flavius-claudius-julianus-imperator.epistulae frag_89b.13
Ὅσῳ δὲ λίθου καὶ πέτρας ἅπασα μὲν ψυχή , πολὺ δὲ πλέον ἡ τῶν ἀνθρώπων οἰκειότερον ἔχει καὶ συγγενέστερον πρὸς τοὺς θεούς , τοσούτῳ μᾶλλον εἰκός ἐστι ῥᾷον καὶ ἐνεργέστερον δι’ αὐτῆς χωρεῖν τῶν θεῶν τὸ ὄμμα . θέα δὲ τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ θεοῦ γάνυσθαι φάσκοντος τῇ τῶν εὐσεβῶν ἀνδρῶν διανοίᾳ ὅσον Ὀλύμπῳ τῷ καθαρωτάτῳ . πῶς ἡμῖν οὗτος οὐχὶ καὶ ἀνάξει τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἀπὸ τοῦ ζόφου καὶ τοῦ Ταρτάρου μετ’ εὐσεβείας αὐτῷ προσιόντων ; οἶδε μὲν γὰρ καὶ τοὺς ἐν τῷ Ταρτάρῳ κατακεκλεισμένους · οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνα τῆς τῶν θεῶν ἐκτὸς πίπτει δυνάμεως · ἐπαγγέλλεται δὲ τοῖς εὐσεβέσι τὸν Ὄλυμπον ἀντὶ τοῦ Ταρτάρου . διόπερ χρὴ μάλιστα τῶν τῆς εὐσεβείας ἔργων ἀντέχεσθαι προσιόντας μὲν τοῖς θεοῖς μετ’ εὐλαβείας , αἰσχρὸν μηδὲν μήτε λέγοντας μήτε ἀκούοντας . ἁγνεύειν δὲ χρὴ τοὺς ἱερέας οὐκ ἔργων μόνον ἀκαθάρτων οὐδὲ ἀσελγῶν πράξεων , ἀλλὰ καὶ ῥημάτων καὶ ἀκροαμάτων τοιούτων . ἐξελατέα τοίνυν ἐστὶν ἡμῖν πάντα τὰ ἐπαχθῆ σκώμματα , πᾶσα δὲ ἀσελγὴς ὁμιλία . καὶ ὅπως εἰδέναι ἔχῃς ὃ βούλομαι φράζειν , ἱερωμένος τις μήτε Ἀρχίλοχον ἀναγινωσκέτω μήτε Ἱππώνακτα μήτε ἄλλον τινὰ τῶν τὰ τοιαῦτα γραφόντων . ἀποκλινέτω καὶ τῆς παλαιᾶς κωμῳδίας ὅσα τῆς τοιαύτης ἰδέας · ἄμεινον μὲν γάρ · καὶ πάντως πρέποι δ’ ἂν ἡμῖν ἡ φιλοσοφία μόνη , καὶ τούτων οἱ θεοὺς ἡγεμόνας προστησάμενοι τῆς ἑαυτῶν παιδείας , ὥσπερ Πυθαγόρας καὶ Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης οἵ τε ἀμφὶ Χρύσιππον καὶ Ζήνωνα . προσεκτέον μὲν γὰρ οὔτε πᾶσιν οὔτε τοῖς πάντων δόγμασιν , ἀλλὰ ἐκείνοις μόνον καὶ ἐκείνων , ὅσα εὐσεβείας ἐστὶ ποιητικὰ καὶ διδάσκει περὶ θεῶν πρῶτον μὲν ὡς εἰσίν , εἶτα ὡς προνοοῦσι τῶν τῇδε , καὶ ὡς ἐργάζονται μὲν οὐδὲ ἓν κακὸν οὔτε ἀνθρώπους οὔτε ἀλλήλους φθονοῦντες καὶ βασκαίνοντες καὶ πολεμοῦντες , ὁποῖα γράφοντες οἱ μὲν παρ’ ἡμῖν ποιηταὶ κατεφρονήθησαν , οἱ δὲ τῶν Ἰουδαίων προφῆται διατεταμένως συγκατασκευάζοντες ὑπὸ τῶν ἀθλίων τούτων τῶν προσνειμάντων ἑαυτοὺς τοῖς Γαλιλαίοις θαυμάζονται .
