flavius-philostratus.vita-apollonii 6.39
ἄξιον δὲ καὶ τούτου ἐπιμνησθῆναι · ἔθυέ τις ὑπὲρ θησαυροῦ τῇ Γῇ καὶ οὐδὲ τῷ Ἀπολλωνίῳ προσεύχεσθαι ὑπὲρ τούτου ὤκνει , ὁ δὲ ἐνθυμηθείς , οἵων ἐρᾷ , δεινόν γε , ἔφη χρηματιστὴν ὁρῶ . κακοδαίμονα μὲν οὖν , εἶπεν ᾧγέ ἐστιν οὐδὲν πλὴν ὀλίγων , ἃ μὴ ἀπόχρη βόσκειν τὸν οἶκον . ἔοικας ἔφη πολλοὺς τρέφειν καὶ ἀργοὺς οἰκέτας , οὐδὲ γὰρ αὐτός γε τῶν ἀσόφων φαίνῃ . ὁ δὲ ἠρέμα ἐπιδακρύσας θυγάτριά μοι εἶπεν ἐστὶ τέτταρα καὶ φερνῶν δεῖ τεττάρων , ἐμοὶ δέ εἰσι δισμύριαί που δραχμαὶ νῦν , ἐπειδὰν δὲ ταῖς θυγατράσι κατανεμηθῶσιν , ἐκεῖναί τε σμικρὰ εἰληφέναι δόξουσιν ἐγώ τε ἀπολοῦμαι ἔχων οὐδέν . παθὼν οὖν τι πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀπολλώνιος ἐπιμελησόμεθά σου ἔφη κἀγὼ καὶ ἡ Γῆ , φασὶ γάρ σε θύειν αὐτῇ . καὶ εἰπὼν ταῦτα προῄει τὰ προάστεια , ὥσπερ οἱ τοὺς καρποὺς ὠνούμενοι , ἰδὼν δέ τι χωρίον ἐλᾳῶν πλῆρες καὶ ἡσθεὶς τοῖς δένδρεσιν , ὡς εὐφυᾶ τε ἦν καὶ μεγάλα καὶ τινος κηπίου ἐν αὐτῷ ὄντος , ἐν ᾧ σμήνη τε καὶ ἄνθη ἑωρᾶτο , παρῆλθεν ἐς τὸ κηπίον ὥς τι ἐπισκεψόμενος μεῖζον καὶ προσευξάμενος τῇ Πανδώρᾳ ἐχώρει ἐς τὸ ἄστυ . βαδίσας δὲ παρὰ τὸν τοῦ ἀγροῦ δεσπότην , ᾧ πλοῦτος ἐκ τῶν παρανομωτάτων πεπόριστο τὰς Φοινίκων οὐσίας ἐνδεικνύντι χωρίον ἔφη τὸ δεῖνα πόσου ἐπρίω καὶ τί πεπόνηταί σοι ἐς αὐτό ; τοῦ δὲ πέρυσι μὲν ἐωνῆσθαι τὸν ἀγρόν , πεντακισχιλίων δὲ καὶ μυρίων φήσαντος , οὔπω δʼ ἐκπεπονηκέναι τι , πείθει τὸν ἄνθρωπον ἀποδόσθαι οἱ δισμυρίων αὐτὸν εὕρημα ποιησάμενον τὰς πεντακισχιλίας . ὁ μὲν δὴ τοῦ θησαυροῦ ἐρῶν οὔπω ξυνίει τοῦ δώρου , ἀλλʼ οὐδʼ ᾤετο ἴσα ἔχειν , τοσούτῳ δὲ ἐλάττω , ὅσῳ τὰς μὲν δισμυρίας ἐν ταῖν χεροῖν οὔσας ἐφʼ ἑαυτῷ εἶναι ἄν , τὸν δʼ ἀντʼ αὐτῶν ἀγρὸν ἐπὶ πάχναις κείσεσθαι καὶ χαλάζαις καὶ τοῖς ἄλλοις , ἃ τοὺς καρποὺς φθείρει · ἐπεὶ δὲ ἀμφορέα μὲν τρισχιλίων δαρεικῶν αὐτίκα εὗρε περὶ αὐτὸ μάλιστα τὸ ἐν τῷ κηπίῳ σμῆνος , εὐφόρου δὲ τοῦ τῆς ἐλαίας καρποῦ ἔτυχεν οὐκ εὐφορούσης τότε τῆς ἄλλης γῆς , ὕμνοι αὐτῷ ἐς τὸν ἄνδρα ᾔδοντο καὶ μνηστήρων θεραπευόντων αὐτὸν πλέα ἦν πάντα .
