flavius-philostratus.vita-apollonii 3.25
γελάσας οὖν ὁ Ἰνδὸς ἔοικας ἔφη τὸ μὴ ἀδικεῖν δικαιοσύνην ἡγεῖσθαι , τουτὶ δὲ οἶμαι καὶ πάντας Ἕλληνας · ὡς γὰρ ἐγώ ποτε Αἰγυπτίων δεῦρο ἀφικομένων ἤκουσα , φοιτῶσι μὲν ὑμῖν ἀπὸ τῆς Ῥώμης ἡγεμόνες γυμνὸν ἠρμένοι τὸν πέλεκυν ἐφʼ ὑμᾶς , οὔπω γιγνώσκοντες , εἰ φαύλων ἄρξουσιν , ὑμεῖς δέ , εἰ μὴ πωλοῖεν τὰς δίκας οὗτοι , φατὲ αὐτοὺς δικαίους εἶναι . τουτὶ δὲ καὶ τοὺς τῶν ἀνδραπόδων καπήλους ἀκούω ἐκεῖ πράττειν , εἰ γὰρ ἀφίκοιντο κατάγοντες ὑμῖν ἀνδράποδα Καρικὰ καὶ τὸ ἦθος αὐτῶν ἐφερμηνεύοιεν ὑμῖν , ἔπαινον ποιοῦνται τῶν ἀνδραπόδων τὸ μὴ κλέπτειν αὐτά . τοὺς μὲν δὴ ἄρχοντας , οἷς ὑποκεῖσθαί φατε , τοιούτων ἀξιοῦτε , καὶ λαμπρύνοντες αὐτοὺς ἐπαίνοις , οἷς περ τὰ ἀνδράποδα , ζηλωτοὺς πέμπετε , ὡς οἴεσθε , οἱ δέ γε σοφώτατοι ποιηταὶ ὑμῶν οὐδʼ εἰ βούλεσθε δίκαιοί τε καὶ χρηστοὶ εἶναι , ξυγχωροῦσιν ὑμῖν γενέσθαι . τὸν γὰρ Μίνω τὸν ὠμότητι ὑπερβαλόμενον πάντας καὶ δουλωσάμενον ταῖς ναυσὶ τοὺς ἐπὶ θαλάττῃ τε καὶ ἐν θαλάττῃ δικαιοσύνης σκήπτρῳ τιμῶντες ἐν Ἅιδου καθίζουσι διαιτᾶν ταῖς ψυχαῖς , τὸν δʼ αὖ Τάνταλον , ἐπειδὴ χρηστός τε ἦν καὶ τοῖς φίλοις τῆς ὑπαρχούσης αὐτῷ παρὰ τῶν θεῶν ἀθανασίας μετεδίδου , ποτοῦ τε εἴργουσι καὶ σίτου , εἰσὶ δὲ οἳ καὶ λίθους αὐτῷ ἐπικρεμάσαντες δεινὰ ἐφυβρίζουσι θείῳ τε καὶ ἀγαθῷ ἀνδρί , οὓς ἐβουλόμην ἂν μᾶλλον λίμνην αὐτῷ περιβλύσαι νέκταρος , ἐπειδὴ φιλανθρώπως αὐτοῦ καὶ ἀφθόνως προὔπινε . καὶ ἅμα λέγων ταῦτα ἐπεδείκνυ ἄγαλμα ἐν ἀριστερᾷ , ᾧ ἐπεγέγραπτο ΤΑΝΤΑΛΟΣ . τὸ μὲν δὴ ἄγαλμα τετράπηχυ ἦν , ἀνδρὶ δὲ ἐῴκει πεντηκοντούτῃ καὶ τρόπον Ἀργολικὸν ἔσταλτο , παρήλλαττε δὲ τὴν χλαμύδα , ὥσπερ οἱ Θετταλοί , φιάλην τε προὔπινεν ἀποχρῶσαν ἑνὶ διψῶντι , ἐν ᾗ στάλαγμα ἐκάχλαζεν ἀκηράτου πώματος οὐχ ὑπερβλύζον τῆς φιάλης . ὅ τι μὲν οὖν ἡγοῦνται αὐτὸ καὶ ἐφʼ ὅτῳ ἀπʼ αὐτοῦ πίνουσι , δηλώσω αὐτίκα . πλὴν ἀλλὰ ἡγεῖσθαι χρὴ τὸν Τάνταλον μὴ τῇ γλώττῃ ἐφέντα , κοινωνήσαντα δὲ ἀνθρώποις τοῦ νέκταρος ὑπὸ τῶν ποιητῶν ἐλαύνεσθαι , θεοῖς δὲ μὴ διαβεβλῆσθαι αὐτόν , οὐ γὰρ ἄν , εἰ θεοῖς ἀπήχθετο , κριθῆναί ποτε ὑπὸ τῶν Ἰνδῶν ἀγαθὸν θεοφιλεστάτων ὄντων καὶ μηδὲν ἔξω τοῦ θείου πραττόντων .
