flavius-philostratus.vita-apollonii 4.32
ἐτύγχανε δὲ περὶ τὸν χρόνον τοῦτον νεανίας Λακεδαιμόνιος αἰτίαν ἔχων παρʼ αὐτοῖς , ὡς ἀδικῶν περὶ τὰ ἤθη · Καλλικρατίδα μὲν γὰρ τοῦ περὶ Ἀργινούσας ναυαρχήσαντος ἦν ἔκγονος , ναυκληρίας δὲ ἤρα καὶ οὐ προσεῖχε τοῖς κοινοῖς , ἀλλʼ ἐς Καρχηδόνα ἐξέπλει καὶ Σικελίαν ναῦς πεποιημένος . ἀκουσας οὖν κρίνεσθαι αὐτὸν ἐπὶ τούτῳ δεινὸν ᾠήθη περιιδεῖν τὸν νεανίαν ὑπαχθέντα ἐς δίκην καὶ ὦ λῷστε , ἔφη τί πεφροντικὼς περίει καὶ μεστὸς ἐννοίας ; ἀγὼν εἶπεν ἐπήγγελταί μοι δημόσιος , ἐπειδὴ πρὸς ναυκληρίαις εἰμὶ καὶ τὰ κοινὰ οὐ πράττω . πατὴρ δέ σοι ναύκληρος ἐγένετο ἢ πάππος ; ἄπαγε , εἶπε γυμνασίαρχοι τε καὶ ἔφοροι καὶ πατρονόμοι πάντες , Καλλικρατίδας δὲ ὁ πρόγονος καὶ τῶν ναυαρχησάντων ἐγένετο . μῶν ἔφη τὸν ἐν Ἀργινούσαις λέγεις ; ἐκεῖνον εἶπε τὸν ἐν τῇ ναυαρχίᾳ ἀποθανόντα . εἶτʼ οὐ διέβαλέ σοι εἶπε τὴν θάλατταν ἡ τελευτὴ τοῦ προγόνου ; μὰ Δίʼ , εἶπεν οὐ γὰρ ναυμαχήσων γε πλέω . ἀλλʼ ἐμπόρων τε καὶ ναυκλήρων κακοδαιμονέστερόν τι ἐρεῖς ἔθνος ; πρῶτον μὲν περινοστοῦσι , ζητοῦσι ἀγορὰν κακῶς πράττουσαν , εἶτα προξένοις καὶ καπήλοις ἀναμιχθέντες πωλοῦσί τε καὶ πωλοῦνται καὶ τόκοις ἀνοσίοις τὰς αὑτῶν κεφαλὰς ὑποτιθέντες ἐς τὸ ἀρχαῖον σπεύδουσι , κἂν μὲν εὖ πράττωσιν , εὐπλοεῖ ἡ ναῦς καὶ πολὺν ποιοῦνται λόγον τοῦ μήτε ἑκόντες ἀνατρέψαι μήτε ἄκοντες , εἰ δὲ ἡ ἐμπορία πρὸς τὰ χρέα μὴ ἀναφέροιτο , μεταβάντες ἐς τὰ ἐφόλκια προσαράττουσι τὰς ναῦς καὶ τὸν ἑτέρων βίον θεοῦ ἀνάγκην εἰπόντες ἀθεώτατα καὶ οὐδὲ ἄκοντες αὐτοὶ ἀφείλοντο . εἰ δὲ καὶ μὴ τοιοῦτον ἦν τὸ θαλαττουργόν τε καὶ ναυτικὸν ἔθνος , ἀλλὰ τό γε Σπαρτιάτην ὄντα καὶ πατέρων γεγονότα , οἳ μέσην ποτὲ τὴν Σπάρτην ᾤκησαν , ἐν κοίλῃ νηὶ κεῖσθαι λήθην μὲν ἴσχοντα Αυκούργου τε καὶ Ἰφίτου , φόρτου δὲ μνήμονα καὶ ναυτικῆς ἀκριβολογίας , τίνος αἰσχύνης ἄπεστιν ; εἰ γὰρ καὶ μηδὲν ἄλλο , τὴν γοῦν Σπάρτην αὐτὴν ἔδει ἐνθυμεῖσθαι , ὡς , ὁπότε μὲν τῆς γῆς εἴχετο , οὐρανομήκη δόξασαν , ἐπεὶ δὲ θαλάττης ἐπεθύμησε , βυθισθεῖσάν τε καὶ ἀφανισθεῖσαν οὐκ ἐν τῇ θαλάττῃ μόνοι , ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ γῇ . τούτοις τὸν νεανίαν οὕτω τι ἐχειρώσατο τοῖς λόγοις , ὡς νεύσαντα αὐτὸν ἐς τὴν γῆν κλαίειν , ἐπεὶ τοσοῦτον ἤκουσεν ἀπολελεῖφθαι τῶν πατέρων , ἀποδόσθαι τε τὰς ναῦς , ἐν αἷς ἔζη . καθεστῶτα δὲ αὐτὸν ἰδὼν ὁ Ἀπολλώνιος καὶ τὴν γῆν ἀσπαζόμενον κατήγαγε παρὰ τοὺς ἐφόρους καὶ παρῃτήσατο τῆς δίκης .
