flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae 79.1
Ὀδυσσεῖ μὲν ἐξήρκει τοῦ παιδὸς τὴν ἐφ’ αὑτῷ φαντασίαν ἀναστέλλοντι λέγειν οὔτις τοι θεός εἰμι · τί μ’ ἀθανάτοισιν ἐίσκεις ; ἐγὼ δὲ οὐδ’ ἐν ἀνθρώποις εἶναι φαίην ἂν ὅλως , ἕως ἂν Ἰαμβλίχῳ μὴ συνῶ . ἀλλ’ ἐραστὴς μὲν εἶναι σὸς ὁμολογῶ , καθάπερ ἐκεῖνος τοῦ Τηλεμάχου πατήρ . κἂν γὰρ ἀνάξιόν με λέγῃ τις εἶναι , οὐδὲ οὕτω τοῦ ποθεῖν ἀφαιρήσεται · ἐπεὶ καὶ ἀγαλμάτων καλῶν ἀκούω πολλοὺς ἐραστὰς γενέσθαι μὴ μόνον τοῦ δημιουργοῦ τὴν τέχνην μὴ βλάπτοντας , ἀλλὰ καὶ τῷ περὶ αὐτὰ πάθει τὴν ἔμψυχον ἡδονὴν τῷ ἔργῳ προστιθέντας . τῶν γε μὴν παλαιῶν καὶ σοφῶν ἀνδρῶν , οἷς ἡμᾶς ἐγκρίνειν ἐθέλεις παίζων , τοσοῦτον ἀπέχειν ἂν φαίην , ὁπόσον αὐτῷ σοι τῶν ἀνδρῶν μετεῖναι πιστεύω . καίτοι σύ γε οὐ Πίνδαρον μόνον οὐδὲ Δημόκριτον ἢ Ὀρφέα τὸν παλαιότατον , ἀλλὰ καὶ ξύμπαν ὁμοῦ τὸ Ἑλληνικόν , ὁπόσον εἰς ἄκρον φιλοσοφίας ἐλθεῖν μνημονεύεται , καθάπερ ἐν λύρᾳ ποικίλων φθόγγων ἐναρμονίῳ συστάσει πρὸς τὸ ἐντελὲς τῆς μουσικῆς κεράσας ἔχεις . καὶ ὥσπερ Ἄργον τὸν φύλακα τῆς Ἰοῦς οἱ μῦθοι πρόνοιαν ἔχοντα τῶν Διὸς παιδικῶν ἀκοιμήτοις πανταχόθεν ὀμμάτων βολαῖς περιφράττουσιν , οὕτω καὶ σὲ γνήσιον ἀρετῆς φύλακα μυρίοις παιδεύσεως ὀφθαλμοῖς ὁ λόγος φωτίζει . Πρωτέα μὲν δὴ τὸν Αἰγύπτιόν φασι ποικίλαις μορφαῖς ἑαυτὸν ἐξαλλάττειν , ὥσπερ δεδιότα μὴ λάθῃ τοῖς δεομένοις ὡς ἦν σοφὸς ἐκφήνας · ἐγὼ δὲ εἴπερ ἦν ὄντως σοφὸς ὁ Πρωτεὺς καὶ οἷος πολλὰ τῶν ὄντων γινώσκειν , ὡς Ὅμηρος λέγει , τῆς μὲν φύσεως αὐτὸν ἐπαινῶ , τῆς γνώμης δ’ οὐκ ἄγαμαι , διότι μὴ φιλανθρώπου τινός , ἀλλ’ ἀπατεῶνος ἔργον ἐποίει κρύπτων ἑαυτόν , ἵνα μὴ χρήσιμος ἀνθρώποις ᾖ . σὲ δέ , ὦ γενναῖς , τίς οὐκ ἂν ἀληθῶς θαυμάσειεν , ὡς οὐδέν τι τοῦ Πρωτέως τοῦ σοφοῦ μείων εἶ , εἰ μὴ καὶ μᾶλλον εἰς ἀρετὴν ἄκραν τελεσθεὶς ὧν ἔχεις καλῶν οὐ φθονεῖς ἀνθρώποις , ἀλλ’ ἡλίου καθαροῦ δίκην ἀκτῖνας σοφίας ἀκραιφνοῦς ἐπὶ πάντας ἄγεις , οὐ μόνον παροῦσι τὰ εἰκότα ξυνών , ἀλλὰ καὶ ἀπόντας ἐφ’ ὅσον ἔξεστι τοῖς παρὰ σαυτοῦ σεμνύνων . νικῴης δ’ ἂν οὕτω καὶ τὸν Ὀρφέα τὸν καλὸν οἷς πράττεις , εἴγε ὁ μὲν τὴν οἰκείαν μουσικὴν εἰς τὰς τῶν θηρίων ἀκοὰς κατανάλισκε , σὺ δ’ ὥσπερ ἐπὶ σωτηρίᾳ τοῦ κοινοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους τεχθείς , τὴν Ἀσκληπιοῦ χεῖρα πανταχοῦ ζηλῶν , ἅπαντα ἐπέρχῃ λογίῳ τε καὶ σωτηρίῳ νεύματι . ὥστ’ ἔμοιγε δοκεῖ καὶ Ὅμηρος , εἰ ἀνεβίω , πολλῷ δικαιότερον ἂν ἐπὶ σοὶ τὸ ἔπος αἰνίξασθαι τὸ εἷς δ’ ἔτι που ζωὸς κατερύκεται εὐρέι κόσμῳ . τῷ γὰρ ὄντι τοῦ παλαιοῦ κόμματος ἡμῖν οἱονεὶ σπινθήρ τις ἱερὸς ἀληθοῦς καὶ γονίμου παιδεύσεω ςὑπὸ σοὶ μόνῳ ζωπυρεῖται . καὶ εἴη γε , Ζεῦ σῶτερ καὶ Ἑρμῆ λόγιε , τὸ κοινὸν ἁπάσης τῆς οἰκουμένης ὄφελος , Ἰάμβλιχον τὸν καλόν , ἐπὶ μήκιστον χρόνου τηρεῖσθαι . πάντως που καὶ ἐφ’ Ὁμήρῳ καὶ Πλάτωνι καὶ Σωκράτει καὶ εἴ τις ἄλλος ἄξιος τοῦ χοροῦ τούτου , δικαίας εὐχῆς ἐπίτευγμα τοῖς πρότερον εὐτυχηθὲν οὕτω τοὺς ἐκείνων καιροὺς ἐπὶ μεῖζον ηὔξησεν . οὐδὲν δὴ κωλύει καὶ ἐφ’ ἡμῶν ἄνδρα καὶ λόγῳ καὶ βίῳ τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων ἀντάξιον ὑφ’ ὁμοίαις εὐχαῖς ἐς τὸ ἀκρότατον τοῦ γήρως ἐπ’ εὐδαιμονίᾳ τῶν ἀνθρώπων παραπεμφθῆναι .
Lemmas: Ὀδυσσεύς μέν ἐξαρκέω ὁ παῖς ὁ ἐπί ἑαυτοῦ φαντασία ἀναστέλλω λέγω οὔτις ὅς θεός εἰμί · τίς εἷς ἀθάνατος ἐίσκω ; ἐγώ δέ οὐδέ ἐν ἄνθρωπος εἰμί φημί εἄν ὅλως , ἠώς εἄν Ἰάμβλιχος μή συνίημι . ἀλλά ἐραστής μέν εἰμί σός ὁμολογέω , καθάπερ ἐκεῖνος ὁ Τηλέμαχος πατήρ . κἀν γάρ ἀνάξιος ἐγώ λέγω τις εἰμί , οὐδέ οὗτος ὁ ποθέω ἀφαιρέω · ἐπεί καί ἄγαλμα καλός ἀκούω πολύς ἐραστής γίγνομαι μή μόνος ὁ δημιουργός ὁ τέχνη μή βλάπτω , ἀλλά καί ὁ περί αὐτός πάθος ὁ ἔμψυχος ἡδονά ὁ ἔργον προστίθημι . ὁ γε μήv παλαιός καί σοφός ἀνήρ , ὅς ἐγώ ἐγκρίνω ἐθέλω παίζω , τοσοῦτος ἀπέχω εἄν φημί , ὁπόσος αὐτός σύ ὁ ἀνήρ μέτειμι πιστεύω . καίτοι σῦς γε οὖον Πίνδαρος μόνος οὐδέ Δημόκριτος ἢ Ὀρφεύς ὁ παλαιός , ἀλλά καί σύμπας ὁμοῦ ὁ Ἑλληνικός , ὁπόσος εἰς ἄκρος φιλοσοφία ἔρχομαι μνημονεύω , καθάπερ ἐν λύρα ποικίλος