flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 12
Τὴν σαρκοφαγίαν οἱ μὲν ἀνθρώποις ὑπολαμβάνουσι κατὰ φύσιν , οἱ δὲ ἥκιστα τοῦτο ἐργάζεσθαι προσήκειν ἀνθρώπῳ διανοοῦνται , καὶ πολὺς ὁ περὶ τούτου ἀνάλωται λόγος . ἐθέλοντι οὖν σοι μὴ ῥᾳθυμεῖν ἑσμοὶ περὶ τοῦ τοιούτου βίβλων φανήσονται . τούτους Διογένης ἐξελέγχειν ᾤετο δεῖν . διενοήθη γοῦν οὕτως · εἰ μὲν ἀπραγματεύτως ἐσθίων τις σάρκας , ὥσπερ οἶμαι τῶν ἄλλων ἕκαστον θηρίων , οἷς τοῦτο ἔνειμεν ἡ φύσις , ἀβλαβῶς αὐτὸ καὶ ἀνεπαχθῶς , μᾶλλον δὲ καὶ μετὰ τῆς τοῦ σώματος ὠφελείας ἐργάζοιτο , κατὰ φύσιν εἶναι πάντως τὴν σαρκοφαγίαν ὑπέλαβεν · εἰ δέ τις ἐντεῦθεν γένοιτο βλάβη , οὐχὶ τοῦτο ἀνθρώπου τὸ ἔργον ἴσως ἐνόμισεν , ἀλλ’ ἀφεκτέον εἶναι κατὰ κράτος αὐτοῦ . εἷς μὲν οὖν ἂν εἴη τοιοῦτος ὑπὲρ τοῦ πράγματος ἴσως βιαιότερος λόγος , ἕτερος δὲ οἰκειότερος τῷ Κυνισμῷ , εἰ περὶ τοῦ τέλους αὐτοῦ πρότερον ἔτι σαφέστερον διέλθοιμι . Ἀπάθειαν γὰρ ποιοῦνται τὸ τέλος · τοῦτο δὲ ἴσον ἐστὶ τῷ θεὸν γενέσθαι . αἰσθανόμενος οὖν ἴσως αὑτοῦ Διογένης ἐν μὲν τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀπαθοῦς , ὑπὸ δὲ τῆς τοιαύτης ἐδωδῆς μόνον θραττομένου καὶ ναυτιῶντος καὶ δόξῃ κενῇ μᾶλλον ἢ λόγῳ δεδουλωμένου · σάρκες γάρ εἰσιν οὐδὲν ἧττον , κἂν μυριάκις αὐτὰς ἑψήσῃ , κἂν ὑποτρίμμασι μυρίοις τις αὐτὰς καρυκεύσῃ · καὶ ταύτης αὑτὸν ἀφελέσθαι καὶ καταστῆσαι παντάπασιν ἐξάντη τῆς δειλίας ᾠήθη χρῆναι . δειλία γάρ ἐστιν , εὖ ἴσθι , τὸ γοῦν τοιοῦτον . ἐπεὶ πρὸς τῆς Θεσμοφόρου εἰ σαρκῶν ἡψημένων ἁπτόμεθα , τοῦ χάριν οὐχὶ καὶ ἁπλῶς αὐτὰς προσφερόμεθα , φράσον ἡμῖν . οὐ γὰρ ἔχεις ἕτερον εἰπεῖν ἢ ὅτι οὕτω νενόμισται καὶ οὕτω συνειθίσμεθα . οὐ γὰρ δὴ πρὶν μὲν ἑψηθῆναι βδελυρὰ πέφυκεν , ἑψηθέντα δὲ γέγονεν αὑτῶν ἁγνότερα . τί δῆτα ἐχρῆν πράττειν τόν γε παρὰ θεοῦ ταχθέντα