ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
flavius-philostratus.heroicus 719
οἷον οἱ λέοντες ἐν ἀναβολῇ τοῦ ὁρμῆσαι , τὰς μάχας δὲ πρὸς τοὺς ἀρίστους ἐποιεῖτο Λυκίους μὲν καὶ Μυσοὺς καὶ Παίονας ἀριθμοῦ φάσκων ἕνεκα ἐς Τροίαν ἥκειν , τοὺς δὲ τούτων ἡγεμόνας ἀξιομάχους τε ἡγούμενος καὶ οἵους ἀποκτείναντι μὲν ὄνομα δοῦναι , τρωθέντι δὲ οὐκ ἄδοξον τραῦμα , πολέμιόν τε ἑλὼν ἀπείχετο τῶν ὅπλων · τὸ μὲν γὰρ ἀποκτείνειν ἀνδρὸς εἶναι , τὸ δὲ σκυλεύειν λωποδύτου μᾶλλον . ἀκόλαστον δὲ οὐδὲν οὐδὲ ὑβριστικὸν ἐφθέγξατο ἂν οὐδεὶς ἐν ἐπηκόῳ τοῦ Αἴαντος , οὐδὲ ὁπόσοις ἦν διαφορὰ πρὸς ἀλλήλους , ἀλλὰ καὶ θάκων ὑπανίσταντο αὐτῷ καὶ ὁδῶν ὑπεξίσταντο οὐχ οἱ πολλοὶ μόνον , ἀλλὰ καὶ οἱ τῆς εὐδοκίμου μοίρας . πρὸς δὲ Ἀχιλλέα φιλία ἦν αὐτῷ καὶ βασκαίνειν ἀλλήλοις οὔτε ἐβούλοντο οὔτε ἐπεφύκεσαν , τάς τε λύπας , ὁπόσαι περὶ τὸν Ἀχιλλέα , εἰ καὶ μὴ μικρῶν ἕνεκεν ἐγίγνοντο , πάσας ἐπράυνε τὰς μὲν ὡς ἂν ξυναλγῶν τις , τὰς δʼ οἷον ἐπιπλήττων , καθημένων τε ὁμοῦ καὶ βαδιζόντων ἐπεστρέφετο ἡ Ἑλλὰς ἐς ἄνδρε ὁρῶσα , οἵω μετὰ Ἡρακλέα οὔπω ἐγενέσθην . τὸν μέν γε Αἴαντα καὶ τρόφιμον τοῦ Ἡρακλέους εἶναι ἔφασαν καὶ βρέφος ὄντα ἐνειληθῆναι τῇ λεοντῇ τοῦ ἥρωος , ὅτε ἀνασχὼν αὐτὸν τῷ Διὶ ἀνάλωτον ᾔτει γενέσθαι κατὰ τὴν δορὰν τοῦ λέοντος , ἀετός τε εὐξαμένῳ ἀφίκετο φέρων ἐκ Διὸς τῷ μὲν παιδὶ ὄνομα , ταῖς δὲ εὐχαῖς νεῦμα . δῆλόν τε ἦν καὶ ἁπλῶς βλέψαντι μὴ ἀθεεὶ φῦναι διά τε τὴν ὥραν διά τε τὴν ῥώμην τοῦ εἴδους , ὅθεν ὁ Πρωτεσίλεως ἄγαλμα πολέμου καλεῖ αὐτόν . ἐμοῦ δὲ εἰπόντος καὶ μὴν κατεπαλαίσθη ὑπὸ τοῦ Ὀδυσσέως ὁ μέγας οὗτος καὶ θεῖος εἰ Κύκλωπες ἔφη ἐγεγόνεισαν καὶ ἀληθὴς ἦν ὁ περὶ αὐτῶν μῦθος , μᾶλλον ἂν τῷ Πολυφήμῳ διεπάλαισεν Ὀδυσσεὺς ἢ τῷ Αἴαντι . ἤκουσα τοῦ Πρωτεσίλεω , ξένε , κἀκεῖνα περὶ τοῦ ἥρω τούτου ,
Lemmas: οἷος ὁ λέων ἐν ἀναβολή ὁ ὁρμάω , ὁ μάχη δέ πρός ὁ ἀγαθός ποιέω Λύκιος μέν καί Μυσός καί Παίονες ἀριθμός φάσκω ἕνεκα εἰς Τροία ἥκω , ὁ δέ οὗτος ἡγεμών ἀξιόμαχος τε ἡγέομαι καί οἷος ἀποκτείνω μέν ὄνομα δίδωμι , τιτρώσκω δέ οὐ ἄδοξος τραῦμα , πολέμιος τε αἱρέω ἀπέχω ὁ ὅπλον · ὁ μέν γάρ ἀποκτείνω ἀνήρ εἰμί , ὁ δέ σκυλεύω λωποδύτης μάλα . ἀκόλαστος δέ οὐδείς οὐδέ ὑβριστικός φθέγγομαι ἄν οὐδείς ἐν ἐπήκοος ὁ Αἴας , οὐδέ ὁπόσος εἰμί διαφορά πρός ἀλλήλων , ἀλλά καί θᾶκος ὑπανίσταμαι αὐτός καί ὁδός ὑπεξίσταμαι οὐ ὁ πολύς μόνος , ἀλλά καί ὁ ὁ εὐδόκιμος μοῖρα . πρός δέ Ἀχιλλεύς φιλία εἰμί αὐτός καί βασκαίνω ἀλλήλων οὔτε βούλομαι οὔτε φύω , ὁ τε λύπη , ὁπόσος περί ὁ Ἀχιλλεύς , εἰ καί μή μικρός ἕνεκα γίγνομαι , πᾶς πραύνω ὁ μέν ὡς ἄν συναλγέω τις , ὁ δέ οἷος ἐπιπλήσσω , κάθημαι τε ὁμοῦ καί βαδίζω ἐπιστρέφω ὁ Ἑλλάς εἰς ἀνήρ ὁράω , οἷος μετά Ἡρακλῆς οὔπω γίγνομαι . ὁ μέν γε Αἴας καί τρόφιμος ὁ Ἡρακλῆς εἰμί φημί καί βρέφος εἰμί ἐνειλέω ὁ λεοντέη ὁ ἥρως , ὅτε ἀνέχω αὐτός ὁ Ζεύς ἀνάλωτος αἰτέω γίγνομαι κατά ὁ δορά ὁ λέων , ἀετός τε εὔχομαι ἀφικνέομαι φέρω ἐκ Ζεύς ὁ μέν παῖς ὄνομα , ὁ δέ εὐχή νεῦμα . δῆλος τε εἰμί καί ἁπλῶς βλέπω μή ἀθεεί φύω διά τε ὁ ὥρα διά τε ὁ ῥώμη ὁ εἶδος , ὅθεν ὁ Πρωτεσίλαος ἄγαλμα πόλεμος καλέω αὐτός . ἐγώ δέ λέγω καί μήν καταπαλαίω ὑπό ὁ Ὀδυσσεύς ὁ μέγας οὗτος καί θεῖος εἰ Κύκλωψ φημί γίγνομαι καί ἀληθής εἰμί ὁ περί αὐτός μῦθος , μάλα ἄν ὁ Πολύφημος διαπαλαίω Ὀδυσσεύς ἤ ὁ Αἴας . ἀκούω ὁ Πρωτεσίλαος , ξένος , ἐκεῖνος περί ὁ ἥρως οὗτος ,
flavius-philostratus.heroicus 720
ὡς ἄρʼ ἐκόμα ποταμῷ Ἰλισσῷ τῷ Ἀθήνησι καὶ ἠγάπων αὐτὸν οἱ ἐν Τροίᾳ Ἀθηναῖοι καὶ ἡγεμόνα ἡγοῦντο καὶ ὅ τι εἴποι , ἔπραττον ἠττίκιζέ τε , ἅτε , οἶμαι , Σαλαμῖνα οἰκῶν , ἣν Ἀθηναῖοι δῆμον πεποίηνται , παῖδά τε αὐτῷ γενόμενον , ὃν Εὐρυσάκην οἱ Ἀχαιοὶ ἐκάλουν , τήν τε ἄλλην ἔτρεφε τροφὴν , ἣν Ἀθηναῖοι ἐπαινοῦσι καὶ ὅτε Ἀθήνησιν οἱ παῖδες ἐν μηνὶ ἀνθεστηριῶνι στεφανοῦνται τῶν ἀνθέων τρίτῳ ἀπὸ γενεᾶς ἔτει , κρατῆράς τε τοὺς ἐκεῖθεν ἐστήσατο καὶ ἔθυσεν , ὅσα Ἀθηναίοις ἐν νόμῳ , μεμνῆσθαι δὲ καὶ αὐτὸν ἔφασκε τουτωνὶ τῶν Διονυσίων κατὰ Θησέα . ὁ δὲ τοῦ θανάτου λόγος , ὃν ὑφʼ ἑαυτοῦ ἀποσφαγεὶς ἀπέθανεν , ἀληθὴς μέν , ἐλεεινὸς δὲ καὶ Ὀδυσσεῖ τάχα , τά τε ἐν Ἅιδου μὴ ὄφελον νικᾶν τοιῷδʼ ἐπʼ ἀέθλῳ · τοίην γὰρ κεφαλὴν ἕνεκʼ αὐτῶν γαῖα κατέσχεν ἐκεῖ μὲν οὔ φησιν εἰρῆσθαι τῷ Ὀδυσσεῖ , μὴ γὰρ καταβῆναι αὐτὸν ζῶντα , πάντως δὲ εἰρῆσθαί που . πιθανὸν γὰρ που παθεῖν τι καὶ τὸν Ὀδυσσέα καὶ ἀπεύξασθαι τὴν ἑαυτοῦ νίκην ἐλέῳ τοιοῦδε ἀνδρὸς ἐπʼ αὐτῇ ἀποθανόντος . ἐπαινῶν δὲ ὁ Πρωτεσίλεως τοῦ Ὁμήρου ταῦτα πολὺ μᾶλλον ἐπαινεῖ τὸ ἐπʼ αὐτῷ ἔπος , ἐν ᾧ φησι παῖδες δὲ Τρώων δίκασαν καὶ γὰρ τῶν . Ἀχαιῶν ἀφεῖλε τὴν ἄδικον κρίσιν καὶ δικαστὰς ἐκάθισεν , οὓς εἰκὸς ἦν καταψηφίσασθαι τοῦ Αἴαντος , συγγενὲς γὰρ φόβῳ μῖσος .
Lemmas: ὡς ἄρα κομάω ποταμός Ἰλισσός ὁ Ἀθήνησι καί ἀγαπάω αὐτός ὁ ἐν Τροία Ἀθηναῖος καί ἡγεμών ἡγέομαι καί ὅς τις λέγω , πράσσω Ἀττικίζω τε , ἅτε , οἴομαι , Σαλαμίς οἰκέω , ὅς Ἀθηναῖος δῆμος ποιέω , παῖς τε αὐτός γίγνομαι , ὅς Εὐρυσάκης ὁ Ἀχαιός καλέω , ὁ τε ἄλλος τρέφω τροφή , ὅς Ἀθηναῖος ἐπαινέω καί ὅτε Ἀθήνησι ὁ παῖς ἐν μείς ἀνθεστηριών στεφανόω ὁ ἄνθος τρίτος ἀπό γενεά ἔτος , κρατήρ τε ὁ ἐκεῖθεν ἵστημι καί θύω , ὅσος Ἀθηναῖος ἐν νόμος , μιμνῄσκω δέ καί αὐτός φάσκω οὗτος ὁ Διονύσιον κατά Θησεύς . ὁ δέ ὁ θάνατος λόγος , ὅς ὑπό ἑαυτοῦ ἀποσφάζω ἀποθνῄσκω , ἀληθής μέν , ἐλεεινός δέ καί Ὀδυσσεύς τάχα , ὁ τε ἐν ᾍδης μή ὀφείλω νικάω τοιόσδε ἐπί ἆθλος · τοῖος γάρ κεφαλή ἕνεκα αὐτός γῆ κατέχω ἐκεῖ μέν οὐ φημί λέγω ὁ Ὀδυσσεύς , μή γάρ καταβαίνω αὐτός ζάω , πάντως δέ λέγω που . πιθανός γάρ που πάσχω τις καί ὁ Ὀδυσσεύς καί ἀπεύχομαι ὁ ἑαυτοῦ νίκη ἔλεος τοιόσδε ἀνήρ ἐπί αὐτός ἀποθνῄσκω . ἐπαινέω δέ ὁ Πρωτεσίλαος ὁ Ὅμηρος οὗτος πολύς μάλα ἐπαινέω ὁ ἐπί αὐτός ἔπος , ἐν ὅς φημί παῖς δέ Τρώς δικάζω καί γάρ ὁ . Ἀχαιός ἀφαιρέω ὁ ἄδικος κρίσις καί δικαστής καθίζω , ὅς ἔοικα εἰμί καταψηφίζομαι ὁ Αἴας , συγγενής γάρ φόβος μῖσος .
