flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 11
φαίνονται μὲν δὴ καὶ οὗτοι διμερῆ τὴν φιλοσοφίαν νομίσαντες ὥσπερ ὁ Ἀριστοτέλης καὶ Πλάτων , θεωρηματικήν τε καὶ πρακτικήν , αὐτὸ τοῦτο συνέντες δηλονότι καὶ νοήσαντες , ὡς οἰκεῖόν ἐστιν ἄνθρωπος φύσει πράξει καὶ ἐπιστήμῃ . εἰ δὲ τῆς φυσικῆς τὴν θεωρίαν ἐξέκλιναν , οὐδὲν τοῦτο πρὸς τὸν λόγον . ἐπεὶ καὶ Σωκράτης καὶ πλείονες ἄλλοι θεωρίᾳ μὲν φαίνονται χρησάμενοι πολλῇ , ταύτῃ δὲ οὐκ ἄλλου χάριν , ἀλλὰ τῆς πράξεως · ἐπεὶ καὶ τὸ ἑαυτὸν γνῶναι τοῦτο ἐνόμισαν , τὸ μαθεῖν ἀκριβῶς , τί μὲν ἀποδοτέον ψυχῇ , τί δὲ σώματι · ἀπέδοσαν δὲ εἰκότως ἡγεμονίαν μὲν τῇ ψυχῇ , ὑπηρεσίαν δὲ τῷ σώματι . φαίνονται δὴ οὖν ἀρετὴν ἐπιτηδεύσαντες , ἐγκράτειαν , ἀτυφίαν , ἐλευθερίαν , ἔξω γενόμενοι παντὸς φθόνου , δειλίας , δεισιδαιμονίας . ἀλλ’ οὐχ ἡμεῖς ταῦτα ὑπὲρ αὐτῶν διανοούμεθα , παίζειν δὲ αὐτοὺς καὶ κυβεύειν περὶ τοῖς φιλτάτοις ὑπολαμβάνομεν , οὕτως ὑπεριδόντας τοῦ σώματος , ώς ὁ Σωκράτης ἔφη λέγων ὀρθῶς μελέτην εἶναι θανάτου τὴν φιλοσοφίαν . τοῦτο ἐκεῖνοι καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἐπιτηδεύοντες οὐ ζηλωτοὶ μᾶλλον ἡμῖν , ἄθλιοι δέ τινες καὶ παντελῶς ἀνόητοι δοκοῦσιν · ἀνθ’ ὅτου δὲ τοὺς πόνους ὑπέμειναν τούτους ; οὐχ ὡς αὐτὸς εἶπας , κενοδοξίας ἕνεκα . καὶ γὰρ πῶς ὑπὸ τῶν ἄλλων ἐπῃνοῦντο ὠμὰ προσφερόμενοι σαρκία ; καίτοι οὐδὲ αὐτὸς ἐπαινέτης εἶ . τοῦ γοῦν τοιούτου τρίβωνα καὶ τὴν κόμην , ὥσπερ αἱ γραφαὶ τῶν ἀνδρῶν , ἀπομιμούμενος εἶθ’ ὃ μηδὲ αὐτὸς ἀξιάγαστον ὑπολαμβάνεις , τοῦτο εὐδοκιμεῖν οἴει παρὰ τῷ πλήθει ; καὶ εἷς μὲν ἢ δεύτερος ἐπῄνει τότε , πλεῖν δ’ οὖν ἢ δέκα μυριάδες ὑπὸ τῆς ναυτίας καὶ βδελυρίας διεστράφησαν τὸν στόμαχον καὶ ἀπόσιτοι γεγόνασιν , ἄχρις αὐτοὺς οἱ θεράποντες ἀνέλαβον ὀσμαῖς καὶ μύροις καὶ πέμμασιν . οὕτως ὁ κλεινὸς ἥρως ἔργῳ κατεπλήξατο γελοίῳ μὲν ἀνθρώποις τοιούτοις , Οἷοι νῦν βροτοί εἰσιν , οὐκ ἀγεννεῖ δέ , μὰ τοὺς θεούς , εἴ τις αὐτὸ κατὰ τὴν Διογένους ἐξηγήσαιτο σύνεσιν . ὅπερ γὰρ ὁ Σωκράτης ὑπὲρ αὑτοῦ φησιν , ὅτι τῷ θεῷ νομίζων λατρείαν ἐκτελεῖν ἐν τῷ τὸν δοθέντα χρησμὸν ὑπὲρ αὐτοῦ κατὰ πάντα σκοπῶν ἐξετάζειν τὸν ἐλεγκτικὸν ἠσπάσατο βίον , τοῦτο καὶ Διογένης οἶμαι συνειδὼς ἑαυτῷ , πυθόχρηστον οὖσαν τὴν φιλοσοφίαν , ἔργοις ᾤετο δεῖν ἐξελέγχειν πάντα καὶ μὴ δόξαις ἄλλων , τυχὸν μὲν ἀληθέσι , τυχὸν δὲ ψευδέσι προσπεπονθέναι . οὔκουν οὐδὲ εἴ τι Πυθαγόρας ἔφη , οὐδὲ εἴ τις ἄλλος τῷ Πυθαγόρᾳ παραπλήσιος , ἀξιόπιστος ἐδόκει τῷ Διογένει . τὸν γὰρ θεόν , ἀνθρώπων δὲ οὐδένα τῆς φιλοσοφίας ἀρχηγὸν ἐπεποίητο . τί δῆτα τοῦτο , ἐρεῖς , πρὸς τὴν τοῦ πολύποδος ἐδωδήν ; ἐγώ σοι φράσω .
