flavius-philostratus.vita-apollonii 2.5
κορυφὴν δʼ ὑπερβάλλοντες τοῦ ὄρους καὶ βαδίζοντες αὐτὴν , ἐπειδὴ ἀποτόμως εἶχεν , ἤρετο οὑτωσὶ τὸν Δάμιν · εἰπέ μοι , ἔφη ποῦ χθὲς ἦμεν ; ὁ δὲ ἐν τῷ πεδίῳ ἔφη . τήμερον δέ , ὦ Δάμι , ποῦ ; ἐν τῷ Καυκάσῳ , εἶπεν εἰ μὴ ἐμαυτοῦ ἐκλέλησμαι . πότε οὖν κάτω μᾶλλον ἦσθα ; πάλιν ἤρετο , ὁ δὲ τουτὶ μὲν ἔφη οὐδὲ ἐπερωτᾶν ἄξιον · χθὲς μὲν γὰρ διὰ κοίλης τῆς γῆς ἐπορευόμεθα , τήμερον δὲ πρὸς τῷ οὐρανῷ ἐσμέν . οἴει οὖν , ἔφη ὦ Δάμι , τὴν μὲν χθὲς ὁδοιπορίαν κάτω εἶναι , τὴν δὲ τήμερον ἄνω ; νὴ Δίʼ , εἶπεν εἰ μὴ μαίνομαί γε . τί οὖν ἡγῇ ἔφη παραλλάττειν τὰς ὁδοὺς ἀλλήλων ἢ τί τήμερον πλέον εἶναί σοι τοῦ χθές ; ὅτι χθὲς ἔφη ἐβάδιζον οὗπερ πολλοί , σήμερον δέ , οὗπερ ὀλίγοι . τί γάρ , ἔφη ὦ Δάμι , οὐ καὶ τὰς ἐν ἄστει λεωφόρους ἐκτρεπομένῳ βαδίζειν ἐστὶν ἐν ὀλίγοις τῶν ἀνθρώπων ; οὐ τοῦτο ἔφη εἶπον , ἀλλʼ ὅτι χθὲς μὲν διὰ κωμῶν ἐκομιζόμεθα καὶ ἀνθρώπων , σήμερον δὲ ἀστιβές τι ἀναβαίνομεν χωρίον καὶ θεῖον , ἀκούεις γὰρ τοῦ ἡγεμόνος , ὅτι οἱ βάρβαροι θεῶν αὐτὸ ποιοῦνται οἶκον καὶ ἅμα ἀνέβλεπεν ἐς τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους . ὁ δὲ ἐμβιβάζων αὐτὸν ἐς ὃ ἐξ ἀρχῆς ἠρώτα ἔχεις οὖν εἰπεῖν , ὦ Δάμι , ὅ τι ξυνῆκας τοῦ θείου βαδίζων ἀγχοῦ τοῦ οὐρανοῦ ; οὐδὲν ἔφη . καὶ μὴν ἐχρῆν γε εἶπεν ἐπὶ μηχανῆς τηλικαύτης καὶ θείας οὕτως ἑστηκότα περί τε τοῦ οὐρανοῦ σαφεστέρας ἤδη ἐκφέρειν δόξας περί τε τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης , ὧν γε καὶ ῥάβδῳ ἴσως ἡγῇ ψαύσειν προσεστηκὼς τῷ οὐρανῷ τούτῳ . ἃ χθὲς ἔφη περὶ τοῦ θείου ἐγίγνωσκον , γιγνώσκω καὶ τήμερον καὶ οὔπω μοι ἑτέρα προσέπεσε περὶ αὐτοῦ δόξα . οὐκοῦν , ἔφη ὦ Δάμι , κάτω τυγχάνεις ὢν ἔτι καὶ οὐδὲν παρὰ τοῦ ὕψους εἴληφας ἀπέχεις τε τοῦ οὐρανοῦ ὁπόσον χθές · καὶ εἰκότως