flavius-claudius-julianus-imperator.egkw-mion-ei-s-n-au-tokra-tora-kwnsta-ntion 35
τῆς παρασκευῆς δὲ αὐτῆς ἡ λαμπρότης καὶ τῶν ἀναλωμάτων τὸ μέγεθος τίνα οὐχ ἱκανὸν ἐκπλῆξαι ; καίτοι Ξέρξην μὲν ἀκούω τὸν τὴν Ἀσίαν ἐπὶ τοὺς Ἕλληνας ἐξαναστήσαντα χρόνον ἐτῶν οὐκ ἐλάσσονα δέκα πρὸς τὸν πόλεμον ἐκεῖνον παρασκευάζεσθαι , εἶτα ἐπαγαγεῖν πρὸς ταῖς χιλίαις τριήρεσι διακοσίας ἐκ τούτων αὐτῶν οἶμαι τῶν χωρίων , ἐξ ὧν αὐτὸς ἐν οὐδὲ ὅλοις μησὶ δέκα ναυπηγησάμενος ἤγειρας τὸν στόλον , πλήθει νεῶν ἐκεῖνον ὑπερβαλλόμενος · τῇ τύχῃ δὲ οὐδὲ ἄξιον συμβαλεῖν οὐδὲ τοῖς ἔργοις . Τὴν δὲ εἰς τὰ λοιπὰ δαπανήματα μεγαλοπρέπειαν μὴ πολὺ λίαν ἔργον ᾖ φράζειν , οὐδὲ ὁπόσα ταῖς πόλεσι πάλαι στερομέναις ἀπεδίδους ἀπαριθμούμενος ἐνοχλήσω τὰ νῦν . πλουτοῦσι μὲν γὰρ ἅπασαι διὰ σὲ ἐπὶ τῶν ἔμπροσθεν ἐνδεεῖς οὖσαι καὶ τῶν ἀναγκαίων , ἐπιδίδωσι δὲ τῶν ἰδίων ἕκαστος οἴκων διὰ τὰς κοινὰς τῶν πόλεων εὐετηρίας . ἀλλὰ τῶν εἰς τοὺς ἰδιώτας ἄξιον δωρεῶν μεμνῆσθαι , ἐλευθέριόν σε καὶ μεγαλόδωρον βασιλέα προσαγορεύοντα , ὃς πολλοῖς μὲν στερομένοις πάλαι τῶν αὑτῶν κτημάτων , τοῦ πατρῴου κλήρου συμφορᾷ περιπεπτωκότος ἐν δίκῃ καὶ παρὰ δίκην , ἐπειδὴ πρῶτον ἐγένου κύριος , τοῖς μὲν καθάπερ δικαστὴς ἀγαθὸς τὰ τῶν ἔμπροσθεν ἁμαρτήματα διορθωσάμενος κυρίους εἶναι τῆς αὑτῶν οὐσίας παρέσχες , τοῖς δὲ ἐπιεικὴς κριτὴς γενόμενος ταῦτα μὲν ὧν ἀφῄρηντο πάλιν ἐχαρίσω , ἀρκεῖν οἰόμενος τὸ μῆκος τοῦ χρόνου πρὸς τιμωρίαν τοῖς παθοῦσιν · ὅσα δὲ αὐτὸς οἴκοθεν χαριζόμενος πλουσιωτέρους ἀπέφηνας πολλοὺς τῶν πάλαι δοξάντων ἐπὶ τῇ τῶν χρημάτων εὐπορίᾳ σεμνύνεσθαι , τί χρὴ νῦν ὑπομιμνήσκοντα περὶ μικρὰ διατρίβειν δοκεῖν ; ἄλλως τε καὶ πᾶσιν ὄντος καταφανοῦς , ὅτι μηδεὶς πώποτε πλὴν Ἀλεξάνδρου τοῦ Φιλίππου τοσαῦτα βασιλεὺς τοῖς αὑτοῦ φίλοις διανέμων ὤφθη . ἀλλὰ τοῖς μὲν ὁ τῶν φίλων πλοῦτος τῆς τῶν πολεμίων ῥώμης ὕποπτος ἐφάνη μᾶλλον καὶ φοβερώτερος , ἄλλοι δὲ τὴν τῶν ἀρχομένων εὐγένειαν ὑπιδόμενοι πάντα τρόπον τοὺς εὖ γεγονότας προπηλακίζοντες ἢ καὶ ἀναιροῦντες ἄρδην τὰς οἰκίας κοινῇ μὲν ταῖς πόλεσι συμφορῶν , ἰδίᾳ δὲ αὑτοῖς ἀνοσίων ἔργων αἰτιώτατοι κατέστησαν . οὐκ ἀπέσχοντο δὲ ἤδη τινὲς τοῖς τοῦ σώματος ἀγαθοῖς , ὑγιείᾳ φημὶ καὶ κάλλει καὶ εὐεξίᾳ , βασκαίνοντες · ψυχῆς τε ἀρετὴν ἔν τινι τῶν πολιτῶν γενομένην οὐδὲ ἀκούειν ὑπέμενον , ἀλλʼ ἦν ἀδίκημα τοῦτο , καθάπερ ἀνδροφονία καὶ κλοπὴ καὶ προδοσία , τὸ δοκεῖν ἀρετῆς μεταποιηθῆναι . καὶ ταῦτα τυχὸν ἀληθῶς οὐ βασιλέων φήσει τις , πονηρῶν δὲ καὶ ἀνελευθέρων τυράννων ἔργα καὶ πράξεις . ἐκεῖνο δὲ ἤδη τὸ πάθος οὐ τῶν ἀνοήτων μόνον , ἀλλά τινων ἐπιεικῶν καὶ πρᾴων ἀνδρῶν ἁψάμενον , τὸ τοῖς φίλοις ἄχθεσθαι πλέον ἔχουσι καὶ πολλάκις ἐλαττοῦν ἐθέλειν καὶ τῶν προσηκόντων αὐτοὺς ἀφαιρεῖσθαι , τίς ἐπὶ σοῦ λέγειν ἐτόλμησε ;
