flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-th-n-mhte-ra-tw-n-qew-n 14
Λείπεται δὴ λοιπόν , ὡς εἰκός , ὑπέρ τε τῆς ἁγιστείας αὐτῆς καὶ τῆς ἁγνείας διεξελθεῖν , ἵνα καὶ ἐντεῦθεν λάβωμεν εἰς τὴν ὑπόθεσιν εἴ τι συμβάλλεται . γελοῖον δὲ αὐτίκα τοῖς πᾶσιν ἐκεῖνο φαίνεται · κρεῶν μὲν ἅπτεσθαι δίδωσιν ὁ ἱερὸς νόμος , ἀπαγορεύει δὲ τῶν σπερμάτων . οὐκ ἄψυχα μὲν ἐκεῖνα , ταῦτα δὲ ἔμψυχα ; οὐ καθαρὰ μὲν ἐκεῖνα , ταῦτα δὲ αἵματος καὶ πολλῶν ἄλλων οὐκ εὐχερῶν ὄψει τε καὶ ἀκοῇ πεπληρωμένα ; οὐ , τὸ μέγιστον , ἐκείνοις μὲν πρόσεστι τὸ μηδένα ἐκ τῆς ἐδωδῆς ἀδικεῖσθαι , τούτοις δὲ τὸ καταθύεσθαι καὶ κατασφάττεσθαι τὰ ζῷα ἀλγοῦντά γε , ὡς εἰκός , καὶ τρυχόμενα ; ταῦτα πολλοὶ καὶ τῶν περιττῶν εἴποιεν ἄν · ἐκεῖνα δὲ ἤδη κωμῳδοῦσι καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ δυσσεβέστατοι . τὰ μὲν ὄρμενά φασιν ἐσθίεσθαι τῶν λαχάνων , παραιτεῖσθαι δὲ τὰς ῥίζας , ὥσπερ γογγυλίδας . καὶ σῦκα μὲν ἐσθίεσθαί φασι , ῥοιὰς δὲ οὐκέτι καὶ μῆλα πρὸς τούτοις . ταῦτα ἀκηκοὼς μινυριζόντων πολλῶν πολλάκις , ἀλλὰ καὶ αὐτὸς εἰρηκὼς πρότερον ἔοικα ἐγὼ μόνος ἐκ πάντων πολλὴν εἴσεσθαι τοῖς δεσπόταις θεοῖς μάλιστα μὲν ἅπασι , πρὸ τῶν ἄλλων δὲ τῇ Μητρὶ τῶν θεῶν , ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις ἅπασιν , οὕτω δὲ καὶ ἐν τούτῳ χάριν , ὅτι με μὴ περιεῖδεν ὥσπερ ὲν σκότῳ πλανώμενον , ἀλλά μοι πρῶτον μὲν ἐκέλευσεν ἀποκόψασθαι οὔτι κατὰ τὸ σῶμα , κατὰ δὲ τὰς ψυχικὰς ἀλόγους ὁρμὰς καὶ κινήσεις τῇ νοερᾷ καὶ προϋφεστώσῃ τῶν ψυχῶν ἡμῶν αἰτίᾳ τὰ περιττὰ καὶ μάταια . ἐπὶ νοῦν δὲ ἔδωκεν αὕτη λόγους τινὰς ἴσως οὐκ ἀπᾴδοντας πάντη τῆς ὑπὲρ θεῶν ἀληθοῦς ἅμα καὶ εὐαγοῦς ἐπιστήμης . ἀλλ’ ἔοικα γάρ , ὥσπερ οὐκ ἔχων ὅ τι φῶ , κύκλῳ περιτρέχειν . ἐμοὶ δὲ πάρεστι μὲν καὶ καθ’ ἕκαστον ἐπιόντι σαφεῖς καὶ τηλαυγεῖς αἰτίας ἀποδοῦναι , τοῦ χάριν ἡμῖν οὐ θέμις ἐστὶ προσφέρεσθαι ταῦτα , ὧν ὁ θεῖος εἴργει θεσμός · καὶ ποιήσω δὲ αὐτὸ μικρὸν ὕστερον · ἄμεινον δὲ νῦν ὥσπερ τύπους τινὰς προθεῖναι καὶ κανόνας , οἶς ἑπόμενοι , κἄν τι πολλάκις ὑπὸ τῆς σπουδῆς παρέλθῃ τὸν λόγον , ἕξομεν ὑπὲρ τούτων κρῖναι .