Lemmas: φαίνω μέν δή καί οὗτος διμερής ὁ φιλοσοφία νομίζω ὥσπερ ὁ Ἀριστοτέλης καί Πλάτων , θεωρηματικός τε καί πρακτικός , αὐτός οὗτος συνίημι δηλονότι καί νοέω , ὡς οἰκεῖος εἰμί ἄνθρωπος φύσις πρᾶξις καί ἐπιστήμη . εἰμί δέ ὁ φυσικός ὁ θεωρία ἐκκλίνω , οὐδείς οὗτος πρός ὁ λόγος . ἐπεί καί Σωκράτης καί πολύς ἄλλος θεωρία μέν φαίνω χράω πολύς , οὗτος δέ οὐ ἄλλος χάρις , ἀλλά ὁ πρᾶξις · ἐπεί καί ὁ ἑαυτοῦ γιγνώσκω οὗτος νομίζω , ὁ μανθάνω ἀκριβῶς , τίς μέν ἀποδοτέος ψυχή , τίς δέ σῶμα · ἀποδίδωμι δέ ἔοικα ἡγεμονία μέν ὁ ψυχή , ὑπηρεσία δέ ὁ σῶμα . φαίνω δή οὖν ἀρετή ἐπιτηδεύω , ἐγκράτεια , ἀτυφία , ἐλευθερία , ἔξω γίγνομαι πᾶς φθόνος , δειλία , δεισιδαιμονία . ἀλλά οὐ ἐγώ οὗτος ὑπέρ αὐτός διανοέω , παίζω δέ αὐτός καί κυβεύω περί ὁ φίλος ὑπολαμβάνω , οὕτως ὑπεροράω ὁ σῶμα , ὡς ὁ Σωκράτης φημί λέγω ὀρθός μέλω ἔρχομαι θάνατος ὁ φιλοσοφία . οὗτος ἐκεῖνος κατά ἕκαστος ἡμέρα ἐπιτηδεύω οὐ ζηλωτός μᾶλλον ἐγώ , ἄθλιος δέ τις καί παντελής ἀνόητος δοκέω · ἀντί ὅστις δέ ὁ πόνος ὑπομένω οὗτος ; οὐ ὡς αὐτός λέγω , κενοδοξία ἕνεκα . καί γάρ πῶς ὑπό ὁ ἄλλος ἐπαινέω ὠμός προσφέρω σαρκίον ; καίτοι οὐδέ αὐτός ἐπαινέτης εἰμί . ὁ γοῦν τοιοῦτος τρίβω καί ὁ κόμη , ὥσπερ ὁ γραφή ὁ ἀνήρ , ἀπομιμέομαι εἶτα ὁ μηδέ αὐτός ἀξιάγαστος ὑπολαμβάνω , οὗτος εὐδοκιμέω οἴομαι παρά ὁ πλῆθος ; καί εἷς μέν ἢ δεύτερος ἐπαινέω τότε , πλέω δέ οὖν ἢ δέκα μυριάς ὑπό ὁ ναυτία καί βδελυρία διαστρέφω ὁ στόμαχος καί ἀπόσιτος γίγνομαι , ἄχρι αὐτός ὁ θεράπων ἀναλαμβάνω ὀσμή καί μύρον καί πέμμα . οὕτως ὁ κλεινός ἥρως ἔργον καταπλήσσω γελοῖος μέν ἄνθρωπος τοιοῦτος , οἷος νῦν βροτός εἰμί , οὐ ἀγεννής δέ , μά ὁ θεός , εἰμί τις αὐτός κατά ὁ Διογένης ἐξηγέομαι σύνεσις . ὅς γάρ ὁ Σωκράτης ὑπέρ αὐτός φημί , ὅτι ὁ θεός νομίζω λατρεία ἐκτελέω ἐν ὁ ὁ δίδωμι χρησμός ὑπέρ αὐτός κατά πᾶς σκοπός ἐξετάζω ὁ ἐλεγκτικός ἀσπάζομαι βίος , οὗτος καί Διογένης οἴομαι σύνοιδα ἑαυτοῦ , πυθόχρηστος εἰμί ὁ φιλοσοφία , ἔργον οἴομαι δεῖ ἐξελέγχω πᾶς καί μή δόξα ἄλλος , τυγχάνω μέν ἀληθής , τυγχάνω δέ ψευδής προσπάσχω . οὔκουν οὐδέ εἰμί τίς Πυθαγόρας φημί , οὐδέ εἰμί τις ἄλλος ὁ Πυθαγόρας παραπλήσιος , ἀξιόπιστος δοκέω ὁ Διογένης . ὁ γάρ θεός , ἄνθρωπος δέ οὐδείς ὁ φιλοσοφία ἀρχηγός ποιέω . τίς δῆτα οὗτος , λέγω , πρός ὁ ὁ πολύπους ἐδωδή ; ἐγώ σύ φράζω .