flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae 69.1
Οὐκ ἀδακρυτί σου τὴν ἐπιστολὴν ἀνέγνων , ἣν ἐπὶ τῷ τῆς συνοικούσης θανάτῳ πεποίησαι , τοῦ πάθους τὴν ὑπερβολὴν ἀγγείλας . πρὸς γὰρ τῷ καὶ καθ’ ἑαυτὸ λύπης τὸ ξυμβὰν ἄξιον εἶναι , γυναῖκα νέαν καὶ σώφρονα καὶ θυμήρη τῷ γήμαντι , πρὸς δὲ καὶ παίδων ἱερῶν μητέρα , πρὸ ὥρας ἀναρπασθῆναι καθάπερ δᾷδα λαμπρῶς ἡμμένην , εἶτα ἐν ὀλίγῳ καταβαλοῦσαν τὴν φλόγα , ἔτι καὶ τὸ τὰ τοῦ πάθους εἰς σὲ τείνειν οὐχ ἧττόν μοι δοκεῖ λυπηρὸν εἶναι . ἥκιστα γὰρ δὴ πάντων ἄξιος ἦν ὁ καλὸς ἡμῖν Ἱμέριος ἀλγεινοῦ τινὸς εἰς πεῖραν ἐλθεῖν , ἀνὴρ καὶ λόγῳ χρηστὸς καὶ ἡμῖν εἰς τὰ μάλιστα τῶν φίλων ὁ ποθεινότατος . οὐ μὴν ἀλλ’ εἰ μὲν ἕτερος ἦν , ᾧ γράφειν περὶ τούτων ἐχρῆν , πάντως ἂν ἔδει μοι πλειόνων εἰς τοῦτο λόγων , τό τε συμβὰν ὡς ἀνθρώπινον καὶ τὸ φέρειν ὡς ἀναγκαῖον καὶ τὸ μηδὲν ἐκ τοῦ μᾶλλον ἀλγεῖν ἔχειν πλέον , καὶ πάντα ὅσα ἐδόκει πρὸς τὴν τοῦ πάθους παραμυθίαν ἁρμόττειν ὡς ἀγνοοῦντα διδάσκοντι . ἐπεὶ δὲ αἰσχρὸν ἡγοῦμαι πρὸς ἄνδρα καὶ τοὺς ἄλλους νουθετεῖν εἰδότα ποιεῖσθαι λόγους , οἷς χρὴ τοὺς μὴ εἰδότας σωφρονεῖν παιδεύειν , φέρε σοι τὰ ἄλλα παρεὶς ἀνδρὸς εἴτ’ εἴπω σοφοῦ μῦθον εἴτε δὴ λόγον ἀληθῆ , σοὶ μὲν ἴσως οὐ ξένον , τοῖς πλείοσι δέ , ὡς εἰκός , ἄγνωστον , ᾧ δὴ καὶ μόνῳ χρησάμενος ὥσπερ φαρμάκῳ νηπενθεῖ λύσιν ἂν εὕροις τοῦ πάθους οὐκ ἐλάττω τῆς κύλικος , ἣν ἡ Λάκαινα τῷ Τηλεμάχῳ πρὸς τὸ ἴσον τῆς χρείας ὀρέξαι πιστεύεται . φασὶ γὰρ Δημόκριτον τὸν Ἀβδηρίτην , ἐπειδὴ Δαρείῳ γυναικὸς καλῆς ἀλγοῦντι θάνατον οὐκ εἶχεν ὅ τι ἂν εἰπὼν εἰς παραμυθίαν ἀρκέσειεν , ὑποσχέσθαι οἱ τὴν ἀπελθοῦσαν εἰς φῶς ἀνάξειν , ἢν ἐθελήσῃ τῶν εἰς τὴν χρείαν ἡκόντων ὑποστῆναι τὴν χορηγίαν . κελεύσαντος δ’ ἐκείνου μηδενὸς φείσασθαι , ὅ τι δ’ ἂν ἐξῇ λαβόντα τὴν ὑπόσχεσιν ἐμπεδῶσαι , μικρὸν ἐπισχόντα χρόνον εἰπεῖν , ὅτι τὰ μὲν ἄλλα αὐτῷ πρὸς τὴν τοῦ ἔργου πρᾶξιν συμπορισθείη , μόνου δὲ ἑνὸς προσδέοιτο , ὃ δὴ αὐτὸν μὲν οὐκ ἔχειν ὅπως ἂν λάβοι , Δαρεῖον δὲ ὡς βασιλέα ὅλης τῆς Ἀσίας οὐ χαλεπῶς ἂν ἴσως εὑρεῖν . ἐρομένου δ’ ἐκείνου , τί ἂν εἴη τοσοῦτον ὃ μόνῳ βασιλεῖ γνωσθῆναι συγχωρεῖται , ὑπολαβόντα φασὶ τὸν Δημόκριτον εἰπεῖν , εἰ τριῶν ἀπενθήτων ὀνόματα τῷ τάφῳ τῆς γυναικὸς ἐπιγράψειεν , εὐθὺς αὐτὴν ἀναβιώσεσθαι τῷ τῆς τελετῆς νόμῳ δυσωπουμένην . ἀπορήσαντος δὲ τοῦ Δαρείου καὶ μηδένα ἄρα δυνηθέντος εὑρεῖν ὅτῳ μὴ καὶ παθεῖν λυπηρόν τι συνηνέχθη , γελάσαντα συνήθως τὸν Δημόκριτον εἰπεῖν Τί οὖν , ὦ πάντων ἀτοπώτατε , θρηνεῖς ἀνέδην ὡς μόνος ἀλγεινῷ τοσούτῳ συμπλακείς , ὁ μηδὲ ἕνα τῶν πώποτε γεγονότων ἄμοιρον οἰκείου πάθους ἔχων εὑρεῖν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀκούειν ἔδει Δαρεῖον , ἄνδρα βάρβαρον καὶ ἀπαίδευτον , ἔκδοτον ἡδονῇ καὶ πάθει · σὲ δέ , ἄνδρα Ἕλληνα καὶ παιδείαν ἀληθῆ πρεσβεύοντα , καὶ παρὰ σαυτοῦ τὸ ἄκος ἐχρῆν ἔχειν , ἐπεὶ καὶ ἄλλως αἰσχύνη τῷ λογισμῷ γένοιτ’ ἄν , εἰ μὴ ταὐτὸν σθένοι τῷ χρόνῳ .
Lemmas: οὐ ἀδακρυτί σύ ὁ ἐπιστολή ἀναγιγνώσκω , ὅς ἐπί ὁ ὁ συνοικέω θάνατος ποιέω , ὁ πάθος ὁ ὑπερβολή ἀγγέλλω . πρός γάρ ὁ καί κατά ἑαυτοῦ λύπη ὁ συμβαίνω ἄξιος εἰμί , γυνή νέος καί σώφρων καί θυμαρής ὁ γαμέω , πρός δέ καί παῖς ἱερός μήτηρ , πρό ὥρα ἀναρπάζω καθάπερ δαΐς λαμπρῶς ἅπτω , εἶτα ἐν ὀλίγος καταβάλλω ὁ φλόξ , ἔτι καί ὁ ὁ ὁ πάθος εἰς σύ τείνω οὐ ἥσσων ἐγώ δοκέω λυπηρός εἰμί . ἥκιστος γάρ δή πᾶς ἄξιος εἰμί ὁ καλός ἐγώ Ἱμέριος ἀλγεινός τις εἰς πείρω ἔρχομαι , ἀνήρ καί λόγος χρηστός καί ἐγώ εἰς ὁ μάλιστα ὁ Φίλων ὁ ποθεινότατος . οὖον μήv ἀλλά εἰμί μέν ἕτερος εἰμί , ὅς γράφω περί οὗτος χρή , πάντως εἄν ἐσθίω ἐγώ πλείων εἰς οὗτος λόγος , ὁ τε συμβαίνω ὡς ἀνθρώπινος καί ὁ φέρω ὡς ἀναγκαῖος καί ὁ μηδείς