flavius-philostratus.vita-apollonii 1.24
ξυνῳδὰ δὲ τούτοις καὶ ὁ Δάμις περὶ τῶν Ἐρετριέων ἀναγέγραφεν · οἰκοῦσι γὰρ ἐν τῇ Μηδικῇ , Βαβυλῶνος οὐ πολὺ ἀπέχοντες , ἡμέρας ʽὁδὸνʼ δρομικῷ ἀνδρί , ἡ χώρα δὲ ἄπολις , ἡ γὰρ Κισσία κῶμαι πᾶσα καί τι καὶ νομάδων ἐν αὐτῇ γένος μικρὰ τῶν ἵππων ἀποβαίνοντες . ἡ δὲ τῶν Ἐρετριέων οἰκεῖται μὲν τῶν ἄλλων μέση , περιβέβληται δὲ ποταμοῦ τάφρον , ἣν αὐτοὶ βαλέσθαι περὶ τῇ κώμῃ λέγονται τεῖχος αὐτὴν ποιούμενοι πρὸς τοὺς ἐν τῇ Κισσίᾳ βαρβάρους . ὕπομβρος δὲ ἀσφάλτῳ ἡ χώρα καὶ πικρὰ ἐμφυτεῦσαι , βραχυβιώτατοί τε οἱ ἐκείνῃ ἄνθρωποι , τὸ γὰρ ἀσφαλτῶδες ποτὸν ἐς πολλὰ τῶν σπλάγχνων ἱζάνει . τρέφει δʼ αὐτοὺς λόφος ἐν ὁρίοις τῆς κώμης , ὃν ὑπεραίροντα τοῦ παρεφθορότος χωρίου σπείρουσι τε καὶ ἡγοῦνται γῆν . φασὶ δὲ ἀκοῦσαι τῶν ἐγχωρίων , ὡς ἑπτακόσιοι μὲν τῶν Ἐρετριέων πρὸς τοῖς ὀγδοήκοντα ἥλωσαν , οὔτι που μάχιμοι πάντες , ἦν γάρ τι καὶ θῆλυ ἐν αὐτοῖς γένος καὶ γεγηρακός , ἦν δʼ , οἶμαί , τι καὶ παιδία , τὸ γὰρ πολὺ τῆς Ἐρετρίας τὸν Καφηρέα ἀνέφυγε καὶ ὅ τι ἀκρότατον τῆς Εὐβοίας . ἀνήχθησαν δὲ ἄνδρες μὲν ἀμφὶ τοὺς τετρακοσίους , γύναια δὲ ἴσως δέκα , οἱ δὲ λοιποὶ ἀπʼ Ἰωνίας τε καὶ Λυδίας ἀρξάμενοι διεφθάρησαν ἐλαυνόμενοι ἄνω . λιθοτομίαν δὲ αὐτοῖς παρεχομένου τοῦ λόφου καί τινες καὶ λιθουργοὺς εἰδότες τέχνας ἱερά τε ἐδείμαντο Ἑλληνικὰ καὶ ἀγοράν , ὁπόσην εἰκὸς ἦν , βωμούς τε ἱδρύσαντο Δαρείῳ μὲν δύο , Ξέρξῃ δὲ ἕνα , Δαριδαίῳ δὲ πλείους . διετέλεσαν δὲ ἐς Δαριδαῖον ἔτη μετὰ τὴν ἅλωσιν ὀκτὼ καὶ ὀγδοήκοντα γράφοντες τὸν Ἑλλήνων τρόπον , καὶ οἱ τάφοι δὲ οἱ ἀρχαῖοι σφῶν ὁ δεῖνα τοῦ δεῖνος γεγράφαται , καὶ τὰ γράμματα Ἑλλήνων μέν , ἀλλʼ οὔπω ταῦτα ἰδεῖν φασι . καὶ ναῦς ἐγκεχαραγμένας τοῖς τάφοις , ὡς ἕκαστος ἐν Εὐβοίᾳ ἔζη ἢ θαλάττιον ἢ καὶ ἁλουργὸν πράττων , καί τι καὶ ἐλεγεῖον ἀναγνῶναι γεγραμμένον ἐπὶ ναυτῶν τε καὶ ναυκλήρων σήματι · οἵδε ποτʼ Αἰγαίοιο