flavius-philostratus.vita-apollonii 1.33
ἐπεὶ δὲ χαίρειν ὁ βασιλεὺς ἔφη καὶ ἀγάλλεσθαι ἥκοντι μᾶλλον , ἢ εἰ τὰ Περσῶν καὶ Ἰνδῶν πρὸς τοῖς οὖσιν αὐτῷ ἐκτήσατο , ξένον τε ποιεῖσθαι καὶ κοινωνὸν τῆς βασιλείου στέγης , εἰ ἐγώ σε , ὦ βασιλεῦ , εἶπεν ἐς πατρίδα τὴν ἐμὴν Τύανα ἥκοντα ἠξίουν οἰκεῖν οὗ ἐγώ , οἰκῆσαι ἂν ἤρας ; μὰ Δίʼ εἶπεν εἰ μὴ τοσαύτην γε οἰκίαν οἰκήσειν ἔμελλον , ὁπόσην δορυφόρους τε καὶ σωματοφύλακας ἐμοὺς αὐτόν τε ἐμὲ λαμπρῶς δέξασθαι . ὁ αὐτὸς οὖν ἔφη καὶ παρʼ ἐμοῦ λόγος · εἰ γὰρ ὑπὲρ ἐμαυτὸν οἰκήσω , πονήρως διαιτήσομαι , τὸ γὰρ ὑπερβάλλον λυπεῖ τοὺς σοφοὺς μᾶλλον ἢ ὑμᾶς τὸ ἐλλεῖπον · ξενιζέτω με οὖν ἰδιώτης ἔχων ὁπόσα ἐγώ , σοὶ δὲ ἐγὼ ξυνέσομαι ὁπόσα βούλει . ξυνεχώρει ὁ βασιλεύς , ὡς μὴ ἀηδές τι αὐτῷ λάθοι πράξας , καὶ ᾤκησε παρʼ ἀνδρὶ Βαβυλωνίῳ χρηστῷ τε καὶ ἄλλως γενναίῳ . δειπνοῦντι δὲ ἤδη εὐνοῦχος ἐφίσταται τῶν τὰς ἀγγελίας διαφερόντων καὶ προσειπὼν τὸν ἄνδρα βασιλεὺς ἔφη δωρεῖταί σε δέκα δωρεαῖς καὶ ποιεῖται κύριον τοῦ ἐπαγγεῖλαι αὐτάς , δεῖται δέ σου μὴ μικρὰ αἰτῆσαι , μεγαλοφροσύνην γὰρ ἐνδείξασθαι σοί τε καὶ ἡμῖν βούλεται . ἐπαινέσας δὲ τὴν ἐπαγγελίαν πότε οὖν χρὴ αἰτεῖν ; ἤρετο , ὁ δὲ αὔριον ἔφη , καὶ ἅμα ἐφοίτησε παρὰ πάντας τοὺς βασιλέως φίλους τε καὶ ξυγγενεῖς , παρεῖναι κελεύων αἰτοῦντι καὶ τιμωμένῳ τῷ ἀνδρί . φησὶ δὲ ὁ Δάμις ξυνιέναι μέν , ὅτι μηδὲν αἰτήσοι , τόν τε τρόπον αὐτοῦ καθεωρακὼς καὶ εἰδὼς εὐχόμενον τοῖς θεοῖς εὐχὴν τοιαύτην . ὦ θεοί , δοίητε μοι μικρὰ ἔχειν καὶ δεῖσθαι μηδενός . ἐφεστηκότα μέντοι ὁρῶν καὶ ἐνθυμουμένῳ ὅμοιον οἴεσθαι ὡς αἰτήσοι μέν , βασανίζοι δέ , ὅ τι μέλλει αἰτήσειν . ὁ δὲ ἑσπέρας ἤδη ὦ Δάμι , ἔφη θεωρῶ πρὸς ἐμαυτόν , ἐξ ὅτου ποτὲ οἱ βάρβαροι τοὺς εὐνούχους σώφρονας ἡγοῦνται καὶ ἐς τὰς γυναικωνίτιδας ἐσάγονται . ἀλλὰ τοῦτο , ἔφη ὦ Ἀπολλώνιε , καὶ παιδὶ δῆλον · ἐπειδὴ γὰρ ἡ τομὴ τὸ ἀφροδισιάζειν ἀφαιρεῖται σφᾶς , ἀνεῖνταί σφισιν αἱ γυναικωνίτιδες , κἂν ξυγκαθεύδειν ταῖς γυναιξὶ βούλωνται . τὸ δὲ ἐρᾶν εἶπεν ἢ τὸ ξυγγίγνεσθαι γυναιξὶν ἐκτετμῆσθαι αὐτοὺς οἴει ; ἄμφω , ἔφη εἰ γὰρ σβεσθείη τὸ μόριον ὑφʼ οὗ διοιστρεῖται τὸ σῶμα , οὐδʼ ἂν τὸ ἐρᾶν ἐπέλθοι οὐδενί . ὁ δὲ βραχὺ ἐπισχὼν αὔριον , ἔφη ὦ Δάμι , μάθοις ἄν , ὅτι καὶ εὐνοῦχοι ἐρῶσι καὶ τὸ ἐπιθυμητικόν , ὅπερ ἐσάγονται διὰ τῶν ὀφθαλμῶν , οὐκ ἀπομαραίνεται σφῶν , ἀλλʼ ἐμμένει θερμόν τε καὶ ζώπυρον , δεῖ γάρ τι περιπεσεῖν , ὃ τὸν σὸν ἐλέγξει λόγον . εἰ δὲ καὶ τέχνη τις ἦν ἀνθρωπεία τύραννός τε καὶ δυνατὴ τὰ τοιαῦτα ἐξωθεῖν τῆς γνώμης , οὐκ ἄν μοι δοκῶ τοὺς εὐνούχους ποτὲ ἐς τὰ τῶν σωφρονούντων ἤθη προσγράψαι κατηναγκασμένους τὴν σωφροσύνην καὶ βιαίῳ τέχνῃ ἐς τὸ μὴ ἐρᾶν ἠγμένους . σωφροσύνη γὰρ τὸ ὀρεγόμενόν τε καὶ ὁρμῶντα μὴ ἡττᾶσθαι ἀφροδισίων , ἀλλʼ ἀπέχεσθαι καὶ κρείττω φαίνεσθαι τῆς λύττης ταύτης .
Lemmas: ἐπεί δέ χαίρω ὁ βασιλεύς φημί καί ἀγάλλω ἥκω μάλα , ἤ εἰ ὁ Πέρσης καί Ἰνδός πρός ὁ εἰμί αὐτός κτάομαι , ξένος τε ποιέω καί κοινωνός ὁ βασίλειος στέγη , εἰ ἐγώ σύ , ὦ βασιλεύς , λέγω εἰς πατρίς ὁ ἐμός Τύανα ἥκω ἀξιόω οἰκέω οὗ ἐγώ , οἰκέω ἄν ἐράω ; μά Ζεύς λέγω εἰ μή τοσοῦτος γε οἰκία οἰκέω μέλλω , ὁπόσος δορυφόρος τε καί σωματοφύλαξ ἐμός αὐτός τε ἐγώ λαμπρός δέχομαι . ὁ αὐτός οὖν φημί καί παρά ἐγώ λόγος · εἰ γάρ ὑπέρ ἐμαυτοῦ οἰκέω , πονηρός διαιτέω , ὁ γάρ ὑπερβάλλω λυπέω ὁ σοφός μάλα ἤ σύ ὁ ἐλλείπω · ξενίζω ἐγώ οὖν ἰδιώτης ἔχω ὁπόσος ἐγώ , σύ δέ ἐγώ σύνειμι ὁπόσος βούλομαι . συγχωρέω ὁ βασιλεύς , ὡς μή ἀηδής τις αὐτός λανθάνω πράσσω , καί οἰκέω παρά ἀνήρ Βαβυλώνιος χρηστός τε καί ἄλλος