flavius-philostratus.vita-apollonii 7.26
προσιόντων δὲ τῷ Ἀπολλωνίῳ πλειόνων ἔνδον καὶ ὀλοφυρομένων τοιαῦτα , πεντήκοντα γάρ που εἶναι οἱ ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τούτῳ καὶ οἱ μὲν νοσεῖν αὐτῶν , οἱ δὲ ἀθύμως παρεῖσθαι , οἱ δὲ ἐγκαρτερεῖν τὸν θάνατον , οἱ δʼ ἐπιβοᾶσθαι τέκνα καὶ γονέας τοὺς αὐτῶν καὶ γάμους ὦ Δάμι , ἔφη δοκοῦσί μοι τοῦ φαρμάκου δεῖσθαι οἱ ἄνδρες , οὗ καταρχὰς ἐπεμνήσθην . εἴτʼ οὖν Αἰγύπτιον τοῦτο , εἴτʼ ἐν πάσῃ τῇ γῇ φύεται ῥιζοτομούσης αὐτὸ σοφίας ἐκ τῶν ἑαυτῆς κήπων , προσδῶμεν αὐτοῦ τοῖς ἀθλίοις τούτοις , μὴ προανέλῃ σφᾶς ἡ γνώμη . προσδῶμεν ἦ δʼ ὃς ὁ Δάμις ἐοίκασι γὰρ δεομένοις . ξυγκαλέσας οὖν αὐτοὺς ὁ Ἀπολλώνιος ἄνδρες , εἶπεν οἱ κοινωνοῦντες ἐμοὶ ταυτησὶ τῆς στέγης , ἐλεῶ ὑμᾶς , ὡς ὑφʼ αὑτῶν ἀπόλλυσθε , οὔπω εἰδότες , εἰ κατηγορία ἀπολεῖ ὑμᾶς · δοκεῖτε γάρ μοι προαποκτιννύντες αὑτοὺς τοῦ καταψηφισθέντος ἂν ὑμῶν , ὡς οἴεσθε , θανάτου , θαρρεῖν μὲν ἃ δέδιτε , δεδιέναι δʼ ἃ θαρρεῖτε . οὐ μὴν προσήκει γε , ἀλλʼ ἐνθυμηθέντας τὸν Ἀρχιλόχου τοῦ Παρίου λόγον , ὃς τὴν ἐπὶ τοῖς λυπηροῖς καρτερίαν τλημοσύνην καλῶν θεῶν αὐτήν φησιν ʽεἶναἰ εὕρημα , ἀναφέρειν τῶν σχετλίων τούτων , ὥσπερ οἱ τέχνῃ τοῦ ῥοθίου ὑπεραίροντες , ἐπειδὰν τὸ κῦμα ὑπὲρ τὴν ναῦν ἱστῆται , μηδʼ ἡγεῖσθαι χαλεπὰ ταῦτα , ἐφʼ ἃ ὑμεῖς μὲν ἄκοντες , ἐγὼ δὲ ἑκὼν ἥκω . εἰ μὲν γὰρ ξυντίθεσθε ταῖς αἰτίαις , ὀλοφυρτέα ἡ ἡμέρα μᾶλλον , ἐν ᾗ ὁ λογισμὸς ἐς ἄδικά τε καὶ ὠμὰ ὁρμήσας ὑμᾶς ἔσφηλεν , εἰ δʼ οὔτε σὺ τὴν ἐν τῷ Ἀχελῴῳ νῆσον ὑπὲρ ὧν ὁ κατήγορός φησιν ἐρεῖς ᾠκηκέναι , οὔτε σὺ τὸν σεαυτοῦ πλοῦτον ἔφεδρόν ποτε τῇ βασιλείᾳ στήσασθαι , οὔθʼ ἑκὼν σὺ τοῦ μὴ πρὸς Ἀθηνᾶς δοκεῖν ἀφῃρῆσθαι τὸν ἄρχοντα , οὔθʼ ὑπὲρ ὧν ἀφῖχθε κινδυνεύων ἕκαστος , ἀληθῆ ταῦτα εἶναι φήσει , τί βούλεταί φησιν ὁ ὑπὲρ τῶν οὐκ ὄντων θρῆνος οὗτος ; ὅσῳ γὰρ τοὺς οἰκειοτάτους ἐπιβοᾶσθε , τοσῷδε χρὴ ἐρρῶσθαι μᾶλλον , ἆθλα γάρ που τῆς τλημοσύνης ταύτης ἐκεῖνα . ἢ τὸ καθεῖρχθαι δεῦρο δεινὸν εἶναί φατε καὶ τὸ ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ ζῆν ; ἢ ἀρχὴν ὧν πείσεσθαι ἡγεῖσθε ; ἢ καὶ καθʼ αὑτὸ τιμωρίαν , εἰ καὶ μηδὲν ἐπʼ αὐτῷ πάθοιτε ; ἀλλʼ ἔγωγε τὴν ἀνθρωπείαν εἰδὼς φύσιν ἀναδιδάξω λόγον ὑμᾶς οὐδὲν ἐοικότα τοῖς τῶν ἰατρῶν σιτίοις , καὶ γὰρ ἰσχὺν ἐντίθησι καὶ ἀποθανεῖν οὐκ ἐάσει · οἱ ἄνθρωποι ἐν δεσμωτηρίῳ ἐσμὲν τὸν χρόνον τοῦτον , ὃς δὴ ὠνόμασται βίος · αὕτη γὰρ ἡ ψυχὴ σώματι φθαρτῷ ἐνδεθεῖσα πολλὰ μὲν καρτερεῖ , δουλεύει δὲ πᾶσιν , ὁπόσα ἐπʼ ἄνθρωπον φοιτᾷ , οἰκία τε οἷς ἐπενοήθη πρῶτον , ἀγνοῆσαί μοι δοκοῦσιν ἄλλο δεσμωτήριον αὑτοῖς περιβάλλοντες , καὶ γὰρ δὴ καὶ ὁπόσοι τὰ βασίλεια οἰκοῦσιν , ἀσφαλῶς ἐν αὐτοῖς κατεσκευασμένοι , δεδέσθαι μᾶλλον τούτους ἡγώμεθα ἢ οὓς αὐτοὶ δήσουσι . πόλεις δʼ ἐνθυμουμένῳ μοι καὶ τείχη δοκεῖ ταῦτα δεσμωτήρια εἶναι κοινά , ὡς δεδέσθαι μὲν ἀγοράζοντας , δεδέσθαι δὲ ἐκκλησιάζοντας καὶ θεωμένους αὖ καὶ πομπὰς πέμποντας . καὶ Σκυθῶν ὁπόσοι ἁμαξεύουσιν , οὐ μεῖον ἡμῶν δέδενται , Ἴστροι τε γὰρ αὐτοὺς ὁρίζουσι καὶ Θερμώδοντες καὶ Τανάιδες οὐ ῥᾴδιοι ποταμοὶ ὑπερβῆναι , ἢν μὴ ὑπὸ τοῦ κρυμοῦ στῶσιν , οἰκίας τε ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν πέπανται καὶ φέρονται μέν , ἀλλʼ ἐν αὐταῖς ἐπτηχότες . εἰ δὲ μὴ μειρακιώδης ὁ λόγος , φασὶ καὶ τὸν Ὠκεανὸν δεσμοῦ ἕνεκα τῇ γῇ περιβεβλῆσθαι . ἴτε , ὦ ποιηταί , ταυτὶ γὰρ ὑμέτερα , καὶ ῥαψῳδεῖτε πρὸς τούτους τοὺς ἀθύμους , ὡς Κρόνος μέν ποτε ἐδέθη βουλαῖς τοῦ Διός , Ἄρης δὲ ὁ πολεμικώτατος ἐν οὐρανῷ μὲν ὑπὸ Ἡφαίστου πρότερον , ἐν γῇ δὲ ὑπὸ τῶν τοῦ Ἀλωέως . ταῦτʼ ἐνθυμούμενοι καὶ πολλοὺς τῶν σοφῶν τε καὶ μακαρίων ἀνδρῶν , οὓς δῆμοι ἀσελγεῖς ἔδησαν , τυραννίδες δὲ προὐπηλάκισαν , δεχώμεθα καὶ ταῦτα , ὡς μὴ τῶν δεξαμένων αὐτὰ λειποίμεθα . οὕτω τοὺς ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τὰ ῥηθέντα μετέβαλεν , ὡς σίτου τε οἱ πολλοὶ ἅψασθαι καὶ ἀπελθεῖν τῶν δακρύων βῆναί τε ἐπʼ ἐλπίδος μηδʼ ἂν παθεῖν μηδὲν ἐκείνῳ ξυνόντες .
Lemmas: προσέρχομαι δέ ὁ Ἀπολλώνιον πολύς ἔνδον καί ὀλοφύρομαι τοιοῦτος , πεντήκοντα γάρ που εἰμί ὁ ἐν ὁ δεσμωτήριον οὗτος καί ὁ μέν νοσέω αὐτός , ὁ δέ ἄθυμος παρίημι , ὁ δέ ἐγκαρτερέω ὁ θάνατος , ὁ δέ ἐπιβοάω τέκνον καί γονεύς ὁ αὐτός καί γάμος ὦ Δάμις , φημί δοκέω ἐγώ ὁ φάρμακον δέω ὁ ἀνήρ , ὅς καταρχή ἐπιμιμνῄσκομαι . εἴτε οὖν Αἰγύπτιος οὗτος , εἴτε ἐν πᾶς ὁ γῆ φύω ῥιζοτομέω αὐτός σοφία ἐκ ὁ ἑαυτοῦ κῆπος , προσδίδωμι αὐτός ὁ ἄθλιος οὗτος , μή προαναιρέω σφεῖς ὁ γνώμη . προσδίδωμι ἠμί δέ ὅς ὁ Δάμις ἔοικα γάρ δέω . συγκαλέω οὖν αὐτός ὁ Ἀπολλώνιος ἀνήρ , λέγω ὁ κοινωνέω ἐγώ οὗτος ὁ στέγη , ἐλεέω σύ , ὡς ὑπό ἑαυτοῦ ἀπόλλυμι , οὔπω οἶδα , εἰ κατηγορία ἀπόλλυμι σύ · δοκέω γάρ ἐγώ προαποκτείνω ἑαυτοῦ ὁ καταψηφίζομαι ἄν σύ , ὡς οἴομαι , θάνατος , θαρσέω μέν ὅς δείδω , δείδω δέ ὅς θαρσέω . οὐ μήν προσήκω γε , ἀλλά ἐνθυμέομαι ὁ Ἀρχίλοχος ὁ Πάρος λόγος , ὅς ὁ ἐπί ὁ λυπηρός καρτερία τλημοσύνη καλός θεός αὐτός φημί εἰμί εὕρημα , ἀναφέρω ὁ σχέτλιος οὗτος , ὥσπερ ὁ τέχνη ὁ ῥόθιος ὑπεραίρω , ἐπειδάν ὁ κῦμα ὑπέρ ὁ ναῦς ἵστημι , μηδέ ἡγέομαι χαλεπός οὗτος , ἐπί ὅς σύ μέν ἄκων , ἐγώ δέ ἑκών ἥκω . εἰ μέν γάρ συντίθημι ὁ αἰτία , ὀλοφυρτέος ὁ ἡμέρα μάλα , ἐν ὅς ὁ λογισμός εἰς ἄδικος τε καί ὠμός ὁρμάω σύ σφάλλω , εἰ δέ οὔτε σύ ὁ ἐν ὁ Ἀχελῷος νῆσος ὑπέρ ὅς ὁ κατήγορος φημί λέγω οἰκέω , οὔτε σύ ὁ σεαυτοῦ πλοῦτος ἔφεδρος ποτέ ὁ βασιλεία ἵστημι , οὔτε ἑκών σύ ὁ μή πρός Ἀθήνη δοκέω ἀφαιρέω ὁ ἄρχω , οὔτε ὑπέρ ὅς ἀφικνέομαι κινδυνεύω ἕκαστος , ἀληθής οὗτος εἰμί φημί , τίς