flavius-claudius-julianus-imperator.pro-s-hra-kleion-kuniko-n-peri-tou-pw-s-kuniste-on-kai-ei 1
Ἦ πολλὰ γίνεται ἐν μακρῷ χρόνῳ · τοῦτο ἐκ τῆς κωμῳδίας ἀκηκοότι μοι πρῴην ἐπῆλθεν ἐκβοῆσαι , ὁπηνίκα παρακληθέντες ἠκροώμεθα κυνὸς οὔτι τορὸν οὐδὲ γενναῖον ὑλακτοῦντος , ἀλλ’ ὥσπερ αἱ τίτθαι μύθους ᾄδοντος καὶ οὐδὲ τούτους ὑγιῶς διατιθεμένου . παραχρῆμα μὲν οὖν ἐπῆλθέ μοι διαναστάντι διαλῦσαι τὸν σύλλογον · ἐπεὶ δὲ ἐχρῆν ὥσπερ ἐν θεάτρῳ κωμῳδουμένων Ἡρακλέους καὶ Διονύσου παρὰ τῶν κωμῳδῶν ἀκούειν , οὐ τοῦ λέγοντος , ἀλλὰ τῶν συνειλεγμένων χάριν ὑπέμεινα , μάλλον δέ , εἰ χρή τι καὶ νεανικώτερον εἰπεῖν , ἡμῶν αὐτῶν ἕνεκα καὶ τοῦ μὴ δοκεῖν ὑπὸ δεισιδαιμονίας μᾶλλον ἢ διανοίας εὐσεβοῦς καὶ λελογισμένης , ὥσπερ αἱ πελειάδες , ὑπὸ τῶν ῥηματίων σοβηθεὶς ἀναπτῆναι . ἔμενον δὲ ἐκεῖνο πρὸς ἐμαυτὸν εἰπὼν Τέτλαθι δή , κραδίη , καὶ κύντερον ἄλλο ποτ’ ἔτλης , ἀνάσχου καὶ κυνὸς ληροῦντος ὀλίγον ἡμέρας μόριον , οὐ πρῶτον ἀκούεις τῶν θεῶν βλασφημουμένων , οὐχ οὕτω τὰ κοινὰ πράττομεν καλῶς , οὐχ οὕτω τῶν ἰδίων ἕνεκα σωφρονοῦμεν , οὐ μὴν οὐδὲ εὐτυχεῖς ἐσμεν , ὥστε τὰς ἀκοὰς καθαρὰς ἔχειν ἢ τὸ τελευταῖον γοῦν τὰ ὄμματα μὴ κεχράνθαι τοῖς παντοδαποῖς τουτουὶ τοῦ σιδηροῦ γένους ἀσεβήμασιν . ἐπεὶ δὲ ὥσπερ ἐνδεεῖς ἡμᾶς τῶν τοιούτων κακῶν ἀνέπλησεν οὐκ εὐαγῶν ὁ κύων ῥημάτων τὸν ἄριστον τῶν θεῶν ὀνομάσας , ὡς μήποτε ὤφελε μήτ’ ἐκεῖνος εἰπεῖν μήτε ἡμεῖς ἀκοῦσαι , δεῦρο πειραθῶμεν αὐτὸν ἐφ’ ὑμῶν διδάξαι , πρῶτον μὲν ὅτι τῷ κυνὶ λόγους μᾶλλον ἢ μύθους προσήκει γράφειν , εἶτα ὁποίας καὶ τίνας χρὴ ποιεῖσθαι τὰς διασκευὰς τῶν μύθων , εἴ τι ἄρα καὶ φιλοσοφία προσδεῖται τῆς μυθογραφίας , ἐπὶ πᾶσι δὲ ὑπὲρ τῆς πρὸς τοὺς θεοὺς εὐλαβείας ὀλίγα διαλέξομαι · τοῦτο γάρ μοι καὶ τῆς εἰς ὑμᾶς παρόδου γέγονεν αἴτιον καίπερ οὐκ ὄντι συγγραφικῷ καὶ τὸ ἐν τῷ πλήθει λέγειν ὥσπερ ἄλλο τι τῶν ἐπαχθῶν καὶ σοφιστικῶν τὸν ἔμπροσθεν χρόνον παραιτησαμένῳ . μικρὰ δὲ ὑπὲρ τοῦ μύθου καθάπερ τινὰ γενεαλογίαν ἴσως οὐκ ἀνάρμοστον ἐμοί τε φάναι ὑμῖν τε ἀκοῦσαι .
