flavius-philostratus.heroicus 666
πλέω μὲν ἐξ Αἰγύπτου καὶ Φοινίκης πέμπτην καὶ τριακοστὴν ἤδη που ταύτην ἡμέραν , κατασχούσης δὲ τῆς νεὼς ἐς Ἐλεοῦντα τοῦτον ἔδοξα τὰ Ὁμήρου ἔπη ἀναγιγνώσκειν , ἐν οἷς τὸν κατάλογον τῶν Ἀχαιῶν φράζει , καὶ ξυνεκάλουν τοὺς Ἀχαιοὺς ἐμβῆναι τὴν ναῦν ὡς ἀποχρῶσαν ὁμοῦ πᾶσιν . ἐπεὶ δὲ ἐξέθορον τοῦ ἐνυπνίου , καὶ γάρ με καὶ φρίκης τι ὑπεληλύθει , ξυνεβαλόμην μὲν αὐτὸ ἐς βραδυτῆτα τοῦ πλοῦ καὶ μῆκος , αἱ γὰρ τῶν ἀποθανόντων ὄψεις ἀργοὶ τοῖς ἐσπουδακόσι , βουληθεὶς δὲ ξυμβόλῳ περὶ τοῦ ἐνυπνίου χρήσασθαι , οὐδὲ γὰρ τὸ πνεῦμα πω ξυνεχώρει πλεῖν , ἐξαλλάττω δεῦρο ἀπὸ τῆς νεώς , βαδίζων δέ , ὡς εἶδες , πρώτῳ ἐντετύχηκα σοὶ καὶ περὶ τοῦ Πρωτεσίλεω διαλεγόμεθα , διαλεξόμεθα δὲ καὶ περὶ τοῦ καταλόγου τῶν ἡρώων , φῂς γὰρ οὕτω ποιήσειν . καὶ τὸ καταλέγειν σφᾶς ἐς τὴν ναῦν εἴη ἂν τὸ συλλεξάμενον τὸν περὶ αὐτῶν λόγον εἶτα ἐμβῆναι . κατὰ θεὸν ἥκεις ἀληθῶς , ξένε , καὶ ὑγιῶς ἐξηγῇ τὴν ὄψιν . περαίνωμεν οὖν τὸν λόγον , μὴ καὶ θρύπτεσθαι με φῇς διάγοντά σε ἀπʼ αὐτοῦ . ἃ ποθῶ μαθεῖν , ξυνίης δή γε · αὐτὴν γὰρ τὴν ξυνουσίαν , ἥτις ἐστί σοι πρὸς τὸν Πρωτεσίλεων , καὶ ὁποῖος ἥκει καὶ εἴ τι παραπλήσιον τοῖς ποιηταῖς ἢ διηγνοημένον αὐτοῖς περὶ τῶν Τρωικῶν οἶδεν , ἀκοῦσαι δέομαι . Τρωικὰ δὲ λέγῳ τὰ τοιαῦτα · τήν τε ἐν Αὐλίδι ξυλλογὴν τοῦ στρατοῦ καὶ καθʼ ἕνα τοὺς ἥρως εἰ καλοί τε , ὡς ᾅδονται , καὶ ἀνδρεῖοι καὶ σοφοὶ ἦσαν . τὸν γὰρ πόλεμον , ὃς περὶ τῇ Τροίᾳ ἐγένετο , πῶς ἂν διηγοῖτο μήτε διαπολεμήσας αὐτὸν ἀποθανών τε πρῶτος τοῦ Ἑλληνικοῦ παντὸς ἐν αὐτῇ , φασί , τῇ ἀποβάσει ; εὔηθες τουτί σοι , ξένε , ψυχαῖς γὰρ θείαις οὕτω καὶ μακαρίαις ἀρχὴ βίου τὸ καθαρεῦσαι τοῦ σώματος · θεούς τε γάρ , ὧν ὀπαδοί εἰσι , γιγνώσκουσι τότε οὐκ ἀγάλματα θεραπεύουσαι καὶ ὑπονοίας , ἀλλὰ ξυνουσίας φανερὰς πρὸς αὐτοὺς ποιούμεναι , τά τε τῶν ἀνθρώπων ὁρῶσιν ἐλεύθεραι νόσων τε καὶ σώματος , ὅτε δὴ καὶ μαντικῆς σοφίας ἐμφοροῦνται καὶ τὸ χρησμῶδες αὐταῖς ἐμβακχεύει .
