flavius-claudius-julianus-imperator.pro-s-hra-kleion-kuniko-n-peri-tou-pw-s-kuniste-on-kai-ei 22
Πλουσίῳ ἀνδρὶ πρόβατα ἦν πολλὰ καὶ ἀγέλαι βοῶν καὶ αἰπόλια πλατἔ αἰγῶν , ἵπποι δὲ αὐτῷ πολλάκις μυρίαι ἕλος κάτα βουκολέοντο , καὶ ποιμένες δοῦλοί τε καὶ ἐλεύθεροι μισθωτοί , καὶ βουκόλοι βοῶν καὶ αἰγῶν αἰπόλοι καὶ ἱπποφορβοὶ τῶν ἵππων , καὶ πλεῖστα κτήματα . τούτων δὲ αὐτῷ πολλὰ μὲν ὁ πατὴρ ἀπελελοίπει , πολλαπλάσια δὲ αὐτὸς ἐπεκτήσατο , πλουτεῖν θέλων ἐν δίκῃ τε καὶ παρὰ δίκην · ἔμελε γὰρ αὐτῷ τῶν θεῶν ὀλίγον . ἐγένοντο δὲ αὐτῷ γυναῖκες πολλαὶ καὶ υἱεῖς ἐξ αὐτῶν καὶ θυγατέρες , οἷς ἐκεῖνος διανείμας τὴν οὐσίαν ἔπειτα ἐτελεύτησεν , οὐδὲν αὐτοὺς οἰκονομίας πέρι διδάξας , οὐδ’ ὅπως ἄν τις δύναιτο τὰ τοιαῦτα κτᾶσθαι μὴ παρόντα ἢ παρόντα διαφυλάττειν . ᾤετο γὰρ ὑπὸ ἀμαθίας ἀρκεῖν τὸ πλῆθος , ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ἦν οὐ μάλα ἐπιστήμων τῆς τοιαύτης τέχνης , ἅτε μὴ λόγῳ προσειληφὼς αὐτήν , ἀλλὰ συνηθείᾳ τινὶ καὶ πείρᾳ μᾶλλον , ὥσπερ οἱ φαῦλοι τῶν ἰατρῶν ἐκ τῆς ἐμπειρίας μόνον ἰώμενοι τοὺς ἀνθρώπους , ὅθεν καὶ διαφεύγει τὰ πολλὰ τῶν νοσημάτων αὐτούς . ἀρκεῖν οὖν νομίσας τὸ πλῆθος τῶν υἱέων πρὸς τὸ φυλάξαι τὴν οὐσίαν οὐδὲν ἐφρόντισεν ὅπως ἔσονται σπουδαῖοι . τὸ δὲ ἄρα αὐτοῖς ἦρξε πρῶτον μὲν τῶν εἰς ἀλλήλους ἀδικημάτων . ἐπιθυμῶν γὰρ ἕκαστος ὥσπερ ὁ πατὴρ πολλὰ ἔχειν καὶ μόνος πάντα ἐπὶ τὸν πέλας ἐτράπετο . τέως μὲν οὖν τοῦτο ἐπράττετο . προσαπέλαυον δὲ καὶ οἱ ξυγγενεῖς , οὐδ’ αὐτοὶ παιδευθέντες καλῶς , τῆς τῶν παίδων ἀνοίας τε καὶ ἀμαθίας . εἶτα ἐπίμπλατο φόνων πάντα , καὶ ἡ τραγικὴ κατάρα ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς ἔργον ἤγετο · τὰ πατρῷα γὰρ θηκτῷ σιδήρῳ διελάγχανον , καὶ ἦν πάντα ἀκοσμίας πλήρη · πατρῷα μὲν ἱερὰ κατεσκάπτετο παρὰ τῶν παίδων ὀλιγωρηθέντα πρότερον ὑπὸ τοῦ πατρὸς καὶ ἀποσυληθέντα τῶν ἀναθημάτων , ἃ ἐτέθειτο παρὰ πολλῶν μὲν καὶ ἄλλων , οὐχ ἥκιστα δὲ τῶν προπατόρων αὐτοῦ . καθαιρουμένων δὲ τῶν ἱερῶν ἀνῳκοδομεῖτο παλαιὰ καὶ νέα μνήματα , προαγορεύοντος αὐτοῖς τοῦ αὐτομάτου καὶ τῆς τύχης , ὅτι ἄρα πολλῶν αὐτοῖς δεήσει μνημάτων οὐκ εἰς μακράν , ἐπειδήπερ αὐτοῖς ὀλίγον ἔμελε τῶν θεῶν . Πάντων οὖν ὁμοῦ φυρομένων καὶ ξυντελουμένων γάμων τε οὐ γάμων καὶ βεβηλουμένων ὁμοῦ τοῖς θείοις τῶν ἀνθρωπίνων , τὸν Δία ἔλεος ὑπῆλθεν · εἶτα ἀπιδὼν πρὸς τὸν Ἥλιον · ὦ παῖ , εἶπεν , οὐρανοῦ καὶ γῆς ἀρχαιότερον ἐν θεοῖς βλάστημα , μνησικακεῖν ἔτι διανοῇ τῆς ὑπεροψίας ἀνδρὶ αὐθάδει καὶ τολμηρῷ , ὅς σε ἀπολιπὼν αὑτῷ τε καὶ γένει αἴτιος ἐγένετο τῶν τηλικούτων παθημάτων ; ἢ νομίζεις , ὅτι μὴ χαλεπαίνεις αὐτῷ μηδ’ ἀγανακτεῖς μηδ’ ἐπὶ τὸ γένος αὐτοῦ τοὺς οἰστοὺς θήγεις , ἔλαττον εἶναι ταύτης αἴτιος αὐτῷ τῆς ξυμφορᾶς , ἔρημον αὐτοῦ τὴν οἰκίαν ἀφείς ; ἀλλ’ , ἔφη , καλῶμεν τὰς Μοίρας , εἴ πῃ βοηθητέος ὁ ἀνήρ ἐστιν . αἱ δὲ ὑπήκουσαν αὐτίκα τῷ Διί . καὶ ὁ μὲν Ἥλιος , ὥσπερ ἐννοῶν τι καὶ λογιζόμενος αὐτὸς ἐν ἑαυτῷ , προσεῖχεν εἰς τὸν