flavius-philostratus.vita-apollonii 2.13
Ἰόβας δέ , ὃς ἦρξέ ποτε τοῦ Λιβυκοῦ ἔθνους , φησὶ μὲν ξυμπεσεῖν ἀλλήλοις ἐπʼ ἐλεφάντων πάλαι Λιβυκοὺς ἱππέας — εἶναι δὲ τοῖς μὲν πύργον ἐς τοὺς ὀδόντας κεχαραγμένον , τοῖς δὲ οὐδέν — νυκτὸς δὲ ἐπιλαβούσης τὴν μάχην ἡττηθῆναι μὲν τοὺς ἐπισήμους φησί , φυγεῖν δὲ ἐς τὸν Ἄτλαντα τὸ ὄρος , αὐτὸς δὲ ἑλεῖν τετρακοσίων μήκει ἐτῶν ὕστερον τῶν διαφυγόντων ἕνα καὶ τοὐπίσημον εἶναι αὐτῷ κοῖλον καὶ οὔπω περιτετριμμένον ὑπὸ τοῦ χρόνου . οὗτος ὁ Ἰόβας τοὺς ὀδόντας κέρατα ἡγεῖται τῷ φύεσθαι μὲν αὐτοὺς ὅθεν περ οἱ κρόταφοι , παραθήγεσθαι δὲ μηδενὶ ἑτέρῳ , μένειν δʼ ὡς ἔφυσαν καὶ μή , ὅπερ οἱ ὀδόντες , ἐκπίπτειν εἶτʼ ἀναφύεσθαι · ἐγὼ δʼ οὐ προσδέχομαι τὸν λόγον · κέρατά τε γὰρ εἰ μὴ πάντα , τά γε τῶν ἐλάφων ἐκπίπτει καὶ ἀναφύεται , ὀδόντες δὲ οἱ μὲν τῶν ἀνθρώπων ἐκπεσοῦνται καὶ ἀναφύσονται πάντες , ζῴων δʼ ἂν οὐδενὶ ἑτέρῳ χαυλιόδους ἢ κυνόδους αὐτομάτως ἐκπέσοι , οὐδʼ ἂν ἐπανέλθοι ἐκπεσών , ὅπλου γὰρ ἕνεκα ἡ φύσις ἐμβιβάζει αὐτοὺς ἐς τὰς γένυς . καὶ ἄλλως τὰ κέρατα γραμμὴν ἀποτορνεύει κύκλῳ πρὸς τῇ ῥίζῃ κατʼ ἐνιαυτὸν ἕκαστον , ὡς αἶγές τε δηλοῦσι καὶ ποῖμναι καὶ βόες , ὀδοὺς δὲ λεῖος ἐκφύεται καὶ ἢν μὴ πηρώσῃ τι αὐτόν , τοιόσδε ἀεὶ μένει , μετέχει γὰρ τῆς λιθώδους ὕλης τε καὶ οὐσίας . καὶ μὴν καὶ τὸ κερασφορεῖν περὶ τὰ δίχηλα τῶν ζῴων μόνα ἕστηκε , τὸ δὲ ζῷον τοῦτο πεντώνυχον καὶ πολυσχιδὲς τὴν βάσιν , ἣ διὰ τὸ μὴ ἐσφίγχθαι χηλαῖς ὥσπερ ἐν ὑγρῷ ἕστηκε . καὶ τοῖς μὲν κερασφόροις ἅπασιν ὑποβάλλουσα ἡ φύσις ὀστᾶ σηραγγώδη περιφύει τὸ κέρας ἔξωθεν , τὸ δὲ τῶν ἐλεφάντων πλῆρες ἀποφαίνει καὶ ὅμοιον , ἀναπτύξαντι δὲ σύριγξ αὐτὸ λεπτὴ διέρπει μέσον , ὥσπερ τοὺς ὀδόντας . εἰσὶ δὲ οἱ μὲν τῶν ἑλείων ὀδόντες πελιδνοὶ καὶ μανοὶ μεταχειρίσασθαί τε ἄτοποι , πολλαχοῦ γὰρ αὐτῶν ὑποδεδύκασι σήραγγες , πολλαχοῦ δὲ ἀνεστᾶσι χάλαζαι μὴ ξυγχωροῦσαι τῇ τέχνῃ , οἱ δὲ τῶν ὀρείων μείους μὲν ἢ οὗτοι , λευκοὶ δὲ ἱκανῶς καὶ δύσεργον περὶ αὐτοὺς οὐδέν , ἄριστοι δὲ οἱ τῶν πεδινῶν ὀδόντες , μέγιστοί τε γὰρ καὶ λευκότατοι καὶ ἀναπτύξαι ἡδεῖς καὶ γίγνονται πᾶν ὅ τι θέλει ἡ χείρ . εἰ δὲ καὶ ἤθη ἐλεφάντων χρὴ ἀναγράφειν , τοὺς μὲν ἐκ τῶν ἑλῶν ἁλισκομένους ἀνοήτους ἡγοῦνται καὶ κούφους Ἰνδοί , τοὺς δὲ ἐκ τῶν ὀρῶν κακοήθεις τε καὶ ἐπιβουλευτὰς καὶ ἢν μὴ δέωνταί τινος , οὐ βεβαίους τοῖς ἀνθρώποις , οἱ πεδινοὶ δὲ χρηστοί τε εἶναι λέγονται καὶ εὐάγωγοι καὶ μιμήσεως ἐρασταί · γράφουσι γοῦν καὶ ὀρχοῦνται καὶ παρενσαλεύουσι πρὸς αὐλὸν καὶ πηδῶσιν ἀπὸ τῆς γῆς ἐκεῖνοι .
