flavius-philostratus.vita-apollonii 2.30
παρʼ ἡμῖν δὲ ὀλίγοι μὲν τοῦ φιλοσοφεῖν ἅπτονται , δοκιμάζονται δὲ ὧδε · χρὴ τὸν νέον , ἐπειδὰν ὀκτωκαίδεκα ἔτη γεγονὼς τύχῃ , τουτὶ δʼ , οἶμαι , καὶ παρʼ ὑμῖν ἐφήβου μέτρον , ὑπὲρ τὸν Ὕφασιν ποταμὸν ἐλθεῖν παρὰ τοὺς ἄνδρας , οὓς σὺ ὥρμηκας , εἰπόντα δημοσίᾳ πρότερον ὅτι φιλοσοφήσοι , ἵνʼ ᾖ τοῖς βουλομένοις ἐξείργειν αὐτόν , εἰ μὴ καθαρὸς φοιτῴη . καθαρὸν δὲ λέγω πρῶτον μὲν τὸ ἐς πατέρα καὶ μητέρα ἧκον , μὴ περὶ αὐτοὺς ὄνειδός τι ἀναφαίνοιτο , εἶθʼ οἱ τούτων γονεῖς καὶ τρίτον γένος ἐς ἄνω , μὴ ὑβριστής τις ἢ ἀκρατὴς ἢ χρηματιστὴς ἄδικος . ὅταν δὲ μηδεμία οὐλὴ περὶ τούτους ἀναφαίνηται , μηδὲ στίγμα ὅλως μηδέν , αὐτὸν ἤδη διορᾶν τὸν νέον καὶ βασανίζειν , πρῶτον μέν , εἰ μνημονικός , εἶτα , εἰ κατὰ φύσιν αἰδήμων , ἀλλὰ μὴ πλαττόμενος τοῦτο , μὴ μεθυστικὸς μὴ λίχνος μὴ ἀλαζὼν μὴ φιλόγελως μὴ θρασὺς μὴ φιλολοίδορος , εἰ πατρὸς ὑπήκοος εἰ μητρὸς εἰ διδασκάλων εἰ παιδαγωγῶν , ἐπὶ πᾶσιν , εἰ μὴ κακὸς περὶ τὴν ἑαυτοῦ ὥραν . τὰ μὲν δὴ τῶν γειναμένων αὐτὸν καὶ οἳ ἐκείνους ἐγείναντο , ἐκ μαρτύρων ἀναλέγονται καὶ γραμμάτων , ἃ δημοσίᾳ κεῖται . ἐπειδὰν γὰρ τελευτήσῃ ὁ Ἰνδός , φοιτᾷ ἐπὶ θύρας αὐτοῦ μία ἀρχὴ τεταγμένη ὑπὸ τῶν νόμων ἀναγράφειν αὐτόν , ὡς ἐβίω , καὶ ψευσαμένῳ ἢ ψευσθέντι τῷ ἄρχοντι ἐπιτιμῶσιν οἱ νόμοι μὴ ἄρξαι αὐτὸν ἔτι ἀρχὴν μηδεμίαν , ὡς παραποιήσαντα βίον ἀνθρώπου , τὰ δὲ τῶν ἐφήβων ἐς αὐτοὺς ὁρῶντες ἀναμανθάνουσι · πολλὰ μὲν γὰρ ὀφθαλμοὶ τῶν ἀνθρωπείων ἠθῶν ἑρμηνεύουσι , πολλὰ δʼ ἐν ὀφρύσι καὶ παρειαῖς κεῖται γνωματεύειν τε καὶ θεωρεῖν , ἀφʼ ὧν σοφοί τε καὶ φυσικοὶ ἄνδρες , ὥσπερ ἐν κατόπτρῳ εἴδωλα , τοὺς νοῦς τῶν ἀνθρώπων διαθεῶνται . μεγάλων γὰρ δὴ ἀξιουμένης φιλοσοφίας ἐνταῦθα καὶ τιμὴν τούτου παρʼ Ἰνδοῖς ἔχοντος ἀνάγκη πᾶσα ἐκβασανίζεσθαί τε τοὺς ἐπʼ αὐτὴν ἰόντας ἐλέγχοις τε ὑποβεβλῆσθαι μυρίοις . ὡς μὲν δὴ ἐπὶ διδασκάλοις αὐτὸ ποιούμεθα καὶ ἐς δοκιμασίαν ἡμῖν τὸ φιλοσοφεῖν ἥκει , σαφῶς εἴρηκα , τοὐμὸν δὲ ὧδε ἔχει ·