Lemmas: τυγχάνω δέ περί ὁ χρόνος οὗτος νεανίας Λακεδαιμόνιος αἰτία ἔχω παρά αὐτός , ὡς ἀδικέω περί ὁ ἦθος · Καλλικρατίδας μέν γάρ ὁ περί Ἀργινοῦσαι ναυαρχέω εἰμί ἔκγονος , ναυκληρία δέ ἐράω καί οὐ προσέχω ὁ κοινός , ἀλλά εἰς Καρχηδών ἐκπλέω καί Σικελία ναῦς ποιέω . ἀκούω οὖν κρίνω αὐτός ἐπί οὗτος δεινός οἴομαι περιοράω ὁ νεανίας ὑπάγω εἰς δίκη καί ὦ λωΐων , φημί τίς φροντίζω περίειμι καί μεστός ἔννοια ; ἀγών λέγω ἐπαγγέλλω ἐγώ δημόσιος , ἐπειδή πρός ναυκληρία εἰμί καί ὁ κοινός οὐ πράσσω . πατήρ δέ σύ ναύκληρος γίγνομαι ἤ πάππος ; ἀπάγω , λέγω γυμνασίαρχος τε καί ἔφορος καί πατρονόμος πᾶς , Καλλικρατίδας δέ ὁ πρόγονος καί ὁ ναυαρχέω γίγνομαι . μῶν φημί ὁ ἐν Ἀργινοῦσαι λέγω ; ἐκεῖνος λέγω ὁ ἐν ὁ ναυαρχία ἀποθνῄσκω . εἶτα οὐ διαβάλλω σύ λέγω ὁ θάλασσα ὁ τελευτή ὁ πρόγονος ; μά Ζεύς , λέγω οὐ γάρ ναυμαχέω γε πλέω . ἀλλά ἔμπορος τε καί ναύκληρος κακοδαίμων τις λέγω ἔθνος ; πρῶτος μέν περινοστέω , ζητέω ἀγορά κακός πράσσω , εἶτα πρόξενος καί κάπηλος ἀναμείγνυμι πωλέω τε καί πωλέω καί τόκος ἀνόσιος ὁ ἑαυτοῦ κεφαλή ὑποτίθημι εἰς ὁ ἀρχαῖος σπεύδω , ἐάν μέν εὖ πράσσω , εὐπλοέω ὁ ναῦς καί πολύς ποιέω λόγος ὁ μήτε ἑκών ἀνατρέπω μήτε ἄκων , εἰ δέ ὁ ἐμπορία πρός ὁ χρέος μή ἀναφέρω , μεταβαίνω εἰς ὁ ἐφόλκιον προσαράσσω ὁ ναῦς καί ὁ ἕτερος βίος θεός ἀνάγκη λέγω ἄθεος καί οὐδέ ἄκων αὐτός ἀφαιρέω . εἰ δέ καί μή τοιοῦτος εἰμί ὁ θαλασσουργός τε καί ναυτικός ἔθνος , ἀλλά ὁ γε Σπαρτιάτης εἰμί καί πατήρ γίγνομαι , ὅς μέσος ποτέ ὁ Σπάρτη οἰκέω , ἐν κοῖλος ναῦς κεῖμαι λήθη μέν ἴσχω Αυκούργου τε καί Ἴφιτος , φόρτος δέ μνήμων καί ναυτικός ἀκριβολογία , τίς αἰσχύνη ἄπειμι ; εἰ γάρ καί μηδείς ἄλλος , ὁ γοῦν Σπάρτη αὐτός δέω ἐνθυμέομαι , ὡς , ὁπότε μέν ὁ γῆ ἔχω , οὐρανομήκης δοκέω , ἐπεί δέ θάλασσα ἐπιθυμέω , βυθίζω τε καί ἀφανίζω οὐ ἐν ὁ θάλασσα μόνος , ἀλλά καί ἐν ὁ γῆ . οὗτος ὁ νεανίας οὕτως τις χειρόω ὁ λόγος , ὡς νεύω αὐτός εἰς ὁ γῆ κλαίω , ἐπεί τοσοῦτος ἀκούω ἀπολείπω ὁ πατήρ , ἀποδίδωμι τε ὁ ναῦς , ἐν ὅς ζάω . καθίστημι δέ αὐτός ὁράω ὁ Ἀπολλώνιος καί ὁ γῆ ἀσπάζομαι κατάγω παρά ὁ ἔφορος καί παραιτέομαι ὁ δίκη .