flavius-claudius-julianus-imperator.eu-sebi-as-th-s-basili-dos-e-gkw-mion 17
Λόγον δὲ ὑμῖν εἰπεῖν ἐθέλω μάλα δή τι ὑμῖν ἀκοῆς ἄξιον , εἰ μὴ τυγχάνομεν ἀπειρηκότες πρὸς τὸ μῆκος τῆς ἀδολεσχίας · τυχὸν δὲ οὐδὲ τῶν ῥηθέντων ἠκρόασθε ξὺν ἡδονῇ ἅτε ἀνδρὸς ἰδιώτου καὶ σφόδρα ἀμαθοῦς λόγων , πλάττειν μὲν οὐδὲν οὐδὲ τεχνάζειν εἰδότος , φράζοντος δὲ ὅπως ἂν ἐπίῃ τἀληθές · ὁ δὲ δὴ λόγος σχεδόν τι περὶ τῶν παρόντων ἐστί . φήσουσι γάρ , οἶμαι , πολλοὶ παρὰ τῶν μακαρίων σοφιστῶν ἀναπειθόμενοι , ὅτι ἄρα μικρὰ καὶ φαῦλα πράγματα ἀναλεξάμενος ὡς δή τι σεμνὸν ὑμῖν ἀπαγγέλλω . τοῦτο δὲ οὐ φιλονεικοῦντες πρὸς τοὺς ἐμοὺς λόγους οὐδὲ ἐμὲ τῆς ἐπʼ αὐτοῖς ἀφαιρεῖσθαι δόξης ἐθέλοντες ἴσως ἂν εἴποιεν · ἴσασι γὰρ σαφῶς , ὅτι μήτε ἀντίτεχνος εἶναι βούλομαι τοῖς ἐκείνων λόγοις τοὺς ἐμαυτοῦ παρατιθείς , μήτε ἄλλως ἀπεχθάνεσθαι ἐκείνοις ἐθέλω · ἀλλʼ οὐκ οἶδα ὅντινα τρόπον τοῦ μεγάλα λέγειν ἐκ παντὸς ὀρεγόμενοι χαλεπῶς ἔχουσι πρὸς τοὺς μὴ τἀκείνων ζηλοῦντας καὶ διʼ αἰτίας ἄγουσιν ὡς καθαιροῦντας τὴν τῶν λόγων ἰσχύν . μόνα γὰρ εἶναι τῶν ἔργων ζηλωτά φασι καὶ σπουδῆς ἄξια καὶ πολλῶν ἐπαίνων ὁπόσα διὰ μέγεθος ἤδη τισὶν ἄπιστα ἐφάνη , ὁποῖα δή τινα τὰ περὶ τῆς Ἀσσυρίας ἐκείνης γυναικός , ἣ μεταβαλοῦσα καθάπερ ῥεῖθρον εὐτελὲς τὸν διὰ τῆς Βαβυλῶνος ποταμὸν ῥέοντα βασίλειά τε ᾠκοδόμησεν ὑπὸ γῆς πάγκαλα καὶ μεθῆκεν ὑπὲρ τῶν χωμάτων αὖθις . ὑπὲρ γὰρ δὴ ταύτης πολὺς μὲν λόγος , ὡς ἐναυμάχει ναυσὶ τρισχιλίαις , καὶ πεζῇ παρετάττετο μυριάδας ὁπλιτῶν τριακοσίας ἄγουσα , τό τε ἐν Βαβυλῶνι τεῖχος ᾠκοδόμει πεντακοσίων σταδίων μικρὸν ἀποδέον , καὶ τὰ περὶ τὴν πόλιν ὀρύγματα καὶ ἄλλα πολυτελῆ καὶ δαπανηρὰ κατασκευάσματα ἐκείνης ἔργα γενέσθαι λέγουσι . Νίτωκρις δὲ ταύτης νεωτέρα καὶ Ῥοδογούνη καὶ Τώμυρις καὶ μυρίος δή τις ἐπιρρεῖ γυναικῶν ὄχλος ἀνδριζομένων οὐ λίαν