείκνυμι ὡς εἰς ὁ χρήσιμος ὁ ἀκρόασις ὁ ψεῦδος χράω . χαρίεις δέ αὐτός ὁ καί ὁ ἄλογος ἡδύς ἐργάζομαι καί σπουδή ἄξιος ὁ ἄνθρωπος , ἐκ παῖς γάρ ὁ λόγος οὗτος συγγίγνομαι καί ὑπό αὐτός ἐκνηπιόω δόξα ἀναλαμβάνω περί ἕκαστος ὁ ζῷον , ὁ μέν ὡς βασιλικός εἰμί , ὁ δέ ὡς εὐήθης , ὁ δέ ὡς κομψός , ὁ δέ ὡς ἀκέραιος , καί ὁ μέν ποιητής λέγω πολύς μορφή ὁ δαιμόνιον ἤ τοιοῦτος τις ἐπιχορεύω ἀπέρχομαι , ὁ δέ Αἴσωπος ἐπιχρησμῳδέω ὁ ἑαυτοῦ λόγος καταλύω ὁ συνουσία οὐσία εἰς ὅς προθέω .