flavius-philostratus.vita-apollonii 7.11
ἄγει δὲ αὐτοὺς εἰπὼν ταῦτα ἐς τὸ Κικέρωνος τοῦ παλαιοῦ χωρίον , ἔστι δὲ τοῦτο πρὸς τῷ ἄστει . ἱζησάντων δὲ ὑπὸ πλατάνῳ οἱ μὲν τέττιγες ὑποψαλλούσης αὐτοὺς τῆς αὔρας ἐν ᾠδαῖς ἦσαν , ἀναβλέψας δὲ ἐς αὐτοὺς ὁ Δημήτριος ὦ μακάριοι ἔφη καὶ ἀτεχνῶς σοφοί , ὡς ἐδίδαξάν τε ὑμᾶς ᾠδὴν ἄρα Μοῦσαι μήπω ἐς δίκας ἢ διαβολὰς ὑπαχθεῖσαν , γαστρός τε κρείττους ἐποίησαν καὶ ἀνῴκισαν τοῦ ἀνθρωπείου φθόνου ἐς ταυτὶ τὰ δένδρα , ἐφʼ ὧν ὄλβιοι τὴν ἐφʼ ὑμῶν τε καὶ Μουσῶν εὐδαιμονίαν ᾅδετε . ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ξυνίει μέν , οἷ τείνει ταῦτα , διαβαλὼν δʼ αὐτὰ ὡς ἀργότερα τῆς ἐπαγγελίας , εἶτα εἶπε τεττίγων βουληθεὶς διελθεῖν ἔπαινον οὐκ ἐς τὸ φανερὸν διῄεις αὐτόν , ἀλλʼ ἐνταῦθα πτήξας , ὥσπερ δημοσίᾳ κειμένου νόμου μηδένα ἐπαινεῖν τέττιγας ; οὐχ ὑπὲρ ἐπαίνου ἔφη ταῦτα εἶπον , ἀλλʼ ἐνδεικνύμενος , ὅτι τούτοις μὲν ἀνεῖται τὰ αὐτῶν μουσεῖα , ἡμῖν δὲ οὐδὲ γρύξαι συγγνώμη , ἀλλʼ ἔγκλημα ἡ σοφία εὕρηται , καὶ ἡ μὲν Ἀνύτου καὶ Μελήτου γραφὴ Σωκράτης φησὶν ἀδικεῖ διαφθείρων τοὺς νέους καὶ δαιμόνια καινὰ ἐπεσάγων , ἡμᾶς δὲ οὑτωσὶ γράφονται · ἀδικεῖ ὁ δεῖνα σοφὸς ὢν καὶ δίκαιος καὶ ξυνιεὶς μὲν θεῶν , ξυνιεὶς δὲ ἀνθρώπων , νόμων τε πέρι πολλὰ εἰδώς . σὺ δʼ , ὅσῳ περ ἡμῶν σοφώτατος , τοσούτῳ σοφωτέρα κατηγορία ἐπὶ σὲ εὕρηται · βούλεται γάρ σε Δομετιανὸς μετέχειν τῶν ἐγκλημάτων , ἐφʼ οἷς Νερούας τε καὶ οἱ ξὺν αὐτῷ φεύγουσι . φεύγουσι δʼ ἦδʼ ὃς ἐπὶ τῷ ; ἐπὶ τῇ μεγίστῃ γε ἔφη τῶν νῦν αἰτιῶν , ὡς δοκεῖ τῷ διώκοντι · φησὶ γὰρ αὐτοὺς ἐπὶ τὴν ἀρχὴν τὴν αὑτοῦ πηδῶντας ᾑρηκέναι , σὲ δὲ ἐξορμῆσαι τοὺς ἄνδρας ἐς ταῦτα παῖδα , οἶμαι , τεμόντα . μῶν ἔφη ὡς ὑπʼ εὐνούχου ἡ ἀρχὴ καταλυθείη ; οὐ τοῦτο ἔφη συκοφαντούμεθα , φασὶ δʼ , ὡς παῖδα θύσαις ὑπὲρ μαντικῆς , ἣν