σε ἠρόμην , ἃ ἐν ἀρχῇ · σὺ γὰρ ᾤου γελοίως ἐρωτᾶσθαι . καὶ μὴν ἔφη καταβήσεσθαί γε σοφώτερος ᾤμην ἀκούων , Ἀπολλώνιε , τὸν μὲν Κλαζομένιον Ἀναξαγόραν ἀπὸ τοῦ κατὰ Ἰωνίαν Μίμαντος ἐπεσκέφθαι τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ , Θαλῆν τε τὸν Μιλήσιον ἀπὸ τῆς προσοίκου Μυκάλης , λέγονται δὲ καὶ τῷ Παγγαίῳ ἔνιοι φροντιστηρίῳ χρήσασθαι καὶ ἕτεροι τῷ Ἄθῳ . ἐγὼ δὲ μέγιστον τούτων ἀνελθὼν ὕψος οὐδὲν σοφώτερος ἑαυτοῦ καταβήσομαι . οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνοι , ἔφη αἱ γὰρ τοιαίδε περιωπαὶ γλαυκότερον μὲν τὸν οὐρανὸν ἀποφαίνουσι καὶ μείζους τοὺς ἀστέρας καὶ τὸν ἥλιον ἀνίσχοντα ἐκ νυκτός , ἃ καὶ ποιμέσιν ἤδη καὶ αἰπόλοις ἐστὶ δῆλα , ὅπη δὲ τὸ θεῖον ἐπιμελεῖται τοῦ ἀνθρωπείου γένους καὶ ὅπη χαίρει ὑπʼ αὐτοῦ θεραπευόμενον , ὅ τί τε ἀρετὴ καὶ ὅ τι δικαιοσύνη τε καὶ σωφροσύνη , οὔτε Ἄθως ἐκδείξει τοῖς ἀνελθοῦσιν οὔτε ὁ θαυμαζόμενος ὑπὸ τῶν ποιητῶν Ὄλυμπος , εἰ μὴ διορῴη αὐτὰ ἡ ψυχή , ἥν , εἰ καθαρὰ καὶ ἀκήρατος αὐτῶν ἅπτοιτο , πολλῷ μεῖζον ἔγωγʼ ἂν φαίην ᾅττειν τουτουὶ τοῦ Καυκάσου .
Lemmas: κορυφή δέ ὑπερβάλλω ὁ ὄρος καί βαδίζω αὐτός , ἐπειδή ἀπότομος ἔχω , ἔρομαι οὕτως ὁ Δάμις · λέγω ἐγώ , φημί ποῦ χθές εἰμί ; ὁ δέ ἐν ὁ πεδίον φημί . σήμερον δέ , ὦ Δάμις , ποῦ ; ἐν ὁ Καύκασος , λέγω εἰ μή ἐμαυτοῦ ἐκλανθάνω . πότε οὖν κάτω μάλα εἰμί ; πάλιν ἔρομαι , ὁ δέ οὗτος μέν φημί οὐδέ ἐπερωτάω ἄξιος · χθές μέν γάρ διά κοῖλος ὁ γῆ πορεύω , σήμερον δέ πρός ὁ οὐρανός εἰμί . οἴομαι οὖν , φημί ὦ Δάμις , ὁ μέν χθές ὁδοιπορία κάτω εἰμί , ὁ δέ σήμερον ἄνω ; νή Ζεύς , λέγω εἰ μή μαίνομαι γε . τίς οὖν ἡγέομαι φημί παραλλάσσω ὁ ὁδός ἀλλήλων ἤ τίς σήμερον πολύς εἰμί σύ ὁ χθές ; ὅτι χθές φημί βαδίζω οὗπερ πολύς , σήμερον δέ , οὗπερ ὀλίγος . τίς γάρ , φημί ὦ Δάμις , οὐ καί ὁ ἐν ἄστυ λαοφόρος ἐκτρέπω βαδίζω εἰμί ἐν ὀλίγος ὁ ἄνθρωπος ; οὐ οὗτος φημί λέγω , ἀλλά ὅτι χθές μέν διά κώμη κομίζω καί ἄνθρωπος , σήμερον δέ ἀστιβής τις ἀναβαίνω χωρίον καί θεῖος , ἀκούω γάρ ὁ ἡγεμών , ὅτι ὁ βάρβαρος θεός αὐτός ποιέω οἶκος καί ἅμα ἀναβλέπω εἰς ὁ κορυφή ὁ ὄρος . ὁ δέ ἐμβιβάζω αὐτός εἰς ὅς ἐκ ἀρχή ἐρωτάω ἔχω οὖν λέγω , ὦ Δάμις , ὅς τις συνίημι ὁ θεῖος βαδίζω ἀγχοῦ ὁ οὐρανός ; οὐδείς φημί . καί μήν χρή γε λέγω ἐπί μηχανή τηλικοῦτος καί θεῖος οὕτως ἵστημι περί τε ὁ οὐρανός σαφής ἤδη ἐκφέρω δόξα περί τε ὁ ἥλιος καί ὁ σελήνη , ὅς γε καί ῥάβδος ἴσως ἡγέομαι ψαύω προσίστημι ὁ οὐρανός οὗτος . ὅς χθές φημί περί ὁ θεῖος γιγνώσκω , γιγνώσκω καί σήμερον καί οὔπω ἐγώ ἕτερος προσπίπτω περί αὐτός δόξα . οὐκοῦν , φημί ὦ Δάμις , κάτω τυγχάνω εἰμί ἔτι καί οὐδείς παρά ὁ ὕψος λαμβάνω ἀπέχω τε ὁ οὐρανός ὁπόσος χθές · καί ἔοικα σύ ἔρομαι , ὅς ἐν ἀρχή · σύ γάρ οἴομαι γέλοιος ἐρωτάω . καί μήν φημί καταβάω γε σοφός οἴομαι ἀκούω , Ἀπολλώνιος , ὁ μέν Κλαζομένιος Ἀναξαγόρας ἀπό ὁ κατά Ἰωνία Μίμας ἐπισκοπέω ὁ ἐν ὁ οὐρανός , Θαλῆς τε ὁ Μιλήσιος ἀπό ὁ πρόσοικος Μυκάλη , λέγω δέ καί ὁ Πάγγαιον ἔνιοι φροντιστήριον χράω καί ἕτερος ὁ Ἄθως . ἐγώ δέ μέγας οὗτος ἀνέρχομαι ὕψος οὐδείς σοφός ἑαυτοῦ καταβαίνω . οὐδέ γάρ ἐκεῖνος , φημί ὁ γάρ τοιόσδε περιωπή γλαυκός μέν ὁ οὐρανός ἀποφαίνω καί μέγας ὁ ἀστήρ καί ὁ ἥλιος ἀνίσχω ἐκ νύξ , ὅς καί ποιμήν ἤδη καί αἴπολος εἰμί δῆλος , ὅπῃ δέ ὁ θεῖος ἐπιμελέομαι ὁ ἀνθρώπειος γένος καί ὅπῃ χαίρω ὑπό αὐτός θεραπεύω , ὅς τις τε ἀρετή καί ὅς τις δικαιοσύνη τε καί σωφροσύνη , οὔτε Ἄθως ἐκδείκνυμι ὁ ἀνέρχομαι οὔτε ὁ θαυμάζω ὑπό ὁ ποιητής Ὄλυμπος , εἰ μή διοράω αὐτός ὁ ψυχή , ὅς , εἰ καθαρός καί ἀκήρατος αὐτός ἅπτω , πολύς μέγας ἐγώ ἄν φημί ἀίσσω οὗτος ὁ Καύκασος .