flavius-philostratus.vita-apollonii 2.7
ἀριστοποιουμένων δὲ αὐτῶν πρὸς πηγῇ ὕδατος ἐγχέας ὁ Δάμις τοῦ παρὰ τῶν Ἰνδῶν οἴνου Διὸς ἔφη σωτῆρος ἥδε σοι , Ἀπολλώνιε , διὰ πολλοῦ γε πίνοντι . οὐ γὰρ , οἶμαι , παραιτήσῃ καὶ τοῦτον , ὥσπερ τὸν ἀπὸ τῶν ἀμπέλων καὶ ἅμα ἔσπεισεν , ἐπειδὴ τοῦ Διὸς ἐπεμνήσθη . γελάσας οὖν ὁ Ἀπολλώνιος οὐ καὶ χρημάτων ἔφη ἀπεχόμεθα , ὦ Δάμι ; νὴ Δίʼ εἶπεν ὡς πολλαχοῦ ἐπεδείξω . ἆρʼ οὖν ἔφη χρυσῆς μὲν δραχμῆς καὶ ἀργυρᾶς ἀφεξόμεθα , καὶ οὐχ ἡττησόμεθα τοιούτου νομίσματος καίτοι κεχηνότας ἐς αὐτὸ ὁρῶντες οὐκ ἰδιώτας μόνον , ἀλλὰ καὶ βασιλέας , εἰ δὲ χαλκοῦν τις ὡς ἀργυροῦν ἢ ὑπόχρυσόν τε καὶ κεκιβδηλευμένον ἡμῖν διδοίη , ληψόμεθα τοῦτο , ἐπεὶ μὴ ἐκεῖνό ἐστιν , οὗ οἱ πολλοὶ γλίχονται ; καὶ μὴν καὶ νομίσματά ἐστιν Ἰνδοῖς ὀρειχάλκου τε καὶ χαλκοῦ μέλανος , ὧν δεῖ δήπου πάντα ὠνεῖσθαι πάντας ἥκοντας ἐς τὰ Ἰνδῶν ἤθη · τί οὖν ; εἰ χρήματα ἡμῖν ὤρεγον οἱ χρηστοὶ νομάδες , ἆρʼ ἄν , ὦ Δάμι , παραιτούμενόν με ὁρῶν ἐνουθέτεις τε καὶ ἐδίδασκες , ὅτι χρήματα μὲν ἐκεῖνά ἐστιν , ἃ Ῥωμαῖοι χαράττουσιν ἢ ὁ Μήδων βασιλεύς , ταυτὶ δὲ ὕλη τις ἑτέρα κεκομψευμένη τοῖς Ἰνδοῖς ; καὶ ταῦτα πείσας τίνα ἂν ἡγήσω με ; ἆρʼ οὐ κίβδηλόν τε καὶ τὴν φιλοσοφίαν ἀποβεβληκότα μᾶλλον ἢ οἱ πονηροὶ στρατιῶται τὰς ἀσπίδας ; καίτοι ἀσπίδος μὲν ἀποβληθείσης ἑτέρα γένοιτʼ ἂν τῷ ἀποβαλόντι κακίων οὐδὲν τῆς προτέρας , ὡς Ἀρχιλόχῳ δοκεῖ , φιλοσοφία δὲ πῶς ἀνακτητέα τῷ γε ἀτιμάσαντι αὐτὴν καὶ ῥίψαντι ; καὶ νῦν μὲν ἂν ξυγγιγνώσκοι ὁ Διόνυσος οὐδενὸς οἴνου ἡττημένῳ , τὸν δὲ ἀπὸ τῶν φοινίκων εἰ πρὸ τοῦ ἀμπελίνου αἱροίμην , ἀχθέσεται , εὖ οἶδα , καὶ περιυβρίσθαι φήσει τὸ ἑαυτοῦ δῶρον . ἐσμὲν δὲ οὐ πόρρω τοῦ θεοῦ , καὶ γὰρ τοῦ ἡγεμόνος ἀκούεις , ὡς πλησίον