Lemmas: ἄξιος δέ καί οὗτος ἐπιμιμνῄσκομαι · θύω τις ὑπέρ θησαυρός ὁ Γῆ καί οὐδέ ὁ Ἀπολλώνιον προσεύχομαι ὑπέρ οὗτος ὀκνέω , ὁ δέ ἐνθυμέομαι , οἷος ἐράω , δεινός γε , φημί χρηματιστής ὁράω . κακοδαίμων μέν οὖν , λέγω ὅσγε εἰμί οὐδείς πλήν ὀλίγος , ὅς μή ἀποχράω βόσκω ὁ οἶκος . ἔοικα φημί πολύς τρέφω καί ἀργός οἰκέτης , οὐδέ γάρ αὐτός γε ὁ ἄσοφος φαίνω . ὁ δέ ἠρέμα ἐπιδακρύω θυγάτριον ἐγώ λέγω εἰμί τέσσαρες καί φερνή δέω τέσσαρες , ἐγώ δέ εἰμί δισμύριοι που δραχμή νῦν , ἐπειδάν δέ ὁ θυγάτηρ κατανέμω , ἐκεῖνος τε μικρός λαμβάνω δοκέω ἐγώ τε ἀπόλλυμι ἔχω οὐδείς . πάσχω οὖν τις πρός αὐτός ὁ Ἀπολλώνιος ἐπιμελέομαι σύ φημί ἐγώ καί ὁ Γῆ , φημί γάρ σύ θύω αὐτός . καί λέγω οὗτος προέρχομαι ὁ προάστειον , ὥσπερ ὁ ὁ καρπός ὠνέομαι , ὁράω δέ τις χωρίον ἐλαία πλήρης καί ἥδομαι ὁ δένδρον , ὡς εὐφυής τε εἰμί καί μέγας καί τις κηπίον ἐν αὐτός εἰμί , ἐν ὅς σμῆνος τε καί ἄνθος ὁράω , παρέρχομαι εἰς ὁ κηπίον ὡς τις ἐπισκοπέω μέγας καί προσεύχομαι ὁ Πανδώρη χωρέω εἰς ὁ ἄστυ . βαδίζω δέ παρά ὁ ὁ ἀγρός δεσπότης , ὅς πλοῦτος ἐκ ὁ παράνομος πορίζω ὁ Φοῖνιξ οὐσία ἐνδείκνυμι χωρίον φημί ὁ δεῖνα πόσος πρίαμαι καί τίς πονέω σύ εἰς αὐτός ; ὁ δέ πέρυσι μέν ὠνέομαι ὁ ἀγρός , πεντακισχίλιοι δέ καί μυρίος φημί , οὔπω δέ ἐκπονέω τις , πείθω ὁ ἄνθρωπος ἀποδίδωμι ἕ δισμύριοι αὐτός εὕρημα ποιέω ὁ πεντακισχίλιοι . ὁ μέν δή ὁ θησαυρός ἐράω οὔπω συνίημι ὁ δῶρον , ἀλλά οὐδέ οἴομαι ἴσος ἔχω , τοσοῦτος δέ ἐλαχύς , ὅσος ὁ μέν δισμύριοι ἐν ὁ χείρ εἰμί ἐπί ἑαυτοῦ εἰμί ἄν , ὁ δέ ἀντί αὐτός ἀγρός ἐπί πάχνη κεῖμαι καί χάλαζα καί ὁ ἄλλος , ὅς ὁ καρπός φθείρω · ἐπεί δέ ἀμφορεύς μέν τρισχίλιοι δαρεικός αὐτίκα εὑρίσκω περί αὐτός μάλα ὁ ἐν ὁ κηπίον σμῆνος , εὔφορος δέ ὁ ὁ ἐλαία καρπός τυγχάνω οὐ εὐφορέω τότε ὁ ἄλλος γῆ , ὕμνος αὐτός εἰς ὁ ἀνήρ ἀείδω καί μνηστήρ θεραπεύω αὐτός πλέως εἰμί πᾶς .