flavius-claudius-julianus-imperator.misopogon-sc-antioxiko-s-h-misopw-gwn 17
λέγεταί τοί ποτε τὸν ἐπώνυμον τῆσδε τῆς πόλεως βασιλέα , μᾶλλον δὲ οὗπερ ἐπώνυμος ἥδε ἡ πόλις συνῳκίσθη · πεπόλισται μὲν γὰρ ὑπὸ Σελεύκου , τοὔνομα δὲ ἔχει ἀπὸ τοῦ Σελεύκου παιδός · ὃν δή φασι δι’ ὑπερβολὴν ἁβρότητος καὶ τρυφῆς ἐρῶντα ἀεὶ καὶ ἐρώμενον τέλος ἄδικον ἔρωτα τῆς ἑαυτοῦ μητρυιᾶς ἐρασθῆναι · κρύπτειν δ’ ἐθέλοντα τὸ πάθος οὐ δύνασθαι , τὸ σῶμα δ’ αὐτῷ κατὰ μικρὸν τηκόμενον ἀφανῶς οἴχεσθαι , καὶ ὑπορρεῖν τὰς δυνάμεις , καὶ τὸ πνεῦμα ἔλαττον εἶναι τοῦ συνήθους . ἐῴκει δ’ οἶμαι τὰ κατ’ αὐτὸν αἰνίγματι , σαφῆ μὲν οὐκ ἐχούσης αἰτίαν τῆς νόσου , μᾶλλον δὲ οὐδ’ αὐτῆς , ἥτις ποτέ ἐστι , φαινομένης , ἐναργοῦς δ’ οὔσης τῆς περὶ τὸ μειράκιον ἀσθενείας . ἐνθάδε μέγας ἆθλος ἰατρῷ προυτέθη τῷ Σαμίῳ τὴν νόσον , ἥτις ποτέ ἐστιν , ἐξευρεῖν . ὁ δὲ ὑπονοήσας ἐκ τῶν Ὁμήρου , τίνες ποτέ εἰσιν αἱ γυιοβόροι μελεδῶναι , καὶ ὅτι πολλάκις οὐκ ἀσθένεια σώματος , ἀλλ’ ἀρρωστία ψυχῆς αἰτία γίγνεται τηκεδόνος τῷ σώματι , καὶ τὸ μειράκιον ὁρῶν ὑπό τε ἡλικίας καὶ συνηθείας οὐκ ἀναφρόδιτον , ὁδὸν ἐτράπετο τοιαύτην ἐπὶ τὴν τοῦ νοσήματος θήραν . καθίζει πλησίον τῆς κλίνης ἀφορῶν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ μειρακίου , παριέναι κελεύσας καλούς τε καὶ καλὰς ἀπὸ τῆς βασιλίδος ἀρξαμένους . ἡ δ’ ὡς ἦλθεν , ἐπισκεψομένη δῆθεν αὐτόν , αὐτίκα ἐδίδου τὰ συνθήματα τοῦ πάθους ὁ νεανίας , ἆσθμα τῶν θλιβομένων ἠφίει , ἐπέχειν γὰρ αὐτὸ κινούμενον καίπερ σφόδρα ἐθέλων οὐχ οἷός τε ἦν , καὶ ταραχὴ ἦν τοῦ πνεύματος καὶ πολὺ περὶ τὸ πρόσωπον ἐρύθημα . ταῦτα ὁρῶν ὁ ἰατρὸς προσάγει τῷ στέρνῳ τὴν χεῖρα , καὶ ἐπήδα δεινῶς ἡ καρδία καὶ ἔξω ἵετο . τοιαῦτα ἄττα ἔπασχεν ἐκείνης παρούσης · ἐπεὶ δὲ ἀπῆλθεν , ἐπιόντων ἄλλων , ἀτρέμας εἶχε καὶ ἦν ὅμοιος τοῖς οὐδὲν πάσχουσι . συνιδὼν δὲ τὸ πάθος ὁ Ἐρασίστρατος φράζει πρὸς τὸν βασιλέα , καὶ ὃς ὑπὸ τοῦ φιλόπαις εἶναι παραχωρεῖν ἔφη τῷ παιδὶ τῆς γαμετῆς . ὁ δὲ αὐτίκα μὲν ἠρνήσατο · τελευτήσαντος δὲ τοῦ πατρὸς μικρὸν ὕστερον , ἣν πρότερον διδομένην αὐτῷ χάριν εὐγενῶς ἠρνήθη , μάλα κραταιῶς μετεδίωξεν .
