flavius-philostratus.vita-apollonii 3.14
αὐτὸς δὲ ἀναβῆναι μὲν κατὰ τὸ νότιον μάλιστα τοῦ ὄχθου τῷ Ἰνδῷ ἑπόμενος , ἰδεῖν δὲ πρῶτον μὲν φρέαρ ὀργυιῶν τεττάρων , οὗ τὴν αὐγὴν ἐπὶ τὸ στόμιον ἀναπέμπεσθαι κυανωτάτην οὖσαν καὶ ὁπότε ἡ μεσημβρία τοῦ ἡλίου σταίη περὶ αὐτό , ἀνιμᾶσθαι τὴν αὐγὴν ἀπὸ τῆς ἀκτῖνος καὶ χωρεῖν ἄνω παρεχομένην εἶδος θερμῆς ἴριδος . μαθεῖν δὲ ὕστερον περὶ τοῦ φρέατος , ὡς σανδαρακίνη μὲν εἴη ἡ ὑπʼ αὐτῷ γῆ , ἀπόρρητον δὲ τὸ ὕδωρ ἡγοῖντο καὶ οὔτε πίνοι τις αὐτὸ οὔτε ἀνασπῴη , ὅρκιον δὲ νομίζοιτο τῇ πέριξ Ἰνδικῇ πάσῃ . πλησίον δὲ τούτου κρατῆρα εἶναι πυρός , οὗ φλόγα ἀναπέμπεσθαι μολυβδώδη , καπνὸν δὲ οὐδένα ἀπʼ αὐτῆς ᾅττειν , οὐδὲ ὀσμὴν οὐδεμίαν , οὐδὲ ὑπερχυθῆναί ποτε ὁ κρατὴρ οὗτος , ἀλλʼ ἀναδίδοσθαι τοσοῦτος , ὡς μὴ ὑπερβλύσαι τοῦ βόθρου . ἐνταῦθα Ἰνδοὶ καθαίρονται τῶν ἀκουσίων , ὅθεν οἱ σοφοὶ τὸ μὲν φρέαρ ἐλέγχου καλοῦσι , τὸ δὲ πῦρ ξυγγνώμης . καὶ διττὼ ἑωρακέναι φασὶ πίθω λίθου μέλανος ὄμβρων τε καὶ ἀνέμων ὄντε . ὁ μὲν δὴ τῶν ὄμβρων , εἰ αὐχμῷ ἡ Ἰνδικὴ πιέζοιτο , ἀνοιχθεὶς νεφέλας ἀναπέμπει καὶ ὑγραίνει τὴν γῆν πᾶσαν , εἰ δὲ ὄμβροι πλεονεκτοῖεν , ἴσχει αὐτοὺς ξυγκλειόμενος , ὁ δὲ τῶν ἀνέμων πίθος ταὐτόν , οἶμαι , τῷ τοῦ Αἰόλου ἀσκῷ πράττει , παρανοιγνύντες γὰρ τὸν πίθον ἕνα τῶν ἀνέμων ἀνιᾶσιν ἐμπνεῖν ὥρᾳ κἀντεῦθεν ἡ γῆ ἔρρωται . θεῶν δὲ ἀγάλμασιν ἐντυχεῖν φασιν , εἰ μὲν Ἰνδοῖς ἢ Αἰγυπτίοις , θαῦμα οὐδέν , τὰ δέ γε ἀρχαιότατα τῶν παρʼ Ἕλλησι τό τε τῆς Ἀθηνᾶς τῆς Πολιάδος καὶ τὸ τοῦ Ἀπόλλωνος τοῦ Δηλίου καὶ τὸ τοῦ Διονύσου τοῦ Λιμναίου καὶ τὸ τοῦ Ἀμυκλαίου καὶ ὁπόσα ὧδε ἀρχαῖα , ταῦτα ἱδρύεσθαί τε τοὺς Ἰνδοὺς τούτους καὶ νομίζειν Ἑλληνικοῖς ἤθεσι , φασὶ δʼ οἰκεῖν τὰ μέσα τῆς Ἰνδικῆς . καὶ τὸν ὄχθον ὀμφαλὸν ποιοῦνται τοῦ λόφου τούτου , πῦρ τε ἐπʼ αὐτοῦ ὀργιάζουσιν , ὅ φασιν ἐκ τῶν τοῦ ἡλίου ἀκτίνων αὐτοὶ ἕλκειν · τούτῳ καὶ τὸν ὕμνον ἡμέραν ἅπασαν ἐς μεσημβρίαν ᾅδουσιν .