flavius-philostratus.heroicus 721
μανέντα δὲ αὐτὸν οἱ μὲν Τρῶες ἔδεισαν πλείω ἢ εἰώθεσαν , μὴ προσβαλὼν τῷ τείχει ῥήξῃ αὐτό , καὶ ηὔχοντο Ποσειδῶνί τε καὶ Ἀπόλλωνι , ἐπειδὴ ἐς τὸ τεῖχος ἐθήτευσαν , προβεβλῆσθαι τῶν περγάμων τοῦ ἄστεος καὶ σχεῖν τὸν Αἴαντα , εἰ τῶν ἐπάλξεων ἅπτοιτο , οἱ δὲ Ἕλληνες οὐκ ἐπαύοντο ἀγαπῶντες αὐτόν , ἀλλὰ πένθος τε τὴν τοῦ Αἴαντος μανίαν ἐποιοῦντο καὶ τὰ μαντεῖα δὲ ἱκέτευον χρῆσαι , πῶς ἂν μεταβάλοιτο καὶ ἐς νοῦν ἔλθοι , ἐπεὶ δὲ ἀποθανόντα εἶδον καὶ περὶ τῷ ξίφει κείμενον , ᾤμωξαν μὲν οὕτως ἀθρόον , ὡς ἀνήκοοι γενέσθαι μηδὲ τῷ Ἰλίῳ , προὔθεντο δὲ Ἀθηναῖοι τὸ σῶμα καὶ Μενεσθεὺς ἐπʼ αὐτῷ λόγον ἠγόρευσεν , ᾧ νομίζουσι τιμᾶν Ἀθήνησι τοὺς ἐκ τῶν πολεμίων τελευτῶντας . ἔργον ἐνταῦθα εὐδόκιμον τοῦ Ὀδυσσέως ὁ Πρωτεσίλεως οἶδε · προκειμένῳ γὰρ τῷ Αἴαντι τὰ ὅπλα ἐπενεγκὼν τοῦ Ἀχιλλέως καὶ δακρύσας θάπτου τοι ἔφη ἐν οἷς ἠγάπησας καὶ τὴν νίκην τὴν ἐπʼ αὐτοῖς ἔχε μηδὲν ἐς μῆνιν βαλόμενος . ἐπαινούντων δὲ τῶν Ἀχαιῶν τὸν Ὀδυσσέα ἐπῄνει μὲν καὶ ὁ Τεῦκρος , τὰ δὲ ὅπλα παρῃτεῖτο , μὴ γὰρ ὅσια εἶναι ἐντάφια τὰ τοῦ θανάτου αἴτια . ἔθαψαν δὲ αὐτὸν καταθέμενοι ἐς τὴν γῆν τὸ σῶμα ἐξηγουμένου Κάλχαντος , ὡς οὐχ ὅσιοι πυρὶ θάπτεσθαι οἱ ἑαυτοὺς ἀποκτείναντες . Τὸν δὲ Τεῦκρον νέον μὲν ἡγοῦ , μέγεθος δὲ καὶ εἶδος καὶ ῥώμην ἐν τοῖς μέσοις τῶν Ἀχαιῶν ἔχειν . τὰ δὲ τῶν Τρώων γιγνώσκει ὁ Πρωτεσίλεως , ἀμπελουργέ , ἢ οὐκ ἀξιοῖ μνημονεύειν αὐτῶν , ὡς μὴ ἄξιοι σπουδῆς φαίνοιντο ; οὐκ ἔστι , ξένε , τὸ τοῦ Πρωτεσίλεω τοιοῦτον , ἄπεστι γὰρ αὐτοῦ φθόνος . ἀπαγγέλλει δὲ δὴ καὶ τὰ τῶν Τρώων ἐσπουδακυίᾳ τῇ γνώμῃ , φησὶ γὰρ κἀκείνους πολὺν πεποιῆσθαι λόγον ἀρετῆς . δίειμι δέ σοι πρὸ τοῦ Ἀχιλλείου λόγου ταῦτα , εἰ γὰρ μετʼ ἐκεῖνον λέγοιτο , οὐ θαυμαστὰ εἶναι δόξει .
Lemmas: μαίνομαι δέ αὐτός ὁ μέν Τρώς δείδω πολύς ἤ εἴωθα , μή προσβάλλω ὁ τεῖχος ῥήγνυμι αὐτός , καί εὔχομαι Ποσειδῶν τε καί Ἀπόλλων , ἐπειδή εἰς ὁ τεῖχος θητεύω , προβάλλω ὁ πέργαμος ὁ ἄστυ καί ἔχω ὁ Αἴας , εἰ ὁ ἔπαλξις ἅπτω , ὁ δέ Ἕλλην οὐ παύω ἀγαπάζω αὐτός , ἀλλά πένθος τε ὁ ὁ Αἴας μανία ποιέω καί ὁ μαντεῖον δέ ἱκετεύω χράω , πῶς ἄν μεταβάλλω καί εἰς νόος ἔρχομαι , ἐπεί δέ ἀποθνῄσκω ὁράω καί περί ὁ ξίφος κεῖμαι , οἰμώζω μέν οὕτως ἀθρόος , ὡς ἀνήκοος γίγνομαι μηδέ τῷ Ἴλιον , προτίθημι δέ Ἀθηναῖος ὁ σῶμα καί Μενεσθεύς ἐπί αὐτός λόγος ἀγορεύω , ὅς νομίζω τιμάω Ἀθήνησι ὁ ἐκ ὁ πολέμιος τελευτάω . ἔργον ἐνταῦθα εὐδόκιμος ὁ Ὀδυσσεύς ὁ Πρωτεσίλαος οἶδα · πρόκειμαι γάρ ὁ Αἴας ὁ ὅπλον ἐπιφέρω ὁ Ἀχιλλεύς καί δακρύω θάπτω τοι φημί ἐν ὅς ἀγαπάω καί ὁ νίκη ὁ ἐπί αὐτός ἔχω μηδείς εἰς μῆνις βάλλω . ἐπαινέω δέ ὁ Ἀχαιός ὁ Ὀδυσσεύς ἐπαινέω μέν καί ὁ Τεῦκρος , ὁ δέ ὅπλον παραιτέομαι , μή γάρ ὅσιος εἰμί ἐντάφιος ὁ ὁ θάνατος αἴτιος . θάπτω δέ αὐτός κατατίθημι εἰς ὁ γῆ ὁ σῶμα ἐξηγέομαι Κάλχας , ὡς οὐ ὅσιος πῦρ θάπτω ὁ ἑαυτοῦ ἀποκτείνω . ὁ δέ Τεῦκρος νέος μέν ἡγέομαι , μέγεθος δέ καί εἶδος καί ῥώμη ἐν ὁ μέσος ὁ Ἀχαιός ἔχω . ὁ δέ ὁ Τρώς γιγνώσκω ὁ Πρωτεσίλαος , ἀμπελουργός , ἤ οὐ ἀξιόω μνημονεύω αὐτός , ὡς μή ἄξιος σπουδή φαίνω ; οὐ εἰμί , ξένος , ὁ ὁ Πρωτεσίλαος τοιοῦτος , ἄπειμι γάρ αὐτός φθόνος . ἀπαγγέλλω δέ δή καί ὁ ὁ Τρώς σπουδάζω ὁ γνώμη , φημί γάρ ἐκεῖνος πολύς ποιέω λόγος ἀρετή . διέρχομαι δέ σύ πρό ὁ Ἀχίλλειος λόγος οὗτος , εἰ γάρ μετά ἐκεῖνος λέγω , οὐ θαυμαστός εἰμί δοκέω .
flavius-philostratus.heroicus 722
ἐπαινῶν τοίνυν τὸν Ἕκτορα ὁ Πρωτεσίλεως ἐπαινεῖ καὶ τὸν Ὁμήρου ἐπʼ αὐτῷ λόγον · ἄριστα γὰρ τὸν Ὅμηρον τάς τε ἡνιοχήσεις αὐτοῦ διελθεῖν καὶ τὰς μάχας καὶ τὰς βουλὰς καὶ τὸ μὴ ἐπʼ ἄλλῳ , ἀλλʼ ἐπʼ αὐτῷ εἶναι τὴν Τροίαν , καὶ ὁπόσα δὲ κομπάζει ὲν τῇ τοῦ Ὁμήρου ποιήσει ὁ Ἕκτωρ ἀπειλῶν τοῖς Ἀχαιοῖς τὸ ἐπὶ τὰς ναῦς πῦρ , πάνυ φησὶν ἐοικέναι τῇ φορᾷ τοῦ ἥρω , πολλὰ γὰρ τοιαῦτα λέγειν αὐτὸν ἐν ταῖς μάχαις , ἐκπληκτικώτατα δὲ ἀνθρώπων βλέψαι καὶ φθέγξασθαι μέγα . εἶναι δὲ τοῦ μὲν Τελαμωνίου μείω , κακίω δὲ οὐδὲν τὰς μάχας , ἐν αἷς ἐνδείκνυσθαί τι αὐτὸν καὶ τῆς τοῦ Ἀχιλλέως θερμότητος . διεβέβλητο δὲ πρὸς τὸν Πάριν ὡς δειλὸν καὶ ἥττω τοῦ κοσμεῖσθαι · τό τοι κομᾶν καίτοι σπουδαζόμενον βασιλεῦσί τε καὶ βασιλέων παισὶν ἀνάξιον ἑαυτοῦ δι’ ἐκεῖνον ἡγεῖτο . τὰ δὲ ὦτα κατεαγὼς ἦν οὐχ ὑπὸ πάλης , τουτὶ γάρ , ὡς ἔφην , οὔτʼ αὐτὸς ἐγίγνωσκεν οὔθʼ οἱ βάρβαροι , ἀλλὰ ταύροις ἀντήριζε καὶ τὸ συμπλέκεσθαι τοῖς θηρίοις τούτοις πολεμικὸν ἡγεῖτο · παλαίοντος μὲν γὰρ καὶ ταῦτα ἦν , ὁ δὲ τοῦτο μὲν ἠγνόει πράττων , τὸ δὲ ὑφίστασθαι μυκωμένους καὶ θαρσεῖν τὰς αἰχμὰς τῶν κεράτων καὶ ἀπαυχενίσαι ταῦρον καὶ τρωθεὶς ὑπʼ αὐτοῦ μὴ ἀπειπεῖν ὑπὲρ μελέτης τῶν πολεμικῶν ἤσκει . τὸ μὲν δὴ ἄγαλμα τὸ ἐν Ἰλίῳ νέον τὸν Ἕκτορα καὶ μειρακιώδη φέρει , ὁ Πρωτεσίλεως δὲ γενέσθαι μὲν αὐτὸν κἀκείνου ἡδίω φησὶ καὶ μείζω , ἀποθανεῖν δὲ τριακοντούτην ἴσως , οὐ μὴν φεύγοντα ἢ παρεικότα τὰς χεῖρας , ταυτὶ γὰρ συκοφαντεῖσθαι τὸν Ἕκτορα ὑπὸ τοῦ Ὁμήρου , ἀλλὰ καρτερῶς ἀγωνισάμενον καὶ μόνον τῶν Τρώων καταμείναντα ἔξω τοῦ τείχους πεσεῖν ὀψὲ τῆς μάχης ,
Lemmas: ἐπαινέω τοίνυν ὁ Ἕκτωρ ὁ Πρωτεσίλαος ἐπαινέω καί ὁ Ὅμηρος ἐπί αὐτός λόγος · ἀγαθός γάρ ὁ Ὅμηρος ὁ τε ἡνιόχησις αὐτός διέρχομαι καί ὁ μάχη καί ὁ βουλή καί ὁ μή ἐπί ἄλλος , ἀλλά ἐπί αὐτός εἰμί ὁ Τροία , καί ὁπόσος δέ κομπάζω ἐν ὁ ὁ Ὅμηρος ποίησις ὁ Ἕκτωρ ἀπειλέω ὁ Ἀχαιός ὁ ἐπί ὁ ναῦς πῦρ , πάνυ φημί ἔοικα ὁ φορά ὁ ἥρως , πολύς γάρ τοιοῦτος λέγω αὐτός ἐν ὁ μάχη , ἐκπληκτικός δέ ἄνθρωπος βλέπω καί φθέγγομαι μέγας . εἰμί δέ ὁ μέν Τελαμώνιος μείων , κακός δέ οὐδείς ὁ μάχη , ἐν ὅς ἐνδείκνυμι τις αὐτός καί ὁ ὁ Ἀχιλλεύς θερμότης . διαβάλλω δέ πρός ὁ Πάρις ὡς δειλός καί ἥσσων ὁ κοσμέω · ὁ τοι κομάω καίτοι σπουδάζω βασιλεύς τε καί βασιλεύς παῖς ἀνάξιος ἑαυτοῦ διά ἐκεῖνος ἡγέομαι . ὁ δέ οὖς κατάγνυμι εἰμί οὐ ὑπό πάλα , οὗτος γάρ , ὡς φημί , οὔτε αὐτός γιγνώσκω οὔτε ὁ βάρβαρος , ἀλλά ταῦρος ἀντερίζω καί ὁ συμπλέκω ὁ θηρίον οὗτος πολεμικός ἡγέομαι · παλαίω μέν γάρ καί οὗτος εἰμί , ὁ δέ οὗτος μέν ἀγνοέω πράσσω , ὁ δέ ὑφίστημι μυκάομαι καί θαρσέω ὁ αἰχμή ὁ κέρας καί ἀπαυχενίζω ταῦρος καί τιτρώσκω ὑπό αὐτός μή ἀπολέγω ὑπέρ μελέτη ὁ πολεμικός ἀσκέω . ὁ μέν δή ἄγαλμα ὁ ἐν Ἴλιον νέος ὁ Ἕκτωρ καί μειρακιώδης φέρω , ὁ Πρωτεσίλαος δέ γίγνομαι μέν αὐτός ἐκεῖνος ἡδύς φημί καί μέγας , ἀποθνῄσκω δέ τριακονταετής ἴσως , οὐ μήν φεύγω ἤ παρίημι ὁ χείρ , οὗτος γάρ συκοφαντέω ὁ Ἕκτωρ ὑπό ὁ Ὅμηρος , ἀλλά καρτερός ἀγωνίζομαι καί μόνος ὁ Τρώς καταμένω ἔξω ὁ τεῖχος πίπτω ὀψέ ὁ μάχη ,