Δία πήξας τὰ ὄμματα . τῶν Μοιρῶν δὲ ἡ πρεσβυτάτη · Κωλύετον , ἔφη , ὦ πάτερ , ἡ Ὁσιότης ξὺν τῇ Δίκῃ . σὸν οὖν ἔργον ἐστίν , ἐπείπερ ἡμᾶς ἐκέλευσας ὑπεικαθεῖν αὐταῖς , πεῖσαι καὶ ἐκείνας . ἀλλ’ ἐμαὶ γάρ εἰσιν , ἔφη , θυγατέρες , καὶ ἄξιον δὴ ἐρέσθαι αὐτάς · τί τοίνυν , ὦ ποτνία , φατόν ; ἀλλὰ τούτου μέν , εἰπέτην , ὦ πάτερ , αὐτὸς εἶ κύριος . σκόπει δὲ ὅπως ἐν ἀνθρώποις ὁ πονηρὸς οὑτοσὶ τῆς ἀνοσιουργίας ζῆλος μὴ παντάπασιν ἐπικρατήσει . πρὸς ἀμφότερα , εἶπεν , ἐγὼ σκέψομαι . καὶ αἱ Μοῖραι πλησίον παροῦσαι πάντα ἐπέκλωθον , ὡς ὁ πατὴρ ἐβούλετο . Λέγειν δὲ ὁ Ζεὺς ἄρχεται πρὸς τὸν Ἥλιον · τουτὶ τὸ παιδίον , ἔφη · ξυγγενὲς δὲ ἦν αὐτῶν ἄρα παρερριμμένον που καὶ ἀμελούμενον , ἀδελφιδοῦς ἐκείνου τοῦ πλουσίου καὶ ἀνεψιὸς τῶν κληρονόμων · τοῦτο , ἔφη , σόν ἐστιν ἔκγονον . ὄμοσον οὖν τὸ ἐμόν τε καὶ τὸ σὸν σκῆπτρον , ἦ μὴν ἐπιμελήσεσθαι διαφερόντως αὐτοῦ καὶ ποιμανεῖν αὐτὸ καὶ θεραπεύσειν τῆς νόσου . ὁρᾷς γὰρ ὅπως οἷον ὑπὸ καπνοῦ ῥύπου τε ἀναπέπλησται καὶ λιγνύος , κίνδυνός τε τὸ ὑπὸ σοῦ σπαρὲν ἐν αὐτῷ πῦρ ἀποσβῆναι , ἢν μὴ σύ γε δύσεαι ἀλκήν . σοὶ δὲ ἐγώ τε ξυγχωρῶ καὶ αἱ Μοῖραι · κόμιζε οὖν αὐτὸ καὶ τρέφε . ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺς Ἥλιος ηὐφράνθη τε ἡσθεὶς τῷ βρέφει , σωζόμενον ἔτι καθορῶν ἐν αὐτῷ σπινθῆρα μικρὸν ἐξ ἑαυτοῦ , καὶ τὸ ἐντεῦθεν ἔτρεφεν ἐκεῖνο τὸ παιδίον , ἐξαγαγὼν ἔκ θ’ αἵματος ἔκ τε κυδοιμοῦ Ἔκ τ’ ἀνδροκτασίης . ὁ πατὴρ δὲ ὁ Ζεὺς ἐκέλευσε καὶ τὴν Ἀθηνᾶν τὴν ἀμήτορα , τὴν παρθένον ἅμα τῷ Ἡλίῳ τὸ παιδάριον ἐκτρέφειν . ἐπεὶ δὲ ἐτράφη καὶ νεανίας ἐγένετο Πρῶτον ὑπηνήτης , τοῦπερ χαριεστάτη ἥβη , κατανοήσας τῶν κακῶν τὸ πλῆθος , ὁπόσον τι περὶ τοὺς ξυγγενεῖς αὐτοῦ καὶ τοὺς ἀνεψιοὺς ἐγεγόνει , ἐδέησε μὲν αὑτὸν εἰς τὸν τάρταρον προέσθαι πρὸς τὸ μέγεθος τῶν κακῶν ἐκπλαγείς . ἐπεὶ δὲ Ἥλιος εὐμενὴς ὢν μετὰ τῆς Προνοίας Ἀθηνᾶς ὕπνον τινὰ καὶ κάρον ἐμβαλὼν τῆς ἐπινοίας ταύτης ἀπήγαγεν , αὖθις ἀνεγερθεὶς ἄπεισιν εἰς ἐρημίαν . εἶτα ἐκεῖ λίθον τινὰ εὑρὼν μικρὸν ἀνεπαύσατο καὶ πρὸς αὑτὸν ἐσκόπει , τίνα τρόπον ἐκφεύξεται τῶν τοσούτων κακῶν τὸ μέγεθος · ἤδη γὰρ αὐτῷ πάντα ἐφαίνετο μοχθηρά , καλὸν δὲ οὐδὲν οὐδαμοῦ τέως . Ἑρμῆς οὖν αὐτῷ · καὶ γὰρ εἶχεν οἰκείως πρὸς αὐτόν · ὥσπερ ἡλικιώτης νεανίσκος φανεὶς ἠσπάσατό τε φιλοφρόνως καί , Δεῦρο , εἶπεν , ἡγεμών σοι ἐγὼ ἔσομαι λειοτέρας καὶ ὁμαλεστέρας ὁδοῦ τουτὶ τὸ μικρὸν ὑπερβάντι τὸ σκολιὸν καὶ ἀπότομον χωρίον , οὗ πάντας ὁρᾶς προσπταίοντας καὶ ἀπιόντας ἐντεῦθεν ὀπίσω . καὶ ὁ νεανίσκος ἀπιὼν ᾤχετο μετὰ πολλῆς εὐλαβείας ἔχων παρ’ ἑαυτῷ ξίφος τε καὶ ἀσπίδα καὶ δόρυ , γυμνὰ δὲ αὐτῷ τέως ἦν τὰ περὶ τὴν κεφαλήν . πεποιθὼς οὖν αὐτῷ προῆγεν εἰς τὸ πρόσω διὰ λείας ὁδοῦ καὶ ἀθρύπτου καθαρᾶς τε πάνυ καὶ καρποῖς βριθούσης ἄνθεσί τε πολλοῖς καὶ ἀγαθοῖς , ὅσα ἐστὶ θεοῖς φίλα , καὶ δένδρεσι κιττοῦ καὶ δάφνης καὶ μυρρίνης . ἀγαγὼν δὲ αὐτὸν ἐπί τι μέγα καὶ ὑψηλὸν ὄρος , Ἐπὶ τούτου , ἔφη , τῆς κορυφῆς ὁ πατὴρ πάντων