flavius-philostratus.heroicus 679
τούτῳ ἐρομένῳ , πῶς ἂν μὴ ἡττηθείη θανάτου ἔφη καταφρονῶν . καὶ πείθεταί γε , ὦ ἀμπελουργέ , τῷ χρησμῷ , παρασκευάζων γὰρ οὕτως ἑαυτὸν ἀδαμάντινος τοῖς πολλοῖς καὶ θεῖος δοκεῖ . ἕλιξ δὲ ὁ ἀθλητὴς αὐτὸς μὲν οὔπω προσπέπλευκε τῷ ἱερῷ τούτῳ , πέμψας δέ τινα τῶν ἑαυτοῦ ἑταίρων ἤρετο , ποσάκις νικήσοι τὰ Ὀλύμπια , ὁ δὲ δὶς ἔφη νικήσεις , ἐὰν μὴ ἐθέλῃς τρίς . δαιμόνιον , ἀμπελουργέ , λέξεις γάρ που τὸ ἐν Ὀλυμπίᾳ πραχθέν · προυπαρχούσης γὰρ αὐτῷ νίκης μιᾶς , ὅτʼ ἀνὴρ ἐκ παίδων ἐνίκα πάλην , ἀπεδύσατο τὴν ἐπʼ ἐκείνῃ Ὀλυμπιάδα πάλην τε καὶ παγκράτιον , ἐφʼ ᾧ δυσχεράναντες οἱ Ἠλεῖοι διενοοῦντο μὲν ἀμφοῖν εἴργειν αὐτὸν ἐγκλήματα Ὀλυμπικὰ ξυντιθέντες ʽἐπ’ αὐτῷ , μόγις δʼ οὖν ἀνέδησαν τὸ παγκράτιον . καὶ τοῦτον ἄρα τὸν φθόνον ὁ Πρωτεσίλεως φυλάξασθαι προὔλεγεν εἰδὼς αὐτὸν ἀντίπαλον τοῖς ἐξῃρημένοις ὄντα . ἄριστα , ξένε , τοῦ χρησμοῦ ἐτεκμήρω . τῶν δὲ δὴ νόσων τίνας ἰᾶται ; πολλοὺς γὰρ αὐτῷ φῂς εὔχεσθαι . πάσας ἰᾶται , ὁπόσαι εἰσί , μάλιστα δὲ τὰς φθόας τε καὶ τοὺς ὑδέρους καὶ τὰς τῶν ὀφθαλμῶν νόσους καὶ τοὺς τεταρταίῳ πυρέσσοντας · ἔστι δὲ καὶ ἐρῶντι τυχεῖν αὐτοῦ ξυμβούλου . ξυναλγεῖ γὰρ σφόδρα τοῖς τὰ ἔρωτικὰ ἀτυχοῦσι καὶ ὑποτίθεται αὐτοῖς ἐπῳδὰς καὶ τέχνας , αἳ τὰ παιδικὰ θέλξουσι , μοιχοῖς δὲ οὔτε προσδιαλέγεται οὐδὲν οὔτε ὑποτίθεταί τι ἐρωτικόν · φησὶ γὰρ ἀπηχθῆσθαι αὐτοῖς , ἐπειδὴ τὸ ἐρᾶν διαβάλλουσιν . ἀφικομένου γοῦν ἐνταῦθα μοιχοῦ ποτε αὐτῇ γυναικί , ἣν ἐπείρα , καὶ ξυνομνύναι βουλομένων ἐπὶ τὸν ἄνδρα παρόντα μέν , ξυνιέντα δὲ οὔπω , ὁ μὲν γὰρ ἔτυχε καθεύδων μεσημβρίας ἐνταῦθα , οἱ δʼ ὤμνυσαν ἤδη προσεστηκότες τῷ βωμῷ — τί οὖν ὁ Πρωτεσίλεως ; ἐξορμᾷ τοῦτον τὸν κύνα καίτοι χρηστόν , ὡς ὁρᾷς , ὄντα προσπεσεῖν τε αὐτοῖς κατόπιν καὶ δακεῖν ἔτι ὀμνύντας , καὶ τὸν ὅρκον οὑτωσὶ ξυγχέας ἐφίσταται τῷ ἀνδρὶ καὶ κελεύει αὐτὸν ἐκείνων μὲν ἀμελεῖν , τὸ γὰρ δῆγμα σφῶν ἀνίατον εἶναι , σώζειν δὲ νῦν γοῦν ἑαυτόν τε καὶ τὸν ἑαυτοῦ οἶκον , τοὺς μὲν γὰρ θεοὺς πάντα γιγνώσκειν , τοὺς δὲ ἥρωας θεῶν μὲν ἐλάττω , πλείω δὲ ἀνθρώπων .