flavius-philostratus.heroicus 723
ἀποθανόντα δὲ ἑλχθῆναι μὲν ἀνηρτημένον τοῦ ἅρματος , ἀποδοθῆναι δέ , ὡς Ὁμήρῳ εἴρηται . Αἰνείαν δὲ μάχεσθαι μὲν τούτου ἧττον , συνέσει δὲ περιεῖναι τῶν Τρώων , ἀξιοῦσθαι δὲ τῶν αὐτῶν Ἕκτορι , τὰ δὲ τῶν θεῶν εὖ εἰδέναι , ἃ δὴ ἐπέπρωτο αὐτῷ Τροίας ἁλούσης , ἐκπλήττεσθαι δὲ ὑπʼ οὐδενὸς φόβου , τὸ γὰρ ἔννουν τε καὶ λελογισμένον ἐν αὐτοῖς μάλιστα τοῖς φοβεροῖς ἔχειν . ἐκάλουν δὲ οἱ Ἀχαιοὶ τὸν μὲν Ἕκτορα χεῖρα τῶν Τρώων , τὸν δὲ Αἰνείαν νοῦν , καὶ πλείω παρέχειν αὐτοῖς πράγματα Αἰνείαν σωφρονοῦντα ἢ μεμηνότα Ἕκτορα . ἤστην δὲ ἰσήλικές τε καὶ ἰσομήκεις . τὸ δὲ εἶδος τοῦ Αἰνείου φαιδρὸν μὲν ἧττον ἐφαίνετο , καθεστηκότι δὲ ἐῴκει μᾶλλον ἐκόμα τε ἀνεπαχθῶς , οὐ γὰρ ἤσκει τὴν κόμην οὐδὲ ὑπέκειτο αὐτῇ , ἀλλὰ μόνην τὴν ἀρετὴν ἐποιεῖτο κόσμημα . σφοδρὸν δὲ οὕτω τι ἔβλεπεν , ὥστε ἀποχρῶν εἶναί οἱ πρὸς τοὺς ἀτακτοῦντας καὶ αὐτὸ τὸ βλέψαι . Σαρπηδόνα δὲ Λυκία μὲν ἤνεγκε , Τροία δὲ ἦρεν , ἦν μὲν γὰρ κατὰ τὸν Αἰνείαν τὰς μάχας , ἦγε δὲ Λυκίους ξύμπαντας καὶ ἀρίστω ἄνδρε Γλαῦκόν τε καὶ Πάνδαρον , ἦν δὲ αὐτοῖν ὁ μὲν ὁπλιτεύειν εὐδόκιμος , ὁ δὲ Πάνδαρος τὸν Ἀπόλλω τὸν Λύκιον ἐπιστάντα οἱ μειρακίῳ ἔτι κοινωνῆσαι ἔφη τοῦ τοξεύειν , καὶ ηὔχετο ἀεὶ τῷ Ἀπόλλωνι , ὅτε τοῦ τόξου ἐπὶ μεγάλῳ ἅπτοιτο καὶ πανστρατιᾷ δὲ ὁ Πρωτεσίλεως ἀπαντῆσαί φησι τῷ Σαρπηδόνι τοὺς Τρῶας , πρὸς γὰρ τῇ ἀνδρείᾳ καὶ τῷ εἴδει θείῳ τε καὶ γενναίῳ ὄντι ἀνήρτητο τοὺς Τρῶας καὶ τῷ λόγῳ τῷ περὶ τοῦ γένους ·
Lemmas: ἀποθνῄσκω δέ ἑλ́σκω μέν ἀναρτάω ὁ ἅρμα , ἀποδίδωμι δέ , ὡς Ὅμηρος λέγω . Αἰνείας δέ μάχομαι μέν οὗτος ἥσσων , σύνεσις δέ περίειμι ὁ Τρώς , ἀξιόω δέ ὁ αὐτός Ἕκτωρ , ὁ δέ ὁ θεός εὖ οἶδα , ὅς δή πόρω αὐτός Τροία ἁλίσκομαι , ἐκπλήσσω δέ ὑπό οὐδείς φόβος , ὁ γάρ ἔννους τε καί λογίζομαι ἐν αὐτός μάλα ὁ φοβερός ἔχω . καλέω δέ ὁ Ἀχαιός ὁ μέν Ἕκτωρ χείρ ὁ Τρώς , ὁ δέ Αἰνείας νόος , καί πολύς παρέχω αὐτός πρᾶγμα Αἰνείας σωφρονέω ἤ μαίνομαι Ἕκτωρ . εἰμί δέ ἰσῆλιξ τε καί ἰσομήκης . ὁ δέ εἶδος ὁ Αἰνείας φαιδρός μέν ἥσσων φαίνω , καθίστημι δέ ἔοικα μάλα κομάω τε ἀνεπαχθής , οὐ γάρ ἀσκέω ὁ κόμη οὐδέ ὑπόκειμαι αὐτός , ἀλλά μόνος ὁ ἀρετή ποιέω κόσμημα . σφοδρός δέ οὕτως τις βλέπω , ὥστε ἀποχράω εἰμί ἕ πρός ὁ ἀτακτέω καί αὐτός ὁ βλέπω . Σαρπηδών δέ Λυκία μέν φέρω , Τροία δέ ἀείρω , εἰμί μέν γάρ κατά ὁ Αἰνείας ὁ μάχη , ἄγω δέ Λύκιος σύμπας καί ἀγαθός ἀνήρ Γλαῦκος τε καί Πάνδαρος , εἰμί δέ αὐτός ὁ μέν ὁπλιτεύω εὐδόκιμος , ὁ δέ Πάνδαρος ὁ Ἀπόλλων ὁ Λύκιος ἐφίστημι ἕ μειράκιον ἔτι κοινωνέω φημί ὁ τοξεύω , καί εὔχομαι ἀεί ὁ Ἀπόλλων , ὅτε ὁ τόξον ἐπί μέγας ἅπτω καί πανστρατιά δέ ὁ Πρωτεσίλαος ἀπαντάω φημί ὁ Σαρπηδών ὁ Τρώς , πρός γάρ ὁ ἀνδρεία καί ὁ εἶδος θεῖος τε καί γενναῖος εἰμί ἀναρτάω ὁ Τρώς καί ὁ λόγος ὁ περί ὁ γένος ·
flavius-philostratus.heroicus 724
ἀπὸ Διὸς μὲν γὰρ Αἰακίδας τε ᾅδεσθαι καὶ Δαρδανίδας καὶ τοὺς Ταντάλου , τὸ δὲ αὐτοῦ Διὸς γεγονέναι μόνῳ τῶν ὑπὲρ Τροίας τε καὶ ἐπὶ Τροίαν ἐλθόντων ἐκείνῳ ὑπάρξαι , τουτὶ δὲ καὶ τὸν Ἡρακλέα μείζω ποιῆσαι καὶ θαυμασιώτερον τοῖς ἀνθρώποις . ἀποθανεῖν δέ , ὡς Ὁμήρῳ εἴρηται , καὶ εἷναι ἀμφὶ τὰ τετταράκοντα ἔτη καὶ τάφου ἐν Λυκίᾳ τυχεῖν , ἐς ὃν παρέπεμψαν οἱ Λύκιοι δεικνύντες τὸν νεκρὸν τοῖς ἔθνεσι , διʼ ὧν ἤγετο . ἐσκεύαστο δὲ ἀρώμασι καὶ ἐῴκει καθεύδοντι , ὅθεν οἱ ποιηταὶ πομπῷ φασιν αὐτὸν τῷ Ὕπνῳ χρήσασθαι . ἄκουε καὶ τὰ τοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ Πάριδος , εἰ μὴ ἄχθῃ αὐτῷ σφόδρα . ἄχθομαι μέν , οὐ χεῖρον δὲ ἀκοῦσαι . φησὶ τοίνυν τὸν Ἀλέξανδρον Τρωσὶ μὲν ἀπηχθῆσθαι πᾶσι , κακὸν δʼ οὐκ εἶναι τὰ πολέμια , τὸ δὲ εἶδος ἥδιστον ἐπίχαρίν τε τὴν φωνὴν καὶ τὸ ἦθος , ἅτε τῇ Πελοποννήσῳ ἐπιμίξαντα , μάχεσθαι δὲ πάντας τρόπους καὶ τὴν ἐπιστήμην , ὁπόση τόξων , μὴ λείπεσθαι τοῦ Πανδάρου . καὶ πλεῦσαι μὲν ἐς τὴν Ἑλλάδα ἔφηβον , ὅτε δὴ ξένον τοῦ Μενέλεω γενέσθαι αὐτὸν καὶ τὴν Ἑλένην ἑλεῖν τῷ εἴδει , ἀποθανεῖν δὲ οὔπω τριακοντούτην . γάνυσθαι δὲ τῷ ἑαυτοῦ κάλλει καὶ περιβλέπεσθαι μὲν ὑφʼ ἑτέρων , περιβλέπειν δὲ καὶ ἑαυτόν , ὅθεν χαριέστατα ὁ ἥρως ἐς αὐτὸν παίζει · τοῦτον γὰρ τὸν ταώ , χαίρει δὲ ὁ Πρωτεσίλεως τῇ ἄνθῃ καὶ τῇ ὥρᾳ τοῦ ὄρνιθος , ἰδών ποτε ὑπερανεστηκότα καὶ περιβεβλημένον τὰ πτερὰ περιβλέποντά τε αὐτὰ καὶ καθαίροντα , ἔστι δʼ ἃ καὶ διατιθέντα , ἵνʼ , ὥσπερ οἱ τῶν λίθων ὅρμοι , κεκοσμημένα φαίνοιτο , ἰδού , ἔφη οὗ πρῴην ἐμνημονεύομεν , Πάρις ὁ τοῦ Πριάμου . ἐμοῦ δὲ ἐρομένου αὐτὸν τί ἔοικεν ὁ ταὼς τῷ Πάριδι ; τὸ φίλαυτον εἶπεν . καὶ γὰρ δὴ κἀκεῖνος κόσμου ἕνεκεν περιήθρει μὲν ἑαυτόν ,
Lemmas: ἀπό Ζεύς μέν γάρ Αἰακίδης τε ἀείδω καί Δαρδανίς καί ὁ Τάνταλος , ὁ δέ αὐτός Ζεύς γίγνομαι μόνος ὁ ὑπέρ Τροία τε καί ἐπί Τροία ἔρχομαι ἐκεῖνος ὑπάρχω , οὗτος δέ καί ὁ Ἡρακλῆς μέγας ποιέω καί θαυμάσιος ὁ ἄνθρωπος . ἀποθνῄσκω δέ , ὡς Ὅμηρος λέγω , καί εἰμί ἀμφί ὁ τεσσαράκοντα ἔτος καί τάφος ἐν Λυκία τυγχάνω , εἰς ὅς παραπέμπω ὁ Λύκιος δείκνυμι ὁ νεκρός ὁ ἔθνος , διά ὅς ἄγω . σκευάζω δέ ἄρωμα καί ἔοικα καθεύδω , ὅθεν ὁ ποιητής πομπός φημί αὐτός ὁ Ὕπνος χράω . ἀκούω καί ὁ ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Πάρις , εἰ μή ἄχθομαι αὐτός σφόδρα . ἄχθομαι μέν , οὐ κακός δέ ἀκούω . φημί τοίνυν ὁ Ἀλέξανδρος Τρώς μέν ἀπαχθέω πᾶς , κακός δέ οὐ εἰμί ὁ πολέμιος , ὁ δέ εἶδος ἡδύς ἐπίχαρις τε ὁ φωνή καί ὁ ἦθος , ἅτε ὁ Πελοπόννησος ἐπιμείγνυμι , μάχομαι δέ πᾶς τρόπος καί ὁ ἐπιστήμη , ὁπόσος τόξον , μή λείπω ὁ Πάνδαρος . καί πλέω μέν εἰς ὁ Ἑλλάς ἔφηβος , ὅτε δή ξένος ὁ Μενέλαος γίγνομαι αὐτός καί ὁ Ἑλένη αἱρέω ὁ εἶδος , ἀποθνῄσκω δέ οὔπω τριακονταετής . γάνυμαι δέ ὁ ἑαυτοῦ κάλλος καί περιβλέπω μέν ὑπό ἕτερος , περιβλέπω δέ καί ἑαυτοῦ , ὅθεν χαρίεις ὁ ἥρως εἰς αὐτός παίζω · οὗτος γάρ ὁ ταώς , χαίρω δέ ὁ Πρωτεσίλαος ὁ ἄνθη καί ὁ ὥρα ὁ ὄρνις , ὁράω ποτέ ὑπερανίσταμαι καί περιβάλλω ὁ πτερόν περιβλέπω τε αὐτός καί καθαίρω , εἰμί δέ ὅς καί διατίθημι , ἵνα , ὥσπερ ὁ ὁ λίθος ὅρμος , κοσμέω φαίνω , ἰδού , φημί ὅς πρῴην μνημονεύω , Πάρις ὁ ὁ Πρίαμος . ἐγώ δέ ἔρομαι αὐτός τίς ἔοικα ὁ ταώς ὁ Πάρις ; ὁ φίλαυτος λέγω . καί γάρ δή ἐκεῖνος κόσμος ἕνεκα περιαθρέω μέν ἑαυτοῦ ,
