flavius-philostratus.vita-apollonii 3.38
μεταξὺ δὲ τῶν λόγων τούτων ἐφίσταται τοῖς σοφοῖς ὁ ἄγγελος Ἰνδοὺς ἄγων σωτηρίας δεομένους . καὶ παρῆγε γύναιον ἱκετεῦον ὑπὲρ παιδός , ὃν ἔφασκε μὲν ἑκκαίδεκα ἔτη γεγονέναι , δαιμονᾶν δὲ δύο ἔτη , τὸ δὲ ἦθος τοῦ δαίμονος εἴρωνα εἶναι καὶ ψεύστην . ἐρομένου δέ τινος τῶν σοφῶν , ὁπόθεν λέγοι ταῦτα , τοῦ παιδὸς τούτου ἔφη τὴν ὄψιν εὐπρεπεστέρου ὄντος ὁ δαίμων ἐρᾷ καὶ οὐ ξυγχωρεῖ αὐτῷ νοῦν ἔχειν , οὐδὲ ἐς διδασκάλου βαδίσαι ἐᾷ ἢ τοξότου , οὐδὲ οἴκοι εἶναι , ἀλλʼ ἐς τὰ ἔρημα τῶν χωρίων ἐκτρέπει , καὶ οὐδὲ τὴν φωνὴν ὁ παῖς τὴν ἑαυτοῦ ἔχει , ἀλλὰ βαρὺ φθέγγεται καὶ κοῖλον , ὥσπερ οἱ ἄνδρες , βλέπει δὲ ἑτέροις ὀφθαλμοῖς μᾶλλον ἢ τοῖς ἑαυτοῦ . κἀγὼ μὲν ἐπὶ τούτοις κλάω τε καὶ ἐμαυτὴν δρύπτω καὶ νουθετῶ τὸν υἱόν , ὁπόσα εἰκός , ὁ δὲ οὐκ οἶδέ με . διανοουμένης δέ μου τὴν ἐνταῦθα ὁδόν , τουτὶ δὲ πέρυσι διενοήθην , ἐξηγόρευσεν ὁ δαίμων ἑαυτὸν ὑποκριτῇ χρώμενος τῷ παιδί , καὶ δῆτα ἔλεγεν εἶναι μὲν εἴδωλον ἀνδρός , ὃς πολέμῳ ποτὲ ἀπέθανεν , ἀποθανεῖν δὲ ἐρῶν τῆς ἑαυτοῦ γυναικός , ἐπεὶ δὲ ἡ γυνὴ περὶ τὴν εὐνὴν ὕβρισε τριταίου κειμένου γαμηθεῖσα ἑτέρῳ , μισῆσαι μὲν ἐκ τούτου τὸ γυναικῶν ἐρᾶν , μεταρρυῆναι δὲ ἐς τὸν παῖδα τοῦτον . ὑπισχνεῖτο δέ , εἰ μὴ διαβάλλοιμι αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς , δώσειν τῷ παιδὶ πολλὰ ἐσθλὰ καὶ ἀγαθά . ἐγὼ μὲν δὴ ἔπαθόν τι πρὸς ταῦτα , ὁ δὲ διάγει με πολὺν ἤδη χρόνον καὶ τὸν ἐμὸν οἶκον ἔχει μόνος οὐδὲν μέτριον οὐδὲ ἀληθὲς φρονῶν . ἤρετο οὖν ὁ σοφὸς πάλιν , εἰ πλησίον εἴη ὁ παῖς , ἡ δὲ οὐκ ἔφη , πολλὰ μὲν γὰρ ὑπὲρ τοῦ ἀφικέσθαι αὐτὸν πρᾶξαι ὁ δʼ ἀπειλεῖ κρημνοὺς καὶ βάραθρα καὶ ἀποκτενεῖν μοι τὸν υἱόν , εἰ δικαζοίμην αὐτῷ δεῦρο . θάρσει , ἔφη ὁ σοφός οὐ γὰρ ἀποκτενεῖ αὐτὸν ἀναγνοὺς ταῦτα καί τινα ἐπιστολὴν ἀνασπάσας τοῦ κόλπου ἔδωκε τῇ γυναικί , ἐπέσταλτο δὲ ἄρα ἡ ἐπιστολὴ πρὸς τὸ εἴδωλον ξὺν ἀπειλῇ καὶ ἐκπλήξει .
