flavius-claudius-julianus-imperator.ei-s-n-basile-hlion-pro-s-salou-stion 26
Ὑπέστη μὲν οὖν περὶ αὐτὸν ὁ φαινόμενος ἐξ αἰῶνος κόσμος , ἕδραν δὲ ἔχει τὸ περικόσμιον φῶς ἐξ αἰῶνος , οὐχὶ νῦν μέν , τότε δὲ οὔ , οὐδὲ ἄλλοτε ἄλλως , ἀεὶ δὲ ὡσαύτως . ἀλλ’ εἴ τις ταύτην τὴν διαιώνιον φύσιν ἄχρις ἐπινοίας ἐθελήσειε χρονικῶς κατανοῆσαι , τὸν βασιλέα τῶν ὅλων Ἥλιον ἀθρόως καταλάμποντα ῥᾷστα ἂν γνοίη , πόσων αἴτιός ἐστι δι’ αἰῶνος ἀγαθῶν τῷ κόσμῳ . οἶδα μὲν οὖν καὶ Πλάτωνα τὸν μέγαν καὶ μετὰ τοῦτον ἄνδρα τοῖς χρόνοις , οὔτι μὴν τῇ φύσει καταδεέστερον · τὸν Χαλκιδέα φημί , τὸν Ἰάμβλιχον · ὃς ἡμᾶς τά τε ἄλλα περὶ τὴν φιλοσοφίαν καὶ δὴ καὶ ταῦτα διὰ τῶν λόγων ἐμύησεν , ἄχρις ὑποθέσεως τῷ γεννητῷ προσχρωμένους καὶ οἱονεὶ χρονικήν τινα τὴν ποίησιν ὑποτιθεμένους , ἵνα τὸ μέγεθος τῶν παρ’ αὐτοῦ γινομένων ἔργων ἐπινοηθείη . πλὴν ἀλλ’ ἔμοιγε τῆς ἐκείνων ἀπολειπομένῳ παντάπασι δυνάμεως οὐδαμῶς ἐστι παρακινδυνευτέον , ἐπείπερ ἀκίνδυνον οὐδὲ αὐτὸ τὸ μέχρι ψιλῆς ὑποθέσεως χρονικήν τινα περὶ τὸν κόσμον ὑποθέσθαι ποίησιν ὁ κλεινὸς ἥρως ἐνόμισεν Ἰάμβλιχος . πλὴν ἀλλ’ ἐπείπερ ὁ θεὸς ἐξ αἰωνίου προῆλθεν αἰτίας , μᾶλλον δὲ προήγαγε πάντα ἐξ αἰῶνος , ἀπὸ τῶν ἀφανῶν τὰ φανερὰ βουλήσει θείᾳ καὶ ἀρρήτῳ τάχει καὶ ἀνυπερβλήτῳ δυνάμει πάντα ἀθρόως ἐν τῷ νῦν ἀπογεννήσας χρόνῳ , ἀπεκληρώσατο μὲν οἷον οἰκειοτέραν ἕδραν τὸ μέσον οὐρανοῦ , ἵνα πανταχόθεν ἴσα διανέμῃ τἀγαθὰ τοῖς ὑπ’ αὐτοῦ καὶ σὺν αὐτῷ προελθοῦσι θεοῖς , ἐπιτροπεύῃ δὲ τὰς ἑπτὰ καὶ τὴν ὀγδόην οὐρανοῦ κυκλοφορίαν , ἐνάτην τε οἶμαι δημιουργίαν τὴν ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ συνεχεῖ διαιωνίως ἀνακυκλουμένην γένεσιν . οἵ τε γὰρ πλάνητες εὔδηλον ὅτι περὶ αὐτὸν χορεύοντες μέτρον ἔχουσι τῆς κινήσεως τὴν πρὸς τὸν θεὸν τόνδε τοιάνδε περὶ τὰ σχήματα συμφωνίαν , ὅ τε ὅλος οὐρανὸς αὐτῷ κατὰ πάντα συναρμοζόμενος ἑαυτοῦ τὰ μέρη θεῶν ἐστιν ἐξ Ἡλίου πλήρης . ἔστι γὰρ ὁ θεὸς ὅδε πέντε μὲν κύκλων ἄρχων κατ’ οὐρανόν , τρεῖς δὲ ἐκ τούτων ἐπιὼν ἐν τρισὶ τρεῖς γεννᾷ τὰς χάριτας · οἱ λειπόμενοι δὲ μεγάλης ἀνάγκης εἰσὶ πλάστιγγες . ἀξύνετον ἴσως λέγω τοῖς Ἕλλησιν , ὥσπερ δέον μόνον τὰ συνήθη καὶ γνώριμα λέγειν · οὐ μὴν οὐδὲ τοῦτό ἐστιν , ὡς ἄν τις ὑπολάβοι , παντελῶς ξένον . οἱ Διόσκουροι τίνες ὑμῖν εἰσιν , ὦ σοφώτατοι καὶ ἀβασανίστως τὰ πολλὰ παραδεχόμενοι ; οὐχ ἑτερήμεροι λέγονται , διότι μὴ θέμις ὁρᾶσθαι τῆς αὐτῆς ἡμέρας ; ὑμεῖς ὅπως ἀκούετε εὔδηλον ὅτι τῆς χθὲς καὶ τήμερον . εἶτα τί νοεῖ τοῦτο , πρὸς αὐτῶν τῶν Διοσκούρων ; ἐφαρμόσωμεν αὐτὸ φύσει τινὶ καὶ πράγματι , κενὸν ἵνα μηδὲν μηδὲ ἀνόητον λέγωμεν . ἀλλ’ οὐκ ἂν εὕροιμεν ἀκριβῶς ἐξετάζοντες · οὐδὲ γὰρ ὡς ὑπέλαβον εἰρῆσθαί τινες πρὸς τῶν θεολόγων ἡμισφαίρια τοῦ παντὸς τὰ δύο λόγον ἔχει τινά · πῶς γάρ ἐστιν ἑτερήμερον αὐτῶν ἕκαστον οὐδὲ ἐπινοῆσαι ῥᾴδιον , ἡμέρας ἑκάστης ἀνεπαισθήτου τῆς κατὰ τὸν φωτισμὸν αὐτῶν παραυξήσεως γινομένης . σκεψώμεθα δὲ νῦν ὑπὲρ ὧν αὐτοὶ καινοτομεῖν ἴσως τῳ δοκοῦμεν . τῆς αὐτῆς ἡμέρας ἐκεῖνοι μετέχειν ὀρθῶς ἂν ῥηθεῖεν , ὁπόσοις ἴσος ἐστὶν ὁ τῆς ὑπὲρ γῆν ἡλίου πορείας χρόνος ἐν ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ μηνί . ὁράτω τις οὖν , εἰ μὴ τὸ ἑτερήμερον τοῖς κύκλοις ἐφαρμόζει τοῖς τε ἄλλοις καὶ τοῖς τροπικοῖς . ὑπολήψεταί τις · οὐκ ἴσον ἐστιν . οἱ μὲν γὰρ ἀεὶ φαίνονται , καὶ τοῖς τὴν ἀντίσκιον οἰκοῦσι γῆν ἀμφοτέροις ἀμφότεροι , τῶν δὲ οἱ θάτερον ὁρῶντες οὐδαμῶς ὁρῶσι θάτερον .
Lemmas: ὑφίστημι μέν οὖν περί αὐτός ὁ φαίνω ἐκ αἰών κόσμος , ἕδρα δέ ἔχω ὁ περικόσμιος φάος ἐκ αἰών , οὐ νῦν μέν , τότε δέ οὐ , οὐδέ ἄλλοτε ἄλλως , ἀεί δέ ὡσαύτως . ἀλλά εἰμί τις οὗτος ὁ διαιώνιος φύσις ἄχρι ἐπίνοια ἐθέλω χρονικός κατανοέω , ὁ βασιλεύς ὁ ὅλος Ἥλιος ἀθρόος καταλάμπω ῥᾴδιος ἄν γιγνώσκω , πόσος αἴτιος εἰμί διά αἰών ἀγαθός ὁ κόσμος . οἶδα μέν οὖν καί Πλάτων ὁ μέγας καί μετά οὗτος ἀνήρ ὁ χρόνος , οὔτι μήν ὁ φύσις καταδεής · ὁ Χαλκιδεύς φημί , ὁ Ἰάμβλιχος · ὅς ἐγώ ὁ τε ἄλλος περί ὁ φιλοσοφία καί δή καί οὗτος διά ὁ λόγος μυάω , ἄχρι ὑπόθεσις ὁ γεννητός προσχράομαι καί οἱονεί χρονικός τις ὁ ποίησις ὑποτίθημι , ἵνα ὁ μέγεθος ὁ παρά αὐτός γίγνομαι ἔργον ἐπινοέω . πλήν ἀλλά ἐγώ ὁ ἐκεῖνος ἀπολείπω παντάπασι δύναμις οὐδαμῶς εἰμί παρακινδυνευτέον , ἐπεί ἀκίνδυνος οὐδέ αὐτός ὁ μέχρι ψιλός