flavius-philostratus.vita-apollonii 4.25
ἐν Κορίνθῳ δὲ φιλοσοφῶν ἐτύγχανε τότε Δημήτριος ἀνὴρ ξυνειληφὼς ἅπαν τὸ ἐν Κυνικῇ κράτος , οὗ Φαβωρῖνος ὕστερον ἐν πολλοῖς τῶν ἑαυτοῦ λόγων οὐκ ἀγεννῶς ἐπεμνήσθη , παθὼν δὲ πρὸς τὸν Ἀπολλώνιον , ὅπερ φασὶ τὸν Ἀντισθένην πρὸς τὴν τοῦ Σωκράτους σοφίαν παθεῖν , εἵπετο αὐτῷ μαθητιῶν καὶ προσκείμενος τοῖς λόγοις καὶ τῶν αὐτῷ γνωρίμων τοὺς εὐδοκιμωτέρους ἐπὶ τὸν Ἀπολλώνιον ἔτρεπεν , ὧν καὶ Μένιππος ἦν ὁ Λύκιος ἔτη μὲν γεγονὼς πέντε καὶ εἴκοσι , γνώμης δὲ ἱκανῶς ἔχων καὶ τὸ σῶμα εὖ κατεσκευασμένος , ἐῴκει γοῦν ἀθλητῇ καλῷ καὶ ἐλευθερίῳ τὸ εἶδος . ἐρᾶσθαι δὲ τὸν Μένιππον οἱ πολλοὶ ᾤοντο ὑπὸ γυναίου ξένου , τὸ δὲ γύναιον καλή τε ἐφαίνετο καὶ ἱκανῶς ἁβρὰ καὶ πλουτεῖν ἔφασκεν , οὐδὲν δὲ τούτων ἄρα ἀτεχνῶς ἦν , ἀλλὰ ἐδόκει πάντα . κατὰ γὰρ τὴν ὁδὸν τὴν ἐπὶ Κεγχρεὰς βαδίζοντι αὐτῷ μόνῳ φάσμα ἐντυχὸν γυνή τε ἐγένετο καὶ χεῖρα ξυνῆψεν ἐρᾶν αὐτοῦ πάλαι φάσκουσα , Φοίνισσα δὲ εἶναι καὶ οἰκεῖν ἐν προαστείῳ τῆς Κορίνθου , τὸ δεῖνα εἰποῦσα προάστειον , ἐς ὃ ἑσπέρας ἔφη ἀφικομένῳ σοι ᾠδή τε ὑπάρξει ἐμοῦ ᾀδούσης καὶ οἶνος , οἷον οὔπω ἔπιες , καὶ οὐδὲ ἀντεραστὴς ἐνοχλήσει σε , βιώσομαι δὲ καλὴ ξὺν καλῷ . τούτοις ὑπαχθεὶς ὁ νεανίας , τὴν μὲν γὰρ ἄλλην φιλοσοφίαν ἔρρωτο , τῶν δὲ ἐρωτικῶν ἥττητο , ἐφοίτησε περὶ ἑσπέραν αὐτῇ καὶ τὸν λοιπὸν χρόνον ἐθάμιζεν , ὥσπερ παιδικοῖς , οὔπω ξυνεὶς τοῦ φάσματος . ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἀνδριαντοποιοῦ δίκην ἐς τὸν Μένιππον βλέπων ἐζωγράφει τὸν νεανίαν καὶ ἐθεώρει , καταγνοὺς δὲ αὐτὸν σὺ μέντοι εἶπεν ὁ καλός τε καὶ ὑπὸ τῶν καλῶν γυναικῶν θηρευόμενος ὄφιν θάλπεις καὶ σὲ ὄφις . θαυμάσαντος δὲ τοῦ Μενίππου ὅτι γυνή σοι ἔφη ἐστὶν οὐ γαμετή . τί δέ ; ἡγῇ ὑπʼ αὐτῆς ἐρᾶσθαι ; νὴ Δίʼ , εἶπεν ἐπειδὴ διάκειται