flavius-justinianus-imperator.novellae justinian_novellae_schoell_0295.1
ἀξίως ὑπέδραθεν , καὶ μήτε τισὶν ἐπικοινωνεῖν μήτε ἐμβιβάζειν αὐτοὺς εἰς τὴν τῶν ἀπηγορευμένων 1 δογμάτων ἀπόλειαν . Οὐ μὴν οὐδὲ τὴν δικαίως ἐξεργεθεῖσαν κατὰ Σεβήρου ψῆφον τὴν ἐκ πάντων ὡς εἰπεῖν τῶν ἀρχιερατικῶν τε καὶ πατριαρχικῶν μετὰ τῆς μοναχικῆς συναινέσεως προελθούσαν θρόνου , τὴν τῶν ἀναθεματισμῶν ἐπάγουσαν αὐτῷ , βασιλικῆς ἐξω καταλιμπάνων ἐπιμύσεως ὁ προτέρον παρὰ τοὺς ἱεροὺς θεσμοὺς καταλαβὼν τὸν θρόνον τῆς Θεοτοκίων ἀγιωτάτης ἐκκλησίας οὕτω συνετάραξεν ἀπάντα , οὕτω μετὰ πεποιθήσεως , ὡς κοινὸν τινα καὶ ἀκοινοχὸν ταῖς ἀγιατάταις ἐκκλησίαις ἐμβαλεῖν πρὸς ἀλλήλας πόλεμον , καὶ τοῦτο καὶ τοῖς πρὸ ἡμῶν σκήπτροισ πρὸς αὐτὸν γεγραφαῖ , ποικίλαις μὲν δογματικῶν καὶ ἀδηλοτοσιωμέναις τῆς ὀθότητος περινοίας τε καὶ βλασφημίαις χρησάμενον , πάντα δὲ συνταράξαντα καὶ μόνων τῶν τῆς ἐκατέρου τῶν αἱρεσιῶν πλάνης βδελυρῶν τε καὶ ἀνοίστων δογμάτων ἀντεχόμενον ( Νεστορίους τὲ φαμεν καὶ Εὐτυχούς καὶ τῶν ἐκάτερον τούτων καθηγομένων ) ἐναντίαις μὲν εἶναι πως δοκούντων ἀλλήλοις , πρὸς δὲ τὸ τέλος τῆς σαβείας ἐπειχομένων ) καὶ τοὺς ἐκείνων χαρακτηριστικοὺς ἐντυπώσανεν λόγους , δύο γὰρ ὄντων ἐναντίων ἀλλήλοις δογμάτων , ὧν ἐκάτερον ὁμοίως εἰς ψυχικὴν ἀπόλειαν ἄγει ( τοῦ τε Νεστορίου τοῦ τὲ Εὐτυχούς , καθάπερ εἰπόντες ἐφρήμεν , ὑπὲρ ἐκ τῶν Ἀρειανικῶν τε καὶ Ἀπολλιναρῶν συνέσει μαρμάτον ) , αὐτὸς τε παράδοξον παθὼν ὁμοίως εἰς ἐκάτερον ἐπέπτωκε , καὶ πρὸ μὲν τούτου πῇ δὲ ἐκείνῳ προσφενοῦν κοινὸν ἔδοξε δοχεῖν ἐαυτὸν καὶ τοῖς ἐαυτοῦ λόγοις τῶν τηλικούτων πλημμελημάτων καταστήσαι . 2 Ἔστιν τοίνυν καὶ αὐτὸς ὑπὸ τῶν εἰρημένων ἀναθεματισμῶν , ὧν ἅπαν τὸ πατριαρχικὸν τε καὶ ἀρατικὸν καὶ μοναχικὸν τῆς μητροπόλεως πολιτείας ὡς εἰπεῖν σῆμα δικαίως ἐπήγαγεν αὐτῷ , τῆς μὲν Θεοπολιτῶν ἐκβεβλημένος , διὸτι περ αὐτὸν ὁ πατ' ἐκείνην ἀπεσείσατο θρόνος , ὅλα μὴδὲ τὴν ἀρχὴν ὀρθῶς αὐτῆς
Lemmas: ἀξίως ὑποδιδράσκω , καί μήτε τις ἐπικοινωνέω μήτε ἐμβιβάζω αὐτός εἰς ὁ ὁ ἀπαγορεύω 1 δόγμα ἀπόλλυμι . οὖον μήv οὐδέ ὁ δικαίως ἐξέργω κατά Σεβῆρος ψῆφος ὁ ἐκ πᾶς ὡς εἶπον ὁ ἀρχιερατικός τε καί πατριαρχικός μετά ὁ μοναχικός συναίνεσις προέρχομαι θρόνος , ὁ ὁ αναθεματισμός ἐπάγω αὐτός , βασιλικός ἐξω καταλείπω ἐπίμυσις ὁ πρότερος παρά ὁ ἱερός θεσμός καταλαμβάνω ὁ θρόνος ὁ θεοτόκιο ἄγιος ἐκκλησία οὗτος συνταράσσω ἀπαντάω , οὗτος μετά πεποίθησις , ὡς κοινός τις καί ἀκοινοχὸν ὁ ἄγιος ἐκκλησία ἐμβάλλω πρός ἀλλήλων πόλεμος , καί οὗτος καί ὁ πρό ἐγώ σκῆπτρον πρός αὐτός γραφεύς , ποικίλος μέν δογματικός καί ἀδηλοτοσιωμέναις ὁ οθοτητη περίνοια τε καί βλασφημία χράω , πᾶς δέ συνταράσσω καί μόνος ὁ ὁ ἐκάς ὁ αἱρέσια πλάνης βδελυρός τε καί ἄνοιστος δόγμα ἀντέχω ( Νεστόριος τε φημί καί Εὐτυχής καί ὁ ἐκάς οὗτος καθηγέομαι ) ἐναντίος μέν εἰμί πως δοκέω ἀλλήλων , πρός δέ ὁ τέλος ὁ σαβείας ἐπέχω ) καί ὁ ἐκεῖνος χαρακτηριστικός εντυπώνω λόγος , δύο γάρ εἰμί ἐναντίος ἀλλήλων δόγμα , ὅς ἐκάς ὁμοίως εἰς ψυχικός ἀπόλλυμι ἄγω ( ὁ τε Νεστόριος ὁ τε Εὐτυχής , καθάπερ εἶπον φέρω , ὑπέρ ἐκ ὁ Ἀρειανικός τε καί Ἀπολλιναρῶν σύνεσις μαρμάτον ) , αὐτός τε παράδοξος πάσχω ὁμοίως εἰς ἐκάς πίπτω , καί πρό μέν οὗτος πῇ δέ ἐκεῖνος προσφέρω κοινός δοκέω δοχεύς ἑαυτοῦ καί ὁ ἑαυτοῦ λόγος ὁ τηλικόσδε πλημμέλημα καθίστημι . 2 ἔρτις τοίνυν καί αὐτός ὑπό ὁ εἴρω αναθεματισμός , ὅς ἅπας ὁ πατριαρχικός τε καί ἀρατικός καί μοναχικός ὁ μητρόπολις πολιτεία ὡς εἶπον σῆμα δικαίως ἐπάγω αὐτός , ὁ μέν θεοπολιτης ἐκβάλλω , διότι περ αὐτός ὁ πάτος ἐκεῖνος ἀποσείω θρόνος , ὅλος μηδέ ὁ ἀρχή ὀρθῶς αὐτός