flavius-philostratus.heroicus 664
ἓν τοῦτο ἐκ πολλῶν γήδιον λείπεταί μοι τρέφον οὔκ ἀνελευθέρως , τοὺς δὲ ἄλλους ἀγροὺς ἀφείλοντό με οἱ δυνατοὶ κομιδῇ ὀρφανόν . καὶ τουτὶ δὲ τὸ χωρίδιον ὑπὸ Ξείνιδος ἤδη τοῦ Χερρονησίτου κατεχόμενον ἐξείλετο ὁ Πρωτεσίλεως προσβαλών τι αὐτῷ ἑαυτοῦ φάμα , ὑφʼ οὗ τὰς ὄψεις ἀνακοπεὶς ἀπῆλθε τυφλός . ἀγαθόν γε τοῦ ἀγροῦ φύλακα ἐκτήσω , καὶ οὐδὲ λύκου τινὸς ἔφοδον , οἶμαι , δέδιας ἐγρηγορότος οὑτωσὶ τοῦ φίλου . ἀληθῆ λέγεις · οὐδὲ γὰρ θηρίῳ συγχωρεῖ ἐσφοιτᾶν οὐδενί , οὐδὲ ὄφις ἐνταῦθα , οὐδὲ φαλάγγιον , οὐδὲ συκοφάντης ἡμῖν περὶ τοῦ ἀγροῦ ἐπιτίθεται . τὸ δὲ θηρίον τοῦτο δεινῶς ἀναιδές , ἀπόλλυσι γοῦν ἐν ἀγορᾷ . τὴν δὲ φωνήν , ἀμπελουργέ , πῶς ἐπαιδεύθης ; οὐ γάρ μοι τῶν ἀπαιδεύτων φαίνῃ . ἐν ἄστει , ξένε , τὸ πρῶτον ἐτρίβομεν τοῦ βίου διδασκάλοις χρώμενοι καὶ φιλοσοφοῦντες . πονήρως οὖν τὰ ἐμὰ εἶχεν , ἐπὶ δούλοις γὰρ ἦν τὰ γεωργούμενα , οἱ δʼ ἀπέφερον ἡμῖν οὐδέν , ὅθεν δανείζεσθαί τε ἐπὶ τῷ ἀγρῷ ἔδει καὶ πεινῆν , καὶ δῆτʼ ἀφικόμενος ἐνταῦθα ξύμβουλον ἐποιούμην τὸν Πρωτεσίλεων , ὁ δʼ ὀργήν μοι δικαίαν ἔχων , ἐπειδὴ καταλιπὼν αὐτὸν ἐν ἄστει ἔζων , ἐσιώπα . λιπαροῦντος δέ μου καὶ ἀπολεῖσθαι φάσκοντος , εἰ ἀμεληθείην μεταμφίασαι ἔφη . τοῦτʼ ἐπʼ ἐκείνης μὲν τῆς ἡμέρας ἀργῶς ἤκουσα , μετὰ ταῦτα μέντοι βασανίζων αὐτὸ ξυνῆκα , ὅτι μεταβαλεῖν κελεύει με τὸ τοῦ βίου σχῆμα . ὅθεν διφθέραν τε ἐναρμοσάμενος καὶ σμινύην φέρων καὶ οὐδὲ τὴν ἐς ἄστυ ὁδὸν ἔτι γιγνώσκων βρύει μοι τὰ ἐν τῷ ἀγρῷ πάντα , κἂν νοσήσῃ προβάτιον ἢ σμῆνος ἢ δένδρον , ἰατρῷ χρῶμαι τῷ Πρωτεσίλεῳ ξυνών τε αὐτῷ καὶ τῇ γῇ προσκείμενος , σοφώτερός τε ἐμαυτοῦ γίγνομαι , περίεστι γὰρ καὶ σοφίας αὐτῷ . μακάριε τῆς ξυνουσίας καὶ τοῦ ἀγροῦ , εἰ μὴ μόνον ἐλάας καὶ βότρυς ἐν αὐτῷ τρυγᾷς , ἀλλὰ καὶ σοφίαν δρέπῃ θείαν τε καὶ ἀκήρατον .
