flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae 22.1
Ὁ Ἑλληνισμὸς οὔπω πράττει κατὰ λόγον ἡμῶν ἕνεκα τῶν μετιόντων αὐτόν · τὰ γὰρ τῶν θεῶν λαμπρὰ καὶ μεγάλα , κρείττονα πάσης μὲν εὐχῆς , πάσης δὲ ἐλπίδος . ἵλεως δὲ ἔστω τοῖς λόγοις ἡμῶν Ἀδράστεια · τὴν γὰρ ἐν ὀλίγῳ τοιαύτην καὶ τηλικαύτην μεταβολὴν οὐδ’ ἂν εὔξασθαί τις ὀλίγῳ πρότερον ἐτόλμα . τί οὖν ἡμεῖς οἰόμεθα ταῦτα ἀρκεῖν , οὐδὲ ἀποβλέπομεν , ὡς μάλιστα τὴν ἀθεότητα συνηύξησεν ἡ περὶ τοὺς ξένους φιλανθρωπία καὶ ἡ περὶ τὰς ταφὰς τῶν νεκρῶν προμήθεια καὶ ἡ πεπλασμένη σεμνότης κατὰ τὸν βίον ; ὧν ἕκαστον οἴομαι χρῆναι παρ’ ἡμῶν ἀληθῶς ἐπιτηδεύεσθαι . καὶ οὐκ ἀπόχρη τὸ σὲ μόνον εἶναι τοιοῦτον , ἀλλὰ πάντας ἁπαξαπλῶς ὅσοι περὶ τὴν Γαλατίαν εἰσὶν ἱερεῖς · οὓς ἢ δυσώπησον ἢ πεῖσον εἶναι σπουδαίους , ἢ τῆς ἱερατικῆς λειτουργίας ἀποστῆσον , εἰ μὴ προσέρχοιντο μετὰ γυναικῶν καὶ παίδων καὶ θεραπόντων τοῖς θεοῖς , ἀλλὰ ἀνέχοιντο τῶν οἰκετῶν ἢ υἱέων ἢ τῶν γαμετῶν ἀσεβούντων μὲν εἰς τοὺς θεούς , ἀθεότητα δὲ θεοσεβείας προτιμώντων . ἔπειτα παραίνεσον ἱερέα μήτε θεάτρῳ παραβάλλειν μήτε ἐν καπηλείῳ πίνειν ἢ τέχνης τινὸς καὶ ἐργασίας αἰσχρᾶς καὶ ἐπονειδίστου προΐστασθαι · καὶ τοὺς μὲν πειθομένους τίμα , τοὺς δὲ ἀπειθοῦντας ἐξώθει . ξενοδοκεῖα καθ’ ἑκάστην πόλιν κατάστησον πυκνά , ἵν’ ἀπολαύσωσιν οἱ ξένοι τῆς παρ’ ἡμῶν φιλανθρωπίας , οὐ τῶν ἡμετέρων μόνον , ἀλλὰ καὶ ἄλλων ὅστις ἂν δεηθῇ χρημάτων . ὅθεν δὲ εὐπορήσεις , ἐπινενόηταί μοι τέως . ἑκάστου γὰρ ἐνιαυτοῦ τρισμυρίους μοδίους κατὰ πᾶσαν τὴν Γαλατίαν ἐκέλευσα δοθῆναι σίτου καὶ ἑξακισμυρίους οἴνου ξέστας · ὧν τὸ μὲν πέμπτον εἰς τοὺς πένητας τοὺς τοῖς ἱερεῦσιν ὑπηρετουμένους ἀναλίσκεσθαί φημι χρῆναι , τὰ δὲ ἄλλα τοῖς ξένοις καὶ τοῖς μεταιτοῦσιν ἐπινέμεσθαι παρ’ ἡμῶν . αἰσχρὸν γάρ , εἰ τῶν μὲν Ἰουδαίων οὐδεὶς μεταιτεῖ , τρέφουσι δὲ οἱ δυσσεβεῖς Γαλιλαῖοι πρὸς τοῖς ἑαυτῶν καὶ τοὺς ἡμετέρους , οἱ δὲ ἡμέτεροι τῆς παρ’ ἡμῶν ἐπικουρίας ἐνδεεῖς φαίνονται . δίδασκε δὲ καὶ συνεισφέρειντοὺς Ἑλληνιστὰς εἰς τὰς τοιαύτας λειτουργίας καὶ τὰς Ἑλληνικὰς κώμας ἀπάρχεσθαι τοῖς θεοῖς τῶν καρπῶν , καὶ τοὺς Ἑλληνικοὺς ταῖς τοιαύταις εὐποιίαις προσέθιζε , διδάσκων αὐτούς , ὡς τοῦτο πάλαι ἦν ἡμέτερον ἔργον . Ὅμηρος γοῦν τοῦτο πεποίηκεν Εὔμαιον λέγοντα · ξεῖν’ , οὔ μοι θέμις ἔστ’ , οὐδ’ εἰ κακίων σέθεν ἔλθοι , ξεῖνον ἀτιμῆσαι · πρὸς γὰρ Διός εἰσιν ἅπαντες ξεῖνοί τε πτωχοί τε . δόσις δ’ ὀλίγη τε φίλη τε . μὴ δὴ τὰ παρ’ ἡμῖν ἀγαθὰ παραζηλοῦν ἄλλοις συγχωροῦντες αὐτοὶ τῇ ῥᾳθυμίᾳ καταισχύνωμεν , μᾶλλον δὲ καταπροώμεθα τὴν εἰς τοὺς θεοὺς εὐλάβειαν . εἰ ταῦτα πυθοίμην ἐγώ σε πράττοντα , μεστὸς εὐφροσύνης ἔσομαι .