εὐπρεπῶς . τινὰς δὲ ἤδη διὰ τὸ κάλλος περιβλέπτους καὶ ὀνομαστὰς γενομένας οὐ σφόδρα εὐτυχῶς , ἐπειδὴ ταραχῆς αἴτιαι καὶ πολέμων μακρῶν ἔθνεσι μυρίοις καὶ ἀνδράσιν , ὅσους ἦν εἰκὸς ἐκ τοσαύτης χώρας ἀθροίζεσθαι , γενέσθαι δοκοῦσιν , ὡς μεγάλων αἰτίας ὑμνοῦσι πράξεων . ὅστις δὲ τοιοῦτον οὐδὲν εἰπεῖν ἔχει , καταγέλαστος εἶναι δοκεῖ ἅτε οὐκ ἐκπλήττειν οὐδὲ θαυματοποιεῖν ἐν τοῖς λόγοις σφόδρα ἐπιχειρῶν . βούλεσθε οὖν ἐπανερωτῶμεν αὐτούς , εἴ τις αὐτῶν γαμετὴν ἢ θυγατέρα οἱ τοιαύτην εὔχεται γενέσθαι μᾶλλον ἢ τὴν Πηνελόπην ; καίτοι ἐπὶ ταύτης οὐδὲν Ὅμηρος εἰπεῖν ἔσχε πλέον τῆς σωφροσύνης καὶ τῆς φιλανδρίας καὶ τῆς ἐς τὸν ἑκυρὸν ἐπιμελείας καὶ τὸν παῖδα · ἔμελε δὲ ἄρα οὔτε τῶν ἀγρῶν ἐκείνῃ οὔτε τῶν ποιμνίων · στρατηγίαν δὲ ἢ δημηγορίαν οὐδὲ ὄναρ εἰκὸς ἐκείνῃ παραστῆναί ποτε · ἀλλὰ καὶ ὁπότε λέγειν ἐχρῆν εἰς τὰ μειράκια , ἄντα παρειάων σχομένη λιπαρὰ κρήδεμνα πρᾴως ἐφθέγγετο . καὶ οὐκ ἀπορῶν Ὅμηρος οἶμαι τηλικούτων ἔργων οὐδὲ ὀνομαστῶν ἐπʼ αὐτοῖς γυναικῶν ταύτην ὕμνησε διαφερόντως · ἐξῆν γοῦν αὐτῷ τὴν τῆς Ἀμαζόνος φιλοτίμως πάνυ στρατείαν διηγησαμένῳ τὴν ποίησιν ἅπασαν ἐμπλῆσαι τοιούτων διηγημάτων τέρπειν εὖ μάλα καὶ ψυχαγωγεῖν δυναμένων . οὐ γὰρ δὴ τείχους μὲν αἵρεσιν , καὶ πολιορκίαν καὶ τρόπον τινὰ ναυμαχίαν εἶναι δοκοῦσαν , τὸν πρὸς τοῖς νεωρίοις πόλεμον , ἀνδρός τε ἐπʼ αὐτῇ καὶ ποταμοῦ μάχην ἐπεισάγειν οἴκοθεν διενοεῖτο τῇ ποιήσει καινόν τι λέγειν ἐπιθυμῶν · τοῦτο δὲ εἴπερ ἦν , ὥσπερ οὖν φασι , σεμνότατον , ὀλιγώρως οὕτω παρέλιπε . τί ποτε οὖν ἄν τις αἴτιον λέγοι τοῦ ’κείνην μὲν ἐπαινεῖν προθύμως , τούτων δʼ οὐδʼ ἐπὶ σμικρὸν μνημονεύειν ; ὅτι διὰ μὲν τὴν ἐκείνης ἀρετὴν καὶ σωφροσύνην πολλὰ ἰδίᾳ τε τοῖς ἀνθρώποις καὶ εἰς τὸ κοινὸν ἀγαθὰ συμβαίνει , ἐκ δὲ δὴ τῆς τούτων φιλοτιμίας ὄφελος μὲν οὐδὲ ἕν , συμφοραὶ δὲ ἀνήκεστοι . ἅτε δὴ ὢν οἶμαι σοφὸς καὶ θεῖος ποιητὴς ταύτην ἔκρινεν ἀμείνω καὶ δικαιοτέραν τὴν εὐφημίαν . ἆρʼ οὖν ἔτι προσῆκον εὐλαβηθῆναι τοσοῦτον ἡγεμόνα ποιουμένοις , μή τις ἄρα μικροὺς ὑπολάβῃ καὶ φαύλους ;
