flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae 80.1
Ἄλλοι μὲν ἄλλως τὰς πανηγύρεις νομίζουσιν , ἐγὼ δὲ ἡδύ σοι γλυκείας ἑορτῆς σύνθημα τῶν ἐπιχωρίων ἰσχάδων μακροκέντρους ἑκατὸν ἐκπέμπω , τῷ μὲν τοῦ δώρου μεγέθει μικράν , τῷ κάλλει δὲ ἴσως ἀρκοῦσαν ἡδονὴν μνηστεύων . Ἀριστοφάνει μὲν οὖν δοκεῖ εἶναι πλὴν μέλιτος τῶν ἄλλων γλυκύτερον τὰς ἰσχάδας , καὶ οὐδὲ τοῦτ’ ἀνέχεται τῶν ἰσχάδων εἶναι γλυκύτερον , ὡς αὐτὸς ἐπικρίνας λέγει · Ἡροδότῳ δὲ ἄρα τῷ συγγραφεῖ πρὸς ἐπίδειξιν ἐρημίας ἀληθοῦς ἤρκεσεν εἰπόντι Παρ’ οἷς οὔτε σῦκά ἐστιν οὔτε ἄλλο ἀγαθὸν οὐδέν , ὡς ἄρ’ οὔτε ἄλλου τινὸς ἐν καρποῖς ἀγαθοῦ προτέρου τῶν σύκων ὄντος , οὔτε ἔτι πάντως ἀγαθοῦ δέον τοῖς παρ’ οἷς ἂν ᾖ τὸ σῦκον . Ὅμηρος δὲ ὁ σοφὸς τὰ μὲν ἄλλα τῶν καρπῶν εἰς μέγεθος ἢ χρόαν ἢ κάλλος ἐπαινεῖ , μόνῳ δὲ τῷ σύκῳ τὴν τῆς γλυκύτητος ἐπωνυμίαν συγχωρεῖ . καὶ τὸ μέλι χλωρὸν καλεῖ , δεδιὼς μὴ λάθῃ γλυκὺ προσειπών , ὃ καὶ πικρὸν εἶναι πολλαχοῦ συμβαίνει · τῷ σύκῳ δὲ ἄρα μόνῳ ἀποδίδωσι τὴν οἰκείαν εὐφημίαν , ὥσ περτῷ νέκταρι , διότι καὶ μόνον γλυκὺ τῶν ἄλλων ἐστί . καὶ μέλι μὲν Ἱπποκράτης φησὶ γλυκὺ μὲν εἶναι τὴν αἴσθησιν , πικρὸν δὲ πάντως τὴν ἀνάδοσιν , καὶ οὐκ ἀπιστῶ τῷ λόγῳ · χολῆς γὰρ αὐτὸ ποιητικὸν εἶναι ξύμπαντες ὁμολογοῦσι καὶ τρέπειν τοὺς χυμοὺς εἰς τοὐναντίον τῆς γεύσεως . ὃ δὴ καὶ μᾶλλον τῆς ἐκ φύσεως αὐτοῦ πικρότητος κατηγορεῖ τὴν γένεσιν · οὐ γὰρ ἂν εἰς τοῦτο μετέβαλλεν ὃ πικρόν ἐστιν , εἰ μὴ καὶ πάντως αὐτῷ προσῆν ἐξ ἀρχῆς τοῦτο , ἀφ’ οὗ πρὸς τὸ ἕτερον μετέπιπτε . σῦκον δὲ οὐκ αἰσθήσει μόνον ἡδύ , ἀλλὰ καὶ ἀναδόσει κρεῖττόν ἐστιν . οὕτω δέ ἐστιν ἀνθρώποις ὠφέλιμον , ὥστε καὶ ἀλεξιφάρμακον αὐτὸ παντὸς ὀλεθρίου φαρμάκου φησὶν Ἀριστοτέλης εἶναι , κἀν τοῖς δείπνοις οὐκ ἄλλου τινὸς ἢ τούτου χάριν τῶν ἐδεσμάτων προπαρατίθεσθαί τε καὶ ἐπιτραγηματίζεσθαι , καθάπερ ἀντ’ ἄλλης τινὸς ἀλεξήσεως ἱερᾶς ταῖς τῶν βρωμάτων ἀδικίαις περιπτυσσόμενον . καὶ μὴν ὅτι καὶ θεοῖς τὸ σῦκον ἀνάκειται , καὶ θυσίας ἐστὶν ἁπάσης ἐμβώμιον , καὶ ὅτι παντὸς λιβανωτοῦ κρεῖττον ἐς θυμιάματος σκευασίαν ἐστίν , οὐκ ἐμὸς ἴδιος οὗτος ὁ λόγος , ἀλλ’ ὅστις τὴν χρείαν αὐτοῦ ἔμαθεν , οἶδεν ὡς ἀνδρὸς σοφοῦ καὶ ἱεροφάντου λόγος ἐστί . Θεόφραστος δὲ ὁ καλὸς ἐν γεωργίας παραγγέλμασι τὰς τῶν ἑτεροφύτων δένδρων γενέσεις ἐκτιθεὶς καὶ ὅσα ἀλληλούχοις ἐγκεντρίσεσιν εἴκει , πάντων , οἶμαι , τῶν φυτῶν μᾶλλον ἐπαινεῖ τῆς συκῆς τὸ δένδρον ὡς ἂν ποικίλης καὶ διαφόρου γενέσεως δεκτικὸν καὶ μόνον τῶν ἄλλων εὔκολον παντοίου γένους ἐνεγκεῖν βλάστην , εἴ τις αὐτοῦ τῶν κλάδων ἐκτεμὼν ἕκαστον , εἶτα ἐκρήξας ἄλλην ἐς ἄλλο τῶν πρέμνων ἐμφυῆ γονὴν ἐναρμόσειεν , ὡς ἀρκεῖν ἤδη πολλάκις αὐτοῦ καὶ ἀνθ’ ὁλοκλήρου κήπου τὴν ὄψιν , οἷον ἐν λειμῶνι χαριεστάτῳ ποικίλην τινὰ καὶ πολυειδῆ τῶν καρπῶν ἀφ’ ἑαυτοῦ τὴν ἀγλαΐαν ἀντιπεπομφότος . καὶ τὰ μὲν ἄλλα τῶν ἀκροδρύων ἐστὶν ὀλιγοχρόνια καὶ τὴν μονὴν οὐκ ἀνέχεται , μόνῳ δὲ τῷ σύκῳ καὶ ὑπερενιαυτίζειν ἔξεστι καὶ τῇ τοῦ μέλλοντος καρποῦ γενέσει συνενεχθῆναι . ὥστε φησὶ καὶ Ὅμηρος ἐν Ἀλκίνου κήπῳ τοὺς καρποὺς ἀλλήλοις ἐπιγηράσκειν . ἐπὶ μὲν οὖν τῶν ἄλλων ἴσως ἂν μῦθος ποιητικὸς εἶναι δόξειε · μόνῳ δὲ τῷ σύκῳ πρὸς τὸ τῆς ἀληθείας ἐναργὲς ἂν συμφέροιτο , διότι καὶ μόνον τῶν ἄλλων καρπῶν ἐστὶ μονιμώτερον . τοιαύτην δὲ ἔχον , οἶμαι , τὸ σῦκον τὴν φύσιν , πολλῷ κρεῖττόν ἐστι παρ’ ἡμῖν τὴν γένεσιν , ὡς εἶναι τῶν μὲν ἄλλων φυτῶν αὐτὸ τιμιώτερον , αὐτοῦ δὲ τοῦ σύκου τὸ παρ’ ἡμῖν θαυμασιώτερον , καὶ νικᾶν μὲν αὐτὸ τῶν ἄλλων τὴν γένεσιν , αὖθις δ’ ὑπὸ τοῦ παρ’ ἡμῖν ἡττᾶσθαι καὶ τῇ πρὸς ἑκάτερον ἐγκρίσει πάλιν σώζεσθαι , κρατοῦντι μὲν ἐοικός , οἷς δ’ αὖ κρατεῖσθαι δοκεῖ , πάλιν ἐς τὸ καθόλου νικῶντι . καὶ τοῦτο οὐκ ἀπεικότως παρ’ ἡμῖν μόνοις συμβαίνει · ἔδει γὰρ , οἶμαι , τὴν Διὸς πόλιν ἀληθῶς καὶ τὸν τῆς ἑῴας ἁπάσης ὀφθαλμόν · τὴν ἱερὰν καὶ μεγίστην Δαμασκὸν λέγω · τοῖς τε ἄλλοις σύμπασιν , οἷον ἱερῶν κάλλει καὶ νεῶν μεγέθει καὶ ὡρῶν εὐκρασίᾳ καὶ πηγῶν ἀγλαΐᾳ , καὶ ποταμῶν πλήθει καὶ γῆς εὐφορίᾳ νικῶσαν μόνην ἄρα καὶ τῷ τοιούτῳ φυτῷ πρὸς τὴν τοῦ θαύματος ὑπεροχὴν ἀρκέσαι . οὐδὲν οὖν ἀνέχεται μεταβολῆς τὸ δένδρον , οὐδὲ ὑπερβαίνει τοὺς ἐπιχωρίους ὅρους τῆς βλάστης , ἀλλ’ αὐτόχθονος φυτοῦ νόμῳ τὴν ἐξ ἀποικίας γένεσιν ἀρνεῖται . καὶ χρυσὸς μὲν , οἶμαι , καὶ ἄργυρος ὁ αὐτὸς πολλαχοῦ φύεται , μόνη δὲ ἡ παρ’ ἡμῖν χώρα τίκτει φυτὸν ἀλλαχοῦ φῦναι μὴ δυνάμενον . ὥσπερ δὲ τὰ ἐξ Ἰνδῶν ἀγώγιμα καὶ οἱ Περσικοὶ σῆρες ἢ ὅσα ἐν τῇ Αἰθιόπων γῇ τίκτεται μὲν καὶ λέγεται , τῷ δὲ τῆς ἐμπορίας νόμῳ πανταχοῦ διαβαίνει · οὕτω δὴ καὶ τὸ παρ’ ἡμῖν σῦκον , ἀλλαχοῦ τῆς γῆς οὐ γινόμενον , πανταχοῦ παρ’ ἡμῶν στέλλεται , καὶ οὔτε πόλις οὔτε νῆσός ἐστιν , ἣν οὐκ ἐπέρχεται τῷ τῆς ἡδονῆς θαύματι . ἀλλὰ καὶ τράπεζαν βασιλικὴν κοσμεῖ , καὶ παντὸς δείπνου σεμνόν ἐστιν ἐγκαλλώπισμα , καὶ οὔτ’ ἔνθρυπτον οὔτε στρεπτὸν οὔτε νεήλατον οὔτε ἄλλο καρυκείας γένος ἥδυσμα ἴσον ἧ ἂν ἀφίκηται · τοσοῦτον αὐτῷ τῶν τε ἄλλων ἐδεσμάτων καὶ δὴ καὶ τῶν ἑκασταχοῦ σύκων περίεστι τοῦ θαύματος . καὶ τὰ μὲν ἄλλα τῶν σύκων ἢ ὀπωρινὴν ἔχει τὴν βρῶσιν ἢ τερσαινόμενα ἐς τὸ ταμεῖον ἔρχεται , τὸ δὲ παρ’ ἡμῖν μόνον ἀμφοτερίζει τῇ χρείᾳ , καὶ καλὸν μέν ἐστιν ἐπιδένδριον , πολλῷ δὲ κάλλιον , εἰ ἐς τὴν τερσιὰν ἔλθοι . εἰ δὲ καὶ τὴν ὥραν αὐτοῦ τὴν ἐν τοῖς δένδροις ὀφθαλμῷ λάβοις , καὶ ὅπως ἑκάστου τῶν πρέμνων ἐπιμήκεσι τοῖς κέντροις οἱονεὶ καλύκων δίκην ἀπήρτηται , ἢ ὅπως ἐν κύκλῳ περιθεῖ τῷ καρπῷ τὸ δένδρον , ἄλλας ἐπ’ ἄλλαις ἐν στόιχῳ περιφερεῖ πολυειδεῖς ἀγλαΐας μηχανᾶσθαι φαίης ἂν αὐτὸ καθάπερ ἐν ὅρμῳ δέρης . αἱ δὲ τῶν δένδρων ἐξαιρέσεις αὐτοῦ καὶ ἡ πρὸς χρονίαν μονὴν ἐπιτέχνησις οὐκ ἐλάττονα τῆς ἐς τὴν χρείαν ἡδονῆς ἔχει τὴν φιλοτιμίαν · οὐ γὰρ ὥσπερ τὰ ἄλλα τῶν σύκων ὁμοῦ καὶ κατὰ ταὐτὸν ἔρριπται , οὐδὲ σωρηδὸν ἢ χύδην ἡλίῳ τερσαίνεται , ἀλλὰ πρῶτον μὲν ἠρέμα τῶν δένδρων αὐτὰ ταῖς χερσὶν ἀποδρέπουσιν , ἔπειτα ὅρπηξιν ἢ ῥάβδοις ἀκανθώδεσι τῶν τοίχων ἀπαρτῶσιν , ἵνα λευκαίνηται μὲν ἡλίῳ καθαρῷ προσομιλοῦντα , μένῃ δ’ ἀνεπιβούλευτα τῶν ζῴων καὶ τῶν ὀρνιθίων , οἱονεὶ τῶν κέντρων τῇ ἀλεξήσει δορυφορούμενα . καὶ περὶ μὲν γενέσεως αὐτῶν καὶ γλυκύτητος καὶ ὥρας καὶ ποιήσεως καὶ χρείας ταῦτά σοι παρ’ ἡμῶν ἡ ἐπιστολὴ προσπαίζει .
