ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 1
Ἄνω ποταμῶν , τοῦτο δὴ τὸ τῆς παροιμίας . ἀνὴρ Κυνικὸς Διογένη φησὶ κενόδοξον , καὶ ψυχρολουτεῖν οὐ βούλεται , σφόδρα ἐρρωμένος τὸ σῶμα καὶ σφριγῶν καὶ τὴν ἡλικίαν ἀκμάζων , ὡς ἂν μή τι κακὸν λάβῃ , καὶ ταῦτα τοῦ θεοῦ ταῖς θεριναῖς τροπαῖς ἤδη προσιόντος . ἀλλὰ καὶ τὴν ἐδωδὴν τοῦ πολύποδος κωμῳδεῖ καί φησι τὸν Διογένη τῆς ἀνοίας καὶ κενοδοξίας ἐκτετικέναι ἱκανὰς δίκας ὥσπερ ὑπὸ κωνείου τῆς τροφῆς διαφθαρέντα . οὕτω πόρρω που σοφίας ἐλαύνει , ὥστε ἐπίσταται σαφῶς ὅτι κακὸν ὁ θάνατος . τοῦτο δὲ ἀγνοεῖν ὑπελάμβανεν ὁ σοφὸς Σωκράτης , ἀλλὰ καὶ μετ’ ἐκεῖνον Διογένης . ἀρρωστοῦντι γοῦν , φασίν , Ἀντισθένει μακρὰν καὶ δυσανάληπτον ἀρρωστίαν ξιφίδιον ἐπέδωκεν ὁ Διογένης εἰπών · εἰ φίλου χρῄζεις ὑπουργίας . οὕτως οὐδὲν ᾤετο δεινὸν ἐκεῖνος οὐδὲ ἀλγεινὸν τὸν θάνατον . ἀλλ’ ἡμεῖς οἱ τὸ σκῆπτρον ἐκεῖθεν παραλαβόντες ὑπὸ μείζονος σοφίας ἴσμεν ὅτι χαλεπὸν ὁ θάνατος , καὶ τὸ νοσεῖν δεινότερον αὐτοῦ φαμεν τοῦ θανάτου , τὸ ῥιγοῦν δὲ χαλεπώτερον τοῦ νοσεῖν . ὁ μὲν γὰρ νοσῶν μαλακῶς ἔσθ’ ὅτε θεραπεύεται , ὥστε γίνεσθαι τρυφὴν αὐτόχρημα τὴν ἀρρωστίαν , ἄλλως τε κἂν ᾖ πλούσιος . ἐθεασάμην τοι καὶ αὐτὸς νὴ Δία τρυφῶντάς τινας ἐν ταῖς νόσοις μᾶλλον ἢ τούτους αὐτοὺς ὑγιαίνοντας · καίτοι γε καὶ τότε λαμπρῶς ἐτρύφων . ὅθεν μοι καὶ παρέστη πρός τινας τῶν ἑταίρων εἰπεῖν , ὡς τούτοις ἄμεινον ἦν οἰκέταις γενέσθαι μᾶλλον ἢ δεσπόταις , καὶ πένεσθαι τοῦ κρίνου γυμνοτέροις οὖσιν ἢ πλουτεῖν ὥσπερ νῦν . ἦ γὰρ ἂν ἐπαύσαντο νοσοῦντες ἅμα καὶ τρυφῶντες . τὸ μὲν δὴ νοσοτυφεῖν καὶ νοσηλεύεσθαι τρυφηλῶς οὑτωσί τινες ἐν καλῷ ποιοῦνται · ἀνὴρ δὲ τοῦ κρύους ἀνεχόμενος καὶ θάλπος καρτερῶν οὐχὶ καὶ τῶν νοσούντων ἀθλιώτερον πράττει ; ἀλγεῖ γοῦν ἀπαραμύθητα .
Lemmas: Ἀνώ ποταμός , οὗτος δή ὁ ὁ παροιμία . ἀνήρ Κυνικός Διογένης φημί κενόδοξος , καί ψυχρολουτέω οὐ βούλομαι , σφόδρα ῥώννυμι ὁ σῶμα καί σφριγάω καί ὁ ἡλικία ἀκμάζω , ὡς ἄν μή τίς κακός λαμβάνω , καί οὗτος ὁ θεός ὁ θερινός τροπή ἤδη προσέρχομαι . ἀλλά καί ὁ ἐδωδή ὁ πολύπους κωμῳδέω καί φημί ὁ Διογένης ὁ ἄνοια καί κενοδοξία ἐκτίνω ἱκανός δίκη ὥσπερ ὑπό κώνειον ὁ τροφή διαφθείρω . οὕτως πρόσω ποῦ σοφία ἐλαύνω , ὥστε ἐπίσταμαι σαφής ὅτι κακός ὁ θάνατος . οὗτος δέ ἀγνοέω ὑπολαμβάνω ὁ σοφός Σωκράτης , ἀλλά καί μετά ἐκεῖνος Διογένης . ἀρρωστέω γοῦν , φημί , Ἀντισθένης μακρός καί δυσανάληπτος ἀρρωστία ξιφίδιον ἐπιδίδωμι ὁ Διογένης λέγω · εἰμί φίλος χρῄζω ὑπουργία . οὕτως οὐδείς οἴομαι δεινός ἐκεῖνος οὐδέ ἀλγεινός ὁ θάνατος . ἀλλά ἐγώ ὁ ὁ σκῆπτρον ἐκεῖθεν παραλαμβάνω ὑπό μέγας σοφία οἶδα ὅτι χαλεπός ὁ θάνατος , καί ὁ νοσέω δεινός αὐτός φημί ὁ θάνατος , ὁ ῥιγέω δέ χαλεπός ὁ νοσέω . ὁ μέν γάρ νοσέω μαλακός εἰμί ὅτε θεραπεύω , ὥστε γίγνομαι τρυφή αὐτόχρημα ὁ ἀρρωστία , ἄλλως τε κἀν εἰμί πλούσιος . θεάομαι τοι καί αὐτός νή Ζεύς τρυφάω τις ἐν ὁ νόσος μᾶλλον ἢ οὗτος αὐτός ὑγιαίνω · καίτοι γε καί τότε λαμπρός τρυφάω . ὅθεν ἐγώ καί παρίστημι πρός τις ὁ ἑταῖρος λέγω , ὡς οὗτος ἀγαθός εἰμί οἰκέτης γίγνομαι μᾶλλον ἢ δεσπότης , καί πένομαι ὁ κρίνον γυμνός εἰμί ἢ πλουτέω ὥσπερ νῦν . εἰμί γάρ ἄν παύω νοσέω ἅμα καί τρυφάω . ὁ μέν δή νοσοτυφέω καί νοσηλεύω τρυφηλός οὕτως τις ἐν καλός ποιέω · ἀνήρ δέ ὁ κρύος ἀνέχω καί θάλπος καρτερός οὐ καί ὁ νοσέω ἄθλιος πράσσω ; ἀλγέω γοῦν ἀπαραμύθητος .