κάθηται τῶν θεῶν . ὅρα οὖν · ἐνταῦθά ἐστιν ὁ μέγας κίνδυνος · ὅπως αὐτὸν ὡς εὐαγέστατα προσκυνήσεις , αἰτήσῃ δὲ παρ’ αὐτοῦ ὅ , τι ἂν ἐθέλῃς · ἕλοιο δέ , ὦ παῖ , τὰ βέλτιστα . ταῦτα εἰπὼν ἀπέκρυψεν ἑαυτὸν Ἑρμῆς πάλιν . ὁ δὲ ἐβούλετο μὲν παρὰ τοῦ Ἑρμοῦ πυθέσθαι , τί ποτε αἰτήσασθαι χρὴ παρὰ τοῦ πατρὸς τῶν θεῶν , ὡς δὲ πλησίον ὄντα οὐ κατεῖδεν , Ἐνδεὴς μέν , ἔφη , καλὴ δὲ ὅμως ἡ ξυμβουλή . αἰτώμεθα οὖν ἀγαθῇ τύχῃ τὰ κράτιστα καίπερ οὔπω σαφῶς τὸν πατέρα τῶν θεῶν ὁρῶντες . Ὦ Ζεῦ πάτερ ἢ ὅ , τι σοι φίλον ὄνομα καὶ ὅπως ὀνομάζεσθαι · δείκνυέ μοι τὴν ἐπὶ σὲ φέρουσαν ὁδὸν ἄνω . κρείττονα γάρ μοι τὰ ἐκεῖ φαίνεται χωρία παρὰ σὲ μαντευομένῳ τὸ παρὰ σοὶ κάλλος ἀπὸ τῆς ἐν τούτοις ὅθεν πεπορεύμεθα τέως ἀγλαΐας . Εὐξαμένῳ ταῦτα εἴτε ὕπνος τις εἴτε ἔκστασις ἐπῆλθεν . ὁ δὲ αὐτῷ δείκνυσιν αὐτὸν τὸν Ἥλιον . ἐκπλαγεὶς οὖν ὁ νεανίσκος ὑπὸ τῆς θέας , Ἀλλὰ σοὶ μέν , εἶπεν , ὦ θεῶν πάτερ , τῶν τε ἄλλων καὶ τούτων ἕνεκα πάντων ἐμαυτὸν φέρων ἀναθήσω . περιβαλὼν δὲ τοῖς γόνασι τοῦ Ἡλίου τὰς χεῖρας ἀπρὶξ εἴχετο σώζειν ἑαυτὸν δεόμενος . ὁ δὲ καλέσας τὴν Ἀθηνᾶν ἐκέλευε πρῶτον ἀνακρίνειν αὐτόν , ὁπόσα ἐκόμισεν ὅπλα . ἐπεὶ δὲ ἑώρα τήν τε ἀσπίδα καὶ τὸ ξίφος μετὰ τοῦ δόρατος , Ἀλλὰ ποῦ σοι , ἔφη , ὦ παῖ , τὸ Γοργόνειον καὶ τὸ κράνος ; ὁ δέ , Καὶ ταῦτα , εἶπε , μόγις ἐκτησάμην · οὐδεὶς γὰρ ἦν ὁ ξυμπονῶν ἐν τῇ τῶν συγγενῶν οἰκίᾳ παρερριμμένῳ . Ἴσθι οὖν , εἶπεν ὁ μέγας Ἥλιος , ὅτι σε πάντως χρὴ ἐπανελθεῖν ἐκεῖσε . ἐνταῦθα ἐδεῖτο μὴ πέμπειν αὐτὸν ἐκεῖσε πάλιν , ἀλλὰ κατέχειν , ὡς οὐκέθ’ ὕστερον ἐπανήξοντα , ἀπολούμενον δὲ ὑπὸ τῶν ἐκεῖ κακῶν . ὡς δὲ ἐλιπάρει δακρύων , Ἀλλὰ νέος εἶ , ἔφη , καὶ ἀμύητος . ἴθι οὖν παρ’ ὑμᾶς , ὡς ἂν μυηθείης ἀσφαλῶς τε ἐκεῖ διάγοις · χρὴ γάρ ς’ ἀπιέναι καὶ καθαίρειν ἐκεῖνα πάντα τὰ ἀσεβήματα , παρακαλεῖν δὲ ἐμέ τε καὶ τὴν Ἀθηνᾶν καὶ τοὺς ἄλλους θεούς . ἀκούσας ταῦτα ὁ νεανίσκος εἱστήκει σιωπῇ . καὶ ὁ μέγας Ἥλιος ἐπί τινα σκοπιὰν ἀγαγὼν αὐτόν , ἧς τὸ μὲν ἄνω φωτὸς ἦν πλῆρες , τὸ δὲ ὑποκάτω μυρίας ἀχλύος , δι’ ἧς ὥσπερ δι’ ὕδατος ἀμυδρὸν τὸ φῶς διικνεῖτο τῆς ἐκ τοῦ βασιλέως αὐγῆς Ἡλίου , Ὁρᾷς , εἶπε , τὸν ἀνεψιὸν τὸν κληρονόμον ; καὶ ὅς , Ὁρῶ , ἔφη . Τί δέ ; τοὺς βουκόλους τουτουσὶ καὶ τοὺς ποιμένας ; καὶ τούτους ὁρᾶν εἶπεν ὁ νεανίσκος . Ποταπὸς οὖν τίς σοι ὁ κληρονόμος φαίνεται ; ποταποὶ δ’ αὖ οἱ ποιμένες τε καὶ βουκόλοι ; καὶ ὁ νεανίσκος , Ὁ μέν μοι , ἔφη , δοκεῖ νυστάζειν τὰ πολλὰ καὶ καταδυόμενος λεληθότως ἡδυπαθεῖν , τῶν ποιμένων δὲ ὀλίγον μέν ἐστι τὸ ἀστεῖον , τὸ πλῆθος δὲ μοχθηρὸν καὶ θηριῶδες . ἐσθίει γὰρ καὶ πιπράσκει τὰ πρόβατα καὶ ἀδικεῖ διπλῇ τὸν δεσπότην . τά τε γὰρ ποίμνια αὐτοῦ φθείρει καὶ ἐκ πολλῶν μικρὰ ἀποφέρον ἄμισθον εἶναί φησι καὶ ὀδύρεται . καίτοι κρεῖττον ἦν τοὺς μισθοὺς ἀπαιτεῖν ἐντελεῖς ἢ φθείρειν τὴν ποίμνην . Ἂν οὖν , ἔφη , σὲ ἐγὼ μετὰ ταυτησὶ τῆς Ἀθηνᾶς , ἐπιτάττοντος τοῦ Διός , ἀντὶ τοῦ κληρονόμου τούτου πάντων ἐπίτροπον τούτων καταστήσω — ; πάλιν ἐνταῦθα ὁ νεανίσκος ἀντείχετο καὶ πολλὰ ἱκέτευεν αὐτοῦ μένειν . ὁ δέ , Μὴ λίαν ἀπειθὴς ἔσο , φησί , μή ποτέ ς’ ἀπεχθήρω , ὡς νῦν ἔκπαγλ’ ἐφίλησα . καὶ ὁ νεανίσκος , Ἀλλ’ , ὦ μέγιστε , εἶπεν , Ἥλιε καὶ Ἀθηνᾶ , σέ τε καὶ αὐτὸν ἐπιμαρτύρομαι τὸν Δία , χρῆσθέ μοι πρὸς ὅ , τι βούλεσθε . πάλιν οὖν ὁ Ἑρμῆς ἄφνω φανεὶς ἐποίησε τὸν νεανίσκον θαρραλεώτερον . ἤδη γὰρ διενοεῖτο τῆς τε ὀπίσω πορείας καὶ τῆς ἐκεῖσε διατριβῆς ηὑρηκέναι τὸν ἡγεμόνα . καὶ ἡ Ἀθηνᾶ , Μάνθανε , εἶπεν , ὦ λῷστε , πατρὸς ἀγαθοῦ τουτουὶ τοῦ θεοῦ καὶ ἐμὸν βλάστημα . τοῦτον , ἔφη , τὸν κληρονόμον οἱ βέλτιστοι μὲν οὐκ εὐφραίνουσι τῶν ποιμένων , οἱ κόλακες δὲ καὶ οἱ μοχθηροὶ δοῦλον καὶ ὑποχείριον πεποίηνται . συμβαίνει οὖν αὐτῷ παρὰ μὲν τῶν ἐπιεικῶν μὴ φιλεῖσθαι , παρὰ δὲ τῶν νομιζομένων φιλεῖν εἰς τὰ μέγιστα ἀδικεῖσθαι . σκόπει οὖν ὅπως ἐπανελθὼν μὴ πρὸ τοῦ φίλου θήσει τὸν κόλακα . δευτέραν ἄκουέ μου παραίνεσιν , ὦ παῖ . νυστάζων οὗτος ἐξαπατᾶται τὰ πολλά · σὺ δὲ νῆφε καὶ γρηγόρει , μή σε διὰ τῆς τοῦ φίλου παρρησίας ὁ κόλαξ ἐξαπατήσας λάθοι , χαλκεὺς οἷά τις γέμων καπνοῦ καὶ μαρίλης , ἔχων ἱμάτιον λευκὸν καὶ τὰ πρόσωπα τῷ ψιμυθίῳ κεχρισμένος , εἶτα αὐτῷ δοίης γῆμαί τινα τῶν σῶν θυγατέρων . τρίτης ἐπάκουέ μου παραινέσεως , καὶ μάλα ἰσχυρῶς φύλαττε σαυτόν , αἰδοῦ δὲ καὶ ἡμᾶς μόνον , ἀνδρῶν δὲ ὅστις ἡμῖν προσόμοιός ἐστιν , ἄλλον δὲ μηδένα . ὁρᾷς ὅπως τοῦτον τὸν ἠλίθιον ἔβλαψεν αἰσχύνη καὶ τὸ λίαν ἄγαν εἶναι καταπλῆγα ; Καὶ ὁ μέγας Ἥλιος αὖθις τὸν λόγον διαδεξάμενος εἶπεν . Ἑλόμενος φίλους ὡς φίλοις χρῶ , μηδὲ αὐτοὺς οἰκέτας μηδὲ θεράποντας νόμιζε , πρόσιθι δὲ αὐτοῖς ἐλευθέρως τε καὶ ἁπλούστατα καὶ γενναίως , μὴ λέγων μὲν ἄλλα , φρονῶν δὲ ἕτερα περὶ αὐτῶν . ὁρᾷς ὅτι καὶ τοῦτον τὸν κληρονόμον τοῦτο ἐπέτριψεν , ἡ πρὸς τοὺς φίλους ἀπιστία ; φίλει τοὺς ἀρχομένους ὥσπερ ἡμεῖς σέ . τὰ πρὸς ἡμᾶς ἡγείσθω σοι τῶν καλῶν ἁπάντων · ἐσμὲν γάρ σου καὶ εὐεργεταὶ καὶ φίλοι καὶ σωτῆρες . ἀκούσας ταῦτα ὁ νεανίσκος διεχύθη καὶ δῆλος ἦν ἅπαντα ἤδη τοῖς θεοῖς πειθόμενος . Ἀλλ’ ἴθι , ἔφη , πορεύου μετὰ ἀγαθῆς ἐλπίδος . ἡμεῖς γάρ σοι πανταχοῦ συνεσόμεθα ἐγώ τε καὶ Ἀθηνᾶ καὶ Ἑρμῆς ὅδε καὶ σὺν ἡμῖν οἱ θεοὶ πάντες οἱ ἐν Ὀλύμπῳ καὶ οἱ περὶ τὸν ἀέρα καὶ τὴν γῆν καὶ πᾶν πανταχοῦ τὸ θεῖον γένος , ἕως ἂν τά τε πρὸς ἡμᾶς ὅσιος ᾖς καὶ τὰ πρὸς τοὺς φίλους πιστὸς καὶ τὰ πρὸς τοὺς ὑπηκόους φιλάνθρωπος , ἄρχων αὐτῶν καὶ ἡγούμενος ἐπὶ τὰ βέλτιστα · ἀλλὰ μήτε ταῖς σεαυτοῦ μήτε ταῖς ἐκείνων ἐπιθυμίαις δουλεύων ὑπεικάθῃς . ἔχων οὖν τὴν πανοπλίαν , ἣν ἐκόμισας πρὸς ἡμᾶς , ἄπιθι προσλαβὼν ταύτην μὲν τὴν δᾷδα παρ’ ἐμοῦ , ἵνα σοι καὶ ἐν τῇ γῇ φῶς λάμπῃ μέγα καὶ μηδὲν ἐπιποθῇς τῶν τῇδε , ταυτησὶ δὲ Ἀθηνᾶς τῆς καλῆς τό τε Γοργόνειον καὶ τὸ κράνος · πολλὰ γάρ , ὁρᾷς , ἐστὶν αὐτῇ , καὶ δίδωσιν οἷς ἂν ἐθέλῃ . δώσει δέ σοι καὶ Ἑρμῆς χρυσῆν ῥάβδον . ἔρχου οὖν τῇ πανοπλίᾳ κοσμηθεὶς ταύτῃ διὰ πάσης μὲν γῆς , διὰ πάσης δὲ θαλάττης , ἀμετακινήτως τοῖς