Lemmas: Ἰόβης δέ , ὅς ἄρχω ποτέ ὁ Λιβυκός ἔθνος , φημί μέν συμπίπτω ἀλλήλων ἐπί ἐλέφας πάλαι Λιβυκός ἱππεύς — εἰμί δέ ὁ μέν πύργος εἰς ὁ ὀδούς χαράσσω , ὁ δέ οὐδείς — νύξ δέ ἐπιλαμβάνω ὁ μάχη ἡσσάομαι μέν ὁ ἐπίσημος φημί , φεύγω δέ εἰς ὁ Ἄτλας ὁ ὄρος , αὐτός δέ αἱρέω τετρακόσιοι μῆκος ἔτος ὕστερον ὁ διαφεύγω εἷς καί ἐπίσημος εἰμί αὐτός κοῖλος καί οὔπω περιτρίβω ὑπό ὁ χρόνος . οὗτος ὁ Ἰόβης ὁ ὀδούς κέρας ἡγέομαι ὁ φύω μέν αὐτός ὅθεν περ ὁ κρόταφος , παραθήγω δέ μηδείς ἕτερος , μένω δέ ὡς φύω καί μή , ὅς ὁ ὀδούς , ἐκπίπτω εἶτα ἀναφύω · ἐγώ δέ οὐ προσδέχομαι ὁ λόγος · κέρας τε γάρ εἰ μή πᾶς , ὁ γε ὁ ἔλαφος ἐκπίπτω καί ἀναφύω , ὀδούς δέ ὁ μέν ὁ ἄνθρωπος ἐκπίπτω καί ἀναφύω πᾶς , ζῷον δέ ἄν οὐδείς ἕτερος χαυλιόδους ἤ κυνόδους αὐτόματος ἐκπίπτω , οὐδέ ἄν ἐπανέρχομαι ἐκπίπτω , ὅπλον γάρ ἕνεκα ὁ φύσις ἐμβιβάζω αὐτός εἰς ὁ γένυς . καί ἄλλος ὁ κέρας γραμμή ἀποτορνεύω κύκλος πρός ὁ ῥίζα κατά ἐνιαυτός ἕκαστος , ὡς αἴξ τε δηλόω καί ποίμνη καί βοῦς , ὀδούς δέ λεῖος ἐκφύω καί ἐάν μή πηρόω τις αὐτός , τοιόσδε ἀεί μένω , μετέχω γάρ ὁ λιθώδης ὕλη τε καί οὐσία . καί μήν καί ὁ κερασφορέω περί ὁ δίχηλος ὁ ζῷον μόνος ἵστημι , ὁ δέ ζῷον οὗτος πεντώνυχος καί πολύσχιστος ὁ βάσις , ὅς διά ὁ μή σφίγζω χηλή ὥσπερ ἐν ὑγρός ἵστημι . καί ὁ μέν κεράσφορος ἅπας ὑποβάλλω ὁ φύσις ὀστέον σηραγγώδης περιφύομαι ὁ κέρας ἔξωθεν , ὁ δέ ὁ ἐλέφας πλήρης ἀποφαίνω καί ὅμοιος , ἀναπτύσσω δέ σῦριγξ αὐτός λεπτός διέρπω μέσος , ὥσπερ ὁ ὀδούς . εἰμί δέ ὁ μέν ὁ ἕλειος ὀδούς πελιδνός καί μανός μεταχειρίζω τε ἄτοπος , πολλαχοῦ γάρ αὐτός ὑποδύω σῆραγξ , πολλαχοῦ δέ ἀνίστημι χάλαζα μή συγχωρέω ὁ τέχνη , ὁ δέ ὁ ὄρειος μείων μέν ἤ οὗτος , λευκός δέ ἱκανός καί δύσεργος περί αὐτός οὐδείς , ἀγαθός δέ ὁ ὁ πεδινός ὀδούς , μέγας τε γάρ καί λευκός καί ἀναπτύσσω ἡδύς καί γίγνομαι πᾶς ὅς τις ἐθέλω ὁ χείρ . εἰ δέ καί ἦθος ἐλέφας χρή ἀναγράφω , ὁ μέν ἐκ ὁ ἕλη ἁλίσκομαι ἀνόητος ἡγέομαι καί κοῦφος Ἰνδός , ὁ δέ ἐκ ὁ ὄρος κακοήθης τε καί ἐπιβουλευτής καί ἐάν μή δέω τις , οὐ βέβαιος ὁ ἄνθρωπος , ὁ πεδινός δέ χρηστός τε εἰμί λέγω καί εὐάγωγος καί μίμησις ἐραστής · γράφω γοῦν καί ὀρχέομαι καί παρενσαλεύω πρός αὐλός καί πηδάω ἀπό ὁ γῆ ἐκεῖνος .