flavius-philostratus.vita-apollonii 7.3
Ἀπολλωνίου , κἂν ἄριστα ἑτέρων φαίνηται · τὸ μὲν τοίνυν τοῦ Ἐλεάτου ἔργον καὶ οἱ τὸν Κότυν ἀπεκτονότες οὔπω ἀξιόλογα , Θρᾷκας γὰρ καὶ Γέτας δουλοῦσθαι μὲν ῥᾴδιον , ἐλευθεροῦν δὲ εὔηθες , οὐδὲ γὰρ τῇ ἐλευθερίᾳ χαίρουσιν , ἅτε , οἶμαι , οὐκ αἰσχρὸν ἡγούμενοι τὸ δουλεύειν . Πλάτων δὲ ὡς μὲν οὐ σοφόν τι ἔπαθε τὰ ἐν Σικελίᾳ διορθούμενος μᾶλλον ἢ τὰ Ἀθήνησιν , ἢ ὡς εἰκότως ἐπράθη σφαλείς τε καὶ σφήλας , οὐ λέγω διὰ τοὺς δυσχερῶς ἀκροωμένους . τὰ δὲ τοῦ Ῥηγίνου πρὸς Διονύσιον μὲν ἐτολμᾶτο τυραννεύοντα οὐ βεβαίως Σικελίας , ὁ δʼ ὑπʼ ἐκείνου πάντως ἀποθανὼν ἄν , εἰ καὶ μὴ ὑπὸ Ῥηγίνων ἐβλήθη , θαυμαστόν , οἶμαι , οὐδὲν ἔπραττε τὸν ὑπὲρ τῆς ἑτέρων ἐλευθερίας θάνατον μᾶλλον ἢ τὸν ὑπὲρ τῆς αὑτοῦ δουλείας αἱρούμενος . Καλλισθένης δὲ τὸ δόξαι κακὸς οὐδʼ ἂν νῦν διαφύγοι , τοὺς γὰρ αὐτοὺς ἐπαινέσας καὶ διαβαλὼν ἢ διέβαλεν , οὓς ἐνόμισεν ἐπαίνων ἀξίους , ἢ ἐπῄνεσεν , οὓς ἐχρῆν διαβάλλοντα φαίνεσθαι , καὶ ἄλλως ὁ μὲν καθιστάμενος ἐς τὸ λοιδορεῖσθαι τοῖς ἀγαθοῖς ἀνδράσιν οὐκ ἔχει ἀποδρᾶναι τὸ μὴ οὐ δόξαι βάσκανος , ὁ δὲ τοὺς πονηροὺς κολακεύων ἐπαίνοις αὐτὸς ἀποίσεται τὴν αἰτίαν τῶν ἁμαρτηθέντων σφίσιν , οἱ γὰρ κακοὶ κακίους ἐπαινούμενοι . Διογένης δὲ πρὸ Χαιρωνείας μὲν εἰπὼν ταῦτα πρὸς τὸν Φίλιππον κἂν ἐφύλαξε τὸν ἄνδρα καθαρὸν τῶν ἐπʼ Ἀθηναίους ὅπλων , εἰργασμένοις δʼ ἐπιστὰς ὠνείδιζε μέν , οὐ μὴν διωρθοῦτο . Κράτης δὲ καὶ αἰτίαν ἂν λάβοι πρὸς ἀνδρὸς φιλοπόλιδος μὴ ξυναράμενος Ἀλεξάνδρῳ τῆς βουλῆς , ᾗ ἐς τὸ ἀνοικίσαι τὰς Θήβας ἐχρῆτο . Ἀπολλώνιος δὲ οὔθʼ ὑπὲρ πατρίδος κινδυνευούσης δείσας οὔτε τοῦ σώματος ἀπογνοὺς οὔτʼ ἐς ἀνοήτους ὑπαχθεὶς λόγους οὔθʼ ὑπὲρ Μυσῶν ἢ Γετῶν οὔτε πρὸς ἄνδρα , ὃς ἦρχε νήσου μιᾶς ἢ χώρας οὐ μεγάλης , ἀλλʼ ὑφʼ ᾧ θάλαττά τε ἦν καὶ γῆ πᾶσα , πρὸς τοῦτον , ἐπειδὴ πικρῶς ἐτυράννευε , παρέταττεν ἑαυτὸν ὑπὲρ τοῦ τῶν ἀρχομένων κέρδους , χρησάμενος μὲν τῇ διανοίᾳ ταύτῃ καὶ πρὸς Νέρωνα , ἡγείσθω δʼ οὖν τις ἀκροβολισμοὺς