Lemmas: πολύς μέν ἐκ Αἴγυπτος καί Φοινίκη πέμπτος καί τριακοστός ἤδη που οὗτος ἡμέρα , κατασχάω δέ ὁ ναῦς εἰς Ἐλεοῦς οὗτος δοκέω ὁ Ὅμηρος ἔπος ἀναγιγνώσκω , ἐν ὅς ὁ κατάλογος ὁ Ἀχαιός φράζω , καί συγκαλέω ὁ Ἀχαιός ἐμβαίνω ὁ ναῦς ὡς ἀποχράω ὁμοῦ πᾶς . ἐπεί δέ ἐκθρῴσκω ὁ ἐνύπνιον , καί γάρ ἐγώ καί φρίκη τις ὑπέρχομαι , συμβάλλω μέν αὐτός εἰς βραδυτής ὁ πλόος καί μῆκος , ὁ γάρ ὁ ἀποθνῄσκω ὄψις ἀργός ὁ σπουδάζω , βούλομαι δέ σύμβολον περί ὁ ἐνύπνιον χράω , οὐδέ γάρ ὁ πνεῦμα πω συγχωρέω πλέω , ἐξαλλάσσω δεῦρο ἀπό ὁ ναῦς , βαδίζω δέ , ὡς ὁράω , πρῶτος ἐντυγχάνω σύ καί περί ὁ Πρωτεσίλαος διαλέγω , διαλέγω δέ καί περί ὁ κατάλογος ὁ ἥρως , φημί γάρ οὕτως ποιέω . καί ὁ καταλέγω σφεῖς εἰς ὁ ναῦς εἰμί ἄν ὁ συλλέγω ὁ περί αὐτός λόγος εἶτα ἐμβαίνω . κατά θεός ἥκω ἀληθής , ξένος , καί ὑγιής ἐξηγέομαι ὁ ὄψις . περαίνω οὖν ὁ λόγος , μή καί θρύπτω ἐγώ φημί διάγω σύ ἀπό αὐτός . ὅς ποθέω μανθάνω , συνίημι δή γε · αὐτός γάρ ὁ συνουσία , ὅστις εἰμί σύ πρός ὁ Πρωτεσίλαος , καί ὁποῖος ἥκω καί εἰ τις παραπλήσιος ὁ ποιητής ἤ διαγνοέω αὐτός περί ὁ Τρωϊκός οἶδα , ἀκούω δέω . Τρωϊκός δέ λέγος ὁ τοιοῦτος · ὁ τε ἐν Αὐλίς συλλογή ὁ στρατός καί κατά εἷς ὁ ἥρως εἰ καλός τε , ὡς ἀείδω , καί ἀνδρεῖος καί σοφός εἰμί . ὁ γάρ πόλεμος , ὅς περί ὁ Τροία γίγνομαι , πῶς ἄν διηγέομαι μήτε διαπολεμέω αὐτός ἀποθνῄσκω τε πρῶτος ὁ Ἑλληνικός πᾶς ἐν αὐτός , φημί , ὁ ἀπόβασις ; εὐήθης οὗτος σύ , ξένος , ψυχή γάρ θεῖος οὕτως καί μακάριος ἀρχή βίος ὁ καθαρεύω ὁ σῶμα · θεός τε γάρ , ὅς ὀπηδός εἰμί , γιγνώσκω τότε οὐ ἄγαλμα θεραπεύω καί ὑπόνοια , ἀλλά συνουσία φανερός πρός αὐτός ποιέω , ὁ τε ὁ ἄνθρωπος ὁράω ἐλεύθερος νόσος τε καί σῶμα , ὅτε δή καί μαντικός σοφία ἐμφορέω καί ὁ χρησμώδης αὐτός ἐμβακχεύω .