flavius-claudius-julianus-imperator.qemisti-w-filoso-fw 6
ἥδιστα ἄν σοι τοὺς ἐμαυτοῦ πόνους διεξῆλθον καὶ τὰ ἐπικρεμασθέντα παρὰ τῶν φίλων καὶ ξυγγενῶν , ὅτε τῆς παρ’ ὑμῖν ἠρχόμην παιδείας , δείματα , εἰ μὴ σφόδρα αὐτὸς ἠπίστασο . τὰ δὲ ἐν Ἰωνίᾳ πρὸς τὸν καὶ γένει προσήκοντα καὶ φιλίᾳ μᾶλλον οἰκεῖον ὄντα μοι πραχθέντα πρότερον ὑπὲρ ἀνδρὸς ξένου μικρὰ παντελῶς γνωρίμου μοι γενομένου , τοῦ σοφιστοῦ φημί , λέληθεν οὐδέν σε . ἀποδημίας δὲ οὐχ ὑπέστην τῶν φίλων ἕνεκα ; καίτοι Καρτερίῳ μὲν οἶσθ’ ὅπως συνηράμην πρὸς τὸν ἑταῖρον ἡμῖν ἀφικόμενος Ἀράξιον ἄκλητος , ὑπὲρ αὐτοῦ δεησόμενος . ὑπὲρ δὲ τῶν τῆς θαυμασίας Ἀρετῆς κτημάτων καὶ ὧν ἐπεπόνθει παρὰ τῶν γειτόνων οὐκ εἰς τὴν Φρυγίαν τὸ δεύτερον ἀφικόμην ἐν οὐδὲ ὅλοις μησὶ δύο , ἀσθενοῦς ἤδη μοι παντελῶς ὄντος τοῦ σώματος διὰ τὴν ἐπιγενομένην ὑπὸ τῆς πρότερον κακοπαθείας ἀρρωστίαν ; ἀλλὰ δὴ τὸ τελευταῖον πρὸ τῆς εἰς τὴν Ἑλλάδα γενομένης ἡμῖν ἀφίξεως , ὅτε περὶ τῶν ἐσχάτων , ὡς ἂν εἴποιεν οἱ πολλοί , κινδυνεύων ἐγὼ τῷ στρατοπέδῳ παρέμενον , ὁποίας ἔγραφον ἐπιστολὰς πρὸς σὲ νῦν ὑπομνήσθητι , μήποτε ὀδυρμῶν πλήρεις , μήτι μικρὸν ἢ ταπεινὸν ἢ λίαν ἀγεννὲς ἐχούσας . ἀπιὼν δὲ ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα πάλιν , ὅτε με φεύγειν ἐνόμιζον πάντες , οὐχ ὡς ἐν ἑορτῇ τῇ μεγίστῃ τὴν τύχην ἐπαινῶν ἡδίστην ἔφην εἶναι τὴν ἀμοιβὴν ἐμοὶ καὶ τὸ δὴ λεγόμενον χρύσεα χαλκείων , ἑκατόμβοἰ ἐννεαβοίων ἔφην ἀντηλλάχθαι ; οὕτως ἀντὶ τῆς ἐμαυτοῦ ἑστίας τὴν Ἑλλάδα λαχὼν ἐγανύμην , οὐκ ἀγρόν , οὐ κῆπον , οὐ δωμάτιον ἐκεῖ κεκτημένος . Ἀλλὰ ἴσως ἔοικα ἐγὼ τὰς μὲν δυσπραγίας οὐκ ἀγεννῶς φέρειν , πρὸς δὲ τὰς παρὰ τῆς τύχης δωρεὰς ἀγεννής τις εἶναι καὶ μικρός , ὅ γε ἀγαπῶν τὰς Ἀθήνας μᾶλλον τοῦ νῦν περὶ ἡμᾶς ὄγκου , τὴν σχολὴν δήπουθεν ἐκείνην ἐπαινῶν , διὰ δὲ τὸ πλῆθος τῶν πράξεων τοῦτον αἰτιώμενος τὸν βίον ;
Lemmas: ἡδύς ἄν σύ ὁ ἐμαυτοῦ πόνος διεξέρχομαι καί ὁ ἐπικρεμάννυμι παρά ὁ φίλος καί συγγενής , ὅτε ὁ παρά σύ ἄρχω παιδεία , δεῖμα , εἰμί μή σφόδρα αὐτός ἐπίσταμαι . ὁ δέ ἐν Ἰωνία πρός ὁ καί γένος προσήκω καί φίλιος μᾶλλον οἰκεῖος εἰμί ἐγώ πράσσω πρότερος ὑπέρ ἀνήρ ξένος μικρός παντελής γνώριμος ἐγώ γίγνομαι , ὁ σοφιστής φημί , λανθάνω οὐδείς σύ . ἀποδημία δέ οὐ ὑφίστημι ὁ φίλος ἕνεκα ; καίτοι Καρτέριος μέν οἶδα ὅπως συναίρω πρός ὁ ἑταῖρος ἐγώ ἀφικνέομαι Ἀράξιος ἄκλητος , ὑπέρ αὐτός δέω . ὑπέρ δέ ὁ ὁ θαυμάσιος Ἀρετῆς κτῆμα καί ὅς πάσχω παρά ὁ γείτων οὐ εἰς ὁ Φρυγία ὁ δεύτερος ἀφικνέομαι ἐν οὐδέ ὅλος μείς δύο , ἀσθενής ἤδη ἐγώ παντελής εἰμί ὁ σῶμα διά ὁ ἐπιγίγνομαι ὑπό ὁ πρότερος κακοπάθεια ἀρρωστία ; ἀλλά δή ὁ τελευταῖος πρό ὁ εἰς ὁ Ἑλλάς γίνομαι ἐγώ ἄφιξις , ὅτε περί ὁ ἔσχατος , ὡς ἄν λέγω ὁ πολύς , κινδυνεύω ἐγώ ὁ στρατόπεδον παραμένω , ὁποῖος γράφω ἐπιστολή πρός σύ νῦν ὑπομιμνήσκω , μήποτε ὀδυρμός πλήρης , μῆτις μικρός ἢ ταπεινός ἢ λίαν ἀγεννής ἔχω . ἀπέρχομαι δέ ἐπί ὁ Ἑλλάς πάλιν , ὅτε ἐγώ φεύγω νομίζω πᾶς , οὐ ὡς ἐν ἑορτή ὁ μέγας ὁ τύχη ἐπαινέω ἡδύς φημί ἔρχομαι ὁ ἀμοιβή ἐγώ καί ὁ δή λέγω χρύσεος χαλκεῖον , ἑκατόμβοιος ἐννεάβοιος φημί ἀνταλλάσσω ; οὕτως ἀντί ὁ ἐμαυτοῦ ἑστία ὁ Ἑλλάς λαγχάνω γάνυμαι , οὐ ἀγρός , οὐ κῆπος , οὐ δωμάτιον ἐκεῖ κτάομαι . ἀλλά ἴσως ἔοικα ἐγώ ὁ μέν δυσπραγία οὐ ἀγεννής φέρω , πρός δέ ὁ παρά ὁ τύχη δωρεά ἀγεννής τις ἔρχομαι καί μικρός , ὁ γε ἀγάπη ὁ Ἀθῆναι μᾶλλον ὁ νῦν περί ἐγώ ὄγκος , ὁ σχολή δήπουθεν ἐκεῖνος ἐπαινέω , διά δέ ὁ πλῆθος ὁ πρᾶξις οὗτος αἰτιάομαι ὁ βίος ;