πρός με ὡς ἐρῶσα . καὶ γήμαις δʼ ἂν αὐτήν ; ἔφη . χαρίεν γὰρ ἂν εἴη τὸ ἀγαπῶσαν γῆμαι . ἤρετο οὖν πηνίκα οἱ γάμοι ; θερμοὶ ἔφη καὶ ἴσως αὔριον . ἐπιφυλάξας οὖν τὸν τοῦ συμποσίου καιρὸν ὁ Ἀπολλώνιος καὶ ἐπιστὰς τοῖς δαιτυμόσιν ἄρτι ἥκουσι ποῦ ἔφη ἡ ἁβρά , διʼ ἣν ἥκετε ; ἐνταῦθα εἶπεν ὁ Μένιππος καὶ ἅμα ὑπανίστατο ἐρυθριῶν . ὁ δὲ ἄργυρος καὶ ὁ χρυσὸς καὶ τὰ λοιπά , οἷς ὁ ἀνδρὼν κεκόσμηται , ποτέρου ὑμῶν ; τῆς γυναικός , ἔφη τἀμὰ γὰρ τοσαῦτα δείξας τὸν ἑαυτοῦ τρίβωνα . ὁ δὲ Ἀπολλώνιος τοὺς Ταντάλου κήπους ἔφη εἴδετε , ὡς ὄντες οὐκ εἰσί ; παρʼ Ὁμήρῳ γε , ἔφασαν οὐ γὰρ ἐς Αἵδου γε καταβάντες . τοῦτʼ ἔφη καὶ τουτονὶ τὸν κόσμον ἡγεῖσθε , οὐ γὰρ ὕλη ἐστίν , ἀλλὰ ὕλης δόξα . ὡς δὲ γιγνώσκοιτε , ὃ λέγω , ἡ χρηστὴ νύμφη μία τῶν ἐμπουσῶν ἐστιν , ἃς λαμίας τε καὶ μορμολυκίας οἱ πολλοὶ ἡγοῦνται . ἐρῶσι δʼ αὗται καὶ ἀφροδισίων μέν , σαρκῶν δὲ μάλιστα ἀνθρωπείων ἐρῶσι καὶ παλεύουσι τοῖς ἀφροδισίοις , οὓς ἂν ἐθέλωσι δαίσασθαι . ἡ δὲ εὐφήμει ἔλεγε καὶ ἄπαγε καὶ μυσάττεσθαι ἐδόκει , ἃ ἤκουε , καί που καὶ ἀπέσκωπτε τοὺς φιλοσόφους , ὡς ἀεὶ ληροῦντας . ἐπεὶ μέντοι τὰ ἐκπώματα τὰ χρυσᾶ καὶ ὁ δοκῶν ἄργυρος ἀνεμιαῖα ἠλέγχθη καὶ διέπτη τῶν ὀφθαλμῶν ἅπαντα οἰνοχόοι τε καὶ ὀψοποιοὶ καὶ ἡ τοιαύτη θεραπεία πᾶσα ἠφανίσθησαν ἐλεγχόμενοι ὑπὸ τοῦ Ἀπολλωνίου , δακρύοντι ἐῴκει τὸ φάσμα καὶ ἐδεῖτο μὴ βασανίζειν αὐτό , μηδὲ ἀναγκάζειν ὁμολογεῖν , ὅ τι εἴη , ἐπικειμένου δὲ καὶ μὴ ἀνιέντος ἔμπουσά τε εἶναι ἔφη καὶ πιαίνειν ἡδοναῖς τὸν Μένιππον ἐς βρῶσιν τοῦ σώματος , τὰ γὰρ καλὰ τῶν σωμάτων καὶ νέα σιτεῖσθαι ἐνόμιζεν , ἐπειδὴ ἀκραιφνὲς αὐτοῖς τὸ αἷμα . τοῦτον τὸν λόγον γνωριμώτατον τῶν Ἀπολλωνίου τυγχάνοντα ἐξ ἀνάγκης ἐμήκυνα , γιγνώσκουσι μὲν γὰρ πλείους αὐτόν , ἅτε καθʼ Ἑλλάδα μέσην πραχθέντα , ξυλλήβδην δὲ αὐτὸν παρειλήφασιν , ὅτι ἕλοι ποτὲ ἐν Κορίνθῳ λάμιαν , ὅ τι μέντοι πράττουσαν καὶ ὅτι ὑπὲρ Μενίππου , οὔπω γιγνώσκουσιν , ἀλλὰ Δάμιδί τε καὶ ἐκ τῶν ἐκείνου λόγων ἐμοὶ εἴρηται .
