flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 18
Ἀλλ’ ἐπανίωμεν ἐπ’ ἐκεῖνο πάλιν , ὅτι χρὴ τὸν ἀρχόμενον κυνίζειν αὑτῷ πρότερον ἐπιτιμᾶν πικρῶς καὶ ἐξελέγχειν καὶ μὴ κολακεύειν , ἀλλὰ ἐξετάζειν ὅ , τι μάλιστα αὑτὸν ἀκριβῶς , εἰ τῇ πολυτελείᾳ τῶν σιτίων χαίρει , εἰ στρωμνῆς δεῖται μαλακῆς , εἰ τιμῆς ἢ δόξης ἐστὶν ἥττων , εἰ τοῦτο ζηλοῖ τὸ περιβλέπεσθαι καί , εἰ καὶ κενὸν εἴη , τίμιον ὅμως νομίζει . μηδὲ εἰς συμπεριφορὰν ὄχλων καθυφείσθω , γευέσθω δὲ τρυφῆς μηδὲ ἄκρῳ , φασί , τῷ δακτύλῳ , ἕως ἂν αὐτὴν παντελῶς πατήσῃ . τότε ἤδη καὶ τῶν τοιούτων , ἂν προσπίπτῃ , θιγεῖν οὐδὲν κωλύει . ἐπεὶ καὶ τῶν ταύρων ἀκούω τοὺς ἀσθενεστέρους ἐξίστασθαι τῆς ἀγέλης καὶ καθ’ ἑαυτοὺς νεμομένους ἀγείρειν τὴν ἰσχὺν ἐν μέρει καὶ κατ’ ὀλίγον , εἶθ’ οὕτως ἐπιέναι καὶ προκαλεῖσθαι καὶ τῆς ἀγέλης ἀμφισβητεῖν τοῖς προκατέχουσιν , ὡς μᾶλλον ἀξιωτέρους προΐστασθαι . ὅστις οὖν κυνίζειν ἐθέλει μήτε τὸν τρίβωνα μήτε τὴν πήραν μήτε τὴν βακτηρίαν καὶ τὴν κόμην ἀγαπάτω μόνον , ἵν’ ὥσπερ ἐν κώμῃ βαδίζῃ κουρείων καὶ διδασκαλείων ἐνδεεῖ ἄκαρτος καὶ ἀγράμματος , ἀλλὰ τὸν λόγον ἀντὶ τοῦ σκήπτρου καὶ τὴν ἔνστασιν ἀντὶ τῆς πήρας τῆς κυνικῆς ὑπολαμβανέτω φιλοσοφίας γνωρίσματα . παρρησίᾳ δὲ χρηστέον αὐτῷ πρῶτον ὁπόσου πέφυκεν ἄξιος ἐπιδειξαμένῳ , ὥσπερ οἶμαι Κράτης καὶ Διογένης , οἳ πᾶσαν μὲν ἀπειλὴν τύχης καὶ εἴτε παιδιὰν εἴτε παροινίαν χρὴ φάναι τοσοῦτον ἀπέσχον τοῦ δυσκόλως ἐνεγκεῖν , ὥστε ἁλοὺς μὲν ὑπὸ τῶν καταποντιστῶν ὁ Διογένης ἔπαιζεν , ὁ Κράτης δὲ ἐδημοσίευε τὴν οὐσίαν , εἶτα τὸ σῶμα βλαβεὶς ἔσκωπτεν ἑαυτὸν εἰς τὴν χωλότητα τοῦ σκέλους καὶ τὸ κυρτὸν τῶν ὤμων , ἐπορεύετο δὲ ἐπὶ τὰς τῶν φίλων ἑστίας ἄκλητος καὶ κεκλημένος , διαλλάσσων τοὺς οἰκειοτάτους ἀλλήλοις , εἴποτε στασιάζοντας αἴσθοιτο , ἐπετίμα δὲ οὐ μετὰ πικρίας , ἀλλὰ μετὰ χάριτος , οὐχ ἵνα συκοφαντεῖν δοκῇ τοὺς σωφρονισθέντας , ὠφελεῖν δὲ ἐθέλων αὐτούς τε ἐκείνους καὶ τοὺς ἀκούοντας . Καὶ οὐ τοῦτο ἦν τὸ προηγούμενον αὐτοῖς τέλος · ἀλλ’ , ὅπερ ἔφην , ἐσκόπουν ὅπως αὐτοὶ μὲν εὐδαιμονήσουσιν , ἔμελε δὲ αὐτοῖς τῶν ἄλλων τοσοῦτον ὅσον ξυνίεσαν οἶμαι φύσει κοινωνικὸν καὶ πολιτικὸν ζῷον τὸν ἄνθρωπον εἶναι , καὶ τοὺς συμπολιτευομένους ὠφέλησαν οὐ τοῖς παραδείγμασι μόνον , ἀλλὰ καὶ τοῖς λόγοις . ὅστις οὖν ἂν ἐθέλῃ Κυνικὸς εἶναι καὶ σπουδαῖος ἀνήρ , αὑτοῦ πρότερον ἐπιμεληθείς , ὥσπερ Διογένης καὶ Κράτης ἐξελαυνέτω μὲν τῆς ψυχῆς ἅπαντα ἐκ πάσης τὰ πάθη , ὀρθῷ δὲ ἐπιτρέψας τὰ καθ’ ἑαυτὸν λόγῳ καὶ νῷ κυβερνάσθω . κεφάλαιον γὰρ ἦν , ὡς ἐγὼ οἶμαι , τοῦτο τῆς Διογένους φιλοσοφίας .