flavius-philostratus.heroicus 725
περιεσκόπει δὲ τὰ ὅπλα . δορὰς δὲ παρδάλεων ἐνῆπτο τοῖς ὤμοις , αὐχμὸν δὲ προσιζάνειν ταῖς κόμαις οὐδὲ ὁπότε μάχοιτο , ἠνείχετο , ἔστιλβε δὲ καὶ τοὺς ὄνυχας τῶν χειρῶν , καὶ ὑπόγρυπος ἦν καὶ λευκὸς καὶ τὸ ὄμμα ἐγέγραπτο , ἡ δὲ ἑτέρα ὀφρὺς ὑπερῆρε τοῦ ὄμματος . Ἕλενος δὲ καὶ Δηίφοβος καὶ Πολυδάμας ξυνέβαινον μὲν ἀλλήλοις τὰς μάχας καὶ ταὐτὸν ἐφέροντο τῆς ῥώμης , εὐδόκιμοι δὲ τὰς ξυμβουλίας ἦσαν , ὁ δὲ Ἕλενος καὶ μαντικῆς ἥπτετο ἴσα τῷ Κάλχαντι . περὶ δὲ Εὐφόρβου τοῦ Πάνθου καὶ ὡς γένοιτό τις ἐν Τροίᾳ Εὔφορβος καὶ ἀποθάνοι ὑπὸ τοῦ Μενέλεω , τὸν Πυθαγόρου , οἶμαι , τοῦ Σαμίου λόγον ἤκουσας · ἔλεγε γὰρ δὴ ὁ Πυθαγόρας Εὔφορβος γεγονέναι μεταφῦναί τε Ἴων μὲν ἐκ Τρωός , σοφὸς δὲ ἐκ πολεμικοῦ , κεκολασμένος δὲ ἐκ τρυφῶντος , τήν τε κόμην , ἣν σοφὸς γενόμενος ἐκόσμει τῷ αὐχμῷ , χρυσῆν ἐν Τροίᾳ ἐποιεῖτο , ὁπότʼ ἦν Εὔφορβος . ὁ δὲ Πρωτεσίλεως τὸν Εὔφορβον ἥλικα ἑαυτοῦ ἡγεῖται καὶ ἐλεεῖ καὶ ὁμολογεῖ τὸν Πάτροκλον ὑπʼ αὐτοῦ τρωθέντα παραδοθῆναι τῷ Ἕκτορι , εἰ δὲ ἐς ἄνδρας ἦλθεν , οὐδὲν ἄν φησιν αὐτὸν κακίω νομισθῆναι τοῦ Ἕκτορος . τὴν μέν γε ὥραν αὐτοῦ καὶ τοὺς Ἀχαιούς φησι θέλγειν · ἐοικέναι γὰρ αὐτὸν ἀγάλματι , ὁπότε μάλιστα ἑαυτοῦ ὁ Ἀπόλλων ἀκερσεκόμης τε καὶ ἁβρὸς φαίνοιτο . ταῦτα , ξένε , περὶ τῶν Τρώων δίεισιν ὁ θεῖός τε καὶ ἀγαθὸς ἥρως . λοιπὸν δʼ ἡμῖν ἴσως τὸν τοῦ Ἀχιλλέως ἀποτελέσαι λόγον , εἰ μὴ ἀπείρηκας πρὸς τὸ μῆκος . εἰ οἱ τοῦ λωτοῦ παρʼ Ὁμήρῳ φαγόντες , ὦ ἀμπελουργέ , προθύμως οὕτως προσέκειντο τῇ πόᾳ ,
Lemmas: περισκοπέω δέ ὁ ὅπλον . δορά δέ πάρδαλις ἐνάπτω ὁ ὦμος , αὐχμός δέ προσιζάνω ὁ κόμη οὐδέ ὁπότε μάχομαι , ἀνέχω , στίλβω δέ καί ὁ ὄνυξ ὁ χείρ , καί ὑπόγρυπος εἰμί καί λευκός καί ὁ ὄμμα γράφω , ὁ δέ ἕτερος ὀφρύς ὑπεραίρω ὁ ὄμμα . Ἕλενος δέ καί Δηΐ ̈φοβος καί Πολυδάμας συμβαίνω μέν ἀλλήλων ὁ μάχη καί αὐτός φέρω ὁ ῥώμη , εὐδόκιμος δέ ὁ συμβουλία εἰμί , ὁ δέ Ἕλενος καί μαντικός ἅπτω ἴσος ὁ Κάλχας . περί δέ Εὔφορβος ὁ Πάνθος καί ὡς γίγνομαι τις ἐν Τροία Εὔφορβος καί ἀποθνῄσκω ὑπό ὁ Μενέλαος , ὁ Πυθαγόρας , οἴομαι , ὁ Σάμιος λόγος ἀκούω · λέγω γάρ δή ὁ Πυθαγόρας Εὔφορβος γίγνομαι μεταφύω τε Ἴων μέν ἐκ Τρώς , σοφός δέ ἐκ πολεμικός , κολάζω δέ ἐκ τρυφάω , ὁ τε κόμη , ὅς σοφός γίγνομαι κοσμέω ὁ αὐχμός , χρύσεος ἐν Τροία ποιέω , ὁπότε εἰμί Εὔφορβος . ὁ δέ Πρωτεσίλαος ὁ Εὔφορβος ἧλιξ ἑαυτοῦ ἡγέομαι καί ἐλεέω καί ὁμολογέω ὁ Πάτροκλος ὑπό αὐτός τιτρώσκω παραδίδωμι ὁ Ἕκτωρ , εἰ δέ εἰς ἀνήρ ἔρχομαι , οὐδείς ἄν φημί αὐτός κακός νομίζω ὁ Ἕκτωρ . ὁ μέν γε ὥρα αὐτός καί ὁ Ἀχαιός φημί θέλγω · ἔοικα γάρ αὐτός ἄγαλμα , ὁπότε μάλα ἑαυτοῦ ὁ Ἀπόλλων ἀκερσεκόμης τε καί ἁβρός φαίνω . οὗτος , ξένος , περί ὁ Τρώς δίειμι ὁ θεῖος τε καί ἀγαθός ἥρως . λοιπός δέ ἐγώ ἴσως ὁ ὁ Ἀχιλλεύς ἀποτελέω λόγος , εἰ μή ἀπολέγω πρός ὁ μῆκος . εἰ ὁ ὁ λωτός παρά Ὅμηρος ἐσθίω , ὦ ἀμπελουργός , πρόθυμος οὕτως πρόσκειμαι ὁ πόα ,
flavius-philostratus.heroicus 726
ὡς ἐκλελῆσθαι τῶν οἴκοι , μὴ ἀπίστει κἀμὲ προσκεῖσθαι τῷ λόγῳ , καθάπερ τῷ λωτῷ , καὶ μήτʼ ἂν ἑκόντα ἀπελθεῖν ἐνθένδε , ἀπαχθηναί τε μόγις ἂν ἐπὶ τὴν ναῦν καὶ δεθῆναι δʼ αὖ ἐν αὐτῇ κλάοντα καὶ ὀλοφυρόμενον ἐπὶ τῷ μὴ ἐμπίπλασθαι τοῦ λόγου . καὶ γάρ με καὶ πρὸς τὰ τοῦ Ὁμήρου ποιήματα οὕτω διατέθεικας , ὡς θεῖά τε αὐτὰ ἡγούμενον καὶ ʽοἷἀ πέρα ἀνθρώπου δόξαι νῦν ἐκπεπλῆχθαι μᾶλλον οὐκ ἐπὶ τῇ ἐποποιίᾳ μόνον , οὐδʼ εἴ τις ἡδονὴ διήκει σφῶν , ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον ἐπί τε τοῖς ὀνόμασι τῶν ἡρώων ἐπί τε τοῖς γένεσι καί , νὴ Δίʼ , ὡς ἕκαστος αὐτῶν ἔλαχε τοῦ κτεῖναί τινα ἢ ἀποθανεῖν ὑφʼ ἑτέρου . τὸν μὲν γὰρ Πρωτεσίλεων δαίμονα ἤδη ὄντα οὐδὲν οἶμαι θαυμαστὸν εἰδέναι ταῦτα , Ὁμήρῳ δὲ πόθεν μὲν Εὔφορβος , πόθεν δὲ Ἕλενοί τε καὶ Δηίφοβοι καί , νὴ Δίʼ , ἐκ τῆς ἀντικειμένης στρατιᾶς οἱ πολλοὶ ἄνδρες , οὓς ἐν καταλόγῳ φράζει ; τὸ γὰρ μὴ ὑποτεθεῖσθαι ταῦτα τὸν Ὅμηρον , ἀλλὰ γεγονότων τε καὶ ἀληθινῶν ἔργων ἀπαγγελίαν ποιεῖσθαι μαρτυρεῖ ὁ Πρωτεσίλεως , πλὴν ὀλίγων , ἃ δοκεῖ μᾶλλον ἑκὼν μετασκευάσαι ἐπὶ τῷ ποικίλην τε καὶ ἡδίω ἀποφῆναι τὴν ποίησιν , ὅθεν τὸ ὑπὸ ἐνίων λεγόμενον , ὡς Ἀπόλλων αὐτὰ ποιήσας τὸν Ὅμηρον ἐπέγραψε τῇ ποιήσει σφόδρα μοι δοκεῖ ἐρρῶσθαι · τὸ γὰρ γιγνώσκειν ταῦτα θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώπῳ ἔοικεν . τὸ μὲν θεοὺς ἡγεμόνας εἶναι τοῖς ποιηταῖς , ξένε , πάσης ᾠδῆς , αὐτοί που οἱ ποιηταὶ ὁμολογοῦσιν οἱ μὲν τὴν Καλλιόπην , οἱ δὲ πάσας , οἱ δὲ καὶ τὸν Ἀπόλλω πρὸς ταῖς ἐννέα παρατυχεῖν αἰτούμενοι τῷ λόγῳ , τὰ δὲ Ὁμήρου ταῦτα οὐκ ἀθεεὶ μὲν εἴρηται , οὐ μὴν Ἀπόλλωνί γε αὐτῷ ἢ Μούσαις αὐταῖς ᾖσται .
Lemmas: ὡς ἐκλανθάνω ὁ οἴκοι , μή ἀπιστέω ἐγώ πρόσκειμαι ὁ λόγος , καθά ὁ λωτός , καί μήτε ἄν ἑκών ἀπέρχομαι ἐνθένδε , ἀπάγω τε μόγις ἄν ἐπί ὁ ναῦς καί δέω δέ αὖ ἐν αὐτός κλαίω καί ὀλοφύρομαι ἐπί ὁ μή ἐμπίμπλημι ὁ λόγος . καί γάρ ἐγώ καί πρός ὁ ὁ Ὅμηρος ποίημα οὕτως διατίθημι , ὡς θεῖος τε αὐτός ἡγέομαι καί ἀείδω πέρα ἄνθρωπος δοκέω νῦν ἐκπλήσσω μάλα οὐ ἐπί ὁ ἐποποιία μόνος , οὐδέ εἰ τις ἡδονή διήκω σφεῖς , ἀλλά πολύς μάλα ἐπί τε ὁ ὄνομα ὁ ἥρως ἐπί τε ὁ γένος καί , νή Ζεύς , ὡς ἕκαστος αὐτός λαγχάνω ὁ κτείνω τις ἤ ἀποθνῄσκω ὑπό ἕτερος . ὁ μέν γάρ Πρωτεσίλαος δαίμων ἤδη εἰμί οὐδείς οἴομαι θαυμαστός οἶδα οὗτος , Ὅμηρος δέ πόθεν μέν Εὔφορβος , πόθεν δέ Ἕλενος τε καί Δηΐ ̈φοβος καί , νή Ζεύς , ἐκ ὁ ἀντίκειμαι στρατιά ὁ πολύς ἀνήρ , ὅς ἐν κατάλογος φράζω ; ὁ γάρ μή ὑποτίθημι οὗτος ὁ Ὅμηρος , ἀλλά γίγνομαι τε καί ἀληθινός ἔργον ἀπαγγελία ποιέω μαρτυρέω ὁ Πρωτεσίλαος , πλήν ὀλίγος , ὅς δοκέω μάλα ἑκών μετασκευάζω ἐπί ὁ ποικίλος τε καί ἡδύς ἀποφαίνω ὁ ποίησις , ὅθεν ὁ ὑπό ἔνιοι λέγω , ὡς Ἀπόλλων αὐτός ποιέω ὁ Ὅμηρος ἐπιγράφω ὁ ποίησις σφόδρα ἐγώ δοκέω ῥώννυμι · ὁ γάρ γιγνώσκω οὗτος θεός μάλα ἤ ἄνθρωπος ἔοικα . ὁ μέν θεός ἡγεμών εἰμί ὁ ποιητής , ξένος , πᾶς ἀοιδή , αὐτός που ὁ ποιητής ὁμολογέω ὁ μέν ὁ Καλλιόπη , ὁ δέ πᾶς , ὁ δέ καί ὁ Ἀπόλλων πρός ὁ ἐννέα παρατυγχάνω αἰτέω ὁ λόγος , ὁ δέ Ὅμηρος οὗτος οὐ ἀθεεί μέν λέγω , οὐ μήν Ἀπόλλων γε αὐτός ἤ Μοῦσα αὐτός ἆοͅσ .