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 2
Δεῦρο οὖν ἡμεῖς ὑπὲρ τῶν Κυνικῶν ὁπόσα διδασκάλων ἠκούσαμεν ἐν κοινῷ καταθῶμεν σκοπεῖν τοῖς ἐπὶ τὸν βίον ἰοῦσι τοῦτον · οἷς εἰ μὲν πεισθεῖεν , εὖ οἶδα , οὐδὲν οἵ γε νῦν ἐπιχειροῦντες κυνίζειν ἔσονται χείρους · ἀπειθοῦντες δὲ εἰ μέν τι λαμπρὸν καὶ σεμνὸν ἐπιτηδεύσειαν , ὑπερφωνοῦντες τὸν λόγον τὸν ἡμέτερον , οὔτι τοῖς ῥήμασιν ἀλλὰ τοῖς ἔργοις , οὐδὲν ἐμπόδιον ὅ γε ἡμέτερος οἴσει λόγος · εἰ δὲ ὑπὸ λιχνείας ἢ μαλακίας ἤ , τὸ κεφάλαιον ἵν’ εἴπω ξυνελὼν ἐν βραχεῖ , τῆς σωματικῆς ἡδονῆς δεδουλωμένοι τῶν λόγων ὀλιγωρήσειαν προσκαταγελάσαντες , ὥσπερ ἐνίοτε τῶν παιδευτηρίων καὶ τῶν δικαστηρίων οἱ κύνες τοῖς προπυλαίοις προσουροῦσιν , οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδῃ · καὶ γὰρ οὐδὲ τῶν κυνιδίων ἡμῖν μέλει τὰ τοιαῦτα πλημμελούντων . δεῦρο οὖν ἄνωθεν ἐν κεφαλαίοις διεξέλθωμεν ἐφεξῆς τὸν λόγον , ἵνα ὑπὲρ ἑκάστου τὸ προσῆκον ἀποδιδόντες αὐτοί τε εὐκολώτερον ἀπεργασώμεθα τοῦθ’ ὅπερ διενοήθημεν καὶ σοὶ ποιήσωμεν εὐπαρακολούθητον . οὐκοῦν ἐπειδὴ τὸν κυνισμὸν εἶδός τι φιλοσοφίας εἶναι συμβέβηκεν , οὔτι φαυλότατον οὐδὲ ἀτιμότατον , ἀλλὰ τοῖς κρατίστοις ἐνάμιλλον , ὀλίγα πρότερον ὑπὲρ αὐτῆς ῥητέον ἡμῖν ἐστι τῆς φιλοσοφίας .
Lemmas: δεῦρο οὖν ἐγώ ὑπέρ ὁ κυνικός ὁπόσος διδάσκαλος ἀκούω ἐν κοινός κατατίθημι σκοπέω ὁ ἐπί ὁ βίος ἔρχομαι οὗτος · ὅς εἰμί μέν πείθω , εὖ οἶδα , οὐδείς ὁ γε νῦν ἐπιχειρέω κυνίζω εἰμί χείρων · ἀπειθέω δέ εἰμί μέν τίς λαμπρός καί σεμνός ἐπιτηδεύω , ὑπερφωνέω ὁ λόγος ὁ ἡμέτερος , οὔτι ὁ ῥῆμα ἀλλά ὁ ἔργον , οὐδείς ἐμπόδιος ὁ γε ἡμέτερος φέρω λόγος · εἰμί δέ ὑπό λιχνεία ἢ μαλακία ἤ , ὁ κεφάλαιος ἵνα λέγω συναιρέω ἐν βραχύς , ὁ σωματικός ἡδονή δουλόω ὁ λόγος ὀλιγωρέω προσκαταγελάω , ὥσπερ ἐνίοτε ὁ παιδευτήριον καί ὁ δικαστήριον ὁ κύων ὁ προπύλαιος προσουρέω , οὐ φροντίς Ἱπποκλείδης · καί γάρ οὐδέ ὁ κυνίδιον ἐγώ μέλω ὁ τοιοῦτος πλημμελέω . δεῦρο οὖν ἄνωθεν ἐν κεφάλαιος διεξέρχομαι ἐφεξῆς ὁ λόγος , ἵνα ὑπέρ ἕκαστος ὁ προσήκω ἀποδίδωμι αὐτός τε εὔκολος ἀπεργάζομαι οὗτος ὅς διανοέομαι καί σύ ποιέω εὐπαρακολούθητος . οὐκοῦν ἐπεί ὁ κυνισμός εἶδος τίς φιλοσοφία ἔρχομαι συμβαίνω , οὔτι φαῦλος οὐδέ ἄτιμος , ἀλλά ὁ ἀγαθός ἐνάμιλλος , ὀλίγος πρότερος ὑπέρ αὐτηες͂ς λέγω ἐγώ εἰμί ὁ φιλοσοφία .
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 3
Ἡ τῶν θεῶν εἰς ἀνθρώπους δόσις ἅμα φανοτάτῳ πυρὶ διὰ Προμηθέως καταπεμφθεῖσα ἐξ ἡλίου μετὰ τῆς Ἑρμοῦ μερίδος οὐχ ἕτερόν ἐστι παρὰ τὴν τοῦ λόγου καὶ νοῦ διανομήν · ὁ γάρ τοι Προμηθεύς , ἡ πάντα ἐπιτροπεύουσα τὰ θνητὰ πρόνοια , πνεῦμα ἔνθερμον ὥσπερ ὄργανον ὑποβάλλουσα τῇ φύσει , ἅπασι μετέδωκεν ἀσωμάτου λόγου · μετέσχε δὲ ἕκαστον οὗπερ ἠδύνατο , τὰ μὲν ἄψυχα σώματα τῆς ἕξεως μόνον , τὰ φυτὰ δὲ ἤδη καὶ τῆς ζωῆς τὰ ζῷα δὲ ψυχῆς , ὁ δὲ ἄνθρωπος καὶ λογικῆς ψυχῆς . εἰσὶ μὲν οὖν οἳ μίαν οἴονται διὰ τούτων πάντων ἥκειν φύσιν , εἰσὶ δὲ οἳ καὶ κατ’ εἶδος ταῦτα διαφέρειν . ἀλλὰ μήπω τοῦτο , μᾶλλον δὲ μηδὲ ἐν τῷ νῦν λόγῳ τοῦτο ἐξεταζέσθω , πλὴν ἐκείνου χάριν , ὅτι , τὴν φιλοσοφίαν εἴθ’ , ὥσπερ τινὲς ὑπολαμβάνουσι , τέχνην τεχνῶν καὶ ἐπιστήμην ἐπιστημῶν , εἴτε ὁμοίωσιν θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν , εἴθ’ , ὅπερ ὁ Πύθιος ἔφη , τὸ Γνῶθι σαυτὸν ὑπολάβοι τις , οὐδὲν διοίσει πρὸς τὸν λόγον · ἅπαντα γὰρ ταῦτα φαίνεται πρὸς ἄλληλα καὶ μάλα οἰκείως ἔχοντα .