Lemmas: γελάω οὖν ὁ Ἰνδός ἔοικα φημί ὁ μή ἀδικέω δικαιοσύνη ἡγέομαι , οὗτος δέ οἴομαι καί πᾶς Ἕλλην · ὡς γάρ ἐγώ ποτέ Αἰγύπτιος δεῦρο ἀφικνέομαι ἀκούω , φοιτάω μέν σύ ἀπό ὁ Ῥώμη ἡγεμών γυμνός ἀείρω ὁ πέλεκυς ἐπί σύ , οὔπω γιγνώσκω , εἰ φαῦλος ἄρχω , σύ δέ , εἰ μή πωλέω ὁ δίκη οὗτος , φημί αὐτός δίκαιος εἰμί . οὗτος δέ καί ὁ ὁ ἀνδράποδον κάπηλος ἀκούω ἐκεῖ πράσσω , εἰ γάρ ἀφικνέομαι κατάγω σύ ἀνδράποδον Καρικός καί ὁ ἦθος αὐτός ἐφερμηνεύω σύ , ἔπαινος ποιέω ὁ ἀνδράποδον ὁ μή κλέπτω αὐτός . ὁ μέν δή ἄρχων , ὅς ὑπόκειμαι φημί , τοιοῦτος ἀξιόω , καί λαμπρύνω αὐτός ἔπαινος , ὅς περ ὁ ἀνδράποδον , ζηλωτός πέμπω , ὡς οἴομαι , ὁ δέ γε σοφός ποιητής σύ οὐδέ εἰ βούλομαι δίκαιος τε καί χρηστός εἰμί , συγχωρέω σύ γίγνομαι . ὁ γάρ Μίνως ὁ ὠμότης ὑπερβάλλω πᾶς καί δουλόω ὁ ναῦς ὁ ἐπί θάλασσα τε καί ἐν θάλασσα δικαιοσύνη σκῆπτρον τιμάω ἐν ᾍδης καθίζω διαιτάω ὁ ψυχή , ὁ δέ αὖ Τάνταλος , ἐπειδή χρηστός τε εἰμί καί ὁ φίλος ὁ ὑπάρχω αὐτός παρά ὁ θεός ἀθανασία μεταδίδωμι , ποτόν τε ἔργω καί σῖτος , εἰμί δέ ὅς καί λίθος αὐτός ἐπικρεμάννυμι δεινός ἐφυβρίζω θεῖος τε καί ἀγαθός ἀνήρ , ὅς βούλομαι ἄν μάλα λίμνη αὐτός περιβλύζω νέκταρ , ἐπειδή φιλάνθρωπος αὐτός καί ἄφθονος προπίνω . καί ἅμα λέγω οὗτος ἐπιδείκνυμι ἄγαλμα ἐν ἀριστερός , ὅς ἐπιγράφω Τάνταλος . ὁ μέν δή ἄγαλμα τετράπηχυς εἰμί , ἀνήρ δέ ἔοικα πεντηκοντούτης καί τρόπος Ἀργολικός στέλλω , παραλλάσσω δέ ὁ χλαμύς , ὥσπερ ὁ Θεσσαλός , φιάλη τε προπίνω ἀποχράω εἷς διψάω , ἐν ὅς στάλαγμα καχλάζω ἀκήρατος πῶμα οὐ ὑπερβλύζω ὁ φιάλη . ὅς τις μέν οὖν ἡγέομαι αὐτός καί ἐπί ὅστις ἀπό αὐτός πίνω , δηλόω αὐτίκα . πλήν ἀλλά ἡγέομαι χρή ὁ Τάνταλος μή ὁ γλῶσσα ἐφίημι , κοινωνέω δέ ἄνθρωπος ὁ νέκταρ ὑπό ὁ ποιητής ἐλαύνω , θεός δέ μή διαβάλλω αὐτός , οὐ γάρ ἄν , εἰ θεός ἀπεχθάνομαι , κρίνω ποτέ ὑπό ὁ Ἰνδός ἀγαθός θεοφιλής εἰμί καί μηδείς ἔξω ὁ θεῖος πράσσω .