Lemmas: λείπω δή λοιπός , ὡς ἔοικα , ὑπέρ τε ὁ ἁγιστεία αὐτηες͂ς καί ὁ ἁγνεία διεξέρχομαι , ἵνα καί ἐντεῦθεν λαμβάνω εἰς ὁ ὑπόθεσις εἰμί τίς συμβάλλω . γελοῖος δέ αὐτίκα ὁ πᾶς ἐκεῖνος φαίνω · κρέας μέν ἅπτω δίδωμι ὁ ἱερός νόμος , ἀπαγορεύω δέ ὁ σπέρμα . οὐ ἄψυχος μέν ἐκεῖνος , οὗτος δέ ἔμψυχος ; οὐ καθαρός μέν ἐκεῖνος , οὗτος δέ αἷμα καί πολύς ἄλλος οὐ εὐχερής ὄψις τε καί ἀκοή πληρόω ; οὐ , ὁ μέγας , ἐκεῖνος μέν πρόσειμι ὁ μηδείς ἐκ ὁ ἐδωδή ἀδικέω , οὗτος δέ ὁ καταθύω καί κατασφάζω ὁ ζῷον ἀλγέω γε , ὡς ἔοικα , καί τρύχω ; οὗτος πολύς καί ὁ περισσός λέγω ἄν · ἐκεῖνος δέ ἤδη κωμῳδέω καί ὁ ἄνθρωπος ὁ δυσσεβής . ὁ μέν ὄρνυμι φημί ἐσθίω ὁ λάχανον , παραιτέομαι δέ ὁ ῥίζα , ὥσπερ γογγυλίς . καί σῦκον μέν ἐσθίω φημί , ῥόα δέ οὐκέτι καί μῆλον πρός οὗτος . οὗτος ἀκούω μινυρίζω πολύς πολλάκις , ἀλλά καί αὐτός λέγω πρότερος ἔοικα ἐγώ μόνος ἐκ πᾶς πολύς οἶδα ὁ δεσπότης θεός μάλιστα μέν ἅπας , πρό ὁ ἄλλος δέ ὁ Μήτηρ ὁ θεός , ὥσπερ ἐν ὁ ἄλλος ἅπας , οὕτως δέ καί ἐν οὗτος χάρις , ὅτι ἐγώ μή περιοράω ὥσπερ εἰμί σκότος πλανάω , ἀλλά ἐγώ πρῶτος μέν κελεύω ἀποκόπτω οὔτι καὶ ὁ σῶμα , κατά δέ ὁ ψυχικός ἄλογος ὁρμή καί κίνησις ὁ νοερός καί προυφίστημι ὁ ψυχή ἐγώ αἰτία ὁ περισσός καί μάταιος . ἐπί νόος δέ δίδωμι οὗτος λόγος τις ἴσως οὐ ἀπᾴδω πάντῃ ὁ ὑπέρ θεός ἀληθής ἅμα καί εὐαγής ἐπιστήμη . ἀλλά ἔοικα γάρ , ὥσπερ οὐ ἔχω ὁ τίς φημί , κύκλος περιτρέχω . ἐγώ δέ πάρειμι μέν καί κατά ἕκαστος ἐπέρχομαι σαφής καί τηλαυγής αἰτία ἀποδίδωμι , ὁ χάρις ἐγώ οὐ θέμις εἰμί προσφέρω οὗτος , ὅς ὁ θεῖος ἔργω θεσμός · καί ποιέω δέ αὐτός μικρός ὕστερον · ἀγαθός δέ νῦν ὥσπερ τύπος τις προτίθημι καί κανών , οἶς ἕπομαι , ἄν τίς πολλάκις ὑπό ὁ σπουδή παρέρχομαι ὁ λόγος , ἔχω ὑπέρ οὗτος κρίνω .