Lemmas: ὁ ὁ θεός εἰς ἄνθρωπος δόσις ἅμα φανός πῦρ διά Προμηθεύς καταπέμπω ἐκ ἥλιος μετά ὁ Ἑρμῆς μερίς οὐ ἕτερος εἰμί παρά ὁ ὁ λόγος καί νόος διανομή · ὁ γάρ τοι Προμηθεύς , ὁ πᾶς ἐπιτροπεύω ὁ θνητός πρόνοια , πνεῦμα ἔνθερμος ὥσπερ ὄργανον ὑποβάλλω ὁ φύσις , ἅπας μεταδίδωμι ἀσώματος λόγος · μετέχω δέ ἕκαστος ὅσπερ δύναμαι , ὁ μέν ἄψυχος σῶμα ὁ ἕξις μόνος , ὁ φυτόν δέ ἤδη καί ὁ ζωή ὁ ζῷον δέ ψυχή , ὁ δέ ἄνθρωπος καί λογικός ψυχή . εἰμί μέν οὖν ὅς εἷς οἴομαι διά οὗτος πᾶς ἥκω φύσις , εἰμί δέ ὅς καί κατά εἶδος οὗτος διαφέρω . ἀλλά μήπω οὗτος , μᾶλλον δέ μηδέ ἐν ὁ νῦν λόγος οὗτος ἐξετάζω , πλήν ἐκεῖνος χάρις , ὅτι , ὁ φιλοσοφία ἔτι , ὥσπερ τις ὑπολαμβάνω , τέχνη τέχνη καί ἐπιστήμη ἐπιστήμη , εἴτε ὁμοίωσις θεός κατά ὁ δυνατός , ἔτι , ὅς ὁ Πύθιος φημί , ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ ὑπολαμβάνω τις , οὐδείς διαφέρω πρός ὁ λόγος · ἅπας γάρ οὗτος φαίνω πρός ἀλλήλων καί μάλα οἰκεῖος ἔχω .
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 4
Ἀρξώμεθα δὲ πρῶτον ἀπὸ τοῦ Γνῶθι σαυτόν , ἐπειδὴ καὶ θεῖόν ἐστι τοῦτο τὸ παρακέλευσμα . οὐκοῦν ὁ γιγνώσκων αὑτὸν εἴσεται μὲν περὶ ψυχῆς , εἴσεται δὲ καὶ περὶ σώματος . καὶ τοῦτο οὐκ ἀρκέσει μόνον , ὡς ἔστιν ἄνθρωπος ψυχὴ χρωμένη σώματι , μαθεῖν , ἀλλὰ καὶ αὐτῆς τῆς ψυχῆς ἐπελεύσεται τὴν οὐσίαν , ἔπειτα ἀνιχνεύσει τὰς δυνάμεις . καὶ οὐδὲ τοῦτο μόνον ἀρκέσει αὐτῷ , ἀλλὰ καί , εἴ τι τῆς ψυχῆς ἐν ἡμῖν ἐστι κρεῖττον καὶ θειότερον , ὅπερ δὴ πάντες ἀδιδάκτως πειθόμενοι θεῖόν τι εἶναι νομίζομεν , καὶ τοῦτο ἐνιδρῦσθαι πάντες οὐρανῷ κοινῶς ὑπολαμβάνομεν . ἐπιὼν δὲ αὖθις τὰς ἀρχὰς τοῦ σώματος σκέψεται , εἴτε σύνθετον εἴτε ἁπλοῦν ἐστιν · εἶτα ὁδῷ προβαίνων ὑπέρ τε ἁρμονίας αὐτοῦ καὶ πάθους καὶ δυνάμεως καὶ πάντων ἁπλῶς ὧν δεῖται πρὸς διαμονήν . ἐπιβλέψει δὲ τὸ μετὰ τοῦτο καὶ ἀρχαῖς τεχνῶν ἐνίων , ὑφ’ ὧν βοηθεῖται πρὸς διαμονὴν τὸ σῶμα , οἷον ἰατρικῆς , γεωργίας , ἑτέρων τοιούτων . οὐ μὴν οὐδὲ τῶν ἀχρήστων καὶ περιττῶν τι παντάπασιν ἀγνοήσει , ἐπεὶ καὶ ταῦτα πρὸς κολακείαν τοῦ παθητικοῦ τῆς ψυχῆς ἡμῶν ἐπινενόηται . προσλιπαρῆσαι μὲν γὰρ τούτοις ἀποκνήσει αἰσχρὸν οἰόμενος τὸ τοιοῦτον , τὸ δοκοῦν ἐργῶδες ἐν αὐτοῖς φεύγων · τὸ δ’ ὅλον ὁποῖα ἄττα δοκεῖ καὶ οἷστισιν ἁρμόττει τῆς ψυχῆς μέρεσιν , οὐκ ἀγνοήσει . σκόπει δή , εἰ μὴ τὸ ἑαυτὸν γνῶναι πάσης μὲν ἐπιστήμης , πάσης δὲ τέχνης ἡγεῖταί τε ἅμα καὶ τοὺς καθόλου λόγους συνείληφε . τά τε γὰρ θεῖα διὰ τῆς ἐνούσης ἡμῖν θείας μερίδος τά τε θνητὰ διὰ τῆς θνητοειδοῦς μοίρας πρὸς τούτοις προσήκειν ἔφη τὸ μεταξὺ τούτων ζῷον εἰδέναι , τὸν ἄνθρωπον , τῷ μὲν καθ’ ἕκαστον θνητόν , τῷ παντὶ δὲ ἀθάνατον , καὶ μέντοι καὶ τὸν ἕνα καὶ τὸν καθ’ ἕκαστον συγκεῖσθαι ἐκ θνητῆς καὶ ἀθανάτου μερίδος .
