flavius-claudius-julianus-imperator.epi-th-e-co-dw-tou-gaqwta-tou-salousti-ou-paramuqhtiko-s-ei-s 3
Ὡς μὲν οὖν εἰκότως ἀλγῶ τοῖς παροῦσιν , οὐ φίλου μόνον , ἀλλὰ καὶ συνεργοῦ πιστοῦ , δοίη δὲ ὁ δαίμων , καὶ πρὸς ὀλίγον ἀπαλλαττόμενος , οἶμαι καὶ Σωκράτη τὸν μέγαν τῆς ἀρετῆς κήρυκα καὶ διδάσκαλον ἔμοιγε συνομολογήσειν ἐξ ὧν ἐκεῖνον γνωρίζομεν , λέγω δὲ τῶν Πλάτωνος λόγων , τεκμαιρόμενος ὑπὲρ αὐτοῦ . φησὶ γοῦν ὅτι Χαλεπώτερον ἐφαίνετό μοι ὀρθῶς τὰ πολιτικὰ διοικεῖν · οὔτε γὰρ ἄνευ φίλων ἀνδρῶν καὶ ἑταίρων πιστῶν οἷόν τε εἶναι πράττειν , οὔτ’ εὐπορεῖν τούτων ξὺν πολλῇ ῥᾳστώνῃ . καίτοι τοῦτό γε εἰ Πλάτωνι μεῖζον ἐφαίνετο τοῦ διορύττειν τὸν Ἄθω , τί χρὴ προσδοκᾶν ἡμᾶς ὑπὲρ αὐτοῦ τοὺς πλέον ἀπολειπομένους τῆς ἐκείνου συνέσεώς τε καὶ γνώμης ἢ ’κεῖνος τοῦ θεοῦ ; ἐμοὶ δὲ οὐδὲ τῆς χρείας μόνον ἕνεκα , ἣν ἀντιδιδόντες ἀλλήλοις ἐν τῇ πολιτείᾳ ῥᾷον εἴχομεν πρὸς τὰ παρὰ γνώμην ὑπὸ τῆς τύχης καὶ τῶν ἀντιταττομένων ἡμῖν πραττόμενα , ἀλλὰ καὶ τῆς μόνης ἀεί μοι θαλπωρῆς τε καὶ τέρψεως ἐνδεὴς οὐκ εἰς μακρὰν ἔσεσθαι μέλλων , εἰκότως δάκνομαί τε καὶ δέδηγμαι τὴν ἐμαυτοῦ καρδίαν . ἐς τίνα γὰρ οὕτως ἔσται μοι λοιπὸν εὔνουν ἀποβλέψαι φίλον ; τίνος δὲ ἀνασχέσθαι τῆς ἀδόλου καὶ καθαρᾶς παρρησίας ; τίς δὲ ἡμῖν συμβουλεύσει μὲν ἐμφρόνως , ἐπιτιμήσει δὲ μετ’ εὐνοίας , ἐπιρρώσει δὲ πρὸς τὰ καλὰ χωρὶς αὐθαδείας καὶ τύφου , παρρησιάσεται δὲ τὸ πικρὸν ἀφελὼν τῶν λόγων , ὥσπερ οἱ τῶν φαρμάκων ἀφαιροῦντες μὲν τὸ λίαν δυσχερές , ἀπολείποντες δὲ αὐτὸ τὸ χρήσιμον ; ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἐκ τῆς σῆς φιλίας ὄφελος ἐκαρπωσάμην . τοσούτων δὲ ὁμοῦ ἐστερημένος , τίνων ἂν εὐπορήσαιμι λόγων , οἵ με , διὰ τὸν σὸν πόθον σά τε μήδεα σήν τε ἀγανοφροσύνην αὐτὴν προέσθαι τὴν ψυχὴν κινδυνεύοντα , πείσουσιν ἀτρεμεῖν καὶ φέρειν ὅσα δέδωκεν ὁ θεὸς γενναίως ; εἰς ταὐτὸ γὰρ ἔοικεν αὐτῷ νοῶν ὁ μέγας αὐτοκράτωρ ταῦθ’ οὕτω νυνὶ βουλεύσασθαι . τί ποτε οὖν ἄρα χρὴ διανοηθέντα καὶ τίνας ἐπῳδὰς εὑρόντα πεῖσαι πρᾴως ἔχειν ὑπὸ τοῦ πάθους θορυβουμένην τὴν ψυχήν ; ἆρα ἡμῖν οἱ Ζαμόλξιδός εἰσι μιμητέοι λόγοι , λέγω δὲ τὰς ἐκ Θρᾴκης ἐπῳδάς , ἃς Ἀθήναζε φέρων ὁ Σωκράτης πρὸ τοῦ τὴν ὀδύνην ἰᾶσθαι τῆς κεφαλῆς ἐπᾴδειν ἠξίου τῷ καλῷ Χαρμίδῃ ; ἢ τούτους μὲν ἅτε δὴ μείζονας καὶ περὶ μειζόνων οὐ κινητέον , ὥσπερ ἐν θεάτρῳ μικρῷ μηχανὰς μεγάλας , ἀλλ’ ἐκ τῶν ἔμπροσθεν ἔργων , ὧν ἐπυθόμεθα τὰ κλέα , φησὶν ὁ ποιητης , ὥσπερ ἐκ λειμῶνος δρεψάμενοι ποικίλου καὶ πολυειδοῦς ἄνθη τὰ κάλλιστα ψυχαγωγήσομεν αὑτοὺς τοῖς διηγήμασι , μικρὰ τῶν ἐκ φιλοσοφίας αὐτοῖς προστιθέντες ; ὥσπερ γὰρ οἶμαι τοῖς λίαν γλυκέσιν οἱ παρεγχέοντες οὐκ οἶδ’ ὁποἶ ἄττα φάρμακα τὸ προσκορὲς αὐτῶν ἀφαιροῦσιν , οὕτω τοῖς διηγήμασιν ἐκ φιλοσοφίας ἔνια προστιθέμενα τὸ δοκεῖν ἐξ ἱστορίας ἀρχαίας ὄχλον ἐπεισάγειν , οὐδὲν δέον , καὶ περιττὴν ἀδολεσχίαν ἀφαιρεῖται .