Lemmas: Λόγος δέ σύ λέγω ἐθέλω μάλα δή τίς σύ ἀκοή ἄξιος , εἰμί μή τυγχάνω ἀπολέγω πρός ὁ μῆκος ὁ ἀδολεσχία · τυγχάνω δέ οὐδέ ὁ λέγω ἀκροάομαι σύν ἡδονή ἅτε ἀνήρ ἰδιώτης καί σφόδρα ἀμαθής λόγος , πλάσσω μέν οὐδείς οὐδέ τεχνάζω οἶδα , φράζω δέ ὅπως ἄν ἐπέρχομαι ἀληθής · ὁ δέ δή λόγος σχεδόν τίς περί ὁ πάρειμι εἰμί . φημί γάρ , οἴομαι , πολύς παρά ὁ μακάριος σοφιστής ἀναπείθω , ὅτι ἄρα μικρός καί φαῦλος πρᾶγμα ἀναλέγω ὡς δή τίς σεμνός σύ ἀπαγγέλλω . οὗτος δέ οὐ φιλονεικέω πρός ὁ ἐμός λόγος οὐδέ ἐγώ ὁ ἐπί αὐτός ἀφαιρέω δόξα ἐθέλω ἴσως ἄν λέγω · οἶδα γάρ σαφής , ὅτι μήτε ἀντίτεχνος ἔρχομαι βούλομαι ὁ ἐκεῖνος λόγος ὁ ἐμαυτοῦ παρατίθημι , μήτε ἄλλως ἀπεχθάνομαι ἐκεῖνος ἐθέλω · ἀλλά οὐ οἶδα ὅστις τρόπος ὁ μέγας λέγω ἐκ πᾶς ὀρέγω χαλεπός ἔχω πρός ὁ μή ἐκεῖνος ζηλόω καί διά αἰτία ἄγω ὡς καθαιρέω ὁ ὁ λόγος ἰσχύς . μόνος γάρ ἔρχομαι ὁ ἔργον ζηλωτής φημί καί σπουδή ἄξιος καί πολύς ἔπαινος ὁπόσος διά μέγεθος ἤδη τις ἄπιστος φαίνω , ὁποῖος δή τις ὁ περί ὁ Ἀσσύριος ἐκεῖνος γυνή , ὅς μεταβάλλω καθά ῥεῖθρον εὐτελής ὁ διά ὁ Βαβυλών ποταμός ῥέω βασίλεια τε οἰκοδομέω ὑπό γῆ πάγκαλος καί μεθήκω ὑπέρ ὁ χῶμα αὖθις . ὑπέρ γάρ δή οὗτος πολύς μέν λόγος , ὡς ναυμαχέω ναῦς τρισχίλιοι , καί πεζός παρατάσσω μυριάς ὁπλίτης τριακόσιοι ἄγω , ὁ τε ἐν Βαβυλών τεῖχος οἰκοδομέω πεντακόσιοι στάδιον μικρός ἀποδέω , καί ὁ περί ὁ πόλις ὄρυγμα καί ἄλλος πολυτελής καί δαπανηρός κατασκεύασμα ἐκεῖνος έργο γίγνομαι λέγω . Νίτωκρις δέ οὗτος νέος καί Ῥοδογούνη καί Τώμυρις καί μυρίος δή τις ἐπιρρέω γυνή ὄχλος ἀνδρίζω οὐ λίαν εὐπρεπής . τις δέ ἤδη διά ὁ κάλλος περίβλεπτος καί