flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 15
ἆρά σοι δοκεῖ τῶν πάντων ἀγαθῶν ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι , τούτων δὴ τῶν πολυθρυλήτων , ἐλευθερίαν ; πῶς γὰρ οὐ φήσεις ; ἐπεὶ καὶ τὰ χρήματα καὶ πλοῦτος καὶ γένος καὶ σώματος ἰσχὺς καὶ κάλλος καὶ πάντα ἁπλῶς τὰ τοιαῦτα δίχα τῆς ἐλευθερίας οὐ τοῦ δοκοῦντος ηὐτυχηκέναι , τοῦ κτησαμένου δὲ αὐτόν ἐστιν ἀγαθά ; τίνα οὖν ὑπολαμβάνομεν τὸν δοῦλον ; ἆρα μή ποτε ἐκεῖνον , ὃν ἂν πριώμεθα δραχμῶν ἀργυρίου τόσων ἢ μναῖν δυοῖν ἢ χρυσίου στατήρων δέκα ; ἐρεῖς δήπουθεν τοῦτον εἶναι ἀληθῶς δοῦλον . ἆρα δι’ αὐτὸ τοῦτο , ὅτι τὸ ἀργύριον ὑπὲρ αὐτοῦ τῷ πωλοῦντι καταβεβλήκαμεν ; οὕτω μεντἂν εἶεν οἰκέται καὶ ὁπόσους τῶν αἰχμαλώτων λυτρούμεθα . καίτοι καὶ οἱ νόμοι τούτοις ἀποδεδώκασι τὴν ἐλευθερίαν σωθεῖσιν οἴκαδε , καὶ ἡμεῖς αὐτοὺς ἀπολυτρούμεθα , οὐχ ἵνα δουλεύσωσιν , ἀλλ’ ἵνα ὦσιν ἐλεύθεροι . ὁρᾷς ὡς οὐχ ἱκανόν ἐστιν ἀργύριον καταβαλεῖν ἐς τὸ ἀποφῆναι τὸν λυτρωθέντα δοῦλον , ἀλλ’ ἐκεῖνός ἐστιν ὡς ἀληθῶς δοῦλος , οὗ κύριός ἐστιν ἕτερος προσαναγκάσαι πράττειν ὅ , τι ἂν κελεύῃ , καὶ μὴ βουλόμενον κόλασαι καί , τὸ λεγόμενον ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ , κακαῖς ὀδύνῃσι πελάζειν ; ὅρα δὴ τὸ μετὰ τοῦτο , εἰ μὴ κύριοι πάντες ἡμῶν εἰσιν , οὓς ἀναγκαῖον ἡμῖν θεραπεύειν , ἵνα μηδὲν ἀλγῶμεν μηδὲ λυπώμεθα κολαζόμενοι παρ’ αὐτῶν . ἢ τοῦτο οἴει κόλασιν μόνον , εἴ τις ἐπανατεινόμενος τὴν βακτηρίαν καθίκοιτο τοῦ οἰκέτου ; καίτοι γε τοιοῦτον οὐδὲ οἱ τραχύτατοι τῶν δεσποτῶν ἐπὶ πάντων ποιοῦσι τῶν οἰκετῶν , ἀλλὰ καὶ λόγος ἀρκεῖ πολλάκις καὶ ἀπειλή . μήποτε οὖν , ὦ φίλε , νομίσῃς εἶναι ἐλεύθερος , ἄχρις οὗ γαστὴρ ἄρχει σου καὶ τὰ ἔνερθεν γαστρὸς οἵ τε τοῦ παρασχεῖν τὰ πρὸς ἡδονὴν καὶ ταὐτὰ ἀποκωλῦσαι κύριοι , καὶ εἰ τούτων δὲ γένοιο κρείττων , ἕως ἂν δουλεύῃς ταῖς τῶν πολλῶν δόξαις , οὔπω τῆς ἐλευθερίας ἔθιγες οὐδὲ ἐγεύσω τοῦ νέκταρος , Οὐ μὰ τὸν ἐν στέρνοισιν ἐμοῖς παραδόντα τετρακτύν . καὶ οὐ τοῦτό φημι , ὡς ἀπερυθριᾶσαι χρὴ πρὸς πάντας καὶ πράττειν τὰ μὴ πρακτέα · ἀλλ’ ὧν ἀπεχόμεθα καὶ ὅσα πράττομεν , μὴ διὰ τὸ τοῖς πολλοῖς δοκεῖν σπουδαῖα πως ἢ φαῦλα , διὰ τοῦτο πράττωμεν καὶ ἀπεχώμεθα , ἀλλ’ ὅτι τῷ λόγῳ καὶ τῷ ἐν ἡμῖν θεῷ , τοῦτ’ ἐστὶ τῷ νῷ , ταῦτά ἐστιν ἀπόρρητα . τοὺς μὲν οὖν πολλοὺς οὐδὲν κωλύει ταῖς κοιναῖς ἕπεσθαι δόξαις · ἄμεινον γὰρ τοῦτο τοῦ παντάπασιν ἀπερυθριᾶν · ἔχουσι γὰρ ἅνθρωποι φύσει πρὸς ἀλήθειαν οἰκείως · ἀνδρὶ δὲ ἤδη κατὰ νοῦν ζῶντι καὶ τοὺς ὀρθοὺς εὑρεῖν τε δυναμένῳ καὶ κρῖναι λόγους προσήκει τὸ παράπαν οὐδὲν ἕπεσθαι τοῖς νομιζομένοις ὑπὸ τῶν πολλῶν εὖ τε καὶ χεῖρον πράττεσθαι . Οὐκοῦν ἐπειδὴ τὸ μέν ἐστι τῆς ψυχῆς ἡμῶν θειότερον , ὃ δὴ νοῦν καὶ φρόνησίν φαμεν καὶ λόγον τὸν σιγώμενον , οὗ κήρυξ ἐστὶν ὁ διὰ τῆς φωνῆς οὑτοσὶ λόγος προϊὼν ἐξ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων , ἕτερον δέ τι τούτῳ συνέζευκται ποικίλον καὶ παντοδαπόν , ὀργῇ καὶ ἐπιθυμίᾳ ξυμμιγές τι καὶ πολυκέφαλον θηρίον , οὐ πρότερον χρὴ πρὸς τὰς δόξας τῶν πολλῶν ἀτενῶς ὁρᾶν καὶ ἀδιατρέπτως , πρὶν ἂν τοῦτο δαμάσωμεν τὸ θηρίον καὶ πείσωμεν ὑπακοῦσαι τῷ παρ’ ἡμῖν θεῷ , μᾶλλον δὲ θείῳ . τοῦτο γὰρ πολλοὶ τοῦ Διογένους ζηλωταὶ ἐάσαντες ἐγένοντο παντορέκται καὶ μιαροὶ καὶ τῶν θηρίων οὐδὲ ἑνὸς κρείττους , ὅτι δὲ οὐκ ἐμὸς ὁ λόγος ἐστί , πρῶτον ἔργον ἐρῶ σοι Διογένους , ἐφ’ ᾧ γελάσονται μὲν οἱ πολλοί , ἐμοὶ δὲ εἶναι δοκεῖ σεμνότατον . ἐπειδὴ γάρ τις τῶν νέων ἐν ὄχλῳ , παρόντος καὶ τοῦ Διογένους , ἀπέπαρδεν , ἐπάταξεν ἐκεῖνος τῇ βακτηρίᾳ φάς · εἶτα , ὦ κάθαρμα , μηδὲν ἄξιον τοῦ δημοσίᾳ τὰ τοιαῦτα θαρσεῖν πράξας ἐντεῦθεν ἡμῖν ἄρχῃ δόξης καταφρονεῖν ; οὕτως ᾤετο χρῆναι πρότερον ἡδονῆς καὶ θυμοῦ κρείττονα γενέσθαι , πρὶν ἐπὶ τὸ τελειότατον ἐλθεῖν τῶν παλαισμάτων , ἀποδυσάμενον πρὸς τὰς τῶν πολλῶν δόξας αἳ μυρίων κακῶν αἴτιαι γίνονται τοῖς πολλοῖς .
Lemmas: ἆρα σύ δοκέω ὁ πᾶς ἀγαθός ἄνθρωπος ἡγέομαι , οὗτος δή ὁ πολυθρύλητος , ἐλευθερία ; πῶς γάρ οὐ φημί ; ἐπεί καί ὁ χρῆμα καί πλοῦτος καί γένος καί σῶμα ἰσχύς καί κάλλος καί πᾶς ἁπλῶς ὁ τοιοῦτος δίχα ὁ ἐλευθερία οὐ ὁ δοκέω εὐτυχέω , ὁ κτάομαι δέ αὐτός εἰμί ἀγαθός ; τίς οὖν ὑπολαμβάνω ὁ δοῦλος ; ἆρα μή ποτέ ἐκεῖνος , ὅς ἄν πρίαμαι δραχμή Ἀργύριος τόσος ἢ μνᾶ δύο ἢ χρυσίον στατήρ δέκα ; λέγω δήπουθεν οὗτος ἔρχομαι ἀληθῶς δοῦλος . ἆρα διά αὐτός οὗτος , ὅτι ὁ ἀργύριον ὑπέρ αὐτός ὁ πωλέω καταβάλλω ; οὕτως μέντοι εἰμί οἰκέτης καί ὁπόσος ὁ αἰχμάλωτος λυτρόω . καίτοι καί ὁ νόμος οὗτος ἀποδίδωμι ὁ ἐλευθερία σῴζω οἴκαδε , καί ἐγώ αὐτός ἀπολυτρόω , οὐ ἵνα δουλεύω , ἀλλά ἵνα εἰμί ἐλεύθερος . ορώ ὡς οὐ ἱκανός εἰμί ἀργύριον καταβάλλω εἰς ὁ ἀποφαίνω ὁ λυτρόω δοῦλος , ἀλλά ἐκεῖνος εἰμί ὡς ἀληθῶς δοῦλος , ὅς κύριος εἰμί ἕτερος προσαναγκάζω πράσσω ὁ , τίς ἄν κελεύω , καί μή