flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae 50.7
Ἀλλ’ αὐτὸ τοῦτο τὸ γράφειν πρὸς σε δακνομένου τυχὸν ἴσως ἐστίν ; οὐ μὰ τοὺς θεοὺς τοὺς σωτῆρας , ἀλλ’ ἐπικόπτοντος τὴν ἄγαν αὐθάδειαν καὶ τὴν θρασύτητα καὶ τὴν ἀκολασίαν τὴν τῆς γλώττης καὶ τὸ τῆς ψυχῆς ἄγριον καὶ τὸ μαινόμενον τῶν φρενῶν καὶ τὸ παρακεκινηκὸς ἐν πᾶσιν . ἐξῆν γοῦν , εἴπερ ἐδεδήγμην , ἔργοις ἀλλὰ μὴ λόγοις σε σφόδρα νομίμως κολάσαι . πολίτης γὰρ ὢν καὶ τῆς γερουσίας μετέχων αὐτοκράτορος ἐπίταγμα παρῃτήσω · τοῦτο δὲ οὐκ ἐξῆν δήπουθεν τῷ μὴ μεγάλην ἀνάγκην προϊσχομένῳ . οὔκουν ἐξήρκει μοι ὑπὲρ τούτου ζημιῶσαί σε παντοίαν ζημίαν , ἀλλ’ ᾠήθην δεῖν γράψαι πρός σε πρῶτον , νομίζων ἰάσιμον ἐπιστολίῳ βραχεῖ . ὡς δέ ς̓ ἐμμένοντα τοῖς αὐτοῖς , μᾶλλον δὲ τὸ λεληθὸς τέως τῆς μανίας ἐφώρασα , μή τι καὶ νομισθείης ἀνήρ , οὐκ ἀνὴρ ὤν , καὶ παρρησίας μεστός , ἐμβροντησίας ὢν πλήρης , καὶ παιδείας μετεσχηκώς , οὐδὲ γρὺ λόγων ἁψάμενος , ὅσα γε εἰκός ἐστι ταῖς ἐπιστολαῖς σου τεκμήρασθαι . τὸ γὰρ φροῦδον οὐδεὶς εἶπε τῶν ἀρχαίων ἐπὶ τοῦ προφανοῦς , ὥσπερ σὺ νῦν , ἐπεὶ τὰς ἄλλας σου τῆς ἐπιστολῆς ἁμαρτίας οὐδεὶς ἂν ἐπεξελθεῖν ἐν μακρῷ βιβλίῳ δυνηθείη καὶ τὸ μαστροπὸν ἐκεῖνο καὶ βδελυρὸν ἦθος , ὑφ’ οὗ σεαυτὸν προαγωγεύεις . οὐ γὰρ τοὺς ἐξ ἑτοίμου φὴς ἥκοντας οὐδὲ τοὺς ἐφεδρεύοντας ταῖς ἀρχαῖς , ἀλλὰ τοὺς βεβαίᾳ κρίσει χρωμένους καὶ κατὰ τοῦτο τὸ δέον αἱρουμένους τούτους δεῖν , ἀλλ’ οὐ τοὺς ἑτοίμως ὑπακούοντας , αἱρεῖσθαι . καλάς γε ἡμῖν ἐλπίδας ὑποφαίνεις οὐδὲν δεομένοις ὡς ὑπείξων , ἢν αὖθίς σε καλῶμεν ἐπὶ κοινωνίαν πραγμάτων . ἐμοὶ δὲ τοσοῦτον μέρος τούτου περίεστιν , ὥστε σε , τῶν ἄλλων εἰσιεμένων , οὐδὲ προσείρηκα πώποτε . καίτοι γε πρὸς πολλοὺς ἔγωγε τοῦτο ἐποίησα γνωρίμων τε καὶ ἀγνοουμένων ἐμοὶ κατὰ τὴν θεοφιλῆ Ῥώμην διατρίβοντας . οὕτω σου τῆς φιλίας ἀντεποιούμην , οὕτω σε σπουδῆς ἄξιον ᾠόμην . εἰκὸς οὖν ὅτι καὶ τὰ μέλλοντα πρός σε τοιαῦτα ἔσται . καὶ γὰρ νῦν ἔγραψα ταυτηνὶ τὴν ἐπιστολήν , οὐ σοὶ μόνον ἀνάγνωσμα , ἐπεὶ καὶ ἀναγκαίαν πολλοῖς αὐτὴν ᾔδειν , καὶ δώσω γε πᾶσιν οὐκ ἄκουσιν , ὡς ἐμαυτὸν πείθω , ληψομένοις · σεμνότερον γὰρ ὁρῶντές σε καὶ ὀγκωδέστερον τῶν ἔμπροσθέν σοι βεβιωμένων ἄχθονται .
