flavius-philostratus.vita-apollonii 7.15
ὑπὸ τούτων ὁ Δάμις τῶν λόγων αὐτὸς μὲν οὕτω διατεθῆναί φησιν , ὡς ὁρμήν τε ἀναλαβεῖν καὶ θάρσος , τὸν Δημήτριον δὲ μὴ ἀπογνῶναι τοῦ ἀνδρός , ἀλλʼ ἐπαινέσαντα καὶ ξυνθέμενον οἷς εἶπεν ἐπιθειάσαι οἱ ὑπὲρ οὗ κινδυνεύει καὶ φιλοσοφίᾳ αὐτῇ , ὑπὲρ ἧς καρτερεῖ ταῦτα , ἡγεῖσθαί τε αὐτοῖς οὗ καταλύων ἐτύγχανε , τὸν δὲ Ἀπολλώνιον παραιτούμενον τοῦτο δείλη ἤδη φάναι καὶ χρὴ περὶ λύχνων ἁφὰς ἐς τὸν Ῥωμαίων λιμένα ἀφεῖναι , τουτὶ γὰρ ταῖς ναυσὶ ταύταις νόμιμον , ξυσσιτήσομεν δέ , ἐπειδὰν εὖ τἀμὰ ἔχῃ , νυνὶ γὰρ ἂν καὶ κατασκευασθείη τις αἰτία ἐπὶ σὲ ὡς ξυσσιτήσαντα τῷ τοῦ βασιλέως ἐχθρῷ , καὶ μηδὲ τὴν ἐπὶ τοῦ λιμένος μεθʼ ἡμῶν ἴθι , μὴ καὶ τὸ λόγου κεκοινωνηκέναι μοι διαβάλῃ σε ἐς ἀπορρήτους βουλάς . ξυνεχώρησε μὲν δὴ ὁ Δημήτριος καὶ περιβαλὼν αὐτοὺς ἀπῄει μεταστρεφόμενός τε καὶ τὰ δάκρυα ἀποψῶν , ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἰδὼν ἐς τὸν Δάμιν εἰ μὲν ἔρρωσαι ἔφη καὶ θαρσεῖς ἅπερ ἐγώ , βαδίσωμεν ἄμφω ἐπὶ τὴν ναῦν , εἰ δὲ ἀθύμως ἔχεις , ὥρα σοι καταμένειν ἐνταῦθα , Δημητρίῳ γὰρ ξυνέσῃ τὸν χρόνον τοῦτον ἀνδρὶ σοί τε κἀμοὶ ἐπιτηδείῳ . ὑπολαβὼν δὲ ὁ Δάμις καὶ τίνα ἔφη νομιῶ ἐμαυτόν , εἰ τοιαῦτά σου διειλεγμένου σήμερον ὑπὲρ φίλων καὶ κοινωνίας κινδύνων , οἳ ἐπʼ αὐτοὺς ἥκουσιν , ἐγὼ δʼ ἀνήκοος τοῦ λόγου φεύγοιμί σε καὶ ἀποκινδυνεύοιμί σου , μήπω πρότερον κακὸς ὑπὲρ σοῦ δόξας ; ὀρθῶς ἔφη λέγεις καὶ ἴωμεν , ἐγὼ μέν , ὡς ἔχω , σὲ δὲ χρὴ μετασκευάζειν σαυτὸν ἐς τὸ δημοτικώτερον καὶ μήτε κομᾶν , ὡς γοῦν ἔχεις , τρίβωνά τε ἀνταλλάττεσθαι τουτουὶ τοῦ λίνου καὶ τὸ ὑπόδημα παραιτεῖσθαι τοῦτο · τί δὲ βούλεταί μοι ταῦτα , χρὴ διαλεχθῆναι . λῷον γὰρ καὶ πλείω καρτερῆσαι πρὸ τῆς δίκης · οὐ δὴ βούλομαι κοινωνῆσαί ʽσέʼ μοι τούτων ξυλληφθέντα , ξυλληφθείης γὰρ ἂν διαβεβλημένου τοῦ σχήματος , ἀλλʼ ὡς μὴ φιλοσοφοῦντα μέν , ἐπιτήδειον δὲ ἄλλως ὄντα μοι ξυνέπεσθαί τε καὶ παρατυγχάνειν οἷς πράττω . βεβλημένου αἰτία μὲν ἥδε τοῦ μεταβαλεῖν τὸν Δάμιν τὸ τῶν Πυθαγορείων σχῆμα , οὐ γὰρ ὡς κακίων γε αὐτὸ μεθεῖναί φησιν , οὐδὲ μεταγνούς , τέχνην δὲ ἐπαινέσας , ἣν ὑπῆλθεν ἐς τὸ ξυμφέρον τοῦ καιροῦ .
