flavius-claudius-julianus-imperator.pro-s-hra-kleion-kuniko-n-peri-tou-pw-s-kuniste-on-kai-ei 25
Σὺ δὲ ὅπως ἡμῖν μὴ τὸν Διογένη προβαλὼν ὥσπερ τι μορμολυκεῖον ἐκφοβήσεις . οὐ γὰρ ἐμυήθη , φασίν , ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν προτρεπόμενον μυηθῆναι , Γελοῖον , εἶπεν , ὦ νεανίσκε , εἰ τοὺς μὲν τελώνας οἴει ταύτης ἕνεκα τῆς τελετῆς κοινωνήσειν τοῖς ὁσίοις τῶν ἐν ᾄδου καλῶν , Ἀγησίλαον δὲ καὶ Ἐπαμεινώνδαν ἐν τῷ βορβόρῳ κείσεσθαι . τοῦτο , ὦ νεανίσκε , βαθὺ λίαν ἐστὶ καὶ δεόμενον ἐξηγήσεως , ὡς ἐμαυτὸν πείθω , μείζονος , ὁποίας ἡμῖν αὐταὶ δοῖεν αἱ θεαὶ τὴν ἐπίνοιαν · νομίζω δὲ αὐτὴν ἤδη καὶ δεδόσθαι . φαίνεται γὰρ ὁ Διογένης οὐχ , ὥσπερ ὑμεῖς ἀξιοῦτε , δυσσεβής , ἀλλ’ ἐκείνοις , ὧν μικρῷ πρόσθεν ἐπεμνήσθην , προσόμοιος . ἀπιδὼν γὰρ εἰς τὴν περίστασιν τὴν καταλαβοῦσαν αὐτόν , εἶτα εἰς τὰς ἐντολὰς βλέπων τοῦ Πυθίου καὶ συνιεὶς ὅτι τὸν μυούμενον ἐχρῆν πολιτογραφηθῆναι πρότερον καὶ Ἀθηναῖον , εἰ καὶ μὴ φύσει , τῷ νόμῳ γε γενέσθαι , τοῦτο ἔφυγεν , οὐ τὸ μυηθῆναι , νομίζων αὑτὸν εἶναι τοῦ κόσμου πολίτην , καὶ ταῖς ὅλαις τῶν θεῶν οὐσίαις , αἳ τὸν ὅλον κοινῇ κόσμον ἐπιτροπεύουσιν , ἀλλ’ οὐ ταῖς τὰ μέρη κατανειμαμέναις αὐτοῦ , διὰ μεγαλοφροσύνην ἀξιῶν συμπολιτεύεσθαι · τό τε νόμιμον οὐ παρέβη αἰδοῖ τῶν θεῶν , καίτοι τἆλλα πατῶν καὶ παραχαράττων · αὑτόν τε οὐκ ἐπανήγαγεν , ὅθεν ἄσμενος ἠλευθέρωτο . τί δ’ ἦν τοῦτο ; τὸ πόλεως μιᾶς δουλεῦσαι νόμοις ἑαυτόν τε ὑποθεῖναι τούτῳ , ὅπερ ἦν ἀνάγκη παθεῖν Ἀθηναίῳ γενομένῳ . πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλεν ὁ τῶν θεῶν ἕνεκεν εἰς Ὀλυμπίαν βαδίζων , ὁ τῷ Πυθίῳ πεισθεὶς καὶ φιλοσοφήσας ὥσπερ Σωκράτης · φησὶ γὰρ καὶ αὐτὸς εἶναι Πύθιον οἴκοι παρ’ ἑαυτῷ , ὅθεν αὐτῷ καὶ ἡ ὁρμὴ πρὸς φιλοσοφίαν ἐγένετο · παριέναι τῶν ἀνακτόρων εἴσω καὶ μάλα ἀσμένως , εἰ μὴ τοῦτο ἐξέκλινε τὸ ὑποθεῖναι νόμοις ἑαυτὸν καὶ δοῦλον ἀποφῆναι πολιτείας ; ἀλλὰ διὰ τί μὴ ταύτην αὐτὴν εἶπε τὴν αἰτίαν , ἐκ τῶν ἐναντίων δὲ τὴν παραιρουμένην οὐ σμικρὰ τῆς τῶν μυστηρίων σεμνότητος ; ἴσως μὲν ἄν τις τὰ τοιαῦτα καὶ Πυθαγόρᾳ μάλιστα ἐπισκήψειεν , οὐκ ὀρθῶς λογιζόμενος . οὔτε γὰρ ῥητέον πάντα ἐστίν , αὐτῶν τε οἶμαι τούτων , ὧν θέμις φάναι , ἔνια πρὸς τοὺς πολλοὺς σιωπητέον εἶναί μοι φαίνεται . φανερὰ δὲ ὅμως ἐστὶ καὶ τούτων ἡ αἰτία . κατανοήσας γὰρ ἀμελοῦντα μὲν τῆς περὶ τὸν βίον ὀρθότητος , ἐπὶ δὲ τῷ μεμυῆσθαι μέγα φρονοῦντα τὸν παραινοῦντα αὐτῷ τοιαῦτα , σωφρονίζων ἅμα καὶ διδάσκων αὐτόν , ὅτι τοῖς μέν , οἷς ἀξίως τοῦ μυηθῆναι βεβίωται , καὶ μὴ μυηθεῖσιν οἱ θεοὶ τὰς ἀμοιβὰς ἀκεραίους φυλάττουσι , τοῖς δὲ μοχθηροῖς οὐδέν ἐστι πλέον , κἂν εἴσω τῶν ἱερῶν εἰσφρήσωσι περιβόλων . ἢ γὰρ οὐ ταῦτα καὶ ὁ ἱεροφάντης προαγορεύει , ὅστις χεῖρα μὴ καθαρὸς καὶ ὅντινα μὴ χρή , τούτοις ἀπαγορεύων μὴ μυεῖσθαι ; Τί πέρας ἡμῖν ἔσται τῶν λόγων , εἰ ταῦτα μήπω σε πείθει ;
