flavius-philostratus.vita-apollonii 1.15
διέτριψέ τε τοὺς τῆς σιωπῆς χρόνους τὸν μὲν ἐν Παμφύλοις , τὸν δὲ ἐν Κιλικίᾳ , καὶ βαδίζων διʼ οὕτω τρυφώντων ἐθνῶν οὐδαμοῦ ἐφθέγξατο , οὐδʼ ὑπήχθη γρύξαι . ὁπότε μὴν στασιαζούσῃ πόλει ἐντύχοι , πολλαὶ δὲ ἐστασίαζον ὑπὲρ θεαμάτων οὐ σπουδαίων , παρελθὼν ἂν καὶ δείξας ἑαυτὸν καί τι καὶ μελλούσης ἐπιπλήξεως τῇ χειρὶ καὶ τῷ προσώπῳ ἐνδειξάμενος ἐξῄρητʼ ἂν ἀταξία πᾶσα καὶ ὥσπερ ἐν μυστηρίοις ἐσιώπων . καὶ τὸ μὲν τοὺς ὀρχηστῶν τε καὶ ἵππων ἕνεκα στασιάζειν ὡρμηκότας ἀνασχεῖν οὔπω μέγα , οἱ γὰρ ὑπὲρ τοιούτων ἀτακτοῦντες , ἂν πρὸς ἄνδρα ἴδωσιν , ἐρυθριῶσί τε καὶ αὑτῶν ἐπιλαμβάνονται καὶ ῥᾷστα δὴ ἐς νοῦν ἥκουσι , λιμῷ δὲ πεπιεσμένην πόλιν οὐ ῥᾴδιον εὐηνίῳ καὶ πιθανῷ λόγῳ μεταδιδάξαι καὶ ὀργῆς παῦσαι . ἀλλʼ Ἀπολλωνίῳ καὶ ἡ σιωπὴ πρὸς τοὺς οὕτω διακειμένους ἤρκει . ἀφίκετο μὲν γὰρ ἐς Ἄσπενδον τὴν Παμφύλων — πρὸς Εὐρυμέδοντι δὲ οἰκεῖται ποταμῷ ἡ πόλις αὕτη , τρίτη τῶν ἐκεῖ — ὄροβοι δʼ ὤνιοι καὶ τὰ ἐς βρῶσιν ἀναγκαῖα διέβοσκεν αὐτούς , τὸν γὰρ σῖτον οἱ δυνατοὶ ξυγκλείσαντες εἶχον , ἵνʼ ἐκκαπηλευθείη τῆς χώρας . ἀνηρέθιστο δὴ ἐπὶ τὸν ἄρχοντα ἡλικία πᾶσα καὶ πυρὸς ἐπʼ αὐτὸν ἥπτοντο καίτοι προσκείμενον τοῖς βασιλείοις ἀνδριᾶσιν , οἳ καὶ τοῦ Διὸς τοῦ ἐν Ὀλυμπίᾳ φοβερώτεροι ἦσαν τότε καὶ ἀσυλότεροι , Τιβερίου γε ὄντες , ἐφʼ οὗ λέγεταί τις ἀσεβῆσαι δόξαι τυπτήσας τὸν ἑαυτοῦ δοῦλον φέροντα δραχμὴν ἀργυρᾶν νενομισμένην ἐς Τιβέριον . προσελθὼν οὖν τῷ ἄρχοντι ἤρετο αὐτὸν τῇ χειρί , ὅ τι εἴη τοῦτο , τοῦ δὲ ἀδικεῖν μὲν οὐδὲν φήσαντος , ἀδικεῖσθαι δὲ μετὰ τοῦ δήμου , λόγου δʼ εἰ μὴ τύχοι , ξυναπολεῖσθαι τῷ δήμῳ , μετεστράφη τε εἰς τοὺς περιεστηκότας ὁ Ἀπολλώνιος καὶ ἔνευσεν ὡς χρὴ ἀκοῦσαι , οἱ δὲ οὐ μόνον ἐσιώπησαν ὑπʼ ἐκπλήξεως τῆς