flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-n-basile-hlion-pro-s-salou-stion 11
ὅτι δὲ οὐδὲ νεαρὰ παντελῶς ἐστιν ἡ δόξα , προύλαβον δὲ αὐτὴν οἱ πρεσβύτατοι τῶν ποιητῶν , Ὅμηρός τε καὶ Ἡσίοδος , εἴτε καὶ νοοῦντες οὕτως εἴτε καὶ ἐπιπνοίᾳ θείᾳ καθάπερ οἱ μάντεις ἐνθουσιῶντες πρὸς τὴν ἀλήθειαν , ἐνθένδ’ ἂν γίγνοιτο γνώριμον . ὁ μὲν γενεαλογῶν αὐτὸν Ὑπερίονος ἔφη καὶ Θείας , μόνον οὐχὶ διὰ τούτων αἰνιττόμενος τοῦ πάντων ὑπερέχοντος αὐτὸν ἔκγονον γνήσιον φῦναι · ὁ γὰρ Ὑπερίων τίς ἂν ἕτερος εἴη παρὰ τοῦτον ; ἡ Θεία δὲ αὐτὴ τρόπον ἕτερον οὐ τὸ θειότατον τῶν ὄντων λέγεται ; μὴ δὲ συνδυασμὸν μηδὲ γάμους ὑπολαμβάνωμεν , ἄπιστα καὶ παράδοξα ποιητικῆς μούσης ἀθύρματα . πατέρα δὲ αὐτοῦ καὶ γεννήτορα νομίζωμεν τὸν θειότατον καὶ ὑπέρτατον · τοιοῦτος δὲ τίς ἂν ἄλλος εἴη τοῦ πάντων ἐπέκεινα καὶ περὶ ὃν πάντα καὶ οὗ ἕνεκα πάντα ἐστίν ; Ὅμηρος δὲ αὐτὸν ἀπὸ τοῦ πατρὸς Ὑπερίονα καλεῖ , καὶ δείκνυσί γε αὐτοῦ τὸ αὐτεξούσιον καὶ πάσης ἀνάγκης κρεῖττον . ὁ γάρ τοι Ζεύς , ὡς ἐκεῖνός φησιν , ἁπάντων ὢν κύριος τοὺς ἄλλους προσαναγκάζει · ἐν δὲ τῷ μύθῳ τοῦ θεοῦ τοῦδε λέγοντος , ὅτι ἄρα διὰ τὴν ἀσέβειαν τῶν Ὀδυσσέως ἑταίρων ἀπολείψει τὸν Ὄλυμπον , οὐκέτι φησὶν Αὐτῇ κεν γαίῃ ἐρύσαιμ’ αὐτῇ τε θαλάσσῃ , οὐδὲ ἀπειλεῖ δεσμὸν οὐδὲ βίαν , ἀλλὰ τὴν δίκην φησὶν ἐπιθήσειν τοῖς ἡμαρτηκόσιν , αὐτὸν δὲ ἀξιοῖ φαίνειν ἐν τοῖς θεοῖς . ἆρ’ οὐχὶ διὰ τούτων πρὸς τῷ αὐτεξουσίῳ καὶ τελεσιουργὸν εἶναί φησι τὸν Ἥλιον ; ἐπὶ τί γὰρ αὐτοῦ οἱ θεοὶ δέονται , πλὴν εἰ μὴ πρὸς τὴν οὐσίαν καὶ τὸ εἶναι ἀφανῶς ἐναστράπτων ὧν ἔφαμεν ἀγαθῶν ἀποπληρωτικὸς τυγχάνοι ; τὸ γὰρ Ἠέλιόν τ’ ἀκάμαντα βοῶπις πότνια Ἥρη Πέμψεν ἐπ’ Ὠκεανοῖο ῥοὰς ἀέκοντα νέεσθαι πρὸ τοῦ καιροῦ φησι νομισθῆναι τὴν νύκτα διά τινα χαλεπὴν ὁμίχλην . αὕτη γὰρ ἡ θεός που , καὶ ἄλλοθι τῆς ποιήσεώς φησιν , ἠέρα δ’ Ἥρη Πίτνα πρόσθε βαθεῖαν . ἀλλὰ τὰ μὲν τῶν ποιητῶν χαίρειν ἐάσωμεν · ἔχει γὰρ μετὰ τοῦ θείου πολὺ καὶ τἀνθρώπινον · ἃ δὲ ἡμᾶς ἔοικεν αὐτὸς ὁ θεὸς διδάσκειν ὑπέρ τε αὑτοῦ καὶ τῶν ἄλλων , ἐκεῖνα ἤδη διέλθωμεν .
Lemmas: ὅτι δέ οὐδέ νεαρός παντελής εἰμί ὁ δόξα , προλαμβάνω δέ αὐτός ὁ πρέσβυς ὁ ποιητής , Ὅμηρος τε καί Ἡσίοδος , εἴτε καί νοέω οὕτως εἴτε καί ἐπίπνοια θεῖος καθά ὁ μάντις ἐνθουσιάω πρός ὁ ἀλήθεια , ἐνθένδε ἄν γίγνομαι γνώριμος . ὁ μέν γενεαλογέω αὐτός Ὑπερίων φημί καί Θείας , μόνος οὐ διά οὗτος αἰνίσσομαι ὁ πᾶς ὑπερέχω αὐτός ἔκγονος γνήσιος φύω · ὁ γάρ Ὑπερίων τίς ἄν ἕτερος εἰμί παρά οὗτος ; ὁ Θεία δέ αὐτός τρόπος ἕτερος οὐ ὁ θεῖος ὁ εἰμί λέγω ; μή δέ συνδυασμός μηδέ γάμος ὑπολαμβάνω , ἄπιστος καί παράδοξος ποιητικός Μοῦσαι ἄθυρμα . πατέρας δέ αὐτός καί γεννήτωρ νομίζω ὁ θεῖος καί ὑπέρ · τοιοῦτος δέ τίς ἄν ἄλλος εἰμί ὁ πᾶς ἐπέκεινα καί περί ὅς πᾶς καί ὅς ἕνεκα πᾶς εἰμί ; Ὅμηρος δέ αὐτός ἀπό ὁ πατήρ Ὑπερίων καλέω , καί δείκνυμι γε αὐτός ὁ αὐτεξούσιος καί πᾶς ἀνάγκη ἀγαθός . ὁ γάρ τοι Ζεύς , ὡς ἐκεῖνος φημί , ἅπας εἰμί κύριος ὁ ἄλλος προσαναγκάζω · ἐν δέ ὁ μῦθος ὁ θεός ὅδε λέγω , ὅτι ἄρα διά ὁ ἀσέβεια ὁ Ὀδυσσεύς ἑταῖρος ἀπολείπω ὁ Ὄλυμπος , οὐκέτι φημί Αὐτή ἄν γαῖα ἐρύω αὐτός τε θάλασσα , οὐδέ ἀπειλέω δεσμός οὐδέ βία , ἀλλά ὁ δίκη φημί ἐπιτίθημι ὁ ἁμαρτάνω , αὐτός δέ ἀξιόω φαίνω ἐν ὁ θεός . ἆρα οὐ διά οὗτος πρός ὁ αὐτεξούσιος καί τελεσιουργός εἰμί φημί ὁ Ἥλιος ; ἐπί τίς γάρ αὐτός ὁ θεός δέω , πλήν εἰμί μή πρός ὁ οὐσία καί ὁ ἔρχομαι ἀφανής ἐναστράπτω ὅς φημί ἀγαθός ἀποπληρωτικός τυγχάνω ; ὁ γάρ Ἥλιος τε ἀκάμας βοῶπις πότνια Ἥρα πέμπω ἐπί Ὠκεανός ῥοή ἀέκων νέομαι πρό ὁ καιρός φημί νομίζω ὁ νύξ διά τις χαλεπός ὁμίχλη . οὗτος γάρ ὁ θεός ποῦ , καί ἄλλοθι ὁ ποίησις φημί , ἀήρ δέ Ἥρα πίτνημι πρόσθεν βαθύς . ἀλλά ὁ μέν ὁ ποιητής χαίρω ἐάω · ἔχω γάρ μετά ὁ θεῖος πολύς καί ἀνθρώπινος · ὅς δέ ἐγώ ἔοικα αὐτός ὁ θεός διδάσκω ὑπέρ τε αὐτός καί ὁ ἄλλος , ἐκεῖνος ἤδη διέρχομαι .