flavius-claudius-julianus-imperator.peri-tw-n-tou-au-tokra-toros-pra-cewn-h-peri-basilei-as 37
Ἀλλ’ ἐπείπερ ἅπαξ ἑκὼν ὁ λόγος ἐς τοῦτο ἀφῖκται καὶ τὴν εὔνοιαν τοῦ πλήθους καὶ τῶν ἐν τέλει καὶ τῶν φυλάκων , οἵπερ δὴ ξυμφυλάττουσιν αὐτῷ τὴν ἀρχὴν καὶ ἀπείργουσι τοὺς πολεμίους , διηγεῖται · βούλεσθε ὑμῖν ἐναργὲς εἴπω τεκμήριον χθές που ἢ καὶ πρῴην γενόμενον ; ἀνὴρ τῶν ἐπιταχθέντων τοῖς ἐν Γαλατίᾳ στρατοπέδοις · ἴστε ἴσως καὶ τοὔνομα καὶ τὸν τρόπον · ὅμηρον φιλίας καὶ πίστεως ἀπέλιπεν οὐδὲν δεομένῳ βασιλεῖ τὸν παῖδα · εἶτα ἦν ἀπιστότερος τῶν λεόντων , οἷς οὐκ ἔστι , φησί , πρὸς ἄνδρας ὅρκια πιστά , ἁρπάζων τε ἐκ τῶν πόλεων τὰ χρήματα καὶ διανέμων τοῖς ἐπιοῦσι βαρβάροις καὶ ὥσπερ λύτρα καταβαλλόμενος , ἐξὸν τῷ σιδήρῳ παρασκευάζειν καὶ οὐ τοῖς χρήμασι ποιεῖσθαι τὴν ἀσφάλειαν · ὁ δὲ ἐκείνους ὑπήγετο διὰ τῶν χρημάτων εἰς εὔνοιαν · καὶ τέλος ἐκ τῆς γυναικωνίτιδος ἀνελόμενος ἁλουργὲς ἱμάτιον γελοῖος ἀληθῶς τύραννος καὶ τραγικὸς ὄντως ἀνεφάνη . ἐνταῦθα οἱ στρατιῶται χαλεπῶς μὲν εἶχον πρὸς τὴν ἀπιστίαν , θῆλυν δὲ οὐχ ὑπομένοντες ὁρᾶν ἐνδεδυκότα στολὴν τὸν δείλαιον ἐπιθέμενοι σπαράττουσιν , οὐδὲ τὸν τῆς σελήνης κύκλον ἄρξαι σφῶν ἀνασχόμενοι . τοῦτο μὲν δὴ παρὰ τῆς τῶν φυλάκων εὐνοίας ὑπῆρξε βασιλεῖ τὸ γέρας , ἀρχῆς ἀμεμφοῦς καὶ δικαίας ἀμοιβὴ θαυμαστή . ὅστις δὲ ἐπ’ αὐτῇ γέγονε ποθεῖτε ἀκούειν · ἀλλ’ οὐδὲ τοῦτο ὑμᾶς λέληθεν , ὅτι μήτε ἐς τὸν ἐκείνου παῖδα χαλεπὸς μήτε ἐς τοὺς φίλους ὕποπτος καὶ δεινὸς εἵλετο γενέσθαι , ἀλλὰ ὡς ἔνι μάλιστα πρᾴως εἶχε καὶ εὐμενὴς πᾶσιν ἦν καίτοι πολλῶν συκοφαντεῖν ἐθελόντων καὶ διηρμένων ἐπὶ τοὺς οὐκ αἰτίους τὰ κέντρα . πολλῶν δὲ τυχὸν ἀληθῶς ἐνόχων ὄντων ταῖς περὶ αὐτῶν ὑποψίαις , ὁμοίως ἅπασιν ἦν πρᾷος τοῖς οὐκ ἐξελεγχθεῖσιν οὐδὲ ἀποφανθεῖσι κοινωνοῖς τῶν ἀτόπων καὶ ἐξαγίστων βουλευμάτων . τὴν δὲ ἐς τὸν τοῦ παρανομήσαντος παῖδα καὶ πατήσαντος πίστιν καὶ ὅρκια φειδὼ ἆρα βασιλικὸν ἀληθῶς καὶ θεῖον φήσομεν , ἢ μᾶλλον ἀποδεξόμεθα τὸν Ἀγαμέμνονα χαλεπαίνοντα καὶ πικραινόμενον τῶν Τρώων οὐ τοῖς ξυνεξελθοῦσι μόνον τῷ Πάριδι καὶ καθυβρίσασι τοῦ Μενέλεω τὴν ἑστίαν , ἀλλὰ καὶ τοῖς κυουμένοις ἔτι καὶ ὧν τυχὸν οὐδὲ αἱ μητέρες τότ’ ἐγεγόνεσαν , ὁπότε ἐκεῖνος τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν ἐνενόει ; εἰ δὴ τὸ μὲν ὠμόν τις οἴεται καὶ τραχὺ καὶ ἀπάνθρωπον ἥκιστα βασιλεῖ πρέπειν , τὸ πρᾷον δὲ οἶμαι καὶ χρηστὸν καὶ φιλάνθρωπον ἁρμόττειν ἥκιστα μὲν χαίροντι τιμωρίαις , ἀχθομένῳ δὲ ἐπὶ ταῖς τῶν ὑπηκόων ξυμφοραῖς , ὅπως ἂν γίγνωνται , εἴτε κακίᾳ σφῶν καὶ ἀμαθίᾳ , εἴτε ἔξωθεν παρὰ τῆς τύχης ἐπάγοιντο , δῆός ἐστι τούτῳ διδοὺς τὰ νικητήρια .