Lemmas: ὁ Ἑλληνισμός οὔπω πράσσω κατά λόγος ἐγώ ἕνεκα ὁ μέτειμι αὐτός · ὁ γάρ ὁ θεός λαμπρός καί μέγας , ἀγαθός πᾶς μέν εὐχή , πᾶς δέ ἐλπίς . ἵλαος δέ ἵστημι ὁ λόγος ἐγώ Ἀδράστεια · ὁ γάρ ἐν ὀλίγος τοιοῦτος καί τηλικόσδε μεταβολή οὐδέ εἄν εὔχομαι τις ὀλίγος πρότερος τολμάω . τίς οὖν ἐγώ οἴομαι οὗτος ἀρκέω , οὐδέ ἀποβλέπω , ὡς μάλιστα ὁ ἀθεότης συναυξάνω ὁ περί ὁ ξένος φιλανθρωπία καί ὁ περί ὁ ταφή ὁ νεκρός προμήθεια καί ὁ πλάσσω σεμνότης κατά ὁ βίος ; ὅς ἕκαστος οἴομαι χρή παρά ἐγώ ἀληθής ἐπιτηδεύω . καί οὐ ἀποχράω ὁ σύ μόνος εἰμί τοιοῦτος , ἀλλά πᾶς ἁπαξαπλῶς ὅσος περί ὁ Γαλατία εἰμί ἱερεύς · ὅς ἢ δυσωπέω ἢ πείθω εἰμί σπουδαῖος , ἢ ὁ ἱερατικός λειτουργία ἀφίστημι , εἰμί μή προσέρχομαι μετά γυνή καί παῖς καί θεράπων ὁ θεός , ἀλλά ἀνέχω ὁ οἰκέτης ἢ υἱός ἢ ὁ γαμέτης ἀσεβέω μέν εἰς ὁ θεός , ἀθεότης δέ θεοσέβεια προτιμάω . ἔπειτα παραινέω ἱερεύς μήτε θέατρον παραβάλλω μήτε ἐν καπηλεῖον πίνω ἢ τέχνη τις καί ἐργασία αἰσχρός καί ἐπονείδιστος προίστημι · καί ὁ μέν πείθω τιμάω , ὁ δέ ἀπειθέω ἐξωθέω . ξενοδοκεῖον κατά ἕκαστος πόλις καθίστημι πυκνός , ἵνα ἀπολαύω ὁ ξένος ὁ παρά ἐγώ φιλανθρωπία , οὖον ὁ ἡμέτερος μόνος , ἀλλά καί ἄλλος ὅστις εἄν δήω χρῆμα . ὅθεν δέ εὐπόρησις , ἐπινοέω ἐγώ τέως . ἕκαστος γάρ ἐνιαυτός τρισμύριοι μόδιος κατά πᾶς ὁ Γαλατία κελεύω δίδωμι σῖτος καί ἑξακισμύριοι οἶνος ξέστης · ὅς ὁ μέν πέμπτος εἰς ὁ πένης ὁ ὁ ἱερεύς ὑπηρετέω ἀναλίσκω φημί χρή , ὁ δέ ἄλλος ὁ ξένος καί ὁ μεταιτέω ἐπινέμω παρά ἐγώ . αἰσχρός γάρ , εἰμί ὁ μέν Ἰουδαῖος οὐδείς μεταιτέω , τρέφω δέ ὁ δυσσεβής Γαλιλαῖος πρός ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ ἡμέτερος , ὁ δέ ἡμέτερος ὁ παρά ἐγώ ἐπικουρία ἐνδεής φαίνω . διδάσκω δέ καί συνεισφέρω ἑλληνιστής εἰς ὁ τοιοῦτος λειτουργία καί ὁ Ἑλληνικός κώμη ἀπάρχομαι ὁ θεός ὁ καρπός , καί ὁ Ἑλληνικός ὁ τοιοῦτος εὐποιΐα προσθύω , διδάσκω αὐτός , ὡς οὗτος πάλαι εἰμί ἡμέτερος ἔργον . Ὅμηρος γοῦν οὗτος ποιέω Εὔμαιος λέγω · ξένος , οὖον ἐγώ θέμις ἔστω , οὐδέ εἰμί κακός σῦς ἔρχομαι , ξένος ἀτιμάω · πρός γάρ Ζεύς εἰμί ἅπας ξένος τε πτωχός τε . δόσις δέ ὀλίγος τε φίλος τε . μή δή ὁ παρά ἐγώ ἀγαθός παραζηλόω ἄλλος συγχωρέω αὐτός ὁ ῥᾳθυμία καταισχύνω , μᾶλλον δέ καταπίμπρημι ὁ εἰς ὁ θεός εὐλάβεια . εἰμί οὗτος πυνθάνομαι ἐγώ σύ πράσσω , μεστός Εὐφρόσυνος εἰμί .