πρὸς αὐτόν , ἀλλὰ καὶ τὸ πῦρ ἔθεντο ἐπὶ τῶν βωμῶν τῶν αὐτόθι . ἀναθαρρήσας οὖν ὁ ἄρχων ὁ δεῖνα ἔφη καὶ ὁ δεῖνα πλείους εἰπὼν τοῦ λιμοῦ τοῦ καθεστηκότος αἴτιοι , τὸν γὰρ σῖτον ἀπολαβόντες φυλάττουσι κατʼ ἄλλος ἄλλο τῆς χώρας . διακελευομένων δὲ τῶν Ἀσπενδίων ἀλλήλοις ἐπὶ τοὺς ἀγροὺς φοιτᾶν , ἀνένευσεν ὁ Ἀπολλώνιος μὴ πράττειν τοῦτο , μετακαλεῖν δὲ μᾶλλον τοὺς ἐν τῇ αἰτίᾳ καὶ παρʼ ἑκόντων εὑρέσθαι τὸν σῖτον . ἀφικομένων δὲ μικροῦ μὲν ἐδέησε καὶ φωνὴν ἐπʼ αὐτοὺς ῥῆξαι , παθών τι πρὸς τὰ τῶν πολλῶν δάκρυα — καὶ γὰρ παιδία ξυνερρυήκει καὶ γύναια , καὶ ὠλοφύροντο οἱ γεγηρακότες , ὡς αὐτίκα δὴ ἀποθανούμενοι λιμῷ — τιμῶν δὲ τὸ τῆς σιωπῆς δόγμα γράφει ἐς γραμματεῖον ἐπίπληξιν καὶ δίδωσιν ἀναγνῶναι τῷ ἄρχοντι · ἡ δὲ ἐπίπληξις ὧδε εἶχεν · Ἀπολλώνιος σιτοκαπήλοις Ἀσπενδίων . ἡ γῆ πάντων μήτηρ , δικαία γάρ , ὑμεῖς δὲ ἄδικοι ὄντες πεποίησθε αὐτὴν αὑτῶν μόνων μητέρα , καὶ εἰ μὴ παύσεσθε , οὐκ ἐάσω ὑμᾶς ἐπʼ αὐτῆς ἑστάναι . ταῦτα δείσαντες ἐνέπλησαν τὴν ἀγορὰν σίτου καὶ ἀνεβίω ἡ πόλις .
Lemmas: διατρίβω τε ὁ ὁ σιωπή χρόνος ὁ μέν ἐν Πάμφυλος , ὁ δέ ἐν Κιλικία , καί βαδίζω διά οὕτως τρυφάω ἔθνος οὐδαμοῦ φθέγγομαι , οὐδέ ὑπάγω γρύζω . ὁπότε μήν στασιάζω πόλις ἐντυγχάνω , πολύς δέ στασιάζω ὑπέρ θέαμα οὐ σπουδαῖος , παρέρχομαι ἄν καί δείκνυμι ἑαυτοῦ καί τις καί μέλλω ἐπίπληξις ὁ χείρ καί ὁ πρόσωπον ἐνδείκνυμι ἐκλέγω ἄν ἀταξία πᾶς καί ὥσπερ ἐν μυστήριον σιωπάω . καί ὁ μέν ὁ ὀρχηστής τε καί ἵππος ἕνεκα στασιάζω ὁρμάω ἀνέχω οὔπω μέγας , ὁ γάρ ὑπέρ τοιοῦτος ἀτακτέω , ἐάν πρός ἀνήρ ὁράω , ἐρυθριάω τε καί ἑαυτοῦ ἐπιλαμβάνω καί ῥᾴδιος δή εἰς νόος ἥκω , λιμός δέ πιέζω πόλις οὐ ῥᾴδιος εὐήνιος καί πιθανός λόγος μεταδιδάσκω καί ὀργή παύω . ἀλλά Ἀπολλώνιον καί ὁ σιωπή πρός ὁ οὕτως