flavius-claudius-julianus-imperator.pro-s-hra-kleion-kuniko-n-peri-tou-pw-s-kuniste-on-kai-ei 14
τὸ δὲ κατὰ τὴν διάνοιαν ἀπεμφαῖνον τοῦ χρησίμου γιγνόμενον χάριν ἐγκριτέον , ὡς ἂν μή τινος ὑπομνήσεως ἔξωθεν οἱ ἄνθρωποι δεόμενοι , ἀλλ’ ὑπὸ τῶν ἐν αὐτῷ λεγομένων τῷ μύθῳ διδασκόμενοι τὸ λανθάνον μῶσθαι καὶ πολυπραγμονεῖν ὑφ’ ἡγεμόσι τοῖς θεοῖς προθυμηθεῖεν . ἰδοῦ γὰρ ἔγωγε πολλῶν ἤκουσα λεγόντων ἄνθρωπον μὲν τὸν Διόνυσον , ἐπείπερ ἐκ Σεμέλης ἐγένετο , θεὸν δὲ διὰ θεουργίας καὶ τελεστικῆς , ὥσπερ τὸν δεσπότην Ἡρακλέα διὰ τῆς βασιλικῆς ἀρετῆς εἰς τὸν Ὄλυμπον ὑπὸ τοῦ πατρὸς ἀνῆχθαι τοῦ Διός . ἀλλ’ , ὦ τάν , εἶπον , οὐ ξυνίετε τοῦ μύθου φανερῶς αἰνιττομένου . ποῦ γὰρ ἡ γένεσίς ἐστιν ὥσπερ Ἡρακλέους , οὕτω δὴ καὶ Διονύσου , ἔχουσα μὲν τὸ κρεῖττον καὶ ὑπερέχον καὶ ἐξῃρημένον , ἐν τῷ μετρίῳ δὲ ὅμως ἔτι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως μένουσα καί πως ἀφομοιουμένη πρὸς ἡμᾶς ; Ἡρακλῆς δὲ λέγεται παιδίον γενέσθαι καὶ κατὰ μικρὸν αὐτῷ τὸ σῶμα τὸ θεῖον ἐπιδοῦναι , καὶ φοιτῆσαι διδασκάλοις ἱστόρηται , καὶ στρατεύσασθαι λέγεται καὶ κρατῆσαι πάντων , καμεῖν δὲ ὅμως κατὰ τὸ σῶμα . καίτοι αὐτῷ ταῦτα μὲν ὑπῆρξε , μειζόνως δὲ ἢ κατ’ ἄνθρωπον . ὅτε γὰρ ἐν τοῖς σπαργάνοις ἀποπνίγων τοὺς δράκοντας καὶ πρὸς αὐτὰ παραταττόμενος τὰ τῆς φύσεως στοιχεῖα , θάλπη καὶ κρυμούς , εἶτα τοῖς ἀπορωτάτοις καὶ ἀμαχωτάτοις , ἐνδείᾳ λέγω τροφῆς καὶ ἐρημίᾳ , καὶ τὴν δι’ αὐτοῦ πορείαν οἶμαι τοῦ πελάγους ἐπὶ τῆς χρυσῆς κύλικος , ἣν ἐγὼ νομίζω μὰ τοὺς θεοὺς οὐ κύλικα εἶναι , βαδίσαι δὲ αὐτὸν ὡς ἐπὶ ξηρᾶς τῆς θαλάττης νενόμικα . τὶ γὰρ ἄπορον ἦν Ἡρακλεῖ ; τί δ’ οὐχ ὑπήκουσεν αὐτοῦ τῷ θείῳ καὶ καθαρωτάτῳ σώματι , τῶν λεγομένων τούτων στοιχείων δουλευόντων αὐτοῦ τῇ δημιουργικῇ καὶ τελεσιουργῷ τοῦ ἀχράντου καὶ καθαροῦ νοῦ δυνάμει ; ὃν ὁ μέγας Ζεὺς διὰ τῆς Προνοίας Ἀθηνᾶς , ἐπιστήσας αὐτῷ φύλακα τὴν θεὸν ταύτην , ὅλην ἐξ ὅλου προέμενος αὑτοῦ , τῷ κόσμῳ σωτῆρα ἐφύτευσεν , εἶτ’ ἐπανήγαγε διὰ τοῦ κεραυνίου πυρὸς πρὸς ἑαυτόν , ὑπὸ τῷ θείῳ συνθήματι τῆς αἰθερίας αὐγῆς ἥκειν παρ’ ἑαυτὸν τῷ παιδὶ κελεύσας . ἀλλ’ ὑπὲρ μὲν τούτων ἐμοί τε καὶ ὑμῖν ἵλεως Ἡρακλῆς εἴη .