ἡ Νῦσα τὸ ὄρος , ἐφʼ οὗ ὁ Διόνυσος πολλά , οἶμαι , καὶ θαυμαστὰ πράττει . καὶ μὴν καὶ τὸ μεθύειν , ὦ Δάμι , οὐκ ἐκ βοτρύων μόνων ἐσφοιτᾷ τοὺς ἀνθρώπους , ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῶν φοινίκων παραπλησίως ἐκβακχεύει · πολλοῖς γοῦν ἤδη τῶν Ἰνδῶν ἐνετύχομεν κατεσχημένοις τῷ οἴνῳ τούτῳ , καὶ οἱ μὲν ὀρχοῦνται πίπτοντες , οἱ δὲ ᾅδουσιν ὑπονυστάζοντες , ὥσπερ οἱ παρʼ ἡμῖν ἐκ πότου νύκτωρ τε καὶ οὐκ ἐν ὥρᾳ ἀναλύοντες . ὅτι δὲ οἶνον ἡγῇ καὶ τοῦτο τὸ πῶμα , δηλοῖς τῷ σπένδειν τε ἀπʼ αὐτοῦ τῷ Διὶ καὶ ὁπόσα ἐπὶ οἴνῳ εὔχεσθαι . καὶ εἴρηταί μοι , ὦ Δάμι , πρὸς σὲ ὑπὲρ ἐμαυτοῦ ταῦτα · οὔτε γὰρ σὲ τοῦ πίνειν ἀπάγοιμʼ ἂν οὔτε τοὺς ὀπαδοὺς τούτους , ξυγχωροίην δʼ ἂν ὑμῖν καὶ κρεῶν σιτεῖσθαι , τὸ γὰρ ἀπέχεσθαι τούτων ὑμῖν μὲν ἐς οὐδὲν ὁρῶ προβαῖνον , ἐμαυτῷ δὲ ἐς ἃ ὡμολόγηταί μοι πρὸς φιλοσοφίαν ἐκ παιδός . ἐδέξαντο τὸν λόγον τοῦτον οἱ περὶ τὸν Δάμιν καὶ ἠσπάσαντο εὐωχεῖσθαι , ῥᾷον ἡγούμενοι πορεύσεσθαι , ἢν ἀφθονώτερον διαιτῶνται .
Lemmas: ἀριστοποιέω δέ αὐτός πρός πηγή ὕδωρ ἐγχέω ὁ Δάμις ὁ παρά ὁ Ἰνδός οἶνος Ζεύς φημί σωτήρ ὅδε σύ , Ἀπολλώνιος , διά πολύς γε πίνω . οὐ γάρ , οἴομαι , παραιτέομαι καί οὗτος , ὥσπερ ὁ ἀπό ὁ ἄμπελος καί ἅμα σπένδω , ἐπειδή ὁ Ζεύς ἐπιμιμνῄσκομαι . γελάω οὖν ὁ Ἀπολλώνιος οὐ καί χρῆμα φημί ἀπέχω , ὦ Δάμις ; νή Ζεύς λέγω ὡς πολλαχοῦ ἐπιδείκνυμι . ἆρα οὖν φημί χρύσεος μέν δραχμή καί ἀργύρεος ἀπέχω , καί οὐ ἡσσάομαι τοιοῦτος νόμισμα καίτοι χάσκω εἰς αὐτός ὁράω οὐ ἰδιώτης μόνος , ἀλλά καί βασιλεύς , εἰ δέ χάλκεος τις ὡς ἀργύρεος ἤ ὑπόχρυσος τε καί κιβδηλεύω ἐγώ δίδωμι , λαμβάνω οὗτος , ἐπεί μή ἐκεῖνος εἰμί , ὅς ὁ πολύς γλίχομαι ; καί μήν καί νόμισμα εἰμί Ἰνδός ὀρείχαλκος τε καί χαλκός