ὀνομαστός γίγνομαι οὐ σφόδρα εὐτυχής , ἐπεί ταραχή αἴτιος καί πόλεμος μακρός ἔθνος μυρίος καί ἀνήρ , ὅσος εἰμί ἔοικα ἐκ τοσοῦτος χώρα ἀθροίζω , γίγνομαι δοκέω , ὡς μέγας αἰτία ὑμνέω πρᾶξις . ὅστις δέ τοιοῦτος οὐδείς λέγω ἔχω , καταγέλαστος ἔρχομαι δοκέω ἅτε οὐ ἐκπλήσσω οὐδέ θαυματοποιέω ἐν ὁ λόγος σφόδρα ἐπιχειρέω . βούλομαι οὖν ἐπανερωτάω αὐτός , εἰμί τις αὐτός γαμετή ἢ θυγάτηρ ἕ τοιοῦτος εὔχομαι γίγνομαι μᾶλλον ἢ ὁ Πηνελόπη ; καίτοι ἐπί οὗτος οὐδείς Ὅμηρος λέγω ἔχω πλείων ὁ σωφροσύνη καί ὁ φιλανδρία καί ὁ εἰς ὁ ἑκυρός ἐπιμέλεια καί ὁ παῖς · μέλω δέ ἄρα οὔτε ὁ ἀγρός ἐκεῖνος οὔτε ὁ ποίμνιον · στρατηγία δέ ἢ δημηγορία οὐδέ ὄναρ ἔοικα ἐκεῖνος παρίστημι ποτέ · ἀλλά καί ὁπότε λέγω χρή εἰς ὁ μειράκιον , ἄντα παρειά ἔχω λιπαρός κρήδεμνον πρᾶος φθέγγομαι . καί οὐ ἀπορέω Ὅμηρος οἴομαι τηλικοῦτος ἔργον οὐδέ ὀνομαστός ἐπί αὐτός γυνή οὗτος ὑμνέω διαφερόντως · ἔξεστι γοῦν αὐτός ὁ ὁ Ἀμαζών φιλότιμος πάνυ στρατεία διηγέομαι ὁ ποίησις ἅπας ἐμπίμπλημι τοιοῦτος διήγημα τέρπω εὖ μάλα καί ψυχαγωγέω δύναμαι . οὐ γάρ δή τεῖχος μέν αἵρεσις , καί πολιορκία καί τρόπος τις ναυμαχία ἔρχομαι δοκέω , ὁ πρός ὁ νεώριον πόλεμος , ἀνήρ τε ἐπί αὐτός καί ποταμός μάχη ἐπεισάγω οἴκοθεν διανοέω ὁ ποίησις καινός τίς λέγω ἐπιθυμέω · οὗτος δέ εἴπερ εἰμί , ὥσπερ οὖν φημί , σεμνός , ὀλίγωρος οὕτως παραλείπω . τίς ποτέ οὖν ἄν τις αἴτιος λέγω ὁ ἐκεῖνος μέν ἐπαινέω πρόθυμος , οὗτος δέ οὐδέ ἐπί μικρός μνημονεύω ; ὅτι διά μέν ὁ ἐκεῖνος ἀρετή καί σωφροσύνη πολύς ἴδιος τε Τοί ἄνθρωπος καί εἰς ὁ κοινός ἀγαθός συμβαίνω , ἐκ δέ δή ὁ οὗτος φιλοτιμία ὄφελος μέν οὐδέ εἷς , συμφορά δέ ἀνήκεστος . ἅτε δή εἰμί οἴομαι σοφός καί θεῖος ποιητής οὗτος κρίνω ἀγαθός καί δίκαιος ὁ εὐφημία . ἆρα οὖν ἔτι προσήκω εὐλαβέομαι τοσοῦτος ηγεμόνας ποιέω , μή τις ἄρα μικρός ὑπολαμβάνω καί φαῦλος ;