ὑπόθεσις χρονικός τις περί ὁ κόσμος ὑποτίθημι ποίησις ὁ κλεινός ἥρως νομίζω Ἰάμβλιχος . πλήν ἀλλά ἐπεί ὁ θεός ἐκ αἰώνιος προέρχομαι αἰτία , μᾶλλον δέ προάγω πᾶς ἐκ αἰών , ἀπό ὁ ἀφανής ὁ φανερός βούλησις θεῖος καί ἄρρητος τάχος καί ἀνυπέρβλητος δύναμις πᾶς ἀθρόος ἐν ὁ νῦν ἀπογεννάω χρόνος , ἀποκληρόω μέν οἷος οἰκεῖος ἕδρα ὁ μέσος οὐρανός , ἵνα πανταχόθεν ἴσος διανέμω ἀγαθός ὁ ὑπό αὐτός καί σύν αὐτός προέρχομαι θεός , ἐπιτροπεύω δέ ὁ ἑπτά καί ὁ ὄγδοος οὐρανός κυκλοφορία , ἔνατος τε οἴομαι δημιουργία ὁ ἐν γένεσις καί φθορά συνεχής διαιώνιος ἀνακυκλόω γένεσις . ὁ τε γάρ πλάνης εὔδηλος ὅτι περί αὐτός χορεύω μέτρον ἔχω ὁ κίνησις ὁ πρός ὁ θεός ὅδε τοιόσδε περί ὁ σχῆμα συμφωνία , ὁ τε ὅλος οὐρανός αὐτός κατά πᾶς συναρμόζω ἑαυτοῦ ὁ μέρος θεός εἰμί ἐκ Ἡλίας πλήρης . εἰμί γάρ ὁ θεός ὅδε πέντε μέν κύκλος ἄρχων κατά οὐρανός , τρεῖς δέ ἐκ οὗτος ἐπέρχομαι ἐν τρεῖς τρεῖς γεννάω ὁ χάρις · ὁ λείπω δέ μέγας ἀνάγκη εἰμί πλάστιγξ . ἀσύνετος ἴσως λέγω ὁ Ἕλλην , ὥσπερ δέω μόνος ὁ συνήθης καί γνώριμος λέγω · οὐ μήν οὐδέ τούτος εἰμί , ὡς ἄν τις ὑπολαμβάνω , παντελής ξένος . ὁ Διόσκουροι τίς σύ εἰμί , ὦ σοφός καί ἀβασάνιστος ὁ πολύς παραδέχομαι ; οὐ ἑτερήμερος λέγω , διότι μή θέμις ὁράω ὁ αὐτηες͂ς ἡμέρα ; σύ ὅπως ἀκούω εὔδηλος ὅτι ὁ χθές καί σήμερον . εἶτα τίς νοέω οὗτος , πρός αὐτός ὁ Διόσκορος ; ἐφαρμόζω αὐτός φύσις τις καί πρᾶγμα , κενός ἵνα μηδείς μηδέ ἀνόητος λέγω . ἀλλά οὐ ἄν εὑρίσκω ἀκριβῶς ἐξετάζω · οὐδέ γάρ ὡς ὑπολαμβάνω λέγω τις πρός ὁ θεολόγος ἡμισφαίριον ὁ πᾶς ὁ δύο λόγος ἔχω τις · πῶς γάρ εἰμί ἑτερήμερος αὐτός ἕκαστος οὐδέ ἐπινοέω ῥᾴδιος , ἡμέρα ἕκαστος ἀνεπαίσθητος ὁ κατά ὁ φωτισμός αὐτός παραύξησις γίγνομαι . σκοπέω δέ νῦν ὑπέρ ὅς αὐτός καινοτομέω ἴσως τις δοκέω . ὁ αὐτηες͂ς ἡμέρα ἐκεῖνος μετέχω ὀρθός ἄν λέγω , ὁπόσος ἴσος εἰμί ὁ ὁ ὑπέρ γῆ ἥλιος πορεία χρόνος ἐν εἷς καί ὁ αὐτός μήν . ὁράω τις οὖν , εἰμί μή ὁ ἑτερήμερος ὁ κύκλος ἐφαρμόζω ὁ τε ἄλλος καί ὁ τροπικός . ὑπολαμβάνω τις · οὐ ἴσος εἰμί . ὁ μέν γάρ ἀεί φαίνω , καί ὁ ὁ ἀντίσκιος οἰκέω γῆ ἀμφότερος ἀμφότερος , ὁ δέ ὁ ἕτερος ὁράω οὐδαμῶς ὁράω ἕτερος .