Lemmas: εἰμί πολύς γίγνομαι ἐν μακρός χρόνος · οὗτος ἐκ ὁ κωμῳδία ἀκούω ἐγώ πρώην ἐπέρχομαι ἐκβοάω , ὁπηνίκα παρακαλέω ἀκροάομαι κύων οὔτι τορός οὐδέ γενναῖος ὑλακτέω , ἀλλά ὥσπερ ὁ τίτθη μῦθος ἀείδω καί οὐδέ οὗτος ὑγιής διατίθημι . παραχρῆμα μέν οὖν ἐπέρχομαι ἐγώ διανίσταμαι διαλύω ὁ σύλλογος · ἐπεί δέ χρή ὥσπερ ἐν θέατρον κωμῳδέω Ἡρακλῆς καί Διόνυσος παρά ὁ κωμῳδός ἀκούω , οὐ ὁ λέγω , ἀλλά ὁ συλλέγω χάρις ὑπομένω , μάλλον δέ , εἰμί χράω τίς καί νεανικός λέγω , ἐγώ αὐτός ἕνεκα καί ὁ μή δοκέω ὑπό δεισιδαιμονία μᾶλλον ἢ διάνοια εὐσεβής καί λογίζομαι , ὥσπερ ὁ πελειάς , ὑπό ὁ ῥημάτιον σοβέω ἀναπέτομαι . μένω δέ ἐκεῖνος πρός ἐμαυτοῦ λέγω τλάω δή , καρδία , καί κύντερος ἄλλος πρός τλάω , ἀνέχω καί κύων ληρέω ὀλίγος ἡμέρα μόριον , οὐ πρῶτος ἀκούω ὁ θεός βλασφημέω , οὐ οὕτως ὁ κοινός πράσσω καλός , οὐ οὕτως ὁ ἴδιος ἕνεκα σωφρονέω , οὐ μήν οὐδέ εὐτυχής εἰμί , ὥστε ὁ ἀκοή καθαρός ἔχω ἢ ὁ τελευταῖος γοῦν ὁ ὄμμα μή χραίνω ὁ παντοδαπός οὗτος ὁ σιδήρεος γένος ἀσέβημα . ἐπεί δέ ὥσπερ ἐνδεής ἐγώ ὁ τοιοῦτος κακός ἀναπίμπλημι οὐ εὐαγής ὁ κύων ῥῆμα ὁ ἀγαθός ὁ θεός ὀνομάζω , ὡς μήποτε ὀφείλω μήτε ἐκεῖνος λέγω μήτε ἐγώ ἀκούω , δεῦρο πειράω αὐτός ἐπί σύ διδάσκω , πρῶτος μέν ὅτι ὁ κύων λόγος μᾶλλον ἢ μῦθος προσήκω γράφω , εἶτα ὁποῖος καί τίς χράω ποιέω ὁ διασκευή ὁ μῦθος , εἰμί τίς ἄρα καί φιλοσοφία προσδέω ὁ μυθογραφία , ἐπί πᾶς δέ ὑπέρ ὁ πρός ὁ θεός εὐλάβεια ὀλίγος διαλέγω · οὗτος γάρ ἐγώ καί ὁ εἰς σύ πάροδος γίγνομαι αἴτιος καίπερ οὐ εἰμί συγγραφικός καί ὁ ἐν ὁ πλῆθος λέγω ὥσπερ ἄλλος τίς ὁ ἐπαχθής καί σοφιστικός ὁ ἔμπροσθεν χρόνος παραιτέομαι . μικρός δέ ὑπέρ ὁ μῦθος καθά τις γενεαλογία ἴσως οὐ ἀνάρμοστος ἐγώ τε φημί σύ τε ἀκούω .