flavius-philostratus.epistulae-et-dialexeis 1.16
οὐδὲ ὁ τοῦ Μενάνδρου Πολέμων καλὸν μειράκιον περιέκειρεν , ἀλλʼ αἰχμαλώτου μὲν ἐρωμένης κατετόλμησεν ὀργισθείς , ἣν οὐδὲ αὐτὴν ἀποκείρας ἠνέσχετο — κλαίει γοῦν καταπεσὼν καὶ μεταγιγνώσκει τῷ φόνῳ τῶν τριχῶν — ἐφήβου δὲ ἄρα ἐφείσατο καὶ τὸ δρᾶμα , σὺ δὲ οὐκ οἶδα τί παθὼν σεαυτῷ πεπολέμηκας , ὦ ἀνδροφόνε τῆς κεφαλῆς . τί ἔδει μαχαιρῶν ἐπὶ τὰς τρίχας ; τί δὲ ἑκουσίων καὶ πολλῶν τραυμάτων ; οἷον θέρος ἐξέκοψας . οὐδὲ οἱ ποιηταί σε ἐπαίδευσαν τοὺς Εὐφόρβους καὶ τοὺς Μενελάους κομῶντας ἐσάγοντες καὶ ὅλον τὸ Ἀχαιῶν στρατόπεδον ; καὶ εἴ τις αὐτοῖς καλὸς ποταμός , κομᾷ , ὡς γὰρ χρυσὸς ἀνάθημα καὶ ἄργυρος , οὕτως καὶ τρίχες . κομῶσιν οἱ μὲν βάρβαροι πίλοις , οἱ δὲ Ἕλληνες κράνεσιν , οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ βλεφάροις , ἡ δὲ ναῦς ἱστίοις , ἡ δὲ γῆ ὄρεσι , τὰ δὲ ὄρη νάπαις , ἡ δὲ θάλαττα νήσοις , οἱ δὲ ταῦροι κέρασιν , οἱ ποταμοὶ τέμπεσιν , αἱ πόλεις τείχεσιν . φοβερώτερος δὲ καὶ λέων ὁ λάσιος καὶ ʽγαυρότεροσʼ ἵππος ὁ ἤδη τῇ χαίτῃ πεποιθὼς καὶ ἀλεκτρυὼν μαχιμώτερος ὁ τὰ κάλλαια ἐγηγερκώς . τιμῶσι καὶ σοφοὶ τῶν ἀστέρων τοὺς κομήτας καὶ τῶν ἱερέων τοὺς τὰς κόμας ἀνέτους καὶ τῶν θεῶν ἄλλον ἄλλως , τὸν Ποσειδῶνα ὡς κυανοχαίτην , τὸν Ἀπόλλωνα ὡς ἀκειρεκόμην , τὸν Πᾶνα ὡς δασύν , τὴν Ἶσιν ὡς λυσίκομον , τὸν Διόνυσον ὡς μετὰ τῶν τριχῶν καὶ τῷ κιττῷ κομῶντα , Ἀφροδίτη δὲ οὐδὲ πενθοῦσα ἀπεκείρατο . ἤκουσά γε μὴν ἀνδρὸς σοφοῦ καὶ τὰς ἀκτῖνας λέγοντος κόμας Ἡλίου καὶ τὸν Δία σεμνότερον τῶν ἄλλων θεῶν , ὅτε τὴν κόμην σείει , κἂν ἐπινεύσῃ , οὐ ψεύδεται , ὁ δὲ Ἑρμῆς κομᾷ καὶ τῷ κροτάφῳ καὶ τοῖς σφυροῖς . τότε ἀποκείρεται καὶ πόλις , ὅτε ἁλίσκεται , καὶ γυνὴ τότε ἀφίησι τῆς κεφαλῆς τὸ κάλλος , ὅτε πενθεῖ , καὶ γῆς λιμός , ὅτε μὴ κομᾷ . ἀλλὰ δένδρον μὲν πεσὸν κλᾴεται καὶ ποιητὴς μεγαλόφωνος πολλὰ ἐπʼ αὐτῷ λέγει , σὺ δὲ φύλλα τοσαῦτα ἐκτεμὼν οὐ δακρύεις . φέρε εἴπω σοι τὸν ἐπιτάφιον τῆς κόμης · ὦ κάλλους ἀκρόπολις , ὦ ἔρωτος ἄλσος , ὦ ἄστρα κεφαλῆς .