τὰ νεαρὰ τῶν σπλάγχνων φαίνει , πρόσκειται δὲ τῇ γραφῇ καὶ περὶ ἀμπεχόνης καὶ διαίτης καὶ τὸ ἔστιν ὑφʼ ὧν προσκυνεῖσθαί σε . ταυτὶ γὰρ Τελεσίνου ἤκουον ἀνδρὸς ἐμοί τε καὶ σοὶ ἐπιτηδείου . ἕρμαιον , εἶπεν εἰ Τελεσίνῳ ἐντευξόμεθα , λέγεις γάρ που τὸν φιλόσοφον , ὃς ἐπὶ Νέρωνος ἐν ὑπάτοις ἦρξεν , ἐκεῖνον μὲν οὖν ἔφη λέγω , ξυγγένοιο δʼ ἂν αὐτῷ τίνα τρόπον ; αἱ γὰρ τυραννίδες ὑποπτότεραι πρὸς τοὺς ἐν ἀξίᾳ πάντας , ἢν ἐς κοινὸν ἴωσι λόγον τοῖς ἐν οἵᾳ σὺ νῦν αἰτίᾳ , Τελεσῖνος δὲ καὶ τῷ κηρύγματι ὑπεξῆλθεν , ὃ κεκήρυκται νῦν ἐς φιλοσοφίαν πᾶσαν , ἀσπασάμενος μᾶλλον τὸ φεύγειν ὡς φιλόσοφος ἢ τὸ ὡς ὕπατος μένειν . μὴ κινδυνευέτω εἶπεν ὁ ἀνὴρ ἐμοῦγε ἕνεκα , ἱκανῶς γὰρ ὑπὲρ φιλοσοφίας κινδυνεύει . ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι εἰπέ , Δημήτριε , τί δοκῶ σοι λέγων ἢ τί πράττων εὖ θήσεσθαι τὸν ἐμαυτοῦ φόβον ; μὴ παίζων , ἔφη μηδέ , ἃ δέδιας , φοβεῖσθαι λέγων , εἰ γὰρ φοβερὰ ἡγοῦ ταῦτα , κἂν ᾤχου ἀποδρὰς τὸν ὑπὲρ αὐτῶν λόγον . σὺ δʼ ἂν ἀπέδρας , εἶπεν εἰ περὶ ὧν ἐγὼ ἐκινδύνευες ;
Lemmas: ἄγω δέ αὐτός λέγω οὗτος εἰς ὁ Κικέρων ὁ παλαιός χωρίον , εἰμί δέ οὗτος πρός ὁ ἄστυ . ἵζημι δέ ὑπό πλάτανος ὁ μέν τέττιξ ὑποψάλλω αὐτός ὁ αὔρα ἐν ἀοιδή εἰμί , ἀναβλέπω δέ εἰς αὐτός ὁ Δημήτριος ὦ μακάριος φημί καί ἄτεχνος σοφός , ὡς διδάσκω τε σύ ἀοιδή ἄρα Μοῦσα μήπω εἰς δίκη ἤ διαβολή ὑπάγω , γαστήρ τε κρατύς ποιέω καί ἀνοικίζω ὁ ἀνθρώπειος φθόνος εἰς οὗτος ὁ δένδρον , ἐπί ὅς ὄλβιος ὁ ἐπί σύ τε καί Μοῦσα εὐδαιμονία ἀείδω . ὁ δέ Ἀπολλώνιος συνίημι μέν , οἷ τείνω οὗτος , διαβάλλω δέ αὐτός ὡς ἀργός ὁ ἐπαγγελία , εἶτα λέγω τέττιξ βούλομαι διέρχομαι ἔπαινος οὐ εἰς ὁ φανερός δίειμι αὐτός , ἀλλά ἐνταῦθα πτήσσω , ὥσπερ δημοσίᾳ κεῖμαι νόμος μηδείς ἐπαινέω τέττιξ ; οὐ ὑπέρ ἔπαινος φημί οὗτος λέγω , ἀλλά