Lemmas: ἀλλά ἐπανίημι ἐπί ἐκεῖνος πάλιν , ὅτι χράω ὁ ἄρχω κυνίζω ἑαυτοῦ πρότερος ἐπιτιμάω πικρός καί ἐξελέγχω καί μή κολακεύω , ἀλλά ἐξετάζω ὁ , τίς μάλιστα ἑαυτοῦ ἀκριβῶς , εἰμί ὁ πολυτέλεια ὁ σιτίον χαίρω , εἰμί στρωμνή δέω μαλακός , εἰμί τιμή ἢ δόξα εἰμί κακός , εἰμί οὗτος ζηλόω ὁ περιβλέπω καί , εἰμί καί κενός εἰμί , τίμιος ὅμως νομίζω . μηδέ εἰς συμπεριφορά ὄχλος καθυφίημι , γεύω δέ τρυφή μηδέ ἄκρος , φημί , ὁ δάκτυλος , ἠώς ἄν αὐτός παντελής πατέω . τότε ἤδη καί ὁ τοιοῦτος , εἄν προσπίπτω , θιγγάνω οὐδείς κωλύω . ἐπεί καί ὁ ταῦρος ἀκούω ὁ ἀσθενής ἐξίστημι ὁ ἀγέλη καί κατά ἑαυτοῦ νέμω ἀγείρω ὁ ἰσχύς ἐν μέρος καί κατά ὀλίγος , εἶτα οὕτως ἐπέρχομαι καί προκαλέω καί ὁ ἀγέλη ἀμφισβητέω ὁ προκατέχω , ὡς μᾶλλον ἄξιος προίστημι . ὅστις οὖν κυνίζω ἐθέλω μήτε ὁ τρίβων μήτε ὁ πήρα μήτε ὁ βακτηρία καί ὁ κόμη ἀγαπάω μόνος , ἵνα ὥσπερ ἐν κώμη βαδίζω κουρεῖον καί διδασκαλεῖον ἐνδεής ἄκαρτος καί ἀγράμματος , ἀλλά ὁ λόγος ἀντί ὁ σκῆπτρον καί ὁ ἔνστασις ἀντί ὁ πήρα ὁ κυνικός ὑπολαμβάνω φιλοσοφία γνώρισμα . παρρησία δέ χράω αὐτός πρῶτος ὁπόσος φύω ἄξιος ἐπιδείκνυμι , ὥσπερ οἴομαι Κράτης καί Διογένης , ὁ πᾶς μέν ἀπειλή τύχη καί εἴτε παιδιά εἴτε παροινία χράω φημί τοσοῦτος ἀπέχω ὁ δύσκολος φέρω , ὥστε ἁλίσκομαι μέν ὑπό ὁ καταποντιστής ὁ Διογένης παίζω , ὁ Κράτης δέ δημοσιεύω ὁ οὐσία , εἶτα ὁ σῶμα βλάπτω σκώπτω ἑαυτοῦ εἰς ὁ χωλότης ὁ σκέλος καί ὁ κυρτός ὁ ὦμος , πορεύω δέ ἐπί ὁ ὁ φίλος ἑστία ἄκλητος καί καλέω , διαλλάσσω ὁ οἰκεῖος ἀλλήλων , εἴποτε στασιάζω αἰσθάνομαι , ἐπιτιμάω δέ οὐ μετά πικρία , ἀλλά μετά χάρις , οὐ ἵνα συκοφαντέω δοκέω ὁ σωφρονίζω , ὠφελέω δέ ἐθέλω αὐτός τε ἐκεῖνος καί ὁ ἀκούω . καί οὐ οὗτος εἰμί ὁ προηγέομαι αὐτός τέλος · ἀλλά , ὅς φημί , σκοπέω ὅπως αὐτός μέν εὐδαιμονέω , μέλω δέ αὐτός ὁ ἄλλος τοσοῦτος ὅσον συνίημι οἴομαι φύσις κοινωνικός καί πολιτικός ζῷον ὁ ἄνθρωπος ἔρχομαι , καί ὁ συμπολιτεύω ὠφελέω οὐ ὁ παράδειγμα μόνος , ἀλλά καί ὁ λόγος . ὅστις οὖν ἄν ἐθέλω Κυνικός ἔρχομαι καί σπουδαῖος ἀνήρ , αὐτός πρότερος ἐπιμελέομαι , ὥσπερ Διογένης καί Κράτης ἐξελαύνω μέν ὁ ψυχή ἅπας ἐκ πᾶς ὁ πάθος , ὀρθός δέ ἐπιτρέπω ὁ κατά ἑαυτοῦ λόγος καί νόος κυβερνάω . κεφάλαιος γάρ εἰμί , ὡς ἐγώ οἴομαι , οὗτος ὁ Διογένης φιλοσοφία .