καθάπερ στρατηγοῦ πᾶν μὲν ἐξελεῖν τὸ νόμισμα , λόγῳ δὲ καὶ ἀληθείᾳ κρῖναι τὰ πράγματα ; περιιδεῖν αὑτὸν ὑπὸ ταύτης τῆς δόξης ἐνοχλούμενον , ὡς νομίζειν ὅτι κρέας μέν ἐστιν ἑψηθὲν ἁγνὸν καὶ ἐδώδιμον , μὴ κατεργασθὲν δὲ ὑπὸ τοῦ πυρὸς μυσαρόν πως καὶ βδελυρόν ; οὕτως εἶ μνήμων ; οὕτως εἶ σπουδαῖος ; ὃς τοσοῦτον ὀνειδίζων τῷ κενοδόξῳ , κατὰ σὲ φάναι , Διογένει , κατ’ ἐμὲ δὲ τῷ σπουδαιοτάτῳ θεράποντι καὶ ὑπηρέτῃ τοῦ Πυθίου , τὴν τοῦ πολύποδος ἐδωδὴν κατεδήδοκας μυρίους ταρίχους , Ἰχθῦς ὄρνιθάς τε φίλας θ’ ὅτι χεῖρας ἵκοιτο , Αἰγύπτιός γε ὤν , οὐ τῶν ἱερέων , ἀλλὰ τῶν παμφάγων , οἷς πάντα ἐσθίειν νόμος ὡς λάχανα χόρτου · γνωρίζεις οἶμαι τῶν Γαλιλαίων τὰ ῥήματα . μικροῦ με παρῆλθεν εἰπεῖν , ὅτι καὶ πάντες ἄνθρωποι πλησίον οἰκοῦντες θαλάττης , ἤδη δέ τινες καὶ τῶν πόρρω , οὐδὲ θερμήναντες καταρροφοῦσιν ἐχίνους , ὄστρεα καὶ πάντα ἁπλῶς τὰ τοιαῦτα · εἶτα ἐκείνους μὲν ὑπολαμβάνεις ζηλωτούς , ἄθλιον δὲ καὶ βδελυρὸν ἡγῇ Διογένη , καὶ οὐκ ἐννοεῖς , ὡς οὐδὲν μᾶλλον ταῦτα ἐκείνων ἐστὶ σαρκία · πλὴν ἴσως ταῦτα ἐκείνων διαφέρει τῷ τὰ μὲν εἶναι μαλθακά , τὰ δὲ σκληρότερα . ἄναιμος γοῦν ἐστι καὶ πολύπους ὥσπερ ἐκεῖνα , ἔμψυχα δέ ἐστι καὶ τὰ ὀστρακόδερμα καθάπερ καὶ οὗτος · ἥδεται γοῦν καὶ λυπεῖται , ὃ τῶν ἐμψύχων μάλιστά ἐστιν ἴδιον . ἐνοχλείτω δὲ μηδὲν ἡμᾶς ἡ Πλατωνικὴ τανῦν δόξα ἔμψυχα ὑπολαμβάνουσα καὶ τὰ φυτά . ἀλλ’ ὅτι μὲν οὔτι ἄλογον οὐδὲ παράνομον οὐδὲ ἀσύνηθες ὑμῖν ὁ γενναῖος εἰργάσατο Διογένης , εἰ μὴ τῷ σκληροτέρῳ καὶ μαλακωτέρῳ , ἡδονῇ τε λαιμοῦ καὶ ἀηδίᾳ τὰ τοιαῦτά τις ἐξετάζοι , πρόδηλον οἶμαι τοῖς ὁπωσοῦν ἕπεσθαι λόγῳ δυναμένοις . οὐκ ἄρα τὴν ὠμοφαγίαν βδελύττεσθε οἱ τὰ παραπλήσια δρῶντες , οὐκ ἐπὶ τῶν ἀναίμων μόνον ζῴων , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν αἷμα ἐχόντων . καὶ τούτῳ δὲ ἴσως διαφέρεσθε πρὸς ἐκεῖνον , ὅτι ὁ μὲν ἁπλῶς ταῦτα καὶ κατὰ φύσιν ᾠήθη χρῆναι προσφέρεσθαι , ἁλσὶ δὲ ὑμεῖς καὶ πολλοῖς ἄλλοις ἀρτύσαντες ἡδονῆς ἕνεκα , τὴν φύσιν ὅπως βιάσησθε . καὶ δὴ τοῦτο μὲν ἐπὶ τοσοῦτον ἀπόχρη .
