flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae 77.1
Ἦλθες κάλ’ ἐπόησας · ἦλθες γὰρ δὴ καὶ ἀπὼν οἷς γράφεις · ἐγὼ δέ σε μαόμαν , ἂν δ’ ἔφλεξας ἐμὰν φρένα καιομέναν πόθῳ . οὔκουν οὔτε ἀρνοῦμαι τὸ φίλτρον οὔτε ἀπολείπω σε κατ’ οὐδέν ἀλλὰ καὶ ὡς παρόντα τῇ ψυχῇ θεωρῶ καὶ ἀπόντι σύνειμι , καὶ οὐδὲν ἱκανόν ἐστί μοι πρὸς κόρον ἀρκέσαι . καίτοι σύ γε οὐκ ἀνίης καὶ παρόντας εὖ ποιῶν ἀεὶ καὶ ἀπόντας οὐκ εὐφραίνων μόνον οἷς γράφεις , ἀλλὰ καὶ σώζων . ὅτε γοῦν ἀπήγειλέ μοί τις ἔναγχος , ὡς παρὰ σοῦ γράμματα κομίσας ἑταῖρος ἥκοι , ἐτύγχανον μὲν ἐν ἀηδίᾳ τοῦ στομάχου τριταῖος ἤδη καθεστὼς καί τι καὶ περιαλγῶς ἔχων τοῦ σώματος , ὡς μηδὲ ἔξω πυρετοῦ μεῖναι · σημανθὲν δέ , ὡς ἔφην , ὅτι μοι πρὸς ταῖς θύραις ὁ τὰ γράμματα ἔχων εἴη , ἐγὼ μὲν ὥσπερ τις ἀκρατὴς ἑαυτοῦ καὶ κάτοχος ἀναπηδήσας ᾖξα πρὶν ὅ τι δέοι παρεῖναι . ἐπεὶ δὲ καὶ ἔλαβον εἰς χεῖρας τὴν ἐπιστολὴν μόνον , ὀμνύω τοὺς θεοὺς αὐτοὺς καὶ τὸν ἐπὶ σοί με ἀνάψαντα πόθον , ὡς ἅμα τε ἔφυγον οἱ πόνοι καί με καὶ ὁ πυρετὸς ἀνῆκεν εὐθύς , ὥσπερ τινὶ τοῦ σωτῆρος ἐναργεῖ παρουσίᾳ δυσωπούμενος . ὡς δὲ καὶ λύσας ἀνέγνων , τίνα με ἡγῇ ψυχὴν ἐσχηκέναι τότε ἢ πόσης ἡδονῆς ἀνάπλεων γεγενῆσθαι , τὸν φίλτατον , ὡς φής , ἀνέμων , τὸν ἐρωτικὸν ἀληθῶς , τὸν διάκονον τῶν καλῶν ὑπερεπαινοῦντά τε καὶ φιλοῦντα δικαίως , ὅτι μοι τῶν παρὰ σοῦ γραμμάτων ὑπηρέτης γέγονεν , οἱονεὶ πτηνοῦ δίκην ἡμῖν τὴν ἐπιστολὴν διευθύνας οὐρίῳ τε καὶ πομπίμῳ πνεύματι , δι’ ἧς οὐ μόνον ὑπῆρξεν ἡσθῆναί μοι τὰ εἰκότα περὶ σοῦ γνόντι , ἀλλὰ καὶ αὐτῷ κάμνοντι παρὰ σοῦ σωθῆναι ; τά γε μὴν ἄλλα πῶς ἃ πρῶτον πρὸς τὴν ἐπιστολὴν ἔπαθον εἴποιμ’ ἄν , ἢ πῶς ἂν ἀρκούντως ἐμαυτοῦ τὸν ἔρωτα καταμηνύσαιμι ; ποσάκις ἀνέδραμον εἰς ἀρχὴν ἐκ μέσου ; ποσάκις ἔδεισα μὴ πληρώσας λάθω ; ποσάκις ὥσπερ ἐν κύκλῳ τινὶ καὶ στροφῆς περιόδῳ τοῦ συμπεράσματος τὸ πλήρωμα πρὸς τὴν ἀρχὴν ἀνεῖλκον , οἷον ἐν ᾄσματι μουσικῷ ταὐτὸν τοῦ ῥυθμοῦ τῷ τέλει τὸ πρὸς τὴν ἀρχὴν ἡγούμενον μέλος ἀντιδιδούς · ἢ καὶ νὴ Δία τὰ ἑξῆς τούτων , ὁσάκις μὲν τῷ στόματι τὴν ἐπιστολὴν προσήγαγον , ὥσπερ αἱ μητέρες τὰ παιδία περιπλέκονται , ὁσάκις δὲ ἐνέφυν τῷ στόματι καθάπερ ἐρωμένην ἐμαυτοῦ φιλτάτην ἀσπαζόμενος , ὁσάκις δὲ τὴν ἐπιγραφὴν αὐτήν , ἣ χειρὶ σῇ καθάπερ ἐναργεῖ σφραγῖδι ἐσεσήμαντο , προσειπὼν καὶ φιλήσας , εἶτα ἐπέβαλον τοῖς ὀφθαλμοῖς , οἱονεὶ τοῖς τῆς ἱερᾶς ἐκείνης δεξιᾶς δακτύλοις τῷ τῶν γραμμάτων ἴχνει προσπεφυκώς . χαῖρε δὲ καὶ αὐτὸς ἡμῖν πολλά , καθάπερ ἡ καλὴ Σαπφώ φησι , καὶ οὐκ ἰσάριθμα μόνον τῷ χρόνῳ , ὃν ἀλλήλων ἀπελείφθημεν , ἀλλὰ γὰρ καὶ ἀεὶ χαῖρε , καὶ γράφε καὶ μέμνησο ἡμῶν τὰ εἰκότα . ὡς ἡμᾶς γε οὐκ ἐπιλείψει χρόνος , ἐν ᾧ σε μὴ πάντη καὶ ἐν παντὶ καιρῷ καὶ λόγῳ διὰ μνήμης ἕξομεν . ἀλλ’ ἡμῖν εἴ ποθι Ζεὺς δοίη ἱκέσθαι ἐς πατρίδα γαῖαν , καί σου τὴν ἱερὰν ἐκείνην ἑστίαν αὖθις ὑπέλθοιμεν , μὴ φείσῃ λοιπὸν ὡς φυγάδος , ἀλλὰ δῆσον , εἰ δοκεῖ , πρὸς τοῖς σεαυτοῦ θώκοις τοῖς φιλτάτοις , ὥσπερ τινὰ Μουσῶν λιποτάκτην ἑλών , εἶτα τοῖς εἰς τιμωρίαν ἀρκοῦσι παιδεύων . πάντως οὐδὲ ἄκων ὑποστήσομαι τὴν δίκην , ἀλλ’ ἑκὼν δὴ καὶ χαίρων , ὥσπερ ἀγαθοῦ πατρὸς ἐπανόρθωσιν προμηθῆ καὶ σωτήριον . εἰ δὲ δή μοι καὶ κατ’ ἐμαυτοῦ τὴν κρίσιν ἐθέλοις πιστεῦσαι καὶ διδοίης ἐνεγκεῖν ἣν βούλομαι , ἐμαυτόν , ὦ γενναῖε , τῷ σῷ χιτωνίσκῳ προσάψαιμι ἂν ἡδέως , ἵνα σου κατὰ μηδὲν ἀπολειποίμην , ἀλλὰ συνείην ἀεὶ καὶ πανταχῆ προσφεροίμην , ὥσπερ οὓς οἱ μῦθοι διφυεῖς ἀνθρώπους πλάττουσιν . εἰ μὴ κἀκεῖνο οἱ μῦθοι λέγουσι μὲν ὡς παίζοντες , αἰνίττονται δὲ εἰς τὸ τῆς φιλίας ἐξαίρετον , ἐν τῷ τῆς κοινωνίας δεσμῷ τὸ δι’ ἑκατέρου τῆς ψυχῆς ὁμογενὲς ἐμφαίνοντες .
Lemmas: ἔρχομαι κᾶλον ποιέω · ἔρχομαι γάρ δή καί ἄπειμι ὅς γράφω · ἐγώ δέ σύ μαίνω , εἄν δέ φλέγω ἐμός φρήν καίω πόθος . οὔκουν οὔτε ἀρνέομαι ὁ φίλτρον οὔτε ἀπολείπω σύ κατά οὐδείς ἀλλά καί ὡς πάρειμι ὁ Ψυχή θεωρέω καί ἄπειμι σύνειμι , καί οὐδείς ἱκανός εἰμί ἐγώ πρός κόρος ἀρκέω . καίτοι σῦς γε οὐ ἀνίημι καί πάρειμι εὕω ποιέω ἀεί καί ἄπειμι οὐ εὐφραίνω μόνος ὅς γράφω , ἀλλά καί σῴζω . ὅτε γοῦν ἀπαγγέλλω ἐγώ τις ἔναγχος , ὡς παρά σύ γράμμα κομίζω ἑταῖρος ἥκω , τυγχάνω μέν ἐν ἀηδία ὁ στόμαχος τριταῖος ἤδη καθίστημι καί τίς καί περιαλγῶς ἔχω ὁ σῶμα , ὡς μηδέ ἔξω πυρετός μένω · σημαίνω δέ , ὡς φημί , ὅτι ἐγώ πρός ὁ θύρα ὁ ὁ γράμμα ἔχω εἰμί , ἐγώ μέν ὥσπερ τις ἀκρατής ἑαυτοῦ καί κάτοχος ἀναπηδάω ᾖξα πρίν ὅς τίς δήω πάρειμι . ἐπεί δέ καί λαμβάνω εἰς χείρ ὁ ἐπιστολή μόνος , ὄμνυμι ὁ θεός αὐτός καί ὁ ἐπί σύ ἐγώ ἀνάπτω πόθος , ὡς ἅμα τε φεύγω ὁ πόνος καί ἐγώ καί ὁ πυρετός ἀνίημι εὐθύς , ὥσπερ τις ὁ σωτήρ ἐναργής παρουσία