Lemmas: σύ δέ ὅπως ἐγώ μή ὁ Διογένης προβάλλω ὥσπερ τίς μορμολυκεῖον ἐκφόβησις . οὐ γάρ μυάω , φημί , ἀλλά καί πρός ὁ προσρέπω μυάω , γέλοιος , λέγω , ὦ νεανίσκος , εἰμί ὁ μέν τελώνης οἴομαι οὗτος ἕνεκα ὁ τελετή κοινωνέω ὁ ὅσιος ὁ ἐν ἀείδω καλός , Ἀγησίλαος δέ καί Ἐπαμεινώνδας ἐν ὁ βόρβορος κεῖμαι . οὗτος , ὦ νεανίσκος , βαθύς λίαν εἰμί καί δέω ἐξήγησις , ὡς ἐμαυτοῦ πείθω , μέγας , ὁποῖος ἐγώ αὐτός δίδωμι ὁ θεά ὁ ἐπίνοια · νομίζω δέ αὐτός ἤδη καί δίδωμι . φαίνω γάρ ὁ Διογένης οὐ , ὥσπερ σύ ἐξιόω , δυσσεβής , ἀλλά ἐκεῖνος , ὅς μικρός πρόσθεν ἐπιμιμνήσκομαι , προσόμοιος . ἀφοράω γάρ εἰς ὁ περίστασις ὁ καταλαμβάνω αὐτός , εἶτα εἰς ὁ ἐντολή βλέπω ὁ Πύθιος καί συνίημι ὅτι ὁ μυέω χρή πολιτογραφέω πρότερος καί Ἀθηναῖος , εἰμί καί μή φύσις , ὁ νόμος γε γίγνομαι , οὗτος φεύγω , οὐ ὁ μυάω , νομίζω ἑαυτοῦ ἔρχομαι ὁ κόσμος πολίτης , καί ὁ ὅλος ὁ θεός οὐσία , ὅς ὁ ὅλος κοινός κόσμος ἐπιτροπεύω , ἀλλά οὐ ὁ ὁ μέρος κατανέμω αὐτός , διά μεγαλοφροσύνη ἄξιος συμπολιτεύω · ὁ τε νόμιμος οὐ παραβαίνω αἰδώς ὁ θεός , καίτοι ἄλλος πατέω καί παραχαράσσω · ἑαυτοῦ τε οὐ ἐπανάγω , ὅθεν ἄσμενος ἐλευθερόω . τίς δέ εἰμί οὗτος ; ὁ πόλις εἷς δουλεύω νόμος ἑαυτοῦ τε ὑποτίθημι οὗτος , ὅς εἰμί ἀνάγκη πάσχω Ἀθηναῖος γίγνομαι . πῶς γάρ οὐ μέλλω ὁ ὁ θεός ἕνεκα εἰς Ὀλυμπία βαδίζω , ὁ ὁ Πύθιος πείθω καί φιλοσοφέω ὥσπερ Σωκράτης · φημί γάρ καί αὐτός ἔρχομαι Πύθιος οἴκοι παρά ἑαυτοῦ , ὅθεν αὐτός καί ὁ ὁρμή πρός φιλοσοφία γίνομαι · παρέρχομαι ὁ ἄναξ εἴσω καί μάλα ἄσμενος , εἰμί μή οὗτος ἐκκλίνω ὁ ὑποτίθημι νόμος ἑαυτοῦ καί δοῦλος ἀποφαίνω πολιτεία ; ἀλλά διά τίς μή οὗτος αὐτός λέγω ὁ αἰτία , ἐκ ὁ ἐναντίος δέ ὁ παραιρέω οὐ μικρός ὁ ὁ μυστήριον σεμνότης ; ἴσως μέν ἄν τις ὁ τοιοῦτος καί Πυθαγόρας μάλιστα ἐπισκήπτω , οὐ ὀρθός λογίζομαι . οὔτε γάρ ῥητέος πᾶς εἰμί , αὐτός τε οἴομαι οὗτος , ὅς θέμις φημί , ἔνιοι πρός ὁ πολύς σιωπητέος εἰμί ἐγώ φαίνω . φανερός δέ ὅμως εἰμί καί οὗτος ὁ αἰτία . κατανοέω γάρ ἀμελέω μέν ὁ περί ὁ βίος ὀρθότης , ἐπί δέ ὁ μυάω μέγας φρονέω ὁ παρανέω αὐτός τοιοῦτος , σωφρονίζω ἅμα καί διδάσκω αὐτός , ὅτι ὁ μέν , ὅς ἄξιος ὁ μυάω βιόω , καί μή μυάω ὁ θεός ὁ ἀμοιβή ἀκέραιος φυλάσσω , ὁ δέ μοχθηρός οὐδείς εἰμί πλείων , κἀν εἴσω ὁ ἱερός εἰσφρέω περιβολή . ἢ γάρ οὐ οὗτος καί ὁ ἱεροφάντης προαγορεύω , ὅστις χείρ μή καθαρός καί ὅστις μή χράω , οὗτος ἀπαγορεύω μή μυέω ; Τι πέρας ἐγώ εἰμί ὁ λόγος , εἰμί οὗτος μήπω σύ πείθω ;