flavius-claudius-julianus-imperator.qemisti-w-filoso-fw 5
Ὅτι δὲ οὐκ ἐγὼ μόνος τὴν τύχην ἐπὶ πλεῖστον ἐν τοῖς πρακτέοις κρατεῖν νενόμικα , λέγοιμ’ ἂν ἤδη σοι τὰ τοῦ Πλάτωνος ἐκ τῶν θαυμασίων Νόμων , εἰδότι μὲν καὶ διδάξαντί με , ἀπόδειξιν δὲ ὥσπερ τοῦ μὴ ῥᾳθυμεῖν ποιούμενος παραγέγραφά σοι τὴν ῥῆσιν ὧδέ πως ἔχουσαν . Θεὸς μὲν πάντα καὶ μετὰ θεοῦ τύχη καὶ καιρὸς τὰ ἀνθρώπινα διακυβερνῶσι ξύμπαντα . ἡμερώτερον μὴν τούτοις συγχωρῆσαι τρίτον δεῖν ἕπεσθαι τέχνην . εἶτα ὁποῖον εἶναι χρὴ τὸν τεχνίτην καὶ δημιουργὸν τῶν καλῶν πράξεων καὶ βασιλέα θεῖον ὑπογράφων · Γινώσκων ὁ Κρόνος ἄρα , καθάπερ ἡμεῖς , φησί , διεληλύθαμεν , ὡς ἀνθρωπεία φύσις οὐδαμῇ οὐδεμία ἱκανὴ τὰ ἀνθρώπινα διοικοῦσα αὐτοκράτωρ πάντα μὴ οὐχ ὕβρεώς τε καὶ ἀδικίας μεστοῦσθαι , ταῦτ’ οὖν διανοούμενος ἐφίστη τότε βασιλέας καὶ ἄρχοντας ταῖς πόλεσιν ἡμῶν οὐκ ἀνθρώπους , ἀλλὰ γένους θειοτέρου καὶ ἀμείνονος , δαίμονας , οἶον νῦν ἡμεῖς δρῶμεν τοῖς ποιμνίοις καὶ ὅσων ἡμεροί εἰσιν ἀγέλαι · οὐ βοῦς βοῶν οὐδὲ αἶγας αἰγῶν ἄρχοντας ποιοῦμεν αὐτοῖς τινας , ἀλλ’ ἡμεῖς αὐτῶν δεσπόζομεν , ἄμεινον ἐκείνων γένος . ταὐτὸν δὴ καὶ ὁ θεὸς φιλάνθρωπος ὢν γένος ἄμεινον ἡμῶν ἐφίστη τὸ τῶν δαιμόνων , ὃ διὰ πολλῆς μὲν αὐτοῖς ῥᾳστώνης , διὰ πολλῆς δ’ ἡμῖν , ἐπιμελόμενον ἡμῶν , εἰρήνην τε καὶ αἰδῶ καὶ δὴ ἀφθονίαν δίκης παρεχόμενον , ἀστασίαστα καὶ εὐδαίμονα τὰ τῶν ἀνθρώπων ἀπειργάζετο γένη . λέγει δὴ καὶ νῦν οὗτος ὁ λόγος ἀληθείᾳ χρώμενος , ὅσων πόλεων μὴ θεός , ἀλλά τις ἄρχει θνητός , οὐκ ἔστι κακῶν αὐτοῖς οὐδὲ πόνων ἀνάψυξις · ἀλλὰ μιμεῖσθαι δεῖν ἡμᾶς οἴεται πάσῃ μηχανῇ τὸν ἐπὶ τοῦ Κρόνου λεγόμενον βίον , καὶ ὅσον ἐν ἡμῖν ἀθανασίας ἔνεστι , τούτῳ πειθομένους δημοσίᾳ καὶ ἰδίᾳ τάς τε οἰκήσεις καὶ τὰς πόλεις διοικεῖν , τὴν τοῦ νοῦ διανομὴν ὀνομάζοντας νόμον . εἰ δὲ ἄνθρωπος εἷς ἢ ὀλιγαρχία τις ἢ δημοκρατία ψυχὴν ἔχουσα ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν ὀρεγομένην καὶ πληροῦσθαι τούτων δεομένην ἄρξει δὴ πόλεώς τινος ἢ ἰδιώτου καταπατήσας τοὺς νόμους , οὐκ ἔστι σωτηρίας μηχανή . Ταύτην ἐγώ σοι τὴν ῥῆσιν ἐξεπίτηδες ὅλην παρέγραψα , μή με κλέπτειν ὑπολάβῃς καὶ κακουργεῖν μύθους ἀρχαίους προφέροντα , τυχὸν μὲν ἐμφερῶς , οὐ μὴν ἀληθῶς πάντη ξυγκειμένους . ἀλλ’ ὅ γε ἀληθὴς ὑπὲρ αὐτῶν λόγος τί φησιν ; ἀκούεις ὅτι , κἂν ἄνθρωπός τις ᾖ τῇ φύσει , θεῖον εἶναι χρὴ τῇ προαιρέσει καὶ δαίμονα , πᾶν ἅπλως ἐκβαλόντα τὸ θνητὸν καὶ θηριῶδες τῆς ψυχῆς , πλὴν ὅσα ἀνάγκη διὰ τὴν τοῦ σώματος παραμένειν σωτηρίαν ; ταῦτα εἴ τις ἐννοῶν δέδοικεν ἐπὶ τηλικοῦτον ἑλκόμενος βίον , ἆρά σοι φαίνεται τὴν Ἐπικούρειον θαυμάζειν ἀπραγμοσύνην καὶ τοὺς κήπους καὶ τὸ προάστειον τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὰς μυρρίνας καὶ τὸ Σωκράτους δωμάτιον ; ἀλλ’ οὐκ ἔστιν ὅπου γε ἐγὼ ταῦτα προτιμήσας τῶν πόνων ὤφθην .
Lemmas: ὅτι δέ οὐ ἐγώ μόνος ὁ τύχη ἐπί πλεῖστος ἐν ὁ πράσσω κρατέω νομίζω , λέγω ἄν ἤδη σύ ὁ ὁ Πλάτων ἐκ ὁ θαυμάσιος Νόμων , οἶδα μέν καί διδάσκω ἐγώ , ἀπόδειξις δέ ὥσπερ ὁ μή ῥᾳθυμέω ποιέω παραγράφω σύ ὁ ῥῆσις ὧδε πως ἔχω . θεός μέν πᾶς καί μετά θεός τύχη καί καιρός ὁ ἀνθρώπινος διακυβερνάω σύμπας . ἥμερος μήν οὗτος συγχωρέω τρίτος δεῖ ἕπομαι τέχνη . εἶτα ὁποῖος ἔρχομαι χράω ὁ τεχνίτης καί δημιουργός ὁ καλός πρᾶξις καί βασιλεύς θεῖος ὑπογράφω · γιγνώσκω ὁ Κρόνος ἄρα , καθά ἐγώ , φημί , διέρχομαι , ὡς ἀνθρώπειος φύσις οὐδαμῇ οὐδείς ἱκανός ὁ ἀνθρώπινος διοικώ αὐτοκράτωρ πᾶς μή οὐ ὕβρις τε καί ἀδικία μεστόω , αὐτός οὖν διανοέω ἐφίστημι τότε βασιλεύς καί ἄρχων ὁ πόλις ἐγώ οὐ ἄνθρωπος , ἀλλά γένος θεῖος καί ἀγαθός , δαίμων , οἶος νῦν ἐγώ δράω ὁ ποίμνιον καί ὅσος ἡμερόω εἰμί ἀγέλη · οὐ βοῦς βοῦς οὐδέ αἴξ αἴξ ἄρχω ποιέω αὐτός τις , ἀλλά ἐγώ αὐτός δεσπόζω , ἀγαθός ἐκεῖνος γένος . αὐτός δή καί ὁ θεός φιλάνθρωπος εἰμί γένος ἀγαθός ἐγώ ἐφίστημι ὁ ὁ δαίμων , ὁ διά πολύς μέν αὐτός ῥᾳστώνη , διά πολύς δέ ἐγώ , ἐπιμελέομαι ἐγώ , εἰρήνη τε καί αἰδώς καί δή ἀφθονία δίκη παρέχω , ἀστασίαστος καί εὐδαίμων ὁ ὁ ἄνθρωπος ἀπεργάζομαι γένος . λέγω ἐπειδή καί νῦν οὗτος ὁ λόγος ἀλήθεια Χράομαι , ὅσος πόλις μή θεός , ἀλλά τις ἄρχω θνητός , οὐ εἰμί κακός αὐτός οὐδέ πόνος ἀνάψυξις · ἀλλά μιμέομαι δεῖ ἐγώ οἴομαι πᾶς μηχανή ὁ ἐπί ὁ Κρόνος λέγω βίος , καί ὅσον ἐν ἐγώ ἀθανασία ἔνειμι , οὗτος πείθω δημόσιος καί ἴδιος ὁ τε οἴκησις καί ὁ πόλις διοικέω , ὁ ὁ νόος διανομή ὀνομάζω νόμος . εἰμί δέ ἄνθρωπος εἷς ἢ ὀλιγαρχία τις ἢ δημοκρατία ψυχή ἔχω ἡδονή καί ἐπιθυμία ὀρέγω καί πληρόω οὗτος δέω ἄρχω δή πόλις τις ἢ ἰδιώτης καταπατέω ὁ νόμος , οὐ εἰμί σωτηρία μηχανή . οὗτος ἐγώ σύ ὁ ῥῆσις ἐξεπίτηδες ὅλος παραγράφω , μή ἐγώ κλέπτω ὑπολαμβάνω καί κακουργέω μῦθος ἀρχαῖος προφέρω , τυγχάνω μέν ἐμφερής , οὐ μήν ἀληθῶς πάντῃ σύγκειμαι . ἀλλά ὁ γε ἀληθής ὑπέρ αὐτός λόγος τίς φημί ; ἀκούω ὅτι , κἀν ἄνθρωπος τις εἰμί ὁ φύσις , θεῖος ἔρχομαι χράω ὁ προαίρεσις καί δαίμων , πᾶς ἁπλόω ἐκβάλλω ὁ θνητός καί θηριώδης ὁ ψυχή , πλήν ὅσος ἀνάγκη διά ὁ ὁ σῶμα παραμένω σωτηρία ; οὗτος εἰμί τις ἐννοέω δείδω ἐπί τηλικοῦτος ἕλκω βίος , ἆρα σύ φαίνω ὁ Ἐπικούρειος θαυμάζω ἀπραγμοσύνη καί ὁ κῆπος καί ὁ προάστειον ὁ Ἀθῆναι καί ὁ μυρσίνη καί ὁ Σωκράτης δωμάτιον ; ἀλλά οὐ εἰμί ὅπου γε ἐγώ οὗτος προτιμάω ὁ πόνος ὁράω .