flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 13
Τῆς Κυνικῆς δὲ φιλοσοφίας σκοπὸς μέν ἐστι καὶ τέλος , ὥσπερ δὴ καὶ πάσης φιλοσοφίας , τὸ εὐδαιμονεῖν , τὸ δὲ εὐδαιμονεῖν ἐν τῷ ζῆν κατὰ φύσιν , ἀλλὰ μὴ πρὸς τὰς τῶν πολλῶν δόξας . ἐπεὶ καὶ τοῖς φυτοῖς εὖ πράττειν συμβαίνει καὶ μέντοι καὶ ζῴοις πᾶσιν , ὅταν τοῦ κατὰ φύσιν ἕκαστον ἀνεμποδίστως τυγχάνῃ τέλους · ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς θεοῖς τοῦτό ἐστιν εὐδαιμονίας ὅρος , τὸ ἔχειν αὐτοὺς ὥσπερ πεφύκασι καὶ ἑαυτῶν εἶναι . οὐκοῦν καὶ τοῖς ἀνθρώποις οὐχ ἑτέρωθί που τὴν εὐδαιμονίαν ἀποκεκρυμμένην προσήκει πολυπραγμονεῖν · οὐδὲ ἀετὸς οὐδὲ πλάτανος οὐδὲ ἄλλο τι τῶν ὄντων ζῴων ἢ φυτῶν χρυσᾶ περιεργάζεται πτερὰ καὶ φύλλα , οὐδὲ ὅπως ἀργυροῦς ἕξει τοὺς βλαστοὺς ἢ τὰ πλῆκτρα καὶ κέντρα σιδηρᾶ , μᾶλλον δὲ ἀδαμάντινα , ἀλλ’ οἷς αὐτὰ ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις ἐκόσμησε , ταῦτα εἰ ῥωμαλέα καὶ πρὸς τάχος αὐτοῖς ἢ πρὸς ἀλκὴν ὑπουργοῦντα προσγένοιτο , μάλιστα ἂν εὖ πράττειν νομίζοι καὶ εὐθηνεῖσθαι . πῶς οὖν οὐ γελοῖον , εἴ τις ἄνθρωπος γεγονὼς ἔξω που τὴν εὐδαιμονίαν περιεργάσαιτο , πλοῦτον καὶ γένος καὶ φίλων δύναμιν καὶ πάντα ἁπλῶς τὰ τοιαῦτα τοῦ παντὸς ἄξια νομίζων ; εἰ μὲν οὖν ἡμῖν ἡ φύσις ὥσπερ τοῖς ζῴοις αὐτὸ τοῦτο ἀπέδωκε μόνον , τὸ σώματα καὶ ψυχὰς ἔχειν ἐκείνοις παραπλησίας , ὥστε μηδὲν πλέον πολυπραγμονεῖν , ἤρκει λοιπόν , ὥσπερ τὰ λοιπὰ ζῷα , τοῖς σωματικοῖς ἀρκεῖσθαι πλεονεκτήμασιν , ἐνταῦθά που τὸ εὐδαιμονεῖν πολυπραγμονοῦσιν . ἐπεὶ δὲ ἡμῖν οὐδέν τι παραπλησία ψυχὴ τοῖς ἄλλοις ἐνέσπαρται ζῴοις , ἀλλ’ εἴτε κατ’ οὐσίαν διαφέρουσα εἴτε οὐσίᾳ μὲν ἀδιάφορος , ἐνεργείᾳ δὲ μόνῃ κρείττων , ὥσπερ οἶμαι τὸ καθαρὸν ἤδη χρυσίον τοῦ συμπεφυρμένου τῇ ψάμμῳ · λέγεται γὰρ καὶ οὗτος ὁ λόγος περὶ τῆς ψυχῆς ὡς ἀληθὴς ὑπό τινων · ἡμεῖς δὴ οὖν ἐπειδὴ σύνισμεν αὑτοῖς οὖσι τῶν ζῴων ξυνετωτέροις · κατὰ γὰρ τὸν Πρωταγόρου μῦθον ἐκείνοις μὲν ἡ φύσις ὥσπερ μήτηρ ἄγαν φιλοτίμως καὶ μεγαλοδώρως προσηνέχθη , ἡμῖν δὲ ἀντὶ πάντων ἐκ Διὸς ὁ νοῦς ἐδόθη · τὴν εὐδαιμονίαν ἐνταῦθα θετέον , ἐν τῷ κρατίστῳ καὶ σπουδαιοτάτῳ τῶν ἐν ἡμῖν .
