flavius-philostratus.vita-apollonii 1.21
Κτησιφῶντα δὲ ὑπερβαλὼν καὶ παριὼν ἐς τὰ Βαβυλῶνος ὅρια φρουρὰ μὲν αὐτόθι ἦν ἐκ βασιλέως , ἣν οὐκ ἂν παρῆλθέ τις μὴ οὐκ ἐρωτηθεὶς ἑαυτόν τε καὶ πόλιν καὶ ἐφʼ ὅ τι ἥκοι . σατράπης δὲ τῇ φρουρᾷ ταύτῃ ἐπετέτακτο , βασιλέως τις , οἶμαι , ὀφθαλμός , ὁ γὰρ Μῆδος ἄρτι ἐς τὸ ἄρχειν ἥκων οὐ ξυνεχώρει ἑαυτῷ ἀδεῶς ζῆν , ἀλλὰ ὄντα τε καὶ οὐκ ὄντα δεδιὼς ἐς φόβους κατεπεπτώκει καὶ πτοίας . ἄγονται τοίνυν παρὰ τὸν σατράπην Ἀπολλώνιός τε καὶ οἱ ἀμφʼ αὐτόν , ὁ δὲ ἔτυχε μὲν σκηνὴν ἐφʼ ἁρμαμάξης πεποιημένος καὶ ἐξελαύνων ποι , ἰδὼν δὲ ἄνδρα αὐχμοῦ πλέων ἀνέκραγέ τε ὥσπερ τὰ δειλὰ τῶν γυναίων καὶ ξυνεκαλύψατο , μόγις τε ἀναβλέψας ἐς αὐτόν , πόθεν ἡμῖν ἐπιπεμφθεὶς ἥκεις ; οἷον δαίμονα ἠρώτα . ὁ δὲ ὑπʼ ἐμαυτοῦ , ἔφη εἴ πη καὶ ἄκοντες ἄνδρες γένοισθε . πάλιν ἤρετο , ὅστις ὢν ἐσφοιτᾷ τὴν βασιλέως χώραν , ὁ δὲ ἐμὴ ἔφη πᾶσα ἡ γῆ καὶ ἀνεῖταί μοι διʼ αὐτῆς πορεύεσθαι . τοῦ δὲ βασανιῶ σε , εἰπόντος εἰ μὴ λέγοις , εἰ γὰρ ταῖς σαυτοῦ χερσίν , εἶπεν ὡς αὐτὸς βασανισθείης , θιγὼν ἀνδρός . ἐκπλαγεὶς δὲ αὐτὸν ὁ εὐνοῦχος , ἐπεὶ μηδὲ ἑρμηνέως ἑώρα δεόμενον , ἀλλʼ ὑπολαμβάνοντα τὴν φωνὴν ἀλύπως τε καὶ εὐκόλως πρὸς θεῶν εἶπε τίς εἶ ; λιπαρῶν ἤδη καὶ μεταβαλὼν τοῦ τόνου . ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἀπολλώνιος ἐπειδὴ μετρίως ἔφη ταῦτα καὶ οὐκ ἀπανθρώπως ἤρου , ἄκουε , ὅς εἰμι · εἰμὶ μὲν ὁ Τυανεὺς Ἀπολλώνιος , ἡ δὲ ὁδὸς παρὰ τὸν Ἰνδῶν βασιλέα καθʼ ἱστορίαν τῶν ἐκεῖ , βουλοίμην δʼ ἂν καὶ τῷ σῷ βασιλεῖ ἐντυχεῖν · φασὶ γὰρ αὐτὸν οἱ ξυγγεγονότες οὐ τῶν φαύλων εἶναι , εἰ δὴ Οὐαρδάνης οὗτος , ὁ τὴν ἀρχὴν ἀπολωλυῖάν ποτʼ αὐτῷ νῦν ἀνακεκτημένος . ἐκεῖνος , ἔφη θεῖε Ἀπολλώνιε · πάλαι γάρ σε ἠκούομεν . σοφῷ δὲ ἀνδρὶ κἂν αὐτοῦ παραχωρήσειε τοῦ χρυσοῦ θρόνου καὶ πέμποι δʼ ἂν ὑμᾶς ἐς Ἰνδοὺς ἐπὶ καμήλου ἕκαστον . ἐγὼ δὲ καὶ ξένον ἐμαυτοῦ ποιοῦμαί σε καὶ δίδωμί σοι τούτων τῶν χρημάτων , ἅμα θησαυρὸν χρυσοῦ δείξας ὁπόσα βούλει δράττεσθαι , καὶ μὴ ἐς ἅπαξ , ἀλλὰ δεκάκις . παραιτησαμένου δὲ αὐτοῦ τὰ χρήματα σὺ δʼ ἀλλὰ οἴνου ἔφη Βαβυλωνίου , προπίνει δὲ αὐτοῦ βασιλεὺς δέκα ἡμῖν σατράπαις , ἀμφορέα ἔχε , συῶν τε καὶ δορκάδων τεμάχη ὀπτὰ ἄλευρά τε καὶ ἄρτους καὶ ὅ τι ἐθέλεις . ἡ γὰρ μετὰ ταῦτα ὁδὸς ἐπὶ πολλὰ στάδια κῶμαί εἰσιν οὐ πάνυ εὔσιτοι . καὶ λαβόμενος ἑαυτοῦ ὁ εὐνοῦχος , οἷον , ἔφη ὦ θεοί , ἔπαθον · ἀκούων γὰρ τὸν ἄνδρα μήτʼ ἀπὸ ζῴων σιτεῖσθαι μήτε οἴνου πίνειν , παχέως αὐτὸν καὶ ἀμαθῶς ἑστιῶ . ἀλλʼ ἔστι σοι ἔφη καὶ λεπτῶς με ἑστιᾶν , ἢν ἄρτους τε δῷς καὶ τραγήματα . δώσω ἔφη ζυμίτας τε ἄρτους καὶ φοίνικος βαλάνους ἠλεκτρώδεις τε καὶ μεγάλας . δώσω καὶ λάχανα , ὁπόσα ὁ Τίγρις κηπεύει . ἀλλʼ ἡδίω εἶπεν ὁ Ἀπολλώνιος τὰ ἄγρια καὶ αὐτόματα λάχανα τῶν ἠναγκασμένων καὶ τεχνητῶν . ἡδίω μέν , ἔφη ὁ σατράπης ἡ χώρα δὲ ἡμῖν ἡ ἐπὶ Βαβυλῶνος ἀψινθίου πλήρης οὖσα ἀηδῆ αὐτὰ φύει καὶ πικρά . πλὴν ἀλλὰ τοῦ σατράπου γε ἀπεδέξατο , καὶ ἀπιὼν ἤδη ὦ λῷστε , ἔφη μὴ λῆγε μόνον καλῶς , ἀλλὰ καὶ ἄρχου νουθετῶν που αὐτὸν ἐπὶ τῷ βασανιῶ σε , καὶ οἷς ἐν ἀρχῇ βαρβαρίζοντος ἤκουσε .
Lemmas: Κτησιφῶν δέ ὑπερβάλλω καί παρέρχομαι εἰς ὁ Βαβυλών ὅριον φρουρά μέν αὐτόθι εἰμί ἐκ βασιλεύς , ὅς οὐ ἄν παρέρχομαι τις μή οὐ ἐρωτάω ἑαυτοῦ τε καί πόλις καί ἐπί ὅς τις ἥκω . σατράπης δέ ὁ φρουρά οὗτος ἐπιτάσσω , βασιλεύς τις , οἴομαι , ὀφθαλμός , ὁ γάρ Μῆδος ἄρτι εἰς ὁ ἄρχω ἥκω οὐ συγχωρέω ἑαυτοῦ ἀδεής ζάω , ἀλλά εἰμί τε καί οὐ εἰμί δείδω εἰς φόβος καταπίπτω καί πτόα . ἄγω τοίνυν παρά ὁ σατράπης Ἀπολλώνιος τε καί ὁ ἀμφί αὐτός , ὁ δέ τυγχάνω μέν σκηνή ἐπί ἁρμάμαξα ποιέω καί ἐξελαύνω ποι , ὁράω δέ ἀνήρ αὐχμός πλέω ἀνακράζω τε ὥσπερ ὁ δειλός ὁ γύναιον καί συγκαλύπτω , μόγις τε ἀναβλέπω εἰς αὐτός , πόθεν ἐγώ ἐπιπέμπω ἥκω ; οἷος δαίμων ἐρωτάω . ὁ δέ ὑπό ἐμαυτοῦ , φημί εἰ πη καί ἄκων ἀνήρ γίγνομαι . πάλιν ἔρομαι , ὅστις εἰμί εἰσφοιτάω ὁ βασιλεύς χώρα , ὁ δέ ἐμός φημί πᾶς ὁ γῆ καί ἀνίημι ἐγώ διά αὐτός πορεύω . ὁ δέ βασανίζω σύ , λέγω