φθόγγος ἐναρμόνιος σύστασις πρός ὁ ἐντελής ὁ μουσικός κεράννυμι ἔχω . καί ὥσπερ Ἄργος ὁ φύλαξ ὁ Ἰώ ὁ μῦθος πρόνοια ἔχω ὁ Ζεύς παιδικός ἀκοίμητος πανταχόθεν ὄμμα βολή περιφράσσω , οὗτος καί σύ γνήσιος ἀρετή φύλαξ μυρίος παίδευσις ὀφθαλμός ὁ λόγος φωτίζω . Πρωτεύς μέν δή ὁ αἰγύπτιος φημί ποικίλος μορφή ἑαυτοῦ ἐξαλλάσσω , ὥσπερ δείδω μή λανθάνω ὁ δήω ὡς εἰμί σοφός ἐκφαίνω · ἐγώ δέ εἴπερ εἰμί εἰμί σοφός ὁ Πρωτεύς καί οἷος πολύς ὁ εἰμί γιγνώσκω , ὡς Ὅμηρος λέγω , ὁ μέν φύσις αὐτός ἐπαινέω , ὁ γνώμη δέ οὐ ἄγαμαι , διότι μή φιλάνθρωπον τις , ἀλλά ἀπατεών ἔργον ποιέω κρύπτω ἑαυτοῦ , ἵνα μή χρήσιμος ἄνθρωπος εἰμί . σύ δέ , εἰμί γέννα , τίς οὐ εἄν ἀληθής θαυμάζω , ὡς οὐδείς τίς ὁ Πρωτεύς ὁ σοφός μείων εἰμί , εἰμί μή καί μᾶλλον εἰς ἀρετή ἄκρος τελέω ὅς ἔχω καλός οὖον φθονέω ἄνθρωπος , ἀλλά ἥλιος καθαρός δίκη ἀκτίς σοφία ἀκραιφνής ἐπί πᾶς ἄγω , οὖον μόνος πάρειμι ὁ εἰκός κοινός , ἀλλά καί ἄπειμι ἐπί ὅσος ἔξεστι ὁ παρά σεαυτοῦ σεμνύνω . νικάω δέ εἄν οὗτος καί ὁ Ὀρφεύς ὁ καλός ὅς πράσσω , εἰ ὁ μέν ὁ οἰκεῖος μουσική εἰς ὁ ὁ θηρίον ἀκοή καταναλίσκω , σύ δέ ὥσπερ ἐπί σωτηρία ὁ κοινός ὁ ἄνθρωπος γένος τίκτω , ὁ Ἀσκληπιός χείρ πανταχοῦ ζηλόω , ἅπας ἐπέρχομαι λόγιος τε καί σωτήριος νεῦμα . ὥστε ἐγώ δοκέω καί Ὅμηρος , εἰμί ἀναβιόω , πολύς Δίκαιος εἄν ἐπί σύ ὁ ἔπος αἰνίσσομαι ὁ εἷς δέ ἔτι ποῦ ζωός κατερύκω εὐρύς κόσμος . ὁ γάρ εἰμί ὁ παλαιός κόμμα ἐγώ οἱονεί σπινθήρ τις ἱερός ἀληθής καί γόνιμος παίδευση ὕπος σύ μόνος ζωπυρέω . καί εἰμί γε , Ζεύς σωτήρ καί Ἑρμῆς λόγιος , ὁ κοινός ἅπας ὁ οἰκέω ὄφελος , Ἰάμβλιχος ὁ καλός , ἐπί μακρός χρόνος τηρέω . πάντως ποῦ καί ἐπί Ὅμηρος καί Πλάτων καί Σωκράτης καί εἰμί τις ἄλλος ἄξιος ὁ χορός οὗτος , Δίκαιος εὐχή Ἐπίτευγμα ὁ πρότερος εὐτυχέω οὗτος ὁ ἐκεῖνος καιρός ἐπί μείζων αὐξάνω . οὐδείς δή κωλύω καί ἐπί ἐγώ ἀνήρ καί λόγος καί βίος ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος ἀντάξιος ὑπό ὅμοιος εὐχή εἰς ὁ ἄκρος ὁ γῆρας ἐπί εὐδαιμονία ὁ ἄνθρωπος παραπέμπω .