Lemmas: μεταξύ δέ ὁ λόγος οὗτος ἐφίστημι ὁ σοφός ὁ ἄγγελος Ἰνδός ἄγω σωτηρία δέω . καί παράγω γύναιον ἱκετεύω ὑπέρ παῖς , ὅς φάσκω μέν ἑκκαίδεκα ἔτος γίγνομαι , δαιμονάω δέ δύο ἔτος , ὁ δέ ἦθος ὁ δαίμων εἴρων εἰμί καί ψεύστης . ἔρομαι δέ τις ὁ σοφός , ὁπόθεν λέγω οὗτος , ὁ παῖς οὗτος φημί ὁ ὄψις εὐπρεπής εἰμί ὁ δαίμων ἐράω καί οὐ συγχωρέω αὐτός νόος ἔχω , οὐδέ εἰς διδάσκαλος βαδίζω ἐάω ἤ τοξότης , οὐδέ οἴκοι εἰμί , ἀλλά εἰς ὁ ἐρῆμος ὁ χωρίον ἐκτρέπω , καί οὐδέ ὁ φωνή ὁ παῖς ὁ ἑαυτοῦ ἔχω , ἀλλά βαρύς φθέγγομαι καί κοῖλος , ὥσπερ ὁ ἀνήρ , βλέπω δέ ἕτερος ὀφθαλμός μάλα ἤ ὁ ἑαυτοῦ . ἐγώ μέν ἐπί οὗτος κλαίω τε καί ἐμαυτοῦ δρύπτω καί νουθετέω ὁ υἱός , ὁπόσος ἔοικα , ὁ δέ οὐ οἶδα ἐγώ . διανοέω δέ ἐγώ ὁ ἐνταῦθα ὁδός , οὗτος δέ πέρυσι διανοέομαι , ἐξαγορεύω ὁ δαίμων ἑαυτοῦ ὑποκριτής χράω ὁ παῖς , καί δῆτα λέγω εἰμί μέν εἴδωλον ἀνήρ , ὅς πόλεμος ποτέ ἀποθνῄσκω , ἀποθνῄσκω δέ ἐράω ὁ ἑαυτοῦ γυνή , ἐπεί δέ ὁ γυνή περί ὁ εὐνή ὑβρίζω τριταῖος κεῖμαι γαμέω ἕτερος , μισέω μέν ἐκ οὗτος ὁ γυνή ἐράω , μεταρρέω δέ εἰς ὁ παῖς οὗτος . ὑπισχνέομαι δέ , εἰ μή διαβάλλω αὐτός πρός σύ , δίδωμι ὁ παῖς πολύς ἐσθλός καί ἀγαθός . ἐγώ μέν δή πάσχω τις πρός οὗτος , ὁ δέ διάγω ἐγώ πολύς ἤδη χρόνος καί ὁ ἐμός οἶκος ἔχω μόνος οὐδείς μέτριος οὐδέ ἀληθής φρονέω . ἔρομαι οὖν ὁ σοφός πάλιν , εἰ πλησίον εἰμί ὁ παῖς , ὁ δέ οὐ φημί , πολύς μέν γάρ ὑπέρ ὁ ἀφικνέομαι αὐτός πράσσω ὁ δέ ἀπειλέω κρημνός καί βάραθρον καί ἀποκτείνω ἐγώ ὁ υἱός , εἰ δικάζω αὐτός δεῦρο . θαρσέω , φημί ὁ σοφός οὐ γάρ ἀποκτείνω αὐτός ἀναγιγνώσκω οὗτος καί τις ἐπιστολή ἀνασπάω ὁ κόλπος δίδωμι ὁ γυνή , ἐπιστέλλω δέ ἄρα ὁ ἐπιστολή πρός ὁ εἴδωλον σύν ἀπειλή καί ἔκπληξις .