ἐκ ὁ μᾶλλον ἀλγέω ἔχω πλέω , καί πᾶς ὅσος δοκέω πρός ὁ ὁ πάθος παραμυθία ἁρμόζω ὡς ἀγνοέω διδάσκω . ἐπεί δέ αἰσχρός ἡγέομαι πρός ἀνήρ καί ὁ ἄλλος νουθετέω οἶδα ποιέω λόγος , ὅς χρή ὁ μή οἶδα σωφρονέω παιδεύω , φέρω σύ ὁ ἄλλος παρίημι ἀνήρ ἔτι εἶπον σοφός μῦθος εἴτε δή λόγος ἀληθής , σύ μέν ἴσως οὖον ξένος , ὁ πλείων δέ , ὡς εἰκός , ἄγνωστος , ὅς δή καί μόνος χράω ὥσπερ φάρμακον νηπενθής λύσις εἄν εὑρίσκω ὁ πάθος οὐ μικρός ὁ κύλιξ , ὅς ὁ Λάκαινα ὁ Τηλέμαχος πρός ὁ ἴσος ὁ χρεία ὀρέγω πιστεύω . φημί γάρ Δημόκριτος ὁ Ἀβδηρίτης , ἐπεί Δαρεῖος γυνή καλός ἀλγέω θάνατος οὐ ἔχω ὅς τίς εἄν εἶπον εἰς παραμυθία ἀρκέω , ὑπισχνέομαι ὁ ὁ ἀπέρχομαι εἰς φάος ἀνάγω , εἄν ἐθέλω ὁ εἰς ὁ χρεία ἥκω ὑφίστημι ὁ χορηγία . κελεύω δέ ἐκεῖνος μηδείς φείδομαι , ὅς τίς δέ εἄν ἔξεστι λαμβάνω ὁ ὑπόσχεσις ἐμπεδόω , μικρός ἐπέχω χρόνος εἶπον , ὅτι ὁ μέν ἄλλος αὐτός πρός ὁ ὁ ἔργον πρᾶξις συμπορίζω , μόνος δέ εἷς προσδέω , ὅς δή αὐτός μέν οὐ ἔχω ὅπως εἄν λαμβάνω , Δαρεῖος δέ ὡς βασιλεύς ὅλος ὁ Ἀσία οὖον χαλεπῶς εἄν ἴσως εὑρίσκω . ἔρομαι δέ ἐκεῖνος , τίς εἄν εἰμί τοσοῦτος ὅς μόνος βασιλεύς γιγνώσκω συγχωρέω , ὑπολαμβάνω φημί ὁ Δημόκριτος εἶπον , εἰμί τρεῖς ἀπένθητος ὄνομα ὁ τάφος ὁ γυνή ἐπιγράφω , εὐθύς αὐτός ἀναβιόω ὁ ὁ τελετή νόμος δυσωπέω . ἀπορέω δέ ὁ Δαρεῖος καί μηδείς ἄρα δύναμαι εὑρίσκω ὅστις μή καί πάσχω λυπηρός τίς συμφέρω , γελάω συνήθης ὁ Δημόκριτος εἶπον τις οὖν , εἰμί πᾶς ἄτοπος , θρηνέω ἀνέδην ὡς μόνος ἀλγεινός τοσοῦτος συμπλέκω , ὁ μηδέ εἷς ὁ πώποτε γίγνομαι ἄμοιρος οἰκεῖος πάθος ἔχω εὑρίσκω . ἀλλά οὗτος μέν ἀκούω ἐσθίω Δαρεῖος , ἀνήρ βάρβαρος καί ἀπαίδευτος , ἔκδοτος ἡδονή καί πάθος · σύ δέ , ἀνήρ Ἕλλην καί παιδεία ἀληθής πρεσβεύω , καί παρά σεαυτοῦ ὁ ἄκος χρή ἔχω , ἐπεί καί ἄλλως αἰσχύνη ὁ λογισμός γίγνομαι ἄν , εἰμί μή αὐτός σθένω ὁ χρόνος .