Lemmas: ἄλλος μέν ἄλλως ὁ πανήγυρις νομίζω , ἐγώ δέ ἡδύς σύ γλυκύς ἑορτή σύνθημα ὁ ἐπιχώριος ἰσχάς μακρόκεντρος ἑκατόν ἐκπέμπω , ὁ μέν ὁ δῶρον μέγεθος μικρός , ὁ κάλλος δέ ἴσως ἀρκέω ἡδονά μνηστεύω . Ἀριστοφάνης μέν οὖν δοκέω εἰμί πλήν μέλι ὁ ἄλλος γλυκύς ὁ ἰσχάς , καί οὐδέ οὗτος ἀνέχω ὁ ἰσχάς εἰμί γλυκύς , ὡς αὐτός ἐπικρίνω λέγω · Ἡρόδοτος δέ ἄρα ὁ συγγραφεύς πρός ἐπίδειξις ἐρημία ἀληθής ἀρκέω εἶπον παρά ὅς οὔτε σῦκον εἰμί οὔτε ἄλλος ἀγαθός οὐδείς , ὡς ἄρα οὔτε ἄλλος τις ἐν καρπός ἀγαθός πρότερος ὁ σῦκον εἰμί , οὔτε ἔτι πάντως ἀγαθός δήω ὁ παρά ὅς εἄν εἰμί ὁ σῦκον . Ὅμηρος δέ ὁ σοφός ὁ μέν ἄλλος ὁ καρπός εἰς μέγεθος ἢ χροιά ἢ κάλλος ἐπαινέω , μόνος δέ ὁ σῦκον ὁ ὁ γλυκύτης ἐπωνυμία συγχωρέω . καί ὁ μέλι χλωρός καλέω , δείδω μή λανθάνω γλυκύς προσεῖπον , ὅς καί πικρός εἰμί πολλαχοῦ συμβαίνω · ὁ σῦκον δέ ἄρα μόνος ἀποδίδωμι ὁ οἰκεῖος Εὐφημία , ὅς περάω νέκταρ , διότι καί μόνος γλυκύς ὁ ἄλλος εἰμί . καί μέλι μέν Ἱπποκράτης φημί γλυκύς μέν εἰμί ὁ αἴσθησις , πικρός δέ πάντως ὁ ἀνάδοσις , καί οὐ ἀπιστέω ὁ λόγος · χολή γάρ αὐτός ποιητικός εἰμί σύμπας ὁμολογέω καί τρέπω ὁ χυμός εἰς ἐναντίος ὁ γεῦσις . ὅς δή καί μᾶλλον ὁ ἐκ φύσις αὐτός πικρότης κατηγορέω ὁ γένεσις · οὖον γάρ εἄν εἰς οὗτος μεταβάλλω ὅς πικρός εἰμί , εἰμί μή καί πάντως αὐτός πρόσειμι ἐκ ἀρχή οὗτος , ἀπό ὅς πρός ὁ ἕτερος μεταπίπτω . σῦκον δέ οὐ αἴσθησις μόνος ἡδύς , ἀλλά καί ἀνάδοσις κρατύς εἰμί . οὗτος δέ εἰμί ἄνθρωπος ὠφέλιμος , ὥστε καί ἀλεξιφάρμακον αὐτός πᾶς ὀλέθριος φάρμακον φημί Ἀριστοτέλης εἰμί , ἐν ὁ δεῖπνον οὐ ἄλλος τις ἢ οὗτος χάρις ὁ ἔδεσμα προπαρατίθημι τε καί ἐπιτραγηματίζω , καθάπερ ἀντί ἄλλος τις ἀλέξησις