flavius-claudius-julianus-imperator.eu-sebi-as-th-s-basili-dos-e-gkw-mion 13
Ἡμεῖς δὲ τί ποτε ἄρα πεπόνθαμεν ; καὶ τίνα νῦν περαίνειν διανοούμεθα λόγον , εἰ μὴ τῆς φίλης Ἑλλάδος ἔπαινον , ἧς οὐκ ἔστι μνησθέντα μὴ πάντα θαυμάζειν ; ἀλλʼ οὐ φήσει τις τυχὸν ὑπομνησθεὶς τῶν ἔμπροσθεν ταῦτα ἐθέλειν ἡμᾶς ἐξ ἀρχῆς διελθεῖν , καθάπερ δὲ τοὺς Κορυβαντιῶντας ὑπὸ τῶν αὐλῶν ἐπεγειρομένους χορεύειν καὶ πηδᾶν οὐδενὶ ξὺν λόγῳ , καὶ ἡμᾶς ὑπὸ τῆς μνήμης τῶν παιδικῶν ἀνακινηθέντας ᾆσαι τῆς χώρας καὶ τῶν ἀνδρῶν ἐγκώμιον . πρὸς δὴ τοῦτον ἀπολογεῖσθαι χρεὼν ὧδέ πως λέγοντα · ὦ δαιμόνιε , καὶ τέχνης ἀληθῶς γενναίας ἡγεμών , σοφὸν μὲν χρῆμα ἐπινοεῖς , οὐκ ἐφιεὶς οὐδὲ ἐπιτρέπων τῶν ἐπαινουμένων οὐδὲ ἐπὶ σμικρὸν μεθίεσθαι , ἅτε αὐτὸς οἶμαι ξὺν τέχνῃ τοῦτο δρῶν . ἡμῖν δὲ τὸν ἔρωτα τοῦτον , ὃν σὺ φὴς αἴτιον εἶναι τῆς ἐν τοῖς λόγοις ἀταξίας , ἐπειδὴ προσγέγονεν , οἶμαι , παρακελεύεσθαι μὴ σφόδρα ὀκνεῖν μηδὲ εὐλαβεῖσθαι τὰς αἰτίας . οὐ γὰρ ἀλλοτρίων ἁπτόμεθα λόγων δεῖξαι ἐθέλοντες , ὅσων ἡμῖν ἀγαθῶν αἰτία γέγονε τιμῶσα τὸ φιλοσοφίας ὄνομα . τοῦτο δὲ οὐκ οἶδα ὅντινά μοι τρόπον ἐπικείμενον ἀγαπήσαντι μὲν εὖ μάλα τὸ ἔργον καὶ ἐρασθέντι δεινῶς τοῦ πράγματος , ἀπολειφθέντι δὲ οὐκ οἶδα ὅντινα τρόπον ὄνομα ἐτύγχανε μόνον καὶ λόγος ἔργου στερόμενος . ἡ δὲ ἐτίμα καὶ τοὔνομα · αἰτίαν γὰρ δὴ ἄλλην οὔτε αὐτὸς εὑρίσκω οὔτε ἄλλου του πυθέσθαι δύναμαι , διʼ ἣν οὕτω μοι πρόθυμος γέγονε βοηθὸς καὶ ἀλεξίκακος καὶ σώτειρα , τὴν τοῦ γενναίου βασιλέως εὔνοιαν ἀκέραιον ἡμῖν καὶ ἀσινῆ μένειν ξὺν πολλῷ πόνῳ πραγματευσαμένη , ἧς μεῖζον ἀγαθὸν οὔποτε ἐγώ τι τῶν ἀνθρωπίνων νομίσας ἑάλων , οὐ τὸν ἐπὶ γῆς καὶ ὑπὸ γῆς χρυσὸν ἀντάξιον οὐδʼ ἀργύρου πλῆθος , ὁπόσος νῦν ἐστιν ὑπʼ αὐγὰς ἡλίου , καὶ εἴ ποτε ἄλλος προσγένοιτο , τῶν μεγίστων ὀρῶν αὐταῖς , οἶμαι , πέτραις καὶ δένδρεσι μεταβαλλόντων εἰς τήνδε τὴν φύσιν , οὐδὲ ἀρχὴν τὴν μεγίστην οὐδὲ ἄλλο τῶν πάντων οὐδέν · ἐκ μὲν γὰρ δὴ ἐκείνης ταῦτά μοι γέγονε πολλὰ καὶ ὅσα οὐδεὶς ἂν ἤλπισεν , οὐ σφόδρα πολλῶν δεομένῳ γε οὐδὲ ἐμαυτὸν ἐλπίσι τοιαύταις τρέφοντι . Εὔνοιαν δὲ ἀληθινὴν