Lemmas: ὁ Κυνικός δέ φιλοσοφία σκοπός μέν εἰμί καί τέλος , ὥσπερ δή καί πᾶς φιλοσοφία , ὁ εὐδαιμονέω , ὁ δέ εὐδαιμονέω ἐν ὁ ζάω κατά φύσις , ἀλλά μή πρός ὁ ὁ πολύς δόξα . ἐπεί καί ὁ φυτόν εὖ πράσσω συμβαίνω καί μέντοι καί ζῷον πᾶς , ὅταν ὁ κατά φύσις ἕκαστος ἀνεμπόδιστος τυγχάνω τέλος · ἀλλά καί ἐν ὁ θεός τούτος εἰμί εὐδαιμονία ὅρος , ὁ ἔχω αὐτός ὥσπερ φύω καί ἑαυτοῦ ἔρχομαι . οὐκοῦν καί ὁ ἄνθρωπος οὐ ἑτέρωθι ποῦ ὁ εὐδαιμονία ἀποκρύπτω προσήκω πολυπραγμονέω · οὐδέ ἀετός οὐδέ πλάτανος οὐδέ ἄλλος τίς ὁ εἰμί ζῷον ἢ φυτόν χρύσεος περιεργάζομαι πτερόν καί φύλλο , οὐδέ ὅπως ἀργύρεος ἔχω ὁ βλαστός ἢ ὁ πλῆκτρον καί κέντρο σίδηρος , μᾶλλον δέ ἀδαμάντινος , ἀλλά ὅς αὐτός ἐκ ἀρχή ὁ φύσις κοσμέω , οὗτος εἰμί ῥωμαλέος καί πρός τάχος αὐτός ἢ πρός ἀλκή ὑπουργέω προσγίγνομαι , μάλιστα ἄν εὖ πράσσω νομίζω καί εὐθηνέω . πῶς οὖν οὐ γελοῖος , εἰμί τις ἄνθρωπος γίγνομαι ἔξω ποῦ ὁ εὐδαιμονία περιεργάζομαι , πλοῦτος καί γένος καί φίλος δύναμις καί πᾶς ἁπλῶς ὁ τοιοῦτος ὁ πᾶς ἄξιος νομίζω ; εἰμί μέν οὖν ἐγώ ὁ φύσις ὥσπερ ὁ ζῷον αὐτός οὗτος ἀποδίδωμι μόνος , ὁ σῶμα καί ψυχή ἔχω ἐκεῖνος παραπλήσιος , ὥστε μηδείς πλείων πολυπραγμονέω , ἀρκέω λοιπός , ὥσπερ ὁ λοιπός ζῷον , ὁ σωματικός ἀρκέω πλεονέκτημα , ἐνταῦθα ποῦ ὁ εὐδαιμονέω πολυπραγμονέω . ἐπεί δέ ἐγώ οὐδείς τίς παραπλήσιος ψυχή ὁ ἄλλος ἐνσπείρω ζῷον , ἀλλά εἴτε κατά οὐσία διαφέρω εἴτε οὐσία μέν ἀδιάφορος , ἐνέργεια δέ μόνος ἀγαθός , ὥσπερ οἴομαι ὁ καθαρός ἤδη χρυσίον ὁ συμφύρω ὁ ψάμμος · λέγω γάρ καί οὗτος ὁ λόγος περί ὁ ψυχή ὡς ἀληθής ὑπό τις · ἐγώ δή οὖν ἐπεί σύνοιδα ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ζῷον συνετός · κατά γάρ ὁ Πρωταγόρας μῦθος ἐκεῖνος μέν ὁ φύσις ὥσπερ μήτηρ ἄγαν φιλότιμος καί μεγαλόδωρος προσφέρω , ἐγώ δέ ἀντί πᾶς ἐκ Ζεύς ὁ Νοῦς δίδωμι · ὁ εὐδαιμονία ἐνταῦθα τίθημι , ἐν ὁ ἀγαθός καί σπουδαῖος ὁ ἐν ἐγώ .