flavius-philostratus.heroicus 670
τοὺς δὲ πόδας συναπολήγων τῷ ἀκρωτηρίῳ , δρακόντων δὲ οὐδὲν σημεῖον περὶ αὐτὸν ἑωρῶμεν , οὐδὲ ἔστιν , ὅ τι τῶν ὀστῶν παρήλλαττεν ἀνθρώπου . καὶ μὴν καὶ Ὕμναιος ὁ Πεπαρήθιος ἐπιτηδείως μοι ἔχων ἔπεμψέ τινα τῶν ἑαυτοῦ υἱέων πρὸ ἐτῶν ἐνταῦθα τεττάρων ἐρησόμενον διʼ ἐμοῦ τὸν Πρωτεσίλεων περὶ ὁμοίου θαύματος · ἐν Κῷ γὰρ τῇ νήσῳ , κέκτηται δὲ αὐτὴν μόνος , ἔτυχε μὲν ὀρύττων ἀμπέλους , ἡ γῆ δὲ ὑπήχησε τοῖς ὀρύττουσιν οἷον κενή . διανοίξαντες οὖν δωδεκάπηχυς μὲν ὁ νεκρὸς ἔκειτο , τὸ δέ γε κράνιον ᾤκει δράκων . ὁ μὲν δὴ νεανίας ἀφίκετο ἐπερησόμενος ἡμᾶς , ὅ τι χρὴ ἐπʼ αὐτῷ πράττειν , ὁ δὲ Πρωτεσίλεως τὸν ξένον ἔφη συγκαλύπτωμεν κελεύων δήπου ἐπιθάπτειν τὸν νεκρὸν καὶ μὴ γυμνοῦν ἑκόντας . εἶπε δὲ καὶ ὡς γίγας εἴη τῶν βεβλημένων . ὁ δὲ ἐν Λήμνῳ φανείς , ὃν Μενεκράτης ὁ Στειριεὺς εὗρε , μέγιστός τε ἦν καὶ εἶδον αὐτὸν πέρυσιν ἐξ Ἴμβρου πλεύσας , διʼ ὀλίγου γὰρ ἦν ἐς τὴν Λῆμνον . τὰ μὲν οὖν ὀστᾶ οὐκέτι ἐν κόσμῳ ἑωρᾶτο , καὶ γὰρ οἱ σπόνδυλοι ἀπʼ ἀλλήλων ἔκειντο σεισμοῖς , οἶμαι , διενεχθέντες , καὶ τὰ πλευρὰ ἐξήρμοστο τῶν σπονδύλων , ἐνθυμουμένῳ δὲ αὐτὰ ὁμοῦ τε καὶ κατὰ ἕν , φρικῶδες ἐδόκει τὸ μέγεθος καὶ οὐ ῥᾴδιον ἀνατυποῦσθαι . τὸ γοῦν κράνιον ἐμφορησάντων ἡμῶν ἐς αὐτὸ οἶνον οὐδὲ ὑπὸ δυεῖν ἀμφορέοιν ἐνεπλήσθη τῶν ἐκ Κρήτης . ἔστι δέ τι κατὰ νότον ἄνεμον ἀκρωτήριον τῆς Ἴμβρου , Ναύλοχος , ᾧ πηγὴ ὑφώρμισται τὰ μὲν ἄρσενα τῶν ζῴων εὐνούχους ἐργαζομένη , τὰ δὲ θηλέα οὕτω μεθύσκουσα , ὡς καθεύδειν αὐτά . τρύφος οὖν ἐνταῦθα τῆς γῆς ἀπορραγὲν συνεπέσπαστο σῶμα μεγίστου γίγαντος · κἂν ἀπιστῇς , πλεύσωμεν · πρόκειται γὰρ γυμνὸς ἔτι καὶ ὁ ἐς Ναύλοχον πλοῦς βραχύς . ἐβουλόμην μὲν ἂν καὶ ὑπὲρ τὸν Ὠκεανὸν ἐλθεῖν , ἀμπελουργέ , θαῦμα εἴ που τοιοῦτον εὕροιμι ,
Lemmas: ὁ δέ πούς συναπολήγω ὁ ἀκρωτήριον , δράκων δέ οὐδείς σημεῖον περί αὐτός ὁράω , οὐδέ εἰμί , ὅς τις ὁ ὀστέον παραλλάσσω ἄνθρωπος . καί μήν καί Ὕμναιος ὁ Πεπαρήθιος ἐπιτήδειος ἐγώ ἔχω πέμπω τις ὁ ἑαυτοῦ υἱός πρό ἔτος ἐνταῦθα τέσσαρες ἔρομαι διά ἐγώ ὁ Πρωτεσίλαος περί ὅμοιος θαῦμα · ἐν Κῶς γάρ ὁ νῆσος , κτάομαι δέ αὐτός μόνος , τυγχάνω μέν ὀρύσσω ἄμπελος , ὁ γῆ δέ ὑπηχέω ὁ ὀρύσσω οἷος κενός . διανοίγω οὖν δωδεκάπηχυς μέν ὁ νεκρός κεῖμαι , ὁ δέ γε κρανίον οἰκέω δράκων . ὁ μέν δή νεανίας ἀφικνέομαι ἐπέρομαι ἐγώ , ὅς τις χρή ἐπί αὐτός πράσσω , ὁ δέ Πρωτεσίλαος ὁ ξένος φημί συγκαλύπτω κελεύω δήπου ἐπιθάπτω ὁ νεκρός καί μή γυμνόω ἑκών . λέγω δέ καί ὡς γίγας εἰμί ὁ βάλλω . ὁ δέ ἐν Λῆμνος φαίνω , ὅς Μενεκράτης ὁ Στειριεύς εὑρίσκω , μέγας τε εἰμί καί ὁράω αὐτός πέρυσι ἐκ Ἴμβρος πλέω , διά ὀλίγος γάρ εἰμί εἰς ὁ Λῆμνος . ὁ μέν οὖν ὀστέον οὐκέτι ἐν κόσμος ὁράω , καί γάρ ὁ σφόνδυλος ἀπό ἀλλήλων κεῖμαι σεισμός , οἴομαι , διαφέρω , καί ὁ πλευρόν ἐξαρμόζω ὁ σφόνδυλος , ἐνθυμέομαι δέ αὐτός ὁμοῦ τε καί κατά εἷς , φρικώδης δοκέω ὁ μέγεθος καί οὐ ῥᾴδιος ἀνατυπόω . ὁ γοῦν κρανίον ἐμφορέω ἐγώ εἰς αὐτός οἶνος οὐδέ ὑπό δύο ἀμφορεύς ἐμπίμπλημι ὁ ἐκ Κρήτη . εἰμί δέ τις κατά νότος ἄνεμος ἀκρωτήριον ὁ Ἴμβρος , Ναύλοχος , ὅς πηγή ὑφορμίζομαι ὁ μέν ἄρσην ὁ ζῷον εὐνοῦχος ἐργάζομαι , ὁ δέ θῆλυς οὕτως μεθύσκω , ὡς καθεύδω αὐτός . τρύφος οὖν ἐνταῦθα ὁ γῆ ἀπαράσσω συνεπισπάω σῶμα μέγας γίγας · ἐάν ἀφίστημι , πλέω · πρόκειμαι γάρ γυμνός ἔτι καί ὁ εἰς Ναύλοχος πλόος βραχύς . βούλομαι μέν ἄν καί ὑπέρ ὁ Ὠκεανός ἔρχομαι , ἀμπελουργός , θαῦμα εἰ που τοιοῦτος εὑρίσκω ,