οὐκ ἔστι πρὸς χρυσίον ἀμείψασθαι , οὐδὲ ἄν τις αὐτὴν ἐντεῦθεν πρίαιτο , θείᾳ δέ τινι καὶ κρείττονι μοίρᾳ ἀνθρώπων ἀγαθῶν συμπροθυμουμένων παραγίγνεται . ὃ δὴ καὶ ἐμοὶ παρὰ βασιλέως παιδὶ μὲν ὑπῆρχε κατὰ θεόν , ὀλίγου δὲ οἴχεσθαι δεῆσαν ἀπεσώθη πάλιν τῆς βασιλίδος ἀμυνούσης καὶ ἀπειργούσης τὰς ψευδεῖς καὶ ἀλλοκότους ὑποψίας . ἃς ἐπειδὴ παντελῶς ἐκείνη διέλυσεν , ἐναργεῖ τεκμηρίῳ τῷ βίῳ τὠμῷ χρωμένη , καλοῦντός τε αὖθις τοῦ βασιλέως ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος ὑπήκουον , ἆρα ἐνταῦθα κατέλιπεν , ὡς οὐκέτι πολλῆς βοηθείας , ἅτε οὐδενὸς ὄντος ἐν μέσῳ δυσχεροῦς οὐδὲ ὑπόπτου , δεόμενον ; καὶ πῶς ἂν ὅσια δρῴην οὕτως ἐναργῆ καὶ σεμνὰ σιωπῶν καὶ ἀποκρύπτων ; κυρουμένης τε γὰρ ἐπʼ ἐμοὶ τοῦ Βασιλέως ταυτησὶ τῆς γνώμης διαφερόντως ηὐφραίνετο καὶ συνεπήχει μουσικόν , θαρρεῖν κελεύουσα καὶ μήτε τὸ μέγεθος δείσαντα τῶν διδομένων ἀρνεῖσθαι τὸ λαβεῖν , μήτε ἀγροίκῳ καὶ αὐθάδει χρησάμενον παρρησίᾳ φαύλως ἀτιμάσαι τοῦ τοσαῦτα ἐργασαμένου ἀγαθὰ τὴν ἀναγκαίαν αἴτησιν . ἐγὼ δὲ ὑπήκουον οὔτι τοῦτό γε ἡδέως σφόδρα ὑπομένων , ἄλλως δὲ ἀπειθεῖν χαλεπὸν ὂν σφόδρα ἠπιστάμην . οἷς γὰρ ἂν ἐξῇ πράττειν ὅ , τι ἂν ἐθέλωσι σὺν βίᾳ , ἦ που δεόμενοι δυσωπεῖν καὶ πείθειν ἀρκοῦσιν .
Lemmas: Ἡμεῖς δέ τίς ποτέ ἄρα πάσχω ; καί τίς νῦν περαίνω διανοέω λόγος , εἰμί μή ὁ φίλος Ἑλλάς ἔπαινος , ὅς οὐ εἰμί μιμνήσκω μή πᾶς θαυμάζω ; ἀλλά οὐ φημί τις τυγχάνω ὑπομιμνῄσκω ὁ ἔμπροσθεν οὗτος ἐθέλω ἐγώ ἐκ ἀρχή διέρχομαι , καθά δέ ὁ Κορυβαντιάω ὑπό ὁ αὐλός ἐπεγείρω χορεύω καί πηδάω οὐδείς σύν λόγος , καί ἐγώ ὑπό ὁ μνήμη ὁ παιδικός ἀνακινέω ἀείδω ὁ χώρα καί ὁ ἀνήρ ἐγκώμιον . πρός δή οὗτος ἀπολογέομαι χρεὼν ὧδε πως λέγω · ὦ δαιμόνιος , καί τέχνη ἀληθῶς γενναῖος ἡγεμών , σοφός μέν χρῆμα ἐπινοέω , οὐ ἐφίημι οὐδέ ἐπιτρέπω ὁ ἐπαινέω οὐδέ ἐπί μικρός μεθίημι , ἅτε αὐτός οἴομαι σύν τέχνη οὗτος δράω . ἐγώ δέ ὁ ἔρως οὗτος , ὅς σύ φημί αἴτιος ἔρχομαι ὁ ἐν ὁ λόγος ἀταξία , ἐπεί προσγίγνομαι , οἴομαι , παρακελεύομαι μή σφόδρα ὀκνέω μηδέ εὐλαβέομαι ὁ αἰτία . οὐ γάρ ἀλλότριος ἅπτω λόγος δείκνυμι ἐθέλω , ὅσος