μέλας , ὅς δέω δήπου πᾶς ὠνέομαι πᾶς ἥκω εἰς ὁ Ἰνδός ἦθος · τίς οὖν ; εἰ χρῆμα ἐγώ ὀρέγω ὁ χρηστός νομάς , ἆρα ἄν , ὦ Δάμις , παραιτέομαι ἐγώ ὁράω νουθετέω τε καί διδάσκω , ὅτι χρῆμα μέν ἐκεῖνος εἰμί , ὅς Ῥωμαῖος χαράσσω ἤ ὁ Μῆδος βασιλεύς , οὗτος δέ ὕλη τις ἕτερος κομψεύω ὁ Ἰνδός ; καί οὗτος πείθω τίς ἄν ἡγέομαι ἐγώ ; ἆρα οὐ κίβδηλος τε καί ὁ φιλοσοφία ἀποβάλλω μάλα ἤ ὁ πονηρός στρατιώτης ὁ ἀσπίς ; καίτοι ἀσπίς μέν ἀποβάλλω ἕτερος γίγνομαι ἄν ὁ ἀποβάλλω κακός οὐδείς ὁ πρότερος , ὡς Ἀρχίλοχος δοκέω , φιλοσοφία δέ πῶς ἀνακτητέος ὁ γε ἀτιμάζω αὐτός καί ῥίπτω ; καί νῦν μέν ἄν συγγιγνώσκω ὁ Διόνυσος οὐδείς οἶνος ἡσσάομαι , ὁ δέ ἀπό ὁ φοῖνιξ εἰ πρό ὁ ἀμπέλινος αἱρέω , ἄχθομαι , εὖ οἶδα , καί περιυβρίζω φημί ὁ ἑαυτοῦ δῶρον . εἰμί δέ οὐ πρόσω ὁ θεός , καί γάρ ὁ ἡγεμών ἀκούω , ὡς πλησίον ὁ Νῦσα ὁ ὄρος , ἐπί ὅς ὁ Διόνυσος πολύς , οἴομαι , καί θαυμαστός πράσσω . καί μήν καί ὁ μεθύω , ὦ Δάμις , οὐ ἐκ βότρυς μόνος εἰσφοιτάω ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά καί ἀπό ὁ φοῖνιξ παραπλήσιος ἐκβακχεύω · πολύς γοῦν ἤδη ὁ Ἰνδός ἐντυγχάνω κατέχω ὁ οἶνος οὗτος , καί ὁ μέν ὀρχέομαι πίπτω , ὁ δέ ἀείδω ὑπονυστάζω , ὥσπερ ὁ παρά ἐγώ ἐκ πότος νύκτωρ τε καί οὐ ἐν ὥρα ἀναλύω . ὅτι δέ οἶνος ἡγέομαι καί οὗτος ὁ πῶμα , δηλόω ὁ σπένδω τε ἀπό αὐτός ὁ Ζεύς καί ὁπόσος ἐπί οἶνος εὔχομαι . καί λέγω ἐγώ , ὦ Δάμις , πρός σύ ὑπέρ ἐμαυτοῦ οὗτος · οὔτε γάρ σύ ὁ πίνω ἀπάγω ἄν οὔτε ὁ ὀπηδός οὗτος , συγχωρέω δέ ἄν σύ καί κρέας σιτέω , ὁ γάρ ἀπέχω οὗτος σύ μέν εἰς οὐδείς ὁράω προβαίνω , ἐμαυτοῦ δέ εἰς ὅς ὁμολογέω ἐγώ πρός φιλοσοφία ἐκ παῖς . δέχομαι ὁ λόγος οὗτος ὁ περί ὁ Δάμις καί ἀσπάζομαι εὐωχέω , ῥᾴδιος ἡγέομαι πορεύω , ἐάν ἄφθονος διαιτάω .