flavius-claudius-julianus-imperator.pro-s-hra-kleion-kuniko-n-peri-tou-pw-s-kuniste-on-kai-ei 23
Τοῦτο εἴτε μῦθος εἴτε ἀληθής ἐστι λόγος οὐκ οἶδα . τὸ παρὰ σοῦ δὲ πεποιημένον , τίνα βούλει τὸν Πᾶνα , τίνα δὲ εἶναι τὸν Δία , εἰ μὴ τοῦτο , ὡς ἐσμὲν ἐγώ τε καὶ σύ , σὺ μὲν ὁ Ζεύς , ἐγὼ δὲ ὁ Πάν ; ὢ τοῦ γελοίου Ψευδόπανος , γελοιοτέρου μέντοι νὴ τὸν Ἀσκληπιὸν τοῦ πάντα μᾶλλον ἢ Διὸς ἀνθρώπου . ταῦτα οὐκ ἔστιν ἀτεχνῶς ἐκ μαινομένου στόματος οὔτι τὴν ἔνθεον , ἀλλὰ τὴν ἔκπληκτον μανίαν ; οὐκ οἶσθα , ὅτι καὶ ὁ Σαλμωνεὺς ἔδωκεν ὑπὲρ τούτων τοῖς θεοῖς δίκην , ὅτι ἄνθρωπος ὢν ἐπεχείρει Ζεὺς εἶναι ; τὸ δὲ ἐκ τῶν Ἡσιόδου λεγόμενον ὑπὲρ τῶν ὀνομασάντων ἑαυτοὺς τοῖς τῶν θεῶν ὀνόμασιν , Ἥρας τε καὶ Διός , εἰ μήπω καὶ νῦν ἀκήκοας , ἔχω σοι συγγνῶναι · οὐδὲ γὰρ ἐπαιδοτριβήθης καλῶς οὐδὲ ἔτυχες καθηγεμόνος , ὁποίου περὶ τοὺς ποιητὰς ἐγὼ τουτουὶ τοῦ φιλοσόφου , μεθ’ ὃν ἐπὶ τὰ πρόθυρα τῆς φιλοσοφίας ἦλθον ὑπ’ ἀνδρὶ τελεσθησόμενος , ὃν νενόμικα τῶν κατ’ ἐμαυτὸν πάντων διαφέρειν . ὁ δέ με πρὸ πάντων ἀρετὴν ἀσκεῖν καὶ θεοὺς ἁπάντων τῶν καλῶν νομίζειν ἡγεμόνας ἐδίδασκεν . εἰ μὲν οὖν τι προὔργου πεποίηκεν , αὐτὸς ἂν εἰδείη καὶ πρὸ τούτου γε οἱ βασιλεῖς θεοί · τουτὶ δὲ ἐξῄρει τὸ μανιῶδες καὶ θρασύ , καὶ ἐπειρᾶτό με ποιεῖν ἐμαυτοῦ σωφρονέστερον . ἐγὼ δὲ καίπερ , ὡς οἶσθα , τοῖς ἔξωθεν πλεονεκτήμασιν ἐπτερωμένος ὑπέταξα ὅμως ἐμαυτὸν τῷ καθηγεμόνι καὶ τοῖς ἐκείνου φίλοις καὶ ἡλικιώταις καὶ συμφοιτηταῖς , καὶ ὧν ἤκουον ἐπαινουμένων παρ’ αὐτοῦ , τούτων ἔσπευδον ἀκροατὴς εἶναι , καὶ βιβλία ταῦτα ἀνεγίγνωσκον , ὁπόσα αὐτὸς δοκιμάσειεν . Οὕτως ἡμεῖς ὑφ’ ἡγεμόσι τελούμενοι , φιλοσόφῳ μὲν τῷ τὰ τῆς προπαιδείας με τελέσαντι , φιλοσοφωτάτῳ δὲ τῷ τὰ πρόθυρα τῆς φιλοσοφίας δείξαντι , σμικρὰ μὲν διὰ τὰς ἔξωθεν ἡμῖν προσπεσούσας ἀσχολίας , ὅμως δ’ οὖν ἀπελαύσαμεν τῆς ὀρθῆς ἀγωγῆς , οὐ τὴν σύντομον , ἣν σὺ φής , ἀλλὰ τὴν κύκλῳ πορευθέντες · καίτοι νὴ τοὺς θεοὺς ἐπὶ τὴν ἀρετὴν οἶμαι