flavius-philostratus.vita-apollonii 2.40
ἐπεὶ δὲ τὰ τῆς δίκης ὧδε ἔσχε , προσελθὼν ὁ Ἀπολλώνιος τῷ Ἰνδῷ τήμερον εἶπεν ἡ τρίτη τῶν ἡμερῶν , ἐν αἷς ἐποιοῦ με , ὦ βασιλεῦ , ξένον , τῆς δʼ ἐπιούσης ἕω χρὴ ἐξελαύνειν ἑπόμενον τῷ νόμῳ . ἀλλʼ οὐδὲ ὁ νόμος εἶπεν ἤδη διαλέγεταί σοι , καὶ γὰρ τῇ αὔριον μένειν ἔξεστιν , ἐπειδὴ μετὰ μεσημβρίαν ἀφίκου . χαίρω ἔφη τῷ ξενίῳ , καὶ γάρ μοι δοκεῖς καὶ σοφίζεσθαι τὸν νόμον διʼ ἐμέ . εἰ γὰρ καὶ λῦσαι αὐτὸν ἠδυνάμην εἶπε τό γε ὑπὲρ σοῦ . ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι εἰπέ , Ἀπολλώνιε , αἱ κάμηλοι , ἐφʼ ὧν ὀχεῖσθαί σέ φασιν , οὐκ ἐκ Βαβυλῶνος ἄγουσιν ὑμᾶς ; ἐκεῖθεν ἔφη δόντος γε αὐτὰς Οὐαρδάνου . ἔτʼ οὖν ὑμᾶς ἀπάγειν δυνήσονται , τοσαῦτα ἤδη στάδια ἐκ Βαβυλῶνος ἥκουσαι ; ἐσιώπησε μὲν ὁ Ἀπολλώνιος , ὁ δὲ Δάμις οὔπω συνίησιν , ἔφη ὦ βασιλεῦ , τῆς ἀποδημίας ὁ ἀνὴρ οὗτος , οὐδὲ τῶν ἐθνῶν , ἐν οἷς λοιπόν ἐσμεν , ἀλλʼ ὡς πανταχοῦ σέ τε καὶ Οὐαρδάνην ἕξων παιδιὰν ἡγεῖται τὸ ἐς Ἰνδοὺς παρελθεῖν . τό τοι τῶν καμήλων οὐ διομολογεῖται πρὸς σέ , ὃν ἔχει τρόπον · διάκεινται γὰρ οὕτω κακῶς , ὡς αὐταὶ μᾶλλον ὑφʼ ἡμῶν φέρεσθαι , καὶ δεῖ ἑτέρων . ἂν γὰρ ὀκλάσωσιν ἐν ἐρήμῳ που τῆς Ἰνδικῆς , ἡμεῖς μὲν ἔφη καθεδούμεθα τοὺς γῦπάς τε καὶ τοὺς λύκους ἀποσοβοῦντες τῶν καμήλων , ἡμῶν δὲ οὐδεὶς ἀποσοβήσει , προσαπολούμεθα γάρ . ὑπολαβὼν οὖν ὁ βασιλεὺς ἐγὼ ἔφη τοῦτο ἰάσομαι , ὑμῖν τε γὰρ ἑτέρας δώσω — τεττάρων , οἶμαι , δεῖσθε — καὶ ὁ σατράπης δὲ ὁ ἐπὶ τοῦ Ἰνδοῦ πέμψει ἐς Βαβυλῶνα ἑτέρας τέτταρας . ἔστι δέ μοι ἀγέλη καμήλων ἐπὶ τῷ Ἰνδῷ , λευκαὶ πᾶσαι . ἡγεμόνα δὲ εἶπεν ὁ Δάμις οὐκ ἄν , ὦ βασιλεῦ , δοίης ; καὶ κάμηλόν γε ἔφη τῷ ἡγεμόνι δώσω καὶ ἐφόδια , ἐπιστελῶ δὲ καὶ Ἰάρχᾳ τῷ πρεσβυτάτῳ τῶν σοφῶν , ἵνʼ Ἀπολλώνιον μὲν ὡς μηδὲν κακίω ἑαυτοῦ δέξηται , ὑμᾶς δὲ ὡς φιλοσόφους τε καὶ ὀπαδοὺς ἀνδρὸς θείου . καὶ χρυσίον δὲ ἐδίδου ὁ Ἰνδὸς καὶ ψήφους καὶ ὀθόνας καὶ μυρία τοιαῦτα · ὁ δὲ Ἀπολλώνιος χρυσίον μὲν ἔφη ἱκανὸν ἑαυτῷ εἶναι δόντος γε Οὐαρδάνου τῷ ἡγεμόνι ἀφανῶς αὐτό , τὰς δὲ ὀθόνας λαμβάνειν , ἐπειδὴ ἐοίκασι τρίβωνι τῶν ἀρχαίων τε καὶ πάνυ Ἀττικῶν . μίαν δέ τινα τῶν ψήφων ἀνελόμενος ὦ βελτίστη εἶπεν ὡς ἐς καιρόν σε καὶ οὐκ ἀθεεὶ εὕρηκα ἰσχύν , οἶμαί , τινα ἐν αὐτῇ καθεωρακὼς ἀπόρρητόν τε καὶ θείαν . οἱ δὲ ἀμφὶ τὸν Δάμιν χρυσίον μὲν οὐδʼ αὐτοὶ προσίεντο , τῶν ψήφων δὲ ἱκανῶς ἐδράττοντο , ὡς θεοῖς ἀναθήσοντες , ὅτε ἐπανέλθοιεν ἐς τὰ ἑαυτῶν ἤθη .