εἰ μή λέγω , εἰ γάρ ὁ σεαυτοῦ χείρ , λέγω ὡς αὐτός βασανίζω , θιγγάνω ἀνήρ . ἐκπλήσσω δέ αὐτός ὁ εὐνοῦχος , ἐπεί μηδέ ἑρμηνεύς ὁράω δέω , ἀλλά ὑπολαμβάνω ὁ φωνή ἄλυπος τε καί εὔκολος πρός θεός λέγω τίς εἰμί ; λιπαρέω ἤδη καί μεταβάλλω ὁ τόνος . ὑπολαμβάνω δέ ὁ Ἀπολλώνιος ἐπειδή μέτριος φημί οὗτος καί οὐ ἀπάνθρωπος ἔρομαι , ἀκούω , ὅς εἰμί · εἰμί μέν ὁ Τυανεύς Ἀπολλώνιος , ὁ δέ ὁδός παρά ὁ Ἰνδός βασιλεύς κατά ἱστορία ὁ ἐκεῖ , βούλομαι δέ ἄν καί ὁ σός βασιλεύς ἐντυγχάνω · φημί γάρ αὐτός ὁ συγγίγνομαι οὐ ὁ φαῦλος εἰμί , εἰ δή Οὐαρδάνης οὗτος , ὁ ὁ ἀρχή ἀπόλλυμι ποτέ αὐτός νῦν ἀνακτάομαι . ἐκεῖνος , φημί θεῖος Ἀπολλώνιος · πάλαι γάρ σύ ἀκούω . σοφός δέ ἀνήρ ἄν αὐτός παραχωρέω ὁ χρυσός θρόνος καί πέμπω δέ ἄν σύ εἰς Ἰνδός ἐπί κάμηλος ἕκαστος . ἐγώ δέ καί ξένος ἐμαυτοῦ ποιέω σύ καί δίδωμι σύ οὗτος ὁ χρῆμα , ἅμα θησαυρός χρυσός δείκνυμι ὁπόσος βούλομαι δράσσομαι , καί μή εἰς ἅπαξ , ἀλλά δεκάκις . παραιτέομαι δέ αὐτός ὁ χρῆμα σύ δέ ἀλλά οἶνος φημί Βαβυλώνιος , προπίνω δέ αὐτός βασιλεύς δέκα ἐγώ σατράπης , ἀμφορεύς ἔχω , ὗς τε καί δορκάς τέμαχος ὀπτός ἄλευρον τε καί ἄρτος καί ὅς τις ἐθέλω . ὁ γάρ μετά οὗτος ὁδός ἐπί πολύς στάδιον κώμη εἰμί οὐ πάνυ εὔσιτος . καί λαμβάνω ἑαυτοῦ ὁ εὐνοῦχος , οἷος , φημί ὦ θεός , πάσχω · ἀκούω γάρ ὁ ἀνήρ μήτε ἀπό ζῷον σιτέω μήτε οἶνος πίνω , παχύς αὐτός καί ἀμαθής ἑστιάω . ἀλλά εἰμί σύ φημί καί λεπτός ἐγώ ἑστιάω , ἐάν ἄρτος τε δίδωμι καί τράγημα . δίδωμι φημί ζυμίτης τε ἄρτος καί φοῖνιξ βάλανος ἠλεκτρώδης τε καί μέγας . δίδωμι καί λάχανον , ὁπόσος ὁ Τίγρις κηπεύω . ἀλλά ἡδύς λέγω ὁ Ἀπολλώνιος ὁ ἄγριος καί αὐτόματος λάχανον ὁ ἀναγκάζω καί τεχνητός . ἡδύς μέν , φημί ὁ σατράπης ὁ χώρα δέ ἐγώ ὁ ἐπί Βαβυλών ἀψίνθιον πλήρης εἰμί ἀηδής αὐτός φύω καί πικρός . πλήν ἀλλά ὁ σατράπης γε ἀποδέχομαι , καί ἀπέρχομαι ἤδη ὦ λωΐων , φημί μή λήγω μόνος καλός , ἀλλά καί ἄρχω νουθετέω που αὐτός ἐπί ὁ βασανίζω σύ , καί ὅς ἐν ἀρχή βαρβαρίζω ἀκούω .