Lemmas: ὑπό οὗτος ὁ Δάμις ὁ λόγος αὐτός μέν οὕτως διατίθημι φημί , ὡς ὁρμή τε ἀναλαμβάνω καί θάρσος , ὁ Δημήτριος δέ μή ἀπογιγνώσκω ὁ ἀνήρ , ἀλλά ἐπαινέω καί συντίθημι ὅς λέγω ἐπιθειάζω ἕ ὑπέρ ὅς κινδυνεύω καί φιλοσοφία αὐτός , ὑπέρ ὅς καρτερέω οὗτος , ἡγέομαι τε αὐτός ὅς καταλύω τυγχάνω , ὁ δέ Ἀπολλώνιον παραιτέομαι οὗτος δείλη ἤδη φημί καί χρή περί λύχνος ἁφή εἰς ὁ Ῥωμαῖος λιμήν ἀφίημι , οὗτος γάρ ὁ ναῦς οὗτος νόμιμος , συσσιτέω δέ , ἐπειδάν εὖ ἐμός ἔχω , νυνί γάρ ἄν καί κατασκευάζω τις αἰτία ἐπί σύ ὡς συσσιτέω ὁ ὁ βασιλεύς ἐχθρός , καί μηδέ ὁ ἐπί ὁ λιμήν μετά ἐγώ ἔρχομαι , μή καί ὁ λόγος κοινωνέω ἐγώ διαβάλλω σύ εἰς ἀπόρρητος βουλή . συγχωρέω μέν δή ὁ Δημήτριος καί περιβάλλω αὐτός ἀπέρχομαι μεταστρέφω τε καί ὁ δάκρυον ἀποψάω , ὁ δέ Ἀπολλώνιος ὁράω εἰς ὁ Δάμις εἰ μέν ῥώννυμι φημί καί θαρσέω ὅς ἐγώ , βαδίζω ἄμφω ἐπί ὁ ναῦς , εἰ δέ ἄθυμος ἔχω , ὥρα σύ καταμένω ἐνταῦθα , Δημήτριος γάρ σύνειμι ὁ χρόνος οὗτος ἀνήρ σύ τε ἐγώ ἐπιτήδειος . ὑπολαμβάνω δέ ὁ Δάμις καί τίς φημί νομίζω ἐμαυτοῦ , εἰ τοιοῦτος σύ διαλέγω σήμερον ὑπέρ φίλος καί κοινωνία κίνδυνος , ὅς ἐπί αὐτός ἥκω , ἐγώ δέ ἀνήκοος ὁ λόγος φεύγω σύ καί ἀποκινδυνεύω σύ , μήπω πρότερος κακός ὑπέρ σύ δοκέω ; ὀρθός φημί λέγω καί ἔρχομαι , ἐγώ μέν , ὡς ἔχω , σύ δέ χρή μετασκευάζω σεαυτοῦ εἰς ὁ δημοτικός καί μήτε κομάω , ὡς γοῦν ἔχω , τρίβων τε ἀνταλλάσσω οὗτος ὁ λίνος καί ὁ ὑπόδημα παραιτέομαι οὗτος · τίς δέ βούλομαι ἐγώ οὗτος , χρή διαλέγω . λωΐων γάρ καί πολύς καρτερέω πρό ὁ δίκη · οὐ δή βούλομαι κοινωνέω ὅς ἐγώ οὗτος συλλαμβάνω , συλλαμβάνω γάρ ἄν διαβάλλω ὁ σχῆμα , ἀλλά ὡς μή φιλοσοφέω μέν , ἐπιτήδειος δέ ἄλλος εἰμί ἐγώ συνέπομαι τε καί παρατυγχάνω ὅς πράσσω . βάλλω αἰτία μέν ὅδε ὁ μεταβάλλω ὁ Δάμις ὁ ὁ Πυθαγόρειος σχῆμα , οὐ γάρ ὡς κακός γε αὐτός μεθίημι φημί , οὐδέ μεταγιγνώσκω , τέχνη δέ ἐπαινέω , ὅς ὑπέρχομαι εἰς ὁ συμφέρω ὁ καιρός .