Lemmas: ἄρχω δέ πρῶτος ἀπό ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ , ἐπεί καί θεῖος εἰμί οὗτος ὁ παρακέλευσμα . οὐκοῦν ὁ γιγνώσκω ἑαυτοῦ οἶδα μέν περί ψυχή , οἶδα δέ καί περί σῶμα . καί οὗτος οὐ ἀρκέω μόνος , ὡς εἰμί ἄνθρωπος ψυχή χράω σῶμα , μανθάνω , ἀλλά καί αὐτηες͂ς ὁ ψυχή ἐπέρχομαι ὁ οὐσία , ἔπειτα ἀνιχνεύω ὁ δύναμις . καί οὐδέ οὗτος μόνος ἀρκέω αὐτός , ἀλλά καί , εἰμί τίς ὁ ψυχή ἐν ἐγώ εἰμί ἀγαθός καί θεῖος , ὅς δή πᾶς ἀδίδακτος πείθω θεῖος τίς ἔρχομαι νομίζω , καί οὗτος ἐνιδρύω πᾶς οὐρανός κοινός ὑπολαμβάνω . ἐπέρχομαι δέ αὖθις ὁ ἀρχή ὁ σῶμα σκοπέω , εἴτε σύνθετος εἴτε ἁπλόος εἰμί · εἶτα οὐδός προβαίνω ὑπέρ τε ἁρμονία αὐτός καί πάθος καί δύναμις καί πᾶς ἁπλῶς ὅς δέω πρός διαμονή . ἐπιβλέπω δέ ὁ μετά οὗτος καί ἀρχή τέχνη ἔνιοι , ὑπό ὅς βοηθέω πρός διαμονή ὁ σῶμα , οἷος ἰατρικός , γεωργία , ἕτερος τοιοῦτος . οὐ μήν οὐδέ ὁ ἄχρηστος καί περισσός τίς παντάπασι ἀγνοέω , ἐπεί καί οὗτος πρός κολακεία ὁ παθητικός ὁ ψυχή ἐγώ ἐπινοέω . προσλιπαρέω μέν γάρ οὗτος ἀπόκνησις αἰσχρός οἴομαι ὁ τοιοῦτος , ὁ δοκέω ἐργώδης ἐν αὐτός φεύγω · ὁ δέ ὅλος ὁποῖος τις δοκέω καί ὅστις ἁρμόζω ὁ ψυχή μέρος , οὐ ἀγνοέω . σκοπέω δή , εἰμί μή ὁ ἑαυτοῦ γιγνώσκω πᾶς μέν ἐπιστήμη , πᾶς δέ τέχνη ἡγέομαι τε ἅμα καί ὁ καθόλου λόγος συλλαμβάνω . ὁ τε γάρ θεῖος διά ὁ ἔνειμι ἐγώ θεῖος μερίς ὁ τε θνητός διά ὁ θνητοειδής μοῖρα πρός οὗτος προσήκω φημί ὁ μεταξύ οὗτος ζῷον οἶδα , ὁ ἄνθρωπος , ὁ μέν κατά ἕκαστος θνητός , ὁ πᾶς δέ ἀθάνατος , καί μέντοι καί ὁ εἷς καί ὁ κατά ἕκαστος σύγκειμαι ἐκ θνητός καί ἀθάνατος μερίς .
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 6
Ὅτι δὲ μία τέ ἐστιν ἀλήθεια καὶ φιλοσοφία μία καὶ ταύτης εἰσὶν ἐρασταὶ ξύμπαντες ὧν τε ὑπεμνήσθην μικρῷ πρότερον ὧν τε ἐν δίκῃ νῦν εἴποιμι ἂν τοὔνομα , τοὺς τοῦ Κιτιέως ὁμιλητὰς λέγω , οἳ τὰς πόλεις ἰδόντες ἀποδιδρασκούσας τὸ λίαν ἀκραιφνὲς καὶ καθαρὸν τῆς ἐλευθερίας τοῦ κυνὸς ἐσκέπασαν αὐτὸν ὥσπερ οἶμαι παραπετάσμασιν οἰκονομίᾳ καὶ τῇ χρηματιστικῇ καὶ τῇ πρὸς τὴν γυναῖκα συνόδῳ καὶ παιδοτροφίᾳ , ἵν’ οἶμαι ταῖς πόλεσιν αὐτὸν ἐγγύθεν ἐπιστήσωσι φύλακα · ὅτι δὲ τὸ Γνῶθι σαυτὸν κεφάλαιον τίθενται φιλοσοφίας , οὐ μόνον ἐξ ὧν κατεβάλλοντο ξυγγραμμάτων ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦτου πεισθείης ἄν , εἴπερ ἐθέλοις , ἀλλὰ πολὺ πλέον ἀπὸ τοῦ τῆς φιλοσοφίας τέλους · τὸ γὰρ ὁμολογουμένως ζῆν τῇ φύσει τέλος ἐποιήσαντο , οὗπερ οὐχ οἷόν τε τυχεῖν τὸν ἀγνοοῦντα , τίς καὶ ὁποῖος πέφυκεν · ὁ γὰρ ἀγνοῶν ὅστις ἐστίν , οὐκ εἴσεται δήπουθεν ὅ , τι πράττειν ἑαυτῷ προσήκει , ὥσπερ οὐδ’ ὁ τὸν σίδηρον ἀγνοῶν εἴσεται , εἴτε αὐτῷ τέμνειν εἴτε μὴ προσήκει , καὶ ὅτου δεῖ τῷ σιδήρῳ πρὸς τὸ δύνασθαι τὸ ἑαυτοῦ πράττειν · ἀλλ’ ὅτι μὲν ἡ φιλοσοφία μία τέ ἐστι καὶ πάντες ὡς ἔπος εἰπεῖν ἑνός τινος ἐφιέμενοι ὁδοῖς ἐπὶ τοῦτο διαφόροις ἦλθον , ἀπόχρη τοσαῦτα νῦν εἰπεῖν .
Lemmas: ὅτι δέ εἷς τε εἰμί ἀλήθεια καί φιλοσοφία εἷς καί οὗτος εἰμί ἐραστής σύμπας ὅς τε ὑπομιμνήσκω μικρός πρότερος ὅς τε ἐν δίκη νῦν λέγω ἄν ὄνομα , ὁ ὁ Κιτιεύς ὁμιλητής λέγω , ὅς ὁ πόλις ὁράω ἀποδιδράσκω ὁ λίαν ἀκραιφνής καί καθαρός ὁ ἐλευθερία ὁ κύων σκεπάζω αὐτός ὥσπερ οἴομαι παραπέτασμα οἰκονομία καί ὁ χρηματιστικός καί ὁ πρός ὁ γυνή σύνοδος καί παιδοτροφία , ἵνα οἴομαι ὁ πόλις αὐτός ἐγγύθεν ἐφίστημι φύλαξ · ὅτι δέ ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ κεφάλαιος τίθημι φιλοσοφία , οὐ μόνος ἐκ ὅς καταβάλλω σύγγραμμα ὑπέρ αὐτός οὗτος πείθω ἄν , εἴπερ ἐθέλω , ἀλλά πολύς πλείων ἀπό ὁ ὁ φιλοσοφία τέλος · ὁ γάρ ὁμολογουμένως ζάω ὁ φύσις τέλος ποιέω , ὅσπερ οὐ οἷος τε τυγχάνω ὁ ἀγνοέω , τίς καί ὁποῖος φύω · ὁ γάρ ἀγνοέω ὅστις εἰμί , οὐ οἶδα δήπουθεν ὁ , τίς πράσσω ἑαυτοῦ προσήκω , ὥσπερ οὐδέ ὁ ὁ σίδηρος ἀγνοέω οἶδα , εἴτε αὐτός τέμνω εἴτε μή προσήκω , καί ὅστις δέω ὁ σίδηρος πρός ὁ δύναμαι ὁ ἑαυτοῦ πράσσω · ἀλλά ὅτι μέν ὁ φιλοσοφία εἷς τε εἰμί καί πᾶς ὡς ἔπος λέγω εἷς τις ἐφίημι οὐδός ἐπί οὗτος διάφορος ἔρχομαι , ἀποχράω τοσοῦτος νῦν λέγω .