ὅτι σου συντομωτέραν ἐτραπόμην . ἐγὼ μὲν γὰρ αὐτῆς , εἰ μὴ φορτικὸν εἰπεῖν , ἐπὶ τοῖς προθύροις ἕστηκα , σὺ δὲ καὶ τῶν προθύρων εἶ πόρρω . · σοὶ δὲ ἀρετῆς ἢ τοῖς σοῖς ἀδελφοῖς — , ἀφελὼν δὲ τὸ δύσφημον τὸ λειπόμενον αὐτὸς ἀναπλήρωσον · εἰ βούλει δέ , καὶ παρ’ ἡμῶν αὐτὸ ἀνάσχου πρᾴως λεγόμενον , — τίς μετουσία ; πᾶσιν ἐπιτιμᾷς αὐτὸς οὐδὲν ἄξιον ἐπαίνου πράττων , ἐπαινεῖς φορτικῶς ὡς οὐδεὶς τῶν ἀμαθεστάτων ῥητόρων , οἷς διὰ τὴν τῶν λόγων ἀπορίαν καὶ τὸ μὴ ἔχειν εὑρεῖν ἐκ τῶν παρόντων ὅ , τι φῶσιν , ἡ Δῆλος ἐπέρχεται καὶ ἡ Λητὼ μετὰ τῶν παίδων , εἶτα κύκνοι λιγυρὸν ᾄδοντες καὶ ἐπηχοῦντα αὐτοῖς τὰ δένδρα , λειμῶνές τε ἔνδροσοι μαλακῆς πόας καὶ βαθείας πλήρεις , ἥ τε ἐκ τῶν ἀνθέων ὀδμὴ καὶ τὸ ἔαρ αὐτὸ καί τινες εἰκόνες τοιαῦται . ποῦ τοῦτο Ἰσοκράτης ἐν τοῖς ἐγκωμιαστικοῖς ἐποίησε λόγοις ; ποῦ δὲ τῶν παλαιῶν τις ἀνδρῶν , οἳ ταῖς Μούσαις ἐτελοῦντο γνησίως , ἀλλ’ οὐχ ὥσπερ οἱ νῦν ; ἀφίημι δὲ τὰ ἑξῆς , ἵνα μὴ καὶ πρὸς τούτους ἀπεχθανόμενος ἅμα τοῖς τε φαυλοτάτοις τῶν Κυνικῶν καὶ τῶν ῥητόρων προσκρούσαιμι · ὡς ἔμοιγε πρός τε τοὺς κρατίστους τῶν Κυνικῶν , εἴ τις ἄρα ἔστι νῦν τοιοῦτος , καὶ πρὸς τοὺς γενναίους ῥήτοράς ἐστι φίλα πάντα .
Lemmas: Τοῦτης εἴτε μῦθος εἴτε ἀληθής εἰμί λόγος οὐ οἶδα . ὁ παρά σύ δέ ποιέω , τίς βούλομαι ὁ Πάνας , τίς δέ ἔρχομαι ὁ Ζεύς , εἰμί μή οὗτος , ὡς εἰμί ἐγώ τε καί σῦς , σύ μέν ὁ Ζεύς , ἐγώ δέ ὁ Πάν ; ὦ ὁ γελοῖος Ψευδόπανος , γελοῖος μέντοι νή ὁ Ἀσκληπιός ὁ πᾶς μᾶλλον ἢ Ζεύς ἄνθρωπος . οὗτος οὐ εἰμί ἄτεχνος ἐκ μαίνομαι στόμα οὔτι ὁ ἔνθεος , ἀλλά ὁ ἔκπληκτος μανία ; οὐ οἶδα , ὅτι καί ὁ Σαλμωνεύς δίδωμι ὑπέρ οὗτος ὁ θεός δίκη , ὅτι ἄνθρωπος εἰμί ἐπιχειρέω Ζεύς ἔρχομαι ; ὁ δέ ἐκ ὁ Ἡσίοδος λέγω ὑπέρ Τεῖς ὀνομάζω ἑαυτοῦ ὁ ὁ θεός ὄνομα , Ἥρα τε καί Ζεύς , εἰμί μήπω καί νῦν ἀκούω , ἔχω σύ συγγιγνώσκω · οὐδέ γάρ παιδοτριβέω καλός οὐδέ τυγχάνω καθηγεμών , ὁποῖος περί ὁ ποιητής ἐγώ οὗτος ὁ φιλόσοφος , μετά ὅς ἐπί ὁ πρόθυρον ὁ φιλοσοφία