Lemmas: ἐν Κόρινθος δέ φιλοσοφέω τυγχάνω τότε Δημήτριος ἀνήρ συλλαμβάνω ἅπας ὁ ἐν Κυνικός κράτος , ὅς Φαβωρῖνος ὕστερον ἐν πολύς ὁ ἑαυτοῦ λόγος οὐ ἀγεννής ἐπιμιμνῄσκομαι , πάσχω δέ πρός ὁ Ἀπολλώνιον , ὅς φημί ὁ Ἀντισθένης πρός ὁ ὁ Σωκράτης σοφία πάσχω , ἕπομαι αὐτός μαθητιάω καί πρόσκειμαι ὁ λόγος καί ὁ αὐτός γνώριμος ὁ εὐδόκιμος ἐπί ὁ Ἀπολλώνιον τρέπω , ὅς καί Μένιππος εἰμί ὁ Λύκιος ἔτος μέν γίγνομαι πέντε καί εἴκοσι , γνώμη δέ ἱκανός ἔχω καί ὁ σῶμα εὖ κατασκευάζω , ἔοικα γοῦν ἀθλητής καλός καί ἐλευθέριος ὁ εἶδος . ἐράω δέ ὁ Μένιππος ὁ πολύς οἴομαι ὑπό γύναιον ξένος , ὁ δέ γύναιον καλός τε φαίνω καί ἱκανός ἁβρός καί πλουτέω φάσκω , οὐδείς δέ οὗτος ἄρα ἄτεχνος εἰμί , ἀλλά δοκέω πᾶς . κατά γάρ ὁ ὁδός ὁ ἐπί Κεγχρεαί βαδίζω αὐτός μόνος φάσμα ἐντυγχάνω γυνή τε γίγνομαι καί χείρ συνάπτω ἐράω αὐτός πάλαι φάσκω , Φοῖνιξ δέ εἰμί καί οἰκέω ἐν προάστειον ὁ Κόρινθος , ὁ δεῖνα λέγω προάστειον , εἰς ὅς ἑσπέρα φημί ἀφικνέομαι σύ ἀοιδή τε ὑπάρχω ἐγώ ἀείδω καί οἶνος , οἷος οὔπω πίνω , καί οὐδέ ἀντεραστής ἐνοχλέω σύ , βιόω δέ καλός σύν καλός . οὗτος ὑπάγω ὁ νεανίας , ὁ μέν γάρ ἄλλος φιλοσοφία ῥώννυμι , ὁ δέ ἐρωτικός ἡσσάομαι , φοιτάω περί ἑσπέρα αὐτός καί ὁ λοιπός χρόνος θαμίζω , ὥσπερ παιδικός , οὔπω συνίημι ὁ φάσμα . ὁ δέ Ἀπολλώνιος ἀνδριαντοποιός δίκη εἰς ὁ Μένιππος βλέπω ζωγραφέω ὁ νεανίας καί θεωρέω , καταγιγνώσκω δέ αὐτός σύ μέντοι λέγω ὁ καλός τε καί ὑπό ὁ καλός γυνή θηρεύω ὄφις θάλπω καί σύ ὄφις . θαυμάζω δέ ὁ Μένιππος ὅτι γυνή σύ φημί εἰμί οὐ γαμετή . τίς δέ ; ἡγέομαι ὑπό αὐτός ἐράω ; νή Ζεύς , λέγω ἐπειδή διάκειμαι πρός