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 9
Φέρε οὖν , ἐπειδὴ πέφηνεν οὐκ ἄλλο μὲν ἐπιτηδεύσας Πλάτων , ἕτερον δὲ Διογένης , ἓν δέ τι καὶ ταὐτόν · εἰ γοῦν ἔροιτό τις τὸν σοφὸν Πλάτωνα τὸ Γνῶθι σαυτὸν πόσου νενόμικας ἄξιον ; εὖ οἶδα ὅτι τοῦ παντὸς ἂν φήσειε , καὶ λέγει δὲ ἐν Ἀλκιβιάδῃ · δεῦρο δὴ τὸ μετὰ τοῦτο φράσον ἡμῖν , ὦ δαιμόνιε Πλάτων καὶ θεῶν ἔκγονε Τίνα τρόπον χρὴ πρὸς τὰς τῶν πολλῶν διακεῖσθαι δόξας , ταὐτά τε ἐρεῖ καὶ ἔτι πρὸς τούτοις ὅλον ἡμῖν ἐπιτάξει διαρρήδην ἀναγνῶναι τὸν Κρίτωνα διάλογον , οὗ φαίνεται παραινῶν Σωκράτης μηδὲν φροντίζειν ἡμᾶς τῶν τοιούτων · φησὶ γοῦν · Ἀλλὰ τί ἡμῖν , ὦ μακάριε Κρίτων , οὕτω τῆς τῶν πολλῶν δόξης μέλει ; εἶτα ἡμεῖς τούτων ὑπεριδόντες ἀποτειχίζειν ἁπλῶς οὑτωσὶ καὶ ἀποσπᾶν ἄνδρας ἀλλήλων ἐθέλομεν , οὓς ὁ τῆς ἀληθείας συνήγαγεν ἔρως ἥ τε τῆς δόξης ὑπεροψία καὶ ἡ πρὸς τὸν ζῆλον τῆς ἀρετῆς ξύμπνοια ; εἰ δὲ Πλάτωνι μὲν ἔδοξε καὶ διὰ τῶν λόγων αὐτὰ ἐργάζεσθαι , Διογένει δὲ ἀπέχρη τὰ ἔργα , διὰ τοῦτο ἄξιός ἐστιν ὑφ’ ὑμῶν ἀκούειν κακῶς ; ὅρα δὲ μὴ καὶ τοῦτο αὐτὸ τῷ παντὶ κρεῖττόν ἐστιν , ἐπεὶ καὶ Πλάτων ἐξομνύμενος φαίνεται τὰ ξυγγράμματα . Οὐ γάρ ἐστι Πλάτωνος , φησί , ζύγγραμμα οὐδὲν οὐδ’ ἔσται , τὰ δὲ νῦν φερόμενά ἐστι Σωκράτους , ἀνδρὸς καλοῦ καὶ νέου . τί οὖν ἡμεῖς οὐκ ἐκ τῶν ἔργων τοῦ Διογένους σκοποῦμεν αὐτὸν τὸν Κυνισμόν , ὅστις ἐστιν ;
Lemmas: Φέρος οὖν , ἐπεί φαίνω οὐ ἄλλος μέν ἐπιτηδεύω Πλάτων , ἕτερος δέ Διογένης , εἷς δέ τίς καί αὐτός · εἰμί γοῦν ἔρομαι τις ὁ σοφός Πλάτων ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ πόσος νομίζω ἄξιος ; εὖ οἶδα ὅτι ὁ πᾶς ἄν φημί , καί λέγω δέ ἐν Ἀλκιβιάδης · δεῦρο δή ὁ μετά οὗτος φράζω ἐγώ , ὦ δαιμόνιος Πλάτων καί θεός ἔκγονος Τίνα τρόπος χράω πρός ὁ ὁ πολύς διάκειμαι δόξα , αὐτός τε λέγω καί ἔτι πρός οὗτος ὅλος ἐγώ ἐπιτάσσω διαρρήδην ἀναγιγνώσκω ὁ Κρίτων διάλογος , ὅς φαίνω παραινέω Σωκράτης μηδείς φροντίζω ἐγώ ὁ τοιοῦτος · φημί γοῦν · ἀλλά τίς ἐγώ , ὦ μακάριος Κρίτων , οὕτως ὁ ὁ πολύς δόξα μέλω ; εἶτα ἐγώ οὗτος ὑπεροράω ἀποτειχίζω ἁπλῶς οὕτως καί ἀποσπάω ἀνήρ ἀλλήλων ἐθέλω , ὅς ὁ ὁ ἀλήθεια συνάγω ἔρως ὁ τε ὁ δόξα ὑπεροψία καί ὁ πρός ὁ ζῆλος ὁ ἀρετή σύμπνοια ; εἰμί δέ Πλάτων μέν δοκέω καί διά ὁ λόγος αὐτός ἐργάζομαι , Διογένης δέ ἀποχράω ὁ έργο , διά οὗτος ἄξιος εἰμί ὑπό σύ ἀκούω κακῶς ; ὁράω δέ μή καί οὗτος αὐτός ὁ πᾶς κρατύς εἰμί , ἐπεί καί Πλάτων ἐξόμνυμι φαίνω ὁ σύγγραμμα . οὐ γάρ εἰμί Πλάτων , φημί , ζύγγραμμα οὐδείς οὐδέ εἰμί , ὁ δέ νῦν φέρω εἰμί Σωκράτης , ἀνήρ καλός καί νέος . τι οὖν ἐγώ οὐ ἐκ ὁ ἔργον ὁ Διογένης σκοπέω αὐτός ὁ κυνισμός , ὅστις εἰμί ;
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 10
Οὐκοῦν ἐπειδὴ σώματος μέρη μέν ἐστιν , οἷον ὀφθαλμοί , πόδες , χεῖρες , ἄλλα δὲ ἐπισυμβαίνει , τρίχες , ὄνυχες , ῥύπος , τοιούτων περιττωμάτων γένος , ὧν ἄνευ σῶμα ἀνθρώπινον ἀμήχανον εἶναι , πότερον οὐ γελοῖός ἐστιν ὁ μέρη νομίσας ὄνυχας ἢ τρίχας ἢ ῥύπον καὶ τὰ δυσώδη τῶν περιττωμάτων , ἀλλ’ οὐ τὰ τιμιώτατα καὶ σπουδαῖα , πρῶτον μὲν τὰ αἰσθητήρια καὶ τούτων αὐτῶν ἅττα συνέσεως ἡμῖν ἐστι μᾶλλον αἴτια , οἷον ὀφθαλμούς , ἀκοάς ; ὑπουργεῖ γὰρ ταῦτα πρὸς φρόνησιν εἴτε ἐγκατορωρυγμένῃ τῇ ψυχῇ , ὡς ἂν θᾶττον καθαρθεῖσα δύναιτο τῇ καθαρᾷ χρῆσθαι καὶ ἀκινήτῳ τοῦ φρονεῖν δυνάμει , εἴτε , ὥσπερ τινὲς οἴονται , καθάπερ δι’ ὀχετῶν τοιούτων εἰσφερούσης τῆς ψυχῆς . συλλέγουσα γάρ , φασί , τὰ κατὰ μέρος αἰσθήματα καὶ συνέχουσα τῇ μνήμῃ γεννᾷ τὰς ἐπιστήμας . ἐγὼ δέ , εἰ μή τι τοιοῦτον ἦν ἐνθέον ἢ τέλειον ἐμποδιζόμενον δὲ ὑπ’ ἄλλων πολλῶν καὶ ποικίλων , ὃ τῶν ἐκτὸς ποιεῖται τὴν ἀντίληψιν , οὐδ’ ἂν δυνατὸν οἶμαι γενέσθαι τῶν αἰσθητῶν τὴν ἀντίληψιν . ἀλλ’ οὗτος μὲν ὁ λόγος οὐ τοῖς νῦν προσήκει . Διόπερ ἐπανακτέον ἐπὶ τὰ μέρη τῆς φιλοσοφίας τῆς κυνικῆς .