ἱερός ὁ ὁ βρῶμα ἀδικία περιπτύσσω . καί μήv ὅτι καί θεός ὁ σῦκον ἀνάκειμαι , καί θυσία εἰμί ἅπας ἐμβώμιος , καί ὅτι πᾶς λιβανωτός ἀγαθός εἰς θυμίαμα σκευασία εἰμί , οὐ ἐμός ἴδιος οὗτος ὁ λόγος , ἀλλά ὅστις ὁ χρεία αὐτός μανθάνω , οἶδα ὡς ἀνήρ σοφός καί ἱεροφάντης λόγος εἰμί . Θεόφραστος δέ ὁ καλός ἐν γεωργία παράγγελμα ὁ ὁ ἑτερόφυτον δένδρον γένεσις ἐκτίθημι καί ὅσος ἀλληλουχέω ἐγκέντρισις εἴκω , πᾶς , οἴομαι , ὁ φυτός μᾶλλον ἐπαινέω ὁ συκέα ὁ δένδρον ὡς εἄν ποικίλος καί διάφορος γένεσις δεκτικός καί μόνος ὁ ἄλλος Εὔκολον παντοῖος γένος φέρω βλάστη , εἰμί τις αὐτός ὁ κλάδος ἐκτέμνω ἕκαστος , εἶτα ἐκρήγνυμι ἄλλος εἰς ἄλλος ὁ πρέμνον ἐμφύω γονή ἐναρμόζω , ὡς ἀρκέω ἤδη πολλάκις αὐτός καί ἀντί ὁλόκληρος κῆπος ὁ ὄψις , οἷος ἐν λειμών χαρίεις ποικίλος τις καί πολυειδής ὁ καρπός ἀπό ἑαυτοῦ ὁ Ἀγλαΐα ἀντιπέμπω . καί ὁ μέν ἄλλος ὁ ἀκρόδρυα εἰμί ὀλιγοχρόνιος καί ὁ μονή οὐ ἀνέχω , μόνος δέ ὁ σῦκον καί ὑπερενιαυτίζω ἔξεστι καί ὁ ὁ μέλλω καρπός γένεσις συμφέρω . ὥστε φημί καί Ὅμηρος ἐν Ἀλκίνοος κῆπος ὁ καρπός1 ἀλλήλων ἐπιγηράσκω . ἐπί μέν οὖν ὁ ἄλλος ἴσως εἄν μῦθος ποιητικός εἰμί δοκέω · μόνος δέ ὁ σῦκον πρός ὁ ὁ ἀλήθεια ἐναργής εἄν συμφέρω , διότι καί μόνος ὁ ἄλλος καρπός εἰμί μόνιμος . τοιοῦτος δέ ἔχω , οἴομαι , ὁ σῦκον ὁ φύσις , πολύς κρατύς εἰμί παρά ἐγώ ὁ γένεσις , ὡς εἰμί ὁ μέν ἄλλος φυτός αὐτός τίμιος , αὐτός δέ ὁ σῦκον ὁ παρά ἐγώ θαυμάσιος , καί νικάω μέν αὐτός ὁ ἄλλος ὁ γένεσις , αὖθις δέ ὑπό ὁ παρά ἐγώ ἡσσάομαι καί ὁ πρός ἑκάτερος ἔγκρισις πάλιν σῴζω , κράτος μέν ἔοικα , ὅς δέ αὖος κρατέω δοκέω , πάλιν εἰς ὁ καθόλου Νίκη . καί οὗτος οὐ ἀπεικότως παρά ἐγώ μόνος συμβαίνω · ἐσθίω γάρ , οἴομαι , ὁ Ζεύς πόλις ἀληθής καί ὁ ὁ ἑῷος ἅπας ὀφθαλμός · ὁ ἱερά καί μέγας Δαμασκός λέγω · ὁ τε ἄλλος σύμπας , οἷος ἱερός κάλλος καί νέος μέγεθος καί ὥρα εὐκρασία καί πηγή Ἀγλαΐα , καί ποταμός πλῆθος καί γῆ εὐφορία Νίκη μόνος ἄρα καί ὁ τοιοῦτος φυτός πρός ὁ ὁ θαῦμα