flavius-claudius-julianus-imperator.epi-th-e-co-dw-tou-gaqwta-tou-salousti-ou-paramuqhtiko-s-ei-s 4
Τί πρῶτον ; τί δ’ ἔπειτα ; τί δ’ ὑστάτιον καταλέξω ; πότερον ὡς ὁ Σκηπίων ἐκεῖνος , ὁ τὸν Λαίλιον ἀγαπήσας καὶ φιληθεὶς τὸ λεγόμενον ἴσῳ ζυγῷ παρ’ ἐκείνου πάλιν , ἡδέως μὲν αὐτῷ συνῆν , ἔπραττε δὲ οὐδέν , ὧν μὴ πρότερον ἐκεῖνος πύθοιτο καὶ φήσειεν εἶναι πρακτέον ; ὅθεν οἶμαι καὶ λόγον παρέσχε τοῖς ὑπὸ φθόνου τὸν Σκηπίωνα λοιδοροῦσιν , ὡς ποιητὴς μὲν ὁ Λαίλιος εἴη τῶν ἔργων , Ἀφρικανὸς δὲ ὁ τούτων ὑποκριτής . αὕτη τοι καὶ ἡμῖν ἡ φήμη πρόσκειται , καὶ οὐ μόνον οὐ δυχεραίνω χαίρω δὲ ἐπ’ αὐτῇ πλέον . τὸ γὰρ τοῖς ὀρθῶς ὑπ’ ἄλλου γνωσθεῖσι πεισθῆναι μείζονος ἀρετῆς ὁ Ζήνων ποιεῖται γνώρισμα τοῦ γνῶναί τινα αὐτὸν ἐξ αὑτοῦ τὰ δέοντα , τὴν Ἡσιόδου μεθαρμόττων ῥῆσιν , Οὗτος μὲν πανάριστος , ὃς εὖ εἰπόντι πίθηται λέγων ἀντὶ τοῦ νοήσῃ πάνθ’ ἑαυτῷ . ἐμοὶ δὲ οὐ διὰ τοῦτο χαρίεν εἶναι δοκεῖ · πείθομαι γὰρ ἀληθέστερον μὲν Ἡσίοδον λέγειν , ἀμφοῖν δὲ ἄμεινον Πυθαγόραν , ὃς καὶ τῇ παροιμίᾳ παρέσχε τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ λέγεσθαι κοινὰ τὰ φίλων ἔδωκε τῷ βίῳ , οὐ δήπου τὰ χρήματα λέγων μόνον , ἀλλὰ καὶ τὴν τοῦ νοῦ καὶ τῆς φρονήσεως κοινωνίαν , ὥσθ’ ὅσα μὲν εὗρες αὐτός , οὐδὲν ἔλαττον ταῦτα τοῦ πεισθέντος ἐστίν , ὅσα δὲ τῶν σῶν ὑπεκρινάμην , τούτων αὐτῶν εἰκότως τὸ ἴσον μετέχεις . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὁποτέρου μᾶλλον ἂν φαίνηται , καὶ θατέρῳ προσήκει , καὶ τοῖς βασκάνοις οὐδὲν ἔσται πλέον ἐκ τῶν λόγων . Ἡμῖν δὲ ἐπανιτέον ἐπὶ τὸν Ἀφρικανὸν καὶ τὸν Λαίλιον . ἐπειδὴ γὰρ ἀνῄρητο μὲν ἡ Καρχηδὼν καὶ τὰ περὶ τὴν Λιβύην ἅπαντα τῆς Ῥώμης ἐγεγόνει δοῦλα , πέμπει μὲν Ἀφρικανὸς τὸν Λαίλιον · ἀνήγετο δὲ ἐκεῖνος εὐαγγέλια τῇ πατρίδι φέρων · καὶ ὁ Σκηπίων ἤχθετο μὲν ἀπολειπόμενος τοῦ φίλου , οὐ μὴν ἀπαραμύθητον αὑτῷ τὸ πάθος ᾤετο . καὶ τὸν Λαίλιον δὲ δυσχεραίνειν εἰκός , ἐπειδὴ μόνος ἀνήγετο , οὐ μὴν ἀφόρητον ἐποιεῖτο τὴν συμφοράν . ἔπλει καὶ Κάτων ἀπολιπὼν οἴκοι τοὺς αὑτοῦ συνήθεις , καὶ Πυθαγόρας , καὶ Πλάτων καὶ Δημόκριτος οὐδένα παραλαβόντες κοινωνὸν τῆς ὁδοῦ , καίτοι πολλοὺς οἴκοι τῶν φιλτάτων ἀπολιμπάνοντες . ἐστρατεύσατο καὶ Περικλῆς ἐπὶ τὴν Σάμον οὐκ ἄγων τὸν Ἀναξαγόραν , καὶ τὴν Εὔβοιαν παρεστήσατο ταῖς μὲν ἐκείνου βουλαῖς , ἐπεπαίδευτο γὰρ ὑπ’ ἐκείνῳ , τὸ σῶμα δὲ οὐκ ἐφελκόμενος ὥσπερ ἄλλο τι τῶν ἀναγκαίων πρὸς τὰς μάχας . καίτοι καὶ τοῦτον ἄκοντα , φασίν , Ἀθηναῖοι τῆς πρὸς τὸν διδάσκαλον ἀπέστησαν συνουσίας . ἀλλ’ ἔφερεν ὡς ἀνὴρ ἔμφρων ὢν τὴν ἄνοιαν τῶν αὑτοῦ πολιτῶν ἐγκρατῶς καὶ πρᾴως . καὶ γὰρ ἀνάγκῃ τῇ πατρίδι καθάπερ μητρὶ δικαίως μὲν οὔ , χαλεπῶς δὲ ὅμως ἐχούσῃ πρὸς τὴν συνουσίαν αὐτῶν , εἴκειν ᾤετο χρῆναι , ταῦτα , ὡς εἰκός , λογιζόμενος · ἀκούειν δὲ χρὴ τῶν ἑξῆς ὡς τοῦ Περικλέους αὐτοῦ ·
