flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae 78.3
Εἰ μὲν δὴ διὰ τοῦτο ἐγκαλεῖς , ἵνα τῷ τῆς αἰτίας σχήματι πλείονας ἡμῖν ἀφορμὰς τοῦ γράφειν προξενῇς , δέχομαι τὴν μέμψιν ἄσμενος πάνυ , καὶ ἐν οἷς λαμβάνω τὸ πᾶν τῆς χάριτος εἰς ἐμαυτὸν οἰκειοῦμαι · εἰ δὲ ὡς ἀληθῶς ἐλλιπόντα τι τοῦ πρὸς σὲ καθήκοντος αἰτιᾷ , τίς ἂν ἐμοῦ γένοιτ’ ἂν ἀθλιώτερος διὰ γραμματοφόρων ἀδικίαν ἢ ῥᾳθυμίαν πάντων ἥκιστα ἀξίου τούτου τυγχάνειν ὄντος ; καίτοι ἐγὼ μέν , κἂν μὴ πλεονάκις γράφω , δίκαιός εἰμι συγγνώμης παρὰ σοῦ τυγχάνειν · οὐ τῆς ἀσχολίας ἣν ἐν χερσὶν ἔχω φαίην ἄν · μὴ γὰρ οὕτω πράξαιμι κακῶς , ὡς μὴ καὶ ἀσχολίας ἁπάσης , καθά φησι Πίνδαρος , τὸ κατὰ σὲ κρεῖττον ἡγεῖσθαι · ἀλλ’ ὅτι πρὸς ἄνδρα τηλικοῦτον , οὗ καὶ μνησθῆναι φόβος , ὁ καὶ γράφειν κατοκνῶν τοῦ πλέον ἢ προσήκει θαρροῦντός ἐστι σωφρονέστερος . ὥσπερ γὰρ οἱ ταῖς Ἡλίου μαρμαρυγαῖς ἀντιβλέπειν συνεχῶς τολμῶντες , ἂν μὴ θεῖοί τινες ὦσι καὶ τῶν ἀκτίνων αὐτοῦ καθάπερ οἱ τῶν ἀετῶν γνήσιοι καταθαρρῶσιν , οὔτε ἃ μὴ θέμις ὀφθῆναι θεωρεῖν ἔχουσι , καὶ ὅσῳπερ μᾶλλον φιλονεικοῦσι , τοσούτῳ πλέον ὅτι μὴ δύνανται τυχεῖν ἐμφαίνουσιν , οὕτω καὶ ὁ πρὸς σὲ γράφειν τολμῶν , ὅσῳπερ ἂν ἐθέλῃ θαρρεῖν , τοσούτῳ μᾶλλον ὅτι χρὴ δεδιέναι καθαρῶς δείκνυσι . σοί γε μήν , ὦ γενναῖε , παντὸς ὡς εἰπεῖν τοῦ Ἑλληνικοῦ σωτῆρι καθεστῶτι , πρέπον ἦν ἀφθόνως τε ἡμῖν γράφειν καὶ τὸν παρ’ ἡμῖν ὄκνον ἐφ’ ὅσον ἐξῆν καταστέλλειν . ὥσπερ γὰρ ὁ Ἥλιος · ἵνα δὴ πάλιν ἐκ τοῦ θεοῦ πρός σε τὴν εἰκόνα λάβῃ ὁ λόγος · ὁ δ’ οὖν Ἥλιος ὥσπερ , ὅταν ἀκτῖσι καθαραῖς ὅλος λάμπῃ , οὐδὲν ἀποκρίνει τοῦ πρὸς τὴν αἴγλην ἐλθόντος , ἀλλὰ τὸ οἰκεῖον ἐργάζεται , οὕτω δὲ καὶ σὲ χρῆν ἀφθόνως τῶν παρὰ σοῦ καλῶν οἷον φωτὸς τὸ Ἑλληνικὸν ἐπαρδεύοντα μὴ ἀποκνεῖν , εἴ τις ἢ αἰδοῦς ἢ δέους ἕνεκα τοῦ πρὸς σὲ τὴν ἀντίδοσιν δυσωπεῖται . οὐδὲ γὰρ ὁ Ἀσκληπιὸς ἐπ’ ἀμοιβῆς ἐλπίδι τοὺς ἀνθρώπους ἰᾶται , ἀλλὰ τὸ οἰκεῖον αὐτῷ φιλανθρώπευμα πανταχοῦ πληροῖ . ὃ δὴ καὶ σὲ χρῆν ὡσπερεὶ ψυχῶν ἐλλογίμων ἰατρὸν ὄντα ποιεῖν καὶ το τῆς ἀρετῆς παράγγελμα διὰ πάντων σώζειν , οἷον ἀγαθὸν τοξότην , ὅς , κἂν μὴ τὸν ἀντίπαλον ἔχῃ , πάντως ἐς τὸ καίριον ἀεὶ τὴν χεῖρα γυμνάζει . ἐπεὶ μηδὲ ὁ σκοπὸς ἑκατέροις ὁ αὐτός , ἡμῖν δὲ τῶν παρὰ σοῦ δεξιῶν τυχεῖν καὶ σοὶ τοῖς παρ’ ἡμῶν διδομένοις ἐντυχεῖν . ἀλλ’ ἡμεῖς , κἂν μυριάκις γράφωμεν , ἴσα τοῖς Ὁμηρικοῖς παισὶ παίζομεν , οἳ παρὰ τὰς θῖνας ὅτι ἂν ἐκ πηλοῦ πλάσωσιν ἀφιᾶσιν κλύζεσθαι · παρὰ σοῦ δὲ καὶ μικρὸν γράμμα παντός ἔστι γονίμου ῥεύματος κρεῖττον , καὶ δεξαίμην ἂν ἔγωγε Ἰαμβλίχου μᾶλλον ἐπιστολὴν μίαν ἢ τὸν ἐκ Λυδίας χρυσὸν κεκτῆσθαι . εἰ δὲ μέλει τί σοι τῶν ἐραστῶν τῶν σῶν · μέλει δέ , εἰ μὴ σφάλλομαι · μὴ περιίδῃς ὥσπερ νεοττοὺς ἡμᾶς ἀεὶ τῶν παρὰ σοῦ τροφῶν ἐν χρείᾳ τυγχάνοντας , ἀλλὰ καὶ γράφε συνεχῶς καὶ τοῖς παρὰ σαυτοῦ καλοῖς ἑστιᾶν μὴ κατόκνει . κἂν ἐλλίπωμεν , αὐτὸς ἑκατέρου τὴν χρείαν οἰκειοῦ , καὶ ὧν δίδως καὶ ὧν ἀνθ’ ἡμῶν τὸ ἴσον πρεσβεύεις . πρέπει δὲ Ἑρμοῦ λογίου μαθητήν , εἰ δὲ βούλει καὶ τρόφιμον ὄντα σε , τὴν ἐκείνου ῥάβδον οὐκ ἐν τῷ καθεύδειν ποιεῖν , ἀλλ’ ἐν τῷ κινεῖν καὶ διεγείρειν μᾶλλον ἐθέλειν μιμεῖσθαι .
Lemmas: εἰμί μέν δή διά οὗτος ἐγκαλέω , ἵνα ὁ ὁ αἴτιος σχῆμα πλείων ἐγώ ἀφορμή ὁ γράφω προξενέω , δέχομαι ὁ μέμψις ἄσμενος πάνυ , καί ἐν ὅς λαμβάνω ὁ πᾶς ὁ χάρις εἰς ἐμαυτοῦ οἰκειόω · εἰμί δέ ὡς ἀληθής ἐλλείπω τίς ὁ πρός σύ καθήκω αἰτιάομαι , τίς εἄν ἐγώ γίγνομαι εἄν ἄθλιος διά γραμματοφόρος ἀδικία ἢ ῥᾳθυμία πᾶς ἥκιστος ἄξιος οὗτος τυγχάνω εἰμί ; καίτοι ἐγώ μέν , κἀν μή πλεονάκις γράφω , δίκαιος εἰμί συγγνώμη παρά σύ τυγχάνω · οὖον ὁ ἀσχολία ὅς ἐν χείρ ἔχω φημί ἄν · μή γάρ οὗτος πράσσω κακῶς , ὡς μή καί ἀσχολία ἅπας , καθά φημί Πίνδαρος , ὁ κατά σύ ἀγαθός ἡγέομαι · ἀλλά ὅτι πρός ἀνήρ τηλικόσδε , ὅς καί μιμνήσκω φόβος , ὁ καί γράφω κατοκνέω ὁ πλέω ἢ προσήκω θαρσέω εἰμί σώφρων . ὥσπερ γάρ ὁ ὁ Ἡλίας μαρμαρυγή ἀντιβλέπω συνεχῶς τολμάω , εἄν μή θεῖος τις εἰμί καί ὁ ἀκτίς αὐτός καθάπερ ὁ ὁ ἀετός γνήσιος καταθαρσέω , οὔτε ὁ μή θέμις ὁράω θεωρέω ἔχω , καί ὅσος μᾶλλον φιλονεικέω , τοσοῦτος πλέω ὅτι μή δύναμαι τυγχάνω ἐμφαίνω , οὗτος καί ὁ πρός σύ γράφω τολμάω , ὅσος εἄν ἐθέλω θαρσέω , τοσοῦτος μᾶλλον ὅτι χρή δείδω καθαρός δείκνυμι . σύ γε μείς , εἰμί γενναῖος , πᾶς ὡς εἶπον ὁ Ἑλληνικός σωτήρ καθίστημι , πρέπω εἰμί ἄφθονος τε ἐγώ γράφω καί ὁ παρά ἐγώ ὄκνος ἐπί ὅσος ἔξεστι καταστέλλω . ὥσπερ γάρ ὁ Ἥλιος · ἵνα δή πάλιν ἐκ ὁ θεός πρός σύ ὁ εἰκών λαμβάνω ὁ λόγος · ὁ δέ οὖν Ἥλιος ὥσπερ , ὅταν ἀκτίς καθαρός ὅλος λάμπω , οὐδείς ἀποκρίνω ὁ πρός ὁ αἴγλη ἔρχομαι , ἀλλά ὁ οἰκέω ἐργάζομαι , οὗτος δέ καί σύ χράω ἄφθονος ὁ παρά σύ καλός οἷος φάος ὁ Ἑλληνικός ἐπαρδεύω μή ἀποκνέω , εἰμί τις ἢ αἰδώς ἢ δέος ἕνεκα ὁ πρός σύ ὁ ἀντίδοσις δυσωπέω . οὐδέ γάρ ὁ Ἀσκληπιός ἐπί ἀμοιβή ἐλπίς ὁ ἄνθρωπος ἰάομαι , ἀλλά ὁ οἰκέω αὐτός φιλανθρώπευμα πανταχοῦ πληρόω . ὅς δή καί σύ χράω ὡσπερεί Ψυχή ἐλλόγιμος ἰατρός εἰμί ποιέω καί ὁ ὁ ἀρετή παράγγελμα διά πᾶς σῴζω , οἷος ἀγαθός τοξότης , ὅς , κἀν μή ὁ ἀντίπαλος ἔχω , πάντως εἰς ὁ καίριος ἀεί ὁ χείρ γυμνάζω . ἐπεί μηδέ ὁ σκοπός ἑκάτερος ὁ αὐτός , ἐγώ δέ ὁ παρά σύ δεξιός τυγχάνω καί σύ ὁ παρά ἐγώ δίδωμι ἐντυγχάνω . ἀλλά ἐγώ , κἀν μυριάκις γράφω , ἴσος ὁ ὁμηρικός παῖς παίζω , ἕ παρά ὁ θίς ὅτι εἄν ἐκ πηλός πλάσσω ἀφίημι κλύζω · παρά σύ δέ καί μικρός γράμμα πᾶς εἰμί γόνιμος ῥεῦμα ἀγαθός , καί δέχομαι εἄν ἔγωγε Ἰάμβλιχος μᾶλλον ἐπιστολή εἷς ἢ ὁ ἐκ Λυδίας χρυσός κτάομαι . εἰμί δέ μέλος τίς σύ ὁ ἐραστής ὁ σός · μέλος δέ , εἰμί μή σφάλλω · μή περιοράω ὥσπερ νεοσσός ἐγώ ἀεί ὁ παρά σύ τροφή ἐν χρεία τυγχάνω , ἀλλά καί γράφω συνεχῶς καί ὁ παρά σεαυτοῦ καλός ἑστιάω μή κατοκνέω . κἀν ἐλλείπω , αὐτός ἑκάτερος ὁ χρεία οἰκειόω , καί ὅς δίδωμι καί ὅς ἀντί ἐγώ ὁ ἴσος πρεσβεύω . πρέπω δέ Ἑρμῆς λόγιος μαθητής , εἰμί δέ βούλομαι καί τρόφιμος εἰμί σύ , ὁ ἐκεῖνος ῥάβδος οὐ ἐν ὁ καθεύδω ποιέω , ἀλλά ἐν ὁ κινέω καί διεγείρω μᾶλλον ἐθέλω μιμέομαι .