Lemmas: αὐτός δέ ἀναβαίνω μέν κατά ὁ νότιος μάλα ὁ ὄχθος ὁ Ἰνδός ἕπομαι , ὁράω δέ πρῶτος μέν φρέαρ ὄργυια τέσσαρες , ὅς ὁ αὐγή ἐπί ὁ στόμιον ἀναπέμπω κύανος εἰμί καί ὁπότε ὁ μεσημβρία ὁ ἥλιος ἵστημι περί αὐτός , ἀνιμάω ὁ αὐγή ἀπό ὁ ἀκτίς καί χωρέω ἄνω παρέχω εἶδος θερμός Ἶρις . μανθάνω δέ ὕστερον περί ὁ φρέαρ , ὡς σανδαράκινος μέν εἰμί ὁ ὑπό αὐτός γῆ , ἀπόρρητος δέ ὁ ὕδωρ ἡγέομαι καί οὔτε πίνω τις αὐτός οὔτε ἀνασπάω , ὅρκιον δέ νομίζω ὁ πέριξ Ἰνδικός πᾶς . πλησίον δέ οὗτος κρατήρ εἰμί πῦρ , ὅς φλόξ ἀναπέμπω μολυβδώδης , καπνός δέ οὐδείς ἀπό αὐτός ἀίσσω , οὐδέ ὀσμή οὐδείς , οὐδέ ὑπερχέω ποτέ ὁ κρατήρ οὗτος , ἀλλά ἀναδίδωμι τοσοῦτος , ὡς μή ὑπερβλύζω ὁ βόθρος . ἐνταῦθα Ἰνδός καθαίρω ὁ ἀκούσιος , ὅθεν ὁ σοφός ὁ μέν φρέαρ ἔλεγχος καλέω , ὁ δέ πῦρ συγγνώμη . καί δισσός ὁράω φημί πίθος λίθος μέλας ὄμβρος τε καί ἄνεμος εἰμί . ὁ μέν δή ὁ ὄμβρος , εἰ αὐχμός ὁ Ἰνδικός πιέζω , ἀνοίγνυμι νεφέλη ἀναπέμπω καί ὑγραίνω ὁ γῆ πᾶς , εἰ δέ ὄμβρος πλεονεκτέω , ἴσχω αὐτός συγκλείω , ὁ δέ ὁ ἄνεμος πίθος αὐτός , οἴομαι , ὁ ὁ Αἴολος ἀσκός πράσσω , παρανοίγνυμι γάρ ὁ πίθος εἷς ὁ ἄνεμος ἀνίημι ἐμπνέω ὥρα ἐντεῦθεν ὁ γῆ ῥώννυμι . θεός δέ ἄγαλμα ἐντυγχάνω φημί , εἰ μέν Ἰνδός ἤ Αἰγύπτιος , θαῦμα οὐδείς , ὁ δέ γε ἀρχαῖος ὁ παρά Ἕλλην ὁ τε ὁ Ἀθήνη ὁ Πολιάς καί ὁ ὁ Ἀπόλλων ὁ Δήλιος καί ὁ ὁ Διόνυσος ὁ Λιμναῖος καί ὁ ὁ Ἀμυκλαῖος καί ὁπόσος ὧδε ἀρχαῖος , οὗτος ἱδρύω τε ὁ Ἰνδός οὗτος καί νομίζω Ἑλληνικός ἦθος , φημί δέ οἰκέω ὁ μέσος ὁ Ἰνδικός . καί ὁ ὄχθος ὀμφαλός ποιέω ὁ λόφος οὗτος , πῦρ τε ἐπί αὐτός ὀργιάζω , ὅς φημί ἐκ ὁ ὁ ἥλιος ἀκτίς αὐτός ἕλκω · οὗτος καί ὁ ὕμνος ἡμέρα ἅπας εἰς μεσημβρία ἀείδω .