flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae 20.2
Τί τοῦτο οὖν ἐστιν ὅ φημί σοι νῦν ἐπιτρέπειν ; ἄρχειν τῶν περὶ τὴν Ἀσίαν ἱερῶν ἁπάντων αἱρουμένῳ τοὺς καθ’ ἑκάστην πόλιν ἱερέας καὶ ἀπονέμοντι τὸ πρέπον ἑκάστῳ . πρέπει δὲ ἐπιείκεια μὲν πρῶτον ἄρχοντι χρηστότης τε ἐπ’ αὐτῇ καὶ φιλανθρωπία πρὸς τοὺς ἀξίους αὐτῶν τυγχάνειν . ὡς ὅστις γε ἀδικεῖ μὲν ἀνθρώπους , ἀνόσιος δ’ ἐστὶ πρὸς θεούς , θρασὺς δὲ πρὸς πάντας , ἢ διδακτέος μετὰ παρρησίας ἐστὶν ἢ μετ’ ἐμβριθείας κολαστέος . ὅσα μὲν οὖν χρὴ κοινῇ συντάξαι περὶ τῶν ἱερέων ἁπάντων ἐντελέστερον , αὐτίκα μάλα σὺν τοῖς ἄλλοις εἴσει , μικρὰ δὲ τέως ὑποθέσθαι σοι βούλομαι . δίκαιος δὲ εἶ πείθεσθαί μοι τὰ τοιαῦτα . καὶ γὰρ οὐδὲ ἀποσχεδιάζω τὰ πολλὰ τῶν τοιούτων , ὡς ἴσασιν οἱ θεοὶ πάντες , ἀλλά , εἴπερ τις ἄλλος , εὐλαβής εἰμι καὶ φεύγω τὴν καινοτομίαν ἐν ἅπασι μέν , ὡς ἔπος εἰπεῖν , ἰδίᾳ δὲ ἐν τοῖς πρὸς τοὺς θεούς , οἰόμενος χρῆναι τοὺς πατρίους ἐξ ἀρχῆς φυλάττεσθαι νόμους , οὓς ὅτι μὲν ἔδοσαν οἱ θεοί , φανερόν · οὐ γὰρ ἂν ἦσαν οὕτω καλοὶ παρὰ ἀνθρώπων ἁπλῶς γενόμενοι . συμβὰν δὲ αὐτοὺς ἀμεληθῆναι καὶ διαφθαρῆναι πλούτου καὶ τρυφῆς ἐπικρατησάν των , οἶμαι δεῖν ὥσπερ ἀφ’ ἑστίας ἐπιμεληθῆναιτῶν τοιούτων . ὁρῶν οὖν πολλὴν μὲν ὀλιγωρίαν οὖσαν ἡμῖν πρὸς τοὺς θεούς , ἅπασαν δὲ εὐλάβειαν τὴν εἰς τοὺς κρείττονας ἀπεληλαμένην ὑπὸ τῆς ἀκαθάρτου καὶ χυδαίας τρυφῆς , ἀεὶ μὲν ὠδυράμην ἐγὼ κατ’ ἐμαυτὸν τὰ τοιαῦτα , τοὺς μὲν τῇ Ἰουδαίων εὐσεβείας σχολῇ προσέχοντας οὕτω διαπύρους , ὡς αἱρεῖσθαι μὲν ὑπὲρ αὐτῆς θάνατον , ἀνέχεσθαι δὲ πᾶσαν ἔνδειαν καὶ λιμόν , ὑείων ὅπως μὴ γεύσαιντο μηδὲ πνικτοῦ μηδ’ ἄρα τοῦ ἀποθλιβέντος · ἡμᾶς δὲ οὕτω ῥᾳθύμως τὰ πρὸς τοὺς θεοὺς διακειμένους , ὥστε ἐπιλελῆσθαι μὲν τῶν πατρίων , ἀγνοεῖν δὲ λοιπόν , εἰ καὶ ἐτάχθη πώποτέ τι τοιοῦτον . ἀλλ’ οὗτοι μὲν ἐν μέρει θεοσεβεῖς ὄντες , ἐπείπερ θεὸν τιμῶσι τὸν ὡς ἀληθῶς ὄντα δυνατώτατον καὶ ἀγαθώτατον , ὃς ἐπιτροπεύει τὸν αἰσθητὸν κόσμον , ὃν εὖ οἶδ’ ὅτι καὶ ἡμεῖς ἄλλοις θεραπεύομεν ὀνόμασιν , εἰκότα μοι δοκοῦσι ποιεῖν , τοὺς νόμους μὴ παραβαίνοντες , ἐκεῖνο δὲ μόνον ἁμαρτάνειν , ὅτι μὴ καὶ τοὺς ἄλλους θεοὺς , ἀρέσκοντες τούτῳ μάλιστα τῷ θεῷ , θεραπεύουσιν , ἀλλ’ ἡμῖν οἴονται τοῖς ἔθνεσιν ἀποκεκληρῶσθαι μόνοις αὐτούς , ἀλαζονείᾳ βαρβαρικῇ πρὸς ταυτηνὶ τὴν ἀπόνοιαν ἐπαρθέντες · οἱ δὲ ἐκ τῆς Γαλιλαίας δυσσεβείας ὥσπερ τι νόσημα τῷ . βίῳ τὴν ἑαυτῶν