flavius-philostratus.heroicus 727
γέγονε γάρ , ξένε , γέγονε ποιητὴς Ὅμηρος καὶ ᾖδεν , ὡς μέν φασιν ἕτεροι μετὰ τέτταρα καὶ εἴκοσιν ἔτη τῶν Τρωικῶν , οἱ δὲ μετὰ ἑπτὰ καὶ εἴκοσι πρὸς ταῖς ἑκατόν , ὅτε τὴν ἀποικίαν οἱ Ἀθηναῖοι ἐς Ἰωνίαν ἔστειλαν , οἱ δὲ ἑξήκοντα καὶ ἑκατὸν ἔτη γεγονέναι μετὰ τὴν Τροίαν ἐπὶ Ὅμηρόν τέ φασι καὶ Ἡσίοδον , ὅτε δὴ ᾆσαι ἄμφω ἐν Χαλκίδι τὸν μὲν τὰ ἑπτὰ ἔπη τὰ περὶ τοῖν Αἰάντοιν καὶ ὡς αἱ φάλαγγες αὐτοῖς ἀραρυῖαί τε ἦσαν καὶ καρτεραί , τὸν δὲ τὰ πρὸς τὸν ἀδελφὸν τὸν ἑαυτοῦ Πέρσην , ἐν οἷς αὐτὸν ἔργων τε ἐκέλευσεν ἅπτεσθαι καὶ γεωργίᾳ προσκεῖσθαι , ὡς μὴ δέοιτο ἑτέρων , μηδὲ πεινῴη . καὶ ἀληθέστερα , ξένε , περὶ τῶν Ὁμήρου χρόνων ταῦτα , ξυντίθεται γὰρ αὐτοῖς ὁ Πρωτεσίλεως . δύο γοῦν ποιητῶν ὕμνον ποτὲ εἰπόντων ἐς αὐτὸν ἐνταυθοῖ καὶ ἀπελθόντων ἤρετό με ὁ ἥρως ἀφικόμενος , ὅτῳ αὐτῶν ψηφιζοίμην , ἐμοῦ δὲ τὸν φαυλότερον ἐπαινέσαντος , καὶ γὰρ μᾶλλον ἔτυχέ με ᾑρηκώς , γελάσας ὁ Πρωτεσίλεως καὶ Πανίδης , εἶπεν ἀμπελουργέ , ταὐτόν σοι πέπονθεν · Χαλκίδος γὰρ τῆς ἐπʼ Εὐρίπῳ βασιλεὺς ὢν ἐκεῖνος Ἡσιόδῳ κατὰ Ὁμήρου ἐψηφίσατο καὶ ταῦτα τὸ γένειον μεῖζον ἔχων ἢ σύ . γέγονε μὲν δή , ξένε , ποιητὴς Ὅμηρος καὶ τὰ ποιήματα ἀνθρώπου ταῦτα καὶ τὰ ὀνόματα ᾔδει καὶ τὰ ἔργα ξυνελέξατο μὲν ἐκ τῶν πόλεων , ἃς ἕκαστοι ἦγον , ἐπῆλθε μὲν γὰρ τὴν Ἑλλάδα μετὰ χρόνον τῶν Τρωικῶν οὔπω ἱκανὸν ἐξαμαυρῶσαι τὰ ἐν τῇ Τροίᾳ , ἔμαθε δὲ αὐτὰ καὶ τρόπον ἕτερον δαιμόνιόν τε καὶ σοφίας πρόσω · ἐς Ἰθάκην γάρ ποτε τὸν Ὅμηρον πλεῦσαί φασιν ἀκούσαντα , ὡς πέπνυται ἔτι ἡ ψυχὴ τοῦ Ὀδυσσέως καὶ ψυχαγωγίᾳ ἐπʼ αὐτὸν χρήσασθαι , ἐπεὶ δὲ ἀνελθεῖν τὸν Ὀδυσσέα , ὁ μὲν ἠρώτα αὐτὸν τὰ ἐν Ἰλίῳ ,
Lemmas: γίγνομαι γάρ , ξένος , γίγνομαι ποιητής Ὅμηρος καί ἀείδω , ὡς μέν φημί ἕτερος μετά τέσσαρες καί εἴκοσι ἔτος ὁ Τρωϊκός , ὁ δέ μετά ἑπτά καί εἴκοσι πρός ὁ ἑκατόν , ὅτε ὁ ἀποικία ὁ Ἀθηναῖος εἰς Ἰωνία στέλλω , ὁ δέ ἑξήκοντα καί ἑκατόν ἔτος γίγνομαι μετά ὁ Τροία ἐπί Ὅμηρος τε φημί καί Ἡσίοδος , ὅτε δή ἀείδω ἄμφω ἐν Χαλκίς ὁ μέν ὁ ἑπτά ἔπος ὁ περί ὁ Αἴας καί ὡς ὁ φάλαγξ αὐτός ἀραρίσκω τε εἰμί καί καρτερός , ὁ δέ ὁ πρός ὁ ἀδελφός ὁ ἑαυτοῦ Πέρσης , ἐν ὅς αὐτός ἔργον τε κελεύω ἅπτω καί γεωργία πρόσκειμαι , ὡς μή δέω ἕτερος , μηδέ πεινάω . καί ἀληθής , ξένος , περί ὁ Ὅμηρος χρόνος οὗτος , συντίθημι γάρ αὐτός ὁ Πρωτεσίλαος . δύο γοῦν ποιητής ὕμνος ποτέ λέγω εἰς αὐτός ἐνταυθοῖ καί ἀπέρχομαι ἔρομαι ἐγώ ὁ ἥρως ἀφικνέομαι , ὅστις αὐτός ψηφίζω , ἐγώ δέ ὁ φαῦλος ἐπαινέω , καί γάρ μάλα τυγχάνω ἐγώ αἱρέω , γελάω ὁ Πρωτεσίλαος καί Πανίδης , λέγω ἀμπελουργός , αὐτός σύ πάσχω · Χαλκίς γάρ ὁ ἐπί Εὔριπος βασιλεύς εἰμί ἐκεῖνος Ἡσίοδος κατά Ὅμηρος ψηφίζω καί οὗτος ὁ γένειον μέγας ἔχω ἤ σύ . γίγνομαι μέν δή , ξένος , ποιητής Ὅμηρος καί ὁ ποίημα ἄνθρωπος οὗτος καί ὁ ὄνομα οἶδα καί ὁ ἔργον συλλέγω μέν ἐκ ὁ πόλις , ὅς ἕκαστος ἄγω , ἐπέρχομαι μέν γάρ ὁ Ἑλλάς μετά χρόνος ὁ Τρωϊκός οὔπω ἱκανός ἐξαμαυρόω ὁ ἐν ὁ Τροία , μανθάνω δέ αὐτός καί τρόπος ἕτερος δαιμόνιον τε καί σοφία πρόσω · εἰς Ἰθάκη γάρ ποτέ ὁ Ὅμηρος πλέω φημί ἀκούω , ὡς πέπνυμαι ἔτι ὁ ψυχή ὁ Ὀδυσσεύς καί ψυχαγωγία ἐπί αὐτός χράω , ἐπεί δέ ἀνέρχομαι ὁ Ὀδυσσεύς , ὁ μέν ἐρωτάω αὐτός ὁ ἐν Ἴλιον ,
flavius-philostratus.heroicus 728
ὁ δὲ εἰδέναι μὲν πάντα ἔλεγε καὶ μεμνῆσθαι αὐτῶν , εἰπεῖν δʼ ἂν οὐδὲν ὧν οἶδεν , εἰ μὴ μισθὸς αὐτῷ παρʼ Ὁμήρου γένοιτο εὐφημίαι τε ἐν τῇ ποιήσει καὶ ὕμνος ἐπὶ σοφίᾳ τε καὶ ἀνδρείᾳ . ὁμολογήσαντος δὲ τοῦ Ὁμήρου ταῦτα καὶ ὅ τι δύναιτο , χαριεῖσθαι αὐτῷ ἐν τῇ ποιήσει φήσαντος , διῄει Ὀδυσσεὺς πάντα ξὺν ἀληθείᾳ τε καὶ ὡς ἐγένετο , ἥκιστα γὰρ πρὸς αἵματι καὶ βόθροις αἱ ψυχαὶ ψεύδονται . ἀπιόντος δὲ ἤδη τοῦ Ὁμήρου βοήσας ὁ Ὀδυσσεὺς Παλαμήδης με ἔφη δίκας ἀπαιτεῖ τοῦ ἑαυτοῦ φόνου καὶ οἶδα ἀδικῶν καὶ πάντως μὲν πείσομαί τι , οἱ γὰρ θεμιστεύοντες ἐνταῦθα δεινοί , Ὅμηρε , καὶ τὰ ἐκ Ποινῶν ἐγγύς , εἰ δὲ τοῖς ἄνω ἀνθρώποις μὴ δόξω εἰργάσθαι τὸν Παλαμήδην ταῦτα , ἧττόν με ἀπολεῖ τὰ ἐνταῦθα · μὴ δὴ ἄγε τὸν Παλαμήδην ἐς Ἴλιον , μηδὲ στρατιώτῃ χρῶ , μηδέ , ὅτι σοφὸς ἦν , εἴπῃς . ἐροῦσι μὲν γὰρ ἕτεροι ποηταί , πιθανὰ δὲ οὐ δόξει μὴ σοὶ εἰρημένα . αὕτη , ξένε , ἡ Ὀδυσσέως τε καὶ Ὁμήρου ξυνουσία , καὶ οὕτως Ὅμηρος τὰ ἀληθῆ μὲν ἔμαθε , μετεκόσμησε δὲ πολλὰ ἐς τὸ συμφέρον τοῦ λόγου , ὃν ὑπέθετο . πατρίδα δὲ Ὁμήρου , ὦ ἀμπελουργέ , καὶ τίνων ἐγένετο , ἤρου ποτὲ τὸν Πρωτεσίλεων ; καὶ πολλάκις , ξένε . ὁ δὲ τί ; φησὶ μὲν εἰδέναι , Ὁμήρου δὲ παραλιπόντος αὐτά , ἵνα αἱ σπουδαῖαι τῶν πόλεων πολίτην αὐτὸν σφῶν αὐτῶν ποιοῖντο , ἴσως δὲ καὶ θεσμοῦ Μοιρῶν ἐπὶ Ὁμήρῳ ὄντος , ἄπολιν αὐτὸν δοκεῖν , οὔτʼ ἂν ταῖς Μοίραις οὔτʼ ἂν ταῖς Μούσαις φίλα γε ἔφη πράττειν , εἰ τοῦτʼ ἐκφέροι περιεστηκὸς λοιπὸν ἐς ἔπαινον τῷ Ὁμήρῳ . προστίθενται μὲν γὰρ αὐτῷ πᾶσαι μὲν πόλεις ,
Lemmas: ὁ δέ οἶδα μέν πᾶς λέγω καί μιμνῄσκω αὐτός , λέγω δέ ἄν οὐδείς ὅς οἶδα , εἰ μή μισθός αὐτός παρά Ὅμηρος γίγνομαι εὐφημία τε ἐν ὁ ποίησις καί ὕμνος ἐπί σοφία τε καί ἀνδρεία . ὁμολογέω δέ ὁ Ὅμηρος οὗτος καί ὅς τις δύναμαι , χαρίζω αὐτός ἐν ὁ ποίησις φημί , διέρχομαι Ὀδυσσεύς πᾶς σύν ἀλήθεια τε καί ὡς γίγνομαι , ἦκα γάρ πρός αἷμα καί βόθρος ὁ ψυχή ψεύδω . ἀπέρχομαι δέ ἤδη ὁ Ὅμηρος βοάω ὁ Ὀδυσσεύς Παλαμήδης ἐγώ φημί δίκη ἀπαιτέω ὁ ἑαυτοῦ φόνος καί οἶδα ἀδικέω καί πάντως μέν πείθω τις , ὁ γάρ θεμιστεύω ἐνταῦθα δεινός , Ὅμηρος , καί ὁ ἐκ Ποινή ἐγγύς , εἰ δέ ὁ ἄνω ἄνθρωπος μή δοκέω ἐργάζομαι ὁ Παλαμήδης οὗτος , ἥσσων ἐγώ ἀπόλλυμι ὁ ἐνταῦθα · μή δή ἄγω ὁ Παλαμήδης εἰς Ἴλιος , μηδέ στρατιώτης χράω , μηδέ , ὅτι σοφός εἰμί , λέγω . λέγω μέν γάρ ἕτερος ποιέω , πιθανός δέ οὐ δοκέω μή σύ λέγω . οὗτος , ξένος , ὁ Ὀδυσσεύς τε καί Ὅμηρος συνουσία , καί οὕτως Ὅμηρος ὁ ἀληθής μέν μανθάνω , μετακοσμέω δέ πολύς εἰς ὁ συμφέρω ὁ λόγος , ὅς ὑποτίθημι . πατρίς δέ Ὅμηρος , ὦ ἀμπελουργός , καί τίς γίγνομαι , ἔρομαι ποτέ ὁ Πρωτεσίλαος ; καί πολλάκις , ξένος . ὁ δέ τίς ; φημί μέν οἶδα , Ὅμηρος δέ παραλείπω αὐτός , ἵνα ὁ σπουδαῖος ὁ πόλις πολίτης αὐτός σφεῖς αὐτός ποιέω , ἴσως δέ καί θεσμός Μοῖρα ἐπί Ὅμηρος εἰμί , ἄπολις αὐτός δοκέω , οὔτε ἄν ὁ Μοῖρα οὔτε ἄν ὁ Μοῦσα φίλος γε φημί πράσσω , εἰ οὗτος ἐκφέρω περιίστημι λοιπός εἰς ἔπαινος ὁ Ὅμηρος . προστίθημι μέν γάρ αὐτός πᾶς μέν πόλις ,
flavius-philostratus.heroicus 729
πάντα δὲ ἔθνη , καὶ δικάσαιντο δʼ ἂν περὶ αὐτοῦ πρὸς ἀλλήλας ἐγγράφουσαι τῷ Ὁμήρῳ ἑαυτὰς οἷον πολίτῃ . τοῦ δὲ μηδʼ ἂν τοῦτον σιωπῆσαι τὸν λόγον πρὸς σέ , ὦ Φοῖνιξ , μηδʼ ἂν κρύψαι , εἴπερ ἐγίγνωσκον αὐτόν , τεκμήριά σοι ἔστω , ἃ εἴρηκα , ἀφθόνως γὰρ οἶμαι διεληλυθέναι σοι , ὁπόσα οἶδα . πιστεύω , ἀμπελουργέ , καὶ ἑπώμεθα τῷ λόγῳ , διʼ ὃν σιωπᾶται ταῦτα . τὸν δὲ Ἀχιλλέα ὥρα σοι ἀναφαίνειν , εἰ μὴ καὶ ἡμᾶς ἐκπλήξει , ὥσπερ τοὺς Τρῶας , ὅτε ἔλαμψεν ἐπʼ αὐτοὺς ἀπὸ τῆς τάφρου . μὴ δέδιθι τὸν Ἀχιλλέα , ὦ ξένε , παιδὶ γὰρ ἐντεύξῃ αὐτῷ παρὰ τὴν πρώτην τοῦ λόγου . μεγάλα δώσεις διεξελθὼν αὐτὸν ἐκ νηπίου · μετὰ ταῦτα γὰρ ὁπλιζομένῳ που ἐντευξόμεθα καὶ μαχομένῳ . οὕτως ἔσται καὶ πάντα φήσεις τὰ Ἀχιλλέως εἰδέναι . ἤκουσα δὲ περὶ αὐτοῦ τοιαῦτα · Πηλεῖ φάσμα ἐφοίτα θαλαττίας δαίμονος καὶ ἐρῶσα αὐτοῦ , οἶμαι , ἡ δαίμων ξυνῆν τῷ Πηλεῖ ἐν Πηλίῳ , αἰδοῖ τοῦ ὁμίλου οὔπω τὰ ἑαυτῆς λέγουσα , οὐδὲ ὁπόθεν ἥκοι · γαλήνης δὲ ἐπεχούσης τὴν θάλατταν ἡ μὲν ἔτυχεν ἐπὶ δελφίνων τε καὶ ἱπποκάμπων ἀθύρουσα , ὁ δὲ ἐκ περιωπῆς τοῦ Πηλίου ὁρῶν ταῦτα ξυνῆκε τῆς θεοῦ καὶ ἔδεισεν ἥκουσαν · ἡ δὲ ἐς θάρσος ἦγε τὸν Πηλέα Ἠοῦς τε μνημονεύουσα , ὡς Τιθωνοῦ ἤρα , καὶ Ἀφροδίτης , ὡς ἥττητο τοῦ Ἀγχίσου , καὶ σελήνης , ὡς Ἐνδυμίωνι ἐπεφοίτα καθεύδοντι .