Lemmas: ἐπεί δέ ὁ ὁ δίκη ὧδε ἔχω , προσέρχομαι ὁ Ἀπολλώνιος ὁ Ἰνδός σήμερον λέγω ὁ τρίτος ὁ ἡμέρα , ἐν ὅς ποιέω ἐγώ , ὦ βασιλεύς , ξένος , ὁ δέ ἐπέρχομαι ἠώς χρή ἐξελαύνω ἕπομαι ὁ νόμος . ἀλλά οὐδέ ὁ νόμος λέγω ἤδη διαλέγω σύ , καί γάρ ὁ αὔριον μένω ἔξεστι , ἐπειδή μετά μεσημβρία ἀφικνέομαι . χαίρω φημί ὁ ξένιος , καί γάρ ἐγώ δοκέω καί σοφίζω ὁ νόμος διά ἐγώ . εἰ γάρ καί λύω αὐτός δύναμαι λέγω ὁ γε ὑπέρ σύ . ἀλλά ἐκεῖνος ἐγώ λέγω , Ἀπολλώνιος , ὁ κάμηλος , ἐπί ὅς ὀχέω σύ φημί , οὐ ἐκ Βαβυλών ἄγω σύ ; ἐκεῖθεν φημί δίδωμι γε αὐτός Οὐαρδάνης . ἔτι οὖν σύ ἀπάγω δύναμαι , τοσοῦτος ἤδη στάδιον ἐκ Βαβυλών ἥκω ; σιωπάω μέν ὁ Ἀπολλώνιος , ὁ δέ Δάμις οὔπω συνίημι , φημί ὦ βασιλεύς , ὁ ἀποδημία ὁ ἀνήρ οὗτος , οὐδέ ὁ ἔθνος , ἐν ὅς λοιπός εἰμί , ἀλλά ὡς πανταχοῦ σύ τε καί Οὐαρδάνης ἔχω παιδιά ἡγέομαι ὁ εἰς Ἰνδός παρέρχομαι . ὁ τοι ὁ κάμηλος οὐ διομολογέω πρός σύ , ὅς ἔχω τρόπος · διάκειμαι γάρ οὕτως κακός , ὡς αὐτός μάλα ὑπό ἐγώ φέρω , καί δέω ἕτερος . ἐάν γάρ ὀκλάζω ἐν ἐρῆμος που ὁ Ἰνδικός , ἐγώ μέν φημί καθέζομαι ὁ γύψ τε καί ὁ λύκος ἀποσοβέω ὁ κάμηλος , ἐγώ δέ οὐδείς ἀποσοβέω , προσαπολόω γάρ . ὑπολαμβάνω οὖν ὁ βασιλεύς ἐγώ φημί οὗτος ἰάομαι , σύ τε γάρ ἕτερος δίδωμι — τέσσαρες , οἴομαι , δέω — καί ὁ σατράπης δέ ὁ ἐπί ὁ Ἰνδός πέμπω εἰς Βαβυλών ἕτερος τέσσαρες . εἰμί δέ ἐγώ ἀγέλη κάμηλος ἐπί ὁ Ἰνδός , λευκός πᾶς . ἡγεμών δέ λέγω ὁ Δάμις οὐ ἄν , ὦ βασιλεύς , δίδωμι ; καί κάμηλος γε φημί ὁ ἡγεμών δίδωμι καί ἐφόδια , ἐπιστέλλω δέ καί Ἰάρχας ὁ πρέσβυς ὁ σοφός , ἵνα Ἀπολλώνιον μέν ὡς μηδείς κακός ἑαυτοῦ δέχομαι , σύ δέ ὡς φιλόσοφος τε καί ὀπηδός ἀνήρ θεῖος . καί χρυσίον δέ δίδωμι ὁ Ἰνδός καί ψῆφος καί ὀθόνη καί μυρίος τοιοῦτος · ὁ δέ Ἀπολλώνιος χρυσίον μέν φημί ἱκανός ἑαυτοῦ εἰμί δίδωμι γε Οὐαρδάνης ὁ ἡγεμών ἀφανής αὐτός , ὁ δέ ὀθόνη λαμβάνω , ἐπειδή ἔοικα τρίβων ὁ ἀρχαῖος τε καί πάνυ Ἀττικός . εἷς δέ τις ὁ ψῆφος ἀναιρέω ὦ ἀγαθός λέγω ὡς εἰς καιρός σύ καί οὐ ἀθεεί εὑρίσκω ἰσχύς , οἴομαι , τις ἐν αὐτός καθοράω ἀπόρρητος τε καί θεῖος . ὁ δέ ἀμφί ὁ Δάμις χρυσίον μέν οὐδέ αὐτός προσίημι , ὁ ψῆφος δέ ἱκανός δράσσομαι , ὡς θεός ἀναθέω , ὅτε ἐπανέρχομαι εἰς ὁ ἑαυτοῦ ἦθος .