γενναῖος . δειπνέω δέ ἤδη εὐνοῦχος ἐφίστημι ὁ ὁ ἀγγελία διαφέρω καί προσλέγω ὁ ἀνήρ βασιλεύς φημί δωρέω σύ δέκα δωρεά καί ποιέω κύριος ὁ ἐπαγγέλλω αὐτός , δέω δέ σύ μή μικρός αἰτέω , μεγαλοφροσύνη γάρ ἐνδείκνυμι σύ τε καί ἐγώ βούλομαι . ἐπαινέω δέ ὁ ἐπαγγελία πότε οὖν χρή αἰτέω ; ἔρομαι , ὁ δέ αὔριον φημί , καί ἅμα φοιτάω παρά πᾶς ὁ βασιλεύς φίλος τε καί συγγενής , πάρειμι κελεύω αἰτέω καί τιμάω ὁ ἀνήρ . φημί δέ ὁ Δάμις συνίημι μέν , ὅτι μηδείς αἰτέω , ὁ τε τρόπος αὐτός καθοράω καί οἶδα εὔχομαι ὁ θεός εὐχή τοιοῦτος . ὦ θεός , δίδωμι ἐγώ μικρός ἔχω καί δέω μηδείς . ἐφίστημι μέντοι ὁράω καί ἐνθυμέομαι ὅμοιος οἴομαι ὡς αἰτέω μέν , βασανίζω δέ , ὅς τις μέλλω αἰτέω . ὁ δέ ἑσπέρα ἤδη ὦ Δάμις , φημί θεωρέω πρός ἐμαυτοῦ , ἐκ ὅστις ποτέ ὁ βάρβαρος ὁ εὐνοῦχος σώφρων ἡγέομαι καί εἰς ὁ γυναικωνῖτις εἰσάγω . ἀλλά οὗτος , φημί ὦ Ἀπολλώνιος , καί παῖς δῆλος · ἐπειδή γάρ ὁ τομή ὁ ἀφροδισιάζω ἀφαιρέω σφεῖς , ἀνίημι σφεῖς ὁ γυναικωνῖτις , ἐάν συγκαθεύδω ὁ γυνή βούλομαι . ὁ δέ ἐράω λέγω ἤ ὁ συγγίγνομαι γυνή ἐκτέμνω αὐτός οἴομαι ; ἄμφω , φημί εἰ γάρ σβέννυμι ὁ μόριον ὑπό ὅς διοιστρέω ὁ σῶμα , οὐδέ ἄν ὁ ἐράω ἐπέρχομαι οὐδείς . ὁ δέ βραχύς ἐπέχω αὔριον , φημί ὦ Δάμις , μανθάνω ἄν , ὅτι καί εὐνοῦχος ἐράω καί ὁ ἐπιθυμητικός , ὅς εἰσάγω διά ὁ ὀφθαλμός , οὐ ἀπομαραίνομαι σφεῖς , ἀλλά ἐμμένω θερμός τε καί ζώπυρος , δέω γάρ τις περιπίπτω , ὅς ὁ σός ἐλέγχω λόγος . εἰ δέ καί τέχνη τις εἰμί ἀνθρώπειος τύραννος τε καί δυνατός ὁ τοιοῦτος ἐξωθέω ὁ γνώμη , οὐ ἄν ἐγώ δοκέω ὁ εὐνοῦχος ποτέ εἰς ὁ ὁ σωφρονέω ἦθος προσγράφω καταναγκάζω ὁ σωφροσύνη καί βίαιος τέχνη εἰς ὁ μή ἐράω ἄγω . σωφροσύνη γάρ ὁ ὀρέγω τε καί ὁρμάω μή ἡσσάομαι ἀφροδίσιος , ἀλλά ἀπέχω καί κρατύς φαίνω ὁ λύσσα οὗτος .