Lemmas: ὁ δέ κατά ὁ διάνοια ἀπεμφαίνω ὁ χρήσιμος γίγνομαι χάρις ἐγκριτέος , ὡς ἄν μή τις ὑπόμνησις ἔξωθεν ὁ ἄνθρωπος δέομαι , ἀλλά ὑπό ὁ ἐν αὐτός λέγω ὁ μῦθος διδάσκω ὁ λανθάνω μῶμαι καί πολυπραγμονέω ὑπό ἡγεμών ὁ θεός προθυμέομαι . ὁράω γάρ ἐγώ πολύς ἀκούω λέγω ἄνθρωπος μέν ὁ Διόνυσος , ἐπεί ἐκ Σεμέλη γίνομαι , θεός δέ διά θεουργία καί τελεστικός , ὥσπερ ὁ δεσπότης Ἡρακλῆς διά ὁ βασιλικός ἀρετή εἰς ὁ Ὄλυμπος ὑπό ὁ πατήρ ἀνάγω ὁ Ζεύς . ἀλλά , ὦ τᾶν , λέγω , οὐ συνίημι ὁ μῦθος φανερός αἰνίσσομαι . ποῦ γάρ ἤ γένεσις εἰμί ὥσπερ Ἡρακλῆς , οὕτως δή καί Διόνυσος , ἔχω μέν ὁ ἀγαθός καί ὑπερέχω καί ἐκλέγω , ἐν ὁ μέτριος δέ ὅμως ἔτι ὁ ἀνθρώπινος φύσις μένω καί πως ἀφομοιόω πρός ἐγώ ; Ἡρακλῆς δέ λέγω παιδίον γίγνομαι καί κατά μικρός αὐτός ὁ σῶμα ὁ θεῖος ἐπιδίδωμι , καί φοιτάω διδάσκαλος ἱστορέω , καί στρατεύω λέγω καί κρατέω πᾶς , κάμνω δέ ὅμως κατά ὁ σῶμα . καίτοι αὐτός οὗτος μέν ὑπάρχω , μέγας δέ ἢ κατά ἄνθρωπος . ὅτε γάρ ἐν ὁ σπάργανον ἀποπνίγω ὁ δράκων καί πρός αὐτός παρατάσσω ὁ ὁ φύσις στοιχεῖον , θάλπος καί κρυμός , εἶτα ὁ ἄπορος καί ἄμαχος , ἔνδεια λέγω τροφή καί ἐρημία , καί ὁ διά αὐτός πορεία οἴομαι ὁ πέλαγος ἐπί Τῆς χρύσεος κύλιξ , ὅς ἐγώ νομίζω μά ὁ θεός οὐ κύλιξ ἔρχομαι , βαδίζω δέ αὐτός ὡς ἐπί ξηρός ὁ θάλασσα νομίζω . τίς γάρ ἄπορος εἰμί Ἡρακλῆς ; τίς δέ οὐ ὑπακούω αὐτός ὁ θεῖος καί καθαρός σῶμα , ὁ λέγω οὗτος στοιχεῖον δουλεύω αὐτός ὁ δημιουργικός καί τελεσιουργός ὁ ἄχραντος καί καθαρός νόος δύναμις ; ὅς ὁ μέγας Ζεύς διά ὁ Πρόνοια Ἀθηνᾶ , ἐφίστημι αὐτός φύλαξ ὁ θεός οὗτος , ὅλος ἐκ ὅλος προΐημι αὐτός , ὁ κόσμος σωτήρ φυτεύω , εἶτα ἐπανάγω διά ὁ κεραύνιος πυρός πρός ἑαυτοῦ , ὑπό ὁ θεῖος σύνθημα ὁ αἰθέριος αὐγή ἥκω παρά ἑαυτοῦ ὁ παῖς κελεύω . ἀλλά ὑπέρ μέν οὗτος ἐγώ τε καί σύ ἵλαος Ἡρακλῆς εἰμί .