ἐγώ ὡς ἐράω . καί γαμέω δέ ἄν αὐτός ; φημί . χαρίεις γάρ ἄν εἰμί ὁ ἀγαπάω γαμέω . ἔρομαι οὖν πηνίκα ὁ γάμος ; θερμός φημί καί ἴσως αὔριον . ἐπιφυλάσσω οὖν ὁ ὁ συμπόσιον καιρός ὁ Ἀπολλώνιος καί ἐφίστημι ὁ δαιτυμών ἄρτι ἥκω ποῦ φημί ὁ ἁβρός , διά ὅς ἥκω ; ἐνταῦθα λέγω ὁ Μένιππος καί ἅμα ὑπανίσταμαι ἐρυθριάω . ὁ δέ ἄργυρος καί ὁ χρυσός καί ὁ λοιπός , ὅς ὁ ἀνδρών κοσμέω , πότερος σύ ; ὁ γυνή , φημί ἐμός γάρ τοσοῦτος δείκνυμι ὁ ἑαυτοῦ τρίβων . ὁ δέ Ἀπολλώνιος ὁ Τάνταλος κῆπος φημί ὁράω , ὡς εἰμί οὐ εἰμί ; παρά Ὅμηρος γε , φημί οὐ γάρ εἰς Αἵδης γε καταβαίνω . οὗτος φημί καί οὗτος ὁ κόσμος ἡγέομαι , οὐ γάρ ὕλη εἰμί , ἀλλά ὕλη δόξα . ὡς δέ γιγνώσκω , ὅς λέγω , ὁ χρηστός νύμφη εἷς ὁ ἐμπάω εἰμί , ὅς λάμια τε καί μορμολυκία ὁ πολύς ἡγέομαι . ἐράω δέ οὗτος καί ἀφροδίσιος μέν , σάρξ δέ μάλα ἀνθρώπειος ἐράω καί παλεύω ὁ ἀφροδίσιος , ὅς ἄν ἐθέλω δαίνυμι . ὁ δέ εὐφημέω λέγω καί ἀπάγω καί μυσάττομαι δοκέω , ὅς ἀκούω , καί που καί ἀποσκώπτω ὁ φιλόσοφος , ὡς ἀεί ληρέω . ἐπεί μέντοι ὁ ἔκπωμα ὁ χρύσεος καί ὁ δοκέω ἄργυρος ἀνεμιαῖος ἐλέγχω καί διαπέταμαι ὁ ὀφθαλμός ἅπας οἰνοχόος τε καί ὀψοποιός καί ὁ τοιοῦτος θεραπεία πᾶς ἀφανίζω ἐλέγχω ὑπό ὁ Ἀπολλώνιον , δακρύω ἔοικα ὁ φάσμα καί δέω μή βασανίζω αὐτός , μηδέ ἀναγκάζω ὁμολογέω , ὅς τις εἰμί , ἐπίκειμαι δέ καί μή ἀνίημι ἔμπουσα τε εἰμί φημί καί πιαίνω ἡδονή ὁ Μένιππος εἰς βρῶσις ὁ σῶμα , ὁ γάρ καλός ὁ σῶμα καί νέος σιτέω νομίζω , ἐπειδή ἀκραιφνής αὐτός ὁ αἷμα . οὗτος ὁ λόγος γνώριμος ὁ Ἀπολλώνιον τυγχάνω ἐκ ἀνάγκη μηκύνω , γιγνώσκω μέν γάρ πολύς αὐτός , ἅτε κατά Ἑλλάς μέσος πράσσω , συλλήβδην δέ αὐτός παραλαμβάνω , ὅτι αἱρέω ποτέ ἐν Κόρινθος λάμια , ὅς τις μέντοι πράσσω καί ὅτι ὑπέρ Μένιππος , οὔπω γιγνώσκω , ἀλλά Δᾶμις τε καί ἐκ ὁ ἐκεῖνος λόγος ἐγώ λέγω .