Lemmas: Τά σαρκοφαγία ὁ μέν ἄνθρωπος ὑπολαμβάνω κατά φύσις , ὁ δέ ἦκα οὗτος ἐργάζομαι προσήκω ἄνθρωπος διανοέω , καί πολύς ὁ περί οὗτος ἀναλίσκω λόγος . ἐθέλω οὖν σύ μή ῥᾳθυμέω ἑσμός περί ὁ τοιοῦτος βίβλος φανάω . οὗτος Διογένης ἐξελέγχω οἴομαι δεῖ . διανοέω γοῦν οὕτως · εἰμί μέν ἀπραγμάτευτος ἐσθίω τις σάρκα , ὥσπερ οἴομαι ὁ ἄλλος ἕκαστος θηρίον , ὅς οὗτος ἔνειμι ὁ φύσις , ἀβλαβής αὐτός καί ἀνεπαχθής , μᾶλλον δέ καί μετά ὁ ὁ σῶμα ὠφέλεια ἐργάζομαι , κατά φύσις ἔρχομαι πάντως ὁ σαρκοφαγία ὑπολαμβάνω · εἰμί δέ τις ἐντεῦθεν γίγνομαι βλάβη , οὐ Τοῦτος ἄνθρωπος ὁ ἔργον ἴσως νομίζω , ἀλλά ἀπέχω ἔρχομαι κατά κράτος αὐτός . εἷς μέν οὖν ἄν εἰμί τοιοῦτος ὑπέρ ὁ πρᾶγμα ἴσως βίαιος λόγος , ἕτερος δέ οἰκεῖος ὁ κυνισμός , εἰμί περί ὁ τέλος αὐτός πρότερος ἔτι σαφής διέρχομαι . ἀπάθεια γάρ ποιέω ὁ τέλος · οὗτος δέ ἴσος εἰμί ὁ θεός γίγνομαι . αἰσθάνομαι οὖν ἴσως αὐτός Διογένης ἐν μέν ὁ ἄλλος ἅπας ἀπαθής , ὑπό δέ ὁ τοιοῦτος ἐδωδή μόνος θράσσω καί ναυτιάω καί δόξα κενός μᾶλλον ἢ λόγος δουλόω · σάρξ γάρ εἰμί οὐδείς κακός , κἀν μυριάκις αὐτός ἕψω , κἀν ὑπότριμμα μυρίος τις αὐτός καρυκεύω · καί οὗτος ἑαυτοῦ ἀφαιρέω καί καθίστημι παντάπασι ἐξαντάω ὁ δειλία ἀηθέω χρή . δειλία γάρ εἰμί , εὖ εἰμί , ὁ γοῦν τοιοῦτος . ἐπεί πρός ὁ θεσμοφόρος εἰμί σάρξ ἑψέω ἅπτω , τίς χάρις οὐ καί ἁπλῶς αὐτός προσφέρω , φράζω ἐγώ . οὐ γάρ ἔχω ἕτερος λέγω ἢ ὅτι οὕτως νομίζω καί οὕτως συνεθίζω . οὐ γάρ δή πρίν μέν ἕψω βδελυρός φύω , ἕψω δέ γίγνομαι αὐτός ἁγνός . τίς δῆτα χρή πράσσω ὁ γε παρά θεός τάσσω καθά στρατηγός πᾶς μέν ἐξαιρέω ὁ νόμισμα , λόγος δέ καί ἀλήθεια κρίνω ὁ πρᾶγμα ; περιοράω ἑαυτοῦ ὑπό οὗτος ὁ δόξα ἐνοχλέω , ὡς νομίζω ὅτι κρέας μέν εἰμί ἕψω ἁγνός καί ἐδώδιμος , μή κατεργάζομαι δέ ὑπό ὁ πυρός μυσαρός πως καί βδελυρός ; οὕτως εἰμί μνήμων ; οὕτως εἰμί σπουδαῖος ; ὅς τοσοῦτος ὀνειδίζω ὁ κενόδοξος , κατά σύ φημί , Διογένης , κατά ἐγώ δέ ὁ σπουδαῖος θεράπων καί ὑπηρέτης ὁ Πύθιος , ὁ ὁ πολύπους ἐδωδή κατεσθίω μυρίος τάριχος , Ιχθύες ὄρνις τε φίλος ὁ ὅτι χείρ ἱκνέομαι , Αἰγύπτιος γε εἰμί , οὐ ὁ ἱερός , ἀλλά ὁ παμφάγος , ὅς πᾶς ἐσθίω νόμος ὡς λάχανον χόρτος · γνωρίζω οἴομαι ὁ Γαλιλαῖος ὁ ῥῆμα . μικρός ἐγώ παρέρχομαι λέγω , ὅτι καί πᾶς ἄνθρωπος πλησίος οἰκέω θάλασσα , ἤδη δέ τις καί ὁ πρόσω , οὐδέ θερμαίνω καταρροφέω ἐχῖνος , ὄστρεον καί πᾶς ἁπλῶς ὁ τοιοῦτος · εἶτα ἐκεῖνος μέν ὑπολαμβάνω ζηλωτός , ἄθλιος δέ καί βδελυρός ἡγέομαι Διογένης , καί οὐ ἐννοέω , ὡς οὐδείς μᾶλλον οὗτος ἐκεῖνος εἰμί σαρκίον · πλήν ἴσως οὗτος ἐκεῖνος διαφέρω ὁ ὁ μέν ἔρχομαι μαλθακός , ὁ δέ σκληρός . ἄναιμος γοῦν εἰμί καί πολύπους ὥσπερ ἐκεῖνος , ἔμψυχος δέ εἰμί καί ὁ ὀστρακόδερμος καθά καί οὗτος · ἥδομαι γοῦν καί λυπέω , ὁ ὁ ἔμψυχος μάλα εἰμί ἴδιος . ἐνοχλέω δέ μηδείς ἐγώ ὁ Πλατωνικός τανῦν δόξα ἔμψυχος ὑπολαμβάνω καί ὁ φυτόν . ἀλλά ὅτι μέν οὔτι ἄλογος οὐδέ παράνομος οὐδέ ἀσυνήθης σύ ὁ γενναῖος ἐργάζομαι Διογένης , εἰμί μή ὁ σκληρός καί μαλακός , ἡδονή τε λαιμός καί ἀηδία ὁ τοιοῦτος τις ἐξετάζω , πρόδηλος οἴομαι ὁ ὁπωσοῦν ἕπομαι λόγος δύναμαι . οὐ ἄρα ὁ ὠμοφαγία βδελύσσομαι ὁ ὁ παραπλήσιος δράω , οὐ ἐπί ὁ ἄναιμος μόνος ζῷον , ἀλλά καί ἐπί ὁ αἷμα ἔχω . καί οὗτος δέ ἴσως διαφέρω πρός ἐκεῖνος , ὅτι ὁ μέν ἁπλῶς οὗτος καί κατά φύσις ἀηθέω χρή προσφέρω , ἄλσις δέ σύ καί πολύς ἄλλος ἀρτύω ἡδονή ἕνεκα , ὁ φύσις ὅπως βιάζω . καί δή οὗτος μέν ἐπί τοσοῦτος ἀποχράω .