Lemmas: οὗτος ἔρομαι , πῶς ἄν μή ἡσσάομαι θάνατος φημί καταφρονέω . καί πείθω γε , ὦ ἀμπελουργός , ὁ χρησμός , παρασκευάζω γάρ οὕτως ἑαυτοῦ ἀδαμάντινος ὁ πολύς καί θεῖος δοκέω . ἕλιξ δέ ὁ ἀθλητής αὐτός μέν οὔπω προσπλέω ὁ ἱερός οὗτος , πέμπω δέ τις ὁ ἑαυτοῦ ἑταῖρος ἔρομαι , ποσάκις νικάω ὁ Ὀλύμπιος , ὁ δέ δίς φημί νικάω , ἐάν μή ἐθέλω τρίς . δαιμόνιον , ἀμπελουργός , λέγω γάρ που ὁ ἐν Ὀλυμπία πράσσω · προυπάρχω γάρ αὐτός νίκη εἷς , ὅτε ἀνήρ ἐκ παῖς νικάω πάλη , ἀποδύω ὁ ἐπί ἐκεῖνος Ὀλυμπιάς πάλη τε καί παγκράτιον , ἐπί ὅς δυσχεραίνω ὁ Ἠλεῖος διανοέω μέν ἄμφω ἔργω αὐτός ἔγκλημα Ὀλυμπικός συντίθημι εἶπον αὐτός , μόγις δέ οὖν ἀναδέω ὁ παγκράτιον . καί οὗτος ἄρα ὁ φθόνος ὁ Πρωτεσίλαος φυλάσσω προλέγω οἶδα αὐτός ἀντίπαλος ὁ ἐκλέγω εἰμί . ἀγαθός , ξένος , ὁ χρησμός τεκμαίρομαι . ὁ δέ δή νόσος τίς ἰάομαι ; πολύς γάρ αὐτός φημί εὔχομαι . πᾶς ἰάομαι , ὁπόσος εἰμί , μάλα δέ ὁ φθόη τε καί ὁ ὕδερος καί ὁ ὁ ὀφθαλμός νόσος καί ὁ τεταρταῖος πυρέσσω · εἰμί δέ καί ἐράω τυγχάνω αὐτός συμβούλομαι . συναλγέω γάρ σφόδρα ὁ ὁ ἐρωτικός ἀτυχέω καί ὑποτίθημι αὐτός ἐπῳδή καί τέχνη , ὅς ὁ παιδικός θέλγω , μοιχός δέ οὔτε προσδιαλέγομαι οὐδείς οὔτε ὑποτίθημι τις ἐρωτικός · φημί γάρ ἀπαχθέω αὐτός , ἐπειδή ὁ ἐράω διαβάλλω . ἀφικνέομαι γοῦν ἐνταῦθα μοιχός ποτέ αὐτός γυνή , ὅς πειράω , καί συνόμνυμι βούλομαι ἐπί ὁ ἀνήρ πάρειμι μέν , συνίημι δέ οὔπω , ὁ μέν γάρ τυγχάνω καθεύδω μεσημβρία ἐνταῦθα , ὁ δέ ὄμνυμι ἤδη προσίστημι ὁ βωμός — τίς οὖν ὁ Πρωτεσίλαος ; ἐξορμάω οὗτος ὁ κύων καίτοι χρηστός , ὡς ὁράω , εἰμί προσπίπτω τε αὐτός κατόπιν καί δάκνω ἔτι ὄμνυμι , καί ὁ ὅρκος οὕτως συγχέω ἐφίστημι ὁ ἀνήρ καί κελεύω αὐτός ἐκεῖνος μέν ἀμελέω , ὁ γάρ δῆγμα σφεῖς ἀνίατος εἰμί , σῴζω δέ νῦν γοῦν ἑαυτοῦ τε καί ὁ ἑαυτοῦ οἶκος , ὁ μέν γάρ θεός πᾶς γιγνώσκω , ὁ δέ ἥρως θεός μέν ἐλαχύς , πολύς δέ ἄνθρωπος .