διάκειμαι ἀρκέω . ἀφικνέομαι μέν γάρ εἰς Ἄσπενδος ὁ Πάμφυλος — πρός Εὐρυμέδων δέ οἰκέω ποταμός ὁ πόλις οὗτος , τρίτος ὁ ἐκεῖ — ὄροβος δέ ὤνιος καί ὁ εἰς βρῶσις ἀναγκαῖος διαβόσκω αὐτός , ὁ γάρ σῖτος ὁ δυνατός συγκλείω ἔχω , ἵνα ἐκκαπηλεύω ὁ χώρα . ἀνερεθίζω δή ἐπί ὁ ἄρχω ἡλικία πᾶς καί πῦρ ἐπί αὐτός ἅπτω καίτοι πρόσκειμαι ὁ βασίλειος ἀνδριάς , ὅς καί ὁ Ζεύς ὁ ἐν Ὀλυμπία φοβερός εἰμί τότε καί ἄσυλος , Τιβέριος γε εἰμί , ἐπί ὅς λέγω τις ἀσεβέω δοκέω τύπτω ὁ ἑαυτοῦ δοῦλος φέρω δραχμή ἀργύρεος νομίζω εἰς Τιβέριος . προσέρχομαι οὖν ὁ ἄρχων ἔρομαι αὐτός ὁ χείρ , ὅς τις εἰμί οὗτος , ὁ δέ ἀδικέω μέν οὐδείς φημί , ἀδικέω δέ μετά ὁ δῆμος , λόγος δέ εἰ μή τυγχάνω , συναπόλλυμι ὁ δῆμος , μεταστρέφω τε εἰς ὁ περιίστημι ὁ Ἀπολλώνιος καί νεύω ὡς χρή ἀκούω , ὁ δέ οὐ μόνος σιωπάω ὑπό ἔκπληξις ὁ πρός αὐτός , ἀλλά καί ὁ πῦρ τίθημι ἐπί ὁ βωμός ὁ αὐτόθι . ἀναθαρσέω οὖν ὁ ἄρχων ὁ δεῖνα φημί καί ὁ δεῖνα πολύς λέγω ὁ λιμός ὁ καθίστημι αἴτιος , ὁ γάρ σῖτος ἀπολαμβάνω φυλάσσω κατά ἄλλος ἄλλος ὁ χώρα . διακελεύομαι δέ ὁ Ἀσπένδιος ἀλλήλων ἐπί ὁ ἀγρός φοιτάω , ἀνανεύω ὁ Ἀπολλώνιος μή πράσσω οὗτος , μετακαλέω δέ μάλα ὁ ἐν ὁ αἰτία καί παρά ἑκών εὑρίσκω ὁ σῖτος . ἀφικνέομαι δέ μικρός μέν δέω καί φωνή ἐπί αὐτός ῥήγνυμι , πάσχω τις πρός ὁ ὁ πολύς δάκρυον — καί γάρ παιδίον συρρέω καί γύναιον , καί ὀλοφύρομαι ὁ γηράσκω , ὡς αὐτίκα δή ἀποθνῄσκω λιμός — τιμάω δέ ὁ ὁ σιωπή δόγμα γράφω εἰς γραμματεῖον ἐπίπληξις καί δίδωμι ἀναγιγνώσκω ὁ ἄρχων · ὁ δέ ἐπίπληξις ὧδε ἔχω · Ἀπολλώνιος σιτοκάπηλος Ἀσπένδιος . ὁ γῆ πᾶς μήτηρ , δίκαιος γάρ , σύ δέ ἄδικος εἰμί ποιέω αὐτός ἑαυτοῦ μόνος μήτηρ , καί εἰ μή παύω , οὐ ἐάω σύ ἐπί αὐτός ἵστημι . οὗτος δείδω ἐμπίμπλημι ὁ ἀγορά σῖτος καί ἀναβιόω ὁ πόλις .