flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae 4.3
ὑπὲρ δὲ τῶν πρὸς αὐτὸν ἴσασιν οἱ θεοὶ ὅτι πολλάκις , αὐτοῦ τοὺς ἐπαρχιώτας ἀδικήσαντος , ἐσιώπησα παρὰ τὸ πρέπον ἐμαυτῷ , τὰ μὲν οὐκ ἀκούων , τὰ δὲ οὐ προσιέμενος , ἄλλοις δὲ ἀπιστῶν , ἔνια δὲ εἰς τοὺς συνόντας αὐτῷ τρέπων . ὅτι δέ μοι μεταδοῦναι τῆς τοιαύτης ἠξίωσεν αἰσχύνης , ἀποστείλας τὰ μιαρὰ καὶ πάσης αἰσχύνης ἄξια ὑπομνήματα , τί με πράττειν ἐχρῆν ; ἆρα σιωπᾶν ἢ μάχεσθαι ; τὸ μὲν οὖν πρῶτον ἦν ἠλίθιον καὶ δουλοπρεπὲς καὶ θεομίσητον , τὸ δεύτερον δὲ δίκαιον μὲν καὶ ἀνδρεῖον καὶ ἐλευθέριον , ὑπὸ δὲ τῶν κατεχόντων ἡμᾶς πραγμάτων οὐ συγχωρούμενον . τί τοίνυν ἐποίησα ; πολλῶν παρόντων , οὓς ᾔδειν ἀναγγελοῦντας αὐτῷ Πάντη καὶ πάντως , εἶπον , διορθώσει τὰ ὑπομνήματα οὗτος ὁ δεῖνα , ἐπεὶ δεινῶς ἀσχημονεῖ . τοῦτο ἐκεῖνος ἀκούσας τοσοῦτον ἐδέησε σωφρόνως τι πρᾶξαι , ὥστε πεποίηκεν οἷα μὰ τὸν θεὸν οὐδ’ ἂν εἷς μέτριος τύραννος , οὕτω μου πλησίον ὄντος . ἐνταῦθα τί πράττειν ἐχρῆν ἄνδρα τῶν Πλάτωνος καὶ Ἀριστοτέλους ζηλωτὴν δογμάτων ; ἆρα περιορᾶν ἀνθρώπους ἀθλίους τοῖς κλέπταις ἐκδιδομένους , ἢ κατὰ δύναμιν αὐτοῖς ἀμύνειν , ὡς ἤδη τὸ κύκνειον ἐξᾴδουσι διὰ τὸ θεομισὲς ἐργαστήριον τῶν τοιούτων ; ἐμοὶ μὲν οὖν αἰσχρὸν εἶναι δοκεῖ τοὺς μὲν χιλιάρχους , ὅταν λείπωσι τὴν τάξιν , καταδικάζειν · καίτοι χρῆν ἐκείνους τεθνάναι παραχρῆμα καὶ μηδὲ ταφῆς ἀξιοῦσθαι · τὴν δὲ ὑπὲρ τῶν ἀθλίων ἀνθρώπων ἀπολείπειν τάξιν , ὅταν δέῃ πρὸς κλέπτας ἀγωνίζεσθαι τοιούτους , καὶ ταῦτα τοῦ θεοῦ συμμαχοῦντος ἡμῖν , ὅσπερ οὖν ἔταξεν . εἰ δὲ καὶ παθεῖν τι συμβαίη , μετὰ καλοῦ τοῦ συνειδότος οὐ μικρὰ παραμυθία πορευθῆναι . τὸν δὲ χρηστὸν Σαλούστιον θεοὶ μέν μοι χαρίσαιντο . κἂν συμβαίνῃ δὲ διὰ τοῦτο τυγχάνειν διαδόχου , λυπήσει τυχὸν οὐδέν · ἄμεινον γὰρ ὀλίγον ὀρθῶς ἢ πολὺν κακῶς πρᾶξαι χρόνον . οὐκ ἔστιν , ὡς λέγουσί τινες , τὰ Περιπατητικὰ δόγματα τῶν Στωικῶν ἀγεννέστερα , τοσούτῳ δὲμόνον ἀλλήλων , ὡς ἐγὼ κρίνω , διαφέρει · τὰ μὲν γάρ ἐστιν ἀεὶ θερμότερα καὶ ἀβουλότερα , τὰ δὲ φρονήσεως ἀξιώτερα καὶ τοῖς ἐγνωσμένοις μᾶλλον ἐμμένει .
