flavius-claudius-julianus-imperator.eu-sebi-as-th-s-basili-dos-e-gkw-mion 1
Τί ποτε ἄρα χρὴ διανοεῖσθαι περὶ τῶν ὀφειλόντων μεγάλα καὶ πέρα μεγάλων , οὔτι φημὶ χρυσίον οὐδὲ ἀργύριον , ἀλλὰ ἁπλῶς ὅ , τι ἂν τύχῃ τις παρὰ τοῦ πέλας εὖ παθών · εἶτα τοιαῦτα μὲν ἀποτίνειν οὔτε ἐπιχειρούντων οὔτε διανοουμένων , ῥᾳθύμως δὲ καὶ ὀλιγώρως ἐχόντων πρὸς τὸ τὰ δυνατὰ ποιεῖν καὶ διαλύεσθαι τὸ ὄφλημα ; ἢ δῆλον ὅτι φαύλους καὶ μοχθηροὺς νομιστέον ; οὐδενὸς γὰρ οἶμαι τῶν ἄλλων ἀδικημάτων ἔλαττον μισοῦμεν ἀχαριστίαν καὶ ὀνειδίζομεν τοῖς ἀνθρώποις , ὅταν εὖ παθόντες περὶ τοὺς εὐεργέτας ὦσιν ἀχάριστοι · ἔστι δὲ οὐχ οὗτος ἀχάριστος μόνον , ὅστις εὖ παθὼν δρᾷ κακῶς ἢ λέγει , ἀλλὰ καὶ ὅστις σιωπᾷ καὶ ἀποκρύπτει , λήθῃ παραδιδοὺς καὶ ἀφανίζων τὰς χάριτας . καὶ τῆς μὲν θηριώδους ἐκείνης καὶ ἀπανθρώπου μοχθηρίας σφόδρα ὀλίγα καὶ εὐαρίθμητα κομιδῇ τὰ παραδείγματα · πολλοὶ δὲ ἀποκρύπτουσι τὸ δοκεῖν εὖ παθεῖν , οὐκ οἶδα ὅ , τι βουλόμενοι · φασὶ δὲ ὅμως θωπείας τινὸς καὶ ἀγεννοῦς κολακείας τὴν δόξαν ἐκκλίνειν . ἐγὼ δὲ τούτους μὲν ὅτι μηδὲν ὑγιὲς λέγουσι σαφῶς εἰδὼς ὅμως ἀφίημι , καὶ κείσθω διαφεύγειν αὐτούς , καθάπερ οἴονται , κολακείας οὐκ ἀληθῆ δόξαν , πολλοῖς ἅμα πάθεσιν ἐνόχους φανέντας καὶ νοσήμασιν αἰσχίστοις πάνυ καὶ ἀνελευθέροις . ἢ γὰρ οὐ συνιέντες ἀναίσθητοι λίαν εἰσίν , ὧν οὐδαμῶς ἀναίσθητον εἶναι χρῆν , ἢ συνιέντες ἐπιλήσμονες ὧν ἐχρῆν εἰς ἅπαντα μεμνῆσθαι τὸν χρόνον · μεμνημένοι δὲ καὶ ἀποκνοῦντες διʼ ἁσδηποτοῦν αἰτίας δειλοὶ καὶ βάσκανοι φύσει καὶ ἁπλῶς ἅπασιν ἀνθρώποις δυσμενεῖς , οἵ γε οὐδὲ τοῖς εὐεργέταις πρᾷοι καὶ προσηνεῖς ἐθέλοντες εἶναι , εἶτα , ἂν μὲν δέῃ λοιδορῆσαί που καὶ δακεῖν , ὥσπερ τὰ θηρία ὀργίλον καὶ ὀξὺ βλέπουσιν · ὥσπερ δὲ ἀνάλωμα πολυτελὲς φεύγοντες τὸν ἀληθινὸν ἔπαινον , οὐκ οἶδʼ ὅπως , αἰτιῶνται τὰς ὑπὲρ τῶν καλῶν ἔργων εὐφημίας , ἐξὸν ἐκεῖνο ἐξετάζειν μόνον , εἰ τὴν ἀλήθειαν τιμῶσι καὶ περὶ πλείονος ποιοῦνται τοῦ δοκεῖν ἐν τοῖς ἐπαίνοις χαρίζεσθαι . οὐδὲ γὰρ τοῦτο ἔνεστιν εἰπεῖν , ὡς ἀνωφελὲς χρῆμα ἡ εὐφημία οὔτε τοῖς ὑπὲρ ὧν γέγονεν οὔτε αὖ τοῖς ἄλλοις , ὁπόσοι τὴν ἴσην ἐκείνοις κατὰ τὸν βίον τάξιν εἰληχότες τῆς ἐν ταῖς πράξεσιν ἀρετῆς ἀπελείφθησαν . τοῖς μὲν γὰρ ἄκουσμά τέ ἐστιν ἡδὺ καὶ προθυμοτέρους παρέχει περὶ τὰ καλὰ καὶ διαφέροντα τῶν ἔργων · τοὺς δὲ ἐπὶ τὸ ζηλοῦν ἐκεῖνα πειθοῖ καὶ βίᾳ παρώρμησεν ὁρῶντας ὅτι μηδὲ τῶν προλαβόντων τινὲς ἀπεστερήθησαν ὃ μόνον δοῦναί τε καὶ λαβεῖν ἐστι δημοσίᾳ καλόν . χρήματα μὲν γὰρ εἰς τὸ ἐμφανὲς διδόναι καὶ περιβλέπειν , ὅπως ὅτι πλεῖστοι τὸ δοθὲν εἴσονται , πρὸς ἀνδρὸς ἀπειροκάλου · ἀλλʼ οὐδὲ ὑποσχὼν τὼ χεῖρε ὑποδέξαιτ’ ἄν τις ἐν ὀφθαλμοῖς πάντων , μὴ παντάπασιν ἀποσεισάμενος αἰδῶ καὶ ἐπιείκειαν τοῦ τρόπου . Ἀρκεσίλαος δὲ καὶ διδοὺς τὸν λαβόντα ἐπειρᾶτο λαθεῖν · συνίει δὲ ἐκεῖνος ἐκ τῆς πράξεως τὸν δράσαντα . ἐπαίνων δὲ ζηλωτὸν μὲν ἀκροατὰς ὡς πλείστους εὑρεῖν , ἀγαπητὸν δὲ οἶμαι καὶ ὀλίγους . καὶ ἐπῄνει δὲ Σωκράτης πολλοὺς καὶ Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης · Ξενοφῶν δὲ καὶ Ἀγησίλαον τὸν βασιλέα καὶ Κῦρον τὸν Πέρσην , οὔτι τὸν ἀρχαῖον ἐκεῖνον μόνον , ἀλλὰ καὶ τὸν ᾧ συνεστράτευτο ἐπὶ βασιλέα καὶ τοὺς ἐπαίνους ξυγγράφων οὐκ ἀπεκρύπτετο .
Lemmas: τις ποτέ ἄρα χράω διανοέω περί ὁ ὀφείλω μέγας καί πέρα μέγας , οὔτι φημί χρυσίον οὐδέ ἀργύριον , ἀλλά ἁπλῶς ὁ , τίς ἄν τυγχάνω τις παρά ὁ πέλας εὖ πάσχω · εἶτα τοιοῦτος μέν ἀποτίνω οὔτε ἐπιχειρέω οὔτε διανοέω , ῥᾴθυμος δέ καί ὀλίγωρος ἔχω πρός ὁ ὁ δυνατός ποιέω καί διαλύω ὁ ὄφλημα ; ἢ δῆλος ὅτι φαῦλος καί μοχθηρός νομίζω ; οὐδείς γάρ οἴομαι ὁ ἄλλος ἀδίκημα μικρός μισέω ἀχαριστία καί ὀνειδίζω ὁ ἄνθρωπος , ὅταν εὖ πάσχω περί ὁ εὐεργέτης εἰμί ἀχάριστος · εἰμί δέ οὐ οὗτος ἀχάριστος μόνος , ὅστις εὖ πάσχω δράω κακῶς ἢ λέγω , ἀλλά καί ὅστις σιωπάω καί ἀποκρύπτω , λήθη παραδίδωμι καί ἀφανίζω ὁ χάρις . καί ὁ μέν θηριώδης ἐκεῖνος καί ἀπάνθρωπος μοχθηρία σφόδρα ὀλίγος καί εὐαρίθμητος κομιδή ὁ παράδειγμα · πολύς δέ ἀποκρύπτω ὁ δοκέω εὖ πάσχω , οὐ οἶδα ὁ , τίς βούλομαι · φημί δέ ὅμως θωπεία τις καί ἀγεννής κολακεία ὁ δόξα ἐκκλίνω . ἐγώ δέ οὗτος μέν ὅτι μηδείς ὑγιής λέγω σαφής οἶδα ὅμως ἀφίημι , καί κεῖμαι διαφεύγω αὐτός , καθά οἴομαι , κολακεία οὐ ἀληθής δόξα , πολύς ἅμα πάθος ἔνοχος φαίνω καί νόσημα αἰσχρός πάνυ καί ἀνελεύθερος . ἢ γάρ οὐ συνίημι ἀναίσθητος λίαν εἰμί , ὅς οὐδαμῶς ἀναίσθητος ἔρχομαι χρή , ἢ συνίημι ἐπιλήσμων ὅς χρή εἰς ἅπας μιμνήσκω ὁ χρόνος · μιμνήσκω δέ καί ἀποκνέω διά ὁσδηποτοῦν αἰτία δειλός καί βάσκανος φύσις καί ἁπλῶς ἅπας ἄνθρωπος δυσμενής , ὁ γε οὐδέ ὁ εὐεργέτης πρᾶος καί προσηνής ἐθέλω ἔρχομαι , εἶτα , εἄν μέν δέω λοιδορέω ποῦ καί δάκνω , ὥσπερ ὁ θηρίον ὀργίλος καί ὀξύς βλέπω · ὥσπερ δέ ἀνάλωμα πολυτελής φεύγω ὁ ἀληθινός ἔπαινος , οὐ οἶδα ὅπως , αἰτιάομαι ὁ ὑπέρ ὁ καλός ἔργον εὐφημία , ἔξεστι ἐκεῖνος ἐξετάζω μόνος , εἰμί ὁ ἀλήθεια τιμάω καί περί πολύς ποιέω ὁ δοκέω ἐν ὁ ἔπαινος χαρίζω . οὐδέ γάρ οὗτος ἔνειμι λέγω , ὡς ἀνωφελής χρῆμα ὁ εὐφημία οὔτε ὁ ὑπέρ ὅς γίγνομαι οὔτε αὖ ὁ ἄλλος , ὁπόσος ὁ ἴσος ἐκεῖνος κατά ὁ βίος τάξις λαγχάνω ὁ ἐν ὁ πρᾶξις ἀρετή ἀπολείπω . ὁ μέν γάρ ἄκουσμα τε εἰμί ἡδύς καί πρόθυμος παρέχω περί ὁ καλός καί διαφέρω ὁ ἔργον · ὁ δέ ἐπί ὁ ζηλέω ἐκεῖνος πειθώ καί βία παρορμάω ὁράω ὅτι μηδέ ὁ προλαμβάνω τις ἀποστερέω ὁ μόνος δίδωμι τε καί λαμβάνω εἰμί δημοσίᾳ καλός . χρῆμα μέν γάρ εἰς ὁ ἐμφανής δίδωμι καί περιβλέπω , ὅπως ὅτι πλεῖστος ὁ δίδωμι οἶδα , πρός ἀνήρ ἀπειρόκαλος · ἀλλά οὐδέ ὑπέχω ὁ χείρ ὑποδείκνυμι ἄν τις ἐν ὀφθαλμός πᾶς , μή παντάπασι ἀποσείω αἰδώς καί ἐπιείκεια ὁ τρόπος . Ἀρκεσίλαος δέ καί δίδωμι ὁ λαμβάνω πειράω λανθάνω · συνίημι δέ ἐκεῖνος ἐκ ὁ πρᾶξις ὁ δράω . ἔπαινος δέ ζηλωτός μέν ἀκροατής ὡς πλεῖστος εὑρίσκω , ἀγαπητός δέ οἴομαι καί ὀλίγος . καί ἐπαινέω δέ Σωκράτης πολύς καί Πλάτων καί Ἀριστοτέλης · Ξενοφῶν δέ καί Ἀγησίλαος ὁ βασιλεύς καί Κῦρος ὁ Πέρσης , οὔτι ὁ ἀρχαῖος ἐκεῖνος μόνος , ἀλλά καί ὁ ὅς συστρατεύω ἐπί βασιλεύς καί ὁ ἔπαινος συγγράφω οὐ ἀποκρύπτω .