flavius-philostratus.vita-apollonii 7.12
οὐκ ἄν , ἔφη μὰ τὴν Ἀθηνᾶν , εἴ τις ἐδίκαζε , τὸ δʼ ἄνευ δίκης καὶ ὃ μηδʼ , εἰ ἀπολογοίμην , ἀκροασόμενος ἢ ἀκροασόμενος μέν , ἀποκτενῶν δὲ καὶ μὴ ἀδικοῦντα . οὐκ ἂν ἔμοιγʼ οὖν ξυνεχώρησας ἑλέσθαι ποτὲ ψυχρὸν οὕτω καὶ ἀνδραποδώδη θάνατον ἀντὶ τοῦ φιλοσοφίᾳ προσήκοντος · φιλοσοφίᾳ δέ , οἶμαι , προσήκει ἢ πόλιν ἐλευθεροῦντα ἀποθανεῖν ἢ γονεῦσι τοῖς ἑαυτοῦ καὶ παισὶ καὶ ἀδελφοῖς καὶ τῇ ἄλλῃ ξυγγενείᾳ ἀμύνοντα ἢ ὑπὲρ φίλων ἀγωνιζόμενον , οἳ ξυγγενείας αἱρετώτεροι σοφοῖς ἀνδράσιν ἢ οἳ ἠμπολημένοι ἐξ ἔρωτος , τὸ δὲ μὴ ἐπʼ ἀληθέσι , κεκομψευμένοις δʼ ἀποθανεῖν καὶ παρασχεῖν τῷ τυράννῳ σοφῷ δόξαι πολλῷ βαρύτερον ἢ εἴ τις , ὥσπερ φασὶ τὸν Ἰξίονα , μετέωρος ἐπὶ τροχοῦ κνάμπτοιτο . σοὶ δὲ ἀγῶνος οἶμαι ἄρξειν αὐτὸ τὸ ἥκειν ἐνταῦθα , σὺ μὲν γὰρ τῷ τῆς γνώμης ὑγιαίνοντι προστίθης τοῦτο καὶ τῷ μὴ ἂν θαρρῆσαι τὴν δεῦρο ὁδόν , εἴ τι ἠδίκεις , Δομετιανῷ δὲ οὐ δόξεις , ἀλλʼ ἀπόρρητόν τινα ἰσχὺν ἔχων θρασέως ἐρρῶσθαι . τὸ γὰρ καλοῦντος μέν , οὔπω δʼ ἡμέραι δέκα , ὥς φασι , σὲ δʼ ἀφῖχθαι πρὸς τὴν κρίσιν οὐδʼ ἀκηκοότα πω , ὡς κριθήσῃ , νοῦν τῇ κατηγορίᾳ δώσει , προγιγνώσκων γὰρ ἂν φαίνοιο καὶ ὁ λόγος ὁ περὶ τοῦ παιδὸς ἰσχύσει . καὶ ὅρα , μὴ τὰ περὶ Μοιρῶν καὶ ἀνάγκης , ὑπὲρ ὧν ἐν Ἰωνίᾳ διειλέχθαι σέ φασιν , ἐπὶ σὲ ἥκῃ καὶ βουλομένης τι τῆς εἱμαρμένης ἄτοπον , σὺ δʼ ἠναγκασμένος χωρῇς ἐπʼ αὐτὸ οὐκ εἰδώς , ὡς σοφώτερον ἀεὶ τὸ φυλάττεσθαι . εἰ δὲ μὴ ἐκλέλησαι τῶν ἐπὶ Νέρωνος , οἶσθά που τοὐμὸν καὶ ὅτι μὴ ἀνελεύθερος ἐγὼ πρὸς θάνατον . ἀλλʼ εἶχέ τι ῥᾳστώνης ἐκεῖνα · Νέρωνα γὰρ ἡ κιθάρα τοῦ μὲν προσφόρου βασιλείᾳ σχήματος ἐδόκει ἐκκρούειν , τὰ δὲ ἄλλα οὐκ ἀηδῶς ἥρμοττεν , ἦγε γάρ τινας πολλάκις δι’ αὐτὴν ἐκεχειρίας , καὶ ἀπείχετο τῶν φόνων · ἐμὲ γοῦν οὐκ ἀπέκτεινε καίτοι τὸ ξίφος ἐπʼ ἐμαυτὸν ἕλκοντα διὰ τοὺς σούς τε κἀμοῦ λόγους , οὓς ἐπὶ τῷ βαλανείῳ διῆλθον , αἴτιον δʼ ἦν τοῦ μὴ ἀποκτεῖναι τὸ τὴν εὐφωνίαν αὐτῷ ἐπιδοῦναι τότε καὶ τό , ὡς ᾤετο , μελῳδίας λαμπρᾶς ἅψασθαι . νυνὶ δὲ τίνι μὲν εὐφωνίᾳ , τίνι δὲ κιθάρᾳ θύσομεν ; ἄμουσα γὰρ καὶ μεστὰ χολῆς πάντα , καὶ οὔτʼ ἂν ὑφʼ ἑαυτοῦ ὅδε οὔτʼ ἂν ὑφʼ ἑτέρων θελχθείη . καίτοι Πίνδαρος ἐπαινῶν τὴν λύραν φησίν , ὡς καὶ τὸν τοῦ Ἄρεος θυμὸν θέλγει καὶ τῶν πολεμικῶν ἴσχει αὐτόν , οὑτοσὶ δὲ καίτοι μουσικὴν ἀγωνίαν καταστησάμενος ἐνταῦθα καὶ στεφανῶν δημοσίᾳ τοὺς νικῶντας ἔστιν οὓς καὶ ἀπέκτεινεν αὐτῶν , ὕστατά φασι μουσικὴν ἀγωνίαν αὐλήσαντάς τε καὶ ᾅσαντας . βουλευτέα δέ σοι καὶ ὑπὲρ τῶν ἀνδρῶν , προσαπολεῖς γὰρ κἀκείνους ἢ θρασὺς δόξας ἢ εἰπών , ἃ μὴ πείσεις . ἡ σωτηρία δέ σοι παρὰ πόδα · τῶν γὰρ νεῶν τούτων , πολλαὶ δʼ , ὡς ὁρᾷς , εἰσίν , αἱ μὲν ἐς Λιβύην ἀφήσουσιν , αἱ δʼ ἐς Αἴγυπτον , αἱ δʼ ἐς Φοινίκην καὶ Κύπρον , αἱ δʼ εὐθὺ Σαρδοῦς , αἱ δʼ ὑπὲρ Σαρδώ · μιᾶς ἐπιβάντι σοι κομίζεσθαι κράτιστον ἐς ὁτιδὴ τῶν ἐθνῶν τούτων , αἱ γὰρ τυραννίδες ἧττον χαλεπαὶ τοῖς φανεροῖς τῶν ἀνδρῶν , ἢν ἐπαινοῦντας αἴσθωνται τὸ μὴ ἐν φανερῷ ζῆν .
Lemmas: οὐ ἄν , φημί μά ὁ Ἀθήνη , εἰ τις δικάζω , ὁ δέ ἄνευ δίκη καί ὅς μηδέ , εἰ ἀπολογέομαι , ἀκροάζομαι ἤ ἀκροάζομαι μέν , ἀποκτείνω δέ καί μή ἀδικέω . οὐ ἄν ἐγώ οὖν συγχωρέω αἱρέω ποτέ ψυχρός οὕτως καί ἀνδραποδώδης θάνατος ἀντί ὁ φιλοσοφία προσήκω · φιλοσοφία δέ , οἴομαι , προσήκω ἤ πόλις ἐλευθερόω ἀποθνῄσκω ἤ γονεύς ὁ ἑαυτοῦ καί παῖς καί ἀδελφός καί ὁ ἄλλος συγγένεια ἀμύνω ἤ ὑπέρ φίλος ἀγωνίζομαι , ὅς συγγενειάω αἱρετός σοφός ἀνήρ ἤ ὅς ἐμπολέω ἐκ ἔρως , ὁ δέ μή ἐπί ἀληθής , κομψεύω δέ ἀποθνῄσκω καί παρέχω ὁ τύραννος σοφός δοκέω πολύς βαρύς ἤ εἰ τις , ὥσπερ φημί ὁ Ἰξίων , μετέωρος ἐπί τροχός κνάμπτω . σύ δέ ἀγών οἴομαι ἄρχω αὐτός ὁ ἥκω ἐνταῦθα , σύ μέν γάρ ὁ ὁ γνώμη ὑγιαίνω προστίθημι οὗτος καί ὁ μή ἄν θαρσέω ὁ δεῦρο ὁδός , εἰ τις ἀδικέω , Δομετιανός δέ οὐ δοκέω , ἀλλά ἀπόρρητος τις ἰσχύς ἔχω θρασύς ῥώννυμι . ὁ γάρ καλέω μέν , οὔπω δέ ἡμέρα δέκα , ὡς φημί , σύ δέ ἀφικνέομαι πρός ὁ κρίσις οὐδέ ἀκούω πω , ὡς κρίνω , νόος ὁ κατηγορία δίδωμι , προγιγνώσκω γάρ ἄν φαίνω καί ὁ λόγος ὁ περί ὁ παῖς ἰσχύω . καί ὁράω , μή ὁ περί Μοῖρα καί ἀνάγκη , ὑπέρ ὅς ἐν Ἰωνία διαλέγω σύ φημί , ἐπί σύ ἥκω καί βούλομαι τις ὁ μείρομαι ἄτοπος , σύ δέ ἀναγκάζω χωρέω ἐπί αὐτός οὐ οἶδα , ὡς σοφός ἀεί ὁ φυλάσσω . εἰ δέ μή ἐκλανθάνω ὁ ἐπί Νέρων , οἶδα που ἐμός καί ὅτι μή ἀνελεύθερος ἐγώ πρός θάνατος . ἀλλά ἔχω τις ῥᾳστώνη ἐκεῖνος · Νέρων γάρ ὁ κιθάρα ὁ μέν πρόσφορος βασιλεία σχῆμα δοκέω ἐκκρούω , ὁ δέ ἄλλος οὐ ἀηδής ἁρμόζω , ἄγω γάρ τις πολλάκις διά αὐτός ἐκεχειρία , καί ἀπέχω ὁ φόνος · ἐγώ γοῦν οὐ ἀποκτείνω καίτοι ὁ ξίφος ἐπί ἐμαυτοῦ ἕλκω διά ὁ σός τε ἐγώ λόγος , ὅς ἐπί ὁ βαλανεῖον διέρχομαι , αἴτιος δέ εἰμί ὁ μή ἀποκτείνω ὁ ὁ εὐφωνία αὐτός ἐπιδίδωμι τότε καί ὁ , ὡς οἴομαι , μελῳδία λαμπρός ἅπτω . νυνί δέ τίς μέν εὐφωνία , τίς δέ κιθάρα θύω ; ἄμουσος γάρ καί μεστός χολή πᾶς , καί οὔτε ἄν ὑπό ἑαυτοῦ ὅδε οὔτε ἄν ὑπό ἕτερος θέλγω . καίτοι Πίνδαρος ἐπαινέω ὁ λύρα φημί , ὡς καί ὁ ὁ Ἄρης θυμός θέλγω καί ὁ πολεμικός ἴσχω αὐτός , οὗτος δέ καίτοι μουσική ἀγωνία καθίστημι ἐνταῦθα καί στεφανόω δημοσίᾳ ὁ νικάω εἰμί ὅς καί ἀποκτείνω αὐτός , ὕστερος φημί μουσική ἀγωνία αὐλέω τε καί ἀείδω . βουλευτέον δέ σύ καί ὑπέρ ὁ ἀνήρ , προσαπόλλυμι γάρ ἐκεῖνος ἤ θρασύς δοκέω ἤ λέγω , ὅς μή πείθω . ὁ σωτηρία δέ σύ παρά πούς · ὁ γάρ ναῦς οὗτος , πολύς δέ , ὡς ὁράω , εἰμί , ὁ μέν εἰς Λιβύη ἀφίημι , ὁ δέ εἰς Αἴγυπτος , ὁ δέ εἰς Φοινίκη καί Κύπρος , ὁ δέ εὐθύς Σαρδώ , ὁ δέ ὑπέρ Σαρδώ · εἷς ἐπιβαίνω σύ κομίζω κρατύς εἰς ὅς ὁ ἔθνος οὗτος , ὁ γάρ τυραννίς ἥσσων χαλεπός ὁ φανερός ὁ ἀνήρ , ἐάν ἐπαινέω αἰσθάνομαι ὁ μή ἐν φανερός ζάω .