ἐνδείκνυμι , ὅτι οὗτος μέν ἀνίημι ὁ αὐτός μουσεῖον , ἐγώ δέ οὐδέ γρύζω συγγνώμη , ἀλλά ἔγκλημα ὁ σοφία εὑρίσκω , καί ὁ μέν Ἄνυτος καί Μέλητος γραφή Σωκράτης φημί ἀδικέω διαφθείρω ὁ νέος καί δαιμόνιον καινός ἐπεισάγω , ἐγώ δέ οὕτως γράφω · ἀδικέω ὁ δεῖνα σοφός εἰμί καί δίκαιος καί συνίημι μέν θεός , συνίημι δέ ἄνθρωπος , νόμος τε περί πολύς οἶδα . σύ δέ , ὅσος περ ἐγώ σοφός , τοσοῦτος σοφός κατηγορία ἐπί σύ εὑρίσκω · βούλομαι γάρ σύ Δομετιανός μετέχω ὁ ἔγκλημα , ἐπί ὅς Νερούα τε καί ὁ σύν αὐτός φεύγω . φεύγω δέ ἐσθίω ὅς ἐπί ὁ ; ἐπί ὁ μέγας γε φημί ὁ νῦν αἰτία , ὡς δοκέω ὁ διώκω · φημί γάρ αὐτός ἐπί ὁ ἀρχή ὁ ἑαυτοῦ πηδάω αἱρέω , σύ δέ ἐξορμέω ὁ ἀνήρ εἰς οὗτος παῖς , οἴομαι , τέμνω . μῶν φημί ὡς ὑπό εὐνοῦχος ὁ ἀρχή καταλύω ; οὐ οὗτος φημί συκοφαντέω , φημί δέ , ὡς παῖς θύω ὑπέρ μαντικός , ὅς ὁ νεαρός ὁ σπλάγχνον φαίνω , πρόσκειμαι δέ ὁ γραφή καί περί ἀμπεχόνη καί δίαιτα καί ὁ εἰμί ὑπό ὅς προσκυνέω σύ . οὗτος γάρ Τελεσῖνος ἀκούω ἀνήρ ἐγώ τε καί σύ ἐπιτήδειος . ἕρμαιον , λέγω εἰ Τελεσῖνος ἐντυγχάνω , λέγω γάρ που ὁ φιλόσοφος , ὅς ἐπί Νέρων ἐν ὕπατος ἄρχω , ἐκεῖνος μέν οὖν φημί λέγω , συγγίγνομαι δέ ἄν αὐτός τίς τρόπος ; ὁ γάρ τυραννίς ὕποπτος πρός ὁ ἐν ἀξία πᾶς , ἐάν εἰς κοινός ἔρχομαι λόγος ὁ ἐν οἷος σύ νῦν αἰτία , Τελεσῖνος δέ καί ὁ κήρυγμα ὑπεξέρχομαι , ὅς κηρύσσω νῦν εἰς φιλοσοφία πᾶς , ἀσπάζομαι μάλα ὁ φεύγω ὡς φιλόσοφος ἤ ὁ ὡς ὕπατος μένω . μή κινδυνεύω λέγω ὁ ἀνήρ ἐμουγός ἕνεκα , ἱκανός γάρ ὑπέρ φιλοσοφία κινδυνεύω . ἀλλά ἐκεῖνος ἐγώ λέγω , Δημήτριος , τίς δοκέω σύ λέγω ἤ τίς πράσσω εὖ τίθημι ὁ ἐμαυτοῦ φόβος ; μή παίζω , φημί μηδέ , ὅς δείδω , φοβέω λέγω , εἰ γάρ φοβερός ἡγέομαι οὗτος , ἄν οἴχομαι ἀποδιδράσκω ὁ ὑπέρ αὐτός λόγος . σύ δέ ἄν ἀποδιδράσκω , λέγω εἰ περί ὅς ἐγώ κινδυνεύω ;