ἡμετέροις πειθόμενος νόμοις , καὶ μηδείς σε μήτε ἀνδρῶν μήτε γυναικῶν , μήτε τῶν οἰκείων μήτε τῶν ξένων ἀναπείσῃ τῶν ἐντολῶν ἐκλαθέσθαι τῶν ἡμετέρων . ἐμμένων γὰρ αὐταῖς ἡμῖν μὲν ἔσῃ φίλος καὶ τίμιος , αἰδοῖος δὲ τοῖς ἀγαθοῖς ἡμῶν ὑπηρέταις , φοβερὸς δὲ ἀνθρώποις πονηροῖς καὶ κακοδαίμοσιν . ἴσθι δὲ σεαυτῷ τὰ σαρκία δεδόσθαι τῆς λειτουργίας ἕνεκα ταυτησί . βουλόμεθα γάρ σοι τὴν προγονικὴν οἰκίαν αἰδοῖ τῶν προγόνων ἀποκαθῆραι . μέμνησο οὖν , ὅτι τὴν ψυχὴν ἀθάνατον ἔχεις καὶ ἔκγονον ἡμετέραν , ἑπόμενός τε ἡμῖν ὅτι θεὸς ἔσῃ καὶ τὸν ἡμέτερον ὄψει σὺν ἡμῖν πατέρα .
Lemmas: Πλούσιος ἀνήρ πρόβατον εἰμί πολύς καί ἀγέλη βοῦς καί αἰπόλιον πλάτος αἴξ , ἵππος δέ αὐτός πολλάκις μυρίος ἕλος κατά βουκολέω , καί ποιμήν δοῦλος τε καί ἐλεύθερος μισθωτός , καί βουκόλος βοῦς καί αἴξ αἰπόλος καί ἱπποφορβός ὁ ἵππος , καί πλεῖστος κτῆμα . οὗτος δέ αὐτός πολύς μέν ὁ πατήρ ἀπολείπω , πολλαπλάσιος δέ αὐτός ἐπικτάομαι , πλουτέω ἐθέλω ἐν δίκη τε καί παρά δίκη · μέλω γάρ αὐτός ὁ θεός ὀλίγος . γίνομαι δέ αὐτός γυνή πολύς καί υἱός ἐκ αὐτός καί θυγάτηρ , ὅς ἐκεῖνος διανέμω ὁ οὐσία ἔπειτα τελευτάω , οὐδείς αὐτός οἰκονομία περί διδάσκω , οὐδέ ὅπως ἄν τις δύναμαι ὁ τοιοῦτος κτάομαι μή πάρειμι ἢ πάρειμι διαφυλάσσω . οἴομαι γάρ ὑπό ἀμαθία ἀρκέω ὁ πλῆθος , ἐπεί καί αὐτός εἰμί οὐ μάλα ἐπιστήμων ὁ τοιοῦτος τέχνη , ἅτε μή λόγος προσλαμβάνω αὐτός , ἀλλά συνήθεια τις καί πεῖρα μᾶλλον , ὥσπερ ὁ φαῦλος ὁ ἰατρός ἐκ ὁ ἐμπειρία μόνος ἰάομαι ὁ ἄνθρωπος , ὅθεν καί διαφεύγω ὁ πολύς ὁ νόσημα αὐτός . ἀρκέω οὖν νομίζω ὁ πλῆθος ὁ υἱός πρός ὁ φυλάσσω ὁ οὐσία οὐδείς φροντίζω ὅπως εἰμί σπουδαῖος . ὁ δέ ἄρα αὐτός ἄρχω πρῶτος μέν ὁ εἰς ἀλλήλων ἀδίκημα . ἐπιθυμέω γάρ ἕκαστος ὥσπερ ὁ πατήρ πολύς ἔχω καί μόνος πᾶς ἐπί ὁ πέλας τρέπω . τέως μέν οὖν οὗτος πράσσω . προσαπολαύω δέ καί ὁ συγγενής , οὐδέ αὐτός παιδεύω καλός , ὁ ὁ παῖς ἄνοια τε καί ἀμαθία . εἶτα πίμπλημι φόνος πᾶς , καί ὁ τραγικός κατάρα ὑπό ὁ δαίμων εἰς ἔργον ἄγω · ὁ πατρῷος γάρ θηκτός σίδηρος διαλαγχάνω , καί εἰμί πᾶς ἀκοσμία πλήρης · πατρῷος μέν ἱερόν κατασκάπτω παρά ὁ παῖς ὀλιγωρέω πρότερος ὑπό ὁ πατήρ καί ἀποσυλάω ὁ ἀνάθημα , ὅς τίθημι παρά πολύς μέν καί ἄλλος , οὐ ἦκα δέ ὁ προπάτωρ αὐτός . καθαιρέω δέ ὁ ἱερός ἀνοικοδομέω παλαιός καί νέος μνῆμα , προαγορεύω αὐτός ὁ αὐτόματος καί ὁ τύχη , ὅτι ἄρα πολύς αὐτός δήω μνῆμα οὐ εἰς μακρός , ἐπεί αὐτός ὀλίγος μέλω ὁ θεός . Πάντων οὖν ὁμοῦ φύρω καί συντελέω γάμος τε οὐ γάμος καί βεβηλόω ὁμοῦ ὁ θεῖος ὁ ἀνθρώπινος , ὁ Ζεύς ἔλεος ὑπέρχομαι · εἶτα ἀφοράω πρός ὁ Ἥλιος · ὦ παῖς , λέγω , οὐρανός καί γῆ ἀρχαῖος ἐν θεός βλάστημα , μνησικακέω ἔτι διανοέω ὁ ὑπεροψία ἀνήρ αὐθάδης καί τολμηρός , ὅς σύ ἀπολείπω ἑαυτοῦ τε καί γένος αἴτιος γίνομαι ὁ τηλικοῦτος πάθημα ; ἢ νομίζω , ὅτι μή χαλεπαίνω αὐτός μηδέ ἀγανακτέω μηδέ ἐπί ὁ γένος αὐτός ὁ ὀϊστός θήγω , μικρός ἔρχομαι οὗτος αἴτιος αὐτός ὁ συμφορά , ἐρῆμος αὐτός ὁ οἰκία ἀφίημι ; ἀλλά , φημί , καλέω ὁ Μοῖρα , εἰμί πῃ βοηθητέος ὁ ἀνήρ εἰμί . ὁ δέ ὑπακούω αὐτίκα ὁ Διί . καί ὁ μέν Ἥλιος , ὥσπερ ἐννοέω τίς καί λογίζομαι αὐτός ἐν ἑαυτοῦ , προσέχω εἰς ὁ Ζεύς πήγνυμι ὁ ὄμμα . ὁ Μοῖρα δέ ὁ πρέσβυς · κωλύω , φημί , ὦ πατέρας , ὁ ὁσιότης σύν ὁ Δίκη . σός οὖν ἔργον εἰμί , ἐπεί ἐγώ κελεύω ὑπεικαθεῖν αὐτός , πείθω καί ἐκεῖνος . ἀλλά ἐμός γάρ εἰμί , φημί , θυγάτηρ , καί ἄξιος δή ἔρομαι αὐτός · τίς τοίνυν , ὦ πότνια , φημί ; ἀλλά οὗτος μέν , λέγω , ὦ πατέρας , αὐτός εἰμί κύριος . σκοπέω δέ ὅπως ἐν ἄνθρωπος ὁ πονηρός οὗτος ὁ ἀνοσιουργία ζῆλος μή παντάπασι ἐπικρατέω . πρός ἀμφότερος , λέγω , ἐγώ σκοπέω . καί ὁ Μοῖρα πλησίος πάρειμι πᾶς ἐπικλώθω , ὡς ὁ πατήρ βούλομαι . λέγω δέ ὁ Ζεύς ἄρχω πρός ὁ Ἥλιος · οὗτος ὁ παιδίον , φημί · συγγενής δέ εἰμί αὐτός ἄρα παραρρίπτω ποῦ καί ἀμελέω , ἀδελφιδέος ἐκεῖνος ὁ πλούσιος καί ἀνεψιός ὁ κληρονόμος · οὗτος , φημί , σός εἰμί ἔκγονος . ὄμνυμι οὖν ὁ ἐμός τε καί ὁ σός σκῆπτρον , εἰμί μήν ἐπιμελέομαι διαφερόντως αὐτός καί ποιμαίνω αὐτός καί θεραπεύω ὁ νόσος . ορώ γάρ ὅπως οἷος ὑπό καπνός ῥύπος τε ἀναπίμπλημι καί λιγνύς , κίνδυνος τε ὁ ὑπό σύ σπείρω ἐν αὐτός πῦρ ἀποσβέννυμι , εἄν μή σῦς γε δύω ἀλκή . σύ δέ ἐγώ τε συγχωρέω καί ὁ Μοῖρα · κομίζω οὖν αὐτός καί τρέφω . οὗτος ἀκούω ὁ βασιλεύς Ἥλιος εὐφραίνω τε ἥδομαι ὁ βρέφος , σῴζω ἔτι καθοράω ἐν αὐτός σπινθήρ μικρός ἐκ ἑαυτοῦ , καί ὁ ἐντεῦθεν τρέφω ἐκεῖνος ὁ παιδίον , ἐξάγω ἐκ ὁ αἷμα ἐκ τε κυδοιμός ἐκ τε ἀνδροκτασία . ὁ πατήρ δέ ὁ Ζεύς κελεύω καί ὁ Ἀθηνᾶ ὁ ἀμήτωρ , ὁ παρθένος ἅμα ὁ Ἥλιος ὁ παιδάριον ἐκτρέφω . ἐπεί δέ τρέφω καί νεανίας γίνομαι Πρῶτος ὑπηνήτης , ὁ χαρίεις ἥβη , κατανοέω ὁ κακός ὁ πλῆθος , ὁπόσος τίς περί ὁ συγγενής αὐτός καί ὁ ἀνεψιός γίγνομαι , δέω μέν ἑαυτοῦ εἰς ὁ τάρταρος προΐημι πρός ὁ μέγεθος ὁ κακός ἐκπλήσσω . ἐπεί δέ Ἥλιος εὐμενής εἰμί μετά ὁ Πρόνοια Ἀθηνᾶ ὕπνος τις καί καρώ ἐμβάλλω ὁ ἐπίνοια οὗτος ἀπάγω , αὖθις ἀνεγείρω ἄπειμι εἰς ἐρημία . εἶτα ἐκεῖ λίθος τις εὑρίσκω μικρός ἀναπαύω καί πρός ἑαυτοῦ σκοπέω , τίς τρόπος ἐκφεύγω ὁ τοσοῦτος κακός ὁ μέγεθος · ἤδη γάρ αὐτός πᾶς φαίνω μοχθηρός , καλός δέ οὐδείς οὐδαμοῦ τέως . Ἑρμῆς οὖν αὐτός · καί γάρ ἔχω οἰκεῖος πρός αὐτός · ὥσπερ ἡλικιώτης νεανίσκος φαίνω ἀσπάζομαι τε φιλόφρων καί , δεῦρο , λέγω , ἡγεμών σύ ἐγώ εἰμί λεῖος καί ὁμαλής ὁδός οὗτος ὁ μικρός ὑπερβαίνω ὁ σκολιός καί ἀπότομος χωρίον , ὅς πᾶς ορώ προσπταίω καί ἀπέρχομαι ἐντεῦθεν ὀπίσω . καί ὁ νεανίσκος ἀπέρχομαι οἴχομαι μετά πολύς εὐλάβεια ἔχω παρά ἑαυτοῦ ξίφος τε καί ἀσπίς καί δόρυ , γυμνός δέ αὐτός τέως εἰμί ὁ περί ὁ κεφαλή . πείθω οὖν αὐτός προάγω εἰς ὁ πρόσω διά λεῖος ὁδός καί ἄθρυπτος καθαρός τε πάνυ καί καρπός βρίθω ἄνθος τε πολύς καί ἀγαθός , ὅσος εἰμί θεός φίλος , καί δένδρος κισσός καί δάφνη καί μυρσίνη . ἄγω δέ αὐτός ἐπί τίς μέγας καί ὑψηλός ὄρος , ἐπί οὗτος , φημί , ὁ κορυφή ὁ πατήρ πᾶς κάθημαι ὁ θεός . ὁράω οὖν · ἐνταῦθα εἰμί ὁ μέγας κίνδυνος · ὅπως αὐτός ὡς εὐαγής προσκυνέω , αἰτέω δέ παρά αὐτός ὁ , τίς ἄν ἐθέλω · αἱρέω δέ , ὦ παῖς , ὁ ἀγαθός . οὗτος λέγω ἀποκρύπτω ἑαυτοῦ Ἑρμῆς πάλιν . ὁ δέ βούλομαι μέν παρά ὁ Ἑρμῆς πυνθάνομαι , τίς ποτέ αἰτέω χράω παρά ὁ πατήρ ὁ θεός , ὡς δέ πλησίος εἰμί οὐ κατοράω , ἐνδεής μέν , φημί , κάλως δέ ὅμως ὁ συμβουλή . αἰτέω οὖν ἀγαθός τύχη ὁ ἀγαθός καίπερ οὔπω σαφής ὁ πατέρας ὁ θεός ὁράω . ὦ Ζεύς πατέρας ἢ ὁ , τίς σύ φίλος ὄνομα καί ὅπως ὀνομάζω · δείκνυμι ἐγώ ὁ ἐπί σύ φέρω ὁδός ἄνω . ἀγαθός γάρ ἐγώ ὁ ἐκεῖ φαίνω χωρίον παρά σύ μαντεύομαι ὁ παρά σύ κάλλος ἀπό ὁ ἐν οὗτος ὅθεν πορεύω τέως Ἀγλαΐα . εὔχομαι οὗτος εἴτε ὕπνος τις εἴτε ἔκστασις ἐπέρχομαι . ὁ δέ αὐτός δείκνυμι αὐτός ὁ Ἥλιος . ἐκπλήσσω οὖν ὁ νεανίσκος ὑπό ὁ θέα , ἀλλά σύ μέν , λέγω , ὦ θεός πατέρας , ὁ τε ἄλλος καί οὗτος ἕνεκα πᾶς ἐμαυτοῦ φέρω ἀνατίθημι . περιβάλλω δέ ὁ γόνυ ὁ Ἡλίας ὁ χείρ ἀπρίξ ἔχω σῴζω ἑαυτοῦ δέομαι . ὁ δέ καλέω ὁ Ἀθηνᾶ κελεύω πρῶτος ἀνακρίνω αὐτός , ὁπόσος κομίζω ὅπλον . ἐπεί δέ ὁράω ὁ τε ἀσπίς καί ὁ ξίφος μετά ὁ δόρυ , ἀλλά ποῦ σύ , φημί , ὦ παῖς , ὁ Γοργόνειος καί ὁ κράνος ; ὁ δέ , καί οὗτος , λέγω , μόγις κτάομαι · οὐδείς γάρ εἰμί ὁ συμπονέω ἐν ὁ ὁ συγγενής οἰκία παραρρίπτω . εἰμί οὖν , λέγω ὁ μέγας Ἥλιος , ὅτι σύ πάντως χράω ἐπανέρχομαι ἐκεῖσε . ἐνταῦθα δέομαι μή πέμπω αὐτός ἐκεῖσε πάλιν , ἀλλά κατέχω , ὡς οὐκέτι ὕστερον ἐπανήκω , ἀπόλλυμι δέ ὑπό ὁ ἐκεῖ κακός . ὡς δέ λιπαρέω δάκρυον , ἀλλά νέος εἰμί , φημί , καί ἀμύητος . ἔρχομαι οὖν παρά σύ , ὡς ἄν μυέω ἀσφαλής τε ἐκεῖ διάγω · χράω γάρ εἰμί ἀπέρχομαι καί καθαίρω ἐκεῖνος πᾶς ὁ ἀσέβημα , παρακαλέω δέ ἐγώ τε καί ὁ Ἀθηνᾶ καί ὁ ἄλλος θεός . ἀκούω οὗτος ὁ νεανίσκος ἵστημι σιωπή . καί ὁ μέγας Ἥλιος ἐπί τις σκοπιά ἄγω αὐτός , ὅς ὁ μέν ἄνω φάος εἰμί πλήρης , ὁ δέ ὑποκάτω μυρίος ἀχλύς , διά ὅς ὥσπερ διά ὕδωρ ἀμυδρός ὁ φάος διικνέομαι ὁ ἐκ ὁ βασιλεύς αὐγή Ἡλίας , Όρας , λέγω , ὁ ἀνεψιός ὁ κληρονόμος ; καί ὅς , ὁράω , φημί . Τι δέ ; ὁ βουκόλος οὗτος καί ὁ ποιμήν ; καί οὗτος ὁράω λέγω ὁ νεανίσκος . ποδαπὸς οὖν τίς σύ ὁ κληρονόμος φαίνω ; ποδαπός δέ αὖ ὁ ποιμήν τε καί βουκόλος ; καί ὁ νεανίσκος , ὁ μέν ἐγώ , φημί , δοκέω νυστάζω ὁ πολύς καί καταδύω λεληθότως ἡδυπαθέω , ὁ ποιμήν δέ ὀλίγος μέν εἰμί ὁ ἀστεῖος , ὁ πλῆθος δέ μοχθηρός καί θηριώδης . ἐσθίω γάρ καί πιπράσκω ὁ πρόβατον καί ἀδικέω διπλός ὁ δεσπότης . ὁ τε γάρ ποίμνιον αὐτός φθείρω καί ἐκ πολύς μικρός ἀποφέρω ἄμισθος εἰμί φημί καί ὀδύρομαι . καίτοι ἀγαθός εἰμί ὁ μισθός ἀπαιτέω ἐντελής ἢ φθείρω ὁ ποίμνη . ἄν οὖν , φημί , σύ ἐγώ μετά οὗτος ὁ Ἀθηνᾶ , ἐπιτάσσω ὁ Ζεύς , ἀντί ὁ κληρονόμος οὗτος πᾶς ἐπίτροπος οὗτος καθίστημι — ; πάλιν ἐνταῦθα ὁ νεανίσκος ἀντέχω καί πολύς ἱκετεύω αὐτοῦ μένω . ὁ δέ , Μή λίαν ἀπειθής είμαι , φημί , μή ποτέ εἰμί ἀπεχθαίρω , ὡς νῦν ἔκπαγλος φιλέω . καί ὁ νεανίσκος , ἀλλά , ὦ μέγας , λέγω , Ἥλιος καί Ἀθήνη , σύ τε καί αὐτός ἐπιμαρτύρομαι ὁ Ζεύς , χράω ἐγώ πρός ὁ , τίς