Lemmas: πᾶς δέ ἔθνος , καί δικάζω δέ ἄν περί αὐτός πρός ἀλλήλων ἐγγράφω ὁ Ὅμηρος ἑαυτοῦ οἷος πολίτης . ὁ δέ μηδέ ἄν οὗτος σιωπάω ὁ λόγος πρός σύ , ὦ Φοῖνιξ , μηδέ ἄν κρύπτω , εἴπερ γιγνώσκω αὐτός , τεκμήριον σύ εἰμί , ὅς λέγω , ἄφθονος γάρ οἴομαι διέρχομαι σύ , ὁπόσος οἶδα . πιστεύω , ἀμπελουργός , καί ἕπομαι ὁ λόγος , διά ὅς σιωπάω οὗτος . ὁ δέ Ἀχιλλεύς ὁράω σύ ἀναφαίνω , εἰ μή καί ἐγώ ἐκπλήσσω , ὥσπερ ὁ Τρώς , ὅτε λάμπω ἐπί αὐτός ἀπό ὁ τάφρος . μή δείδω ὁ Ἀχιλλεύς , ὦ ξένος , παῖς γάρ ἐντυγχάνω αὐτός παρά ὁ πρῶτος ὁ λόγος . μέγας δίδωμι διεξέρχομαι αὐτός ἐκ νήπιος · μετά οὗτος γάρ ὁπλίζω που ἐντυγχάνω καί μάχομαι . οὕτως εἰμί καί πᾶς φημί ὁ Ἀχιλλεύς οἶδα . ἀκούω δέ περί αὐτός τοιοῦτος · Πηλεύς φάσμα φοιτάω θαλάσσιος δαίμων καί ἐράω αὐτός , οἴομαι , ὁ δαίμων σύνειμι ὁ Πηλεύς ἐν Πήλιον , αἰδώς ὁ ὅμιλος οὔπω ὁ ἑαυτοῦ λέγω , οὐδέ ὁπόθεν ἥκω · γαλήνη δέ ἐπέχω ὁ θάλασσα ὁ μέν τυγχάνω ἐπί δελφίς τε καί ἱππόκαμπος ἀθύρω , ὁ δέ ἐκ περιωπή ὁ Πήλιον ὁράω οὗτος συνίημι ὁ θεός καί δείδω ἥκω · ὁ δέ εἰς θάρσος ἄγω ὁ Πηλεύς Ἠώς τε μνημονεύω , ὡς Τιθωνός ἐράω , καί Ἀφροδίτη , ὡς ἡσσάομαι ὁ Ἀγχίσης , καί σελήνη , ὡς Ἐνδυμίων ἐπιφοιτάω καθεύδω .
flavius-philostratus.heroicus 730
ἐγὼ δέ σοι καὶ παῖδα εἶπεν ὦ Πηλεῦ , δώσω κρείττω ἀνθρώπου · ἐπεὶ δὲ ὁ Ἀχιλλεὺς ἐγένετο , ποιοῦνται αὐτοῦ τροφέα τὸν Χείρωνα , ὁ δὲ ἔτρεφεν αὐτὸν κηρίοις τε καὶ μυελοῖς νεβρῶν ἐς ἡλικίαν τε ἥκοντα , ἐν ᾗ οἱ παῖδες ἁμαξίδων καὶ ἀστραγάλων δέονται , εἶργε μὲν οὐδὲ τῶν τοιούτων , ἀκοντίοις δὲ εἴθιζε καὶ παλτοῖς καὶ δρόμοις , ἦν δὲ αὐτῷ καὶ μελία μικρὰ τετμημένη ὑπὸ τοῦ Χείρωνος καὶ ἐῴκει ψελλιζομένῳ ἐς τὰ πολεμικά . ἐφήβου δὲ ἁπτόμενος ἀκτῖνα μὲν ἀπὸ τοῦ προσώπου ἔπεμπεν , ὑπερφυὴς δὲ τὸ σῶμα ἐφαίνετο , αὐξηθείς τε ῥᾷον ἢ τὰ πρὸς ταῖς πηγαῖς δένδρα πολὺς μὲν ἐν συμποσίοις ᾔδετο , πολὺς δὲ ἐν σπουδαῖς . ἐπεὶ δὲ θυμοῦ ἥττων ἐφαίνετο , μουσικὴν αὐτὸν ὁ Χείρων ἐδιδάξατο , μουσικὴ γὰρ ἱκανὴ πραύνειν τὸ ἕτοιμόν τε καὶ ἀνεστηκὸς τῆς γνώμης , ὁ δὲ οὐδενὶ πόνῳ τάς τε ἁρμονίας ἐξέμαθε καὶ πρὸς λύραν ᾖσεν . ᾖδε δὲ τοὺς ἀρχαίους ἥλικας τὸν Ὑάκινθον καὶ τὸν Νάρκισσον καὶ εἴ τι Ἀδώνιδος . προσφάτων δὲ ὄντων τῶν περὶ Ὕλλᾳ τε καὶ Ἀβδήρῳ θρήνων , ἐπειδὴ ἄμφω ἐφήβω ὄντε ὁ μὲν ἐς πηγὴν ᾤχετο ἀφανισθείς , τὸν δὲ αἱ τοῦ Διομήδους ἵπποι ἐδαίσαντο , οὐκ ἀδακρυτὶ ταῦτα ᾖδεν . ἤκουσα δὲ κἀκεῖνα , θύειν μὲν αὐτὸν τῇ Καλλιόπῃ μουσικὴν αἰτοῦντα καὶ τὸ ἐν ποιήσει κράτος , τὴν θεὸν δὲ ἐπιστῆναι καθεύδοντι καὶ ὦ παῖ , φάναι μουσικῆς μὲν καὶ ποιητικῆς δίδωμί σοι τὸ ἀποχρῶν , ὡς ἡδίους μὲν τὰς δαῖτας ἐργάζοιο , κοιμίζοις δὲ τὰς λύπας , ἐπειδὴ δὲ ἐμοί τε καὶ Ἀθηνᾷ δοκεῖ πολεμικὸν εἶναί σε καὶ δεινὸν ἐν στρατοπέδοις ,
Lemmas: ἐγώ δέ σύ καί παῖς λέγω ὦ Πηλεύς , δίδωμι κρατύς ἄνθρωπος · ἐπεί δέ ὁ Ἀχιλλεύς γίγνομαι , ποιέω αὐτός τροφεύς ὁ Χείρων , ὁ δέ τρέφω αὐτός κηρίον τε καί μυελός νεβρός εἰς ἡλικία τε ἥκω , ἐν ὅς ὁ παῖς ἁμαξίς καί ἀστράγαλος δέω , ἔργω μέν οὐδέ ὁ τοιοῦτος , ἀκόντιον δέ ἐθίζω καί παλτόν καί δρόμος , εἰμί δέ αὐτός καί μελία μικρός τέμνω ὑπό ὁ Χείρων καί ἔοικα ψελλίζω εἰς ὁ πολεμικός . ἔφηβος δέ ἅπτω ἀκτίς μέν ἀπό ὁ πρόσωπον πέμπω , ὑπερφυής δέ ὁ σῶμα φαίνω , αὐξάνω τε ῥᾴδιος ἤ ὁ πρός ὁ πηγή δένδρον πολύς μέν ἐν συμπόσιον ἀείδω , πολύς δέ ἐν σπουδή . ἐπεί δέ θυμός ἥσσων φαίνω , μουσική αὐτός ὁ Χείρων διδάσκω , μουσική γάρ ἱκανός πραύνω ὁ ἑτοῖμος τε καί ἀνίστημι ὁ γνώμη , ὁ δέ οὐδείς πόνος ὁ τε ἁρμονία ἐκμανθάνω καί πρός λύρα ἀείδω . ἀείδω δέ ὁ ἀρχαῖος ἧλιξ ὁ Ὑάκινθος καί ὁ Νάρκισσος καί εἰ τις Ἄδωνις . πρόσφατος δέ εἰμί ὁ περί Ὕλλα τε καί Ἄβδηρος θρῆνος , ἐπειδή ἄμφω ἔφηβος εἰμί ὁ μέν εἰς πηγή οἴχομαι ἀφανίζω , ὁ δέ ὁ ὁ Διομήδης ἵππος δαίνυμι , οὐ ἀδακρυτί οὗτος ἀείδω . ἀκούω δέ ἐκεῖνος , θύω μέν αὐτός ὁ Καλλιόπη μουσική αἰτέω καί ὁ ἐν ποίησις κράτος , ὁ θεός δέ ἐφίστημι καθεύδω καί ὦ παῖς , φημί μουσικός μέν καί ποιητικός δίδωμι σύ ὁ ἀποχράω , ὡς ἡδύς μέν ὁ δαίς ἐργάζομαι , κοιμίζω δέ ὁ λύπη , ἐπειδή δέ ἐγώ τε καί Ἀθήνη δοκέω πολεμικός εἰμί σύ καί δεινός ἐν στρατόπεδον ,
flavius-philostratus.heroicus 731
Μοῖραί τε οὕτω κελεύουσι , σὺ μὲν ἐκεῖνα γυμνάζου κἀκείνων ἔρα · ποιητὴς δὲ ἔσται χρόνοις ὕστερον , ὃν ἐγὼ ἀνήσω τὰ σὰ ἔργα ὑμνεῖν . ταυτὶ μὲν αὐτῷ περὶ Ὁμήρου ἐχρήσθη . μειράκιον δὲ γενόμενος οὐχ , ὥσπερ οἱ πολλοί φασιν , ἀπόθετος ἐν Σκύρῳ ἐτρέφετο , τοῦτο δὴ τὸ ἐν ταῖς παρθένοις · οὔτε γὰρ τὸν Πηλέα εἰκὸς ἄριστον τῶν ἡρώων γενόμενον ὑπεκπέμψαι ποι τὸν υἱὸν πολέμους τε καὶ κινδύνους ἀποδράντα καὶ ταῦτα τοῦ Τελαμῶνος ἐξορμῶντος τὸν Αἴαντα , οὔτʼ ἂν Ἀχιλλεὺς ἠνέσχετο ἐς γυναικωνῖτιν ἐσβεβλῆσθαι παρεὶς ἑτέροις τὸ θαυμάζεσθαί τε καὶ εὐδοκιμεῖν ἐν Τροίᾳ . τὸ γὰρ φιλότιμον πλεῖστον δὴ καὶ ἐν αὐτῷ ἦν . τί οὖν δὴ ὁ Πρωτεσίλεως , ἀμπελουργέ , περὶ τούτων οἶδεν ; πιθανώτερα , ξένε , καὶ ἀληθέστερα · φησὶ γὰρ Θησέα ἐξ Ἀθηνῶν φεύγοντα ἐπὶ τῇ ἀρᾷ τῇ ἐς τὸν υἱὸν ἀποθανεῖν ὑπὸ Λυκομήδους ἐν Σκύρῳ , Θησεῖ δὲ ξένον ὄντα τὸν Πηλέα καὶ κοινωνὸν τοῦ Καλυδωνίου ἔργου στεῖλαι τὸν Ἀχιλλέα ἐς τὴν Σκῦρον τιμωρὸν τῷ Θησεῖ , τὸν δὲ ἐκπλεύσαντα ὁμοῦ τῷ Φοίνικι μόνα ὑπὸ γήρως τὰ ξυμβουλευτικὰ εἰδότι κατασεῖσαι τὴν Σκῦρον ἐκ προσβολῆς μετέωρον οὖσαν καὶ ἀνῳκισμένην ἐπʼ ὄχθου πετραίου , τὸν Λυκομήδην δὲ σχεῖν μέν , οὐ μὴν ἀποκτεῖναι , ἀλλʼ ἐρέσθαι , τί παθὼν ἄνδρα ἑαυτοῦ βελτίω φεύγοντα ἀπέκτεινεν , εἰπόντα δὲ ὅτι ἐπʼ ἀδίκοις , ὦ Ἀχιλλεῦ , ἥκοντα καὶ πειρῶντα τὴν ἀρχὴν τὴν ἐμήν , ἀφῆκεν ὡς ἐν δίκῃ ἀποκτείναντα καὶ ἀπολογήσεσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ ἔφη πρὸς τὸν Πηλέα , Δηιδάμειαν δὲ θυγατέρα τοῦ Λυκομήδους ἔγημε καὶ γίγνεται αὐτοῖς Νεοπτόλεμος ὀνομασθεὶς τοῦτο διὰ νεότητα τοῦ Ἀχιλλέως ,