βαθύρροον οἶδμα πλέοντες Ἐκβατάνων πεδίῳ κείμεθʼ ἐνὶ μεσάτῳ . χαῖρε κλυτή ποτε πατρὶς Ἐρέτρια , χαίρετʼ Ἀθῆναι , γείτονες Εὐβοίης , χαῖρε θάλασσα φίλη . τοὺς μὲν δὴ τάφους διεφθορότας ἀναλαβεῖν τε αὐτὸν ὁ Δάμις φησὶ καὶ ξυγκλεῖσαι χέασθαί τε καὶ ἐπενεγκεῖν σφισιν , ὁπόσα νόμιμα , πλὴν τοῦ τεμεῖν τι ἢ καθαγίσαι , δακρύσαντά τε καὶ ὑποπλησθέντα ὁρμῆς τάδε ἐν μέσοις ἀναφθέγξασθαι · Ἐρετριεῖς οἱ κλήρῳ τύχης δεῦρʼ ἀπενεχθέντες , ὑμεῖς μέν , εἰ καὶ πόρρω τῆς αὑτῶν , τέθαφθε γοῦν , οἱ δʼ ὑμᾶς ἐνταῦθα ῥίψαντες ἀπώλοντο περὶ τὴν ὑμετέραν νῆσον ἄταφοι δεκάτῳ μεθʼ ὑμᾶς ἔτει · τὸ γὰρ ἐν κοίλῃ Εὐβοίᾳ πάθος θεοὶ φαίνουσιν . Ἀπολλώνιος δὲ πρὸς τὸν σοφιστὴν ἐπὶ τέλει τῆς ἐπιστολῆς καὶ ἐπεμελήθην , φησὶν ὦ Σκοπελιανέ , τῶν σῶν Ἐρετριέων νέος ὢν ἔτι καὶ ὠφέλησα ὅ τι ἐδυνάμην καὶ τοὺς τεθνεῶτας αὐτῶν καὶ τοὺς ζῶντας . τί δῆτα ἐπεμελήθη τῶν ζώντων ; οἱ πρόσοικοι τῷ λόφῳ βάρβαροι σπειρόντων τῶν Ἐρετριέων αὐτὸν ἐληίζοντο τὰ φυόμενα περὶ τὸ θέρος ἥκοντες καὶ πεινῆν ἔδει γεωργοῦντας ἑτέροις . ὁπότʼ οὖν παρὰ βασιλέα ἀφίκετο , εὕρετο αὐτοῖς τὸ χρῆσθαι μόνους τῷ λόφῳ .
Lemmas: συνῳδός δέ οὗτος καί ὁ Δάμις περί ὁ Ἐρετριεύς ἀναγράφω · οἰκέω γάρ ἐν ὁ Μηδικός , Βαβυλών οὐ πολύς ἀπέχω , ἡμέρα ὁράω δρομικός ἀνήρ , ὁ χώρα δέ ἄπολις , ὁ γάρ Κίσσιος κώμη πᾶς καί τις καί νομάς ἐν αὐτός γένος μικρός ὁ ἵππος ἀποβαίνω . ὁ δέ ὁ Ἐρετριεύς οἰκέω μέν ὁ ἄλλος μέσος , περιβάλλω δέ ποταμός τάφρος , ὅς αὐτός βάλλω περί ὁ κώμη λέγω τεῖχος αὐτός ποιέω πρός ὁ ἐν ὁ Κίσσιος βάρβαρος . ὕπομβρος δέ ἄσφαλτος ὁ χώρα καί πικρός ἐμφυτεύω , βραχύβιος τε ὁ ἐκείνῃ ἄνθρωπος , ὁ γάρ ἀσφαλτώδης ποτός εἰς πολύς ὁ σπλάγχνον ἱζάνω . τρέφω δέ αὐτός λόφος ἐν ὅριον ὁ κώμη , ὅς ὑπεραίρω ὁ παραφθείρω χωρίον σπείρω τε καί ἡγέομαι γῆ . φημί δέ ἀκούω ὁ ἐγχώριος , ὡς ἑπτακόσιοι μέν ὁ Ἐρετριεύς πρός ὁ ὀγδοήκοντα ἁλίσκομαι , οὔτι που μάχιμος πᾶς , εἰμί