δυσωπέω . ὡς δέ καί λύω ἀναγιγνώσκω , τίς ἐγώ ἡγέομαι ψυχή ἔχω τότε ἢ πόσος ἡδονή ἀνάπλεος γίγνομαι , ὁ φίλος , ὡς φημί , ἄνεμος , ὁ ἐρωτικός ἀληθής , ὁ διάκονος ὁ καλός ὑπερεπαινέω τε καί φιλέω δικαίως , ὅτι ἐγώ ὁ παρά σύ γράμμα ὑπηρέτης γίγνομαι , οἱονεί πτηνός δίκη ἐγώ ὁ ἐπιστολή διευθύνω οὔριος τε καί πόμπιμος πνεῦμα , διά ὅς οὖον μόνος ὑπάρχω ἥδομαι ἐγώ ὁ εἰκός περί σύ γιγνώσκω , ἀλλά καί αὐτός κάμνω παρά σύ σῴζω ; ὁ γε μήv ἄλλος πῶς ὁ πρῶτος πρός ὁ ἐπιστολή πάσχω λέγω ἄν , ἢ πῶς εἄν ἀρκούντως ἐμαυτοῦ ὁ Ἔρως καταμηνύω ; ποσάκις ἀνατρέχω εἰς ἀρχή ἐκ μέσος ; ποσάκις δείδω μή πληρόω λανθάνω ; ποσάκις ὥσπερ ἐν κύκλος τις καί στροφή περίοδος ὁ συμπέρασμα ὁ πλήρωμα πρός ὁ ἀρχή ἀνέλκω , οἷος ἐν ᾆσμα μουσικός αὐτός ὁ ῥυθμός ὁ τέλος ὁ πρός ὁ ἀρχή ἡγέομαι μέλος ἀντιδίδωμι · ἢ καί νή Ζεύς ὁ ἑξῆς οὗτος , ὁσάκις μέν ὁ στόμα ὁ ἐπιστολή προσάγω , ὥσπερ ὁ μήτηρ ὁ παιδίον περιπλέκω , ὁσάκις δέ ἐμφύω ὁ στόμα καθάπερ ἐράω ἐμαυτοῦ φίλος ἀσπάζομαι , ὁσάκις δέ ὁ ἐπιγραφή αὐτός , ὅς χείρ σός καθάπερ ἐναργής σφραγίς σημαίνω , προσεῖπον καί φιλέω , εἶτα ἐπιβάλλω ὁ ὀφθαλμός , οἱονεί ὁ ὁ ἱερός ἐκεῖνος δεξιός δάκτυλος ὁ ὁ γράμμα ἴχνος προσφύω . χαίρω δέ καί αὐτός ἐγώ πολύς , καθάπερ ὁ κάλως Σαπφώ φημί , καί οὐ ἰσάριθμος μόνος ὁ χρόνος , ὅς ἀλλήλων ἀπολείπω , ἀλλά γάρ καί ἀεί χαίρω , καί γράφω καί μιμνήσκω ἐγώ ὁ εἰκός . ὡς ἐγώ γε οὐ ἐπίλειψις χρόνος , ἐν ὅς σύ μή πάντῃ καί ἐν πᾶς καιρός καί λόγος διά μνήμη ἔχω . ἀλλά ἐγώ εἰμί πόθι Ζεύς δήω ἱκνέομαι εἰς πατρίς γαῖα , καί σύ ὁ ἱερά ἐκεῖνος ἑστία αὖθις ὑπέρχομαι , μή φείδομαι λοιπός ὡς φυγάς , ἀλλά δήω , εἰμί δοκέω , πρός ὁ σεαυτοῦ θᾶκος ὁ φίλος , ὥσπερ τις Μοῦσα λιποτάκτης αἱρέω , εἶτα ὁ εἰς τιμωρία ἀρκέω παιδεύω . πάντως οὐδέ ἄκων ὑφίστημι ὁ δίκη , ἀλλά ἑκών δή καί χαίρω , ὥσπερ ἀγαθός πατήρ ἐπανόρθωσις προμηθής καί σωτήριος . εἰμί δέ δή ἐγώ καί κατά ἐμαυτοῦ ὁ κρίσις ἐθέλω πιστεύω καί δίδωμι φέρω ὅς βούλομαι , ἐμαυτοῦ , εἰμί γενναῖος , ὁ σός χιτωνίσκος προσάπτω εἄν ἡδύς , ἵνα σύ κατά μηδείς ἀπολείπω , ἀλλά συνίημι ἀεί καί πανταχῇ προσφέρω , ὥσπερ ὅς ὁ μῦθος διφυής ἄνθρωπος πλάσσω . εἰμί μή ἐκεῖνος ὁ μῦθος λέγω μέν ὡς παίζω , αἰνίσσομαι δέ εἰς ὁ ὁ φίλιος ἐξαίρω , ἐν ὁ ὁ κοινωνία δεσμός ὁ διά ἑκάτερος ὁ Ψυχή ὁμογενής ἐμφαίνω .