Lemmas: Μοῖρα τε οὕτως κελεύω , σύ μέν ἐκεῖνος γυμνάζω ἐκεῖνος ἐράω · ποιητής δέ εἰμί χρόνος ὕστερον , ὅς ἐγώ ἀνίημι ὁ σός ἔργον ὑμνέω . οὗτος μέν αὐτός περί Ὅμηρος χράω . μειράκιον δέ γίγνομαι οὐ , ὥσπερ ὁ πολύς φημί , ἀπόθετος ἐν Σκῦρος τρέφω , οὗτος δή ὁ ἐν ὁ παρθένος · οὔτε γάρ ὁ Πηλεύς ἔοικα ἀγαθός ὁ ἥρως γίγνομαι ὑπεκπέμπω ποι ὁ υἱός πόλεμος τε καί κίνδυνος ἀποδιδράσκω καί οὗτος ὁ Τελαμών ἐξορμάω ὁ Αἴας , οὔτε ἄν Ἀχιλλεύς ἀνέχω εἰς γυναικωνῖτις εἰσβάλλω παρίημι ἕτερος ὁ θαυμάζω τε καί εὐδοκιμέω ἐν Τροία . ὁ γάρ φιλότιμος πολύς δή καί ἐν αὐτός εἰμί . τίς οὖν δή ὁ Πρωτεσίλαος , ἀμπελουργός , περί οὗτος οἶδα ; πιθανός , ξένος , καί ἀληθής · φημί γάρ Θησεύς ἐκ Ἀθῆναι φεύγω ἐπί ὁ ἀρά ὁ εἰς ὁ υἱός ἀποθνῄσκω ὑπό Λυκομήδης ἐν Σκῦρος , Θησεύς δέ ξένος εἰμί ὁ Πηλεύς καί κοινωνός ὁ Καλυδώνιος ἔργον στέλλω ὁ Ἀχιλλεύς εἰς ὁ Σκῦρος τιμωρός ὁ Θησεύς , ὁ δέ ἐκπλέω ὁμοῦ ὁ Φοῖνιξ μόνος ὑπό γῆρας ὁ συμβουλευτικός οἶδα κατασείω ὁ Σκῦρος ἐκ προσβολή μετέωρος εἰμί καί ἀνοικίζω ἐπί ὄχθος πετραῖος , ὁ Λυκομήδης δέ ἔχω μέν , οὐ μήν ἀποκτείνω , ἀλλά ἔρομαι , τίς πάσχω ἀνήρ ἑαυτοῦ ἀγαθός φεύγω ἀποκτείνω , λέγω δέ ὅτι ἐπί ἄδικος , ὦ Ἀχιλλεύς , ἥκω καί πειράω ὁ ἀρχή ὁ ἐμός , ἀφίημι ὡς ἐν δίκη ἀποκτείνω καί ἀπολογέομαι ὑπέρ αὐτός φημί πρός ὁ Πηλεύς , Δηϊδαμεία δέ θυγάτηρ ὁ Λυκομήδης γαμέω καί γίγνομαι αὐτός Νεοπτόλεμος ὀνομάζω οὗτος διά νεότης ὁ Ἀχιλλεύς ,
flavius-philostratus.heroicus 732
καθʼ ἣν ἐς τὸ πολεμεῖν ὥρμησεν . ἐνταῦθα τῷ Ἀχιλλεῖ διαιτωμένῳ παρεγίγνετο ἡ Θέτις καὶ ἐθεράπευε τὸν υἱόν , ὥσπερ αἱ θνηταὶ τῶν μητέρων , ξυλλεγομένου δὲ ἐς τὴν Αὐλίδα τοῦ στρατοῦ διεπόρθμευσεν αὐτὸν ἐς τὴν Φθίαν διὰ τὰ ἐπʼ αὐτῷ κεκλωσμένα τὸν Πηλέα ποιουμένη κύριον τοῦ παιδός , λέγεται δὲ καὶ ὅπλα ἐκποιῆσαι αὐτῷ , οἷα μήπω τις ἤνεγκε , ξὺν οἷς ἐς τὴν Αὐλίδα ἀφικόμενος ἐλπίδος τε ὑπέπλησε τὸν στρατὸν θεοῦ τε οὕτω τι ἐνομίσθη παῖς , ὡς θύειν αὐτοὺς τῇ Θέτιδι ἐπὶ θαλάττῃ καὶ προσκυνεῖν τὸν Ἀχιλλέα ᾅττοντα ἐν τοῖς ὅπλοις . ἠρόμην τὸν Πρωτεσίλεων καὶ περὶ τῆς μελίας , ὅ τι ἦν τὸ περὶ αὐτὴν θαῦμα , καί φησι μῆκος μὲν εἶναι τῇ μελίᾳ , ὃ μὴ ἄλλῃ αἰχμῇ , εὐθὺ δὲ τὸ ξύλον καὶ οὕτω τι ἐρρωμένον , ὡς μὴ ἂν κλασθῆναι , τὸ δὲ στόμα τῆς αἰχμῆς ἀδάμαντός τε εἶναι καὶ παντὸς διεκπαίειν , τὸν δὲ στύρακα ἐκ τοῦ ἐπὶ θάτερα ὀρειχάλκου ἐμβεβλῆσθαι , ἵνα πᾶσα δὴ ἀστράπτουσα ἐμπίπτοι . τὰ δὲ ὅπλα , ὦ ἀμπελουργέ , πῶς φησιν αὐτῷ κεκοσμῆσθαι ; οὐ τὸν Ὁμήρου τρόπον , ὦ ξένε · θεῖα μὲν γὰρ κἀκεῖνα ἐξευρῆσθαι τῷ Ὁμήρῳ πόλεις τε ἀναγράφοντι καὶ ἄστρα καὶ πολέμους καὶ γεωργίας καὶ γάμους καὶ ᾠδάς , ἀλλʼ ἐκεῖνα περὶ αὐτῶν φησιν · Ἀχιλλεῖ ὅπλα μὴ γεγονέναι ἄλλα ἢ ἃ ἐς Τροίαν ἤνεγκε , μηδὲ ἀπολωλέναι ποτὲ Ἀχιλλεῖ ὅπλα , μηδὲ τὸν Πάτροκλον ἐνδῦναι αὐτὰ παρὰ τὴν μῆνιν , ἀποθανεῖν μὲν γὰρ ἐν τοῖς ἑαυτοῦ ὅπλοις εὐδοκιμοῦντα τῇ μάχῃ καὶ ἁπτόμενον ἤδη τοῦ τείχους , τὰ δὲ τοῦ Ἀχιλλέως ἄσυλα μεῖναι καὶ ἀνάλωτα , οὐδὲ γὰρ ἐν τοῖς ὅπλοις τελευτῆσαι αὐτὸν ,
Lemmas: κατά ὅς εἰς ὁ πολεμέω ὁρμάω . ἐνταῦθα ὁ Ἀχιλλεύς διαιτάω παραγίγνομαι ὁ Θέτις καί θεραπεύω ὁ υἱός , ὥσπερ ὁ θνητός ὁ μήτηρ , συλλέγω δέ εἰς ὁ Αὐλίς ὁ στρατός διαπορθμεύω αὐτός εἰς ὁ Φθία διά ὁ ἐπί αὐτός κλώθω ὁ Πηλεύς ποιέω κύριος ὁ παῖς , λέγω δέ καί ὅπλον ἐκποιέω αὐτός , οἷος μήπω τις φέρω , σύν ὅς εἰς ὁ Αὐλίς ἀφικνέομαι ἐλπίς τε ὑποπίμπλημι ὁ στρατός θεός τε οὕτως τις νομίζω παῖς , ὡς θύω αὐτός ὁ Θέτις ἐπί θάλασσα καί προσκυνέω ὁ Ἀχιλλεύς ἀίσσω ἐν ὁ ὅπλον . ἔρομαι ὁ Πρωτεσίλαος καί περί ὁ μελία , ὅς τις εἰμί ὁ περί αὐτός θαῦμα , καί φημί μῆκος μέν εἰμί ὁ μελία , ὅς μή ἄλλος αἰχμή , εὐθύς δέ ὁ ξύλον καί οὕτως τις ῥώννυμι , ὡς μή ἄν κλάω , ὁ δέ στόμα ὁ αἰχμή ἀδάμας τε εἰμί καί πᾶς διεκπαίω , ὁ δέ στύραξ ἐκ ὁ ἐπί ἕτερος ὀρείχαλκος ἐμβάλλω , ἵνα πᾶς δή ἀστράπτω ἐμπίπτω . ὁ δέ ὅπλον , ὦ ἀμπελουργός , πῶς φημί αὐτός κοσμέω ; οὐ ὁ Ὅμηρος τρόπος , ὦ ξένος · θεῖος μέν γάρ ἐκεῖνος ἐξευρίσκω ὁ Ὅμηρος πόλις τε ἀναγράφω καί ἄστρον καί πόλεμος καί γεωργία καί γάμος καί ἀοιδή , ἀλλά ἐκεῖνος περί αὐτός φημί · Ἀχιλλεύς ὅπλον μή γίγνομαι ἄλλος ἤ ὅς εἰς Τροία φέρω , μηδέ ἀπόλλυμι ποτέ Ἀχιλλεύς ὅπλον , μηδέ ὁ Πάτροκλος ἐνδύω αὐτός παρά ὁ μῆνις , ἀποθνῄσκω μέν γάρ ἐν ὁ ἑαυτοῦ ὅπλον εὐδοκιμέω ὁ μάχη καί ἅπτω ἤδη ὁ τεῖχος , ὁ δέ ὁ Ἀχιλλεύς ἄσυλος μένω καί ἀνάλωτος , οὐδέ γάρ ἐν ὁ ὅπλον τελευτάω αὐτός ,
flavius-philostratus.heroicus 733
ἀλλὰ ἐς γάμον ἥκειν δοκοῦντα γυμνὸν ἀποθανεῖν ἐστεφανωμένον , ὥσπερ οἱ νυμφίοι , τὰ δὲ ὅπλα κατεσκευάσθαι μὲν ἄσημα καὶ σώφρονα , συγκεκρᾶσθαι δὲ αὐτοῖς ποίκιλμα ὕλης μεθιστάμενον ἐς αὐγὰς ἄλλοτε ἄλλας , ὅσας ἡ ἶρις , ὅθεν δοκεῖν αὐτὰ πέρα τέχνης καὶ Ἡφαίστου ᾅδεσθαι . ἦ καὶ δείξεις αὐτόν , ἀμπελουργέ , καὶ ἀναγράψεις ἀπὸ τοῦ εἴδους ; Τί δὲ οὐ μέλλω φιληκόου γέ σου τυγχάνων ; τὴν μὲν δὴ κόμην ἀμφιλαφῆ αὐτῷ φησιν εἶναι καὶ χρυσοῦ ἡδίω καὶ εὐσχήμονα , ὅπη καὶ ὅπως κινοίη αὐτὴν ἢ ἄνεμος ἢ αὐτός , τὴν δὲ ῥῖνα οὔπω γρυπήν , ἀλλʼ οἷον μέλλουσαν , τὴν δὲ ὀφρὺν μηνοειδῆ , τὸν θυμὸν δὲ τὸν ἐν τοῖς ὄμμασι χαροποῖς οὖσιν ἡσυχάζοντος μὲν ἀναβάλλεσθαί τινα ὁρμήν , ὁρμήσαντος δὲ συνεκπηδᾶν τῇ γνώμῃ τοῖς τε ὁρῶσιν ἡδίω αὐτὸν σαίνεσθαι · πεπονθέναι γάρ τι τοὺς Ἀχαιοὺς πρὸς αὐτόν , οἷόν τι πρὸς τοὺς ἀλκίμους τῶν λεόντων , ἀσπαζόμενοι γὰρ αὐτοὺς ἐν ἡσυχίᾳ μᾶλλον αὐτοῖς χαίρομεν , ἐπὰν θυμοῦ ὑποπλησθέντες ἐπὶ σῦν ὁρμήσωσιν ἢ ταῦρον ἤ τι τῶν μαχίμων θηρίων . τὸ δὲ λῆμα τοῦ Ἀχιλλέως δηλοῦσθαί φησι καὶ παρὰ τοῦ αὐχένος , εἶναι γὰρ δὴ ὀρθὸν καὶ ἀνεστηκότα . δικαιότατον δʼ αὐτὸν ἡρώων γενέσθαι φύσει τε καὶ ξυνουσίᾳ τοῦ Χείρωνος . τό τοι διαβεβλῆσθαι πρὸς χρήματα ἐκεῖθεν τῷ Ἀχιλλεῖ φοιτῆσαι , διεβέβλητο γὰρ οὕτω πρὸς αὐτά , ὡς ἐκ τριῶν καὶ εἴκοσι πόλεων , ἃς αὐτὸς εἷλε , λαβεῖν μὲν πλεῖστα αἰχμάλωτα , μηδενὸς δὲ αὐτῶν ἡττηθῆναι πλὴν κόρης , ἣν οὐδὲ αὐτὸς ἑαυτῷ ἔδωκεν , ἀλλὰ τοὺς Ἀχαιοὺς ᾔτησεν , ἀδικίαν δὲ τοῖς Ἀχαιοῖς ἐπικαλοῦντος τοῦ Νέστορος , εἰ μὴ τὰ πλείω Ἀχιλλεὺς λήψοιτο ἐμὸν ἔστω ἔφη τὸ πλέον τῶν ἔργων , χρήμασι δὲ πλεονεκτείτω ὁ βουλόμενος .