Lemmas: τις οὗτος οὖν εἰμί ὅς φημί σύ νῦν ἐπιτρέπω ; ἄρχω ὁ περί ὁ Ἀσία ἱερός ἅπας αἱρέω ὁ κατά ἕκαστος πόλις ἱερεύς καί ἀπονέμω ὁ πρέπω ἕκαστος . πρέπω δέ ἐπιείκεια μέν πρῶτος ἄρχω χρηστότης τε ἐπί αὐτός καί φιλανθρωπία πρός ὁ ἄξιος αὐτός τυγχάνω . ὡς ὅστις γε ἀδικέω μέν ἄνθρωπος , ἀνόσιος δέ εἰμί πρός θεός , θρασύς δέ πρός πᾶς , ἢ διδακτέος μετά παρρησία εἰμί ἢ μετά ἐμβρίθεια κολαστέος . ὅσος μέν οὖν χρή κοινός συντάσσω περί ὁ ἱερός ἅπας ἐντελής , αὐτίκα μάλα σύν ὁ ἄλλος οἶδα , μικρός δέ τέως ὑποτίθημι σύ βούλομαι . δίκαιος δέ εἰμί πείθω ἐγώ ὁ τοιοῦτος . καί γάρ οὐδέ ἀποσχεδιάζω ὁ πολύς ὁ τοιοῦτος , ὡς οἶδα ὁ θεός πᾶς , ἀλλά , εἴπερ τις ἄλλος , εὐλαβής εἰμί καί φεύγω ὁ καινοτομία ἐν ἅπας μέν , ὡς ἔπος εἶπον , ἴδιος δέ ἐν ὁ πρός ὁ θεός , οἴομαι χρή ὁ πάτριος ἐκ ἀρχή φυλάσσω νόμος , ὅς ὅτι μέν δίδωμι ὁ θεός , φανερός · οὖον γάρ εἄν εἰμί οὗτος καλός παρά ἄνθρωπος ἁπλόος γίγνομαι . συμβαίνω δέ αὐτός ἀμελέω καί διαφθείρω πλοῦτος καί τρυφή ἐπικρατέω ὁ , οἴομαι δήω ὥσπερ ἀπό ἑστία ἐπιμελέομαι τοιοῦτος . ὁράω οὖν πολύς μέν ὀλιγωρία εἰμί ἐγώ πρός ὁ θεός , ἅπας δέ εὐλάβεια ὁ εἰς ὁ ἀγαθός ἀπελαύνω ὑπό ὁ ἀκάθαρτος καί χυδαῖος τρυφή , ἀεί μέν ὀδύρομαι ἐγώ κατά ἐμαυτοῦ ὁ τοιοῦτος , ὁ μέν ὁ Ἰουδαῖος εὐσέβεια σχολή προσέχω οὗτος διάπυρος , ὡς αἱρέω μέν ὑπέρ αὐτός θάνατος , ἀνέχω δέ πᾶς ἔνδεια καί λιμός , ὕειος ὅπως μή γεύω μηδέ πνικτός μηδέ ἄρα ὁ ἀποθλίβω · ἐγώ δέ οὗτος ῥᾴθυμος ὁ πρός ὁ θεός διάκειμαι , ὥστε ἐπιλανθάνομαι μέν ὁ πάτριος , ἀγνοέω δέ λοιπός , εἰμί καί τάσσω πώποτε τίς τοιοῦτος . ἀλλά οὗτος μέν ἐν μέρος θεοσεβής εἰμί , ἐπεί θεός τιμάω ὁ ὡς ἀληθής εἰμί δυνατός καί ἀγαθός , ὅς ἐπιτροπεύω ὁ αἰσθητός κόσμος , ὅς εὕω οἶδα ὅτι καί ἐγώ ἄλλος θεραπεύω ὄνομα , εἰκός ἐγώ δοκέω ποιέω , ὁ νόμος μή παραβαίνω , ἐκεῖνος δέ μόνος ἁμαρτάνω , ὅτι μή καί ὁ ἄλλος θεός , ἀρέσκω οὗτος μάλιστα ὁ θεός , θεραπεύω , ἀλλά ἐγώ οἴομαι ὁ ἔθνος ἀποκληρόω μόνος αὐτός , ἀλαζονεία βαρβαρικός πρός οὗτος ὁ ἀπόνοια ἐπαίρω · ὁ δέ ἐκ ὁ Γαλιλαία δυσσέβεια ὥσπερ τίς νόσημα ὁ . βίος ὁ ἑαυτοῦ