Lemmas: οὐκοῦν ἐπεί σῶμα μέρος μέν εἰμί , οἷος ὀφθαλμός , πούς , χείρ , ἄλλος δέ ἐπισυμβαίνω , θρίξ , ὄνυξ , ῥύπος , τοιοῦτος περίσσωμα γένος , ὅς ἄνευ σῶμα ἀνθρώπινος ἀμήχανος ἔρχομαι , πότερος οὐ γέλοιος εἰμί ὁ μέρος νομίζω ὄνυξ ἢ τρίχα ἢ ῥύπος καί ὁ δυσώδης ὁ περίσσωμα , ἀλλά οὐ ὁ τίμιος καί σπουδαῖος , πρῶτος μέν ὁ αἰσθητήριον καί οὗτος αὐτός τίς σύνεσις ἐγώ εἰμί μᾶλλον αἴτιος , οἷος ὀφθαλμός , ἀκοή ; ὑπουργέω γάρ οὗτος πρός φρόνησις εἴτε ἐγκατορύσσω ὁ ψυχή , ὡς ἄν ταχύς καθαίρω δύναμαι ὁ καθαρός χράω καί ἀκίνητος ὁ φρονέω δύναμις , εἴτε , ὥσπερ τις οἴομαι , καθά διά ὀχετός τοιοῦτος εἰσφέρω ὁ ψυχή . συλλέγω γάρ , φημί , ὁ κατά μέρος αἴσθημα καί συνέχω ὁ μνήμη γεννάω ὁ ἐπιστήμη . ἐγώ δέ , εἰμί μή τίς τοιοῦτος εἰμί ἔνθεος ἢ τέλειος ἐμποδίζω δέ ὑπό ἄλλος πολύς καί ποικίλος , ὁ ὁ ἐκτός ποιέω ὁ ἀντίληψις , οὐδέ ἄν δυνατός οἴομαι γίγνομαι ὁ αἰσθητός ὁ ἀντίληψις . ἀλλά οὗτος μέν ὁ λόγος οὐ ὁ νῦν προσήκω . διόπερ ἐπανακτέον ἐπί ὁ μέρος ὁ φιλοσοφία ὁ κυνικός .
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 14
Σκόπει δή , ταύτης εἰ μὴ μάλιστα τῆς προαιρέσεως ἦν Διογένης , ὃς τὸ μὲν σῶμα τοῖς πόνοις ἀνέδην παρεῖχεν , ἵνα αὐτὸ τῆς φύσεως ῥωμαλεώτερον καταστήσῃ , πράττειν δὲ ἠξίου μόνον ὁπόσα ἂν φανῇ τῷ λόγῳ πρακτέα , τοὺς δὲ ἐκ τοῦ σώματος ἐμπίπτοντας τῇ θορύβους , οἷα πολλάκις ἡμᾶς ἀναγκάζει τουτὶ τὸ περικείμενον αὐτοῦ χάριν πολυπραγμονεῖν , οὐδὲ ἐν μέρει προσίετο . ὑπὸ δὲ ταύτης τῆς ἀσκήσεως ὁ ἀνὴρ οὕτω μὲν ἔσχεν ἀνδρεῖον τὸ σῶμα ὡς οὐδεὶς οἶμαι τῶν τοὺς στεφανίτας ἀγωνισαμένων , οὕτω δὲ διετέθη τὴν ψυχήν , ὥστε εὐδαιμονεῖν , ὥστε βασιλεύειν οὐδὲν ἔλαττον , εἰ μὴ καὶ πλέον , ὡς οἱ τότε εἰώθεσαν λέγειν Ἕλληνες , τοῦ μεγάλου βασιλέως , τὸν Πέρσην λέγοντες . ἆρά σοι μικρὰ φαίνεται ἀνὴρ Ἄπολις , ἄοικος , πατρίδος ἐστερημένος , οὐκ ὀβολόν , οὐ δραχμήν , ἔχων οὐδ’ οἰκέτην , ἀλλ’ οὐδὲ μᾶζαν , ἧς Ἐπίκουρος εὐπορῶν οὐδὲ τῶν θεῶν φησιν εἰς εὐδαιμονίας λόγον ἐλαττοῦσθαι , πρὸς μὲν τοὺς θεοὺς οὐκ ἐρίζων , τοῦ δοκοῦντος δὲ τοῖς ἀνθρώποις εὐδαιμονεστάτου εὐδαιμονέστερον ζῶν καὶ ἔλεγε ζῆν εὐδαιμονέστερον . εἰ δὲ ἀπιστεῖς , ἔργῳ πειραθεὶς ἐκείνου τοῦ βίου καὶ οὐ τῷ λόγῳ αἰσθήσῃ . Φέρε δὴ πρῶτον αὐτὸν διὰ τῶν λόγων ἐλέγξωμεν .
Lemmas: σκοπάω δή , οὗτος εἰμί μή μάλιστα ὁ προαίρεσις εἰμί Διογένης , ὅς ὁ μέν σῶμα ὁ πόνος ἀνέδην παρέχω , ἵνα αὐτός ὁ φύσις ῥωμαλέος καθίστημι , πράσσω δέ ἀξιόω μόνος ὁπόσος ἄν φαίνω ὁ λόγος πράσσω , ὁ δέ ἐκ ὁ σῶμα ἐμπίπτω ὁ θόρυβος , οἷος πολλάκις ἐγώ ἀναγκάζω οὗτος ὁ περίκειμαι αὐτός χάρις πολυπραγμονέω , οὐδέ ἐν μέρος προσίημι . ὑπό δέ οὗτος ὁ ἄσκησις ὁ ἀνήρ οὕτως μέν ἔχω ἀνδρεῖος ὁ σῶμα ὡς οὐδείς οἴομαι ὁ ὁ στεφανίτης ἀγωνίζομαι , οὕτως δέ διατίθημι ὁ ψυχή , ὥστε εὐδαιμονέω , ὥστε βασιλεύω οὐδείς μικρός , εἰμί μή καί πλείων , ὡς ὁ τότε εἴωθα λέγω Ἕλλην , ὁ μέγας βασιλεύς , ὁ Πέρσης λέγω . ἆρα σύ μικρός φαίνω ἀνήρ ἄπολις , ἄοικος , πατρίς στερέω , οὐ ὀβολός , οὐ δραχμή , ἔχω οὐδέ οἰκέτης , ἀλλά οὐδέ μᾶζα , ὅς Ἐπίκουρος εὐπορέω οὐδέ ὁ θεός φημί εἰς εὐδαιμονία λόγος ἐλασσόω , πρός μέν ὁ θεός οὐ ἐρίζω , ὁ δοκέω δέ ὁ ἄνθρωπος εὐδαίμων εὐδαίμων ζάω καί λέγω ζάω εὐδαίμων . εἰμί δέ ἀπιστέω , ἔργον πειράω ἐκεῖνος ὁ βίος καί οὐ ὁ λόγος αἰσθάνομαι . Φέρος δή πρῶτος αὐτός διά ὁ λόγος ἐλέγχω .
