flavius-claudius-julianus-imperator.misopogon-sc-antioxiko-s-h-misopw-gwn 27
Ἔδωκάν ποτε τῶν τοιούτων σκωμμάτων Ῥωμαίοις Ταραντῖνοι δίκας , ὅτι μεθύοντες ἐν τοῖς Διονυσίοις ὕβρισαν αὐτῶν τὴν πρεσβείαν . ὑμεῖς δέ ἐστε τῶν Ταραντίνων τὰ πάντα εὐδαιμονέστεροι , ἀντὶ μὲν ὀλίγων ἡμερῶν ὅλον εὐπαθοῦντες ἐνιαυτόν , ἀντὶ δὲ τῶν ξένων πρέσβεων εἰς αὐτοὺς ἐξυβρίζοντες τοὺς ἄρχοντας καὶ τούτων εἰς τὰς ἐπὶ τοῦ γενείου τρίχας καὶ τὰ ἐν τοῖς νομίσμασι χαράγματα . εὖ γε , ὦ πολῖται σώφρονες , οἵ τε παίζοντες τὰ τοιαῦτα καὶ οἱ τῶν παιζόντων ἀποδεχόμενοι καὶ ἀπολαύοντες . δῆλον γάρ , ὅτι τοῖς μὲν ἡδονὴν παρέχει τὸ λέγειν , τοὺς δὲ τὸ ἀκροᾶσθαι τῶν τοιούτων σκωμμάτων εὐφραίνει . ταύτης ὑμῖν ἐγὼ τῆς ὁμονοίας συνήδομαι , καὶ εὖ γε ποιεῖτε μία δὴ πόλις ὄντες τὰ τοιαῦτα , ὡς ἐκεῖνό γε οὐδαμοῦ σπουδαῖον οὐδὲ ζηλωτὸν εἴργειν καὶ κολάζειν τῶν νέων τὸ ἀκόλαστον . παραιρεῖσθαι γάρ ἐστι καὶ ἀποθραύειν τῆς ἐλευθερίας τὸ κεφάλαιον , εἴ τις ἀφέλοιτο τοῦ λέγειν καὶ πράττειν ὅ,τι βούλονται τοὺς ἀνθρώπους . ὀρθῶς οὖν ὑμεῖς τοῦτο εἰδότες , ὅτι δεῖ τὰ πάντα ἐλευθέρους εἶναι , πρῶτον ἐπετρέψατε ταῖς γυναιξὶν ἄρχειν αὑτῶν , ἵνα ὑμῖν ὦσι λίαν ἐλεύθεραι καὶ ἀκόλαστοι , εἶτα ἐκείναις ξυνεχωρήσατε ἀνάγειν τὰ παιδία , μή ποτε ὑμῖν ἀρχῆς πειρώμενα τραχυτέρας ἔπειτα ἀποφανθῇ δοῦλα , καὶ γενόμενα μειράκια πρῶτον αἰδεῖσθαι διδαχθῇ τοὺς πρεσβυτέρους , ὑπὸ δὲ τῆς οὕτω κακῆς συνηθείας εὐλαβέστερα γένηται πρὸς τοὺς ἄρχοντας , καὶ τέλος οὐκ εἰς ἄνδρας , ἀλλ’ εἰς ἀνδράποδα τελέσαντες καὶ γενόμενοι σώφρονες καὶ ἐπιεικεῖς καὶ κόσμιοι λάθωσι διαφθαρέντες παντάπασι . τί οὖν αἱ γυναῖκες ; ἐπὶ τὰ σφέτερα σεβάσματα ἄγουσιν αὐτὰ δι’ ἡδονῆς , ὃ δὴ μακαριώτατον εἶναι φαίνεται καὶ πολυτίμητον οὐκ ἀνθρώποις μόνον , ἀλλὰ καὶ θηρίοις . ἔνθεν οἶμαι συμβαίνει μάλα ὑμῖν εὐδαίμοσιν εἶναι πᾶσαν ἀρνουμένοις δουλείαν , ἀπὸ τῆς εἰς τοὺς θεοὺς ἀρξαμένοις πρῶτον , εἶτα τοὺς νόμους καὶ τρίτον τοὺς νομοφύλακας ἡμᾶς . ἄτοποί τε ἂν εἴημεν ἡμεῖς , εἰ τῶν θεῶν περιορώντων οὕτως ἐλευθέραν τὴν πόλιν καὶ οὐκ ἐπεξιόντων ἀγανακτοίημεν καὶ χαλεπαίνοιμεν . εὖ γὰρ ἴστε ὅτι ταύτης ἡμῖν ἐκοινώνησαν οἱ θεοὶ τῆς ἀτιμίας παρὰ τῇ πόλει .