Lemmas: ἀλλά ἐπεί ἅπαξ ἑκών ὁ λόγος εἰς οὗτος ἀφικνέομαι καί ὁ εὔνοια ὁ πλῆθος καί ὁ ἐν τέλος καί ὁ φύλαξ , ὅσπερ δή συμφυλάσσω αὐτός ὁ ἀρχή καί ἀπείργω ὁ πολέμιος , διηγέομαι · βούλομαι σύ ἐναργής εἶπον τεκμήριον χθές ποῦ ἢ καί πρώην γίγνομαι ; ἀνήρ ὁ ἐπιτάσσω ὁ ἐν Γαλατία στρατόπεδον · οἶδα ἴσως καί ὄνομα καί ὁ τρόπος · ὅμηρος φίλιος καί πίστις ἀπολείπω οὐδείς δήω βασιλεύς ὁ παῖς · εἶτα εἰμί ἄπιστος ὁ λέων , ὅς οὐ εἰμί , φημί , πρός ἀνήρ ὅρκιος πιστός , ἁρπάζω τε ἐκ ὁ πόλις ὁ χρῆμα καί διανέμω ὁ ἔπειμι βάρβαρος καί ὥσπερ λύτρον καταβάλλω , ἔξεστι ὁ σίδηρος παρασκευάζω καί οὖον ὁ χρῆμα ποιέω ὁ ἀσφάλεια · ὁ δέ ἐκεῖνος ὑπάγω διά ὁ χρῆμα εἰς εὔνοια · καί τέλος ἐκ ὁ γυναικωνῖτις ἀναιρέω ἁλουργής ἱμάτιον γελοῖος ἀληθής τύραννος καί τραγικός εἰμί ἀναφαίνω . ἐνταῦθα ὁ στρατιώτης χαλεπῶς μέν ἔχω πρός ὁ ἀπιστία , θῆλυς δέ οὐ ὑπομένω ὁράω ἐνδύω στολή ὁ δείλαιος ἐπιτίθημι σπαράσσω , οὐδέ ὁ ὁ σελήνη κύκλος ἄρχω σφεῖς ἀνέχω . οὗτος μέν δή παρά ὁ ὁ φύλαξ εὔνοια ὑπάρχω βασιλεύς ὁ γέρας , ἀρχή ἀμεμφής καί Δίκαιος ἀμοιβή θαυμαστός . ὅστις δέ ἐπί αὐτός γίγνομαι πίνω ἀκούω · ἀλλά οὐδέ οὗτος σύ λανθάνω , ὅτι μήτε εἰς ὁ ἐκεῖνος παῖς χαλεπός μήτε εἰς ὁ φίλος ὕποπτος καί δεινός αἱρέω γίγνομαι , ἀλλά ὡς ἐν μάλιστα πρᾶος ἔχω καί εὐμενής πᾶς εἰμί καίτοι πολύς συκοφαντέω ἐθέλω καί διαίρω ἐπί ὁ οὐ αἴτιος ὁ κέντρον . πολύς δέ τυγχάνω ἀληθής ἔνοχος εἰμί ὁ περί αὐτός ὑποψία , ὁμοίως ἅπας εἰμί πρᾶος ὁ οὐ ἐξελέγχω οὐδέ ἀποφαίνω κοινωνός ὁ ἄτοπος καί ἐξάγιστος βούλευμα . ὁ δέ εἰς ὁ ὁ παρανομέω παῖς καί πατέω πίστις καί ὅρκιος φειδώ ἆρα βασιλικός ἀληθής καί θέω φημί , ἢ μᾶλλον ἀποδείκνυμι ὁ Ἀγαμέμνων χαλεπαίνω καί πικραίνω ὁ Τρώς οὖον ὁ συνεξέρχομαι μόνος ὁ Πάρις καί καθυβρίζω ὁ Μενέλαος ὁ ἑστία , ἀλλά καί ὁ κυέω ἔτι καί ὅς τυγχάνω οὐδέ ὁ μήτηρ τότε γίγνομαι , ὁπότε ἐκεῖνος ὁ περί ὁ ἁρπαγή ἐννοέω ; εἰμί δή ὁ μέν ὠμός τις οἴομαι καί τραχύς καί ἀπάνθρωπος ἥκιστος βασιλεύς πρέπω , ὁ πρᾶος δέ οἴομαι καί χρηστός καί φιλάνθρωπον ἁρμόζω ἥκιστος μέν χαίρω τιμωρία , ἄχθομαι δέ ἐπί ὁ ὁ ὑπήκοος συμφορά , ὅπως εἄν γίγνομαι , εἴτε κακία σφεῖς καί ἀμαθία , εἴτε ἔξωθεν παρά ὁ τυγχάνω ἐπάγω , δῆος εἰμί οὗτος δίδωμι ὁ νικητήριος .