βούλομαι φημί ὁ ὑπέρ ὁ οὐ εἰμί θρῆνος οὗτος ; ὅσος γάρ ὁ οἰκεῖος ἐπιβοάω , τοσόσδε χρή ῥώννυμι μάλα , ἆθλον γάρ που ὁ τλημοσύνη οὗτος ἐκεῖνος . ἤ ὁ κατείργω δεῦρο δεινός εἰμί φημί καί ὁ ἐν ὁ δεσμωτήριον ζάω ; ἤ ἀρχή ὅς πάσχω ἡγέομαι ; ἤ καί κατά ἑαυτοῦ τιμωρία , εἰ καί μηδείς ἐπί αὐτός πάσχω ; ἀλλά ἐγώ ὁ ἀνθρώπειος οἶδα φύσις ἀναδιδάσκω λόγος σύ οὐδείς ἔοικα ὁ ὁ ἰατρός σιτίον , καί γάρ ἰσχύς ἐντίθημι καί ἀποθνῄσκω οὐ ἐάω · ὁ ἄνθρωπος ἐν δεσμωτήριον εἰμί ὁ χρόνος οὗτος , ὅς δή ὀνομάζω βίος · οὗτος γάρ ὁ ψυχή σῶμα φθαρτός ἐνδέω πολύς μέν καρτερέω , δουλεύω δέ πᾶς , ὁπόσος ἐπί ἄνθρωπος φοιτάω , οἰκίον τε ὅς ἐπινοέω πρῶτος , ἀγνοέω ἐγώ δοκέω ἄλλος δεσμωτήριον ἑαυτοῦ περιβάλλω , καί γάρ δή καί ὁπόσος ὁ βασίλεια οἰκέω , ἀσφαλής ἐν αὐτός κατασκευάζω , δέω μάλα οὗτος ἡγέομαι ἤ ὅς αὐτός δέω . πόλις δέ ἐνθυμέομαι ἐγώ καί τεῖχος δοκέω οὗτος δεσμωτήριον εἰμί κοινός , ὡς δέω μέν ἀγοράζω , δέω δέ ἐκκλησιάζω καί θεάομαι αὖ καί πομπή πέμπω . καί Σκύθης ὁπόσος ἁμαξεύω , οὐ μείων ἐγώ δέω , Ἴστρος τε γάρ αὐτός ὁρίζω καί Θερμώδων καί Τάναϊς οὐ ῥᾴδιος ποταμός ὑπερβαίνω , ἐάν μή ὑπό ὁ κρυμός ἵστημι , οἰκία τε ἐπί ὁ ἄμαξα πάομαι καί φέρω μέν , ἀλλά ἐν αὐτός πτήσσω . εἰ δέ μή μειρακιώδης ὁ λόγος , φημί καί ὁ Ὠκεανός δεσμός ἕνεκα ὁ γῆ περιβάλλω . ἔρχομαι , ὦ ποιητής , οὗτος γάρ ὑμέτερος , καί ῥαψῳδέω πρός οὗτος ὁ ἄθυμος , ὡς Κρόνος μέν ποτέ δέω βουλή ὁ Ζεύς , Ἄρης δέ ὁ πολεμικός ἐν οὐρανός μέν ὑπό Ἥφαιστος πρότερος , ἐν γῆ δέ ὑπό ὁ ὁ Ἀλωεύς . οὗτος ἐνθυμέομαι καί πολύς ὁ σοφός τε καί μακάριος ἀνήρ , ὅς δῆμος ἀσελγής δέω , τυραννίς δέ προπηλακίζω , δέχομαι καί οὗτος , ὡς μή ὁ δέχομαι αὐτός λείπω . οὕτως ὁ ἐν ὁ δεσμωτήριον ὁ λέγω μεταβάλλω , ὡς σῖτος τε ὁ πολύς ἅπτω καί ἀπέρχομαι ὁ δάκρυον βαίνω τε ἐπί ἐλπίς μηδέ ἄν πάσχω μηδείς ἐκεῖνος σύνειμι .