Lemmas: Ἀπολλώνιον , ἐάν ἀγαθός ἕτερος φαίνω · ὁ μέν τοίνυν ὁ Ἐλεάτης ἔργον καί ὁ ὁ Κότυς ἀποκτείνω οὔπω ἀξιόλογος , Θρᾷξ γάρ καί Γέται δουλόω μέν ῥᾴδιος , ἐλευθερόω δέ εὐήθης , οὐδέ γάρ ὁ ἐλευθερία χαίρω , ἅτε , οἴομαι , οὐ αἰσχρός ἡγέομαι ὁ δουλεύω . Πλάτων δέ ὡς μέν οὐ σοφός τις πάσχω ὁ ἐν Σικελία διορθόω μάλα ἤ ὁ Ἀθήνησι , ἤ ὡς ἔοικα πιπράσκω σφάλλω τε καί σφάλλω , οὐ λέγω διά ὁ δυσχερής ἀκροάομαι . ὁ δέ ὁ Ῥηγῖνος πρός Διονύσιος μέν τολμάω τυραννεύω οὐ βέβαιος Σικελία , ὁ δέ ὑπό ἐκεῖνος πάντως ἀποθνῄσκω ἄν , εἰ καί μή ὑπό Ῥηγῖνος βάλλω , θαυμαστός , οἴομαι , οὐδείς πράσσω ὁ ὑπέρ ὁ ἕτερος ἐλευθερία θάνατος μάλα ἤ ὁ ὑπέρ ὁ ἑαυτοῦ δουλεία αἱρέω . Καλλισθένης δέ ὁ δοκέω κακός οὐδέ ἄν νῦν διαφεύγω , ὁ γάρ αὐτός ἐπαινέω καί διαβάλλω ἤ διαβάλλω , ὅς νομίζω ἔπαινος ἄξιος , ἤ ἐπαινέω , ὅς χρή διαβάλλω φαίνω , καί ἄλλος ὁ μέν καθίστημι εἰς ὁ λοιδορέω ὁ ἀγαθός ἀνήρ οὐ ἔχω ἀποδιδράσκω ὁ μή οὐ δοκέω βάσκανος , ὁ δέ ὁ πονηρός κολακεύω ἔπαινος αὐτός ἀποφέρω ὁ αἰτία ὁ ἁμαρτάνω σφεῖς , ὁ γάρ κακός κακός ἐπαινέω . Διογένης δέ πρό Χαιρώνεια μέν λέγω οὗτος πρός ὁ Φίλιππος ἄν φυλάσσω ὁ ἀνήρ καθαρός ὁ ἐπί Ἀθηναῖος ὅπλον , ἐργάζομαι δέ ἐφίστημι ὀνειδίζω μέν , οὐ μήν διορθόω . Κράτης δέ καί αἰτία ἄν λαμβάνω πρός ἀνήρ φιλόπολις μή συναίρω Ἀλέξανδρος ὁ βουλή , ὅς εἰς ὁ ἀνοικίζω ὁ Θῆβαι χράω . Ἀπολλώνιος δέ οὔτε ὑπέρ πατρίς κινδυνεύω δείδω οὔτε ὁ σῶμα ἀπογιγνώσκω οὔτε εἰς ἀνόητος ὑπάγω λόγος οὔτε ὑπέρ Μυσός ἤ Γέται οὔτε πρός ἀνήρ , ὅς ἄρχω νῆσος εἷς ἤ χώρα οὐ μέγας , ἀλλά ὑπό ὅς θάλασσα τε εἰμί καί γῆ πᾶς , πρός οὗτος , ἐπειδή πικρός τυραννεύω , παρατάσσω ἑαυτοῦ ὑπέρ ὁ ὁ ἄρχω κέρδος , χράω μέν ὁ διάνοια οὗτος καί πρός Νέρων , ἡγέομαι δέ οὖν τις ἀκροβόλισις