Lemmas: ἀλλά εἰς γάμος ἥκω δοκέω γυμνός ἀποθνῄσκω στεφανόω , ὥσπερ ὁ νυμφίος , ὁ δέ ὅπλον κατασκευάζω μέν ἄσημος καί σώφρων , συγκράω δέ αὐτός ποίκιλμα ὕλη μεθίστημι εἰς αὐγή ἄλλοτε ἄλλος , ὅσος ὁ ἶρις , ὅθεν δοκέω αὐτός πέρα τέχνη καί Ἥφαιστος ἀείδω . ἦ καί δείκνυμι αὐτός , ἀμπελουργός , καί ἀναγράφω ἀπό ὁ εἶδος ; τίς δέ οὐ μέλλω φιλήκοος γε σύ τυγχάνω ; ὁ μέν δή κόμη ἀμφιλαφής αὐτός φημί εἰμί καί χρυσός ἡδύς καί εὐσχήμων , ὅπῃ καί ὅπως κινέω αὐτός ἤ ἄνεμος ἤ αὐτός , ὁ δέ ῥίς οὔπω γρυπός , ἀλλά οἷος μέλλω , ὁ δέ ὀφρύς μηνοειδής , ὁ θυμός δέ ὁ ἐν ὁ ὄμμα χαροπός εἰμί ἡσυχάζω μέν ἀναβάλλω τις ὁρμή , ὁρμάω δέ συνεκπηδάω ὁ γνώμη ὁ τε ὁράω ἡδύς αὐτός σαίνω · πάσχω γάρ τις ὁ Ἀχαιός πρός αὐτός , οἷος τις πρός ὁ ἄλκιμος ὁ λέων , ἀσπάζομαι γάρ αὐτός ἐν ἡσυχία μάλα αὐτός χαίρω , ἐπάν θυμός ὑποπίμπλημι ἐπί ὗς ὁρμάω ἤ ταῦρος ἤ τις ὁ μάχιμος θηρίον . ὁ δέ λῆμα ὁ Ἀχιλλεύς δηλόω φημί καί παρά ὁ αὐχήν , εἰμί γάρ δή ὀρθός καί ἀνίστημι . δίκαιος δέ αὐτός ἥρως γίγνομαι φύσις τε καί συνουσία ὁ Χείρων . ὁ τοι διαβάλλω πρός χρῆμα ἐκεῖθεν ὁ Ἀχιλλεύς φοιτάω , διαβάλλω γάρ οὕτως πρός αὐτός , ὡς ἐκ τρεῖς καί εἴκοσι πόλις , ὅς αὐτός αἱρέω , λαμβάνω μέν πολύς αἰχμάλωτος , μηδείς δέ αὐτός ἡσσάομαι πλήν κόρη , ὅς οὐδέ αὐτός ἑαυτοῦ δίδωμι , ἀλλά ὁ Ἀχαιός αἰτέω , ἀδικία δέ ὁ Ἀχαιός ἐπικαλέω ὁ Νέστωρ , εἰ μή ὁ πολύς Ἀχιλλεύς λαμβάνω ἐμός εἰμί φημί ὁ πολύς ὁ ἔργον , χρῆμα δέ πλεονεκτέω ὁ βούλομαι .
flavius-philostratus.heroicus 734
ἐπʼ ἐκείνης τῆς ἐκκλησίας , ὦ ξένε , καὶ ἡ πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα τῷ Ἀχιλλεῖ μῆνις ὑπὲρ τοῦ Παλαμήδους ἤρξατο , μνημονεύων γὰρ τῶν πόλεων , ἃς ἄμφω ἐξεῖλον , τοιαύτη μὲν εἶπεν ἡ τοῦ Παλαμήδους προδοσία , κἀμὲ δὲ κρινέτω ὁ βουλόμενος , ἀπὸ γὰρ τῶν αὐτῶν ἥκω . δεξαμένου δὲ ἐς ἑαυτὸν ταῦτα τοῦ Ἀγαμέμνονος καὶ λοιδορουμένου τῷ Ἀχιλλεῖ τοῦ τε Ὀδυσσέως εἰπόντος , ὡς εἴη προδοσία καὶ τὸ ὑπὲρ προδότου λέγειν , ἐκεῖνον μὲν ἀπήλασε τῆς ἐκκλησίας οὐδὲ τοῖς Ἀχαιοῖς φίλα εἰπόντα , καθικόμενος δὲ τοῦ Ἀγαμέμνονος λοιδορίαις πλείοσιν ἔξω βελῶν διῃτήσατο μήτε ἔργον τι πράττων ἐς τὸ κοινὸν φέρον μήτε φοιτῶν ἐς τὰ βουλεύματα , ὅτε δὴ ἀφίκοντο αὐτῷ λιταὶ παρὰ τοῦ Ἀγαμέμνονος ἐν παντὶ ἤδη τῶν Ἀχαιῶν ὄντων , ἐπρέσβευον δὲ αὐτὰς Αἴας τε καὶ Νέστωρ , ὁ μὲν διὰ τὸ ξυγγενές τε καὶ τὸ διηλλάχθαι ἤδη σφίσι μηνίσας ἐφʼ οἷς περ ὁ Ἀχιλλεὺς ἐμήνισεν , ὁ δὲ σοφίας τε ἕνεκα καὶ ἡλικίας , ἣν ἐτίμων οἱ Ἀχαιοὶ πάντες . ἐπεὶ δὲ τὸν γοῦν Πάτροκλον ξυμμαχῆσαί σφισι παρʼ αὐτοῦ εὕροντο , ὁ μὲν δράσας τε καὶ παθών , ὁπόσα Ὅμηρός φησιν , ἀπέθανε μαχόμενος τῇ Τροίᾳ ὑπὲρ τοῦ τείχους , ὁ δʼ ἔπραξε μὲν οὐδὲν ἀγεννὲς ἐπʼ αὐτῷ , οὐδὲ εἶπεν , ἀπολοφυράμενος δὲ αὐτὸν ἐρρωμένως καὶ θάψας , ὡς αὐτός τε ἐβούλετο κἀκείνῳ χαριεῖσθαι ᾤετο , ἐχώρει ἐπὶ τὸν Ἕκτορα . τὰς μὲν δὴ ὑπερβολάς , αἷς κέχρηται Ὅμηρος περί τε τοὺς ἀπολλυμένους αὐτοῖς ἅρμασιν , ὁπότε Ἀχιλλεὺς ἐφάνη ,
Lemmas: ἐπί ἐκεῖνος ὁ ἐκκλησία , ὦ ξένος , καί ὁ πρός ὁ Ἀγαμέμνων ὁ Ἀχιλλεύς μῆνις ὑπέρ ὁ Παλαμήδης ἄρχω , μνημονεύω γάρ ὁ πόλις , ὅς ἄμφω ἐξαιρέω , τοιοῦτος μέν λέγω ὁ ὁ Παλαμήδης προδοσία , ἐγώ δέ κρίνω ὁ βούλομαι , ἀπό γάρ ὁ αὐτός ἥκω . δέχομαι δέ εἰς ἑαυτοῦ οὗτος ὁ Ἀγαμέμνων καί λοιδορέω ὁ Ἀχιλλεύς ὁ τε Ὀδυσσεύς λέγω , ὡς εἰμί προδοσία καί ὁ ὑπέρ προδότης λέγω , ἐκεῖνος μέν ἀπελαύνω ὁ ἐκκλησία οὐδέ ὁ Ἀχαιός φίλος λέγω , καθικνέομαι δέ ὁ Ἀγαμέμνων λοιδορία πολύς ἔξω βέλος διαιτέω μήτε ἔργον τις πράσσω εἰς ὁ κοινός φέρω μήτε φοιτάω εἰς ὁ βούλευμα , ὅτε δή ἀφικνέομαι αὐτός λιτή παρά ὁ Ἀγαμέμνων ἐν πᾶς ἤδη ὁ Ἀχαιός εἰμί , πρεσβεύω δέ αὐτός Αἴας τε καί Νέστωρ , ὁ μέν διά ὁ συγγενής τε καί ὁ διαλλάσσω ἤδη σφεῖς μηνίω ἐπί ὅς περ ὁ Ἀχιλλεύς μηνίζω , ὁ δέ σοφία τε ἕνεκα καί ἡλικία , ὅς τιμάω ἕ Ἀχαιός πᾶς . ἐπεί δέ ὁ γοῦν Πάτροκλος συμμαχέω σφεῖς παρά αὐτός εὑρίσκω , ὁ μέν δράω τε καί πάσχω , ὁπόσος Ὅμηρος φημί , ἀποθνῄσκω μάχομαι ὁ Τροία ὑπέρ ὁ τεῖχος , ὁ δέ πράσσω μέν οὐδείς ἀγεννής ἐπί αὐτός , οὐδέ λέγω , ἀπολοφύρομαι δέ αὐτός ἐρρωμένος καί θάπτω , ὡς αὐτός τε βούλομαι ἐκεῖνος χαρίζω οἴομαι , χωρέω ἐπί ὁ Ἕκτωρ . ὁ μέν δή ὑπερβολή , ὅς χράω Ὅμηρος περί τε ὁ ἀπόλλυμι αὐτός ἅρμα , ὁπότε Ἀχιλλεύς φαίνω ,
flavius-philostratus.heroicus 736
ὅθεν μηνῖσαι μὲν ὑπὲρ Παλαμήδους ὁμοῦ πᾶσιν Ἕλλησι , τιμωρῆσαι δὲ Πατρόκλῳ τε καὶ Ἀντιλόχῳ . τά τοι πρὸς τὸν Τελαμῶνος Αἴαντα περὶ φίλων αὐτῷ εἰρῆσθαι λεγόμενα σφόδρα χρὴ γιγνώσκειν · ἐρομένου γὰρ αὐτὸν μετὰ ταῦτα τοῦ Αἴαντος , ποῖα τῶν ἔργων ἐπικινδυνότατα αὐτῷ γένοιτο , τὰ ὑπὲρ τῶν φίλων ὁ Ἀχιλλεὺς ἔφη . πάλιν δὲ ἐπερομένου , ποῖα ἡδίω τε καὶ ἀπονώτερα , ταὐτὸν ἀπεκρίνατο · θαυμάσαντος δὲ τοῦ Αἴαντος , πῶς ἂν ταὐτὸ ἔργον χαλεπόν τε γένοιτο καὶ ῥᾴδιον , ὅτι ἔφη τὰ ὑπὲρ τῶν φίλων κινδυνεύματα μεγάλα ὄντα προθύμως πράττων τῆς ἐπʼ αὐτοῖς λύπης παύομαι . τραῦμα δέ , ὦ Ἀχιλλεῦ , ποῖον μάλιστά σε ἐλύπησεν ; ἦ δʼ ὅς . ὃ ἐτρώθην ὑπὸ τοῦ Ἕκτορος . καὶ μὴν ὑπʼ αὐτοῦ γε οὐκ ἐτρώθης ὁ Αἴας ἔφη . νὴ Δία κεφαλὴν ὁ Ἀχιλλεὺς εἶπε τάς τε χεῖρας , δὲ μὲν γὰρ κεφαλὴν ἐμαυτοῦ ἡγοῦμαι , Πάτροκλος δέ μοι χεῖρες ἦν . τὸν δὲ Πάτροκλον ὁ Πρωτεσίλεως , ὦ ξένε , πρεσβύτερον μὲν τοῦ Ἀχιλλέως οὐ πολὺ γενέσθαι φησί , θεῖον δὲ ἄνδρα καὶ σώφρονα τῷ τε Ἀχιλλεῖ ἐπιτηδειότατον τῶν ἑταίρων , χαίρειν τε γάρ , ὁπότε καὶ ὁ Ἀχιλλεὺς ἔχαιρε , λυπεῖσθαί τε τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ξυμβουλεύειν ἀεί τι καὶ ἀκούειν ᾅδοντος , καὶ οἱ ἵπποι δὲ αὐτὸν ἔφερον χαίροντες , ὥσπερ καὶ τὸν Ἀχιλλέα . ἦν δὲ καὶ τὸ μέγεθος καὶ τὴν ἀνδρείαν μεταξὺ τοῖν Αἰάντοιν , τοῦ μὲν γὰρ Τελαμωνίου πάντα ἐλείπετο , ἐκράτει δὲ ἄμφω τοῦ Λοκροῦ , καὶ μελίχλωρος ἦν ὁ Πάτροκλος καὶ τὼ ὀφθαλμὼ μέλας καὶ ἱκανῶς εὔοφρυς καὶ μέτρα ἐπαινῶν κόμης , ἡ κεφαλὴ δὲ ἐβεβήκει ἐπʼ αὐχένος , οἵου αἱ παλαῖστραι ἀσκοῦσιν , ἡ δὲ ῥὶς ὀρθή τε ἦν καὶ τοὺς μυκτῆρας ἀνευρύνετο , καθάπερ οἱ πρόθυμοι τῶν ἵππων .
Lemmas: ὅθεν μηνίω μέν ὑπέρ Παλαμήδης ὁμοῦ πᾶς Ἕλλην , τιμωρέω δέ Πάτροκλος τε καί Ἀντίλοχος . ὁ τοι πρός ὁ Τελαμών Αἴας περί φίλος αὐτός λέγω λέγω σφόδρα χρή γιγνώσκω · ἔρομαι γάρ αὐτός μετά οὗτος ὁ Αἴας , ποῖος ὁ ἔργον ἐπικίνδυνος αὐτός γίγνομαι , ὁ ὑπέρ ὁ φίλος ὁ Ἀχιλλεύς φημί . πάλιν δέ ἐπέρομαι , ποῖος ἡδύς τε καί ἄπονος , αὐτός ἀποκρίνω · θαυμάζω δέ ὁ Αἴας , πῶς ἄν αὐτός ἔργον χαλεπός τε γίγνομαι καί ῥᾴδιος , ὅτι φημί ὁ ὑπέρ ὁ φίλος κινδύνευμα μέγας εἰμί πρόθυμος πράσσω ὁ ἐπί αὐτός λύπη παύω . τραῦμα δέ , ὦ Ἀχιλλεύς , ποῖος μάλα σύ λυπέω ; ἠμί δέ ὅς . ὅς τιτρώσκω ὑπό ὁ Ἕκτωρ . καί μήν ὑπό αὐτός γε οὐ τιτρώσκω ὁ Αἴας φημί . νή Ζεύς κεφαλή ὁ Ἀχιλλεύς λέγω ὁ τε χείρ , δέ μέν γάρ κεφαλή ἐμαυτοῦ ἡγέομαι , Πάτροκλος δέ ἐγώ χείρ εἰμί . ὁ δέ Πάτροκλος ὁ Πρωτεσίλαος , ὦ ξένος , πρέσβυς μέν ὁ Ἀχιλλεύς οὐ πολύς γίγνομαι φημί , θεῖος δέ ἀνήρ καί σώφρων ὁ τε Ἀχιλλεύς ἐπιτήδειος ὁ ἑταῖρος , χαίρω τε γάρ , ὁπότε καί ὁ Ἀχιλλεύς χαίρω , λυπέω τε ὁ αὐτός τρόπος καί συμβουλεύω ἀεί τις καί ἀκούω ἀείδω , καί ὁ ἵππος δέ αὐτός φέρω χαίρω , ὥσπερ καί ὁ Ἀχιλλεύς . εἰμί δέ καί ὁ μέγεθος καί ὁ ἀνδρεία μεταξύ ὁ Αἴας , ὁ μέν γάρ Τελαμώνιος πᾶς λείπω , κρατέω δέ ἄμφω ὁ Λοκρός , καί μελίχλωρος εἰμί ὁ Πάτροκλος καί ὁ ὀφθαλμός μέλας καί ἱκανός εὔοφρυς καί μέτρον ἐπαινέω κόμη , ὁ κεφαλή δέ βαίνω ἐπί αὐχήν , οἷος ὁ παλαίστρα ἀσκέω , ὁ δέ ῥίς ὀρθός τε εἰμί καί ὁ μυκτήρ ἀνευρύνω , καθά ὁ πρόθυμος ὁ ἵππος .