βούλομαι . πάλιν οὖν ὁ Ἑρμῆς ἄφνω φαίνω ποιέω ὁ νεανίσκος θαρσαλέος . ἤδη γάρ διανοέω ὁ τε ὀπίσω πορεία καί ὁ ἐκεῖσε διατριβή εὑρίσκω ὁ ηγεμόνας . καί ὁ Ἀθήνη , μανθάνω , λέγω , ὦ λωίων , πατήρ ἀγαθός οὗτος ὁ θεός καί ἐμός βλάστημα . οὗτος , φημί , ὁ κληρονόμος ὁ ἀγαθός μέν οὐ εὐφραίνω ὁ ποιμήν , ὁ κόλαξ δέ καί ὁ μοχθηρός δοῦλος καί ὑποχείριος ποιέω . συμβαίνω οὖν αὐτός παρά μέν ὁ ἐπιεικής μή φιλέω , παρά δέ ὁ νομίζω φιλέω εἰς ὁ μέγας ἀδικέω . σκοπέω οὖν ὅπως ἐπανέρχομαι μή πρό ὁ φίλος τίθημι ὁ κόλαξ . δύο ἀκούω ἐγώ παραίνεσις , ὦ παῖς . νυστάζω οὗτος ἐξαπατάω ὁ πολύς · σύ δέ νήφω καί γρηγορέω , μή σύ διά ὁ ὁ φίλος παρρησία ὁ κόλαξ ἐξαπατάω λανθάνω , χαλκεύς οἷος τις γέμω καπνός καί μαρίλη , ἔχω ἱμάτιον λευκός καί ὁ πρόσωπον ὁ ψιμύθιον χρίω , εἶτα αὐτός δίδωμι γαμέω τις ὁ σός θυγάτηρ . τρίτος ἐπακούω ἐγώ παραίνεσις , καί μάλα ἰσχυρός φυλάσσω σεαυτοῦ , αἰδέομαι δέ καί ἐγώ μόνος , ἀνήρ δέ ὅστις ἐγώ προσόμοιος εἰμί , ἄλλος δέ μηδείς . ορώ ὅπως οὗτος ὁ ἠλίθιος βλάπτω αἰσχύνη καί ὁ λίαν ἄγαν ἔρχομαι καταπλήξ ; καί ὁ μέγας Ἥλιος αὖθις ὁ λόγος διαδέχομαι λέγω . αἱρέω φίλος ὡς φίλος χράομαι , μηδέ αὐτός οἰκέτης μηδέ θεράπων νομίζω , προσέρχομαι δέ αὐτός ἐλεύθερος τε καί ἁπλόος καί γενναῖος , μή λέγω μέν ἄλλος , φρονέω δέ ἕτερος περί αὐτός . ορώ ὅτι καί οὗτος ὁ κληρονόμος οὗτος ἐπιτρίβω , ὁ πρός ὁ φίλος ἀπιστία ; φιλέω ὁ ἄρχω ὥσπερ ἐγώ σύ . ὁ πρός ἐγώ ἡγέομαι σύ ὁ καλός ἅπας · εἰμί γάρ σύ καί εὐεργέτης καί φίλος καί σωτήρ . ἀκούω οὗτος ὁ νεανίσκος διαχέω καί δῆλος εἰμί ἅπας ἤδη ὁ θεός πείθω . ἀλλά ἔρχομαι , φημί , πορεύομαι μετά ἀγαθός ἐλπίς . ἐγώ γάρ σύ πανταχοῦ σύνειμι ἐγώ τε καί Ἀθήνη καί Ἑρμῆς ὅδε καί σύν ἐγώ ὁ θεός πᾶς ὁ ἐν Ὄλυμπος καί ὁ περί ὁ αέρας καί ὁ γῆ καί πᾶς πανταχοῦ ὁ θεῖος γένος , ἠώς ἄν ὁ τε πρός ἐγώ ὅσιος ἵημι καί ὁ πρός ὁ φίλος πιστός καί ὁ πρός ὁ ὑπήκοος φιλάνθρωπος , ἄρχω αὐτός καί ἡγέομαι ἐπί ὁ ἀγαθός · ἀλλά μήτε ὁ σεαυτοῦ μήτε ὁ ἐκεῖνος ἐπιθυμία δουλεύω ὑπείκω . ἔχω οὖν ὁ πανοπλία , ὅς κομίζω πρός ἐγώ , ἀπέρχομαι προσλαμβάνω οὗτος μέν ὁ δαΐς παρά ἐγώ , ἵνα σύ καί ἐν ὁ γῆ φάος λάμπω μέγας καί μηδείς ἐπιπίνω ὁ τῇδε , οὗτος δέ Ἀθηνᾶ ὁ καλός ὁ τε Γοργόνειος καί ὁ κράνος · πολύς γάρ , ορώ , εἰμί αὐτός , καί δίδωμι ὅς ἄν ἐθέλω . δίδωμι δέ σύ καί Ἑρμῆς χρύσεος ῥάβδος . ἔρχομαι οὖν ὁ πανοπλία κοσμέω οὗτος διά πᾶς μέν γῆ , διά πᾶς δέ θάλασσα , ἀμετακίνητος ὁ ἡμέτερος πείθω νόμος , καί μηδείς σύ μήτε ἀνήρ μήτε γυνή , μήτε ὁ οἰκεῖος μήτε ὁ ξένος ἀναπείθω ὁ ἐντολή ἐκλανθάνω ὁ ἡμέτερος . ἐμμένω γάρ αὐτός ἐγώ μέν εἰμί φίλος καί τίμιος , αἰδοῖος δέ ὁ ἀγαθός ἐγώ ὑπηρέτης , φοβερός δέ ἄνθρωπος πονηρός καί κακοδαίμων . εἰμί δέ σεαυτοῦ ὁ σαρκίον δίδωμι ὁ λειτουργία ἕνεκα οὗτος . βούλομαι γάρ σύ ὁ προγονικός οἰκία αἰδώς ὁ πρόγονος ἀποκαθαίρω . μιμνήσκω οὖν , ὅτι ὁ ψυχή ἀθάνατος ἔχω καί ἔκγονος ἡμέτερος , ἕπω τε ἐγώ ὅτι θεός εἰμί καί ὁ ἡμέτερος ὁράω σύν ἐγώ πατέρας .