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 19
Εἰ δὲ ἑταίρᾳ ποτὲ προσῆλθεν ὁ ἀνήρ · καίτοι καὶ τοῦτο τυχὸν ἅπαξ ἢ οὐδὲ ἅπαξ ἐγένετο · ὅταν ἡμῖν τὰ ἄλλα κατὰ τὸν Διογένη γένηται σπουδαῖος , ἂν αὐτῷ φανῇ καὶ τοιοῦτόν τι δρᾶν φανερῶς ἐν ὀφθαλμοῖς πάντων , οὐ μεμψόμεθα οὐδὲ αἰτιασόμεθα . πρότερον μέντοι τὴν Διογένους ἡμῖν ἐπιδειξάμενος εὐμάθειαν καὶ τὴν ἀγχίνοιαν καὶ τὴν ἐν τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἐλευθερίαν , αὐτάρκειαν , δικαιοσύνην , σωφροσύνην , εὐλάβειαν , χάριν , προσοχήν , ὡς μηδὲν εἰκῇ μηδὲ μάτην μηδὲ ἀλόγως ποιεῖν · ἐπεὶ καὶ ταῦτα τῆς Διογένους ἐστὶ φιλοσοφίας οἰκεῖα · πατείτω τῦφον , καταπαιζέτω τῶν τὰ μὲν ἀναγκαῖα τῆς φύσεως ἔργα κρυπτόντων ἐν σκότῳ · φημὶ δὲ τῶν περιττωμάτων τὰς ἐκκρίσεις · ἐν μέσαις δὲ ταῖς ἀγοραῖς καὶ ταῖς πόλεσιν ἐπιτηδευόντων τὰ βιαιότατα καὶ μηδὲν ἡμῶν οἰκεῖα τῇ φύσει , χρημάτων ἁρπαγάς , συκοφαντίας , γραφὰς ἀδίκους , διώξεις ἄλλων τοιούτων συρφετωδῶν πραγμάτων . ἐπεὶ καὶ Διογένης εἴτε ἀπέπαρδεν εἴτε ἀπεπάτησεν εἴτε ἄλλο τι τοιοῦτον ἔπραξεν , ὥσπερ οὖν λέγουσιν , ἐν ἀγορᾷ , τὸν ἐκείνων πατῶν τῦφον ἐποίει , διδάσκων αὐτούς , ὅτι πολλῷ φαυλότερα καὶ χαλεπώτερα τούτων ἐπιτηδεύουσι . τὰ μὲν γάρ ἐστιν ἡμῖν πᾶσι κατὰ φύσιν , τὰ δὲ ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδενί , πάντα δὲ ἐκ διαστροφῆς ἐπιτηδεύεται . Ἀλλ’ οἱ νῦν τοῦ Διογένους ζηλωταὶ τὸ ῥᾷστον καὶ κουφότατον ἑλόμενοι τὸ κρεῖττον οὐκ εἶδον · σύ τε ἐκείνων εἶναι σεμνότερος ἐθέλων ἀπεπλανήθης τοσοῦτον τῆς Διογένους προαιρέσεως , ὥστε αὐτὸν ἐλεεινὸν ἐνόμισας .
Lemmas: εἰμί δέ ἑταίρα ποτέ προσέρχομαι ὁ ἀνήρ · καίτοι καί οὗτος τυγχάνω ἅπαξ ἢ οὐδέ ἅπαξ γίνομαι · ὅταν ἐγώ ὁ ἄλλος κατά ὁ Διογένης γίγνομαι σπουδαῖος , εἄν αὐτός φαίνω καί τοιοῦτος τίς δράω φανερός ἐν ὀφθαλμός πᾶς , οὐ μέμφομαι οὐδέ αἰτιάομαι . πρότερος μέντοι ὁ Διογένης ἐγώ ἐπιδείκνυμι εὐμάθεια καί ὁ ἀγχίνοια καί ὁ ἐν ὁ ἄλλος ἅπας ἐλευθερία , αὐτάρκεια , δικαιοσύνη , σωφροσύνη , εὐλάβεια , χάρις , προσοχή , ὡς μηδείς εἰκῇ μηδέ μάτην μηδέ ἄλογος ποιέω · ἐπεί καί οὗτος ὁ Διογένης εἰμί φιλοσοφία οἰκεῖος · πατέω τῦφος , καταπαίζω ὁ ὁ μέν ἀναγκαῖος ὁ φύσις έργο κρύπτω ἐν σκότος · φημί δέ ὁ περίσσωμα ὁ ἔκκρισις · ἐν μέσος δέ ὁ ἀγορά καί ὁ πόλις ἐπιτηδεύω ὁ βίαιος καί μηδείς ἐγώ οἰκεῖος ὁ φύσις , χρῆμα ἁρπαγή , συκοφαντία , γραφή ἄδικος , δίωξις ἄλλος τοιοῦτος συρφετώδης πρᾶγμα . ἐπεί καί Διογένης εἴτε ἀποπέρδομαι εἴτε ἀποπατέω εἴτε ἄλλος τίς τοιοῦτος πράσσω , ὥσπερ οὖν λέγω , ἐν ἀγορά , ὁ ἐκεῖνος πατέω τῦφος ποιέω , διδάσκω αὐτός , ὅτι πολύς φαῦλος καί χαλεπός οὗτος ἐπιτηδεύω . ὁ μέν γάρ εἰμί ἐγώ πᾶς κατά φύσις , ὁ δέ ὡς ἔπος λέγω οὐδείς , πᾶς δέ ἐκ διαστροφή ἐπιτηδεύω . ἀλλά ὁ νῦν ὁ Διογένης ζηλωτής ὁ ῥᾴδιος καί κοῦφος αἱρέω ὁ ἀγαθός οὐ ὁράω · σῦς τε ἐκεῖνος ἔρχομαι σεμνός ἐθέλω ἀποπλανάω τοσοῦτος ὁ Διογένης προαίρεσις , ὥστε αὐτός ἐλεεινός νομίζω .
flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-tou-s-paideu-tous-ku-nas 20
εἰ δὲ τούτοις μὲν ἠπίστεις ὑπὲρ ἀνδρὸς λεγομένοις , ὃν οἱ πάντες Ἕλληνες τότε ἐθαύμασαν μετὰ Σωκράτη καὶ Πυθαγόραν ἐπὶ Πλάτωνος καὶ Ἀριστοτέλους , οὗ γέγονεν ἀκροατὴς ὁ τοῦ σωφρονεστάτου καὶ συνετωτάτου Ζήνωνος καθηγεμών , οὓς οὐκ εἰκὸς ἦν ἅπαντας ἀπατηθῆναι περὶ ἀνδρὸς οὕτω φαύλου , ὁποῖον σὺ διακωμῳδεῖς , ὦ βέλτιστε , ἴσως ἄν τι πλέον ἐσκόπησας περὶ αὐτοῦ καὶ πορρωτέρω προῆλθες τῆς ἐμπειρίας τἀνδρός . τίνα γὰρ οὐκ ἐξέπληξε τῶν Ἑλλήνων ἡ Διογένους καρτερία , βασιλικῆς οὐκ ἔξω μεγαλοψυχίας οὖσα , καὶ φιλοπονία ; ἐκάθευδεν ἁνὴρ ἐπὶ στιβάδος ἐν τῷ πίθῳ βέλτιον ἢ μέγας βασιλεὺς ὑπὸ τοῖς ἐπιχρύσοις ὀρόφοις ἐν τῇ μαλθακῇ κλίνῃ , ἤσθιε τὴν μᾶζαν ἥδιον ἢ σὺ νῦν τὰς Σικελικὰς ἐσθίεις τραπέζας , ἐλούετο ψυχρῷ τὸ σῶμα πρὸς ἀέρα ξηραίνων ἀντὶ τῶν ὀθονίων , οἷς σὺ ἀπομάττῃ , φιλοσοφώτατε . πάνυ σοι προσήκει κωμῳδεῖν ἐκεῖνον , ὅτι κατειργάσω τὸν Ξέρξην , ὡς ὁ Θεμιστοκλῆς , ἢ τὸν Δαρεῖον , ὡς ὁ Μακεδὼν Ἀλέξανδρος . εἰ σμικρὰ τὰς βίβλους ἀνελίττων ἐμελέτας ὥσπερ ἡμεῖς οἱ πολιτικοὶ καὶ πολυπράγμονες , ἔγνως ἄν , ὅπως Ἀλέξανδρος ἀγασθῆναι λέγεται τὴν Διογένους μεγαλοψυχίαν . ἀλλ’ οὐκ ἔστι σοι τούτων οὐδέν , ὡς ἐμοὶ δοκεῖ , σπουδαῖον · πόθεν ; πολλοῦ γε καὶ δεῖ · γυναικῶν ἀθλίων τεθαύμακας φιλονεικῶν βίον . Εἰ μὲν οὖν ὁ λόγος τι πλέον ἐποίησεν , οὐκ ἐμὸν μᾶλλον ἢ σόν ἐστι κέρδος · εἰ δὲ οὐδὲν περαίνομεν ἐκ τοῦ παραχρῆμα περὶ τῶν τοιούτων ἀπνευστὶ τὸ δὴ λεγόμενον συνείραντες · ἔστι γὰρ πάρεργον ἡμέραιν δυοῖν , ὡς ἴσασιν αἱ Μοῦσαι , μᾶλλον δὲ καὶ σὺ αὐτός · παραμενέτω μέν σοι ὁπόσα πρόσθεν ἐγνώκεις , ἡμῖν δὲ οὐ μεταμελήσει τῆς εἰς τὸν ἄνδρα εὐφημίας .
Lemmas: εἰμί δέ οὗτος μέν ἀπιστέω ὑπέρ ἀνήρ λέγω , ὅς ὁ πᾶς Ἕλλην τότε θαυμάζω μετά Σωκράτης καί Πυθαγόρας ἐπί Πλάτων καί Ἀριστοτέλης , ὅς γίγνομαι ἀκροατής ὁ ὁ σώφρων καί συνετός Ζήνων καθηγεμών , ὅς οὐ ἔοικα εἰμί ἅπας ἀπατάω περί ἀνήρ οὕτως φαῦλος , ὁποῖος σύ διακωμῳδέω , ὦ ἀγαθός , ἴσως ἄν τίς πλείων σκοπέω περί αὐτός καί πρόσω προέρχομαι ὁ ἐμπειρία ἀνήρ . τίς γάρ οὐ ἐκπλήσσω ὁ Έλληνας ὁ Διογένης καρτερία , βασιλικός οὐ ἔξω μεγαλοψυχία εἰμί , καί φιλοπονία ; καθεύδω ἀνήρ ἐπί στιβάς ἐν ὁ πίθος ἀγαθός ἢ μέγας βασιλεύς ὑπό ὁ ἐπίχρυσος ὄροφος ἐν ὁ μαλθακός κλίνη , ἐσθίω ὁ μᾶζα ἡδύς ἢ σύ νῦν ὁ Σικελικός ἐσθίω τράπεζα , λούω ψυχρός ὁ σῶμα πρός αέρας ξηραίνω ἀντί ὁ ὀθόνιον , ὅς σύ ἀπομάσσω , φιλόσοφος . πάνυ σύ προσήκω κωμῳδέω ἐκεῖνος , ὅτι κατεργάζομαι ὁ Ξέρξης , ὡς ὁ Θεμιστοκλῆς , ἢ ὁ Δαρεῖος , ὡς ὁ Μακεδών Ἀλέξανδρος . εἰμί μικρός ὁ βίβλος ἀνελίσσω μελετάω ὥσπερ ἐγώ ὁ πολιτικός καί πολυπράγμων , γιγνώσκω ἄν , ὅπως Ἀλέξανδρος ἄγαμαι λέγω ὁ Διογένης μεγαλοψυχία . ἀλλά οὐ εἰμί σύ οὗτος οὐδείς , ὡς ἐγώ δοκέω , σπουδαῖος · πόθεν ; πολύς γε καί δέω · γυνή ἄθλιος θαυμάζω φιλονεικέω βίος . εἰμί μέν οὖν ὁ λόγος τίς πλέω ποιέω , οὐ ἐμός μᾶλλον ἢ σός εἰμί κέρδος · εἰμί δέ οὐδείς περαίνω ἐκ ὁ παραχρῆμα περί ὁ τοιοῦτος ἀπνευστί ὁ δή λέγω συνείρω · εἰμί γάρ πάρεργον ἡμέρα δύο , ὡς οἶδα ὁ Μοῦσα , μᾶλλον δέ καί σύ αὐτός · παραμένω μέν σύ ὁπόσος πρόσθεν γιγνώσκω , ἐγώ δέ οὐ μεταμέλομαι ὁ εἰς ὁ ἀνήρ εὐφημία .