Lemmas: τις πρῶτος ; τίς δέ ἔπειτα ; τίς δέ ὑστάτιος καταλέγω ; πότερος ὡς ὁ Σκηπίων ἐκεῖνος , ὁ ὁ Λαίλιος ἀγαπάω καί φιλέω ὁ λέγω ἴσος ζυγόν παρά ἐκεῖνος πάλιν , ἡδύς μέν αὐτός σύνειμι , πράσσω δέ οὐδείς , ὅς μή πρότερος ἐκεῖνος πυνθάνομαι καί φημί ἔρχομαι πράσσω ; ὅθεν οἴομαι καί λόγος παρέχω ὁ ὑπό φθόνος ὁ Σκηπίων λοιδορέω , ὡς ποιητής μέν ὁ Λαίλιος εἰμί ὁ ἔργον , Ἀφρικανός δέ ὁ οὗτος ὑποκριτής . οὗτος τοι καί ἐγώ ὁ φήμη πρόσκειμαι , καί οὐ μόνος οὐ δυχεραίνω χαίρω δέ ἐπί αὐτός πλείων . ὁ γάρ ὁ ὀρθός ὑπό ἄλλος γιγνώσκω πείθω μέγας ἀρετή ὁ Ζήνων ποιέω γνώρισμα ὁ γιγνώσκω τις αὐτός ἐκ αὐτός ὁ δέω , ὁ Ἡσίοδος μεθαρμόζω ῥῆσις , οὗτος μέν πανάριστος , ὅς εὖ λέγω πείθω λέγω ἀντί ὁ νοέω πᾶς ἑαυτοῦ . ἐγώ δέ οὐ διά οὗτος χαρίεις ἔρχομαι δοκέω · πείθω γάρ ἀληθής μέν Ἡσίοδος λέγω , ἄμφω δέ ἀγαθός Πυθαγόρας , ὅς καί ὁ παροιμία παρέχω ὁ ἀρχή καί ὁ λέγω κοινός ὁ φίλος δίδωμι ὁ βίος , οὐ δήπου ὁ χρῆμα λέγω μόνος , ἀλλά καί ὁ ὁ νόος καί ὁ φρόνησις κοινωνία , ὥστε ὅσος μέν εὑρίσκω αὐτός , οὐδείς μικρός οὗτος ὁ πείθω εἰμί , ὅσος δέ ὁ σός ὑποκρίνομαι , οὗτος αὐτός ἔοικα ὁ ἴσος μετέχω . ἀλλά οὗτος μέν ὁπότερος μᾶλλον ἄν φαίνω , καί ἕτερος προσήκω , καί ὁ βάσκανος οὐδείς εἰμί πλείων ἐκ ὁ λόγος . ἡμῖν δέ ἐπανιτέον ἐπί ὁ Ἀφρικανός καί ὁ Λαίλιος . ἐπεί γάρ ἀναιρέω μέν ὁ Καρχηδών καί ὁ περί ὁ Λιβύη ἅπας ὁ Ῥώμη γίγνομαι δοῦλος , πέμπω μέν Ἀφρικανός ὁ Λαίλιος · ἀνάγω δέ ἐκεῖνος εὐαγγέλιον ὁ πατρίς φέρω · καί ὁ Σκηπίων ἄχθομαι μέν ἀπολείπω ὁ φίλος , οὐ μήν ἀπαραμύθητος ἑαυτοῦ ὁ πάθος οἴομαι . καί ὁ Λαίλιος δέ δυσχεραίνω ἔοικα , ἐπεί μόνος ἀνάγω , οὐ μήν ἀφόρητος ποιέω ὁ συμφορά . πλέω καί Κάτων ἀπολείπω οἴκοι ὁ αὐτός συνήθης , καί Πυθαγόρας , καί Πλάτων καί Δημόκριτος οὐδείς παραλαμβάνω κοινωνός ὁ ὁδός , καίτοι πολύς οἴκοι ὁ φίλος ἀπολείπω . στρατεύω καί Περικλῆς ἐπί ὁ Σάμος οὐ ἄγω ὁ Ἀναξαγόρας , καί ὁ Εὔβοια παρίστημι ὁ μέν ἐκεῖνος βουλή , παιδεύω γάρ ὑπό ἐκεῖνος , ὁ σῶμα δέ οὐ ἐφέλκω ὥσπερ ἄλλος τίς ὁ ἀναγκαῖος πρός ὁ μάχη . καίτοι καί οὗτος ἀέκων , φημί , Ἀθηναῖος ὁ πρός ὁ διδάσκαλος ἀφίστημι συνουσία . ἀλλά φέρω ὡς ἀνήρ ἔμφρων εἰμί ὁ ἄνοια ὁ αὐτός πολίτης ἐγκρατής καί πρᾶος . καί γάρ ἀνάγκη ὁ πατρίς καθά μήτηρ δίκαιος μέν οὐ , χαλεπός δέ ὅμως ἔχω πρός ὁ συνουσία αὐτός , ἔοικα οἴομαι χρή , οὗτος , ὡς ἔοικα , λογίζομαι · ἀκούω δέ χράω ὁ ἑξῆς ὡς ὁ Περικλῆς αὐτός ·