ὑπεροχή ἀρκέω . οὐδείς οὖν ἀνέχω μεταβολεύς ὁ δένδρον , οὐδέ ὑπερβαίνω ὁ ἐπιχώριος ὅρος ὁ βλαστάνω , ἀλλά αὐτόχθων φυτός νόμος ὁ ἐκ ἀποικία γένεσις ἀρνέομαι . καί χρυσός μέν , οἴομαι , καί ἄργυρος ὁ αὐτός πολλαχοῦ φύω , μόνος δέ ὁ παρά ἐγώ χώρα τίκτω φυτόν ἀλλαχοῦ φύω μή δύναμαι . ὥσπερ δέ ὁ ἐκ Ἰνδός ἀγώγιμος καί ὁ Περσικός σήρ ἢ ὅσος ἐν ὁ Αἰθίοψ γῆ τίκτω μέν καί λέγω , ὁ δέ ὁ ἐμπορία νόμος πανταχοῦ διαβαίνω · οὗτος δή καί ὁ παρά ἐγώ σῦκον , ἀλλαχοῦ ὁ γῆ οὖον γίγνομαι , πανταχοῦ παρά ἐγώ στέλλω , καί οὔτε πόλις οὔτε νῆσος εἰμί , ὅς οὐ ἐπέρχομαι ὁ ὁ ἡδονή θαῦμα . ἀλλά καί τράπεζα βασιλικός κοσμέω , καί πᾶς δεῖπνον σεμνός εἰμί ἐγκαλλώπισμα , καί οὔτε ἔνθρυπτος οὔτε στρεπτόν οὔτε νεήλατος οὔτε ἄλλος καρυκεία γένος ἥδυσμα ἴσος ἧ εἄν ἀφικνέομαι · τοσοῦτος αὐτός ὁ τε ἄλλος ἔδεσμα καί δή καί ὁ ἑκασταχοῦ σῦκον περίειμι ὁ θαῦμα . καί ὁ μέν ἄλλος ὁ σῦκον ἢ ὀπωρινός ἔχω ὁ βρῶσις ἢ τερσαίνω εἰς ὁ ταμιεῖον ἔρχομαι , ὁ δέ παρά ἐγώ μόνος ἀμφοτερίζω ὁ χρεία , καί καλός μέν εἰμί ἐπιδένδριος , πολύς δέ καλός , εἰμί εἰς ὁ τερσιά ἔρχομαι . εἰμί δέ καί ὁ ὥρα αὐτός ὁ ἐν ὁ δένδρον ὀφθαλμός λαμβάνω , καί ὅπως ἕκαστος ὁ πρέμνον ἐπιμήκης ὁ κέντρον οἱονεί κάλυξ δίκη ἀπαρτάω , ἢ ὅπως ἐν κύκλος περιθέω ὁ καρπός ὁ δένδρον , ἄλλος ἐπί ἄλλος ἐν στοῖχος περιφερής πολυειδής Ἀγλαΐα μηχανάομαι φημί εἄν αὐτός καθάπερ ἐν ὅρμος δέρω . ὁ δέ ὁ δένδρον ἐξαίρεσις αὐτός καί ὁ πρός χρόνιος μονή ἐπιτέχνησις οὐ μικρός ὁ εἰς ὁ χρεία ἡδονή ἔχω ὁ φιλοτιμία · οὖον γάρ ὥσπερ ὁ ἄλλος ὁ σῦκον ὁμοῦ καί κατά αὐτός ῥίπτω , οὐδέ σωρηδόν ἢ χύδην ἥλιος τερσαίνω , ἀλλά πρῶτος μέν ἠρέμα ὁ δένδρον αὐτός ὁ χείρ ἀποδρέπω , ἔπειτα ὄρπηξ ἢ ῥάβδος ἀκανθώδης ὁ τοῖχος ἀπαρτάω , ἵνα λευκαίνω μέν ἥλιος καθαρός προσομιλέω , μένω δέ ἀνεπιβούλευτος ὁ ζῷον καί ὁ Ὀρνιθίων , οἱονεί ὁ κέντρον ὁ ἀλέξω δορυφορέω . καί περί μέν γένεσις αὐτός καί γλυκύτης καί ὥρα καί ποίησις καί χρεία οὗτος σύ παρά ἐγώ ὁ ἐπιστολή προσπαίζω .