Lemmas: δίδωμι ποτέ ὁ τοιοῦτος σκῶμμα Ῥωμαῖος Ταραντῖνος δίκη , ὅτι μεθύω ἐν ὁ Διονύσιον ὑβρίζω αὐτός ὁ πρεσβεία . σύ δέ εἰμί ὁ Ταράντινος ὁ πᾶς εὐδαίμων , ἀντί μέν ὀλίγος ἡμέρα ὅλος εὐπαθέω ἐνιαυτός , ἀντί δέ ὁ ξένος πρέσβυς εἰς αὐτός ἐξυβρίζω ὁ ἄρχων καί οὗτος εἰς ὁ ἐπί ὁ γένειον τρίχα καί ὁ ἐν ὁ νόμισμα χάραγμα . εὖ γε , ὦ πολίτης σώφρων , ὁ τε παίζω ὁ τοιοῦτος καί ὁ ὁ παίζω ἀποδέχομαι καί ἀπολαύω . δῆλος γάρ , ὅτι ὁ μέν ἡδονή παρέχω ὁ λέγω , ὁ δέ ὁ ἀκροάομαι ὁ τοιοῦτος σκῶμμα εὐφραίνω . οὗτος σύ ἐγώ ὁ ὁμόνοια συνήδομαι , καί εὖ γε ποιέω εἷς δή πόλις ο ὁ τοιοῦτος , ὡς ἐκεῖνος γε οὐδαμοῦ σπουδαῖος οὐδέ ζηλωτός ἔργω καί κολάζω ὁ νέος ὁ ἀκόλαστος . παραιρέω γάρ εἰμί καί ἀποθραύω ὁ ἐλευθερία ὁ κεφάλαιος , εἰμί τις ἀφαιρέω ὁ λέγω καί πράσσω ὅστις βούλομαι ὁ ἄνθρωπος . ὀρθός οὖν σύ οὗτος οἶδα , ὅτι δέω ὁ πᾶς ἐλεύθερος ἔρχομαι , πρῶτος ἐπιτρέπω ὁ γυνή ἄρχω αὐτός , ἵνα σύ εἰμί λίαν ἐλεύθερος καί ἀκόλαστος , εἶτα ἐκεῖνος συγχωρέω ἀνάγω ὁ παιδίον , μή ποτέ σύ ἀρχή πειράω τραχύς ἔπειτα ἀποφαίνω δοῦλος , καί γίγνομαι μειράκιον πρῶτος αἰδέομαι διδάσκω ὁ πρεσβύτερος , ὑπό δέ ὁ οὕτως κακός συνήθεια εὐλαβής γίγνομαι πρός ὁ ἄρχω , καί τέλος οὐ εἰς ἀνήρ , ἀλλά εἰς ἀνδράποδον τελέω καί γίγνομαι σώφρων καί ἐπιεικής καί κόσμιος λανθάνω διαφθείρω παντάπασι . τίς οὖν ὁ γυνή ; ἐπί ὁ σφέτερος σέβασμα ἄγω αὐτός διά ἡδονή , ὁ δή μακάριος ἔρχομαι φαίνω καί πολυτίμητος οὐ ἄνθρωπος μόνος , ἀλλά καί Θήριος . ἔνθεν οἴομαι συμβαίνω μάλα σύ εὐδαίμων ἔρχομαι πᾶς ἀρνέομαι δουλεία , ἀπό ὁ εἰς ὁ θεός ἄρχω πρῶτος , εἶτα ὁ νόμος καί τρίτος ὁ νομοφύλαξ ἐγώ . ἄτοπος τε ἄν εἰμί ἐγώ , εἰμί ὁ θεός περιοράω οὕτως ἐλεύθερος ὁ πόλις καί οὐ ἐπεξέρχομαι ἀγανακτέω καί χαλεπαίνω . εὖ γάρ οἶδα ὅτι οὗτος ἐγώ κοινωνέω ὁ θεός ὁ ἀτιμία παρά ὁ πόλις .