βούλομαι κολάζω καί , ὁ λέγω ὑπό ὁ ποιητής , κακός ὀδύνη πελάζω ; ὁράω δή ὁ μετά οὗτος , εἰμί μή κύριος πᾶς ἐγώ εἰμί , ὅς ἀναγκαῖος ἐγώ θεραπεύω , ἵνα μηδείς ἀλγέω μηδέ λυπέω κολάζω παρά αὐτός . ἢ οὗτος οἴομαι κόλασις μόνος , εἰμί τις ἐπανατείνω ὁ βακτηρία καθικνέομαι ὁ οἰκέτης ; καίτοι γε τοιοῦτος οὐδέ ὁ τραχύς ὁ δεσπότης ἐπί πᾶς ποιέω ὁ οἰκέτης , ἀλλά καί λόγος ἀρκέω πολλάκις καί ἀπειλή . μήποτε οὖν , ὦ φίλος , νομίζω ἔρχομαι ἐλεύθερος , ἄχρι ὅς γαστήρ ἄρχω σύ καί ὁ ἔνερθε γαστήρ ὁ τε ὁ παρέχω ὁ πρός ἡδονή καί αὐτός ἀποκωλύω κύριος , καί εἰμί οὗτος δέ γίγνομαι ἀγαθός , ἠώς ἄν δουλεύω ὁ ὁ πολύς δόξα , οὔπω ὁ ἐλευθερία θιγγάνω οὐδέ γεύω ὁ νέκταρ , οὐ μά ὁ ἐν στέρνον ἐμός παραδίδωμι τετρακτύς . καί οὐ τούτος φημί , ὡς ἀπερυθριάω χράω πρός πᾶς καί πράσσω ὁ μή πράσσω · ἀλλά ὅς ἀπέχω καί ὅσος πράσσω , μή διά ὁ ὁ πολύς δοκέω σπουδαῖος πως ἢ φαῦλος , διά οὗτος πράσσω καί ἀπέχω , ἀλλά ὅτι ὁ λόγος καί ὁ ἐν ἐγώ θεός , οὗτος εἰμί ὁ νόος , οὗτος εἰμί ἀπόρρητος . ὁ μέν οὖν πολύς οὐδείς κωλύω ὁ κοινός ἕπομαι δόξα · ἀγαθός γάρ οὗτος ὁ παντάπασι ἀπερυθριάω · ἔχω γάρ ἄνθρωπος φύσις πρός ἀλήθεια οἰκεῖος · ἀνήρ δέ ἤδη κατά νόος ζάω καί ὁ ὀρθός εὑρίσκω τε δύναμαι καί κρίνω λόγος προσήκω ὁ παράπαν οὐδείς ἕπομαι ὁ νομίζω ὑπό ὁ πολύς εὖ τε καί χείρων πράσσω . οὐκοῦν ἐπεί ὁ μέν εἰμί ὁ ψυχή ἐγώ θεῖος , ὁ δή νόος καί φρόνησις φημί καί λόγος ὁ σιγάω , ὅς κῆρυξ εἰμί ὁ διά Τῆς φωνή οὗτος λόγος προέρχομαι ἐκ ὄνομα καί ῥῆμα , ἕτερος δέ τίς οὗτος συζεύγνυμι ποικίλος καί παντοδαπός , ὀργή καί ἐπιθυμία συμμιγής τίς καί πολυκέφαλος θηρίον , οὐ πρότερος χράω πρός ὁ δόξα ὁ πολύς ἀτενής ὁράω καί ἀδιάτρεπτος , πρίν ἄν οὗτος δαμάζω ὁ θηρίον καί πείθω ὑπακούω ὁ παρά ἐγώ θεός , μᾶλλον δέ θεῖος . οὗτος γάρ πολύς ὁ Διογένης ζηλωτής ἐάω γίνομαι παντορέκτης καί μιαρός καί ὁ θηρίον οὐδέ εἷς ἀγαθός , ὅτι δέ οὐ ἐμός ὁ λόγος εἰμί , πρῶτος ἔργον λέγω σύ Διογένης , ἐπί ὅς γελάω μέν ὁ πολύς , ἐγώ δέ ἔρχομαι δοκέω σεμνός . ἐπεί γάρ τις ὁ νέος ἐν ὄχλος , πάρειμι καί ὁ Διογένης , ἀποπέρδομαι , πατάσσω ἐκεῖνος ὁ βακτηρία φημί · εἶτα , ὦ κάθαρμα , μηδείς ἄξιος ὁ δημοσίᾳ ὁ τοιοῦτος θαρσέω πράσσω ἐντεῦθεν ἐγώ ἄρχω δόξα καταφρονέω ; οὕτως οἴομαι χρή πρότερος ἡδονή καί θυμός ἀγαθός γίγνομαι , πρίν ἐπί ὁ τέλειος ἔρχομαι ὁ πάλαισμα , ἀποδύω πρός ὁ ὁ πολύς δόξα ὅς μυρίος κακός αἴτιος γίγνομαι ὁ πολύς .