Lemmas: ὑπέρ δέ ὁ πρός αὐτός οἶδα ὁ θεός ὅτι πολλάκις , αὐτός ὁ ἐπαρχιώτης ἀδικέω , σιωπάω παρά ὁ πρέπω ἐμαυτοῦ , ὁ μέν οὐ ἀκούω , ὁ δέ οὖον προσίημι , ἄλλος δέ ἀπιστέω , ἔνιοι δέ εἰς ὁ σύνειμι αὐτός τρέπω . ὅτι δέ ἐγώ μεταδίδωμι ὁ τοιοῦτος ἀξιόω αἰσχύνη , ἀποστέλλω ὁ μιαρός καί πᾶς αἰσχύνη ἄξιος ὑπόμνημα , τίς ἐγώ πράσσω χρή ; ἆρα σιωπάω ἢ μάχομαι ; ὁ μέν οὖν πρῶτος εἰμί ἠλίθιος καί δουλοπρεπής καί θεομίσητος , ὁ δύο δέ Δίκαιος μέν καί ἀνδρεῖος καί Ἐλευθέριον , ὑπό δέ ὁ κατέχω ἐγώ πρᾶγμα οὖον συγχωρέω . τίς τοίνυν ποιέω ; πολύς πάρειμι , ὅς οἶδα ἀναγγέλλω αὐτός Πάντη καί πάντως , εἶπον , διόρθωσις ὁ ὑπόμνημα οὗτος ὁ Δεῖνα , ἐπεί δεινῶς ἀσχημονέω . οὗτος ἐκεῖνος ἀκούω τοσοῦτος δήω σωφρόνως τίς πράσσω , ὥστε ποιέω οἷος μά ὁ θεός οὐδέ εἄν εἷς μέτριος τύραννος , οὗτος ἐγώ πλησίος εἰμί . ἐνταῦθα τίς πράσσω χρή ἀνήρ ὁ Πλάτων καί Ἀριστοτέλης ζηλωτός δόγμα ; ἆρα περιοράω ἄνθρωπος ἄθλιος ὁ κλέπτης ἐκδίδωμι , ἢ κατά δύναμις αὐτός ἀμύνω , ὡς ἤδη ὁ κύκνειος ἐξᾴδω διά ὁ θεομισής ἐργαστήριον ὁ τοιοῦτος ; ἐγώ μέν οὖν αἰσχρός εἰμί δοκέω ὁ μέν χιλίαρχος , ὅταν λείπω ὁ τάξις , καταδικάζω · καίτοι χράω ἐκεῖνος θνήσκω παραχρῆμα καί μηδέ ταφή ἀξιόω · ὁ δέ ὑπέρ ὁ ἄθλιος ἄνθρωπος ἀπολείπω τάξις , ὅταν δήω πρός κλέπτης ἀγωνίζομαι τοιοῦτος , καί οὗτος ὁ θεός συμμαχέω ἐγώ , ὅσπερ οὖν τάσσω . εἰμί δέ καί πάσχω τίς συμβαίνω , μετά καλός ὁ σύνοιδα οὖον μικρός παραμυθία πορεύω . ὁ δέ χρηστός Σαλούστιος θεός μέν ἐγώ χαρίζομαι . κἀν συμβαίνω δέ διά οὗτος τυγχάνω διάδοχος , λυπέω τυγχάνω οὐδείς · ἀγαθός γάρ ὀλίγος ὀρθῶς ἢ πολύς κακῶς πράσσω χρόνος . οὐ εἰμί , ὡς λέγω3 τις , ὁ περιπατητικός δόγμα ὁ στωικός ἀγεννής , τοσοῦτος δέμων ἀλλήλων , ὡς ἐγώ κρίνω , διαφέρω · ὁ μέν γάρ εἰμί ἀεί θερμός καί ἄβουλος , ὁ δέ φρόνησις ἄξιος καί ὁ γιγνώσκω μᾶλλον ἐμμένω .