flavius-claudius-julianus-imperator.eu-sebi-as-th-s-basili-dos-e-gkw-mion 9
Ἀθήνησι μὲν οὖν φασιν , ὅτε τοῖς πατρίοις ἔθεσιν ἐχρῶντο καὶ ἔζων τοῖς οἰκείοις πειθόμενοι νόμοις μεγάλην καὶ πολυάνθρωπον οἰκοῦντες πόλιν , εἴ ποτε τῶν δικαζόντων αἱ ψῆφοι κατʼ ἴσον γένοιντο τοῖς φεύγουσι πρὸς τοὺς διώκοντας , τὴν τῆς Ἀθηνᾶς ἐπιτιθεμένην τῷ τὴν δίκην ὀφλήσειν μέλλοντι ἀπολύειν ἄμφω τῆς αἰτίας , τὸν μὲν ἐπάγοντα τὴν κατηγορίαν τοῦ δοκεῖν εἶναι συκοφάντην , τὸν δέ , ὡς εἰκός , τοῦ δοκεῖν ἔνοχον εἶναι τῷ πονηρεύματι . τοῦτον δὴ φιλάνθρωπον ὄντα καὶ χαρίεντα τὸν νόμον ἐπὶ τῶν δικῶν , ἃς βασιλεὺς κρίνει , σωζόμενον πρᾳότερον αὕτη καθίστησιν . οὗ γὰρ ἂν ὁ φεύγων παρʼ ὀλίγον ἔλθῃ τὴν ἴσην ἐν ταῖς ψήφοις λαχεῖν , πείθει , τὴν ὑπὲρ αὐτοῦ δέησιν προσθεῖσα καὶ ἱκετηρίαν , ἀφεῖναι πάντως τῆς αἰτίας . ὁ δὲ ἑκὼν ἑκόντι τῷ θυμῷ χαρίζεται τὰ τοιαῦτα , καὶ οὐ , καθάπερ Ὅμηρός φησι τὸν Δία ἐκβιαζόμενον παρὰ τῆς γαμετῆς ὁμολογεῖν ὅ,τι ξυγχωροίη , δίδωσιν ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ . καὶ τυχὸν οὐκ ἄτοπον χαλεπῶς καὶ μόλις τὰ τοιαῦτα ξυγχωρεῖν κατὰ ἀνδρῶν ὑβριστῶν καὶ ἀλαζόνων . ἀλλʼ οὐδὲ γὰρ εἰ σφόδρα ἐπιτήδειοί τινές εἰσι πάσχειν κακῶς καὶ κολάζεσθαι , τούτους ἐκ παντὸς ἀπολέσθαι χρεών · ὃ δὴ καὶ ἡ βασιλὶς ἥδε ξυννοοῦσα κακὸν μὲν οὐδὲν ἐκέλευσεν οὔτε ἄλλο ποτε οὔτε κόλασιν οὔτε τιμωρίαν ἐπαγαγεῖν οὐχ ὅπως βασιλείᾳ τινὸς ἢ πόλει , ἀλλʼ οὐδὲ οἰκίᾳ μιᾷ τῶν πολιτῶν . προσθείην δʼ ἂν ἔγωγε θαρρῶν εὖ μάλα , ὅτι μηδὲν ψεῦδός φημι , ὡς οὐδὲ ἐφʼ ἑνὸς ἀνδρὸς ἢ γυναικὸς μιᾶς ἔστιν αὐτὴν αἰτιᾶσθαι ξυμφορᾶς τῳ τῆς τυχούσης , ἀγαθὰ δὲ ὅσα καὶ οὕστινας δρᾷ καὶ ἔδρασεν , ἡδέως ἂν ὑμῖν τὰ πλεῖστα ἐξαριθμησαίμην καθʼ ἕκαστα ἀπαγγέλλων , ὡς ὅδε μὲν τὸν πατρῷον διʼ ἐκείνην νέμεται κλῆρον , ἐκεῖνος δὲ ἀπηλλάγη τιμωρίας , ὀφλήσας τοῖς νόμοις , ἄλλος συκοφαντίαν διέφυγε , παρʼ ὀλίγον ἐλθὼν κινδύνου , τιμῆς δὲ ἔτυχον καὶ ἀρχῆς μυρίοι . καὶ ταῦτα οὐκ ἔστιν ὅστις ἐμὲ ψεύδεσθαι τῶν ἁπάντων φήσει , εἰ καὶ ὀνομαστὶ τοὺς ἄνδρας μὴ καταλέγοιμι . ἀλλ’ ὀκνῶ , μή τισιν ἐξονειδίζειν δόξω τὰς συμφορὰς καὶ οὐκ ἔπαινον τῶν ταύτης ἀγαθῶν , κατάλογον δὲ τῶν ἀλλοτρίων συγγράφειν ἀτυχημάτων . τοσούτων δὲ ἔργων μηδὲν παρασχέσθαι μηδὲ εἰς τὸ ἐμφανὲς ἄγειν τεκμήριον κενόν πως εἶναι δοκεῖ καὶ ἐς ἀπιστίαν ἄγει τὸν ἔπαινον . οὐκοῦν ἐκεῖνα παραιτησάμενος , ὁπόσα γʼ ἐμοί τε εἰπεῖν ἀνεπίφθονον ταύτῃ τε ἀκούειν καλὰ λέγοιμʼ ἂν ἤδη .