Lemmas: λέγω τοι ποτέ ὁ ἐπώνυμος ὅδε ὁ πόλις βασιλεύς , μᾶλλον δέ ὅσπερ ἐπώνυμος ὅδε ὁ πόλις συνοικίζω · πολίζω μέν γάρ ὑπό Σέλευκος , ὄνομα δέ ἔχω ἀπό ὁ Σέλευκος παῖς · ὅς δή φημί διά ὑπερβολή ἁβρότης καί τρυφή ἐράω ἀεί καί ἐράομαι τέλος ἄδικος ἔρως ὁ ἑαυτοῦ μητρυιά ἔραμαι · κρύπτω δέ ἐθέλω ὁ πάθος οὐ δύναμαι , ὁ σῶμα δέ αὐτός κατά μικρός τήκω ἀφανής οἴχομαι , καί ὑπορρέω ὁ δύναμις , καί ὁ πνεῦμα μικρός ἔρχομαι ὁ συνήθης . ἔοικα δέ οἴομαι ὁ κατά αὐτός αἴνιγμα , σαφής μέν οὐ ἔχω αἰτία ὁ νόσος , μᾶλλον δέ οὐδέ αὐτηες͂ς , ὅστις ποτέ εἰμί , φαίνω , ἐναργής δέ σέω ὁ περί ὁ μειράκιον ἀσθένεια . ἐνθάδε μέγας ἆθλος ἰατρός προτίθημι ὁ Σάμιος ὁ νόσος , ὅστις ποτέ εἰμί , ἐξευρίσκω . ὁ δέ ὑπονοέω ἐκ ὁ Ὅμηρος , τίς ποτέ εἰμί ὁ γυιοβόρος μελεδώνη , καί ὅτι πολλάκις οὐ ἀσθένεια σῶμα , ἀλλά ἀρρωστία ψυχή αἰτία γίγνομαι τηκεδών ὁ σῶμα , καί ὁ μειράκιον ὁράω ὑπό τε ἡλικία καί συνήθεια οὐ ἀναφρόδιτος , ὁδός τρέπω τοιοῦτος ἐπί ὁ ὁ νόσημα θήρα . καθίζω πλησίος ὁ κλίνη ἀφοράω εἰς ὁ πρόσωπον ὁ μειράκιον , παρέρχομαι κελεύω καλός τε καί κάλως ἀπό ὁ βασιλίς ἄρχω . ὁ δέ ὡς ἔρχομαι , ἐπισκοπέω δῆθεν αὐτός , αὐτίκα δίδωμι ὁ σύνθημα ὁ πάθος ὁ νεανίας , ἆσθμα ὁ θλίβω ἀφίημι , ἐπέχω γάρ αὐτός κινέω καίπερ σφόδρα ἐθέλω οὐ οἷος τε εἰμί , καί ταραχή εἰμί ὁ πνεῦμα καί πολύς περί ὁ πρόσωπον ἐρύθημα . οὗτος ὁράω ὁ ἰατρός προσάγω ὁ στέρνον ὁ χείρ , καί πηδάω δεινός ὁ Καρδίη καί ἔξω ἵημι . τοιοῦτος τις πάσχω ἐκεῖνος παρών · ἐπεί δέ ἀπέρχομαι , ἐπέρχομαι ἄλλος , ἀτρέμας ἔχω καί εἰμί ὅμοιος ὁ οὐδείς πάσχω . συνοράω δέ ὁ πάθος ὁ Ἐρασίστρατος φράζω πρός ὁ βασιλεύς , καί ὅς ὑπό ὁ φιλόπαις ἔρχομαι παραχωρέω φημί ὁ παῖς ὁ γαμετή . ὁ δέ αὐτίκα μέν ἀρνέομαι · τελευτάω δέ ὁ πατήρ μικρός ὕστερον , ὅς πρότερος δίδωμι αὐτός χάρις εὐγενής ἀρνέομαι , μάλα κραταιός μεταδιώκω .