Lemmas: ὅσος δέ λίθος καί πέτρα ἅπας μέν ψυχή , πολύς δέ πλέω ὁ ὁ ἄνθρωπος οἰκεῖος ἔχω καί συγγενής πρός ὁ θεός , τοσοῦτος μᾶλλον εἰκός εἰμί ῥᾳδίως καί ἐνεργός διά αὐτός χωρέω ὁ θεός ὁ ὄμμα . θέα δέ ὁ φιλανθρωπία ὁ θεός γάνυμαι φάσκω ὁ ὁ εὐσεβής ἀνήρ διάνοια ὅσος Ὄλυμπος ὁ καθαρός . πῶς ἐγώ οὗτος οὐ καί ἀνάγω ὁ ψυχή ἐγώ ἀπό ὁ ζόφος καί ὁ Τάρταρος μετά εὐσέβεια αὐτός πρόσειμι ; οἶδα μέν γάρ καί ὁ ἐν ὁ Τάρταρος κατακλείω · οὐδέ γάρ ἐκεῖνος ὁ ὁ θεός ἐκτός πίπτω δύναμις · ἐπαγγέλλω δέ ὁ εὐσεβής ὁ Ὄλυμπος ἀντί ὁ Τάρταρος . διόπερ χρή μάλιστα ὁ ὁ εὐσέβεια ἔργον ἀντέχω πρόσειμι μέν ὁ θεός μετά εὐλάβεια , αἰσχρός μηδείς μήτε λέγω μήτε ἀκούω . ἁγνεύω δέ χρή ὁ ἱερεύς οὐ ἔργον μόνος ἀκάθαρτος οὐδέ ἀσελγής πρᾶξις , ἀλλά καί ῥῆμα καί ἀκρόαμα τοιοῦτος . ἐξελατέος τοίνυν εἰμί ἐγώ πᾶς ὁ ἐπαχθής σκῶμμα , πᾶς δέ ἀσελγής ὁμιλία . καί ὅπως οἶδα ἔχω ὅς βούλομαι φράζω , ἱερόω τις μήτε Ἀρχίλοχος ἀναγιγνώσκω μήτε Ἱππῶναξ μήτε ἄλλος τις ὁ ὁ τοιοῦτος γράφω . ἀποκλίνω καί ὁ παλαιός κωμῳδία ὅσος ὁ τοιοῦτος ἰδέα · ἀγαθός μέν γάρ · καί πάντως πρέπω δέ εἄν ἐγώ ὁ φιλοσοφία μόνος , καί οὗτος ὁ θεός ἡγεμών προίστημι ὁ ἑαυτοῦ παιδεία , ὥσπερ Πυθαγόρας καί Πλάτων καί Ἀριστοτέλης ὁ τε ἀμφί Χρύσιππος καί Ζήνων . προσεκτέος μέν γάρ οὔτε πᾶς οὔτε ὁ πᾶς δόγμα , ἀλλά ἐκεῖνος μόνος καί ἐκεῖνος , ὅσος εὐσέβεια εἰμί ποιητικός καί διδάσκω περί θεός πρῶτος μέν ὡς εἰμί , εἶτα ὡς προνοέω ὁ ὅδε , καί ὡς ἐργάζομαι μέν οὐδέ εἷς κακός οὔτε ἄνθρωπος οὔτε ἀλλήλων φθονέω καί βασκαίνω καί πολεμέω , ὁποῖος γράφω ὁ μέν παρά ἐγώ ποιητής καταφρονέω , ὁ δέ ὁ Ἰουδαῖος προφήτης διατεταμένως συγκατασκευάζω ὑπό ὁ ἄθλιος οὗτος ὁ προσνέμω ἑαυτοῦ ὁ Γαλιλαῖος θαυμάζω .