Lemmas: Ἀθήνησι μέν οὖν φημί , ὅτε ὁ πάτριος ἔθος χράω καί ζάω ὁ οἰκεῖος πείθω νόμος μέγας καί πολυάνθρωπος οἰκέω πόλις , εἰμί ποτέ ὁ δικάζω ὁ ψῆφος κατά ἴσος γίγνομαι ὁ φεύγω πρός ὁ διώκω , ὁ ὁ Ἀθηνᾶ ἐπιτίθημι ὁ ὁ δίκη ὀφλισκάνω μέλλω ἀπολύω ἄμφω ὁ αἰτία , ὁ μέν ἐπάγω ὁ κατηγορία ὁ δοκέω ἔρχομαι συκοφάντης , ὁ δέ , ὡς ἔοικα , ὁ δοκέω ἔνοχος ἔρχομαι ὁ πονήρευμα . οὗτος δή φιλάνθρωπος εἰμί καί χαρίεις ὁ νόμος ἐπί ὁ δίκη , ὅς βασιλεύς κρίνω , σῴζω πρᾶος οὗτος καθίστημι . ὅς γάρ ἄν ὁ φεύγω παρά ὀλίγος ἔρχομαι ὁ ἴσος ἐν ὁ ψῆφος λαγχάνω , πείθω , ὁ ὑπέρ αὐτός δέησις προστίθημι καί ἱκετηρία , ἀφίημι πάντως ὁ αἰτία . ὁ δέ ἑκών ἑκών ὁ θυμός χαρίζω ὁ τοιοῦτος , καί οὐ , καθά Ὅμηρος φημί ὁ Ζεύς ἐκβιάζω παρά ὁ γαμετή ὁμολογέω ὅστις συγχωρέω , δίδωμι ἑκών ἀέκων γε θυμός . καί τυγχάνω οὐ ἄτοπος χαλεπός καί μόλις ὁ τοιοῦτος συγχωρέω κατά ἀνήρ ὑβριστής καί ἀλαζών . ἀλλά οὐδέ γάρ εἰμί σφόδρα ἐπιτήδειος τις εἰμί πάσχω κακῶς καί κολάζω , οὗτος ἐκ πᾶς ἀπόλλυμι χρεών · ὁ δή καί ὁ βασιλίς ὅδε συννοέω κακός μέν οὐδείς κελεύω οὔτε ἄλλος ποτέ οὔτε κόλασις οὔτε τιμωρία ἐπάγω οὐ ὅπως βασίλεια τις ἢ πόλις , ἀλλά οὐδέ οἰκία εἷς ὁ πολίτης . προστίθημι δέ ἄν ἐγώ θαρσέω εὖ μάλα , ὅτι μηδείς ψεῦδος φημί , ὡς οὐδέ ἐπί εἷς ἀνήρ ἢ γυνή εἷς εἰμί αὐτός αἰτιάομαι συμφορά τις ὁ τυγχάνω , ἀγαθός δέ ὅσος καί ὅστις δράω καί δράω , ἡδύς ἄν σύ ὁ πλεῖστος ἐξαριθμέω κατά ἕκαστος ἀπαγγέλλω , ὡς ὅδε μέν ὁ πατρῷος διά ἐκεῖνος νέμω κλῆρος , ἐκεῖνος δέ ἀπαλλάσσω τιμωρία , ὀφλέω ὁ νόμος , ἄλλος συκοφαντία διαφεύγω , παρά ὀλίγος ἔρχομαι κίνδυνος , τιμή δέ τυγχάνω καί ἀρχή μύριοι . καί οὗτος οὐ εἰμί ὅστις ἐγώ ψεύδω ὁ ἅπας φημί , εἰμί καί ὀνομαστί ὁ ἀνήρ μή καταλέγω . ἀλλά ὀκνέω , μή τις ἐξονειδίζω δοκέω ὁ συμφορά καί οὐ ἔπαινος ὁ οὗτος ἀγαθός , κατάλογος δέ ὁ ἀλλότριος συγγράφω ἀτύχημα . τοσοῦτος δέ ἔργον μηδείς παρέχω μηδέ εἰς ὁ ἐμφανής ἄγω τεκμήριον κενός πως ἔρχομαι δοκέω καί εἰς ἀπιστία ἄγω ὁ ἔπαινος . οὐκοῦν ἐκεῖνος παραιτέομαι , ὁπόσος γε ἐγώ τε λέγω ἀνεπίφθονος οὗτος τε ἀκούω καλός λέγω ἄν ἤδη .