ἐγώ ἀγαθός αἰτία γίγνομαι τιμάω ὁ φιλοσοφία ὄνομα . οὗτος δέ οὐ οἶδα ὅστις ἐγώ τρόπος ἐπίκειμαι ἀγαπάω μέν εὖ μάλα ὁ ἔργον καί ἔραμαι δεινός ὁ πρᾶγμα , ἀπολείπω δέ οὐ οἶδα ὅστις τρόπος ὄνομα τυγχάνω μόνος καί λόγος έργο στέρομαι . ὁ δέ τιμάω καί ὄνομα · αἰτία γάρ δή ἄλλος οὔτε αὐτός εὑρίσκω οὔτε ἄλλος τις πυνθάνομαι δύναμαι , διά ὅς οὕτως ἐγώ πρόθυμος γίγνομαι βοηθός καί ἀλεξίκακος καί σώτειρα , ὁ ὁ γενναῖος βασιλεύς εὔνοια ἀκέραιος ἐγώ καί ἀσινής μένω σύν πολύς πόνος πραγματεύομαι , ὅς μέγας ἀγαθός οὔποτε ἐγώ τίς ὁ ἀνθρώπινος νομίζω ἁλίσκομαι , οὐ ὁ ἐπί γῆ καί ὑπό γῆ χρυσός ἀντάξιος οὐδέ ἄργυρος πλῆθος , ὁπόσος νῦν εἰμί ὑπό Αὐγής ἥλιος , καί εἰμί ποτέ ἄλλος προσγίγνομαι , ὁ μέγας ὄρος αὐτός , οἴομαι , πέτρα καί δένδρος μεταβάλλω εἰς ὅδε ὁ φύσις , οὐδέ ἀρχή ὁ μέγας οὐδέ ἄλλος ὁ πᾶς οὐδείς · ἐκ μέν γάρ δή ἐκεῖνος οὗτος ἐγώ γίγνομαι πολύς καί ὅσος οὐδείς ἄν ἐλπίζω , οὐ σφόδρα πολύς δέω γε οὐδέ ἐμαυτοῦ ἐλπίς τοιοῦτος τρέφω . Εὔνοια δέ ἀληθινός οὐ εἰμί πρός χρυσίον ἀμείβω , οὐδέ ἄν τις αὐτός ἐντεῦθεν πρίαμαι , θεῖος δέ τις καί ἀγαθός μοῖρα ἄνθρωπος ἀγαθός συμπροθυμέομαι παραγίγνομαι . ὁ δή καί ἐγώ παρά βασιλεύς παῖς μέν ὑπάρχω κατά θεός , ὀλίγος δέ οἴχομαι δέω ἀποσῴζω πάλιν ὁ βασιλίς ἀμύνω καί ἀπείργω ὁ ψευδής καί ἀλλόκοτος ὑποψία . ὅς ἐπεί παντελής ἐκεῖνος διαλύω , ἐναργής τεκμήριον ὁ βίος ἁμός χράω , καλέω τε αὖθις ὁ βασιλεύς ἀπό ὁ Ἑλλάς ὑπακούω , ἆρα ἐνταῦθα καταλείπω , ὡς οὐκέτι πολύς βοήθεια , ἅτε οὐδείς εἰμί ἐν μέσος δυσχερής οὐδέ ὕποπτος , δέω ; καί πῶς ἄν ὅσιος δράω οὕτως ἐναργής καί σεμνός σιωπή καί ἀποκρύπτω ; κυρέω τε γάρ ἐπί ἐγώ ὁ Βασιλίς οὗτος ὁ γνώμη διαφερόντως εὐφραίνω καί συνεπάγω μουσικός , θαρσέω κελεύω καί μήτε ὁ μέγεθος δείδω ὁ δίδωμι ἀρνέομαι ὁ λαμβάνω , μήτε ἄγροικος καί αὐθάδης χράω παρρησία φαῦλος ἀτιμάζω ὁ τοσοῦτος ἐργάζομαι ἀγαθός ὁ ἀναγκαῖος αἴτησις . ἐγώ δέ ὑπακούω οὔτι τούτος γε ἡδύς σφόδρα ὑπομένω , ἄλλως δέ ἀπειθέω χαλεπός εἰμί σφόδρα ἐπίσταμαι . ὅς γάρ ἄν ἐξέρχομαι πράσσω ὁ , τίς ἄν ἐθέλω σύν βία , εἰμί ποῦ δέομαι δυσωπέω καί πείθω ἀρκέω .