Lemmas: ὡς μέν οὖν ἔοικα ἀλγέω ὁ πάρειμι , οὐ φίλος μόνος , ἀλλά καί συνεργός πιστός , δίδωμι δέ ὁ δαίμων , καί πρός ὀλίγος ἀπαλλάσσω , οἴομαι καί Σωκράτης ὁ μέγας ὁ ἀρετή κῆρυξ καί διδάσκαλος ἐγώ συνομολογέω ἐκ ὅς ἐκεῖνος γνωρίζω , λέγω δέ ὁ Πλάτων λόγος , τεκμαίρομαι ὑπέρ αὐτός . φημί γοῦν ὅτι χαλεπός φαίνω ἐγώ ὀρθός ὁ πολιτικός διοικέω · οὔτε γάρ ἄνευ φίλος ἀνήρ καί ἑταῖρος πιστός οἷος τε ἔρχομαι πράσσω , οὔτε εὐπορέω οὗτος σύν πολύς ῥᾳστώνη . καίτοι τούτος γε εἰμί Πλάτων μέγας φαίνω ὁ διορύσσω ὁ Ἄθως , τίς χράω προσδοκάω ἐγώ ὑπέρ αὐτός ὁ πλείων ἀπολείπω ὁ ἐκεῖνος σύνεσις τε καί γνώμη ἢ ἐκεῖνος ὁ θεός ; ἐγώ δέ οὐδέ ὁ χρεία μόνος ἕνεκα , ὅς ἀντιδίδωμι ἀλλήλων ἐν ὁ πολιτεία ῥᾴδιος ἔχω πρός ὁ παρά γνώμη ὑπό ὁ τύχη καί ὁ ἀντιτάσσω ἐγώ πράσσω , ἀλλά καί ὁ μόνος ἀεί ἐγώ θαλπωρή τε καί τέρψις ἐνδεής οὐ εἰς μακρός εἰμί μέλλω , ἔοικα δάκνω τε καί δάκνω ὁ ἐμαυτοῦ καρδία . εἰς τίς γάρ οὕτως εἰμί ἐγώ λοιπός εὔνους ἀποβλέπω φίλος ; τίς δέ ἀνέχω ὁ ἄδολος καί καθαρός παρρησία ; τίς δέ ἐγώ συμβουλεύω μέν ἔμφρων , ἐπιτιμάω δέ μετά εὔνοια , ἐπίρρωσις δέ πρός ὁ καλός Χωρὶς αὐθάδεια καί τῦφος , παρρησιάζομαι δέ ὁ πικρός ἀφαιρέω ὁ λόγος , ὥσπερ ὁ ὁ Φάρμακος ἀφαιρέω μέν ὁ λίαν δυσχερής , ἀπολείπω δέ αὐτός ὁ χρήσιμος ; ἀλλά οὗτος μέν ἐκ ὁ σός φίλιος ὄφελος καρπόω . τοσοῦτος δέ ὁμοῦ στερέω , τίς ἄν εὐπορέω λόγος , ὅς ἐγώ , διά ὁ σός πόθος σός τε μῆδος σός τε ἀγανοφροσύνη αὐτός προΐημι ὁ ψυχή κινδυνεύω , πείθω ἀτρεμέω καί φέρω ὅσος δίδωμι ὁ θεός γενναῖος ; εἰς αὐτός γάρ ἔοικα αὐτός νοέω ὁ μέγας αὐτοκράτωρ αὐτός οὕτως νυνί βουλεύω . τίς ποτέ οὖν ἄρα χράω διανοέω καί τίς ἐπῳδή εὑρίσκω πείθω πρᾶος ἔχω ὑπό ὁ πάθος θορυβέω ὁ ψυχή ; ἆρα ἐγώ ὁ Ζαμόλξιδός εἰμί μιμητέος λόγος , λέγω δέ ὁ ἐκ Θρᾴκη ἐπῳδή , ὅς Ἀθήναζε φέρω ὁ Σωκράτης πρό ὁ ὁ ὀδύνη ἰάομαι ὁ κεφαλή ἐπαείδω ἀξιόω ὁ καλός Χαρμίδης ; ἢ οὗτος μέν ἅτε δή μέγας καί περί μέγας οὐ κινητέος , ὥσπερ ἐν θέατρον μικρός μηχανή μέγας , ἀλλά ἐκ ὁ ἔμπροσθεν ἔργον , ὅς πυνθάνομαι ὁ κλέος , φημί ὁ ποιητής , ὥσπερ ἐκ λειμών δρέπω ποικίλος καί πολυειδής ἄνθος ὁ καλός ψυχαγωγέω ἑαυτοῦ ὁ διήγημα , μικρός ὁ ἐκ φιλοσοφία αὐτός προστίθημι ; ὥσπερ γάρ οἴομαι ὁ λίαν γλυκύς ὁ παρεγχέω οὐ οἶδα ὁποῖος τις φάρμακον ὁ προσκορής αὐτός ἀφαιρέω , οὕτως ὁ διήγημα ἐκ φιλοσοφία ἔνιοι προστίθημι ὁ δοκέω ἐκ ἱστορία ἀρχαῖος ὄχλος ἐπεισάγω , οὐδείς δέω , καί περισσός ἀδολεσχία ἀφαιρέω .