flavius-claudius-julianus-imperator.qemisti-w-filoso-fw 4
ἥκιστα δὲ φιλεῖ τῆς εὐδαιμονίας ἡ βεβαιότης τῇ τύχῃ πιστεύειν . καὶ τοὺς ἐν πολιτείᾳ ζῶντας οὐκ ἔνεστιν ἄνευ ταύτης ἀναπνεῖν τὸ δὴ λεγόμενον ἀληθῶς θεωροῦντες εἴτε καὶ πεποιήκασι καὶ στρατηγὸν λόγῳ , καθάπερ οἱ τὰς ἰδέας εἴτε καὶ ψευδῶς ξυντιθέντες , ἐν τοῖς ἀσωμάτοις καὶ νοητοῖς ἱδρῦσθαί που τῶν τυχαίων ὑπεράνω πάντων , ἢ τὸν Διογένους ἐκεῖνον Ἄπολιν , ἄοικον , πατρίδος ἐστερημένον , οὐκ ἔχοντα μὲν εἰς ὅ,τι παρ’ αὐτῆς εὖ πάθῃ καὶ τοὐναντίον ἐν τίνι σφαλῇ · τοῦτον δὲ ὃν ἡ συνήθεια καλεῖν εἴωθε καὶ Ὅμηρος πρῶτος , Ὧι λαοί τ’ ἐπιτετράφαται καὶ τόσσα μέμηλεν , πῶς ἄν τις ἔξω τύχης ἀπαγαγὼν τὴν θέσιν φύλάσσοι ; πάλιν δ’ ὁ αὑτὸν ὑποτιθεὶς ταύτῃ πόσης αὑτῷ δεῖν οἰήσεται παρασκευῆς καὶ φρονήσεως πηλίκης ὥστε τὰς ἐφ’ ἑκάτερα ῥοπάς , καθάπερ πνεύματος κυβερνήτην , εὐσχημόνως φέρειν ; Οὐκ ἔστι θαυμαστὸν ἀντιτάξασθαι προσπολεμούσῃ μόνον αὐτῇ , πολὺ δὲ θαυμασιώτερον τῶν ὑπαρξάντων παρ’ αὐτῆς ἀγαθῶν ἄξιον φανῆναι . τούτοις ὁ μέγιστος ἑάλω βασιλεὺς ὁ τὴν Ἀσίαν καταστρεψάμενος Δαρείου καὶ Ξέρξου χαλεπώτερος καὶ μᾶλλον ἀλαζὼν φανείς , ἐπειδὴ τῆς ἐκείνων ἀρχῆς κατέστη κύριος , τούτοις ἁλόντες τοῖς βέλεσιν ἄρδην ἀπώλοντο Πέρσαι , Μακεδόνες , ὁ τῶν Ἀθηναίων δῆμος , Συρακούσιοι , τὰ Λακεδαιμωνίων τέλη , Ῥωμαίων στρατηγοὶ καὶ ἐπ’ αὐτοῖς αὐτοκράτορες μυρίοι . πολὺ μῆκος ἂν γένοιτο πάντας ἀπαριθμουμένῳ τοὺς διὰ πλοῦτον καὶ νίκας καὶ τρυφὴν ἀπολομένους · ὅσοι δὲ ὑπὸ τῶν δυσπραγιῶν ἐπικλυσθέντες δοῦλοι μὲν ἀντ’ ἐλευθέρων , ταπεινοὶ δὲ ἀντὶ γενναίων καὶ σφόδρα εὐτελεῖς ἀντὶ τῶν πρόσθεν σεμνῶν ἅπασιν ὤφθησαν , τί με χρὴ νῦν ὥσπερ ἐκ δέλτου μεταγράφοντα καταλέγειν ; εἰ γὰρ ὤφελεν ὁ τῶν ἀνθρώπων βίος ἀπορεῖν παραδειγμάτων τοιούτων . ἀλλ’ οὔτε ἐστὶν οὔτ’ ἂν γένοιτό ποτε τῶν τοιούτων ἐνδεὴς παραδειγμάτων , ἕως ἂν τὸ τῶν ἀνθρώπων διαμένῃ γένος .
Lemmas: ἦκα δέ φιλέω ὁ εὐδαιμονία ὁ βεβαιότης ὁ τύχη πιστεύω . καί ὁ ἐν πολιτεία ζάω οὐ ἔνειμι ἄνευ οὗτος ἀναπνέω ὁ δή λέγω ἀληθῶς θεωρέω εἴτε καί ποιέω καί στρατηγός λόγος , καθά ὁ ὁ ἰδέα εἴτε καί ψευδής συντίθημι , ἐν ὁ ἀσώματος καί νοητός ἱδρύω ποῦ ὁ τυχαῖος ὑπεράνω πᾶς , ἢ ὁ Διογένης ἐκεῖνος ἄπολις , ἄοικος , πατρίς στερέω , οὐ ἔχω μέν εἰς ὅστις παρά αὐτηες͂ς εὖ πάσχω καί ἐναντίος ἐν τίς σφάλλω · οὗτος δέ ὅς ὁ συνήθεια καλέω εἴωθα καί Ὅμηρος πρῶτος , ὅς λαός τε ἐπιτρέπω καί τόσος μέλω , πῶς ἄν τις ἔξω τύχη ἀπάγω ὁ θέσις φυλάσσω ; πάλιν δέ ὁ ἑαυτοῦ ὑποτίθημι οὗτος πόσος ἑαυτοῦ δεῖ οἴομαι παρασκευή καί φρόνησις πηλίκος ὥστε ὁ ἐπί ἑκάτερος ῥοπή , καθά πνεῦμα κυβερνήτης , εὐσχήμων φέρω ; οὐ εἰμί θαυμαστός ἀντιτάσσω προσπολεμέω μόνος αὐτός , πολύς δέ θαυμάσιος ὁ ὑπάρχω παρά αὐτηες͂ς ἀγαθός ἄξιος φαίνω . οὗτος ὁ μέγας ἁλίσκομαι βασιλεύς ὁ ὁ Ἀσία καταστρέφω Δαρεῖος καί Ξέρξης χαλεπός καί μᾶλλον ἀλαζών φαίνω , ἐπεί ὁ ἐκεῖνος ἀρχή καθίστημι κύριος , οὗτος ἁλίσκομαι ὁ βέλος ἄρδην ἀπόλλυμι Πέρσης , Μακεδών , ὁ ὁ Ἀθηναῖος δῆμος , Συρακούσιος , ὁ Λακεδαίμων τέλος , Ῥωμαῖος στρατηγός καί ἐπί αὐτός αὐτοκράτωρ μύριοι . πολύς μῆκος ἄν γίγνομαι πᾶς ἀπαριθμέω ὁ διά πλοῦτος καί νίκη καί τρυφή ἀπόλλυμι · ὅσος δέ ὑπό ὁ δυσπραγία ἐπικλύω δοῦλος μέν ἀντί ἐλεύθερος , ταπεινός δέ ἀντί γενναῖος καί σφόδρα εὐτελής ἀντί ὁ πρόσθεν σεμνός ἅπας ὁράω , τίς ἐγώ χράω νῦν ὥσπερ ἐκ δέλτος μεταγράφω καταλέγω ; εἰμί γάρ ὀφείλω ὁ ὁ ἄνθρωπος βίος ἀπορέω παράδειγμα τοιοῦτος . ἀλλά οὔτε εἰμί οὔτε ἄν γίγνομαι ποτέ ὁ τοιοῦτος ἐνδεής παράδειγμα , ἠώς ἄν ὁ ὁ ἄνθρωπος διαμένω γένος .