Lemmas: εἷς οὗτος ἐκ πολύς γήδιον λείπω ἐγώ τρέφω οὐ ἀνελεύθερος , ὁ δέ ἄλλος ἀγρός ἀφαιρέω ἐγώ ὁ δυνατός κομιδῇ ὀρφανός . καί οὗτος δέ ὁ χωρίδιον ὑπό Ξέινις ἤδη ὁ Χερσονησίτης κατέχω ἐξαιρέω ὁ Πρωτεσίλαος προσβάλλω τις αὐτός ἑαυτοῦ φάμα , ὑπό ὅς ὁ ὄψις ἀνακόπτω ἀπέρχομαι τυφλός . ἀγαθός γε ὁ ἀγρός φύλαξ κτάομαι , καί οὐδέ λύκος τις ἔφοδος , οἴομαι , δείδω ἐγείρω οὕτως ὁ φίλος . ἀληθής λέγω · οὐδέ γάρ θηρίον συγχωρέω εἰσφοιτάω οὐδείς , οὐδέ ὄφις ἐνταῦθα , οὐδέ φαλάγγιον , οὐδέ συκοφάντης ἐγώ περί ὁ ἀγρός ἐπιτίθημι . ὁ δέ θηρίον οὗτος δεινός ἀναιδής , ἀπόλλυμι γοῦν ἐν ἀγορά . ὁ δέ φωνή , ἀμπελουργός , πῶς παιδεύω ; οὐ γάρ ἐγώ ὁ ἀπαίδευτος φαίνω . ἐν ἄστυ , ξένος , ὁ πρῶτος τρίβω ὁ βίος διδάσκαλος χράω καί φιλοσοφέω . πονηρός οὖν ὁ ἐμός ἔχω , ἐπί δοῦλος γάρ εἰμί ὁ γεωργέω , ὁ δέ ἀποφέρω ἐγώ οὐδείς , ὅθεν δανείζω τε ἐπί ὁ ἀγρός δέω καί πεινάω , καί δῆτα ἀφικνέομαι ἐνταῦθα σύμβουλος ποιέω ὁ Πρωτεσίλαος , ὁ δέ ὀργή ἐγώ δίκαιος ἔχω , ἐπειδή καταλείπω αὐτός ἐν ἄστυ ζάω , σιωπάω . λιπαρέω δέ ἐγώ καί ἀπόλλυμι φάσκω , εἰ ἀμελέω μεταμφιάζω φημί . οὗτος ἐπί ἐκεῖνος μέν ὁ ἡμέρα ἀργός ἀκούω , μετά οὗτος μέντοι βασανίζω αὐτός συνίημι , ὅτι μεταβάλλω κελεύω ἐγώ ὁ ὁ βίος σχῆμα . ὅθεν διφθέρα τε ἐναρμόζω καί σμινύη φέρω καί οὐδέ ὁ εἰς ἄστυ ὁδός ἔτι γιγνώσκω βρύω ἐγώ ὁ ἐν ὁ ἀγρός πᾶς , ἐάν νοσέω προβάτιον ἤ σμῆνος ἤ δένδρον , ἰατρός χράω ὁ Πρωτεσίλαος σύνειμι τε αὐτός καί ὁ γῆ πρόσκειμαι , σοφός τε ἐμαυτοῦ γίγνομαι , περίειμι γάρ καί σοφία αὐτός . μακάριος ὁ συνουσία καί ὁ ἀγρός , εἰ μή μόνος ἐλαία καί βότρυς ἐν αὐτός τρυγάω , ἀλλά καί σοφία δρέπω θεῖος τε καί ἀκήρατος .