γάρ τις καί θῆλυς ἐν αὐτός γένος καί γηράσκω , εἰμί δέ , οἴομαι , τις καί παιδίον , ὁ γάρ πολύς ὁ Ἐρέτρια ὁ Καφηρεύς ἀναφεύγω καί ὅς τις ἄκρος ὁ Εὔβοια . ἀνάγω δέ ἀνήρ μέν ἀμφί ὁ τετρακόσιοι , γύναιον δέ ἴσως δέκα , ὁ δέ λοιπός ἀπό Ἰωνία τε καί Λυδία ἄρχω διαφθείρω ἐλαύνω ἄνω . λιθοτομία δέ αὐτός παρέχω ὁ λόφος καί τις καί λιθουργός οἶδα τέχνη ἱερόν τε δέμω Ἑλληνικός καί ἀγορά , ὁπόσος ἔοικα εἰμί , βωμός τε ἱδρύω Δαρεῖος μέν δύο , Ξέρξης δέ εἷς , Δαριδαῖος δέ πολύς . διατελέω δέ εἰς Δαριδαῖος ἔτος μετά ὁ ἅλωσις ὀκτώ καί ὀγδοήκοντα γράφω ὁ Ἕλλην τρόπος , καί ὁ τάφος δέ ὁ ἀρχαῖος σφεῖς ὁ δεῖνα ὁ δεῖνα γράφω , καί ὁ γράμμα Ἕλλην μέν , ἀλλά οὔπω οὗτος ὁράω φημί . καί ναῦς ἐγχαράσσω ὁ τάφος , ὡς ἕκαστος ἐν Εὔβοια ζάω ἤ θαλάσσιος ἤ καί ἁλουργός πράσσω , καί τις καί ἐλεγεῖον ἀναγιγνώσκω γράφω ἐπί ναύτης τε καί ναύκληρος σῆμα · ὅδε ποτέ Αἰγαῖος βαθύρροος οἶδμα πλέω Ἐκβάτανα πεδίον κεῖμαι ἐν μέσατος . χαίρω κλυτός ποτέ πατρίς Ἐρέτρια , χαίρω Ἀθήνη , γείτων Εὔβοια , χαίρω θάλασσα φίλος . ὁ μέν δή τάφος διαφθείρω ἀναλαμβάνω τε αὐτός ὁ Δάμις φημί καί συγκλείω χέω τε καί ἐπιφέρω σφεῖς , ὁπόσος νόμιμος , πλήν ὁ τέμνω τις ἤ καθαγίζω , δακρύω τε καί ὑποπίμπλημι ὁρμή ὅδε ἐν μέσος ἀναφθέγγομαι · Ἐρετριεύς ὁ κλῆρος τύχη δεῦρο ἀποφέρω , σύ μέν , εἰ καί πρόσω ὁ ἑαυτοῦ , θάπτω γοῦν , ὁ δέ σύ ἐνταῦθα ῥίπτω ἀπόλλυμι περί ὁ ὑμέτερος νῆσος ἄταφος δέκατος μετά σύ ἔτος · ὁ γάρ ἐν κοῖλος Εὔβοια πάθος θεός φαίνω . Ἀπολλώνιος δέ πρός ὁ σοφιστής ἐπί τέλος ὁ ἐπιστολή καί ἐπιμελέομαι , φημί ὦ Σκοπελιανός , ὁ σός Ἐρετριεύς νέος εἰμί ἔτι καί ὠφελέω ὅς τις δύναμαι καί ὁ θνῄσκω αὐτός καί ὁ ζάω . τίς δῆτα ἐπιμελέομαι ὁ ζάω ; ὁ πρόσοικος ὁ λόφος βάρβαρος σπείρω ὁ Ἐρετριεύς αὐτός ληΐζομαι ὁ φύω περί ὁ θέρος ἥκω καί πεινάω δέω γεωργέω ἕτερος . ὁπότε οὖν παρά βασιλεύς ἀφικνέομαι , εὑρίσκω αὐτός ὁ χράω μόνος ὁ λόφος .