Lemmas: οὐδέ ὁ ὁ Μένανδρος Πολέμων καλός μειράκιον περικείρω , ἀλλά αἰχμάλωτος μέν ἐράω κατατολμάω ὀργίζω , ὅς οὐδέ αὐτός ἀποκείρω ἀνέχω — κλαίω γοῦν καταπίπτω καί μεταγιγνώσκω ὁ φόνος ὁ θρίξ — ἔφηβος δέ ἄρα φείδομαι καί ὁ δρᾶμα , σύ δέ οὐ οἶδα τίς πάσχω σεαυτοῦ πολεμέω , ὦ ἀνδροφόνος ὁ κεφαλή . τίς δέω μάχαιρα ἐπί ὁ θρίξ ; τίς δέ ἑκούσιος καί πολύς τραῦμα ; οἷος θέρος ἐκκόπτω . οὐδέ ὁ ποιητής σύ παιδεύω ὁ Εὔφορβος καί ὁ Μενέλαος κομάω εἰσάγω καί ὅλος ὁ Ἀχαιός στρατόπεδον ; καί εἰ τις αὐτός καλός ποταμός , κομάω , ὡς γάρ χρυσός ἀνάθημα καί ἄργυρος , οὕτως καί θρίξ . κομάω ὁ μέν βάρβαρος πῖλος , ὁ δέ Ἕλλην κράνος , ὁ δέ ὀφθαλμός βλέφαρον , ὁ δέ ναῦς ἱστίον , ὁ δέ γῆ ὄρος , ὁ δέ ὄρος νάπη , ὁ δέ θάλασσα νῆσος , ὁ δέ ταῦρος κέρας , ὁ ποταμός τέμπεα , ὁ πόλις τεῖχος . φοβερός δέ καί λέων ὁ λάσιος καί ἀγαυρός ἵππος ὁ ἤδη ὁ χαίτη πείθω καί ἀλεκτρυών μάχιμος ὁ ὁ κάλλαιον ἐγείρω . τιμάω καί σοφός ὁ ἀστήρ ὁ κομήτης καί ὁ ἱερεύς ὁ ὁ κόμη ἄνετος καί ὁ θεός ἄλλος ἄλλος , ὁ Ποσειδῶν ὡς κυανοχαίτης , ὁ Ἀπόλλων ὡς ἀκειρεκόμης , ὁ Πάν ὡς δασύς , ὁ Ἶσις ὡς λυσίκομος , ὁ Διόνυσος ὡς μετά ὁ θρίξ καί ὁ κισσός κομάω , Ἀφροδίτη δέ οὐδέ πενθέω ἀποκείρω . ἀκούω γε μήν ἀνήρ σοφός καί ὁ ἀκτίς λέγω κόμη Ἥλιος καί ὁ Ζεύς σεμνός ὁ ἄλλος θεός , ὅτε ὁ κόμη σείω , ἐάν ἐπινεύω , οὐ ψεύδω , ὁ δέ Ἑρμῆς κομάω καί ὁ κρόταφος καί ὁ σφυρόν . τότε ἀποκείρω καί πόλις , ὅτε ἁλίσκομαι , καί γυνή τότε ἀφίημι ὁ κεφαλή ὁ κάλλος , ὅτε πενθέω , καί γῆ λιμός , ὅτε μή κομάω . ἀλλά δένδρον μέν πίπτω κλαίω καί ποιητής μεγαλόφωνος πολύς ἐπί αὐτός λέγω , σύ δέ φύλλον τοσοῦτος ἐκτέμνω οὐ δακρύω . φέρω λέγω σύ ὁ ἐπιτάφιος ὁ κόμη · ὦ κάλλος ἀκρόπολις , ὦ ἔρως ἄλσος , ὦ ἄστρον κεφαλή .