Lemmas: παρά ἐγώ δέ ὀλίγος μέν ὁ φιλοσοφέω ἅπτω , δοκιμάζω δέ ὧδε · χρή ὁ νέος , ἐπειδάν ὀκτωκαίδεκα ἔτος γίγνομαι τυγχάνω , οὗτος δέ , οἴομαι , καί παρά σύ ἔφηβος μέτρον , ὑπέρ ὁ Ὕφασις ποταμός ἔρχομαι παρά ὁ ἀνήρ , ὅς σύ ὁρμάω , λέγω δημοσίᾳ πρότερος ὅτι φιλοσοφέω , ἵνα εἰμί ὁ βούλομαι ἐξέργω αὐτός , εἰ μή καθαρός φοιτάω . καθαρός δέ λέγω πρῶτος μέν ὁ εἰς πατήρ καί μήτηρ ἥκω , μή περί αὐτός ὄνειδος τις ἀναφαίνω , εἶτα ὁ οὗτος γονεύς καί τρίτος γένος εἰς ἄνω , μή ὑβριστής τις ἤ ἀκρατής ἤ χρηματιστής ἄδικος . ὅταν δέ μηδείς οὐλή περί οὗτος ἀναφαίνω , μηδέ στίγμα ὅλος μηδείς , αὐτός ἤδη διοράω ὁ νέος καί βασανίζω , πρῶτος μέν , εἰ μνημονικός , εἶτα , εἰ κατά φύσις αἰδήμων , ἀλλά μή πλήσσω οὗτος , μή μεθυστικός μή λίχνος μή ἀλαζών μή φιλόγελως μή θρασύς μή φιλολοίδορος , εἰ πατήρ ὑπήκοος εἰ μήτηρ εἰ διδάσκαλος εἰ παιδαγωγός , ἐπί πᾶς , εἰ μή κακός περί ὁ ἑαυτοῦ ὥρα . ὁ μέν δή ὁ γίγνομαι αὐτός καί ὅς ἐκεῖνος γίγνομαι , ἐκ μάρτυς ἀναλέγω καί γράμμα , ὅς δημοσίᾳ κεῖμαι . ἐπειδάν γάρ τελευτάω ὁ Ἰνδός , φοιτάω ἐπί θύρα αὐτός εἷς ἀρχή τάσσω ὑπό ὁ νόμος ἀναγράφω αὐτός , ὡς βιόω , καί ψεύδω ἤ ψεύδω ὁ ἄρχων ἐπιτιμάω ὁ νόμος μή ἄρχω αὐτός ἔτι ἀρχή μηδείς , ὡς παραποιέω βίος ἄνθρωπος , ὁ δέ ὁ ἔφηβος εἰς αὐτός ὁράω ἀναμανθάνω · πολύς μέν γάρ ὀφθαλμός ὁ ἀνθρώπειος ἦθος ἑρμηνεύω , πολύς δέ ἐν ὀφρύς καί παρειά κεῖμαι γνωματεύω τε καί θεωρέω , ἀπό ὅς σοφός τε καί φυσικός ἀνήρ , ὥσπερ ἐν κάτοπτρον εἴδωλον , ὁ νόος ὁ ἄνθρωπος διαθεάομαι . μέγας γάρ δή ἀξιόω φιλοσοφία ἐνταῦθα καί τιμή οὗτος παρά Ἰνδός ἔχω ἀνάγκη πᾶς ἐκβασανίζω τε ὁ ἐπί αὐτός ἔρχομαι ἔλεγχος τε ὑποβάλλω μυρίος . ὡς μέν δή ἐπί διδάσκαλος αὐτός ποιέω καί εἰς δοκιμασία ἐγώ ὁ φιλοσοφέω ἥκω , σαφής λέγω , ἐμός δέ ὧδε ἔχω ·