ἔρχομαι ὑπό ἀνήρ τελέω , ὅς νομίζω ὁ κατά ἐμαυτοῦ πᾶς διαφέρω . ὁ δέ ἐγώ πρό πᾶς ἀρετή ἀσκέω καί θεός ἅπας ὁ καλός νομίζω ηγεμόνας διδάσκω . εἰμί μέν οὖν τίς προὔργου ποιέω , αὐτός ἄν οἶδα καί πρό οὗτος γε ὁ βασιλεύς θεός · οὗτος δέ ἐξαιρέω ὁ μανιώδης καί θρασύς , καί πειράω ἐγώ ποιέω ἐμαυτοῦ σώφρων . ἐγώ δέ καίπερ , ὡς οἶδα , ὁ ἔξωθεν πλεονέκτημα πτερόω ὑποτάσσω ὅμως ἐμαυτοῦ ὁ καθηγεμών καί ὁ ἐκεῖνος φίλος καί ἡλικιώτης καί συμφοιτητής , καί ὅς ἀκούω ἐπαινέω παρά αὐτός , οὗτος σπεύδω ἀκροατής ἔρχομαι , καί βιβλίον οὗτος ἀναγιγνώσκω , ὁπόσος αὐτός δοκιμάζω . οὕτως ἐγώ ὑπό ἡγεμών τελέω , φιλόσοφος μέν ὁ ὁ ὁ προπαιδεία ἐγώ τελέω , φιλόσοφος δέ ὁ ὁ πρόθυρον ὁ φιλοσοφία δείκνυμι , μικρός μέν διά ὁ ἔξωθεν ἐγώ προσπίπτω ἀσχολία , ὅμως δέ οὖν ἀπολαύω ὁ ὀρθός ἀγωγεύς , οὐ ὁ σύντομος , ὅς σύ φημί , ἀλλά ὁ κύκλος πορεύομαι · καίτοι νή ὁ θεός ἐπί ὁ ἀρετή οἴομαι ὅτι σύ σύντομος τρέπω . ἐγώ μέν γάρ αὐτηες͂ς , εἰμί μή φορτικός λέγω , ἐπί ὁ πρόθυρον ἵστημι , σύ δέ καί ὁ πρόθυρον εἰμί πρόσω . · σύ δέ ἀρετή ἢ ὁ σός ἀδελφός — , ἀφαιρέω δέ ὁ δύσφημος ὁ λείπω αὐτός ἀναπληρόω · εἰμί βούλομαι δέ , καί παρά ἐγώ αὐτός ἀνέχω πρᾶος λέγω , — τίς μετουσία ; πᾶς ἐπιτιμάω αὐτός οὐδείς ἄξιος ἔπαινος πράσσω , ἐπαινέω φορτικός ὡς οὐδείς ὁ ἀμαθής ῥήτωρ , ὅς διά ὁ ὁ λόγος ἀπορία καί ὁ μή ἔχω εὑρίσκω ἐκ ὁ πάρειμι ὁ , τίς φημί , ὁ Δῆλος ἐπέρχομαι καί ὁ Λητώ μετά ὁ παῖς , εἶτα κύκνος λιγυρός ἀείδω καί ἐπηχέω αὐτός ὁ δέντρο , λειμών τε ἔνδροσος μαλακός πόα καί βαθύς πλήρης , ὁ τε ἐκ ὁ ἄνθος ὀσμή καί ὁ ἔαρ αὐτός καί τις εἰκών τοιοῦτος . ποῦ οὗτος Ἰσοκράτης ἐν ὁ ἐγκωμιαστικός ποιέω λόγος ; ποῦ δέ ὁ παλαιός τις ἀνήρ , ὅς ὁ Μοῦσα τελέω γνήσιος , ἀλλά οὐ ὥσπερ ὁ νῦν ; ἀφίημι δέ ὁ ἑξῆς , ἵνα μή καί πρός οὗτος ἀπεχθάνομαι ἅμα ὁ τε φαῦλος ὁ κυνικός καί ὁ ῥήτωρ προσκρούω · ὡς ἐγώ πρός τε ὁ ἀγαθός ὁ κυνικός , εἰμί τις ἄρα εἰμί νῦν τοιοῦτος , καί πρός ὁ γενναῖος ῥήτωρ εἰμί φίλος πᾶς .