Lemmas: ὁ παρασκευή δέ αὐτός ὁ λαμπρότης καί ὁ ἀνάλωμα ὁ μέγεθος τίς οὐ ἱκανός ἐκπλήσσω ; καίτοι Ξέρξης μέν ἀκούω ὁ ὁ Ἀσία ἐπί ὁ Ἕλλην ἐξανίστημι χρόνος ἔτος οὐ ἐλαχύς δέκα πρός ὁ πόλεμος ἐκεῖνος παρασκευάζω , εἶτα ἐπάγω πρός ὁ χίλιοι τριήρης διακόσιοι ἐκ οὗτος αὐτός οἴομαι ὁ χωρίον , ἐκ ὅς αὐτός ἐν οὐδέ ὅλος μείς δέκα ναυπηγέω ἐγείρω ὁ στόλος , πλῆθος ναῦς ἐκεῖνος ὑπερβάλλω · ὁ τύχη δέ οὐδέ ἄξιος συμβάλλω οὐδέ ὁ ἔργον . ὁ δέ εἰς ὁ λοιπός δαπάνημα μεγαλοπρέπεια μή πολύς λίαν ἔργον εἰμί φράζω , οὐδέ ὁπόσος ὁ πόλις πάλαι στέρομαι ἀποδίδωμι ἀπαριθμέω ἐνοχλέω ὁ νῦν . πλουτέω μέν γάρ ἅπας διά σύ ἐπί ὁ ἔμπροσθεν ἐνδεής εἰμί καί ὁ ἀναγκαῖος , ἐπιδίδωμι δέ ὁ ἴδιος ἕκαστος οἶκος διά ὁ κοινός ὁ πόλις εὐετηρία . ἀλλά ὁ εἰς ὁ ἰδιώτης ἄξιος δωρεά μιμνῄσκω , ἐλευθέριος σύ καί μεγαλόδωρος βασιλεύς προσαγορεύω , ὅς πολύς μέν στέρομαι πάλαι ὁ ἑαυτοῦ κτῆμα , ὁ πατρῷος κλῆρος συμφορά περιπίπτω ἐν δίκη καί παρά δίκη , ἐπειδή πρῶτος γίγνομαι κύριος , ὁ μέν καθά δικαστής ἀγαθός ὁ ὁ ἔμπροσθεν ἁμάρτημα διορθόω κύριος εἰμί ὁ ἑαυτοῦ οὐσία παρέχω , ὁ δέ ἐπιεικής κριτής γίγνομαι οὗτος μέν ὅς ἀφαιρέω πάλιν χαρίζω , ἀρκέω οἴομαι ὁ μῆκος ὁ χρόνος πρός τιμωρία ὁ πάσχω · ὅσος δέ αὐτός οἴκοθεν χαρίζω πλούσιος ἀποφαίνω πολύς ὁ πάλαι δοκέω ἐπί ὁ ὁ χρῆμα εὐπορία σεμνύνω , τίς χρή νῦν ὑπομιμνῄσκω περί μικρός διατρίβω δοκέω ; ἄλλος τε καί πᾶς εἰμί καταφανής , ὅτι μηδείς πώποτε πλήν Ἀλέξανδρος ὁ Φίλιππος τοσοῦτος βασιλεύς ὁ ἑαυτοῦ φίλος διανέμω ὁράω . ἀλλά ὁ μέν ὁ ὁ φίλος πλοῦτος ὁ ὁ πολέμιος ῥώμη ὕποπτος φαίνω μάλα καί φοβερός , ἄλλος δέ ὁ ὁ ἄρχω εὐγένεια ὑπειδόμην πᾶς τρόπος ὁ εὖ γίγνομαι προπηλακίζω ἤ καί ἀναιρέω ἄρδην ὁ οἰκία κοινῇ μέν ὁ πόλις συμφορά , ἴδιος δέ ἑαυτοῦ ἀνόσιος ἔργον αἴτιος καθίστημι . οὐ ἀπέχω δέ ἤδη τις ὁ ὁ σῶμα ἀγαθός , ὑγίεια φημί καί κάλλος καί εὐεξία , βασκαίνω · ψυχή τε ἀρετή ἐν τις ὁ πολίτης γίγνομαι οὐδέ ἀκούω ὑπομένω , ἀλλά εἰμί ἀδίκημα οὗτος , καθά ἀνδροφονία καί κλοπή καί προδοσία , ὁ δοκέω ἀρετή μεταποιέω . καί οὗτος τυγχάνω ἀληθής οὐ βασιλεύς φημί τις , πονηρός δέ καί ἀνελεύθερος τύραννος ἔργον καί πρᾶξις . ἐκεῖνος δέ ἤδη ὁ πάθος οὐ ὁ ἀνόητος μόνος , ἀλλά τις ἐπιεικής καί πρᾶος ἀνήρ ἅπτω , ὁ ὁ φίλος ἄχθομαι πολύς ἔχω καί πολλάκις ἐλασσόω ἐθέλω καί ὁ προσήκω αὐτός ἀφαιρέω , τίς ἐπί σύ λέγω τολμάω ;