Lemmas: ἀλλά αὐτός οὗτος ὁ γράφω πρός σύ δάκνω τυγχάνω ἴσως εἰμί ; οὖον μά ὁ θεός ὁ σωτήρ , ἀλλά ἐπικόπτω ὁ ἄγαν αὐθάδεια καί ὁ θρασύτης καί ὁ ἀκολασία ὁ ὁ γλῶσσα καί ὁ ὁ Ψυχή ἄγριος καί ὁ μαίνομαι ὁ φρήν καί ὁ παρακινέω ἐν πᾶς . ἔξεστι γοῦν , εἴπερ δάκνω , ἔργον ἀλλά μή λόγος σύ σφόδρα νόμιμος κολάζω . πολίτης γάρ εἰμί καί ὁ γερουσία μετέχω αὐτοκράτωρ ἐπίταγμα παραιτέομαι · οὗτος δέ οὐ ἔξεστι δήπουθεν ὁ μή μέγας ἀνάγκη προΐσχω . οὔκουν ἐξαρκέω ἐγώ ὑπέρ οὗτος ζημιόω σύ παντοῖος ζημία , ἀλλά οἴομαι δήω γράφω πρός σύ πρῶτος , νομίζω ἰάσιμος ἐπιστόλιον βραχύς . ὡς δέ Σ ἐμμένω ὁ αὐτός , μᾶλλον δέ ὁ λανθάνω τέως ὁ μανία φωράω , μή τίς καί νομίζω ἀνήρ , οὐ ἀνήρ εἰμί , καί παρρησία μεστός , ἐμβροντησία εἰμί πλήρης , καί παιδεία μετέχω , οὐδέ γρῦ λόγος ἅπτω , ὅσος γε εἰκός εἰμί ὁ ἐπιστολή σύ τεκμαίρομαι . ὁ γάρ φροῦδος οὐδείς εἶπον ὁ ἀρχαῖος ἐπί ὁ προφανής , ὥσπερ σύ νῦν , ἐπεί ὁ ἄλλος σύ ὁ ἐπιστολή ἁμαρτία οὐδείς εἄν ἐπεξέρχομαι ἐν μακρός βιβλίον δύναμαι καί ὁ μαστροπός ἐκεῖνος καί βδελυρός ἦθος , ὑπό ὅς σαυτοῦ προαγωγεύω . οὖον γάρ ὁ ἐκ ἑτοῖμος φημί ἥκω οὐδέ ὁ ἐφεδρεύω ὁ ἀρχή , ἀλλά ὁ βέβαιος κρίσις χράω καί κατά οὗτος ὁ δήω αἱρέω οὗτος δήω , ἀλλά οὖον ὁ ἑτοίμως ὑπακούω , αἱρέω . καλός γε ἐγώ ἐλπίς ὑποφαίνω οὐδείς δήω ὡς ὑπείκω , εἄν αὖθις σύ καλέω ἐπί κοινωνία πρᾶγμα . ἐγώ δέ τοσοῦτος μέρος οὗτος περίειμι , ὥστε σύ , ὁ ἄλλος εἰσίημι , οὐδέ προσφωνέω πώποτε . καίτοι γε πρός πολύς ἔγωγε οὗτος ποιέω γνώριμος τε καί ἀγνοέω ἐγώ κατά ὁ θεοφιλής Ῥώμη διατρίβω . οὗτος σύ ὁ φίλιος ἀντιποιέω , οὗτος σύ σπουδή ἄξιος οἴομαι . εἰκός οὖν ὅτι καί ὁ μέλλω πρός σύ τοιοῦτος εἰμί . καί γάρ νῦν γράφω οὗτος ὁ ἐπιστολή , οὖον σύ μόνος ἀνάγνωσμα , ἐπεί καί ἀναγκαῖος πολύς αὐτός οἶδα , καί δίδωμι γε πᾶς οὐ ἄκων , ὡς ἐμαυτοῦ πείθω , λαμβάνω · σεμνός γάρ ὁράω σύ καί ὀγκώδης ὁ ἔμπροσθεν σύ βιόω ἄχθομαι .